Night Festival (New World 2010)

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕က ည ၇ နာရီကေန မနက္ ၂ နာရီအထိ National Museum ေရွ႕မွာ လုပ္တဲ့ စကာၤပူရဲ႕ Night Festival 2010 ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ည ၁၁ နာရီေလာက္ရွိေနၿပီ။ ၁၂ နာရီမွာ Paraboles 2.0 ဆိုတဲ့ ရႈိးရွိတယ္လို႕ လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာ စာအုပ္ေလးမွာ ေရးထားတာနဲ႕ အခ်ိန္နဲနဲ ေစာေနေသးလို႕ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႕ ၾကည့္ေနရင္း National Museum ထဲ ဝင္သြားမိတယ္။ Museum က ဒီႏွစ္ရက္စလံုး အတြက္ Free Admission ပါတဲ့…။

(National Museum)

အဲဒီ National Museum ကို ဒါ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးျခင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလူတန္းရွည္ၾကီးနဲ႕အတူ တခန္းဝင္ တခန္းထြက္ ေရြ႕လ်ားပါသြားၿပီး လိုက္ၾကည့္မိပါတယ္။ လူေတြမ်ားေနေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္လို႕ သိပ္မေကာင္းပါ။ ျပတိုက္ထဲမွာ အႏုပညာ ျပကြက္ဆိုၿပီး ေတြ႕ခဲ့ရတာေတြကို မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဘာေတြျပေနမွန္းမသိတဲ့ အျဖဴအမဲ ပိတ္ကား ႏွစ္ခု၊ ဆူဆူညံညံ သံစံုတီးဝိုင္းတခု၊ ေအာက္ကပံုမွာ ေတြ႕တဲ့အတိုင္း မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ မီးဆိုင္း ရွစ္ခုက ေရွ႕ထိုး ေနာက္ငင္ လႊဲယမ္းေနၾကတဲ့ ျပကြက္...


ၿပီးေတာ့ အေမွာင္ခန္းေတြမွာ ျပထားတဲ့ သူတို႕အေခၚ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ…
ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ဆိုလို႕ ဘာေတြလဲ မွတ္တယ္… ကိုယ္တို႕ဆီမွာ ဟိုးေရွးေရွးက သံုးတဲ့ အုန္းျခစ္ေတြ၊ ေၾကြရည္သုတ္ခ်ိဳင့္ အရြယ္စံု၊ ေရခဲျခစ္ ျခစ္တဲ့ လက္လွည့္စက္၊ ျငဳတ္ဆံု အရြယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ၾကိမ္နဲ႕ ယက္ထားတဲ့ စေကာ စကာ ေတာင္းပလံုးေလးေတြ၊ စင္းကားတံဆိပ္ အပ္ခ်ဳပ္စက္ နဲ႕ ပံုစံ ေဟာင္းေဟာင္း ဒါးစက္၊ လမ္းမွာ ေရခဲမုန္႕လည္ေရာင္းတဲ့ ဆိုက္ကားလိုဟာမ်ိဳးေတြကို တခုတ္တရ ျပထားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟိုးေရွးေရွးက ရုပ္ရွင္ရိုက္တဲ့ ကင္မရာ နဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္တဲ့ ကင္မရာေတြ၊ ပိတ္ကားၾကီး ေထာင္ၿပီး ျပတဲ့ ရုပ္ရွင္ေခတ္ က နာမည္ၾကီး မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဟိုေရွးေခတ္က ဝတ္စားဆင္ယင္ပံုေတြနဲ႕ အဝတ္အစား တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။

(ဟိုးေရွးေရွးက ကင္မရာ)

ဓါတ္ပံုေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ရိုက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အကုန္လံုးေတာ့ မတင္ေတာ့ဘူးေနာ္… အဲဒီကို ေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိၾကမွာပါ။ ကိုယ္သာ ေတာသူမလိုပဲ အခုမွ ေရာက္ဖူးၿပီး အထူးတဆန္း ျဖစ္ေနတာ…။

ဒါကေတာ့ ခါတိုင္းဆို အခုလို ေမွာင္ေမွာင္ မဲမဲ ညမ်ိဳးမွာ ေတြ႕ရင္ ေၾကာက္လန္႕ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲထားမိမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ အမ်ားသူငါေတြကလဲ ဓါတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ရိုက္ေနၾကတာက တေၾကာင္း၊ ပိုစ့္ေလး ေရးျဖစ္ရင္ သံုးရေအာင္ဆိုတာက တေၾကာင္းတို႕ေၾကာင့္ (ဇြတ္) ရဲေဆးတင္ၿပီး ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံုပါ။ ခံုတန္းေပၚမွာ (မ်က္ေစ့ပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္နဲ႕) ထိုင္ေနၾကတဲ့ အဲဒီလူေတြကို ေရာင္စံုအဝတ္စေတြနဲ႕ လုပ္ထားပါတယ္။ Creative Art လို႕ ဆိုၾကတယ္…။

(မ်က္ေစ့ မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနၾကသူမ်ား)

အခုေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ သူတို႕က Night Festival လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး လူေတြ အမ်ားၾကီး လာၾကည့္ၾကတဲ့ စေနေန႕ ည ၁၂ နာရီမွာ ျပတဲ့ Paraboles 2.0 ဆိုတဲ့ ျပကြက္ေလးကိုပါ။ ဒီပံုမွာ ၾကည့္ပါ…။

(Paraboles 2.0 ႏွင့္ ေရႊပြဲလာမ်ား)

National Museum ေရွ႕မွာ ပံုထဲမွာေတြ႕ၾကတဲ့အတိုင္း ၿဂိဳလ္တု စေလာင္းလို အဝိုင္းျပားၾကီး ၆ ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီ အဝိုင္းေတြကို အေနာက္ဖက္ကေန အတို အရွည္ ေျပာင္းလဲလို႕ရတဲ့ တိုင္အၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ ေထာက္ထားပါတယ္။ အဲဒီအဝိုင္းျပားေတြကလဲ အေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳး လွည့္လို႕ ေျပာင္းလို႕ ရတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဝိုင္းျပားေတြရဲ႕ အေရွ႕ဖက္ အလယ္ေခါင္ကေန မီးေရာင္စံုေတြလဲ လင္းပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လမ္းမရဲ႕ တဖက္ျခမ္းကေန ဆလိုက္ထိုးၿပီး အဲဒီ အဝိုင္းျပားေတြေပၚမွာ အရုပ္ ထင္ေစပါတယ္။ အဝိုင္းျပားေတြရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ တူရိယာ တမ်ိဳးစီနဲ႕ တီးေန မႈတ္ေနတဲ့သူ ေတြရွိတယ္။ သူတို႕ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စင္အျမင့္တခုမွာ Conductor လို႕ ေခၚရမယ့္ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ရွိတယ္။ သူက အေရွ႕ကေန လက္ဟန္ ေျခဟန္နဲ႕ ျပေနတာကို အတီးသမားေတြက တီးေနၾကတာမ်ိဳး...။

ၿပီးေတာ့ ဆလိုက္နဲ႕ထိုးျပတဲ့ ပံုေတြက အာကာသက ၾကယ္ေတြ လေတြ စိတၱဇ ဆန္ဆန္ အေရာင္ေတြ၊ အဆင္ေတြနဲ႕ မ်က္ေစ့ကို လွည့္စားတဲ့ အဝိုင္းေတြ အေခြ အလိပ္ေတြ၊ ကယ္လီဒို စကုတ္တ္ မွာၾကည့္ရင္ ျမင္ရတဲ့ ပံုမ်ိဳးေတြ၊ ေရဒီယို လႈိင္းေတြ၊ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်ေတြနဲ႕ ECG Graph လို လႈိင္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေဗြရာလို ပံုမ်ိဳးေတြပါ။ ဒီမွာၾကည့္ပါ...။



ေအာက္မွာေတြ႕ရတဲ့ ပံုကေတာ့ အဝိုင္းျပားတခုရဲ႕ အလည္မွာ စတီးေရာင္ ေျပာင္ေျပာင္ အလံုးတခုထည့္ထားပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က အဲဒီအလံုးထဲ ေျခေထာက္ေတြ ဒူးေခါင္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အထိ ဝင္ေနၿပီး အဲဒီအလံုး ၃၆၀ ဒီဂရီနီးနီး လည္ေနသ၍ သူကလဲ ပံုစံအေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ အလိုက္သင့္ လိုက္လည္ေနတာပါ။ လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကို ေလထဲမွာ ေဝွ႕ယမ္းၿပီး မူးေနာက္ေနေအာင္ လည္ေနရတာ အေတာ္မေခ်ာင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ…။ တီးလံုးကလဲ ေျခာက္ျခားစရာ အသံဆန္းဆန္းေတြ ဆူဆူညံညံတီး၊ သူကလဲ ရုန္းထြက္လို႕မရေတာ့ ကူရာ ကယ္ရာမဲ့သလို လြင့္ေမ်ာရင္း သရုပ္ေဆာင္… အဟဲ… ညၾကီးေမွာင္ေမွာင္ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႕ နဲနဲေတာင္ ေၾကာက္မိေသးတယ္…။


ေအာ္… သူတို႕ရဲ႕ New World Night Festival ဆိုလို႕ ဘာမ်ားပါလဲ လို႕… ။ တကယ္ကေတာ့ ညၾကီး ၁၂ နာရီမွာ လမ္းပိတ္ၿပီး တီးလံုး ဆန္းဆန္းေတြတီးၿပီး အရုပ္ ဆန္းဆန္းေတြကို အဲဒီ အဝိုင္းျပားတြ အေပၚမွာ မီးထိုးၿပီး ျပတာပါပဲ...။ ဘာနဲ႕တူသလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႕ ငယ္ငယ္က ရန္ကုန္မွာ ဘုရားပြဲေတြရွိရင္ လမ္းလည္ေခါင္ ပိတ္ကားၾကီး ေထာင္ၿပီး ျမန္မာရုပ္ရွင္ေတြကို ၃ ကား မိုးလင္း ျပသလိုပါပဲ၊ အခု ပိတ္ကားကေတာ့ အဝိုင္းေတြေပါ့... ဒါပါပဲ…။

အဲလိုအခ်ိန္မေတာ္ၾကီးမွာ လာၾကည့္ၾကတဲ့ လူေတြကလဲ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီးပဲ…။ အင္း… သူ႕အရပ္နဲ႕ သူ႔ဇာတ္ ကိုက္လဲ ကိုက္ပါတယ္ေလ လို႕ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီလို လာၾကည့္ၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ကင္မရာေတြ၊ ထရိုက္ေပါ့ထ္ေတြနဲ႕ ဝါသနာရွင္ေတြကိုလဲ အမ်ားၾကီး (အမ်ားၾကီး) ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ထရိုင္ေပါ့ထ္ ပါမသြားပါဘူး… ဒါေၾကာင့္ ပံုေကာင္းေကာင္းေတြ မရခဲ့ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေဝးလဲ ေဝးၿပီး ေတာ္ေတာ္လဲ ေမွာင္ေနတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ကင္မရာက Built-in Flash က မႏိုင္ပါဘူး…။ (ဒါ အကြက္ပဲ…)

အဲဒီပြဲၿပီးေတာ့ ၁ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိေနၿပီ… ၂ နာရီပြဲကို ေစာင့္ရမွာ ေညာင္းတာေရာ ပ်င္းလဲ ပ်င္းလာတာေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္…။ အျပန္လမ္းမွာ နဲနဲ အိပ္ငိုက္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ကို မ်က္ေစ့က်ယ္သြားေစျခင္း အလို႕ငွာ (စကားမစပ္ ဘာမစပ္နဲ႕) ေနာက္ကို ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕အတြက္ ကိုယ့္မွာ ဝယ္ရမယ့္ ပစၥည္းတခု ထပ္တိုးလာျပန္ၿပီ လို႕ ေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။

သို႕ေသာ္ သူ မ်က္ေစ့ က်ယ္ မက်ယ္ေတာ့ ကိုယ္ မသိပါဘူး… ကိုယ္ကေတာ့ ဟို မ်က္ေစ့ပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ လူအရုပ္ေတြရယ္၊ အလံုးထဲ ေျခေထာက္စံုဝင္ၿပီး လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ စိတၱဇ ဆန္ဆန္ မိန္းမရယ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း မိုးစင္စင္လင္းခဲ့ရေၾကာင္းပါ…။