တို႔ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္...

ဒီပိုစ့္က စာမေရးတာၾကာတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ စာေရးဖို႔ အရွိန္ျပန္ယူၾကတဲ့ ပိုစ့္လို႔ ေျပာရမယ္… တက္ဂ္ပိုစ့္တခုအေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း စာမေရးတာ သိပ္ၾကာေနလို႔ အရွိန္မရျဖစ္ေနတာကို ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ ျပန္ အရွိန္ယူလိုက္ပါတယ္…။
တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္ တဲ့…။


သီခ်င္းထဲမွာ ဆိုထားတာက “တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္ ေယာင္ေပစူးေလးေတြနဲ႔ကြယ္… ပုဆိုးကို စလြယ္သိုင္း ရြာဝိုင္းပတ္လည္…” ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေယာင္ေပစူး နဲ႔ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္ဆံေထာက္ဆိုတဲ့ ဆံပင္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ မွဳန္အစ္အစ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ပါ။ ပုဆိုးကို စလြယ္မသိုင္းခဲ့ဖူးသလို ရြာဝိုင္းပတ္လည္မွာလည္း တခါမွ မေဆာ့ခဲ့ဖူးပါဘူး။ တကယ္ပါပဲ… ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးၾကည့္မယ္ဆို ကေလးပီပီ ခုန္ေပါက္ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားတာေတြ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အိမ္ထဲမွာ ေဆာ့လို႔ရသေလာက္ ဇယ္ခုတ္တာတို႔ မန္က်ည္းေစ့ ေတာက္တာတို႔ကို ခပ္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ နည္းနည္းပါးပါး ေဆာ့ကစားခဲ့ဖူးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ရြယ္တူ မိန္းကေလး ကစားေဖၚမရွိတာမို႔ စာဖတ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သံုးတန္းထဲက မ်က္မွန္တပ္ရတယ္ ထင္တယ္…။ ေရႊေသြး ေတဇ မိုးေသာက္ပန္း ဒို႔ေက်ာင္းသား အစရွိတဲ့ အပတ္စဥ္ထုပ္ လစဥ္ထုပ္ ဂ်ာနယ္ေလးေတြ ေရာက္အလာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ၿပီး ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ေလးတန္း ငါးတန္းေလာက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အိမ္က စာအုပ္စင္က စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္တတ္လာတယ္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး သိန္းေဖျမင့္ ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း ေမာင္ထင္တို႔ရဲ႕ စာ ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြကစလို႔ ျမသန္းတင့္ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ဗဂ်ီေအာင္စိုး ညြန္႔ၾကဴး ေစာဦး ခင္ႏွင္းယု တို႔ရဲ႕စာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကစားၾကတဲ့ ကစားနည္းေတြကို မတတ္တတတ္နဲ႔ ဝင္ပါခဲ့ဖူးတယ္။ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားဆံုးကစားၾကတာကေတာ့ ထုတ္ဆီးတိုးတာေပါ့။ ကစားခုန္စားအရာမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပါရမီနည္းသလဲ၊ အခ်ိဳးအခ်ိတ္ မေျပသလဲဆို ကိုယ္တားရမယ့္အလွည့္ဆို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မိေအာင္ မဖမ္းႏိုင္ဘူး အကုန္ လြတ္ကုန္တာပဲ။ အဲ… ကိုယ္ တိုးရမယ့္အလွည့္ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ မဖမ္းခင္ထဲက မိခ်င္ေနတာေရာ။ သူတို႔ မမိလည္း ကိုယ့္စည္းကိုယ္ ျပန္နင္းၿပီး ထမင္းရည္ပူေလာင္ေနတာနဲ႔ကို ကိုယ္ပါတဲ့အသင္းက အျမဲတမ္း ရႈံးရတာပဲ။ ၾကာေတာ့ အားနာလို႔ မပါေတာ့ဘူး။

ငါးတန္း ေျခာက္တန္းေလာက္အေရာက္မွာ သားရည္ကြင္းေတြကို ၾကိဳးျဖစ္ေအာင္ ဆက္ၿပီး ခုန္ၾကတဲ့ ကစားနည္း ထြန္းကားလာျပန္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေတြမွာ ထမင္းကို အျမန္ဆံုးစားၿပီးတာနဲ႔ သားရည္ပင္ ခုန္တမ္း ေဆာ့ၾကတယ္။ ငယ္ငယ္ထဲက သူမ်ားေတြထက္ အရပ္ပိုရွည္ေတာ့ သားရည္ပင္ခုန္ရာမွာ ကြ်မ္းက်င္မွာပဲလို႔ ကိုယ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက အထင္ၾကီးၾကျပန္တယ္။ အင္း… ဒူးတို႔ ခါးတို႔ေလာက္အထိေတာ့ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ခုန္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီထက္ ျမင့္တာေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေက်ာ္လႊားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီကစားနည္းမွာလည္း ေဘးကေန ထိုင္ၾကည့္ေနရတဲ့သူတေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားျပန္ပါတယ္။ လိုက္တန္းေျပးတန္းကစားရင္လည္း မေျပးႏိုင္ေတာ့ အျမဲ အမိခံရတယ္၊ ကုလားမစည္းဆိုလည္း အခ်ိဳးေျပေအာင္ကို မနင္းတတ္ဘူး၊ ေရႊစြန္ညိဳဆိုလည္း ခ်က္က် လက္က် မပုန္းတတ္ မေရွာင္တတ္ေတာ့ အျမဲမိတာပဲ၊ ေညာင္ပင္တေစၦဆိုတာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ကစားရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါေတြကေတာ့ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းအရြယ္ရဲ႕ ကစားခုန္စားအရာအတြက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြပါပဲ။

ငယ္ငယ္တုန္းက အခ်ိန္ေတြအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ေတြးၾကည့္မိၿပီး လက္ရွိအေနအထားနဲ႔ ႏွိဳင္းယွဥ္လိုက္တိုင္းမွာ ငယ္ဘဝဟာ ရုပ္ဝတၱဳပစၥည္းေတြ မၾကြယ္ဝေသာ္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းၿပီး အလြန္ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုတာ ပိုသိလာပါတယ္။ မနက္ ၇ နာရီဆို ေရဒီယိုမွာလာတဲ့ ကိုယ္လက္က်န္းမာၾကံ့ခိုင္ေရး ေလ့က်င့္ခန္း အစီအစဥ္ အတြဲအမွတ္ (၁) စတာနဲ႔ အိပ္ရာကထ၊ “ခ်ိဳခ်ိဳျမျမေအး ေတးအလွဂုဏ္အင္… အလကၤာေစာင္းနဲ႔ ညင္သာ ေျပာင္းႏြဲ႔ တြဲဖက္ကာပင္ မဂၤလာအေပါင္းလည္း ျပည့္ဝၾကပါေစ အျမဲရွင္… …” အစျပဳတဲ့ နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံသာနဲ႔ မနက္စာ စား…။ ၈ နာရီ သတင္းလာရင္ ေရခ်ိဳး၊ ၈ နာရီခြဲ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္က သတင္းအၿပီးမွာ လာတတ္တဲ့ Boney M တို႔ Abba တို႔ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေလး သံုးေလးပုဒ္ကို အာရံုးစူးစိုက္... ၿပီးရင္ ေက်ာင္းသြားရတာပဲ။

ညေန ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္ရင္ ေမေမေစ်းသြားေနတုန္း ေက်ာင္းကပါလာတဲ့ အိမ္စာေတြအျပီးလုပ္ထားတယ္။ ဒါမွ ေမေမ ဟင္းခ်က္ရင္ ကူလို႔ရတာေလ…။ ေလးနာရီေက်ာ္ ေမေမ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ေရဒီယိုက “ေမာင္ျပန္လာရင္ အဆင္သင့္ ေကြ်းဖို႔တကယ္ ခ်က္ျပဳတ္ထားတာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မ်ားလွပါတယ္… ကန္ဇြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ အဆင္ေျပပါတယ္ ငါးဖယ္ငါးဆုပ္ကို အေၾကာ္နဲ႔ အသုပ္ခြဲလို႔…” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းလာတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ အံကိုက္ပဲေပါ့။ သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ ေမေမ့ကို ဟင္းကူခ်က္ၿပီး ငါးနာရီနီးနီးဆို ေဖေဖ ရံုးက ျပန္ေရာက္လာေရာ…။ ေရမိုးခ်ိဳးေနရင္း ေရဒီယိုကလာေနတဲ့ စစ္သည္တို႔ လိုရာတို႔ တပ္မေတာ္စာတိုက္ခန္းကို ေရာက္ရွိလာတဲ့ အမွာစာမ်ားကို ဖတ္ၾကားပါေတာ့မယ္ရွင္တို႔… ေတြလည္း ၾကားတခ်က္ မၾကားတခ်က္ေပါ့…။ ညေန ေျခာက္နာရီခြဲဆို အားလံုး စားၿပီးေသာက္ၿပီး ေဆးေၾကာ သိမ္းဆည္းၿပီးရင္ မိသားစု စံုစံုလင္လင္နဲ႔ စကားထိုင္ေျပာ လဘက္သုပ္ ပဲၾကမ္းေၾကာ္သုပ္ တို႔နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းဝိုင္းဖြဲ႔၊ မဟုတ္ရင္ လမ္းေလွ်ာက္… ဒီလိုနဲ႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တေန႔ၿပီး တေန႔ ကုန္ခဲ့ရတယ္။

အခုလက္ရွိ ေန႔စဥ္အေျခအေနေတြ မွာေတာ့လား… မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္တာနဲ႔ ေရတန္းခ်ိဳးၿပီး ရံုးသြားဖို႔ ျပင္ရေတာ့တာ၊ ဥၾသတေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ရဲ႕ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ အာေခါင္ျခစ္ေအာ္သံကလြဲလို႔ ဘာနံနက္ခ်ိန္ခါမွ ေတးသံမသာဘူး…။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ အိပ္ရာႏိုးရင္ သူ႔ ေဖးဖရိတ္ Gold 90 FM ကို ဖြင့္တတ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေအးလက္ေအး ခံစားေနဖို႔ အခ်ိန္ မရပါဘူး။ ေရခ်ိဳးၿပီးတာနဲ႔ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ကမန္းကတန္းေမာ့ၿပီး အိမ္က ထြက္ၾကရတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး အခ်ိန္မွန္မွန္ ျပန္ရတဲ့ ရံုးေပမို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေျခာက္နာရီခြဲ...။ ေမာင္ျပန္လာရင္ အဆင္သင့္ ေကြ်းဖို႔တကယ္ ခ်က္ျပဳတ္ထားတာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မ်ားလွပါတယ္ ေတြ ဘာေတြ ဘာ ဘာ ဘာမွ မရွိ… ေမာင္ အရင္ေရာက္ရင္ ေမာင္ ထမင္းခ်က္ပဲ…။ ကန္ဇြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ ေလာက္ေတာ့ အဆင္ေျပပါေသးတယ္… လာထား… (အဲဒါက လြယ္တယ္ေလ)… အဲ… ငါးဖယ္ငါးဆုပ္ကို အေၾကာ္နဲ႔ အသုပ္ခြဲလို႔ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ တာ့တာပဲ…။ အေၾကာ္ဆို အေၾကာ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တမ်ိဳးပဲရမယ္… ဟင္း ဟင္း ဟင္း…။

စားေသာက္ ေဆးေၾကာၿပီး ေအာက္ဆင္း လမ္းေလး ဘာေလးေလွ်ာက္ဖို႔ ေခၚတိုင္း လူက လံုးဝ မလွဳပ္ခ်င္ေတာ့လို႔ မလုပ္မျဖစ္ အိမ္အလုပ္ေလး တိုလီမိုလီလုပ္ၿပီး စာဖတ္သေယာင္ စာေရးသေယာင္ ဓါတ္ပံုေတြပဲ ျပင္သေယာင္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မ်က္ႏွာအပ္ ဖဘမွာ အခ်ိန္ေတြကုန္… ဒီလိုနဲ႔ တေနဝင္ တေနထြက္… ဒီစက္ဝိုင္းၾကီးထဲမွာ တလည္လည္နဲ႔ပါ…။ ဒီလိုေနေနတာ Quality of Life ေတြ သိပ္က်တယ္လို႔ အမ်ိဳးသားက မၾကာခဏ ေျပာတတ္ပါတယ္။

အခုဆိုရင္ ကိုယ္ေရာ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က အေပါင္းအပါတစုဟာ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ကိုယ္ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အတၱေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဆႏၵေတြ ေလာဘေတြ တိုးတက္လာတဲ့ ရုပ္ဝတၱဳပစၥည္းေတြရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာ ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္မွန္းမသိ လိုက္ေနၾကရင္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ငယ္ဘဝေတြကို ခပ္ေဝးေဝးမွာ သိသလို မသိသလိုနဲ႔ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ၾကၿပီ…။ သီခ်င္းထဲကလိုပဲ… အခုမ်ားျဖင့္ ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ၾကင္ေဖၚအသြယ္သြယ္ သားရယ္ သမီးရယ္ နဲ႔ ေလာကၾကီးအလယ္မွာ ေသာကမီးႏြယ္ေတြနဲ႔ အတူ ဘဝတိုက္ပြဲ ေတြ အျပိဳင္အဆိုင္ႏႊဲေနၾကၿပီ…။ အဲဒါေတြကို ၾကည့္ရင္း ဟိုေတြး ဒီေတြး ေတြးရင္း “ငယ္ငယ္တုန္းက တို႔ဘဝအရြယ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႔ ေအာက္ေမ့တယ္…” ဆိုတဲ့ သီခ်င္း အပိုင္းအစေလးကို ပါးစပ္ဖ်ားမွာ မၾကာခဏ ေရရြတ္ေနမိပါေတာ့တယ္…။