ခိုင္ျမဲေသာၾကိဳး

ဒီညေန ရံုးက ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူက အိမ္မွာ အရင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။
အခန္းထဲဝင္လာရင္း မ်က္စိက သူ႔စားပြဲဆီသို႔ ေရာက္သြားသည္။ ပထမေတာ့ အမွတ္တမဲ့… ေနာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ စားပြဲေပၚမွာ…
လက္ပတ္နာရီက ႏွစ္လံုး…
မ်က္မွန္က ႏွစ္လက္…
Sound Box က ႏွစ္လံုး…
ေဘာပင္က ႏွစ္ေခ်ာင္း…
ဖုန္းက ႏွစ္လံုး…
ေအေအအရြယ္ ဓါတ္ခဲက ႏွစ္လံုး…
တက်ပ္ေစ့ေတြကို ဆယ္ေစ့စီ ထပ္ထားေသာ အပံုက ႏွစ္ပံု…
လက္ပေတာ့က ႏွစ္လံုး…
ရီမုတ္ကြန္ထရိုး ေလယာဥ္ပ်ံက ႏွစ္စင္း…
ထိုေလယာဥ္ပ်ံမ်ားကို ထိန္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္စရာ ရီမုတ္ကြန္ထရိုးက ႏွစ္ခု…

စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္သြားသည္…။
ကိုယ့္အျမင္ေတြမ်ား မွားေနေလသလားဟု ေတြးကာ မ်က္စိေတြကို လက္ႏွင့္ပြတ္၊ မ်က္ေတာင္ေတြကို ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္ လုပ္ၿပီး ေနာက္တခါ ျပန္ၾကည့္မိသည္…။ မမွားပါ… လံုးဝ မမွားပါ… အားလံုး ႏွစ္ခုစီ ရွိေနၾကသည္…။ ထိုပစၥည္းမ်ားအနက္ တခ်ိဳ႕က တခုႏွင့္တခု ခြ်တ္စြတ္ တူၾကၿပီး တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခြ်တ္စြတ္နီးပါး ဆင္တူၾကေလသည္။

ခဏၾကာေတာ့ သူ အခန္းထဲကို လိုက္ဝင္လာသည္…။ သူ႔စားပြဲကို မၾကည့္စဖူး အၾကည့္ထူးကာ အၾကည့္စူးစူးတို႔ျဖင့္ မ်က္စိမလႊဲတမ္း ၾကည့္ေနေသာ ကိုယ့္ကို “ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…” ဟု ေမးလာသည္…။

“ဘာျဖစ္ရမလဲ… ဒီမွာ ၾကည့္ပါအံုး… အားလံုး ႏွစ္ခုစီ… ႏွစ္ခုစီ… ေတြ႔ေနလို႔ စဥ္းစားေနတာ…” ဟု မာဆတ္ဆတ္ ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ တေယာက္အေၾကာင္း တေယာက္ သိ… ေပါင္းသင္းလာတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ ဘာကို ဆိုခ်င္ၿပီး ဘာကို ရစ္ေတာ့မည္ ဆိုသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနေသာ သူက ကိုယ့္စကားအဆံုးမွာ တဟားဟားျဖင့္ ရယ္ပါေတာ့သည္…။ ၿပီးေတာ့ ေျပာသည္… “စိတ္ခ်… စိတ္ခ်… ဘာမွ ေတြးပူမေနနဲ႔… ဒီတေယာက္ထဲနဲ႔တင္ More than enough ပါ…” တဲ့..။

ကိုယ္… နည္းနည္းရွက္သြားၿပီး အဟီး ဟု ရယ္လိုက္သည္…။
ထိုအခိုက္အတန္႔ေလးမွာ “အင္း… ဒါ အကြက္ပဲ…” ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ခဏၾကာမွ… “ဒါဆို မနက္ျဖန္အတြက္ လက္ေဆာင္က ဘာလဲ…” ဟု ခပ္တိုးတိုး ေမးလိုက္သည္။ သူ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားၿပီးမွ တဟားဟား ဆက္ရယ္ျပန္သည္…။ စြတ္ရယ္ေနတာပဲ… နည္းနည္းေတာ့ လြန္လြန္းေနၿပီ…။

ေျပာရရင္ ၿပီးခဲ့ေသာလက ကိုယ္သံုးလက္စ ကင္မရာကို upgrade လုပ္ခဲ့သည္။ မလဲမျဖစ္ မဝယ္မျဖစ္ မရွိမျဖစ္ မဟုတ္ေသာ္လည္း အလကားေနရင္း ေရာဂါသည္းကာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ အသည္းအသန္ လိုခ်င္လွၿပီျဖစ္သည္က တေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ေတြ မဆြဲေနပဲ အျမန္ဆံုး လိုက္ဝယ္ေပးေစလိုသည္က တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ကင္မရာဖိုးကို ကိုယ္ တဝက္ ေပးပါမည္ ဟု အလြယ္တကူ ေျပာခဲ့မိသည္။

သည္လိုႏွင့္ လိုခ်င္ေသာ ကင္မရာ လက္ထဲ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အဲ… ပိုက္ပိုက္တဝက္ ျပန္ေပးဖို႔ကိုေတာ့ (ထံုးစံအတိုင္း) ေန႔ေရႊ႕ ညေရႊ႕ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြ ဆြဲလာရင္း လခထုတ္ၿပီးရင္ ေပးမည္ဟု ေျပာထားခဲ့သည္။ အခု လကုန္လို႔ ေနာက္တလပင္ ၁၀ ရက္ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ…။ သို႔ေသာ္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားဆဲ… …

ဒီေန႔မွာ ကုသိုလ္ကံမ်ားက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ ရစ္စရာ အမႈတြဲၾကီးက ကိုယ့္ေရွ႕တည့္တည့္ကို ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ၾကီး ေရာက္လို႔ လာခဲ့သည္…။ ၾကည့္ပါအံုး… ဒီလို ႏွစ္ခုတြဲ… ႏွစ္ခုတြဲေတြ စားပြဲေပၚမွာ ေတြ႔ေနရျခင္းဟာ ရစ္ခ်င္စရာ အမႈတြဲ အၾကီးၾကီး မဟုတ္ေပဘူးလား…။

ကိုယ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးေစ့ေစ့လုပ္ေနေသာ သူ႔ကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ ခပ္တည္တည္ ၾကည့္လိုက္ရင္း… “ရပါတယ္… မနက္ျဖန္အတြက္ လက္ေဆာင္ကို ဘာမွ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတြ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔ေတာ့… ဟိုကင္မရာကိုပဲ ယူလိုက္ပါေတာ့မယ္…” ဟု အင္မတန္မွ သေဘာထားၾကီးလိုက္ရေသာ မ်က္ႏွာေပး၊ ေတာ္ေတာ္ေလး အနစ္နာခံလိုက္ရေသာ ေလသံမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာအျပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကို က်ိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ရင္း ႏွဳတ္ခမ္းကို နာနာ ကိုက္ကာ သူ႔ကို လံုးဝ လွည့္မၾကည့္ပဲ မွင္ေသေသ မ်က္ႏွာျဖင့္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

အခန္းထဲမွ သူ႔ရယ္သံကေတာ့ ခုနကထက္ ပိုမိုက်ယ္ေလာင္ကာ ကိုယ့္အေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါ ပ်ံ႕လြင့္ေနဆဲ…



ခိုင္ျမဲေသာၾကိဳး (2008)
Love Each Other (2009)
လြင့္ေမ်ာ ျမစ္တစင္း (2010)