tag:blogger.com,1999:blog-55133421706746776392012-01-27T14:26:24.883+08:00သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.comBlogger2991100tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-86042427560201828002012-01-08T00:20:00.009+08:002012-01-08T01:07:52.601+08:00<span style="color:#333333;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၁၁ အတြက္ ျပကၡဒိန္ စာမ်က္ႏွာမ်ား ကုန္သြားခဲ့ၿပီး ၂၀၁၂ အတြက္ စာမ်က္ႏွာ အသစ္မ်ား စတင္ခဲ့ၿပီ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ႏွစ္စဥ္ေရးေနက် မွတ္တမ္းေရးဖို႔ ေနာက္က်ခဲ့သည္။<br /><br />ဒီမွတ္တမ္းေလးကို မေရးခင္မွာ ဇႏၷဝါရီလဆန္းက ေလးႏွစ္ျပည့္သြားေသာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ပိုစ့္ေတြေရာ ေကာ္မန္႔ေတြပါ အစမွ အဆံုး ေသေသခ်ာခ်ာ တေခါက္ျပန္ဖတ္ျဖစ္သည္။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဒီအခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ခံစား၍ မေကာင္းေတာ့ေခ်။ အခ်ိဳ႕ေသာ ပိုစ့္မ်ားက ပ်င္းစရာေကာင္းၿပီး အခ်ိဳ႕ေသာ ပိုစ့္မ်ားက ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ႏိုင္လွသည္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ေသာ ပိုစ့္မ်ားကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ခံစား ေရးသားထားခဲ့ေလသည္မို႔ အခုလို ေနာက္တခါ ျပန္ဖတ္ၾကည့္မိေသာအခ်ိန္မွာလည္း ေက်နပ္စြာျဖင့္ ႏွစ္သက္ေနေသာ ခံစားမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။<br /><br />ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ ၂၀၁၁ ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ အသက္ တႏွစ္ ပိုၾကီးလာသည္ကလြဲ၍ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိေသာ ႏွစ္တႏွစ္ဟု ေျပာရလိမ့္မည္။ ၿပီးခဲ့ေသာႏွစ္ ၂၀၁၀ တုန္းက စာေရးရတာ အရွိန္ေကာင္းသေလာက္ အခု ၂၀၁၁ မွာ စာေရးလို႔ သိပ္မေကာင္းလွတာ သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္ေရးထားေသာ စာေလးေတြ မဂၢဇင္း စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ဟိုတစ သည္တစ ပါဝင္ခြင့္ရလာတာကေတာ့ ဝမ္းသာစရာေကာင္းလွသည္။<br /><br />ဒီႏွစ္ထဲမွာ အလုပ္အကိုင္ စီးပြားေရး က်န္းမာေရး လူမႈေရး ဘာအေရး ညာအေရး… အေရးအားလံုး ပံုမွန္အေနအထားမွာ ရွိၾကသည္။ စိတ္ညစ္စရာ စိတ္ရႈပ္စရာ စိတ္ေနာက္စရာေတြ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိလွ…။ မရွိဆို ကိုယ္တိုင္ကလည္း အာရံုေနာက္က်ိစရာေတြႏွင့္ ေအးေအးေဆးေဆး လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ေနခဲ့သည္။ မိဘမ်ား၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနမ်ားအတြက္လည္း အေတာ္ေလး စိတ္ေအးခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၀၁၁ သည္ မ်ားစြာ ေအးခ်မ္းခဲ့သည္ေလ။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိေသာ ဆင္တူရက္စြဲမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနရေသာေၾကာင့္ တခါတခါမွာ အေတာ္ေလး ပ်င္းရိျငီးေငြ႕မိသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္စရာရွိသည့္ တာဝန္မ်ား ဝတၱရားမ်ားကို ပ်င္းရိေလးတြဲစြာ လုပ္ကိုင္ေနရင္း လွပစြာ ဝတ္စား ျပင္ဆင္ခ်င္ေသာစိတ္၊ လန္းဆန္း တက္ၾကြေသာ ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနတတ္သည္။ ေငြေၾကးဥစၥာမ်ား၊ ပစၥည္း ပစၥယမ်ား၊ အသံုးအေဆာင္မ်ားကို မက္ေမာ ခံုမင္စိတ္မ်ားလည္း သူ႔အလိုလို ေလ်ာ့ပါးေနတတ္ျပန္သည္။ အိမ္မွာေနရင္း အဝတ္ ႏြမ္းႏြမ္းေလးဝတ္ ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္ႏွင့္ စာအုပ္ေလးတအုပ္ ဖတ္ေနရရင္ ဇိမ္ပဲ… ဟု ေတာင့္တမိေသာ အခ်ိန္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနခဲ့ေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေငြေၾကးခ်မ္းသာမွဳ တခုတည္းႏွင့္ ဘဝ၏ ျပည့္စံု ခ်မ္းသာမႈကို မတိုင္းတာႏိုင္… ဟု ေျပာေလ့ရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္၏ စကားကို ၾကားေယာင္ေနမိျပန္သည္။<br /><br />၂၀၁၁ ေဖေဖၚဝါရီက တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ပိတ္ရက္ေတြမွာ အေၾကာင္းမညီညြတ္၍ အိမ္မျပန္လိုက္ရေသာ္လည္း ဒီႏွစ္ထဲမွာ ခရီးတိုေလးေတြ သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ မေလးရွားက သမိုင္းဝင္ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ေလးတျမိဳ႕ျဖစ္ေသာ မလႅကာရယ္၊ ေနာက္ "ဘ ကုန္း" ႏွင့္စေသာ ေနရာ သံုးေနရာရယ္ကို ေရာက္ခဲ့သည္။ (မွတ္ခ်က္ - ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ မပါပါ)။ ေဝးေဝးလံလံ ထူးထူးျခားျခား ေနရာေဒသမ်ား မဟုတ္ေသာ္လည္း ေခါက္ရိုးက်ိဳးေန႔ရက္မ်ားမွ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္ခဲ့သမွ် အခ်ိန္နာရီေတြတိုင္းမွာ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ သက္ေတာင့္ သက္သာႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့သည္။ ဓါတ္ပံုေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရိုက္ျဖစ္ခဲ့သည္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-FLAtGavZFj0/TwhwaP39imI/AAAAAAAAB9w/fanO9SSILSs/s1600/Malacca.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694925325050153570" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-FLAtGavZFj0/TwhwaP39imI/AAAAAAAAB9w/fanO9SSILSs/s320/Malacca.jpg" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1-gRyj1Dh0I/TwhwaS3nzhI/AAAAAAAAB-A/lJHVyAyI1gE/s1600/Bintan.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 152px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694925325854035474" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-1-gRyj1Dh0I/TwhwaS3nzhI/AAAAAAAAB-A/lJHVyAyI1gE/s320/Bintan.jpg" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-L5y6UcF75Lg/TwhwbF5Gc2I/AAAAAAAAB-I/Z11iDOPhxM4/s1600/BKK.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694925339550446434" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-L5y6UcF75Lg/TwhwbF5Gc2I/AAAAAAAAB-I/Z11iDOPhxM4/s320/BKK.jpg" /></a><br />လစဥ္ ေငြေၾကး မ်ားစြာ မပိုလ်ံ မစုေဆာင္းျဖစ္... ရလိုက္ ကုန္လိုက္ႏွင့္ တလၿပီး တလ လံုးခ်ာလည္ေနေသာ္လည္း ဒီႏွစ္ အလွဴဒါန ျပဳၾကသူငါ အစီအစဥ္မွာေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြကလိုပင္ နာဂစ္မွာ မိဘမဲ့သြားေသာ ကေလးငယ္ သံုးေယာက္ကို ဆက္လက္ ေမြးစားထားျဖစ္သည္။ သူတို႔အထဲမွ အၾကီးႏွစ္ေယာက္က ဒီႏွစ္မွာ ငါးတန္း ေရာက္သြားၿပီး အငယ္ေလးက ေလးတန္းေရာက္ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ လစဥ္ပံုမွန္ အလွဴေငြမ်ားကို ODF ႏွင့္ ရသအလင္း ကို လွဴျဖစ္သည္။ အမ်ားၾကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း ကိုယ္တတ္ႏိုင္သ၍ မွန္မွန္ေလး လွဴရတာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းပါသည္။ ၾကားျဖတ္အစီအစဥ္အျဖစ္ ပခုကၠဴျမိဳ႕ႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ေဒသမ်ားမွ ေရေဘး အလွဴအတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွားခဲ့သည္။ အလွဴေငြ ေကာက္ခံေသာေန႔ရက္မ်ားမွာ ေန႔စဥ္ တရိပ္ရိပ္ တိုးလာေသာ အလွဴေငြမ်ားကို ေတြ႕ရေသာ ပီတိမွာ ဘာႏွင့္မွ် မလဲႏိုင္ေအာင္ ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းလွသည္။ သည္အလွဴမွာ အလွဴရွင္မ်ားလည္း စိတ္ေက်နပ္မႈရခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ အပင္ပန္းခံရက်ိဳးနပ္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္တခုကေတာ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ေတြ႔လိုက္ရေသာ အသည္းေရာဂါေၾကာင့္ ဗိုက္ၾကီး ပူေနေသာ ကေလးေလးအတြက္ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္းၿပီး ေဆးကုသစရိတ္ အလွဴေငြေတြ ေပးပို႔ခဲ့ၾကသည္။ ဗိုက္ပူၾကီးမဟုတ္ေတာ့ပဲ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္သြားေသာ ကေလးေလးကို ေတြ႔ရသည္မွာ ဝမ္းသာစရာပင္။<br /><br />လက္ရွိ အေျခအေနႏွင့္ အသက္ အရြယ္ေၾကာင့္ အစစ အရာရာကို ေကာင္း မေကာင္း သင့္ မသင့္ ခ်ိန္ထိုးကာ ေဝဖန္ ပိုင္းျခားႏိုင္စိတ္၊ လိုအင္ဆႏၵမ်ား နည္းပါးလာေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စိတ္၊ အျမင္မေတာ္သည္မ်ားကို ဥပကၡာျပဳ လ်စ္လွ်ဴရႈႏိုင္စိတ္၊ စိတ္တိုင္းမက်စရာမ်ားကို သည္းညည္းခံႏိုင္စိတ္၊ ျဖစ္လာသမွ် အေျခအေနမ်ားကို ေကာင္းေကာင္း ဆိုးဆိုး ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုစိတ္မ်ား ပိုမ်ားလာခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အတန္ငယ္ ေက်နပ္မိသည္။ စကားဝိုင္းမ်ားမွာ ကုိယ္သိသမွ် ကိုယ္တတ္သမွ်ကို အမ်ားသူငါတို႔ႏွင့္ လုယက္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေျပာဆိုခ်င္စိတ္မ်ား နည္းပါးသြားေသာေၾကာင့္ ဘာမွ မသိသူ၊ ဗဟုသုတ နည္းပါးသူ၊ ေခတ္ႏွင့္အညီ လိုက္မမွီသူ အူလည္လည္ (သို႔) မအူမလည္ မိန္းမတေယာက္အျဖစ္ ထင္ျမင္ ယူဆသြားသူမ်ားကို စိတ္ထဲမွ တိတ္တိတ္ ၾကိတ္၍ ျပံဳးရယ္ေနမိေသာ အခ်ိန္မ်ား ရွိခဲ့သည္မွာလည္း အမွတ္တရပင္…။<br /><br />မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အစစ မွ်တခဲ့ေသာ ၂၀၁၁ ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။ အခု ေရာက္ရွိေနေသာ ၂၀၁၂ အတြက္ကိုေတာ့ ဘာဆု ညာဆုေတြ ေလာဘတၾကီး ေတာင္းမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ သင့္တင့္မွ်တေသာ လက္ရွိ အေနအထားေလးအတိုင္း စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ေဝဒနာ ရွင္းရွင္း ေသာက ကင္းကင္းျဖင့္ ေနထိုင္သြားႏိုင္လွ်င္ ေတာ္ၿပီဟု ေတြးေနမိသည္။ စာေတြ ဖတ္မည္… စာေတြ ေရးမည္… ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္မည္… သီခ်င္း နားေထာင္မည္… အားလပ္ရက္ေတြမွာ အိမ္မွာ နားနားေနေန ေနမည္… အဆင္ေျပလွ်င္ နီးနီးနားနား ခရီးတိုေလးေတြ သြားမည္… မိသားစုႏွင့္ မိဘ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားကို အဆမ်ားစြာ ပိုတိုး၍ ခ်စ္ခင္မည္… သို႔ဆိုလွ်င္ ကိုယ္ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ၂၀၁၂ သည္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ ေသခ်ာေနၿပီ မဟုတ္ပါလား…။<br /></span><br /></span><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-8604242756020182800?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-17241495980157910912011-12-21T23:30:00.010+08:002011-12-22T01:09:30.086+08:00<div align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/--ioN4m0ChIA/TvH2Qg2VaxI/AAAAAAAAB9k/SlPjlvz1mkA/s1600/DSC_0147TW.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688598567901817618" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/--ioN4m0ChIA/TvH2Qg2VaxI/AAAAAAAAB9k/SlPjlvz1mkA/s320/DSC_0147TW.jpg" /></a><br /><span style="color:#000066;">ထိုႏွစ္က ဒီဇင္ဘာသည္ ဒီဇင္ဘာ ပီသခဲ့သည္။<br />ဒီဇင္ဘာ၏ ေန႔ရက္မ်ားထဲမွာမွ ေအးျမစြာ ခ်မ္းစိမ့္ေနၿပီး မွဳန္လက္ေနေသာ ႏွင္းစက္မ်ား အၾကားတြင္ အလွၾကီး လွေနခဲ့ေသာ ေန႔စြဲတခု ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုေန႔စြဲမွာ ဒီဇင္ဘာ ၂၄ ရက္... ခရစ္စမတ္ေန႔ မတိုင္ခင္ အၾကိဳေန႔ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><strong>* * * * * *</strong><br /><br />ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္တြင္ သူက ဖုန္းဆက္ၿပီး သူ႔ေက်ာင္းကို လိုက္လည္ပါ ဟု (ထူးထူးဆန္းဆန္း) ဖိတ္ေခၚေလသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္ကာစ ေန႔ရက္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ ေနာက္တေန႔မွာ ခရစ္စမတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ား ေရာက္ေတာ့မည္က တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းမွာ စာသိပ္ မသင္မွာ ေသခ်ာေနခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းမသြားခ်င္လွ်င္ မသြားပဲ ေနႏိုင္ေသာ အေနအထားမွာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ေက်ာင္းကို တခါမွ အလည္အပတ္ မသြားဖူးေသာေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ အနည္းငယ္ တြန္႔ဆုတ္ေနမိျပန္သည္။ ကိုယ့္စိတ္ကို သိေနေသာ သူက ထပ္ေျပာသည္… သူတို႔ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲနီးေနၿပီမို႔ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အနည္းငယ္သာ ရွိသည္… ေအးေအးေဆးေဆး မုန္႔စားရင္း စကားေျပာ ၾကတာေပါ့… တဲ့…။ သူက ခဏ ခဏ ထပ္ေခၚေနေသာေၾကာင့္ အိုေကေလ… ဒါဆိုလည္း လိုက္လည္မယ္ ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />တကယ္ဆို ယခုကဲ့သို႔ ဟိုမေရာက္ သည္မေရာက္ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ သူ႔ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာျခင္းသည္ သူ႔ကို ေခါင္းညိတ္ လက္ခံေတာ့မည္ ဟူေသာ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးမ်ား သက္ေရာက္သြားေလမလားဟု စိုးစဥ္းမွ် မေတြးတတ္ခဲ့ပါ။ ထို႔ေနာက္ သာမန္ေန႔ရက္မ်ားမွာလိုပင္ ရိုးရွင္းေသာ အဝတ္အစားမ်ား ဝတ္ဆင္ၿပီး ျပင္ဆင္ ျခယ္သမွဳ ကင္းကင္းျဖင့္ တနည္းအားျဖင့္ဆိုေသာ္ ခါတိုင္း ေက်ာင္းသြားသလို မ်က္ႏွာေျပာင္တလင္းျဖင့္ သူ႔ေက်ာင္းကို အလည္ လိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />သူ ေျပာထားသလိုပင္… သူ႔ေက်ာင္းက ကင္တင္းေတြမွာေရာ အတန္းေတြမွာပါ ေတာ္ေတာ္ေလး လူရွင္းေနသည္ကို ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ အသက္ရွဴေခ်ာင္သြားခဲ့သည္။ ထိုအခါ သူ မသိေအာင္ သက္ျပင္းတခ်က္ကို တိတ္တိတ္ ခိုးခ်လိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူက သိျဖစ္ေအာင္ သိကာ အေနရ မခက္ေစရန္ ကင္တင္းထဲမွ လူသိပ္မမ်ားေသာ ဆိုင္တခုမွာ ထိုင္ေစခဲ့သည္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေက်ာင္းသူတစု မလွမ္းမကမ္းမွ ျဖတ္သြားၿပီး ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္သြားၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူ ေျပာျပေသာေၾကာင့္ သူ႔ အတန္းေဖၚမ်ားဟု သိရသည္၊ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ လူက အေငြ႕ပ်ံခ်င္ေနၿပီ။ မိန္းကေလး တန္မဲ့ ရွည္ရွည္ေရွာေရွာ လိုက္လာမိျခင္းအေပၚ ေနာင္တလည္း ၾကီးစြာ ရမိသည္…။ သူတို႔တေတြ အေဝးမွ ၾကည့္ရံုသာ ၾကည့္သြားၾကၿပီး အနားကိုလာ ႏွဳတ္မဆက္ၾကသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးၾကီးစြာ တင္ရမလို…။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ လူက ထူပူေနၿပီး ေန႔လည္စာကို ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားမိခဲ့ေလသလား ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ စားမိခဲ့ေလသလား ဘာေတြ စားလို႔ ဘာေတြ ေသာက္ျဖစ္ခဲ့သလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ပါ…။<br /><br />ေန႔လည္စာ စားၿပီးေတာ့ သူက စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာပါသည္။ အရင္ ကိုယ့္အိမ္ကိုလာလည္တတ္ေသာ အခ်ိန္ေတြက အလြန္ စကားနည္းေသာ သူသည္ တကယ့္ တကယ္မွာ စကားအလြန္မ်ားေၾကာင္း ထိုေန႔ကမွ သိလိုက္ရသည္။ သူ ေျပာျပေနသမွ် အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းလွေသာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕တေလကိုသာ မွတ္မိပါသည္။ တခ်ိန္လံုး နားေထာင္သူ သက္သက္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ပ်င္းရိ ျငီးေငြ႕လာသည္က တေၾကာင္း၊ ကင္တင္းထဲမွာ လူ က်ဲပါးသြားေသာေၾကာင့္ ေနရတာ အနည္းငယ္ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္လာကာ မူလ ဗီဇစိတ္ေတြ ျပန္ေပၚလာၿပီး သူ႔ကို ရစ္ခ်င္လာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနၾကာေစ့ စားခ်င္သည္ ဟု ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ေျပာခ်လိုက္ပါသည္။<br /><br />သူက ခ်က္ခ်င္းပင္ နီးရာဆိုင္တဆိုင္မွ ေနၾကာေစ့ သံုးထုပ္ဝယ္ၿပီး ျပန္လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က မိုးပုလဲ ေနၾကာေစ့တထုပ္၏ တန္ဖိုးမွာ တက်ပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ရစ္လက္စႏွင့္ ဆက္ရစ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေနၾကာေစ့မ်ားကို အခြံ ခြာေကြ်းပါလား ဟု ေတာင္းဆိုလိုက္ပါသည္။ ဘာမဆို သေဘာေကာင္းစြာျဖင့္ လိုက္ေလ်ာခ်င္ေနေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ိဳး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနၾကာေစ့မ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခြာေကြ်းပါသည္။ ေနၾကာေစ့မ်ားအနက္က ဝဝေလးမ်ားကိုသာ ေရြးခြာရန္ႏွင့္ အသားမရွိေအာင္ ပိန္ေျခာက္ေနေသာ ေနၾကာေစ့မ်ားကို မခြာရန္လည္း ဆရာလုပ္လိုက္ေသးသည္။ သူခြာေကြ်းေသာ ေနၾကာေစ့အဆံမ်ားကို ခြာလို႔ လက္မလည္ အလ်င္မမွီေလာက္ေအာင္ပင္ တခုၿပီးတခု တလစပ္ ေကာက္စားေနေသာ ကိုယ့္ကို သူက သေဘာတက်ႏွင့္ ျပံဳးရယ္ေနပါသည္။ ေနၾကာေစ့ကို အေတာ္ၾကိဳက္သလား... ဟုလည္း ေမးပါသည္။ ခြာၿပီးသား စားရလွ်င္ ၾကိဳက္သည္ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ေသာအခါ သူ ေနာက္တၾကိမ္ အားရပါးရ ျပံဳးရယ္ျပန္ပါသည္။ ေနၾကာေစ့မ်ားကို မနားတမ္းခြာေနရေသာေၾကာင့္ အခုနကေလာက္ စကားမ်ားမ်ား မေျပာႏိုင္ေတာ့ေသာ သူ႔ကို စိတ္ထဲမွာ ၾကိတ္ၿပီး ရယ္ေမာေနမိပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို စကားစပ္မိတိုင္း ကိုယ့္ကို အလြန္တရာ ညစ္က်ယ္က်ယ္ႏိုင္ေသာ မိန္းကေလး ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ပါသည္။<br /><br />ေနၾကာေစ့ သံုးထုပ္ကုန္သြားေသာအခါ သူက လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လား.. ဟု ေမးပါသည္။ ထိုင္ေနရသည္မွာ ေညာင္းလွၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ရန္ သေဘာတူလိုက္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းတစု အနားကိုေရာက္လာကာ ကိုယ့္ကို အကဲခတ္ေသာ မ်က္လံုးတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ၾကည့္ၿပီး သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း စကား အနည္းငယ္ေျပာကာ ထြက္သြားၾကပါသည္။ သူ ျပန္ေျပာျပေသာေၾကာင့္ ထိုေန႔က သူတို႔ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား အားလံုး ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ ဆီမီးသံုးေထာင္ ပူေဇာ္ၾကမည္ဟု သိရပါသည္။ သူက ဘုရားကို လိုက္သြားခ်င္သလားဟု ေမးရာ လူမ်ားမ်ားၾကားထဲ မသြားခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေခါင္းခါ ျငင္းဆန္လိုက္ပါသည္။<br /><br />သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းဝင္းထဲ လူမရွိေတာ့သေလာက္ ေျခာက္ေသြ႕ တိတ္ဆိတ္သြားပါသည္။ ကိုယ့္ကို စူးစမ္းေသာ၊ အကဲခတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ၾကမည့္သူမ်ား မရွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ စိတ္ ေပါ့ပါး သက္သာသြားကာ ေက်ာင္းဝင္းထဲ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါသည္။ <br /><br />တေနရာအေရာက္တြင္ သူက အမွတ္တမဲ့ႏွင့္ ဒါ လူေသေတြ ခြဲတဲ့ ေနရာေလ… ဟု ညႊန္ျပပါသည္။ ထိုစကားအဆံုးမွာ ေသြးဆုတ္ ျဖဴေဖ်ာ့သြားေသာ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ေတြ႔ေသာအခါမွ သူ႔စကား အၾကီးအက်ယ္ မွားယြင္းသြားေၾကာင္း သူ သိသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ့္လက္ကို ဆြဲကာ ထိုအေဆာက္အဦးႏွင့္ ေဝးရာဖက္ကို ခပ္သြက္သြက္ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ပါသည္။ ေသလုေအာင္ ေၾကာက္ေနေသာေၾကာင့္ လူက ထူပူေနရာ လက္ဆြဲထားတာေတြ ဘာေတြလည္း ဘာမွ သတိမထားမိခဲ့ေခ်…။ မိနစ္အနည္းငယ္ ေလွ်ာက္လာၿပီး ထိုအေဆာက္အဦးႏွင့္ ခပ္ေဝးေဝးကို ေရာက္မွ အေမာေျဖရင္း တေယာက္ကို တေယာက္ သတိထားမိၾကပါသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ဆြဲထားေသာလက္ကို မလႊတ္ေသးပဲ သူက ေမးခြန္းတခုကို ေကာက္ခါ ငင္ကာ ေမးလိုက္တာ ျဖစ္သည္။<br /><br />ထိုေမးခြန္းမွာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ရအံုးမွာလား… ဟူ၍ပင္…။<br />ရုတ္တရက္မို႔ ထိုေမးခြန္းကို ၾကားလိုက္ရေသာအခါ ထံုးစံအတိုင္း လူက ေၾကာင္သြားေသးသည္။ ၿပီးမွ သတိရသြားသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က သူ အေျဖေတာင္းစဥ္အခါက အသက္ငယ္ေသးတယ္ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္မွ စဥ္းစားႏိုင္မယ္... ဟူေသာ အူတိ အူေၾကာင္ ဆင္ေျခမ်ိဳး ေပးခဲ့ဖူးေၾကာင္း ျပန္သတိရသြားသည္။ ထိုအခါ ေၾကာက္ေနသည့္ၾကားမွ အလြန္အမင္း ရယ္ခ်င္သြားေသးသည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ငါေတာ့ လိုက္လာမိတာ မွားပါေပါ့လား… ဟု ေနာင္တေတြ အၾကီးအက်ယ္ရကာ ဘုရားေရ ေပါင္းလည္း အခါတသိန္း တ မိသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္လည္း အစစ အရာရာ ေျပလည္ေနပါလ်က္ႏွင့္ တမင္ ညစ္တြန္း တြန္းၿပီး အခ်ိန္ဆြဲထားေသာ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိေနေသာ သူက အေျဖကို ကိုယ္ျပန္ေျဖစရာမလိုေတာ့ေအာင္ လိမ္မာပါးနပ္စြာ အရ ယူသြားခဲ့ေလသည္။<br /><br /><strong>* * * * * *</strong><br /><br />ထိုႏွစ္က ဒီဇင္ဘာသည္ ဒီဇင္ဘာ ပီသစြာ ထူးထူးျခားျခား အစြမ္းကုန္ လွပလို႔ ေနခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္မွ အစျပဳ၍ ဒီဇင္ဘာတိုင္းတြင္ လွပေသာ ႏွင္းပြင့္ျဖဴျဖဴမ်ား ထူထဲ သိပ္သည္းစြာ က်ေနရန္ မလိုပါ။ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္မ်ားမွာ အလွအပမ်ား ျပင္ဆင္ ခ်ိတ္ဆြဲစရာ မလိုပါ။ လွပေသသပ္စြာ ထုတ္ပိုးထားေသာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို အျပန္အလွန္ ေပးအပ္ရန္ မလိုအပ္ခဲ့ပါ။ အိမ္နံရံေပၚတြင္ ေျခအိပ္နီနီေလးမ်ား တန္းစီ ခ်ိတ္ဆြဲၿပီး ခရစ္စမတ္ဖိုးဖိုးၾကီး အလာကို ေမွ်ာ္ေနစရာလည္း တကယ္ မလိုအပ္ခဲ့ပါ။<br /><br />ထို႔အျပင္ ခရစ္စမတ္ အခ်ိန္မွာ စိတ္လွဳပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သလား… ခရစ္စမတ္အခ်ိန္မွာ အမွတ္တရေတြ ရွိခဲ့ဖူးသလား… ခရစ္စမတ္ အၾကိဳညခ်မ္းမွာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ အတူတူ ရွိေနခ်င္သလဲ… အစရွိေသာ ေမးခြန္းမ်ားအတြက္ တိက်ေသခ်ာေသာ အေျဖတခုကလည္း ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိႏွင့္ေနခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ တမင္ အမွတ္တရ သတိရေနေစရန္ တကူးတက သတိထား မွတ္သားေနစရာ မလိုအပ္ခဲ့ေသာ တသက္ မေမ့စရာ အမွတ္တရမ်ားက ဒီဇင္ဘာႏွင့္ ခရစ္စမတ္ကို အလိုလိုေနရင္း လွသည္ထက္ လွပေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္သာ…။<br /></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a></div><br /><span style="color:#6600cc;">ညီမ ရိုစ့္</span> <a href="http://redroseofburma.blogspot.com/">(ကြ်န္မဘဝ၏ အမွတ္တရ ေနရာေလးတခု)</a> <span style="color:#6600cc;">ရဲ႕ ခရစ္စမတ္ အတြက္ အမွတ္တရ Tag Post ပါ။ ဒီဇင္ဘာနဲ႔ ခရစ္စမတ္ကို စြဲလန္း ခ်စ္ခင္တဲ့သူတေယာက္အေနနဲ႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လွပေအာင္ ေရးသား ပံုေဖၚေပးထားပါတယ္…။ ညီမ ရိုစ့္ ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕…</span><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-1724149598015791091?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-26180576264826081702011-12-18T20:15:00.007+08:002011-12-20T22:55:55.545+08:00<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#333333;">ခိုင္စိုးလင္း စီစဥ္တဲ့ ေက်ာင္းအေၾကာင္း E Book ထြက္ပါၿပီ…။<br />ဒီစာအုပ္မွာ ပါဝင္ေရးသားၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ ကိုကိုသက္၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး၊ ၾကည္သက္ဟန္၊ ခိုင္စိုးလင္း၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး၊ ညီဇံလွ၊ ညိဳမင္းခ၊ ေနဦး၊ ပန္ဒိုရာ၊ မိုးလွိဳင္ည မွိဳင္း ေဆး(၂)၊ Louise Jane Cher ၊ သက္ေဝ၊ ဟန္သစ္ျငိမ္၊ ဟယ္ရီလြင္ နဲ႔ ၾသျမိဳင္ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္အတြက္ ပံုေတြကို မေလးေမက ေရးျခယ္ၿပီး ခိုင္စိုးလင္းက စာျပင္ပါတယ္။<br /></span><br /><a href="http://www.mediafire.com/?g8zfx92c7t1124o">ဒီေနရာ</a> <span style="color:#333333;">မွာ Download ခ်ၿပီး ဖတ္လို႔ရပါၿပီ။<br /></span><br /><span style="color:#333333;">ဒီ E Book မွာ ကိုယ့္လက္ရာ ဝတၳဳတိုတပုဒ္နဲ႔ အက္ေဆးတပုဒ္ ပါ ပါတယ္။ ဝတၳဳတိုေလးက အသစ္ေရးထားတာျဖစ္ၿပီး အက္ေဆးကေတာ့ ဟိုးခပ္ေစာေစာက ဘေလာ့ဂ္မွာ တင္ဖူးတဲ့ အေဟာင္းတပုဒ္ကို နည္းနည္း ျပန္ျပင္ထားတာပါ။ ဝတၳဳတိုေလးကို အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါေနာ္…<br /><br /></span><strong><span style="color:#000099;">မ်က္ဝန္းညိဳ<br /><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-8dFKnTGFaZk/Tu3YJnid4VI/AAAAAAAAB9U/07kvzGW9sDs/s1600/Untitled1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 278px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687439564182774098" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-8dFKnTGFaZk/Tu3YJnid4VI/AAAAAAAAB9U/07kvzGW9sDs/s320/Untitled1.jpg" /></a><br /></span></strong><span style="color:#000066;">ဖုန္းသံႏွင့္အတူ ေပၚလာေသာ နံပါတ္မ်ားကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ကိုယ္ႏွင့္ ရင္းႏွီး ကြ်မ္းဝင္မႈမရွိေသာ ဂဏန္းမ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုဖုန္းကို ေျဖရေကာင္းႏိုး မေျဖရ ေကာင္းႏိုး ခ်ီတံုခ်တံုရွိေနဆဲမွာ ဖုန္းေခၚသံက ရပ္သြားခ့ဲသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ဖုန္းက ေနာက္တၾကိမ္ ထပ္ျမည္လာခဲ့သည္။ ဟဲလို ဟူေသာ ကြ်န္မအသံ အဆံုးမွာ တဖက္မွ အမ်ိဳးသားတဦး၏ ဟဲလို ဟူေသာ အသံ ခပ္တိုးတိုးကို ျပန္ၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအသံမွာ တိုးဖြေသာ္လည္း ၾကည္လင္ ပီသသည္။ ထို႔အျပင္ ထိုအသံထဲမွာ အဓိပၸါယ္ေဖၚမျပတတ္ေသာ အရာတခုခု ပါဝင္ စီးေမ်ာေနသေယာင္၊ တခုခု ထူးျခားဆန္းၾကယ္ေနသေယာင္…။ အေတြးမဆံုးခင္မွာပင္ တဖက္မွ… ကြ်န္မနာမည္ကို ေရရြတ္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူပါ… ဟု ဆိုလာေလေသာအခါ…<br /><br /><strong>* * * * * * *</strong><br /><br />ေက်ာင္းေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ သူ႔ကို စတင္ ေတြ႔ျမင္ဖူးခဲ့တာျဖစ္သည္။ အတန္းသားမ်ားထက္ အသက္ပိုၾကီးပံုရၿပီး ၾကည္လင္ေသာ အသားအေရႏွင့္ ခပ္ပိန္ပိန္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ သာမာန္ ေယာက်္ားတေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ထူးျခားေနသည္က သူ႔မ်က္ဝန္းေတြျဖစ္သည္။ ရီေဝေသာ မ်က္ဝန္းမ်ိဳးကို ေတြ႔ဖူးသည္၊ ထို႔အတူ ေတာက္ပေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရီေဝၿပီး ေတာက္ပ စူးလက္ေနေသာ မ်က္ဆံညိဳညိဳမ်ားႏွင့္ လွပေသာ ေယာက်္ားေလးတေယာက္၏ မ်က္ဝန္းမ်ိဳးကိုမူ သည္တခါသာ ေတြ႔ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူ႔မ်က္ဝန္းမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ရုပ္ရွင္မင္းသား James Dean ႏွင့္ တူသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ပါသည္။<br /><br />ေနာက္ရက္မ်ားမွာေတာ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ စာကို ေကာင္းေကာင္း စိတ္မဝင္စားႏိုင္ပဲ သူ႔အေၾကာင္းေတြကိုသာ စပ္စပ္စုစု လုပ္ေနခဲ့မိပါသည္။ ေက်ာင္းႏွစ္ရွည္ ပိတ္ထားခ်ိန္မ်ားမွာ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ၿပီး အခုမွ ေက်ာင္းျပန္တက္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု သိရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတန္းထဲမွာ သူႏွင့္ သက္တူ ရြယ္တူ ခင္ခင္မင္မင္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္း ရွိမေနျခင္းျဖစ္သည္။ စေတြ႔ဖူးသည့္ေန႔မွ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အတန္းေတြတိုင္းကို တခ်ိန္မွ မပ်က္ေအာင္ ေက်ာင္းတက္မွန္ေသာ၊ ေအးေဆးေသာ မ်က္ႏွာထား၊ တည္ျငိမ္ေသာ အမူအရာတို႔ႏွင့္ သူသည္ ေဘးဘီကိုလည္း သတိထား ဂရုျပဳ ၾကည့္ရႈေလ့မရွိပါ။ အတန္းမစခင္ ငါးမိနစ္ခန္႔အလိုတြင္ ကြ်န္မတို႔ တက္ရေသာ အေဆာက္အဦးႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကားရပ္ထားခဲ့ၿပီး အတန္းၿပီးလွ်င္ၿပီးျခင္း ကားေလးေမာင္းကာ ျပန္သြားတတ္သည္။ သူ ေမာင္းေသာ ေရႊအိုေရာင္ ဆလြန္းကားေလး၏ နံပါတ္ကို ယခုခ်ိန္အထိ ကြ်န္မ အလြတ္ရေနဆဲ…။ သူကေတာ့ ဘာမွ သိလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။<br /><br />တမနက္မွာေတာ့ သူ ကားရပ္ၿပီး အတန္းဆီသို႔အသြား ေလွခါးထစ္ေတြနားမွာ ကြ်န္မႏွင့္ ဆံုမိပါသည္။ သူ႔အေၾကာင္းေတြကို သိလိုစိတ္ျဖင့္ စိတ္ဝင္တစား စံုစမ္းခဲ့မိေသာ ကြ်န္မ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ၊ မလံုမလဲႏွင့္ ေျခလွမ္းေတြ အမွားမွား အယြင္းယြင္း ျဖစ္သြားေသာ္လည္း သူက ေအးေအးသက္သာပင္ ကြ်န္မကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ အတန္းရွိရာကို ဦးတည္၍ သြားေနခဲ့သည္။ သူ႔ပုခံုးတြင္ လြယ္ထားေသာ ကခ်င္လြယ္အိပ္ အနီရဲရဲေလးကို ေငးၾကည့္ေနရင္း ထိုေလွခါးထစ္ေတြမွာ ကြ်န္မ ေျခစံုရပ္ က်န္ေနခဲ့ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပမိရင္း ေနာက္တခါ သူႏွင့္ေတြ႔လွ်င္ ျပံဳးရယ္ျပကာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္မည္ဟု တီးတိုး တိုင္ပင္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဝမ္းနည္းစရာ… သူႏွင့္ ကြ်န္မ ေနာက္တခါ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ မၾကံဳၾကိဳက္ခဲ့ပါ။<br /><br />ေနာက္ ႏွစ္ရက္ၾကာေသာအခါ သူႏွင့္ဆင္တူ ကခ်င္လြယ္အိပ္ အနီေရာင္ေလးကို ကြ်န္မ ဝယ္ယူခဲ့မိပါသည္။ လြယ္အိပ္အသစ္ႏွင့္ ကြ်န္မကို သူငယ္ခ်င္းက သေရာ္ ေလွာင္ေျပာင္ရိပ္ကင္းေသာ အျပံဳးစစျဖင့္ ၾကည့္ရင္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္ေနပါသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မက အို… ေက်ာင္းမွာ ကခ်င္လြယ္အိပ္ အနီေရာင္ လြယ္တဲ့သူေတြ တပံုၾကီးမွ တပံုၾကီး… ဟု ရွက္ရွက္ႏွင့္ ဆင္ေျခေပးမိပါသည္။<br /><br />Mid Term ပိတ္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေသာအခါ ေမဂ်ာအလိုက္ အားကစားျပိဳင္ပြဲမ်ား က်င္းပပါသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မတို႔လည္း ယွဥ္ျပိဳင္သမွ် ပြဲတိုင္းမွာ ကိုယ့္ေမဂ်ာမွ ကိုယ့္ေမဂ်ာ သည္းသည္းလွဳပ္ေအာင္ အားေပးခဲ့ၾကပါသည္။ တညေန ဘတ္စကက္ေဘာျပိဳင္ပြဲနားကို ေရာက္သြားေသာအခါ ကြ်န္မတို႔ လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ကစားသမားတေယာက္မွာ သူ ျဖစ္ေနေလသည္။ လွပ သပ္ရပ္ေသာ သူ၏ ကစားကြက္မ်ားကို မင္သက္စြာ ေငးၾကည့္ အံ့ၾကေနမိသူမွာ ကြ်န္မသာ…။ ထိုေန႔ကပြဲမွာ ကြ်န္မတို႔ ေမဂ်ာက အႏိုင္ရခဲ့ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ၾကိမ္းစပ္ နီရဲေနေသာ လက္ဖဝါးမ်ားကို ေဆးလိမ္းရပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေလာက္အထိ အသံေတြလည္း ဝင္ေနခဲ့ပါေသးသည္။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ ႏွစ္ကုန္ခါနီး စာေမးပြဲၾကီး ေျဖဆိုရန္ နီးကပ္လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့ ရီေဝၿပီး ေတာက္ပေသာ မ်က္ဝန္းညိဳမ်ားကို အသာ ေမ့ေဖ်ာက္ကာ အိမ္က်ယ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီမွာ ကြ်န္မတို႔ တဖြဲ႔လံုး စာစုက်က္ၾကရပါသည္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားမွာ အုပ္စုလိုက္ တေယာက္ကို တေယာက္ ကူညီ ရွင္းလင္းေပးလွ်င္ စာက်က္ရ အလြန္လြယ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ရွင္းျပေနေသာ စာမ်ားကို နားမဝင္ႏိုင္ပဲ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမရွိေသာ သူ ဒီေလာက္ ခဲရာခဲဆစ္ စာေတြကို တေယာက္တည္း ဘယ္လိုမ်ား က်က္ေနပါလိမ့္ဟု ပူပူပင္ပင္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနသူမွာ ကြ်န္မျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မကသာ စိတ္ေတြပူေနတာ… သူကေတာ့ ဘာမွ သိလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲရက္မ်ားကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဒီစာေမးပြဲမ်ား ၿပီးသြားလွ်င္ ေနာက္ကို သူႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ အခြင့္အေရး မရွိႏိုင္ေတာ့ ဟု ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာေနခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ ၾကိဳတင္ၾကံစည္ထားခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္မ သူ႔ကို အရဲစြန္႔ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရန္ (သို႔မဟုတ္) အနည္းဆံုးေတာ့ ျပံဳးျပခြင့္ရရန္ သူႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခြင့္ရရန္ ၾကိဳးစားခဲ့မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔က ကြ်န္မ ကံမေကာင္းပါ…။ ကြ်န္မ စာေမးပြဲခန္းထဲမွ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ေစာထြက္ၿပီး သူ ထြက္အလာကို ေစာင့္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ၊ သူႏွင့္ကြ်န္မ လြဲသြားၾကသည္။ အတန္းထဲမွာ လူအားလံုးကုန္သည့္အထိ သူ႔ကို မေတြ႔ရေသာအခါ သူ႔ကားေလး ရပ္ေနက်ေနရာကို သြားၾကည့္မိသည္။ သူရပ္ေနက် ေနရာမွာ ကားေလး မရွိေတာ့ပါ။ ဒါဆို သူ ျပန္သြားၿပီေပါ့…။ ထိုအခ်ိန္ေလးမွာ ကြ်န္မ အလြန္အမင္း ဝမ္းနည္းေနခဲ့ပါသည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ မသိလိုက္ခင္မွာပင္ ေျခလွမ္းမ်ားက ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနဆီသို႔ ဦးတည္ေနမိလ်က္သား…။ ဘာအတြက္ဟု မေရရာ မေသခ်ာေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနမွ ကြ်န္မႏွင့္ သိေနေသာ အန္တီၾကီးတေယာက္ထံမွ တဆင့္ သူ႔အိမ္လိပ္စာကို ရလာခဲ့ပါသည္။ သည္လိုႏွင့္ ေက်ာင္းပိတ္ၿပီး ႏွစ္ပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ အိမ္ကလူၾကီးမ်ား မသိေအာင္ ကားခိုးေမာင္းကာ သူ ေနထိုင္ရာ လမ္းထိပ္ကို မေယာင္မလည္ႏွင့္ ေရာက္သြားခဲမိ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကားေမာင္းတတ္ခါစ ျဖစ္ေနသည္က တေၾကာင္း၊ အိမ္ကမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ခိုးေမာင္းလာသည္က တေၾကာင္း၊ လမ္းမွာ အသိမိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ တိုးမည္ကို ေၾကာက္ေသာစိတ္၊ သူ ေနထိုင္ရာ အနီးအနားကို မဆီမဆိုင္ က်ဴးေက်ာ္ ေရာက္ရွိလာေသာ ကြ်န္မကို သူ ေတြ႔ျမင္သြားေလမလားဟု စိုးရြံ႕ေသာစိတ္တို႔ျဖင့္ လူတကိုယ္လံုး ထူပူကာ ေဘးဘီဝဲယာကို အနည္းငယ္မွ် ေစာင္းငဲ့မၾကည့္ရဲပဲ အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ ထိုေန႔ညမွ စတင္ကာ တပတ္တိတိ ကြ်န္မ အျပင္းဖ်ားပါသည္။ ေသခ်ာပါသည္… သူကေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ သိလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။<br /><br />ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ေသာ၊ သိဖို႔လည္း မၾကိဳးစားခဲ့မိေသာ သံေယာဇဥ္အပိုင္းအစေလး တခုသည္ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ခင္ အခ်ိန္မွာပင္ အလုိအေလ်ာက္ ပ်က္ျပယ္သြားခဲ့ၿပီပဲ ဟု ေတြးရင္း တခ်ိဳ႕ေသာ အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔ကို သတိတရရွိလိုက္၊ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္လိုက္ႏွင့္...။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ လွပၿပီး သာယာေသာ ဘဝတခုမွာ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ စီးေမ်ာ ေပ်ာ္ဝင္ရင္း... သူ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္ဟု ရံဖန္ရံခါမွသာ သတိရျဖစ္ေတာ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္တခုမက ျဖတ္သန္း လြန္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။<br /><br /><strong>* * * * * * *</strong><br /><br />တအံ့တၾသမ်က္ႏွာျဖင့္ ဖုန္းေျပာေနေသာ ကြ်န္မကို အမ်ိဳးသားက အထူးတဆန္း ျဖစ္လို႔ေနခဲ့သည္။ ဖုန္းေျပာအျပီးမွာ ဖုန္းေခၚလာေသာသူသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနေသာ ေက်ာင္းေနဘက္ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အဆင္ေျပလွ်င္ တၾကိမ္တခါမွ် ေတြ႔ဆံုလိုေၾကာင္း ေျပာျပေသာအခါ အမ်ိဳးသားက ၾကည္ျဖဴစြာပင္ အိမ္ကို ထမင္းစားဖိတ္ခြင့္ ေပးခဲ့သည္။<br /><br />အိမ္ကို လာလည္ေသာေန႔မွာ သူ၏ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းၿပီး ရိုးသားသန္႔စင္ေသာ မ်က္ဝန္းညိဳမ်ားႏွင့္ ပ်ဴငွာစကား သြက္လက္စြာ ဆိုတတ္မႈတို႔ေၾကာင့္ တခဏအတြင္းမွာပင္ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားႏွင့္ သူ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚမ်ားပမာ အကြ်မ္းတဝင္ ရင္းႏွီးကာ စကားလက္ဆံု က်သြားေလေတာ့သည္။ ထမင္းဝိုင္းတြင္ ေဘးနားမွေန၍ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ေပးရင္း ကြ်န္မက နားေထာင္သူ သက္သက္သာ…။ သူတို႔ေျပာေနၾကေသာ အေၾကာင္းအရာေတြက ကြ်န္မ နားမလည္ေသာ ႏိုင္ငံေရးေတြလည္း ပါသည္… သူ လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ဓါတ္ေငြ႕ေတြအေၾကာင္း၊ ေရနံခ်က္စက္ရံုေတြအေၾကာင္းလည္း ပါသည္၊ ၿပီးေတာ့ သစ္ေတာ ျပဳန္းတီးမႈေတြႏွင့္ အတူ ျမန္မာ့ ကြ်န္းသစ္ေတြအေၾကာင္းလည္း ပါေသးသည္။<br /><br />သူတို႔ေျပာသမွ်ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေငးေမာေနေသာ ကြ်န္မကို သူက သားေလးႏွစ္ေယာက္ရွိေသာ သူ႔မိသားစုေလးအေၾကာင္း ေျပာျပရင္း စကားဝိုင္းအတြင္း ေခၚသြင္းခဲ့တာျဖစ္သည္။ သားၾကီးက ငါးႏွစ္၊ သားငယ္ေလးက ႏွစ္ႏွစ္ တဲ့…။ မိန္းမပီပီ သူ အိမ္ေထာင္က်ေသာခုႏွစ္ကို စိတ္ထဲမွာ အေျပးအလႊား ခန္႔မွန္းၾကည့္မိေသးသည္။ ထိုေန႔က စကားေတြေကာင္းၿပီး ည ၁၁ နာရီေလာက္မွ သူ ျပန္သြားသည္။ မၾကာခင္ သူ႔မိသားစု လိုက္လာၾကေတာ့မွာျဖစ္ၿပီး ထိုအခါက်မွ တေခါက္ လာလည္အံုးမည္ဟုလည္း ေျပာသြားေသးသည္။ စကားနည္း ေအးေဆးကာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းလည္း နည္းပါးေသာ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားက သူ႔ကို ႏွစ္လိုစြာ ရင္းႏွီး ခင္မင္သည္ကို ေတြ႔ရေတာ့ ကြ်န္မ ဝမ္းသာမိပါသည္။<br /><br />ၿပီးေတာ့… သူ…<br />ေက်ာင္းတုန္းက ကြ်န္မကို စိုးစဥ္းမွ် သတိထားမိလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု ထင္ထားေသာ္လည္း ဆယ္စုႏွစ္တခု လြန္ေျမာက္လာသည္အထိ ကြ်န္မကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနျခင္းႏွင့္ ကြ်န္မကို သတိတရ ရွာေဖြ ဆက္သြယ္လာျခင္းမ်ားအေပၚမွာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မွင္သက္ အံ့ၾသမိေနဆဲ…။ ေနာက္တေန႔မွာ ထို႔ထက္ ပိုမိုအံ့ၾသစရာတခုကို သူ ျပဳမူခဲ့တာျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ၏ ဖုန္းထဲကို သူ႔သား ဓါတ္ပံုေလးေတြ ပို႔လာၿပီး သားေလးေတြ၏ အမည္ကိုပါ ေရးျပ မိတ္ဆက္လာခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ အံ့ၾသစရာမွာ သူ႔ သားေလးႏွစ္ေယာက္၏ နာမည္စာလံုး သံုးလံုးအနက္မွ ေနာက္ဆံုးစာလံုးသည္ ကြ်န္မနာမည္၏ ေနာက္ဆံုးစာလံုးႏွင့္ တထပ္တည္း တူညီေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />အရာရာကို ေသခ်ာခ်င္ေသာ ကြ်န္မသည္ အလကားေနရင္း ေလာဘကလည္း ပုတ္ေလာက္ၾကီး ၾကီးခ်င္ေနေသးသည္…။ ထိုဓါတ္ပံုေလးႏွင့္ နာမည္မ်ားကို လက္ခံရရွိၿပီးခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးတင္စကားပင္ ျပန္မဆိုႏိုင္ပဲ သိခ်င္လွေသာ ေမးခြန္းတခုကို ဒေရာေသာပါးႏိုင္လွစြာ ေမးခဲ့မိသည္။ ကြ်န္မသိလိုေသာအရာကို သူကလည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ မဆိုင္းမတြ အေျဖေပးခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ သူ ျပံဳးေကာင္း ျပံဳးေနပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္မ၏ ေမးခြန္းမွာ “ေက်းဇူးျပဳျပီး ရွင့္ အမ်ိဳးသမီးနာမည္ေလးမ်ား ေျပာျပႏိုင္မလား” ဟု ျဖစ္ၿပီး သူျပန္ေျဖလာေသာ အေျဖထဲမွာ ကေလးေတြနာမည္ႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ စာလံုး တလံုးတပါဒမွ မပါဝင္ပါ။<br /><br />လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါ…။<br />ေက်ာင္းတက္ရက္မ်ားထဲမွာ တေယာက္ကိုတေယာက္ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနခဲ့ၾကရင္း အၾကည့္တခ်က္၊ အျပံဳးတစ ဖလွယ္ရန္ ေဝးစြ… မ်က္ႏွာခ်င္းပင္ တည့္တည့္ မဆိုင္ခဲ့ဖူးေသာ၊ ကြ်န္မ၏ တိတ္တခိုး ခ်စ္ခင္ ႏွစ္လိုမႈကို သူသိသာ ျမင္သာေအာင္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မေဖၚျပခဲ့ဖူးေသာ၊ အတန္းေဖၚေတြထဲမွာ ဘာမွ မထူးျခားေသာ ကြ်န္မလိုလူတေယာက္ကို ယခုကဲ့သို႔ မွတ္မွတ္သားသား သတိထားမိလိမ့္မည္ဟု လံုးဝ လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါ။ <br /><br />အ့ံၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ႏိုင္ခဲ့ေသာ သူ႔ထံမွ သံေယာဇဥ္ တစြန္းတစကို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာၾကာျမင့္မွ သိခြင့္ရခဲ့ျခင္းအတြက္ ကြ်န္မ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာ ျဖစ္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကြ်န္မ ေက်နပ္ပါသည္။ ေလးနက္ လွပေသာ… ၿပီးေတာ့ ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္းေသာ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးစမ်ားႏွင့္အတူ ငယ္ငယ္က ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးေသာ သူ႔ မ်က္ဝန္းညိဳမ်ားကို ကြ်န္မ တသက္စာ အမွတ္တရ သိမ္းဆည္းသြားမည္သာ…။<br /><br /></span><span style="color:#000099;">သက္ေဝ<br /></span><span style="color:#333333;">၇ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၁</span></span><span style="color:#333333;"><br /></span></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-2618057626482608170?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-67609224975843064022011-12-14T12:30:00.008+08:002011-12-21T22:57:32.179+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-mtybIOyNtuU/TugolYDCBOI/AAAAAAAAB9I/KjgtNPkbcX8/s1600/IMG_3250A.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 226px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685839152130688226" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-mtybIOyNtuU/TugolYDCBOI/AAAAAAAAB9I/KjgtNPkbcX8/s320/IMG_3250A.jpg" /></a><br /><div><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#000099;">ဒီဇင္ဘာရဲ႕အိပ္မက္ေဟာင္းေတြဟာ မေန႔ တေန႔ကလို ေႏြးေထြး လတ္ဆတ္ဆဲ အဲဒီ အိပ္မက္ေဟာင္းေတြကို ေပြ႕ပိုက္ သယ္ေဆာင္ရင္း ျပာမွိဳင္းမွိဳင္းညေနတခုမွာ တေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္ ေအာခ်တ္ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဒီဇင္ဘာညေနခင္းေတြရဲ႕ သေကၤတ အေရာင္စံု မီးပြင့္ မီးခိုင္ေတြက မ်က္စိက်ိန္းစရာ ပ်ိဳးပ်ိဳးျပက္ျပက္ လင္းလက္လို႔ ျပဳျပင္မႈလြန္ကဲၿပီး သဘာဝရဲ႕ အႏွစ္သာရ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ထင္းရွဳးပင္အတုေတြကလည္း ေနရာတကာမွာ စူးစူးရွရွ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ျဖဴပြပြ ဆပ္ျပာျမွဳပ္ေတြဟာ အတုအေယာင္ ႏွင္းမွဳန္ေတြအျဖစ္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အျပံဳးတုေတြ ေဝလို႔ လမ္းေဘးပလက္ေဖါင္း တဖက္တခ်က္မွာ ႏိုင္ငံတကာက လူမ်ိဳးျခားေတြရဲ႕ ဘာသာစကားေပါင္းစံုကို ကာရန္ မညီမညြတ္နဲ႔ အတိုင္းသား ၾကားႏိုင္တယ္ အဲဒီ ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာပဲ ကဗ်ာလြတ္ ကျပ အသံုးေတာ္ခံေနတဲ့သူ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေတးဂီတသံစဥ္ေတြ သီဆို ေျဖေဖ်ာ္ေနတဲ့သူ ၾကိမ္ပုတီးလံုးေတြကို ခါးမွာပတ္ တပတ္ၿပီး တပတ္ လွည့္ျပေနတဲ့သူ သူတို႔ေတြနဲ႔အတူ ေရခဲမုန္႔လွည္းေတြကလည္း ၾကိဳးၾကား ၾကိဳးၾကား ရွိေနတယ္ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြ အလွဆင္ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြေပၚမွာ သူ႔ထက္ငါ တိုးေဝွ႕ ေျပးလႊား အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္လွတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေလွ်ာ့ေစ်းခ်တဲ့ အခ်ိန္ ေနရာတိုင္းမွာ တန္းစီ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားတယ္ အရာရာမွာ သုတ္သီးသုတ္ျပာနဲ႔ အလိုလုိေနရင္း အေရးေတြၾကီးေနတတ္တဲ့ ခြင့္ျပဳပါ ငါ့ကို ခြင့္ျပဳပါ လို႔ တစာစာ ရြတ္ရင္း အေျပးတပိုင္းနဲ႔ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ သြားလာေနတတ္တဲ့ ကြ်န္းသူ ကြ်န္းသားေတြရဲ႕ စိတ္ရွည္ သည္းခံႏိုင္စြမ္းကို ဒီေနရာမွာ အထင္းသား ေတြ႔ႏိုင္တယ္ အမ်ားသူငါလို တိုးေဝွ႔ တေမ့တေမာ တန္းစီၿပီး မေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္တဲ့သူတေယာက္အတြက္ ေနရာက အလြဲ အခ်ိန္က အလြဲ အရာရာဟာ လြဲေခ်ာ္ မွားယြင္းေနေတာ့တာ လူေရစီးေၾကာင္းၾကီးနဲ႔ ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ရွားရင္း လူဦးေရ ထူထပ္မႈ နည္းမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ေနရာကို ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ အျပန္လမ္းပဲလို႔ ရုတ္တရက္ သိလိုက္တယ္ မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အတူတူ ထပ္ခ်ပ္မကြာ တပါတည္း လိုက္ပါ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ အမွတ္တရ မွာျဖစ္လိုက္တဲ့ မိုခါးတခြက္ဟာ သတိရျခင္းေတြကို ႏွစ္ဆမက တိုးပြားေစခဲ့တယ္ အဲဒီသတိရျခင္းေတြကို အရည္ေပ်ာ္လို ေပ်ာ္ျငား မိုခါးပူပူထဲ စိမ္လိုက္တယ္ အဲဒီေနာက္ စားပြဲေပၚ ေမးေထာက္လို႔ လမ္းတေလွ်ာက္ကို ေအးေအးသက္သာပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုက္ေတာ့တယ္ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ စိန္႔မာတင္လမ္းၾကားမွာ သစ္ရြက္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ မိုးေရေတြ စိုစိုစြတ္စြတ္နဲ႔ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး လွဲေလ်ာင္းေနၾကတယ္ သူတို႔ကို ၾကည့္ေနမိတဲ့ အၾကည့္ေတြမွာလည္း မိုးေရေတြ စိုစြတ္လာသလို ခံစားရတယ္ ေခါင္းေလာင္းတီးၿပီး အလွဴခံေနတဲ့သူေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ဆူနာမီ ႏွစ္ပတ္လည္ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သတိရသြားတယ္ မၾကာခင္မွာ ခရစ္စမတ္ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ ႏွစ္သစ္ တႏွစ္ ကူးေတာ့မယ္ ၿပီးေတာ့ အသက္တႏွစ္ ပိုၾကီးလာေတာ့မယ္ ၾကည့္ပါအံုး… တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ညက ေမွာင္လာတယ္ လမ္းေပၚမွာ မီးေရာင္ေတြ ပိုလင္းလာတယ္ ကားေတြ အသြားအလာ က်ဲပါးစ ျပဳလာၿပီ ခုနက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ စဲ စ ျပဳလာျပီ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ ေမွာင္ေမွာင္ေလးမွာလည္း လူရွင္း စ ျပဳလာၿပီ စားပြဲေပၚက မိုခါးတခြက္ တဝက္တပ်က္နဲ႔ ေအးစက္ခဲ့ေပမယ့္ အေတြးထဲက သတိရျခင္းေတြကေတာ့ ေႏြးေထြးဆဲ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ဖယ္ခြာ ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြကို ႏွဳတ္တိုက္ ေရရြတ္ျပေနစရာ မလိုပဲ ေနရာမွန္ကို ေရာက္သြားေစဖို႔ မေမ့မေလ်ာ့ လွမ္းပို႔လိုက္ပါတယ္ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ တႏွစ္စာ…</span></div><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-6760922497584306402?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-69224635327214569382011-12-01T16:00:00.004+08:002011-12-01T22:50:27.974+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#000066;">Credit Card သံုးၾကသူေတြအတြက္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေလး ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္…။<br /><br />မၾကာေသးတဲ့ ရက္ပိုင္းအတြင္းက ကိုယ့္ DBS Credit Card Bill ထဲမွာ စကာၤပူေဒၚလာ ၃၀၀ ေက်ာ္ အပိုပါေနတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ သံုးထားတဲ့ေနရာက Orchid Country Club မွာပါ။ အဲဒီေနရာဟာ ကိုယ္နဲ႔ေရာ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ပါ ဘယ္လိုမွ အဆက္အစပ္မရွိတဲ့ ေနရာတခုျဖစ္ၿပီး သံုးထားတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း စေနေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္မွာပါ…။ အဲဒီေန႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က မိသားစုနဲ႔ အျပင္မွာ ထမင္းစားေနတဲ့ အခ်ိန္ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ Credit Card ကလည္း ကိုယ္နဲ႔ မကြာ ရွိေနတယ္။ အဲဒီကိစၥကို တနလၤာေန႔ညမွာ သိၿပီး သိသိခ်င္း ဘဏ္ကို ဖုန္းဆက္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး ကဒ္ကို ပိတ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ဘဏ္က အဲဒီ Orchid Country Club ကို ဆက္သြယ္ၿပီး ဘယ္လို ျဖစ္သလဲ အရင္စံုစမ္းပါလို႔ ေျပာတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႔ ေနာက္တေန႔ မနက္မွာ အဲဒီ Orchid Country Club ကို ဆက္သြယ္ပါတယ္။ Orchid Country Club ရဲ႕ Reception ကေန တဆင့္ Account Dept. ကို လႊဲေပးတယ္။ Account Dept. က ဒီစံုစမ္းမႈကို Official ျဖစ္ေစဖို႔ Email ပို႔ ခိုင္းပါတယ္။ ႏွစ္ရက္အၾကာမွာ သူတို႔ဆီက စာျပန္လာပါတယ္။ သူတို႔ဆီက ျပန္လာတဲ့ မွတ္တမ္း မွတ္ရာေတြအရ J နဲ႔စတဲ့ နာမည္၊ စကာၤပူ ေနရပ္လိပ္စာ အျပည့္အစံုနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ အဲဒီ Orchid Country Club မွာ တညတာ လာေရာက္ တည္းခိုအၿပီးမွာ က်သင့္ေငြကို ေပးသြားတာပါ။ Hotel ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း Check-in လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ကဒ္ကို Online Transaction နဲ႔ Verify လုပ္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ Check-out လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာမွ ကိုယ့္ကဒ္နံပါတ္နဲ႔ က်သင့္တဲ့ ပိုက္ဆံ ေဒၚလာ ၃၀၀ ေက်ာ္ကို ယူထားတာပါ။<br /><br />ဂဏန္း ၁၆ လံုးစီပါတဲ့ Credit Card မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔ရဲ႕ ကဒ္နံပါတ္နဲ႔ ကိုယ့္နံပါတ္နဲ႔က ေနာက္ဆံုး ဂဏန္း သံုးလံုးပဲ ကြာပါတယ္။ ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ပိုက္ဆံယူတဲ့ေနရာက Credit Card ကို Offline Transactions နဲ႔ ကဒ္နံပါတ္ ၁၆ လံုးကို တလံုးခ်င္းစီ ႏွိပ္ၿပီး ပိုက္ဆံယူလိုက္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။ အဲဒီလို နံပါတ္ေတြ ႏွိပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုးနံပါတ္ သံုးလံုး မွားႏွိပ္မိတာ လို႔ Orchid Country Club ရဲ႕ တာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္က ရွင္းျပပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ Credit Card ကို Offline ကေန နံပါတ္ႏွိပ္ၿပီး ပိုက္ဆံယူတဲ့အျဖစ္ကို ဒါ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကားဖူးတာပါ။ ဟိုအမ်ိဳးသမီးကေတာ့ သူ႔ေရွ႕ Bill လာခ်ရင္ လက္မွတ္ထိုးလိုက္မွာပဲ၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ေစ်းဝယ္ၿပီးရင္ ကိုယ့္ေရွ႕ကို Bill ေရာက္လာရင္ နံပါတ္ေတြ ဘာေတြ ဘယ္ၾကည့္ျဖစ္မွာလဲ၊ ဒီလိုပဲ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကဒ္နံပါတ္နဲ႔ သူမ်ားလက္မွတ္ၾကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီကိစၥမွာ Cashier က Payment ကို Offline Transactions နဲ႔ ယူတာ ဘာေၾကာင့္လဲ… ဒါ ရိုးရိုးသားသား ဟုတ္ရဲ႕လား လို႔ ေတြးစရာရွိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တာဝန္က် Cashier ဘယ္သူလဲ လို႔ ေမးေတာ့ အဲဒီပုဂၢိဳလ္က နာမည္ မေျပာျပပါဘူး ၿပီးေတာ့ အဲဒီလို Offline က ယူတာ ထံုးစံပါပဲလို႔ ေျပာတယ္…။ သူ အဲဒီလို ေျပာေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ဝန္ထမ္းေတြဖက္က ကာကြယ္ၿပီး ေျပာတယ္လို႔ပဲ ထင္ေနမိတယ္။ (Hotel လုပ္ငန္းမွာ အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့သူမ်ား Check-Out လုပ္ရင္ ဒီလို Offline နဲ႔ ပိုက္ဆံယူၾကတယ္မ်ား ၾကားဖူးပါသလား… သိရင္ ေျပာျပေပးေစခ်င္ပါတယ္)<br /><br />ဒီကိစၥဟာ Fraud Transaction မို႔ ရဲတိုင္ၿပီး အမႈဖြင့္ခ်င္ ဖြင့္ပါ လို႔ Bank က ေျပာတယ္။ ရဲတိုင္မယ္ဆို Orchid Country Club က တာဝန္ရွိတဲ့သူေတြ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ Cashier... ၿပီးေတာ့ အဲဒီ J နဲ႔ စတဲ့ အမ်ိဳးသမီး... Hotel Reception က CCTV... စာရြက္စာတမ္း အေထာက္အထားေတြ… စတာေတြနဲ႔အတူ တိုင္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္လည္း ဒီအမႈမွာ တခ်ိန္လံုး ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ နဲ႔ ပါေနမွာေလ။ Orchid Country Club က သူတို႔ အမွားမို႔ ဒီ ပိုက္ဆံကို ျပန္ေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ Banking တို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဒီ Bill ကိုေတာ့ ေဆာင္လိုက္ရမယ္ သူတို႔ ျပန္ေပးမယ့္ ပိုက္ဆံကေတာ့ ရက္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ၾကာမွ ဝင္မယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ရံုးေရာက္ ဂါတ္ေရာက္နဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ရဲတိုင္ဖို႔ကိစၥကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္…။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တဲ့ အေရးအၾကီးဆံုး အခ်က္ကေတာ့ Credit Card တခုရဲ႕ လံုျခံဳမွဳပါ။ Credit Card ေတြကို ထပ္မပြားႏိုင္ေအာင္ Chip ေတြ ထည့္လိုက္တာလည္း အားလံုး အသိပဲ။ Credit Card ကို သံုးၿပီး Online မွာ တခုခု ဝယ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ (၅ ေဒၚလာ ၁၀ ေဒၚလာ ကစလို႔) ကဒ္နံပါတ္ ရိုက္ထည့္ၿပီးရင္ CCV ဆိုတဲ့ နံပါတ္ ၃ လံုးကို ထည့္ၾကရတယ္။ ဒီကမွတခါ ပိုၿပီး လံုျခံဳေအာင္ Hand Phone ထဲကိုလာတဲ့ OTP (One Time Password) ဒါမွမဟုတ္ Bank ေတြက ေပးထားတဲ့ IB Message Token ေလးေတြကို ႏွိပ္… ဒီလို အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးမွ အသံုးျပဳလို႔ ရတယ္ မဟုတ္လား။ အခုအတိုင္းဆို အဲဒါေတြအားလံုး Rubbish ပဲေပါ့…။<br /><br />Credit Card တခုကို နံပါတ္ ၁၆ လံုး သိရံုနဲ႔ ဘယ္ေနရာကမဆို Offline ကေန သံုးလို႔ရသလို ျဖစ္မေနေပဘူးလား။ ၿပီးေတာ့ နံပါတ္ ၁၆ လံုးကို ရိုက္ခ်င္သလို (Random) ရိုက္ၿပီး က်ရာ နံပါတ္မွာ Offline နဲ႔ အလြယ္တကူ ပိုက္ဆံသံုးလိုက္လို႔ ရသလို ျဖစ္မေနေပဘူးလား။ တခါ Credit Card နံပါတ္ ၁၆ လံုးမွာ ေရွ႕ဆံုး ၄ လံုးက Bank Code မို႔ ဆင္တူတယ္ထား… က်န္တဲ့ နံပါတ္ ၁၂ လံုးမွာ ၉ လံုး တူၿပီး ေနာက္ဆံုး ၃ လံုးပဲ လြဲတယ္ဆိုတာေရာ ျဖစ္သင့္သလား...။ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီးပါ။<br /><br />အခု အျဖစ္အပ်က္မွာ သံုးထားတဲ့ ပိုက္ဆံက စကၤာပူေဒၚလာ ၃၀၀ ေက်ာ္ဆိုေတာ့ သိပ္မနည္းေပမယ့္ သိပ္မ်ားလွတယ္လို႔လည္း မဆိုႏိုင္ဘူး။ မေပးမျဖစ္ ေပးရေတာ့မယ္ဆို ေပးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိေသးတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ဒီ့ထက္မ်ားတဲ့ Amount ဆို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ ၿပီးေတာ့ အခု သံုးတဲ့ေနရာက ဒီစကၤာပူမွာ… ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းဆက္လို႔ ရတဲ့ေနရာ၊ မတတ္သာလို႔ လူကိုယ္တိုင္ သြားရေစဦးေတာ့ နာရီဝက္အတြင္း အေရာက္ သြားႏိုင္တဲ့ ေနရာ…။ တကယ္လို႔မ်ား တျခား တႏိုင္ငံ ကိုယ္လက္လွမ္းမမွီတဲ့ ေနရာကေန တၾကိမ္ထဲနဲ႔ Credit Limit ကုန္ေအာင္ သံုးသြားရင္ ဘယ္လိုရွင္းရပါ့မလဲ…။ <br /><br />ၿပီးေတာ့ ဒီပံုအတိုင္းဆိုရင္ ကိုယ့္ Credit Card က နံပါတ္ေတြကို လူမျမင္ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားရေတာ့မလို ျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္ရာက မထပဲ စားပြဲထိုးကို Credit Card ေလး လွမ္းေပးၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေရာ စိတ္ခ်ရပါေတာ့မလား။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ဖုန္းေတြတိုင္းမွာ ကင္မရာေတြ ပါေနၾကတာ… ကိုယ့္ ကဒ္ကို ယူသြားတုန္းမွာ ေရွ႕ေရာ ေနာက္ပါ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္ရင္ အင္ေဖၚေမးရွင္း အကုန္ပါသြားၿပီ… တေပ်ာ္တပါး သံုးပါေလ့ပဲ…။<br /><br />ၿပီးေတာ့ Bank ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျပႆနာတခုခု ျဖစ္ၿပီးရင္ ပိုက္ဆံ ျပန္ရဖို႔က ဟိုးေနာက္ဆံုး အဆင့္မွာ… ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘာညာ မေျပာနဲ႔ Bill ထဲ ပါလာသမွ် အကုန္ရွင္းေပေတာ့ပဲ…သူတို႔ ဖက္က လံုးဝ ေလွ်ာ့ေပးတာ မဟုတ္ဘူး…။ (မရွင္းျပန္ရင္ အတိုးက တက္လာအံုးမွာ…)<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္ကေတာ့ ကိုယ့္အမ်ိဳးသားက အဲဒီ DBS Bank က တာဝန္ရွိသူတေယာက္ကို သူတို႔ရဲ႕ Credit Card လံုျခံဳမွဳစနစ္အေၾကာင္း Complaint လုပ္တဲ့ E mail တေစာင္ ေရးလိုက္တယ္။ ဒီကိစၥအတြက္ က်ိဳးေၾကာင္း ညီညြတ္ၿပီး ဆီေလ်ာ္တဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္ေပးပါ… မင္း မရွင္းႏိုင္ရင္ ဒီစာကို ရွင္းေပးႏိုင္တဲ့ အထက္ လူၾကီး (သို႔) CEO အထိ တင္ေပးပါလို႔ ေျပာထားတယ္။ ခုထိေတာ့ Bill ကလြဲလို႔ ဘာမွ ျပန္မလာေသးဘူး။<br /><br />ေလာေလာဆယ္မွာ ကိုယ့္မွာ ရွိေနတဲ့ အဲဒီ DBS Bank က Credit Card ေလးခုကို ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က စလို႔ တခုခ်င္း ဖ်က္ပစ္ေနပါၿပီ။ ဘာလို႔ဖ်က္တာလဲ ဆိုတဲ့ အေမးကို လံုျခံဳေရး စိတ္မခ်ရလို႔ လို႔ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အားရေလာက္စရာ ပါပဲ… သူတို႔ဆီက ဘာမွ ေရရာတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈ မရပါဘူး။ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ ဘဏ္ၾကီးတခုျဖစ္တဲ့ အဲဒီ DBS Bank ဟာ တဆိတ္ေတာ့ တာဝန္မဲ့လြန္းတယ္ လို႔ ထင္မိတယ္။ ဘယ္မွာလဲ သူတို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ လံုျခံဳေရး… ဘာဆို ဘာတခုမွ မလံုျခံဳဘူး…။<br /><br />ကိုယ္ ေပါ့ဆလို႔၊ ကိုယ့္ကဒ္ေပ်ာက္သြားလို႔ မဟုတ္ပဲ အခုလို အသားလြတ္ၾကီး ခံလိုက္ရတဲ့ ျပႆနာအတြက္ အေတာ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရပါတယ္…။ ဘာ Credit Card မွ ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ေအာင္ပါပဲ…။ ဒါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း Credit Card နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သတိထားၾကဖို႔ အသိေပးခ်င္လို႔ ဒီစာကို ေရးပါတယ္…။ </span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-6922463532721456938?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-6429936368237301522011-11-25T20:00:00.003+08:002011-11-25T22:10:44.467+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_u3kQj08hGiE/S-pU2A6if2I/AAAAAAAABGg/JZv1PA2LkVk/s1600/IMG_2265B.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470277984330088290" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_u3kQj08hGiE/S-pU2A6if2I/AAAAAAAABGg/JZv1PA2LkVk/s400/IMG_2265B.jpg" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#993300;">ဒီေန႔ အိမ္ျပန္ေနာက္က်တယ္ အျပန္လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေစာေစာေမွာင္တတ္တဲ့ ေဆာင္းညေနေတြကို သတိရလာတာ အိမ္အဝင္ဝမွာ ယုယစရာ မလိုပဲ အရြက္စိမ္းေတြ ေဝေနတဲ့ သစ္ပင္ စိမ္းစိမ္းႏွစ္ပင္က ဆီးၾကိဳ ႏွဳတ္ဆက္တယ္ ေဘးနားက ဖိနပ္စင္မွာေတာ့ ပန္ဆယ္လ္ဟီးလ္ ခြ်န္ျမျမ နဲ႔ ေလဒီရႈး နက္ေျပာင္ေျပာင္ေတြ အဲဒီ ဖိနပ္စင္ဟာ အိမ္မွာေနတဲ့ လူရဲ႕အမ်ိဳးအစားနဲ႔ အသက္အရြယ္ အဆင့္အတန္းကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ သံဗန္းတံခါးတခ်ပ္နဲ႔ သစ္သားတံခါး တခ်ပ္ရဲ႕ အတြင္းဖက္မွာ လူးလာေခါက္ျပန္ ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ေရႊငါးေတြကို ေလးေထာင့္စပ္စပ္ မွန္ကန္နဲ႔ ထည့္ထားတယ္ အေနက်ဥ္းက်ပ္ေပမယ့္ အခ်ိန္မွန္မွန္ အစာစားေနရတဲ့ သူတို႔ဘဝဟာ ဝမ္းသာစရာ မေကာင္းေပဘူးလား ငါးကန္အေပၚက နံရံမွာ အင္းေလးေရျပင္ အျပာေရာင္နဲ႔ တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴေတြပါတဲ့ မွန္ေဘာင္သြင္း ဓါတ္ပံုခပ္ၾကီးၾကီးတခု ခ်ိတ္ဆြဲလို႔ တခ်က္ကေလးမွ မျငိမ္ပဲ အစဥ္ေရြ႕လ်ားေနၿပီး လွပသေလာက္ အေျပာင္းအလဲ ျမန္တတ္တဲ့ တိမ္တိုက္ေတြကို အခုလို မွန္ေဘာင္ထဲ ထည့္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္တာ ေက်နပ္စရာပဲ ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ထားတဲ့ အညိဳေရာင္ သားေရ ဆိုဖါ ခပ္ၾကီးၾကီးေတြဟာ ေစ်းၾကီးသေလာက္ အသံုးမက်တာ ေသခ်ာတယ္ သူတို႔ အသံုးမက်လို႔သာ သူတို႔ေရွ႕မွာ ခ်ခင္းထားတဲ့ နက္ျပာေရာင္ ၾကမ္းခင္း ေကာ္ေဇာေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေမြးတံုး အေရာင္လြင့္လာခဲ့တာ တကယ္ဆိုရင္ အခုလို ညအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဧည့္ခန္းထဲက ရုပ္ျမင္အသံလႊင့္စက္မွာ ေဟမာေနဝင္းရဲ႕ စပါယ္ေတြ ပြင့္ၿပီ ေမာင္ ဒါမွမဟုတ္ Micheal Buble ရဲ႕ Home လိုမ်ိဳး သာယာျငိမ့္ေညာင္းတဲ့ သီခ်င္းသံ ခပ္တိုးတိုးေလး ထြက္ေနသင့္တယ္လို႔ မထင္ဘူးလား အခုေတာ့ ကမာၻအရပ္ရပ္က အနိဌာရံုျမင္ကြင္းေတြက စကၠန္႔ မိနစ္တိုင္းကို လႊမ္းမိုးလို႔ ေတာ္ပါေတာ့ လို႔ တီးတိုးေရရြတ္ရင္း အေဝးထိန္းခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တယ္ ေသြးစက္ေတြနဲ႔ လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္းကို ရွာေနကာမွ ထမင္းစားခန္းက စားပြဲေပၚမွာ မီးမညွိရေသးတဲ့ အနီရဲရဲ ဖေယာင္းတိုင္ သံုးတိုင္ ေတြ႔တယ္ အရည္ေပ်ာ္ ေလာင္ကြ်မ္းေစခ်င္တဲ့ တေန႔မွာ အားလံုးကို မီးပံုရႈိ႕ပစ္မိမွာပဲ ထမင္းစားပြဲေပၚမွာ မနက္က ေသာက္လက္စ အနက္ေရာင္ ေကာ္ဖီတခြက္ ေအးစက္ေနတယ္ ထမင္းစားခန္း နံရံ မွန္ခ်ပ္ေတြၾကားကေန အိမ္ေျမွာင္တေကာင္ ေခါင္းျပဴၿပီး ထြက္ ႏွဳတ္ဆက္တာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္ အသည္း ေအးကနဲ ျဖစ္သြားတယ္ သူ႔ကို ေကြ်းထားတဲ့ ထမင္းလံုးနည္းနည္းပါတဲ့ ပန္းကန္ျပားေလးကို သူ႔ဖက္ကို တိုးေပးလိုက္တယ္ ေက်နပ္ပါေနာ္ ထမင္းစားခန္းက မီးေရာင္တခ်ိဳ႕ဟာ ထမင္းခ်က္တဲ့ မီးဖိုအနားကို မသပ္မရပ္ ျဖာက်လို႔ ျဖစ္သလို ေခါက္ၿပီး တင္ထားတဲ့ လက္သုပ္ပုဝါအနားမွာ အိမ္ေျမွာင္ ဒါမွမဟုတ္ ပိုးဟပ္တေကာင္ ရွိမေနႏိုင္တာ ေသခ်ာလား အေမွာင္ကို ေၾကာက္တတ္လို႔ မီးဖိုခန္းကို ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္တယ္ ျပဴတင္းေပါက္ကတဆင့္ အိမ္အျပင္ဖက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မလွမ္းမကမ္းက သစ္ေတာအုပ္ေတြအဆံုးမွာ မီးပြင့္တခ်ိဳ႕က လင္းတခါ မွိန္တလွည့္နဲ႔ ၾကယ္မစံုတဲ့ လမိုက္ညရဲ႕ ေကာင္းကင္ကေတာ့ မွိဳင္းေမွာင္လို႔ ဘုရားစင္မွာ ပူေဇာ္ထားတဲ့ ဆီမီးေတာက္ေတြက ေလအေဝွ႕မွာ ဘယ္ ညာ ယိမ္းထိုး ကခုန္ေနၾကတယ္ သူတို႔နဲ႔ထပ္တူ စည္းခ်က္ညီညီ လိုက္ပါ ကခုန္ေနၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ ဘုရားပန္းအိုးထဲက အျဖဴေရာင္ ႏွင္းဆီပြင့္ခ်ပ္ေတြ ဒါဟာ ကဗ်ာတပုဒ္ေပါ့ ဘယ္သူျငင္းမလဲလို႔ တိုးတိုးေလး ညည္းမိသြားတယ္ ငရဲေတာ့ မၾကီးတန္ေကာင္းပါဘူးေလ ေတြးရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲကေန ဦးသံုးၾကိမ္ ခ်လိုက္တယ္ ေမွာင္မိုက္ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညအခ်ိန္မွာ တခ်က္ခ်က္ျမည္ေနတဲ့ နာရီဟာ မနက္ သံုးနာရီကို ညႊန္ျပေနတယ္ မနက္ သံုးနာရီဆိုတာ ည အိပ္ရာဝင္ဖို႔ ေနာက္က်ေနသေလာက္ မနက္ ႏိုးထဖို႔ဆိုရင္ တဆိတ္ေတာ့ ေစာေနေသးျပန္တယ္ အမွန္ကေတာ့ အိပ္ဖို႔ေကာင္းၿပီ အိပ္ခန္းထဲကို လွမ္းအဝင္မွာ ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ အေငြ႔ေတြက ေအးစက္စြာ ၾကိဳဆိုတယ္ ေဆာင္းရာသီမွာ ေအးတဲ့ ေအးပံုေအးနည္းနဲ႔ ဆင္ဆင္တူတယ္ ဒါကေတာ့ ေဆာင္းအတုေပါ့ ေလေငြ႕ေအးေအးနဲ႔ အတူတူ ႏွင္းပြင့္ ႏွင္းစက္ေတြ က်လာရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတာင့္တရင္း အိပ္ရာထဲ ဝင္ခဲ့တယ္ ေစာင္ကို တကိုယ္လံုး လံုေအာင္ ဆြဲျခံဳလိုက္တယ္ ဂြမ္းေစာင္ထူထူရဲ႕ အေႏြးဓါတ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ခံစားရင္း မ်က္ခြံေတြ ေလးလာၿပီး ခဏအၾကာမွာ အိပ္မက္မက္တယ္ ကန္ထဲမွာ ေလွာင္ထားတဲ့ ေရႊငါးေတြက မွန္ခ်ပ္ေနာက္မွာေနတဲ့ အိမ္ေျမွာင္တေကာင္နဲ႔အတူတူ ထမင္းစားပြဲေပၚမွာ တေပ်ာ္တပါး သီဆို ကခုန္ေနၾက မွန္ေဘာင္သြင္းၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြက ရုန္းရင္းဆန္ခတ္နဲ႔ အျပင္ဖက္ကို သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ တိုးထြက္လာၿပီး ႏွင္းေတြအျဖစ္နဲ႔ တဖြဲဖြဲရြာခ် အဲဒီႏွင္းမိုးေတြ ေအာက္မွာ သိုးေမြးေခါင္းစြပ္ကို နားရြက္လံုေအာင္ ေဆာင္းၿပီး လမ္းေပၚမွာ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္အသြား လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴေတြဆီက နီေစြးေစြး ဖေယာင္းစက္ေတြဟာ ျဖဴေဖြးေနတဲ့ ႏွင္းေတြေပၚကို အဆက္မျပတ္က်လို႔…</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-642993636823730152?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-66454859852954632672011-11-22T12:50:00.003+08:002011-11-22T12:55:03.204+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Suhy3xQDh1k/TssqXxRNEdI/AAAAAAAAB88/eZbGHDEPAOU/s1600/Picture%2B009A.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 224px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Suhy3xQDh1k/TssqXxRNEdI/AAAAAAAAB88/eZbGHDEPAOU/s320/Picture%2B009A.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677678343081497042" /></a><br /><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333399;">ေပးစရာ အေမြမရွိေပမယ့္လည္း အမ်ားသူငါေတြ ေၾကာ္ျငာသလို အေမြျပတ္စြန္႔လႊတ္ျခင္း လို႔ပဲ ေၾကာ္ျငာပါရေစ အနည္းဆံုးေတာ့ လူရွိန္တာေပါ့ ဒီအခါမွာ ေၾကာ္ျငာကို ဖတ္မိတဲ့သူေတြက သို႔ေလာ သို႔ေလာ ေတြးၾကလိမ့္မယ္ မွတ္ခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး မရိုးေအာင္ ေပးၾကလိမ့္မယ္ တေယာက္စကား တေယာက္နားနဲ႔ အားအားယားယား မၾကားတၾကားေတြလည္း ေျပာၾကလိမ့္ဦးမယ္ ဒီေၾကာ္ျငာဟာ လူသိမ်ားေအာင္လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး နာမည္ေက်ာ္ဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး စာလံုးအမည္းနဲ႔ ပါဖို႔ မရည္ရြယ္ပါဘူး တစံုတေယာက္ကို တစံုတခုေသာ ဆက္သြယ္ ပတ္သက္ေနမႈကေန အေၾကာင္းတစံုတရာေၾကာင့္ ေနာက္ေနာင္ကို ဆက္လက္ ပတ္သက္လိုစိတ္ အလ်င္း မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္း သိသာထင္ရွားေစတဲ့ ေၾကာ္ျငာပါ ဒီေနရာမွာ တစံုတေယာက္နဲ႔ အေၾကာင္းတစံုတရာ ဆိုတာကို အမ်ားက စိတ္ဝင္စားၾကမယ္ တေယာက္ကို တေယာက္ တီးတိုး ေမးေနၾကလိမ့္မယ္ ဘယ္သူကလဲ ဘယ္သူ႔ကိုလဲ ဘာလို႔လဲ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲနဲ႔ - လဲ ေပါင္းမ်ားစြာ ေမးၾကလိမ့္မယ္ အဲဒီအေမးေတြအတြက္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် တခ်ိဳ႕ ရွိပါတယ္ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ျခင္းခံရတဲ့သူဟာ အက်ႌအနက္ေရာင္ ဝတ္ထားတဲ့သူ ျဖစ္မယ္ မ်က္မွန္ အစိမ္းေရာင္ တပ္ထားတဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ေနာက္ျမီးျပတ္ေနတဲ့ ဖိနပ္အစုတ္နဲ႔ ကက္တလီယာ ခရမ္းေရာင္တပြင့္ကို နင္းေျခခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္ အေနအစား ေခ်ာင္ဖို႔အတြက္ အမွန္တရားကို လက္ခုတ္မတီးခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ကတိသစၥာ မတည္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္ မီးပြိဳင့္နီေနတုံး စည္းကမ္းမဲ့ လမ္းျဖတ္ကူးတဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ထဲက စကၠဴစြန္တေကာင္ကို ေလထဲမွာ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ေလးလံတဲ့ ဝန္ကိုထမ္းရင္း မမွီမကမ္းကေန အတင္း ေျပးလိုက္ေနတဲ့သူ ျဖစ္မယ္ နီးနီးေလးကေန ကပ္ၾကည့္မွ ျမင္ရတဲ့ အေဝးမွဳန္ ျဖစ္မယ္ သံသယေတြ မတင္မက်နဲ႔ အရြယ္က်ေနတဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ေနရာတကာမွာ အသံက်ယ္ခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္ အရာရာကို အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိပဲ ေက်ာခိုင္းေနတဲ့သူ ျဖစ္မယ္ ဒီလိုအုပ္စုထဲမွာ ပါဝင္တဲ့သူတိုင္းကို အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္တယ္ ဒီေၾကာ္ျငာကို ထည့္ၿပီးမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ငံု႔ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ေပၚမွာ အက်ႌအနက္ေရာင္ ၿပီးေတာ့ တစံုတရာကို ေက်ာခိုင္း လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္ ဟုတ္ကဲ့ က်ဳပ္ တိုက္ဆိုင္တာကေတာ့ ဒီ ႏွစ္ခုထဲပါပဲ ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ ဘယ္ေနရာေတြမွာ တိုက္ဆိုင္ေနၾကပါသလဲ…</span></div><p align="left"><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a></p></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-6645485985295463267?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-78010269710943215462011-11-11T22:30:00.009+08:002011-11-15T11:21:29.322+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-YXIOXNKYSic/Tr0yiGbXDXI/AAAAAAAAB8s/dxWXoCitE_o/s1600/_DSC9122TW.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 233px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-YXIOXNKYSic/Tr0yiGbXDXI/AAAAAAAAB8s/dxWXoCitE_o/s320/_DSC9122TW.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673746666979003762" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#000066;">ဒီညေန ရံုးက ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူက အိမ္မွာ အရင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။<br />အခန္းထဲဝင္လာရင္း မ်က္စိက သူ႔စားပြဲဆီသို႔ ေရာက္သြားသည္။ ပထမေတာ့ အမွတ္တမဲ့… ေနာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ စားပြဲေပၚမွာ…<br />လက္ပတ္နာရီက ႏွစ္လံုး…<br />မ်က္မွန္က ႏွစ္လက္…<br />Sound Box က ႏွစ္လံုး…<br />ေဘာပင္က ႏွစ္ေခ်ာင္း…<br />ဖုန္းက ႏွစ္လံုး…<br />ေအေအအရြယ္ ဓါတ္ခဲက ႏွစ္လံုး…<br />တက်ပ္ေစ့ေတြကို ဆယ္ေစ့စီ ထပ္ထားေသာ အပံုက ႏွစ္ပံု…<br />လက္ပေတာ့က ႏွစ္လံုး…<br />ရီမုတ္ကြန္ထရိုး ေလယာဥ္ပ်ံက ႏွစ္စင္း…<br />ထိုေလယာဥ္ပ်ံမ်ားကို ထိန္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္စရာ ရီမုတ္ကြန္ထရိုးက ႏွစ္ခု…<br /><br />စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္သြားသည္…။<br />ကိုယ့္အျမင္ေတြမ်ား မွားေနေလသလားဟု ေတြးကာ မ်က္စိေတြကို လက္ႏွင့္ပြတ္၊ မ်က္ေတာင္ေတြကို ပုတ္ခတ္ ပုတ္ခတ္ လုပ္ၿပီး ေနာက္တခါ ျပန္ၾကည့္မိသည္…။ မမွားပါ… လံုးဝ မမွားပါ… အားလံုး ႏွစ္ခုစီ ရွိေနၾကသည္…။ ထိုပစၥည္းမ်ားအနက္ တခ်ိဳ႕က တခုႏွင့္တခု ခြ်တ္စြတ္ တူၾကၿပီး တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခြ်တ္စြတ္နီးပါး ဆင္တူၾကေလသည္။<br /><br />ခဏၾကာေတာ့ သူ အခန္းထဲကို လိုက္ဝင္လာသည္…။ သူ႔စားပြဲကို မၾကည့္စဖူး အၾကည့္ထူးကာ အၾကည့္စူးစူးတို႔ျဖင့္ မ်က္စိမလႊဲတမ္း ၾကည့္ေနေသာ ကိုယ့္ကို “ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…” ဟု ေမးလာသည္…။<br /><br />“ဘာျဖစ္ရမလဲ… ဒီမွာ ၾကည့္ပါအံုး… အားလံုး ႏွစ္ခုစီ… ႏွစ္ခုစီ… ေတြ႔ေနလို႔ စဥ္းစားေနတာ…” ဟု မာဆတ္ဆတ္ ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။ တေယာက္အေၾကာင္း တေယာက္ သိ… ေပါင္းသင္းလာတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ ဘာကို ဆိုခ်င္ၿပီး ဘာကို ရစ္ေတာ့မည္ ဆိုသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနေသာ သူက ကိုယ့္စကားအဆံုးမွာ တဟားဟားျဖင့္ ရယ္ပါေတာ့သည္…။ ၿပီးေတာ့ ေျပာသည္… “စိတ္ခ်… စိတ္ခ်… ဘာမွ ေတြးပူမေနနဲ႔… ဒီတေယာက္ထဲနဲ႔တင္ More than enough ပါ…” တဲ့..။<br /><br />ကိုယ္… နည္းနည္းရွက္သြားၿပီး အဟီး ဟု ရယ္လိုက္သည္…။<br />ထိုအခိုက္အတန္႔ေလးမွာ “အင္း… ဒါ အကြက္ပဲ…” ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ခဏၾကာမွ… “ဒါဆို မနက္ျဖန္အတြက္ လက္ေဆာင္က ဘာလဲ…” ဟု ခပ္တိုးတိုး ေမးလိုက္သည္။ သူ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားၿပီးမွ တဟားဟား ဆက္ရယ္ျပန္သည္…။ စြတ္ရယ္ေနတာပဲ… နည္းနည္းေတာ့ လြန္လြန္းေနၿပီ…။<br /><br />ေျပာရရင္ ၿပီးခဲ့ေသာလက ကိုယ္သံုးလက္စ ကင္မရာကို upgrade လုပ္ခဲ့သည္။ မလဲမျဖစ္ မဝယ္မျဖစ္ မရွိမျဖစ္ မဟုတ္ေသာ္လည္း အလကားေနရင္း ေရာဂါသည္းကာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ အသည္းအသန္ လိုခ်င္လွၿပီျဖစ္သည္က တေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ေတြ မဆြဲေနပဲ အျမန္ဆံုး လိုက္ဝယ္ေပးေစလိုသည္က တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ကင္မရာဖိုးကို ကိုယ္ တဝက္ ေပးပါမည္ ဟု အလြယ္တကူ ေျပာခဲ့မိသည္။ <br /><br />သည္လိုႏွင့္ လိုခ်င္ေသာ ကင္မရာ လက္ထဲ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အဲ… ပိုက္ပိုက္တဝက္ ျပန္ေပးဖို႔ကိုေတာ့ (ထံုးစံအတိုင္း) ေန႔ေရႊ႕ ညေရႊ႕ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြ ဆြဲလာရင္း လခထုတ္ၿပီးရင္ ေပးမည္ဟု ေျပာထားခဲ့သည္။ အခု လကုန္လို႔ ေနာက္တလပင္ ၁၀ ရက္ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ…။ သို႔ေသာ္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားဆဲ… …<br /><br />ဒီေန႔မွာ ကုသိုလ္ကံမ်ားက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ ရစ္စရာ အမႈတြဲၾကီးက ကိုယ့္ေရွ႕တည့္တည့္ကို ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ၾကီး ေရာက္လို႔ လာခဲ့သည္…။ ၾကည့္ပါအံုး… ဒီလို ႏွစ္ခုတြဲ… ႏွစ္ခုတြဲေတြ စားပြဲေပၚမွာ ေတြ႔ေနရျခင္းဟာ ရစ္ခ်င္စရာ အမႈတြဲ အၾကီးၾကီး မဟုတ္ေပဘူးလား…။ <br /><br />ကိုယ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးေစ့ေစ့လုပ္ေနေသာ သူ႔ကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ ခပ္တည္တည္ ၾကည့္လိုက္ရင္း… “ရပါတယ္… မနက္ျဖန္အတြက္ လက္ေဆာင္ကို ဘာမွ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတြ စဥ္းစားမေနပါနဲ႔ေတာ့… ဟိုကင္မရာကိုပဲ ယူလိုက္ပါေတာ့မယ္…” ဟု အင္မတန္မွ သေဘာထားၾကီးလိုက္ရေသာ မ်က္ႏွာေပး၊ ေတာ္ေတာ္ေလး အနစ္နာခံလိုက္ရေသာ ေလသံမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာအျပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကို က်ိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ရင္း ႏွဳတ္ခမ္းကို နာနာ ကိုက္ကာ သူ႔ကို လံုးဝ လွည့္မၾကည့္ပဲ မွင္ေသေသ မ်က္ႏွာျဖင့္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။<br /><br />အခန္းထဲမွ သူ႔ရယ္သံကေတာ့ ခုနကထက္ ပိုမိုက်ယ္ေလာင္ကာ ကိုယ့္အေနာက္မွ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါ ပ်ံ႕လြင့္ေနဆဲ… </span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /><br /><a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2008/11/blog-post_12.html">ခိုင္ျမဲေသာၾကိဳး (2008)</a><br /><a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2009/11/hours-fly-flowers-die-new-days-new-ways.html">Love Each Other (2009)</a> <br /><a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2010/11/blog-post_12.html">လြင့္ေမ်ာ ျမစ္တစင္း (2010)</a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-7801026971094321546?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-5777313776722542652011-11-02T17:00:00.027+08:002011-11-03T13:10:23.068+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာင့္ ေရၾကီးၿပီး အပ်က္အစီး အဆံုးအရႈံးမ်ားလွတဲ့ ပခုကၠဴ၊ ဆင္ျဖဴကြ်န္းနဲ႔ ဆိပ္ျဖဴ ေဒသတဝို္က္က အမွန္တကယ္ အကူအညီလိုေနတဲ့ ေနရာေတြအတြက္ အလွဴေလးတခုလုပ္ၾကဖို႔ကို မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚမွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ား စကားဝိုင္း (AaB) မွာ စကားေျပာျဖစ္ၾကရင္းက အဲဒီစိတ္ကူးေလးကို လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖၚျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္…။<br /><br />အဲဒီအတြက္ အလွဴေငြေတြကို ေအာက္တိုဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔ကေန စၿပီး ေကာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူက အလွဴရွင္ေတြကေတာ့ Bank to Bank အလြယ္တကူ ေငြလႊဲႏိုင္ခဲ့ၾကၿပီး အျခားႏိုင္ငံေတြက အလွဴရွင္ေတြကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကေန တဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ Western Union နဲ႔ PayPal Account ေတြက တဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အလွဴေငြေတြကို ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ ေပးပို႔လွဴဒါန္းခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ေအာက္တိုဘာလ ၃၁ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီမွာ အလွဴေငြေကာက္ခံမႈကို ရပ္နားၿပီး စာရင္းပိတ္ပါမယ္လို႔ ေၾကျငာခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အလွဴေငြေတြက ဆက္တိုက္ ဝင္လာေနဆဲျဖစ္တာေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က ည ၁၁ နာရီေက်ာ္မွ စာရင္း ပိတ္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />စာရင္းပိတ္အၿပီးမွာ လက္ခံရရွိတဲ့ စုစုေပါင္း အလွဴေငြက စကၤာပူေဒၚလာ ၅၁၅၀.၂၁ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို လက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြေတြကို မေန႔က ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ စကၤာပူ တေဒၚလာကို ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၆၃၅ က်ပ္ႏွဳန္းနဲ႔ ဆရာမ ျမေသြးနီဆီကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။ အလွဴေငြ စုစုေပါင္း ၃၃ သိန္းအတိ ျဖစ္သြားေအာင္ သက္ေဝနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေအးက ထပ္ျဖည့္ၿပီး လွဴလိုက္ပါတယ္။ မေန႔ညေနက ဆရာမ ျမေသြးနီက အလွဴေငြေတြကို ေကာင္းမြန္စြာ လက္ခံရရွိတဲ့အေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႔လာပါတယ္။<br /><br />ပခုကၠဴျမိဳ႕နယ္ အပါအဝင္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြအတြက္ ဆရာမ ျမေသြးနီ လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴေငြ က်ပ္ ၅ ေသာင္း အပါအဝင္ စုစုေပါင္း အလွဴေငြ ၃၃ သိန္း ၅ ေသာင္းတိတိကို ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ စီစဥ္ညႊန္ၾကားမႈနဲ႔အတူ ရနံ႔သစ္ မဂၢဇင္းက တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာ ဆရာျပည္ေသြးႏိုင္ထံမွာ ဒီေန႔ ႏိုဝင္ဘာလ ၂ ရက္ေန႔ ညေန ၃ နာရီအခ်ိန္က သြားေရာက္ လွဴဒါန္းၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cCu1wHf4_1g/TrEP-rtF_JI/AAAAAAAAB8I/qijVDX7Q5Zs/s1600/%25E1%2580%2595%25E1%2580%2581%25E1%2580%25AF%25E1%2580%2580%25E1%2581%25A0%25E1%2580%25B4%2B%25E1%2580%25B1%25E1%2580%259B%25E1%2580%25B1%25E1%2580%2598%25E1%2580%25B82.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 228px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5670330975394331794" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-cCu1wHf4_1g/TrEP-rtF_JI/AAAAAAAAB8I/qijVDX7Q5Zs/s320/%25E1%2580%2595%25E1%2580%2581%25E1%2580%25AF%25E1%2580%2580%25E1%2581%25A0%25E1%2580%25B4%2B%25E1%2580%25B1%25E1%2580%259B%25E1%2580%25B1%25E1%2580%2598%25E1%2580%25B82.jpg" /></a><br />ဒီအလွဴမွာ ပါဝင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ အလွဴရွင္ေတြနဲ႔ အလွဴေငြ စာရင္း အျပည့္အစံုက ဒီမွာပါ။<br /><br /><span style="color:#000099;">1. Oversea Burmese Youth Group - $S 200.00<br />2. ဦးထြန္းထြန္းေဇာ္ + ေဒၚႏုႏုဝင္း - $S 60.00<br />3. No name - $S10.00<br />4. No name - $S10.00<br />5. ဦးျမင့္ဦး မိသားစု -S$30.00<br />6. ကိုုၿငိမ္းခ်မ္း+မေရႊရည္-S$20.00<br />7. ကိုစိုးခိုင္ + မဝင္းမင္းသန္း - S$ 100.00<br />8. Trilobite Myanmar ႏွင့္ ဇနီး - S$10.00<br />9. ေဆြေဆြ - S$ 50.00<br />10. ကိုဝင္းထြန္းႏိုင္ + မဟန္ေအးစိုး - S$ 30.00<br />11. Creative Ant Team - S$100.00<br />12. Everlearner - S$ 30.00<br />13. Theingi Myint - S$ 50.00<br />14. ကိုသက္ မိသားစု - S$ 50.00<br />15. Serene Cheong - S$ 10.00<br />16. လြင္ထူးကို + ခင္စႏၵာကို - S$ 40.00<br />17. ဦးလွျမင့္ + ေဒၚညိဳညိဳ - S$ 20.00<br />18. ကိုေဇာ္ဝင္းထြတ္ + မႏွင္းယုယုဝင္း သမီး ေအးခ်မ္းပြင့္ျဖဴ - S$ 50.00<br />19. ျဖဴေမဇင္ - S$ 33.00<br />20. ကိုတင္ေမာင္ေအး - S$ 10.00<br />21. ကိုေမာင္ေမာင္တာ + မေမသူေဆြ - S$ 30.00<br />22. TOI's friend - S$ 50.00<br />23. Donation fr Reader - S$ 10.00<br />24. သန္႔ေဆြ - S$ 50.00<br />25. ZYLKPS - S$ 50.00<br />26. ကိုျပည္သင္း + မျမႏွင္းေအး - S$ 50.00<br />27. Pink Lover - S$ 110.00<br />28. Erna (Indonesia) - S$ 150.00<br />29. မ်ိဳးျမင့္ဟန္ - S$ 20.00<br />30. ေအာင္ကိုဝင္း - S$ 20.00<br />31. ေအာင္မ်ိဳး - S$ 20.00<br />32. ေအာင္သူေက်ာ္ - S$ 20.00<br />33. ျမတ္ကိုေနာင္ - S$ 20.00<br />34. ဆုမြန္သြင္ - S$ 20.00<br />35. ခ်မ္းျငိမ္းေအး - S$ 20.00<br />36. ဥမၼာေထြး - S$ 50.00<br />37. မိုးစႏၵာျမင့္ - S$ 50.00<br />38. TDW - S$ 50.00<br />39. သန္းေဇာ္မ်ိဳး - S$ 10.00<br />40. ခေရျဖဴ - S$ 30.00<br />41. ေအးေအးစန္း - S$ 50.00<br />42. ကိုဝဏၰဝင္း + မေမေဇာ္ဦး သား ညီညာေဇာ္ - S$ 50.00<br />43. ေစာစုျမတ္ - S$ 30.00<br />44. လွမ်ိဳးေအာင္ - S$ 20.00<br />45. ကိုစိုးဝင္း + မျဖဴ - S$ 50.00<br />46. မေက်ာ့ေက်ာ့ေရႊ - S$ 100.00<br />47. Mya TheinGi - S$ 20.00<br />48. ဦးေဇာ္ျမင့္ + ေဒၚစန္းစန္းၾကည္ - S$ 30.00<br />49. ခိုင္စုလတ္ - S$50.00<br />50. ခ်စ္ၾကည္ေအး (http://www.chitkyiaye.com/) - S$73.40<br />51. ေမဇင္ေအး (http://monethu.blogspot.com) -S$30.00<br />52. Noble Moe (www.noblemoe.blogspot.com) -S$50.00<br />53. သက္ေဝ (http://www.thet-wai-blog.blogspot.com/) - S$73.40<br />54. ကိုလူသစ္ (http://luthit.blogspot.com/) - S$50.00<br />55. အေမ့သား (http://amaythar1976.blogspot.com/) - S$50.00<br />56. ညိဳေလးေန (http://nyolaynay.blogspot.com/) -S$30.00<br />57. အန္တီတင့္ (http://www.auntytint21183.net/) - S$100.00<br />58. မံႈနံ႔သာ (http://nyeinsuaye.blogspot.com/) -S$30.00<br />59. TZA (http://www.degolar.info/) - $S 30.00<br />60. TOI (http://turnonideas.blogspot.com/) - $S 50.00<br />61. ေပါက္ (http://ah-pauk.blogspot.com/) - S$ 50.00<br />62. အင္ၾကင္းသန္႔ (http://ingjinthant.blogspot.com/) - S$ 30.00<br />63. ပီတိ (http://www.pti31.com/) - S$ 50.00<br />64. မယ္ကိုး (http://www.maecoe.net/) - S$50.00<br />65. July Dream (http://july-dream.blogspot.com/) - S$ 150.00<br />66. ကိုေအာင္(ပ်ဴ) မိသားစု (http://www.pyustate.com/) - S$ 50.00<br />67. ကိုေဇာ္သက္ေအာင္ (http://www.phoonuthit.com/) - S$ 50.00<br />68. လင္းလင္းေဇာ္ (http://www.mymps.blogspot.com/) - S$ 50.00<br />69. ကိုတင္ေမာင္ေဌး + မေႏြးေနျခည္ (http://www.nwaynaychi.blogspot.com/) - S$ 50.00<br />70. Vista Aung (http://vistazplanet.blogspot.com/) - S$ 40.00<br />71. ညီရဲသစ္ (www.nyiyethit.blogspot.com) - S$ 30.00<br />72. ကိုဧရာ + မသီတာ သား ေရခ်မ္း ႏွင့္ ေရစင္ (http://sonata-cantata.blogspot.com/) - S$ 50.00<br />73. ေမာင္သန္႔ (www.mgthant.me) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း - S$ 50.00<br />74. ကိုေဌးေအာင္ (http://luula18.blogspot.com/) - S$ 680.72<br />75. ျဖိဳးျဖိဳးလွိဳင္ (http://www.phyophyohlaing.com) - S$ 86.48<br />76. နန္းဝါဝါေမာင္ (http://warwarkhaingmin.blogspot.com/) - S$ 40.00<br />77. ေကာင္းထက္ျမင့္ (http://khetyintyint.wordpress.com/) – S$ 20.00<br />78. ေတးမြန္ (http://ahnai.blogspot.com/) – S$ 100.00<br />79. ခ်ိဳက် (http://xdeadxromanticx.blogspot.com) - S$ 30.00<br />80. ဖိုးသၾကၤန္ (www.phothagyan.blogspot.com ) - S$ - 50.00<br />81. Libra Tun (http://libratun.blogspot.com/) - S$ 20.00<br />82. ကိုေဂ် (http://xdeadxromanticx.blogspot.com) - S$ 20.00<br />83. ဘိုဘို ႏွင့္ ဖိုးစိန္ (http://phoesein.blogspot.com/ &amp; http://www.mogokthar.com/) - S$ 50.00<br />84. ပိုးပိုး (http://33poepoe.blogspot.com/) - S$ 30.00<br />85. ေနာ္ေဖာ (http://rose-sharon.blogspot.com/) - S$400.00<br />86. ေကသြယ္ (http://kthwe.blogspot.com/) - S$ 50.00<br />87. KMSL + KOM (http://khinoomay77.blogspot.com) - S$ 30.00<br />88. အိျႏၵာ (http://eaindrar.blogspot.com/) - S$ 50.00<br />89. မိုးပန္းခ်ီ (http://moepanchi.blogspot.com/) - S$ 20.00<br />90. ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ (http://www.maytheint2kyaw.com/) - S$ 80.00<br />91. ကိုခင္ေမာင္ဦး + မသႏၱာလြင္ (http://thandarlwin.blogspot.com/) - S$ 30.00<br />92. ျမေသြးနီ (http://www.myathwayni.com/) - က်ပ္ ၅ ေသာင္း<br /><br /></span>စုစုေပါင္း စကာၤပူေဒၚလာ ၅၁၉၇.၀၀ နဲ႔ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၅ ေသာင္း ျဖစ္ပါတယ္…။<br /><br />ဒီစုေပါင္းအလွဴေလး ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္…<br />AaB (All about Bloggers) ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ား စကားဝိုင္းေလးတခု ျဖစ္လာေအာင္ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ စၿပီး အၾကံျပဳခဲ့တဲ့ ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ)၊ အဲဒီ ဘေလာ့ဂါေတြ စကားဝိုင္းမွာ တို႔ေတြ စုေပါင္းအလွဴေလးတခုေလာက္ လုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမွာ… လို႔ စကားစခဲ့တဲ့ ေဘာ္ဒါၾကီး ကလူသစ္၊ ဒါဆိုရင္ ပခုကၠဴေရေဘးမွာ သြားလွဴၾကရေအာင္ေလ လို႔ ေျပာဆိုလွံဳ႕ေဆာ္ခဲ့တဲ့ ကိုဂ်ဴလိုင္၊ Personal Bank Account ကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးၿပီး ဝင္သမွ် အလွဴေငြစာရင္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ update လုပ္ေပး၊ ဆရာမ ျမေသြးနီ နဲ႔ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္တို႔ကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဆက္သြယ္ၿပီး အလွဴျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ စနစ္တက် စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္၊ အဖြဲ႕ရဲ႕ လိုဂိုေလးကို အမႏွစ္ေယာက္ ျပင္ခ်င္သမွ် အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္ျပင္ေပးခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလး ေဆာင္းခ်မ္းမိုး အပါအဝင္… တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပင္မွာ တခါမွ မေတြ႕ဖူး မျမင္ဖူးၾကေသာ္လည္း ခ်စ္စရာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပီပီ အလွဴလို႔ ၾကားလိုက္ရင္ ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ ထည့္ဝင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ ရပ္နီး ရပ္ေဝးမွ အလွဴရွင္ ဘေလာ့ဂါ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား နဲ႔ စိတ္ေစတနာခ်င္းေရာ ယံုၾကည္ခ်က္ခ်င္းပါ ထပ္တူညီၾကတဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာစြာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္…။<br /><br /><span style="color:#660000;">ဒါကေတာ့ ဒီေန႔ ႏိုဝင္ဘာလ ၃ ရက္ေန႔ မနက္မွာ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ဆီက ေရာက္လာတဲ့ ေမးလ္ပါ...။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အားလံုး ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ၾကေစဖို႔ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္...။<br /></span><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KVUHwC6XaLM/TrIJy0mKTgI/AAAAAAAAB8U/LO0rp4puviY/s1600/APK%2B1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 208px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5670605649529687554" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-KVUHwC6XaLM/TrIJy0mKTgI/AAAAAAAAB8U/LO0rp4puviY/s320/APK%2B1.jpg" /></a><br />ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး လွဴဒါန္းၾကတဲ့ အလွဴရွင္မ်ားအားလံုး မိမိတို႔ လိုရာဆႏၵမ်ား တလံုးတဝတည္း ျပည့္ဝၾကပါေစ… ေနာက္ေနာင္ကိုလည္း အခုထက္ ပိုတိုးၿပီး လွဴႏိုင္ တန္းႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ… စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာေသာ အက်ိဳးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သအပ္ပါတယ္…။ </span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-577731377672254265?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-50307063794330025402011-10-27T11:40:00.002+08:002011-11-02T17:03:17.485+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">ပခုကၠဴ ေရေဘး အလွဴအတြက္ ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္းပါ။<br />မေန႔က မခ်စ္ၾကည္ေအးက ဧရာဝတီ စာေပေဟာေျပာပြဲလာတဲ့ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာက ေျပာျပပါတယ္… လွဴဖို႔လိုေနတဲ့ ေနရာက ပခုကၠဴ တေနရာထဲမဟုတ္… သူ႔ထက္အေျခအေနပိုဆိုးတဲ့ ဆင္ျဖဴကြ်န္းတို႔ ဆိပ္ျဖဴတို႔ အဲဒီေနရာေတြအတြက္လည္း အလွဴရွင္ေတြ လိုအပ္ေနပါေသးတယ္ တဲ့…။ အခု ကြ်န္မတို႔ လက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြေတြကို ဆရာေအာ္ပီက်ယ့္ဆီ လႊဲမွာျဖစ္ၿပီး ဆရာကေနမွတဆင့္ သင့္ေတာ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတခုကို ဆက္သြယ္ၿပီး လိုအပ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ လွဴဒါန္းေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဆရာက အခုေလာေလာဆယ္ စကၤာပူမွာ ရွိေနပါတယ္…။ ဒီလ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မွာပါ… ဆရာ ျပန္ေရာက္ၿပီးမွ ဒီကေန ေငြလႊဲရမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ အလွဴေငြလက္ခံတဲ့ ေနာက္ဆံုးပိတ္ရက္ကို <strong>ေအာက္တိုဘာလ ၃၁ ရက္ (တနလၤာေန႔) ေန႔လည္ ၁၂ နာရီအထိ </strong>လို႔ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္…။ စုစုေပါင္းေကာက္ခံရရွိေငြမ်ားကို ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔မွာ ဆရာ့ဆီကို ပို႔မွာျဖစ္ပါတယ္…။<br /><br />ဒီေန႔ ေအာက္တိုဘာလ ၂၇ ရက္ မနက္ ၁၁ နာရီအထိ လက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြ စုစုေပါင္းမွာ စကာၤပူေဒၚလာ ၂၀၄၀ တိတိ ျဖစ္ပါတယ္…။<br /><br />Overseas က အလွဴရွင္ေတြအတြက္ နည္းနည္းေတာ့ ခက္ခဲေနပါေသးတယ္…။ Western Union က တဆင့္ပို႔တဲ့သူေတြ ကိုယ္ပို႔ထားတဲ့ Receipt လက္ခံေလးကို ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔ျဖစ္ေစ၊ Scan ဖတ္ၿပီး ျဖစ္ေစ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာအုပ္က Message Box ထဲ (သို႔) အီးေမးလ္ထဲကို ပို႔ေပးေစခ်င္ပါတယ္…။<br /><br />ေနာက္ထပ္ ေျပာခ်င္တာတခုက အလွဴေငြေကာက္တဲ့ကိစၥကို အရင္က ပထမအသုတ္ နဲ႔ ဒုတိယအသုတ္ ႏွစ္သုတ္ခြဲဖို႔ စဥ္းစားထားခဲ့ပါတယ္... ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အလွဴေငြေကာက္ခံတဲ့ရက္ကို ေနာက္ထပ္ ၃ ရက္ ထပ္တိုးလိုက္တဲ့အတြက္ ေနာက္တသုတ္ မရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီတသုတ္ထဲမွာ ေကာက္ခံလို႔ရသ၍ အကုန္ တခါတည္း လွဴလိုက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br />အခုလို လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လိုအပ္ေနသူေတြကို အေကာင္းဆံုး ပံ့ပိုးကူညီႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေစတနာ သဒၺါတရား ျပည့္ဝစြာနဲ႔ အလွဴပါဝင္ၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ အုပ္စုနဲ႔ က်န္တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္…။<br /></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-5030706379433002540?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-42868068536332949892011-10-25T14:40:00.011+08:002011-10-27T11:50:56.790+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">ၾကားျဖတ္ ပိုစ့္ေလး တခု တင္ပါရေစ…။<br />အဲဒါကေတာ့ ပခုကၠဴ နဲ႔ အနီးပါတ္ဝန္းက်င္က ျမိဳ႔ေတြရဲ႕ ေရေဘးအတြက္ အလွဴခံပါ…။ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ဘေလာ့ဂါေတြ စကားဝိုင္းမွာ စကားေျပာျဖစ္ရင္း ဒီအၾကံအစည္ကို စတင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…။<br /><br />ေရၾကီးၿပီး အပ်က္အစီး အဆံုးအရႈံးမ်ားလွတဲ့ ပခုကၠဴေဒသတဝိုက္က သတင္းေတြကိုေတာ့ စာမ်က္ႏွာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ ျမင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ၾကတာမို႔ အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး မေရးေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေရေဘးအတြက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းၾကဖို႔ အလွဴခံေနပါတယ္။ အစကေတာ့ Blogger ေတြ စုထားတဲ့ All About Bloggers (AAB) ဆိုတဲ့ အဖြဲ႕ေလးကပဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စုၿပီး လွဴလိုက္ၾကဖို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကပါ လွဴခ်င္ၾက၊ လွဴလည္း လွဴေနၾကတဲ့ အတြက္ ေခါင္းစဥ္ကို <span style="color:#990000;">“AAB - All about Bloggers ႏွင့္ ေစတနာရွင္ မိတ္ေဆြမ်ား”</span> လို႔ ေျပာင္းဖို႔ တိုင္ပင္လိုက္ပါတယ္…။ (တျခား ေတြးမိတဲ့ နာမည္မ်ားရွိရင္လည္း ေျပာျပသြားၾကပါ)<br /><br />ဒီပိုစ့္ကို လာဖတ္မိတဲ့ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အလွဴေငြထည့္ဝင္လိုပါက…<br /><span style="color:#006600;"><a href="http://www.chitkyiaye.com/">မခ်စ္ၾကည္ေအး</a> - DBS Saving Plus - 029-8-030146</span> ကို ေပးပို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္…။ ပထမအသုတ္အျဖစ္ အလွဴေငြမ်ားကို ေအာက္တိုဘာလ ၂၇ ရက္ - ၾကာသာပေတးေန႔ ညေန ၆ နာရီအထိ လက္ခံပါမယ္…။<br /><br />အေကာင့္ထဲကို လႊဲၿပီးရင္ ေအာက္က ေကာ္မန္႔ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မခ်စ္ၾကည္ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နာမည္နဲ႔ ေငြ amount နဲ႔ကို ေရးေပးခဲ့ပါ။ စုစုေပါင္း လက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြစာရင္းကို ၂၇ ရက္ေန႔ ညမွာ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ တိတိက်က် update လုပ္ပါ့မယ္။<br /><br />အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ စကာၤပူက အလွဴရွင္ေတြအတြက္ပဲ အဆင္ေျပပါေသးတယ္…။ တျခားႏိုင္ငံက အလွဴရွင္ေတြအတြက္ကေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ တိုင္ပင္ေနၾကဆဲပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဘဏ္ေတြက တဆင့္ ေငြလႊဲတဲ့အခါမွာ Bank Charges ကို ႏွစ္ဖက္စလံုးက ေပးရမွာ ျဖစ္တာမို႔ တဦးခ်င္း အလွဴရွင္ေတြအေနနဲ႔ အဆင္မေျပပါဘူး။ နီးစပ္ရာ စုၿပီး နည္းနည္းမ်ားမ်ားရလာမွ ပို႔မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။<br /><br />ေနာက္တခုက ေကာက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြေတြကို ဘယ္ကို ဘယ္လိုပို႔ၿပီး ဘယ္လို လွဴၾကမလဲ၊ ဘာေတြ လွဴၾကမလဲ ဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ေမးၾကပါတယ္… ဒါဟာလည္း ေမးသင့္ ေမးထိုက္တဲ့ ကိစၥပါ။ အလွဴေငြေတြကို လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြကို ေရာက္ေအာင္ စီစဥ္ ပို႔ေဆာင္လွဴဒါန္းေပးေနတဲ့ လူမႈေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />အခုေလာေလာဆယ္မွာ <strong>ပထမ Option</strong> အေနနဲ႔ မနက္ျဖန္ ၂၆ ရက္ေန႔ ဧရာဝတီ စာေပေဟာေျပာပြဲကိုလာမယ့္ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္နဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ဆရာက လက္ခံၿပီး လိုအပ္သလို စီစဥ္လွဴဒါန္းေပးမယ္လို႔ ဆိုခဲ့ရင္ ဆရာ့ကေန တဆင့္ လွဴလိုက္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><strong>ဒုတိယ Option</strong> ကေတာ့ Blogger တဦးျဖစ္တဲ့ <a href="http://coralnyo.blogspot.com/">ညီမ မိုးေငြ႕</a>က (OVDR 4MM) အဖြဲ႕က ရန္ကုန္တာဝန္ခံ ကိုမ်ိဳးသက္ပိုင္ (09- 5275239) နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရၿပီလို႔ သိရတဲ့ အတြက္ သူကေန တဆင့္ အလွဴေငြ ပို႔ေပးဖို႔ အစီအစဥ္ပါ။ ကိုမ်ိဳးသက္ပိုင္နဲ႔ အဖြဲ႕က ေအာက္တိုဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ၁၂ နာရီမွာ ယုဇနပလာဇာက J’Donut မုန္႔ဆိုင္မွာ တၾကိမ္၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၈ ရက္ေန႔ ေသာၾကာေန႔ ညေန ၆ နာရီကေန ၈ နာရီမွာ လွည္းတန္း ဝိုင္ေကေကအို နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က Bisou ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ တၾကိမ္ အလွဴေငြ လက္ခံမယ္လို႔လည္း သတင္းရထားပါတယ္။<br /><br /><strong>တတိယ Option</strong> ကေတာ့ ခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ပခုကၠဴသား က ပခုကၠဴက သူ႔မိသားစုကို ဆက္သြယ္ၿပီး အဲဒီကမွတဆင့္ ပခုကၠဴ စာသင္တိုက္က ဘုန္းဘုန္းေတြက အလွဴေငြေတြကို လက္ခံေပးၿပီး လိုအပ္သလို စီစဥ္ေပးဖို႔ပါ။<br /><br />ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္ေတြအေနနဲ႔ မိမိတို႔ သဒၺါၾကည္လင္စြာ ထည့္ဝင္လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴေငြေတြအတြက္ စိတ္လက္ ႀကည္လင္ ခ်မ္းသာစြာ ရွိေစခ်င္ပါတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ အလွဴေငြေတြကို လိုအပ္တဲ့ေနရာကို ထိထိေရာက္ေရာက္ (မေရာက္ ေရာက္ေအာင္) ေပးပို႔လွဴဒါန္းေပးမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေလးစားစြာ အသိေပးလိုပါတယ္။<br /><br />အလွဴဆိုတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လွဴေနရံုနဲ႔ မၿပီး… ကိုယ့္အနီးအနား ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က ခ်စ္သူ ခင္သူ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ဆြေတြကိုလည္း လွဴျဖစ္ေအာင္ ႏွိဳးေဆာ္ တိုက္တြန္းရတယ္… ဒါဟာလည္း ကုသိုလ္တမ်ိဳးျဖစ္လို႔ ဒီအလွဴျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေစတနာ ေရွ႕ထားကာ ႏွိဳးေဆာ္ တိုက္တြန္းရင္း ဒီပိုစ့္ကို ေရးပါတယ္…။</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /><br /><span style="color:#000066;">ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း - ပခုကၠဴ ေရေဘးအတြက္ ယေန႔ ေအာက္တိုဘာလ ၂၅ ရက္ ည ၁၁ နာရီ အထိ လက္ခံရရွိေသာ အလွဴေငြ စုစုေပါင္းမွာ စကၤာပူေဒၚလာ ၁၄၅၀ တိတိ ျဖစ္ပါသည္။ တဦးကို တဦး တၾကိမ္တခါမွ် မေတြ႔ဖူး မျမင္ဖူးၾကေသာ္လည္း အလွဴဟု ဆုိလိုက္လွ်င္ အလိုလို သဒၺါေပါက္ကာ နည္းမ်ားမဆို လွဴဒါန္းလာၾကေသာ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ားကို ဝမ္းသာစြာျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားထံမွ ေကာက္ခံေပးလာေသာ ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္မ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ အားလံုးပဲ ေကာင္းေသာညပါ... </span><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-4286806853633294989?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-44717663264236224982011-10-25T00:20:00.009+08:002011-10-25T14:40:37.458+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#333333;">မိတ္ေဆြတေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးေသာေၾကာင့္ <a href="http://www.nrm.org/">Norman Rockwell</a> ဟူေသာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္အေၾကာင္းကို သိခြင့္ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ Normal Rockwell ၏ ျပတိုက္ကေလးကိုလည္း ဓါတ္ပံုေတြမွ တဆင့္ အလည္အပတ္ သြားေရာက္ခြင့္ ရခဲ့ေသးသည္။<br /><br />ထိုျပတိုက္ကေလးကို အလည္မသြားခင္မွာ ျပတိုက္ပိုင္ရွင္ Normal Rockwell အေၾကာင္းကို အတိုခ်ဳပ္ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။<br /><br />Normal Rockwell (၁၈၉၄-၁၉၇၈) မွာ သရုပ္ေဖၚ ပန္းခ်ီမ်ား ေရးဆြဲရာတြင္ ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားသူတဦး…။ Rockwell အသက္ ၁၄ ႏွစ္တြင္ New York Art School တြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ အသက္ ၁၆ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာပင္ သူ ေရးဆြဲခဲ့ေသာ ခရစ္စမတ္ကဒ္ ေလးခုကို ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝခြင့္ ရခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ သူသည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ Boy Scouts မဂၢဇင္းအတြက္ Art Director အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရန္ ငွားရမ္းျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ လူငယ္မ်ားထုတ္ေဝေသာ စာေစာင္မ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ သရုပ္ေဖၚပံု (Illustration) မ်ားကို လက္မလည္ေအာင္ ေရးဆြဲခဲ့ရသည္။<br /><br />Rockwell အသက္ ၂၁ ႏွစ္တြင္ New York ျမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ရင္း Life, Literary Digest, Country Gentleman စေသာ မဂၢဇင္းမ်ားအတြက္ သရုပ္ေဖၚပံုမ်ား ေရးဆြဲခဲ့သည္။ ၁၉၁၆ ခုႏွစ္၊ အသက္ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္တြင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွ တလလွ်င္ ႏွစ္ၾကိမ္ ထုတ္ေဝေသာ The Saturday Evening Post မဂၢဇင္းတြင္ သူ၏ ပထမဆံုး မ်က္ႏွာဖံုး သရုပ္ေဖၚပံုကို ေရြးခ်ယ္ ပံုႏွိပ္ျခင္းခံရသည္။ ထိုမွ အစျပဳကာ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ၄၇ ႏွစ္ အထိ The Saturday Evening Post အတြက္ သရုပ္ေဖၚပံု စုစုေပါင္း ၃၂၁ ပံု ေရးဆြဲခဲ့ရသည္။<br /><br />၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ Stockbridge, Massachusetts သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ခဲ့သည္။ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ တြင္ ႏွစ္ေပါင္း ၄၇ ႏွစ္တိုင္တိုင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ေသာ Saturday Post မွ ႏႈတ္ထြက္ကာ Look မဂၢဇင္းတြင္ ေျပာင္းလဲ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။<br /><br />Look မဂၢဇင္းတြင္ တာဝန္ယူခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ေအာင္ျမင္ထင္ရွားေသာ သရုပ္ေဖၚပံုမ်ားစြာကို ေရးဆြဲခဲ့သည္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္တြင္ သူေနထိုင္ေသာ Stockbridge ေနအိမ္ကို ျပတိုက္ကေလးတခုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ဖန္တီးခဲ့သည္။ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္တြင္ Presidential Medal of Freedom ဆုကို ခ်ီးျမွင့္ျခင္းခံခဲ့ရသည္…။ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ သူ ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ Commonwealth of Massachusetts ၏ ေအာင္ျမင္ေသာ အႏုပညာရွင္ တဦးအျဖစ္ တရားဝင္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းခံခဲ့ရသည္။<br /><br />ဓါတ္ပံုေတြမွ တဆင့္ အလည္အပတ္ေရာက္ခဲ့ရေသာ Stockbridge မွ သူ႔ေနအိမ္ကို အသြင္ေျပာင္းထားေသာ ျပတိုက္ကေလး၏ အဝင္လမ္း…<br /><br /></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/-n49tzhvK3t4/TqWOZdWAzHI/AAAAAAAAB6s/gzm3fBGQPaE/s1600/1R.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092274140466290" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-n49tzhvK3t4/TqWOZdWAzHI/AAAAAAAAB6s/gzm3fBGQPaE/s320/1R.jpg" /></a><br /><span style="color:#333333;">ဒီပန္းေလးေတြက ျပတိုက္အေရွ႔ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ပြင့္ေနၾကတာ…<br /></span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-P48SoLfkgyQ/TqWOZnuBkII/AAAAAAAAB64/RxLgiURF0gc/s1600/2R.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 223px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092276925534338" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-P48SoLfkgyQ/TqWOZnuBkII/AAAAAAAAB64/RxLgiURF0gc/s320/2R.jpg" /></a><br /><span style="color:#333333;">ဒါက ျပတိုက္အျပင္ဖက္က ပန္းပုရုပ္ထုေတြ…<br /></span><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-L7i0_ZLgvnw/TqWOafZcgMI/AAAAAAAAB7M/ybktHC-EW8E/s1600/4R.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 227px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092291871604930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-L7i0_ZLgvnw/TqWOafZcgMI/AAAAAAAAB7M/ybktHC-EW8E/s320/4R.jpg" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TH6QqYCBBfk/TqWOaOrtTuI/AAAAAAAAB7E/nOMM9BA0T58/s1600/3A1R.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092287384800994" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-TH6QqYCBBfk/TqWOaOrtTuI/AAAAAAAAB7E/nOMM9BA0T58/s320/3A1R.jpg" /></a><br /><span style="color:#333333;">ဒါေတြကေတာ့ Norman Rockwell ရဲ႕ အလုပ္ခန္းေတြ…<br /></span><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oHZvg3a6oHQ/TqWOagAqUOI/AAAAAAAAB7c/ljV6rTMYCG0/s1600/5R.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092292036088034" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-oHZvg3a6oHQ/TqWOagAqUOI/AAAAAAAAB7c/ljV6rTMYCG0/s320/5R.jpg" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-nAGwHfYlLFc/TqWO5RZ8zRI/AAAAAAAAB7o/zuIEq-cvKU8/s1600/6R.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 245px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092820691569938" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-nAGwHfYlLFc/TqWO5RZ8zRI/AAAAAAAAB7o/zuIEq-cvKU8/s320/6R.jpg" /></a><br /><span style="color:#333333;">Norman Rockwell ၏ မ်ားျပားလွေသာ ဆီေဆးပန္းခ်ီကားမ်ားအနက္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္တြင္ ေရးဆြဲခဲ့ေသာ Four Freedoms (သို႔မဟုတ္) Four Essential Human Freedoms စီးရီးစ္မွာ နာမည္ေက်ာ္ၾကား လူၾကိဳက္မ်ားခဲ့သည္။<br /><br />Four Freedoms ဆိုသည္မွာ လူသားမ်ားအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာ လူ႔အခြင့္အေရး ႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္တို႔ကို ကိုယ္စားျပဳေသာ...<br />- <strong>Freedom of Speech </strong>(လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္)<br />- <strong>Freedom of Worship </strong>(လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ခြင့္) <br />- <strong>Freedom from Want </strong>(လိုခ်င္တပ္မက္မႈမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း) ႏွင့္ <br />- <strong>Freedom from Fear </strong>(ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း) တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုအခ်က္ ေလးခ်က္ကို သူက ဤကဲ့သို႔ သရုပ္ေဖၚေရးဆြဲခဲ့သည္။<br /><br /></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bv3h0hNQpsw/TqWO5ki8h5I/AAAAAAAAB74/RIKOwMbp4_k/s1600/Drenttel_4freedoms.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667092825829574546" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-bv3h0hNQpsw/TqWO5ki8h5I/AAAAAAAAB74/RIKOwMbp4_k/s320/Drenttel_4freedoms.jpg" /></a><br /><span style="color:#333333;">Norman Rockwell အေၾကာင္းကို ဖတ္အၿပီး၊ သူ႔ ျပတိုက္ကို အလည္ေရာက္အျပီးမွာ စိတ္ထဲ ႏွစ္သက္စြာ စြဲစြဲျမဲျမဲ က်န္ရစ္ေနေသာ ပန္းခ်ီကားမွာ Four Freedoms ျဖစ္ၿပီး ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေတြးေနမိေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ Freedom ဟူေသာ စကားလံုး၏ အနက္အဓိပၸါယ္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ </span></span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /><br /><span style="color:#660000;">မွတ္ခ်က္ - က်န္ရွိေနေသးေသာ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ေစရန္ ဆုေတာင္းရင္း ဤပိုစ့္ကို ေရးပါသည္။ Norman Rockwell ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ၿပီး ဓါတ္ပံုမ်ား အသံုးျပဳခြင့္ေပးသူကို အထူး ေက်းဇူးတင္ပါသည္...။<br /></span></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-4471766326423622498?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-5220722993428761612011-10-09T22:25:00.005+08:002011-10-09T23:18:41.824+08:00<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#000066;">ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္က ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္း ဂ်ာနယ္အတြက္ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပိုစ့္ အသစ္တပုဒ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးလိုက္တဲ့ အရာတခု (သို႔) ကိုယ္တိုင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ကိုယ္တိုင္ ေက်နပ္ ႏွစ္သက္စြာ လက္ခံတတ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ အေသအခ်ာ နားလည္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ အခိုက္အတံ့ေလးမွာ ဒီပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္…။<br /></span><br /><strong><span style="color:#660000;">အသြင္ေျပာင္း ပံုရိပ္</span></strong><br /><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hyn0My5O490/TpGuGTyEWtI/AAAAAAAAB6k/15ar6Wuq1oc/s1600/chaing-shadow-thatwai2011.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 171px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661497629994146514" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-hyn0My5O490/TpGuGTyEWtI/AAAAAAAAB6k/15ar6Wuq1oc/s320/chaing-shadow-thatwai2011.png" /></a><br /><span style="color:#333333;">ျမင္ကြင္းထဲမွာ ေဝဝါးေနေသးေသာ အရာမ်ားကို ၾကည္လင္ျပတ္သားလာေစရန္ မွန္ေျပာင္းငယ္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွည့္ကာ ခ်ိန္ယူလိုက္မိသည္။ လိုအပ္ေသာ ၾကည္လင္ျပတ္သားမႈကို ရသြားေသာအခ်ိန္မွာ ခလုပ္ကို ႏွိပ္ခ်လိုက္သည္။ စူးရွေသာ မီးပြင့္တခ်က္လင္းလက္သြားၿပီး ပံုရိပ္တခုကို အမိအရ ဖမ္းဆုပ္လိုက္ႏိုင္သည့္အတြက္ ေက်နပ္သြားေသာ အျပံဳးကို ျပံဳးလိုက္သည္။ ကိုယ္တိုင္ ရိုက္ကူးလိုက္ေသာ ပံုကို ကင္မရာမွာပါေသာ ျပန္ၾကည့္လို႔ရသည့္ မွန္ကြက္ေလးမွတဆင့္ ျပန္ၾကည့္ရင္း သေဘာတက် ေက်နပ္ေနဆဲ…<br /><br />ထိုအခိုက္အတံ့ေလးမွာပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲကို လူတေယာက္ တည့္တည့္မတ္မတ္ ဝင္ေရာက္လာခဲ့တာ…။<br /><br />“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကြ်န္ေတာ့ကို ဓါတ္ပံု တပံုေလာက္ ရိုက္ေပးႏိုင္မလား…”<br /><br />-----<br />----------<br />---------------<br />--------------------</span><br /><br /><span style="color:#333333;">အျပည့္အစံုကို</span> <a href="http://www.shwedaungtaung.com/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=265%3A2011-10-08-10-41-15&amp;catid=67%3Aworld-economy&amp;Itemid=480">ဒီေနရာ</a> <span style="color:#333333;">မွာ ဖတ္ေပးပါေနာ္...။ ေက်းဇူး အၾကီးၾကီး တင္ပါတယ္…။<br /></span></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-522072299342876161?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-41629071406808184502011-10-07T17:40:00.004+08:002011-10-07T17:48:09.792+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#003333;">ထိုေန႔က ေသာၾကာေန႔ ျဖစ္သည္…။ <br />ထိုေသာၾကာေန႔ ညေနခင္းမွာ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ ညစာ အတူစားရန္ စိတ္တူကိုယ္တူ ခ်ိန္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ တျမိဳ႕ထဲ အတူေနၿပီး မေတြ႔ျဖစ္ၾကတာ ႏွစ္လ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္အနက္ တေယာက္က တေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ ေရလို႔ၾကည့္ အိမ္သား သံုးေယာက္ ရွိ ဆိုေသာ မိသားစု ေသးေသးေလးႏွင့့္… ေနာက္တေယာက္က သူရယ္ ကိုယ္ရယ္ တေယာက္ မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ကာ တူႏွစ္ကိုယ္တိုင္းျပည္ေလးထဲမွာ… ေနာက္တေယာက္က တကိုယ္ေရ တကာယ အပူအပင္မဲ့ ေနထိုင္ရင္း ဘဝကို ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းေနသူ…။ အခုလို ေနာက္ခံ အေျခအေနေတြ မတူညီၾကေသာ္လည္း သူတို႔သံုးေယာက္မွာ မူလတန္းထဲက နီးကပ္စြာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ အေရးၾကီးရင္ ေသြးနီးၾကေသာ၊ ရင္ထဲက စကားေတြကို အရင္းအတိုင္း မခြ်င္းမခ်န္ ေျပာျပလို႔ရေသာ၊ အခ်င္းခ်င္း ဟန္ေဆာင္ၾကြားဝါစရာမလိုေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ေတြ ျဖစ္ၾကသည္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ည ရွစ္နာရီ ခြဲခန္႔မွာ ညစာစားျပီးၾကသည္။ ဆိုင္ထဲက အထြက္… သံုးေယာက္သား (မတိုင္ပင္ပါပဲႏွင့္) မိုးေကာင္းကင္ေပၚသို႔ ျပိဳင္တူ ေမာ့ၾကည့္မိၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ အတူတူ ရယ္ေမာရင္း… ဘာၾကည့္တာလဲ… ဟု အခ်င္းခ်င္း ျပန္ေမးမိၾကသည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အိမ္မျပန္ခ်င္ၾကေသး… စကားေတြ ဆက္ေျပာခ်င္ၾကေသးသည္… ထို႔ေၾကာင့္ မိုးရိပ္ ေလရိပ္ကို စနည္းနာၾကျခင္းပင္…။ ညေကာင္းကင္ကေတာ့ နီက်င္က်င္… လဆုတ္ရက္မို႔ ၾကယ္ လ ကင္းစင္၊ မိုးရြာႏိုင္ေခ်ရွိေသာ္လည္း သံုးေယာက္သား သေဘာတူညီစြာျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာဖို႔ မနီးမေဝးရွိ ေရကန္စပ္မွ ေလွ်ာက္လမ္းေလးဆီသို႔ ဦးတည္ခဲ့ၾကသည္။<br /><br />မိသားစု ေသးေသးေလး ရွိေသာ သား ေမေမက လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ သားေလးအေၾကာင္းျဖင့္ စကားဝိုင္းကို စတင္ခဲ့သည္။ မိန္းကေလး အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ သမီးတေကာင္ ႏြားတေထာင္ ဟု ေျပာၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ မိန္းကေလးတင္ မဟုတ္ ေယာက်ၤားေလးေတြမွာလဲ သားတေကာင္ ႏြားတေထာင္ဟူေသာ စကားပံုမ်ိဳး ရွိသင့္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ က်န္ႏွစ္ေယာက္က “နင့္ သားက လိမ္မာတာပဲ… သိပ္စိတ္ပူစရာ မရွိပါဘူးေလ… “ ဟု ႏွစ္သိမ့္သည္။ ၿပီးေတာ့ အခုတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းက ေယာက်ၤားေလး သီးသန္႔ေက်ာင္းမို႔ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြႏွင့္ ဘာညာ ဘာညာ ကိစၥမ်ား မရွိႏိုင္ေသးဟု ေျပာျပ ေျဖာင္းျဖၾကသည္။<br /><br />“ဟဲ့… နင္တို႔ ဘာသိလို႔လဲ.. မိန္းကေလးသာ မရွိတာ ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေယာက်ၤားေလးေတြ ရွိတယ္တဲ့… သူတို႔က တခါတခါ မိန္းကေလးေတြထက္ေတာင္ ပိုၿပီး စိတ္ပူစရာ ေကာင္းေသးတာ…” ဟု မ်က္ေစာင္းတခဲခဲႏွင့္ ေျပာလိုက္ေသာအခါ က်န္ႏွစ္ေယာက္က ဘုရား တ ကာ ရင္ဘတ္ကိုယ္စီဖိၿပီး ရယ္ေမာၾကေလသည္။ ထိုအခါ သားေမေမလည္း သူတို႔ႏွင့္အတူ လိုက္ပါ ရယ္ေမာရင္း အနည္းငယ္ေတာ့ ရင္ေခ်ာင္သြားရတာ အမွန္…။<br /><br />သားသမီးအပူ မရွိေသာ တူႏွစ္ကိုယ္တိုင္းျပည္မွ မမကို နင္ကေတာ့ ဒီလိုအပူေတြ မရွိ၊ ႏွစ္ေယာက္ တဘဝ ေအးခ်မ္းေပစြဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ “အမေလး… သားသမီးသာ မရွိတာ… တူေတြ တူမေတြ ညီမေတြ ေမာင္ေတြကို ၾကည့္ရႈ ေစာင့္ေရွာက္ရပါသေတာ္…” ဟု ခပ္သြက္သြက္ ျပန္ေျပာ၏။ ထိုအခါ က်န္ႏွစ္ေယာက္က သေဘာေပါက္ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းကို အသာအယာ ညိတ္ၾကေလသည္…။ သူက ကုန္ခဲ့ေသာ လအနည္းငယ္က သူမ၏ ခင္ပြန္း ေနမေကာင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပူပန္ေသာက ေရာက္ရေၾကာင္းကို ေျပာျပေသးသည္။ ေယာက်ၤားေတြ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ မိန္းမေတြထက္ ပိုၿပီး ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္တတ္ၾကေၾကာင္း၊ နည္းနည္းေလးမွ သည္းညည္းမခံႏိုင္တတ္ၾကေၾကာင္း ေျပာေသာအခါ သားေမေမက “အဟုတ္ပဲ… အဟုတ္ပဲ…” ဟု အၾကီးအက်ယ္ ေထာက္ခံေလသည္။<br /><br />“အို… သူတို႔က အိမ္ေထာင္ဦးစီးေတြ မဟုတ္လား… တခုခုဆို သူတို႔က ေရွ႕ေရးေတြ ဘာေတြ ေတြးရင္း ပိုၿပီး ပူပင္ ေၾကာင့္ၾကတတ္ၾကေပမေပါ့…” ဟု ေတြးေတြးဆဆ ဝင္ေျပာလိုက္သူက ေအးခ်မ္းေသာ တကိုယ္ေရ တကာယ ဘဝပိုင္ရွင္ေလး ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရေသာအခါ ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ရင္း သေဘာတက် ျပံဳးရယ္မိၾကေလသည္။<br /><br />ေအးေဆးလွေသာ ထိုသူငယ္ခ်င္းကပင္ “ဒါေတြကို သိလို႔ ငါ အခုလို ေအးရာေအးေၾကာင္း ေနေနတာ… သိလား…” ဟု ရယ္ေမာရင္း ေျပာ၏။ အင္း.. ဒါလဲ ဟုတ္တာပဲ ဟု ေတြးေနစဥ္မွာပင္ သူက မိဘေတြရဲ႕ ယိုယြင္းစျပဳလာေသာ က်န္းမာေရး အေျခအေနေတြကို မီးေမာင္းထိုးျပလာခဲ့သည္။ သူ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ရသမွ်ကို အေဝးမွ မိဘႏွစ္ပါး၏ ေနေရး ထိုင္ေရး က်န္းမာေရး အစစအရာရာအတြက္ လိုေလေသး မရွိ ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္ဆီးေပးႏိုင္တာ သူကိုယ္တိုင္ ၾကည္ႏူး ေက်နပ္မိသည္ ဟု ေျပာျပလာေသာအခါမွာေတာ့ သားေမေမႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တဘဝ ပိုင္ရွင္တို႔က ပီတိျဖစ္ကာ သာဓု သံုးၾကိမ္ ေခၚမိၾကေတာ့သည္။<br /><br />ဒါေတြအျပင္ ေနာက္ထပ္ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ မ်ားစြာ ေျပာျဖစ္ၾကေသးသည္။ သံုးေယာက္စလံုး အတူတူ သတိတရ ေျပာျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္က သူငယ္ခ်င္းတစု၏ ေခ်ာင္းသာ ခရီးစဥ္အေၾကာင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေခ်ာင္းသာကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ညမွာ ၁၃ ေယာက္စာ တည္းစရာ ဟိုတယ္အခန္း အလံုအေလာက္မရသျဖင့္ မေက်မခ်မ္းျဖင့္ အနားက ရြာထဲမွာ ခြဲ အိပ္ၾကရပံု၊ ေနာက္ညေတြမွာ ဟိုတယ္ တခုတည္းမွာ အခန္းျပန္ရၾကေသာ္လည္း တညလံုး ဘယ္သူမွ မအိပ္ၾကပဲ ဟိုတယ္ခန္းထဲက အိပ္ရာခင္း အျဖဴဆြတ္ဆြတ္ေတြကို ကမ္းေျခက သဲေတြေပၚမွာ ခ်ခင္းၿပီး ေပ်ာ္ပါး ေသာင္းက်န္းခဲ့ၾကပံုမ်ား၊ အျပန္ခရီးမွာ တဖက္ကမ္းကူးစရာ ဇက္မမွီလိုက္ေသာေၾကာင့္ ၾကံဳရာ ေျမသယ္ကားၾကီး တစီးေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္စီးရင္း ပုသိမ္ကားဂိတ္ကို အမွီသြားရပံုေတြအျပင္ ည ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲမွာ အိပ္ရာခင္း အျဖဴေရာင္ကို တကိုယ္လံုး မံမီေတြလို ပတ္စည္း၊ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ေမးေစ့မွ ပင့္ထိုးကာ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ ႏွင့္ သရဲေျခာက္သလို လုပ္ျပတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း ေသးေသးေလး တေယာက္အေၾကာင္းႏွင့္ ၾကက္သားဟင္းဆို အသည္းအျမစ္ကို အရင္ဦးဆံုး ေရြးယူတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းဆိုးဆိုးေလးတေယာက္ အေၾကာင္းလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ပါဝင္ေသးသည္…။<br /><br />ေနာက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ၾကာမွာ သူငယ္ခ်င္းစံုစံုညီညီျဖင့္ သည္လို ခရီးမ်ိဳးျပန္သြားႏိုင္ၾကမွာလဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းတခုကို အတူတူ ေတြးမိၿပီး တခဏ ျငိမ္သက္သြားၾကသည္…။ အေျဖကား မေရရာ…။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး အခုအခ်ိန္မွာ တေယာက္ တေနရာစီ တစစီ ပ်ံ႕က်ဲကာ… အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဘဝ အေျခအေနေတြမွာ ကိုယ္စီ လႈပ္ရွား ရုန္းကန္ေနၾကရသည္ေလ…။<br /><br />အေတြးကိုယ္စီ ေတြးေနၾကရင္းမွာပင္ မိုးေငြ႕မ်ားမ်ားပါေသာ ေလေအးေအးေတြ စတင္တိုက္ခတ္လာၿပီး မိုးေပါက္ေလးေတြ က်လာေသာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တန္ၿပီဟု သတိေပးခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />“တခါတခါေတာ့ အဆြယ္အပြားေတြ၊ ေနာက္တြဲေတြ ခ်န္ထားၿပီး အခုလို ေတြ႔ၾကရတာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတယ္ေနာ္… ေတြ႔ဖို႔လည္း လိုအပ္တယ္.. ေနာက္ကို တို႔ေတြ တလ တခါ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္လ တခါေလာက္ ေတြ႔ၾကရေအာင္…” ဟု ေျပာေသာအခါ တေယာက္တည္းသမား သူငယ္ခ်င္းေလးက ပါးကို လိုအပ္သည္ထက္ ပိုေဖါင္းကာ ႏႈတ္ခမ္းစူျပရင္း “ငါက အျမဲ အားပါတယ္ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္သာ… ဟြန္း…” ဟု ဆူပြပြ ဆိုေလသည္…။ ထိုအခါ သံုးေယာက္သား စိတ္လက္ ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာလိုက္ၾကရင္း တဖြဲဖြဲက်လာေသာ မိုးစက္ေတြၾကားထဲမွာပင္ တေယာက္တလမ္း ခြဲခြာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။<br /></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-4162907140680818450?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-61880233952506212512011-09-23T00:05:00.002+08:002011-10-09T22:34:47.217+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#000066;">ျမိဳ႕ျပမွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရေသာ ကြ်န္မ၏ ငယ္ဘဝမွာ ထူးျခားမႈ တစံုတရာမရွိ… ရိုးစင္း၏။ အိမ္မွာ အစိုးရဝန္ထမ္း မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ ေက်ာင္းဆရာေဟာင္းတဦး ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ အဖိုးရွိသည္။ ကူေဖၚေလာင္ဖက္ ေခၚထားေသာ အေဒၚၾကီးတေယာက္ရွိသည္။ မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ မိဘႏွစ္ပါးက အလုပ္သြားသည္။ ကြ်န္မက ပံုမွန္လာၾကိဳေသာ ေက်ာင္းကားျဖင့္ ေက်ာင္းသြားသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ေရမိုးခ်ဳိး၊ ကၾကီး ခေခြးေတြ ေရးၿပီး ေဖေဖ ေမေမတို႔ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ညစာစားၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ အိပ္ရာဝင္သည္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ႏိုးလာလွ်င္ အေဒၚၾကီး ျပင္ဆင္ထားေသာ နံနက္ခင္းစာကို စား၍ ေက်ာင္းသြားသည္…။ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ အဖိုးႏွင့္အတူ ေရႊေသြး ေတဇ မိုးေသာက္ပန္း အစရွိေသာ စာအုပ္ေလးေတြကို ဖတ္တတ္သေလာက္ ဖတ္သည္။ သည္လိုႏွင့္ သမရိုးက် ေန႔ရက္မ်ားကို ပံုမွန္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္။ တိုက္တာ အိမ္ေျခ အေဆာက္အဦးမ်ားျဖင့္ အတိၿပီးေသာ၊ ရုပ္ဝတၳဳဆန္ေသာ ျမိဳ႔ျပလူေနမႈပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရသူ ကြ်န္မကို တခုေသာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အဖိုးက ျမိဳ႔ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတေနရာသို႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ ကြ်န္မ တသက္ ေမ့မရႏိုင္စရာ ခရီးတခုျဖစ္ၿပီး ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္မအသက္ ၅ ႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီဟု မွတ္မိပါသည္။<br /><br />ထိုေနရာကိုေရာက္ေအာင္ ရထားၾကီး စီးသြားရတာ မွတ္မိသည္။ ရထားၾကီးက တိုက္တာ အိမ္ေျခမ်ားႏွင့္ ကင္းလြတ္ရာကို တဂ်ံဳးဂ်ံဳးႏွင့္ ခုတ္ေမာင္းလာေလသည္။ တခါမွ ရထားမစီးဖူးေသာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ျမင္ရသမွ် ေတြ႕ရသမွ် အရာရာသည္ ဆန္းၾကယ္ေနခဲ့ေလသည္။ ရထားလမ္း ေဘးတဖက္ တခ်က္မွာ စိမ္းစိမ္းစိုစို စိုက္ခင္းမ်ားကို ေတြ႔ရၿပီး လူေနအိမ္ဟု ယူဆရေသာ တဲအိမ္ငယ္ေလးမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ကြ်န္မႏွင့္ရြယ္တူ ကေလးငယ္မ်ားက ထိုစိုက္ခင္းမ်ားအၾကားတြင္ လြတ္လပ္စြာ ေျပးလႊား ခုန္ေပါက္ ေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ ေက်ာင္းက ကစားကြင္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွ ကစားေဖၚ စိုးစိုးတို႔ကို သတိရသြားသည္။ အတူတူ ကစားၾကရရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲ…။<br /><br />လမ္းေဘး ဝဲယာကို ၾကည္ေငးၿပီး ရထားစီးရျခင္းကို ေပ်ာ္ေမြ႔ေနေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာလို႔ ၾကာမွန္း ကြ်န္မ မသိလိုက္ခင္မွာ ရထားၾကီးက ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း ဘူတာရံုေလးတခုမွာ ရပ္သြားခဲ့သည္။ ပါလာေသာ ေက်ာပိုးအိပ္ေလးကို လြယ္ကာ ထိုရထားဘူတာမွာ ဆင္းရသည္။ ၿပီးေတာ့ လမ္းအနည္းငယ္ ေလွ်ာက္ရသည္။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီးကို ေတြ႔ရသည္။ ဒါတင္မက ေစ်းသည္ ေစ်းဝယ္ေတြႏွင့္ စည္ကားေနေသာ လမ္းေဘးေစ်းေလးကိုလည္း တဆက္တည္း ေတြ႔ရသည္။ ျမင္ေနမက်ေသာ ျမင္ကြင္းသစ္မ်ားၾကားမွာ ကြ်န္မ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါသည္။ အဖိုးလက္ကို ဆြဲကာ ေစ်းလမ္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ၾကံေတြ ဖရဲသီးေတြ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ စိမ္းစားဥေတြကို အဖိုးက ညႊန္ျပသည္။ သည္အသီးအႏွံေတြကိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမက သင္ျပထားေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ သိေနေပၿပီ။ မၾကာခင္မွာ ခ်ဴသံလိုလို အသံတမ်ိဳးေပးၿပီး ကိုယ္ထည္ အေကာင္ခပ္ဝဝႏွင့္ ညိဳတိုတို အေကာင္ႏွစ္ေကာင္ ကြ်န္မေဘးက ျဖတ္သြားသည္…။<br /><br />“အဖိုးေရ.. ဟိုမွာၾကည့္ပါအံုး ဝက္ၾကီးေတြ ဝက္ၾကီးေတြ… အၾကီးၾကီးပဲေနာ္…” ဟု ဝမ္းသာအားရ ကြ်န္မ ေအာ္လိုက္မိသည္…။ ကြ်န္မစကားအဆံုးမွာ ေဘးနားက လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား ကြ်န္မကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးရယ္ၾကသည္။ အဖိုးကလည္း ရယ္ေမာေလသည္…။ အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္မ လက္ညွိဳးညႊန္လိုက္ေသာ အေကာင္မ်ားမွာ ဝက္မ်ား မဟုတ္ပါ။ က်န္းမာ သန္စြမ္းကာ ဝဖီးေနေသာ ကြ်ဲမ်ား ျဖစ္ၾကေပသည္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ေလွ်ာက္လာရာလမ္းေဘး တဖက္တြင္ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားရွိေနသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾကည့္လွ်င္ သူတို႔က ေလအေဝွ႔မွာ ေတးသံတမ်ိဳးကို သီဆိုေနသေယာင္…။ ထိုအခါ ကြ်န္မက အဖိုးကို… “ဟိုနားက ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္နဲ႔ဟာ ဘာပင္ေတြလဲ ဖိုးဖိုးရဲ႕…” ဟု ေမးလိုက္ေလသည္။ ၅ ႏွစ္သမီး ကြ်န္မ၏ ထိုေမးခြန္းကို အဖိုးက ႏွစ္သက္မဆံုး… သတိရတိုင္း၊ စကားၾကံဳတိုင္းလည္း ျပန္ေျပာမဆံုး…။ ကြ်န္မ၏ အေမးကို “အဲဒါ ေလတိုးတိုင္း သီခ်င္းဆိုတတ္တဲ့ ဝါးရံုေတြ…” ဟု အဖိုးက အေျဖေပးပါသည္။ ေမေမတို႔ အေဒၚၾကီးတို႔ ဟင္းခ်က္စားေလ့ရွိေသာ မွ်စ္မွာ ထိုဝါးပင္က ရေၾကာင္းကိုပါ အဖိုးက တဆက္တည္း ရွင္းျပေသးသည္။ ဝါးကို ဟင္းခ်က္စားၾကၿပီး မွ်စ္ဟု ေခၚၾကပံုကို ကြ်န္မ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္… တကယ္ဆို ဝါးက ဝါးပဲ မဟုတ္လား..။ ဝါးရံုေတြ၏ ေတးသံကို ခ်စ္ေသာ ကြ်န္မက ထိုအခ်ိန္မွစၿပီး မွ်စ္ကို မွ်စ္ဟု လံုးဝ မေခၚေတာ့ေခ်။ အိမ္မွာ မွ်စ္ဟင္း ခ်က္ေသာေန႔မ်ားတြင္ တစံုတေယာက္က “သမီး အိမ္မွာ ဘာဟင္းခ်က္သလဲ…” ဟု ေမးလာလွ်င္ ငါးနဲ႔ ဝါးနဲ႔ (သို႔) ဝက္သားနဲ႔ ဝါးနဲ႔… ဟုသာ အစဥ္ ေျဖဆိုတတ္ပါသည္။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ မၾကာခင္မွာ ကြ်န္မတို႔ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္တို႔ျဖင့္ ေအးျမေနေသာ ျခံဝိုင္းေလးထဲမွ သစ္သား ေျမစိုက္အိမ္ကေလး တလံုးဆီကို ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ကြ်န္မတခါမွ မေတြ႔ဖူးေသာ အဖိုး၏ မိတ္ေဆြမ်ားက အိမ္ေလးထဲမွ အေျပးအလႊား ထြက္လာၿပီး ကြ်န္မတို႔ကို ၾကိဳဆိုၾကသည္။ ထိုျခံဝင္းထဲမွာ အခုနက ကြ်န္မ ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အေကာင္ ဝဝမ်ိဳးေတြကို ထပ္ေတြ႔ရျပန္ရာ သည္တခါေတာ့ ကြ်န္မက ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ “အဖိုးေရ… ဒီမွာ ၾကည့္ပါအံုး… ကြ်ဲၾကီးေတြေနာ္…” ဟု ေျပာလိုက္ရာ ရယ္သံေတြ စီစီညံသြားခဲ့သည္။ “ဒါ ကြ်ဲေတြ မဟုတ္ဖူး ကေလးရဲ႕ သူတို႔က ႏြားေတြ… ကေလး စားေနတဲ့ ထမင္းေတြရေအာင္ သူတို႔က ကူညီတယ္… ေက်းဇူးရွင္ေတြ…” ဟု အိမ္ရွင္ ဦးၾကီးက ရယ္သံတဝက္ႏွင့္ ေျပာပါသည္။<br /><br />ထို ဦးၾကီးကပင္ “ကဲ… ကဲ… ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ ခရီးပန္းလာၾကတယ္… နားရေအာင္ အိမ္ေပၚတက္ၾကပါ…” ဟု ဖိတ္ေခၚေသာအခါ အဖိုးက “သမီး မေမာေသးရင္ အဖိုးတို႔ တေနရာကို သြားၾကရေအာင္…” ဟု ေျပာပါသည္။ အစစ အရာရာကို အဆန္းတၾကယ္ျဖစ္ေနေသာ ကြ်န္မကလည္း ေမာရမွန္း ပန္းရမွန္း တကယ္ကို မသိခဲ့ပါေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ျခံေထာင့္တေနရာက ေရအိုးစင္ေလးထဲမွ အဖိုးခပ္ေပးေသာ ေရေအးေအးကို လက္ကိုင္ရိုးရွည္တပ္ အုန္းမႈတ္ခြက္ျဖင့္ တဝ ေသာက္လိုက္ၿပီး ေက်ာပိုးအိပ္ေလးကို အသာခ်ကာ အဖိုးေခၚရာကို လိုက္လာခဲ့ပါသည္။<br /><br />လမ္းတေလွ်ာက္ ခေလာက္သံ ခ်ဴသံ တခြ်င္ခြ်င္ႏွင့္ ႏြားလွည္းမ်ား၊ ခြာသံ တခြပ္ခြပ္ႏွင့္ ျမင္းလွည္းမ်ား၊ ဝဲယာ တဖက္တခ်က္ဆီမွ ဝါးရံုတို႔ကို ေလတိုးေသာ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္အသံမ်ား ႏွင့္အတူ ေျမနံ႔တသင္းသင္းတို႔တြင္ ကြ်န္မအလြန္တရာ ယစ္မူးေပ်ာ္ရႊင္လွသည္။ ကေလးတေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း သဘာဝကို အျမတ္တႏိုး ႏွစ္သက္လွေသာ စိတ္ကေလး ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ရွိေနခဲ့သည္ကို ေနာင္ အသက္အရြယ္ရလာေသာအခါမွာ ေကာင္းစြာ နားလည္ သေဘာေပါက္လာခဲ့သည္။<br /><br />“အိုး… ဟိုးမွာ ေရေတြ… ေရေတြ… ေရေတြ အမ်ားၾကီးပဲ…”<br />အလန္႔တၾကား၊ ၿပီးေတာ့ တအံ့တၾသႏွင့္ ကြ်န္မ ေအာ္လိုက္မိပါသည္။ ကြ်န္မ မ်က္စိ မမွားပါ…။ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာတူရႈမွာ ျပာလဲ့ေနေသာ ေရျပင္ၾကီးတခု ေရာက္ေနပါသည္။ ထိုမွ်ေလာက္ ၾကီးမားေသာ ေရျပင္ကို ကြ်န္မဘဝတြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေတြ႔ဖူးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးက ကြ်န္မလက္ကို ဆြဲထားရာမွ ေျဖလႊတ္ေပးလိုက္သည္…။ ကြ်န္မကလည္း အဖိုးလက္မွ လြတ္လွ်င္ လြတ္ခ်င္း ေရေတြရွိရာကို တဟုန္ထိုး ေျပးသြားမိေတာ့သည္…။<br /><br />ျပာလဲ့ေနေသာ ေရျပင္ၾကီး၊ ျမစ္ကမ္းပါးမွာ တေလွ်ာက္ဆီမွ တဲအိမ္ငယ္ေလးေတြ၊ ထိုေရစပ္မွာ အဝတ္ေလွ်ာ္ ေရခ်ိဳးေနၾကသူေတြ၊ ငါးမွ်ားတံေတြ လက္ဆြဲပံုးငယ္ေလးေတြ ကိုယ္စီျဖင့္ ငါးမွ်ားေနၾကသူေတြ၊ ငါးဖမ္း ပိုက္ကြန္ေတြျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနၾကသူေတြ၊ ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ အစုန္အဆန္ ကူးလူး သြားလာေနၾကေသာ အရြယ္စံု အေရာင္စံု ငါးဖမ္းေလွ ၾကီးၾကီး ငယ္ငယ္ေတြ၊ ျမစ္ဆိပ္မွ ကုန္းေပၚသို႔ ပစၥည္းေတြ သယ္ပိုးလာေသာ သူေတြ၊ ေသာက္ေရ သံုးေရ ခပ္ေနၾကသူေတြ၊ တလံုးေပၚ တလံုးဆင့္ကာ အစီအရီ ထပ္တင္ထားေသာ အမ်ိဳးအမည္စံုလင္လွေသာ အရြယ္အစား စံုလင္ေသာ စဥ့္အိုးေတြ၊ ညီညီညာညာ စုပံုထားေသာ ထင္းေျခာက္ေတြကို သယ္ယူရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကေသာ ဝါးေဖါင္ေတြ၊ အဲဒါေတြအျပင္ ကြ်ဲ၊ ႏြား၊ ဘဲ၊ ၾကက္ အစရွိေသာ သတၱဝါေလးေတြကလည္း အစုလိုက္ အစုလိုက္ ေအးေအးလူလူ ဟိုမွသည္ ကူးလူးသြားလာေနၾကေသာ ျမင္ကြင္းေတြက ကြ်န္မလို ကေလးတေယာက္၏ ရင္ကို ျပင္းထန္စြာ လာေရာက္ တိုးေဝွ႔ ထိမွန္ခဲ့သည္။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-JUO1QQWCMjE/TntVAxuEWgI/AAAAAAAAB6E/w-xus1Jarcs/s1600/Save_our_Rivers%2B1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655207228928711170" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-JUO1QQWCMjE/TntVAxuEWgI/AAAAAAAAB6E/w-xus1Jarcs/s320/Save_our_Rivers%2B1.jpg" /></a><br />အဖိုးက ေျပာသည္…။ သမီး… ဒါ ဧရာဝတီ တဲ့…။<br />အဖိုးက ထိုစကားကို တၾကိမ္ထဲ တခြန္းထဲ ေျပာေသာ္လည္း ကြ်န္မနားထဲတြင္ ဧရာဝတီ… ဧရာဝတီ… ဧရာဝတီ… ဟု အခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပဲ့တင္ထပ္သြားခဲ့သည္…။ သည္အမည္နာမကို ၾကားလိုက္ရေသာအခါ လူက အလိုလိုေနရင္း ခြန္အားေတြ တိုးလာၿပီး စြမ္းအင္ေတြ ျပည့္ဝကာ ေမာပန္းေနတာေတြ အားလံုးကို လြင့္စင္သြားေစခဲ့သည္။ ၾကည့္ပါအံုး… ဧရာဝတီ တဲ့…။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ အဖိုးက ဧရာဝတီ အေၾကာင္းကို ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ထားသလို စကားလံုးေတြ အမ်ားၾကီးႏွင့္ ရွင္းလင္းေျပာဆိုျခင္း အလ်ဥ္းမရွိ…။ အသက္မဲ့ ဧရာဝတီကို အသက္ဝင္ လႈပ္ရွားေနေသာ ျမင္ကြင္းႏွင့္အတူ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ အသက္ ၅ ႏွစ္အရြယ္ ေျမးမေလးကို အဖိုးက ဧရာဝတီႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးပံုမွာ တသက္ မေမ့ႏိုင္စရာ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ၿပီး အဓိပၸါယ္ ျပည့္ဝလွသည္။<br /><br />ထိုအခ်ိန္မွ စတင္ကာ ကြ်န္မ၏ ရင္ထဲ ဧရာဝတီက စြဲျမဲခဲ့တာ ျဖစ္သည္…။ ထိုရက္ေတြမွာ စားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္မွလြဲ၍ အခ်ိန္တိုင္း ကြ်န္မ ဧရာဝတီနားကို ေရာက္ေနခဲ့သည္။ သစ္ပင္ေျခရင္းမွ အျမစ္ဆံု တခုခုေပၚမွာ ထိုင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရစပ္က ေက်ာက္တံုးခပ္ေသးေသးတခုေပၚမွာ ထိုင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း အခ်ိန္ရွိသ၍ ဧရာဝတီကို တေမ့တေမာ ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။ သစ္လံုးအၾကီးၾကီးေတြကို တရြတ္တိုက္ ဆြဲယူသြားႏိုင္ေအာင္ ခြန္အားဗလ ၾကီးမားလွေသာ ဆင္ၾကီးေတြ၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ အေနာက္မွ လိုက္ပါလာေသာ ဆင္ေပါက္စေလးေတြကို ၾကည့္ကာ တေယာက္တည္း သေဘာတက် ရယ္ေမာေနခဲ့မိေသးသည္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတို႔ သြားေလရာကို ေနာက္က တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတတ္ေသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ျမင္ရသလိုပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဖရဲသီးေတြ တင္လာေသာ ေလွထဲမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဖရဲသီးစိတ္ေတြကို ကြ်န္မ စားခဲ့ရသည္။ အိုးပုတ္ ခ်ိဳးရုပ္ေလးေတြ တင္လာေသာ ေလွထဲမွ အရုပ္ကေလးေတြကိုလည္း ကြ်န္မ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ ညိဳညစ္ညစ္ ရႊံ႕ေတြျဖင့္ ေလာက္စာလံုးေလးေတြကိုလည္း ဝိုင္းေနေအာင္ လံုးျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။<br /><br />ထိုျမိဳ႔ေလးမွ ျပန္ခါနီး ညေနမွာေတာ့ အဖိုးက ကြ်န္မကို ဧရာဝတီႏွင့္ အေသအခ်ာ ထိေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ေစခဲ့သည္။ ကမ္းစပ္က ေရေတြထဲကို သြက္သြက္လက္လက္… ၿပီးေတာ့ မေၾကာက္မရြံ႕ ဆင္းခ်သြားေသာ ကြ်န္မကို အဖိုးက အခါမ်ားစြာကလို စိတ္ပူမေနသည့္အျပင္ လက္ခုတ္တီးကာ အားေပးေနခဲ့ေသးသည္။ ေသခ်ာသည္ေလ… ဧရာဝတီက သူ႔ခ်စ္သူမ်ားကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် အႏၱရာယ္ မျဖစ္ေစႏိုင္ပါ။ ေနဝင္ခ်ိန္မွာ ေနလံုးနီနီၾကီးက ဧရာဝတီထဲသို႔ နစ္ဝင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခ်ိန္မွာမွ ကြ်န္မ ဧရာဝတီကို ႏႈတ္ဆက္လက္ျပကာ ခြဲခြာခဲ့ရသည္။ ထိုအခိုက္အတံ့ေလးမွာေတာ့ ကေလးအေတြးႏွင့္ ေနလံုးၾကီး… ကြ်န္မ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့မိသည္။ သို႔မွသာ ဧရာဝတီထဲကို ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း တိုးဝင္ခိုလွံဳကာ နီးစပ္ခြင့္ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါလား…။<br /><br />ထိုခရီးတိုေလးက အျပန္မွာ ဧရာဝတီ၏ ျမင္ကြင္းပံုရိပ္ေတြ ကြ်န္မ မ်က္စိထဲမွာသာမက ရင္ထဲသို႔ အျပီးတိုင္ေအာင္ ခိုင္ျမဲစြာ စူးနစ္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ ကြ်န္မ နားလည္တတ္သိေသာ အသက္အရြယ္ကို ေရာက္လာေသာအခါတြင္ စကားမဆိုတတ္ေသာ ဧရာဝတီ၏ ညင္သာေသာ ေရစီးသံႏွင့္အတူ လွ်ိဳ႕ဝွက္စကားသံမ်ား (သို႔မဟုတ္) တီးတိုး ညည္းဆိုသံမ်ားကို အခ်ိန္တိုင္းလိုလို ၾကားခ်င္ေနမိသည္။ ဧရာဝတီမွာလည္း ရင္ထဲက စကားသံေတြ ရွိေနႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား…။ ဧရာဝတီကို လြမ္းေသာ တခ်ိဳ႕ ညေတြမွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္ေသာ အဖိုးႏွင့္ ဧရာဝတီကို တြဲဖက္ကာ အိပ္မက္ မက္ျမင္တတ္ခဲ့သည္။<br /><br />အဆိုးဆံုးကေတာ့ အခု ေလာေလာဆယ္မွာပဲ ျဖစ္သည္။ တိမ္ညိဳညစ္တို႔လို မွိဳင္းေမွာင္ေသာ အၾကံအစည္ေတြေၾကာင့္ ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ဧရာဝတီ တကိုယ္တည္း ငိုညည္းေနမည္ေလာ… ဒါဏ္ရာ အနာတရေတြအတြက္ နာက်င္ခံခက္စြာ ညည္းတြားေနမည္ေလာ… အံၾကိတ္ကာ အသံတိတ္ လွဲေလ်ာင္းေနမည္ေလာ… သို႔တည္းမဟုတ္ ရွိသမွ် အားအင္တို႔ကို စုစည္းၿပီး ခုခံတြန္းလွန္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကိဳးစားေနမည္ေလာ…။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အခုခ်က္ခ်င္း ဧရာဝတီဆီကို အေျပးကေလး ျပန္သြားလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သူ႔စကားသံမ်ား ညည္းတြားရႈိက္သံမ်ားကို ကြ်န္မ စာနာစြာ ၾကားနာလိုလွပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဧရာဝတီဆီကို တခုတ္တရ လိုက္ပို႔မည့္ အဖိုးကျဖင့္ မရွိေတာ့ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ… ဧရာဝတီႏွင့္ ခပ္ေဝးေဝးတေနရာမွာ…။<br /><br />ဧရာဝတီႏွင့္ ေဝးေနရေသာ္လည္း ဧရာဝတီကို သိသူတိုင္း သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ တြယ္တာလွသည္။ ၾကီးမား ခန္႔ျငားေသာ ဧရာဝတီကို အစဥ္ ေတြ႔ျမင္မေနရေသာ္လည္း ဧရာဝတီအေၾကာင္းကို ေလသံမွ် ၾကားရရံုႏွင့္ ခံစားခ်က္တို႔ ေလးနက္ခဲ့သည္။ ႏွလံုးေသြးတို႔ ဆူေဝခဲ့သည္။ အေတြးစတို႔ ဝဲလြင့္ခဲ့သည္…။ ဧရာဝတီသည္ ျမန္မာတို႔၏ သမိုင္းျဖစ္သည္။ ဘိုးဘြားဘီဘင္မ်ားႏွင့္ မ်ိဳးဆက္ ဘယ္ႏွစ္ခုက သည္ ဧရာဝတီေပၚ မွီတင္း ေနထိုင္ ရွင္သန္ခြင့္ ရရွိခဲ့သည္လဲ… ျမန္မာဟူေသာ တိုင္းျပည္တခု ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ ႏိုင္ငံ တနံတလ်ား အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္မွ ျဖတ္သန္း စီးဆင္း ဆက္သြယ္ေပးခဲ့ေသာ ဧရာဝတီသည္ တိုင္းသူ ျပည္သား မည္၍ မည္မွ်ကို ေက်းဇူးျပဳခ့ဲသည္လဲ…။ သည္ ဧရာဝတီၾကီး မရွိခဲ့လွ်င္ ဆိုေသာ အေတြးကိုျဖင့္ အနည္းငယ္မွ်ပင္ မေတြးရဲပါေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ျမန္မာျပည္သားတိုင္း ဧရာဝတီကို ကာကြယ္ဖို႔ စြမ္းအားရွိသ၍ အားထုတ္ ၾကိဳးစားေနခဲ့ၾကသည္…။<br /><br />ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ဧရာဝတီႏွင့္ ပတ္သက္၍ အစဥ္ေတြးျဖစ္ေနေသာ အေတြးႏွင့္ အစဥ္ေမးျဖစ္ေနေသာ အေမးတခု ရွိပါသည္…။ ဧရာဝတီကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသူတိုင္း သည္အေတြးကို ေတြးကာ သည္ အေမးကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျပန္ေမးၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္။ ထိုအေတြးႏွင့္ အေမးကေတာ့… ကြ်န္မတို႔တေတြ ဧရာဝတီကို မည္၍ မည္မွ် အသံုးျပဳခဲ့ၾက၊ အသံုးခ်ခဲ့ၾက ၿပီးၿပီလဲ… ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မတို႔တေတြ ဧရာဝတီကို မည္၍ မည္မွ် ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကသလဲ ဟူ၍ပင္…။ </span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /><br /><span style="color:#003300;">*** Photo credit to Poet &amp; Digital Graphic Designer Khant Min Htet.</span><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-6188023395250621251?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-15854293657665391522011-09-13T23:45:00.008+08:002011-09-29T12:56:39.637+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#000066;">ၾကံစည္ေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ...။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ညကေတာ့ အၾကံအစည္ ေအာင္ျမင္သြားပါတယ္...။ အဲဒါကေတာ့ အလြန္ႏွစ္သက္တဲ့ အစားအစာေတြထဲမွာ တခုအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ Cheese Cake တလံုး ျပဳလုပ္ေရးပါ။ ဒီ Cheese Cake ျဖစ္ေပၚလာေရးအတြက္ အဓိက မွီျငမ္း ကိုးကားခဲ့ရတာကေတာ့ <a href="http://evy-foodlover.blogspot.com/">Evy Foodlover</a> ဆီမွာ ပါ...။ ဒီအတြက္ ညီမ Evy ကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္...။</span><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-wRKZxiyinbU/Tm9xfdCwnRI/AAAAAAAAB4s/yRuvoJE3Aao/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651860842559347986" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-wRKZxiyinbU/Tm9xfdCwnRI/AAAAAAAAB4s/yRuvoJE3Aao/s320/1.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">Cheese Cake တခုအတြက္ ပါဝင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား... (အတိအက်ကိုေတာ့ <a href="http://evy-foodlover.blogspot.com/2010/11/blueberry-cheese-cake.html">ဒီမွာ</a> ၾကည့္လို႔ရပါတယ္...) Cream Cheese, Sour Cream, Butter, Eggs, Whipped Cream, Digestive Biscui & Sugar</span></p><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eyOacKJz6rM/Tm9xfqNr9bI/AAAAAAAAB40/n4kKDj-pZbU/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651860846094841266" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-eyOacKJz6rM/Tm9xfqNr9bI/AAAAAAAAB40/n4kKDj-pZbU/s320/2.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">ခုနက ပစၥည္းေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္တံုးက Lemon Juice ေမ့က်န္ေနခဲ့လို႔...</span></p><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-X8DVVWE5dOw/Tm9xfl-GW7I/AAAAAAAAB48/5ydVAJjseNA/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 277px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651860844955720626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-X8DVVWE5dOw/Tm9xfl-GW7I/AAAAAAAAB48/5ydVAJjseNA/s320/3.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">175 gm of Digestive Biscuits</span></p><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-SpaKLaYHES8/Tm9xf7r4GaI/AAAAAAAAB5E/pk6lxO9FTBA/s1600/4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651860850784868770" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-SpaKLaYHES8/Tm9xf7r4GaI/AAAAAAAAB5E/pk6lxO9FTBA/s320/4.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">Cheese Cake အတြက္ ဗန္း (Pan with Removable Base)</span></p><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-OQfN15uKT9w/Tm9xf_aHdWI/AAAAAAAAB5M/j2vH5dEEtdA/s1600/5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651860851784119650" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-OQfN15uKT9w/Tm9xf_aHdWI/AAAAAAAAB5M/j2vH5dEEtdA/s320/5.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">Digestive Biscuit ကို အိပ္တလံုးထဲထည့္... Rolling Pin နဲ႔ ေခ်...)</span></p><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dz_HbWZfCf8/Tm9xt3KoelI/AAAAAAAAB5U/_h7cvd6VgZg/s1600/6.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 230px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651861090089859666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-dz_HbWZfCf8/Tm9xt3KoelI/AAAAAAAAB5U/_h7cvd6VgZg/s320/6.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">ေထာပတ္ကို အပူေပး အရည္ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ၿပီး ခုနက ေခ်ထားတဲ့ ဘီစကစ္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီး သမေအာင္ ေမႊ... ၿပီးေတာ့ ဗန္းထဲထည့္...</span></p><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-93_dWTahOkw/Tm9xuOzK5GI/AAAAAAAAB5c/Op4BwWO2-HY/s1600/7.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651861096433902690" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-93_dWTahOkw/Tm9xuOzK5GI/AAAAAAAAB5c/Op4BwWO2-HY/s320/7.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">ဗန္းရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ ခင္းၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာဖိ... ေရခဲေသတၱာထဲမွာ နာရီဝက္ အေအးခံ...</span></p><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jzb6I9tWHdA/Tm9xuFwWKnI/AAAAAAAAB5k/wzVAiOkkejM/s1600/8.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 283px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651861094006139506" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-jzb6I9tWHdA/Tm9xuFwWKnI/AAAAAAAAB5k/wzVAiOkkejM/s320/8.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">သၾကားနဲ႔ Cream Cheese ကို အရင္ေမႊ... ၿပီးေတာ့ ၾကက္ဥ ထည့္ေမႊ... ေနာက္ေတာ့ Sour Cream ရယ္ Lemon Juice တဇြန္းရယ္နဲ႔ Whipping Cream နဲ႔ ေရာေမႊ... (အမွန္ကေတာ့ တခုၿပီး တခု ထည့္ၿပီး အားလံုး ေရာ သ မ ေမႊ တာပါပဲ...)</span></p><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8Ne_faUtfDs/Tm9xueLKcqI/AAAAAAAAB5s/nitIrowaRGw/s1600/9.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 245px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651861100561068706" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-8Ne_faUtfDs/Tm9xueLKcqI/AAAAAAAAB5s/nitIrowaRGw/s320/9.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">ေမႊၿပီးရင္ ခုနက ဘီစကစ္ အခင္းေပၚကို ေလာင္းထည့္... မုန္႔ဖုတ္ရန္ အသင့္... Preheat Oven ထဲမွာ 180 Deg C နဲ႔ မိနစ္ ၇၀ ၾကာေအာင္ထားလိုက္...</p><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-GfyLcChCLvU/Tm9xudAyuKI/AAAAAAAAB50/2TF_zJZhfcw/s1600/10.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 182px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651861100249135266" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-GfyLcChCLvU/Tm9xudAyuKI/AAAAAAAAB50/2TF_zJZhfcw/s320/10.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">အခုလို Cheese Cake ရလာတယ္... အခ်ိန္ေစ့ခါနီးအထိ အေရာင္က ျဖဴေနေသးတာမို႔ မီးထပ္တင္လိုက္တာ အေပၚယံ အေရာင္ရင့္သြားတယ္...</span></p><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dg4RhRi1KwE/Tm93jA5RRJI/AAAAAAAAB58/BFet7flJEzA/s1600/11.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 173px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651867500792595602" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-dg4RhRi1KwE/Tm93jA5RRJI/AAAAAAAAB58/BFet7flJEzA/s320/11.jpg" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">လုပ္ခ်င္တာသာသိၿပီး အိုးနဲ႔ မုန္႔နဲ႔ အခ်ိဳးအစားကို ထည့္မတြက္လိုက္မိလို႔ အိုးက ၾကီး၊ မုန္႔က နည္း ျဖစ္သြားတယ္... ဒီေတာ့ ပိန္ပိန္ပါးပါး Model Cheese Cake ေလး ရလာတယ္... (ေခတ္နဲ႔ အညီေပါ့...)</span></p><br /><span style="color:#000066;">ဘာပဲေျပာေျပာ ၾကိဳးစားရ က်ိဳးနပ္တယ္ ဆိုရမယ္...။ Oven ထဲက ထုတ္ၿပီးခါစကေတာ့ ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ့ေနသလိုမို႔ တခုခုေတာ့ မွားေနၿပီလို႔ ထင္ေနတာ... ဒါေပမယ့္ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ၄ နာရီေလာက္ အေအးခံလိုက္ၿပီးမွ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပသြားတာ ေတြ႔ရတယ္...။ ဒီေတာ့မွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္တယ္... အရသာကေတာ့ ေျပာစရာမလို... Starbucks က New York Cheese Cake နဲ႔ တကယ့္ကို နင္လား ငါလားပါပဲ...။<br /><br />အမွန္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြေရာ စာေတြေရာကို Facebook မွာ တင္ၿပီးသားပါ...။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာ စာအသစ္မေရးျဖစ္လို႔ ဆားခ်က္တဲ့ အေနနဲ႔ ဒီမွာ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္...။</span></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#333333;"></span></span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-1585429365766539152?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-28735846985789155882011-09-10T23:00:00.010+08:002011-09-11T00:33:49.766+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-d0yALxRjYVw/Tmt7cEoYLDI/AAAAAAAAB4k/NiOguYxYS84/s1600/DSC_2928A.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 237px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650745879676070962" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-d0yALxRjYVw/Tmt7cEoYLDI/AAAAAAAAB4k/NiOguYxYS84/s320/DSC_2928A.jpg" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#333333;">အသံုးမျပဳသည္မွာ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေတာ္ေလး စဥ္းစားယူရလိမ့္မည္ဟု ေတြးထင္ထားေသာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဂဏန္း ေျခာက္လံုးသည္ လက္ဖ်ားမွ အစီအစဥ္တက် အလိုအေလ်ာက္ ထြက္က်လာသည္ကို အံ့ၾသဖြယ္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး လြယ္လင့္တကူ ဝင္ေရာက္အသံုးျပဳႏိုင္ေအာင္ သေဘာတူ သတ္မွတ္ထားေသာ ထိုလွ်ိဳ႕ဝွက္နံပါတ္မ်ားကို သူေရာ မွတ္မိေနဦးမလားဟု ဖ်တ္ကနဲ ေတြးလိုက္မိသည္။ ထိုတခဏမွာ အမည္မေဖၚႏိုင္ေသာ ခံစားခ်က္ တခုႏွင့္အတူ အျမင္အာရံုေတြ ေဝဝါးသြားသည္ကို ဖာသာ သိလိုက္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ မငိုခ်င္ပါ…<br /><br />တကယ္ဆိုလွ်င္ ထိုေနရာကေလးသည္ ႏွစ္ဦးသား အတူတူပိုင္ဆိုင္ေသာ္လည္း အတူတူ မေနျဖစ္ပဲ တေယာက္တလွည့္စီသာ လာေနျဖစ္ၾကေသာ အိမ္ကေလးတလံုးႏွင့္ ဆင္ဆင္တူပါသည္။ ထိုေနရာေလးသို႔ ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ သူ လာသြားေသာ ေျခရာ လက္ရာကေလးမ်ား ေတြ႔ႏိုင္ ျမင္ႏိုင္ဦးမည္လား… အေျပးအလႊား ရွာေဖြမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ ေရာက္မလာခဲ့သည္ကို လေပါင္းအေတာ္ၾကာေနေသာ ေန႔စြဲမ်ားႏွင့္ ေအးစက္ရပ္တံ့လွ်က္ရွိေသာ စာမ်ားက သက္ေသျပေနပါသည္။ ထိုေနရာ… ဟုတ္ပါသည္… တိတိက်က် ေျပာျပရလွ်င္ေတာ့ ထိုေနရာဆိုသည္မွာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မထူးဆန္းလွေသာ သာမာန္ အီးေမးလ္အေကာင့္ေလး တခုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ထိုေနရာေလးမွာ ႏွစ္ဦးသား အျပန္အလွန္ ေရးသား ေျပာဆိုခဲ့ဖူးေသာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ ေနာက္ေျပာင္ ရယ္ေမာခဲ့ၾကဖူးေသာ၊ စိတ္ေကာက္၍ ျပန္ေခ်ာ့ခဲ့ၾကဖူးေသာ စာ အေစာင္ေစာင္ ရွိေနသည္။ ၿပီးေတာ့ အေနေဝးခ်ိန္ေတြ၊ သတိရ လြမ္းဆြတ္ခ်ိန္ေတြမွာ ၾကည့္ရန္ အမွတ္တရ ရိုက္ကူးထားျဖစ္ေသာ ဓါတ္ပံုတခ်ိဳ႕လည္း ရွိေနသည္။ အဲဒါေတြအျပင္ တေယာက္ကို တေယာက္ သတိတရ လိုအပ္လာေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ နားေထာင္ရန္ အျပန္အလွန္ ေပးပို႔ထားေသာ သီခ်င္းေတြ… အားလံုး ေျခရာလက္ရာ မပ်က္မယြင္း ရွိေနပါေသးသည္။<br /><br />ထိုေနရာေလးမွာ အတူတူ ရွိေနခဲ့ခ်ိန္မ်ားကို ျပန္ေျပာင္းသတိရစရာ ေကာင္း မေကာင္း၊ သင့္ မသင့္ မေတြးဆ မခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ စာေတြထဲမွ စကားလံုးမ်ား၏ နာက်င္ခံခက္ ထိုးႏွက္မႈတို႔ႏွင့္ တျပိဳင္နက္မွာပင္ ထိုစကားလံုးမ်ား၏ သိမ္ေမြ႔ေသာ ဆြဲေဆာင္မႈတို႔ကို အနည္းငယ္မွ မတြန္းလွန္ႏိုင္ပဲ ထိုေနရာေလးမွာ စာအေဟာင္းေတြကို ျပန္ဖတ္ရင္း နာရီေပါင္း အေတာ္ၾကာ ျငိမ္သက္ေနခဲ့မိပါသည္။ လက္သင့္ရာ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဖြင့္လိုက္မိခ်ိန္မွာ ၾကားလိုက္ရသည္က ေလးျဖဴ၏ အလြမ္းမ်ား ျဖစ္လို႔ေနခဲ့သည္။ အတူတူ ေလွ်ာက္ဖူးတဲ့ ေနရာမ်ား... မင္းရယ္... တို႔ရယ္... ရင္မ်ာ ရူးသြပ္တဲ့ ညတိုင္း... တဲ့... တို႔ ေဝးမယ့္ အေၾကာင္းေတြ မရွိခဲ့... တဲ့...။ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ ခါယမ္းေနမိေတာ့သည္...။ သီခ်င္းမဆံုးခင္မွာ ပိတ္လိုက္ရသည္။ ႏႈတ္ခမ္းပါးေတြကို တင္းတင္းေစ့ပိတ္ၿပီး မ်က္ဝန္းနက္နက္မ်ားႏွင့္ တည္ျငိမ္စြာ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ သူ႔ဓါတ္ပံုကို ေတြ႔လိုက္ေတာ့ သူ႔ကို ေခၚေနက် စကားလံုးတလံုးကို တီးတိုး ေရရြတ္လိုက္မိပါသည္။<br /><br />သူေရးခဲ့ေသာ စာေတြတိုင္းမွာ I miss you… ဆိုေသာ စကားလံုး သံုးလံုးျဖင့္ စတင္ခဲ့ၿပီး တဖြဲ႔တႏြဲ႔မဟုတ္ပဲ ရိုးစင္းလွေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ Report ဆန္ဆန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာတေစာင္ကို ဖတ္လိုက္တိုင္း ထူးဆန္းေသာ ခံစားမႈတခုခုကို အစဥ္ ေပးစြမ္းႏိုင္ခဲ့သည္။ လိမ္ညာ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းေသာ၊ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ေသာ စာေတြဟု အၾကိမ္ၾကိမ္ ယံုၾကည္ခဲ့မိသည္…။ ယခုခ်ိန္အထိလည္း ယံုၾကည္ေနခ်င္ဆဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္… ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ အခ်ိန္တြင္ ေထာင့္တေထာင့္မွေန၍ သူ ကိုယ့္ကို အလဲထိုးခဲ့ေလသည္။<br /><br />ဘာေၾကာင့္လဲ… ဘာေၾကာင့္လဲ… ဟု အၾကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ေရရြတ္ေနမိပါသည္။ ကိုယ္ ဟန္ေဆာင္ မေကာင္းပါ။ သည္ေနရာမွာ သည္ထက္ပိုၿပီး အခ်ိန္ၾကာၾကာေနေနလွ်င္ အမွန္တကယ္ကို ရူးသြပ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ ထိုေနရာေလးမွ ဖယ္ခြာလာခဲ့သည္။<br /><br />တကယ္ဆိုရင္ သူသည္ အခ်ိန္ကာလတခုအထိ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းစြာျဖင့္ ပိပိရိရိ လွည့္ဖ်ား လိမ္ညာေနခဲ့သူ တေယာက္မွ်သာ…။ သည္လို ေတြးလိုက္မိေသာအခါ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးေသာ အခ်ိန္မ်ားစြာက ေတြ႔ ျမင္ သိကြ်မ္းခဲ့ရေသာ သူ႔ဓေလ့ စရိုက္မ်ား၊ သူ႔ အမူ အက်င့္မ်ား၊ သူ႔ အယူအဆ အေတြးအေခၚမ်ားကို ျပန္လည္သတိရမိၿပီး တိတ္တဆိတ္ အားနာေနပါေသးသည္။ သူ ဒီလိုလူစားမ်ိဳး လံုးဝ မဟုတ္ႏိုင္ပါ ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခုခံ ျငင္းဆိုလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အရာရာ ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ နာက်ည္းပစ္လိုက္ဖို႔ ေကာင္းသည္ ေနာ္…<br /><br />သူ႔အေၾကာင္းကို ၾကားရကာစက ေန႔ေပါင္း ညေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္ အရူးတပိုင္း ျဖစ္သြားခဲ႔သည္…။ တန္ခိုးရွင္တေယာက္သာ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေတာ့ သူ႔ဆီကို မေရာက္ ေရာက္ေအာင္သြားကာ ဘာေၾကာင့္လဲ… ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ ဟု ေအးေအးသက္သာပင္ ေမးျမန္းခ်င္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္… ကိုယ္ သူ႔ဆီ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့သလို သူကလည္း ကိုယ့္ကို မဆက္သြယ္ခဲ့ပါ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အၾကားမွ သတိရစရာ အမွတ္တရ ရက္စြဲမ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အခ်ိန္နာရီႏွင့္တကြ မွတ္သားထားတတ္ေသာ၊ ယုတ္စြအဆံုး ရွပ္အျဖဴေလး ဝတ္လာတဲ့ေန႔က ကိုယ္ မင္းကို ဘယ္ႏွစ္ခါ နမ္းခဲ့တာေနာ္… ဆိုေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးအထိ မွတ္မွတ္သားသားရွိေနတတ္ေသာ သူတေယာက္… အခုေတာ့ ထိုအမွတ္တရမ်ား သူ႔ထံမွာ စိုးစဥ္းမွ် မရွိေတာ့ျပီလား..။<br /><br />သူ… ကိုယ့္ဘဝထဲမွ တိုးတိတ္ ညင္သာစြာ ထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ထက္ပိုၿပီး တြယ္တာ ခ်စ္ခင္ရမည့္သူ သူ႔မွာ ရွိေနခဲ့ၿပီေလ…။ အေနေဝးလွ်င္ အခ်စ္တို႔ ေအးစက္သြားတတ္ၿပီး အေနနီးစပ္ျခင္းသည္ ရင္ခုန္သံ အသစ္အဆန္းတခု (သို႔မဟုတ္) အခ်စ္အသစ္တခုကို လြယ္လင့္တကူ ေမြးဖြားႏိုင္ေစသည္လား… ကိုယ္ နားမလည္ခဲ့ပါ။<br /><br />သူခ်န္ထားခဲ့ေသာ ေန႔ရက္ေတြတိုင္းသည္ ပိုးေကာင္မ်ား ဖ်က္ဆီးျခင္းခံလိုက္ရေသာ သစ္ရြက္စိမ္းေလး တရြက္လို… အပင္ေပၚမွ ေၾကြမက်ေသးေသာ္လည္း ဒါဏ္ရာ ဒါဏ္ခ်က္တို႔ျဖင့္ မတင့္တယ္ မလွပေတာ့ေသာ ပိုးေပါက္မ်ားစြာျဖင့္ ထိုသစ္ရြက္စိမ္းေလးလို…။ ေရစင္မည္သို႔ ပက္ျဖန္းေစကာမူ မလန္းဆန္းႏိုင္ေတာ့ေသာ ထိုသစ္ရြက္စိမ္းေလးလို…။ <br /><br />လက္ရွိအေျခအေနမွာ သူ ဘယ္ကိုေရာက္ေနသလဲ ကိုယ္ မသိပါ။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားခ်င္ပါ။ တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကို မထင္မွတ္ပဲ ျဖစ္ေစ၊ တမင္ ရည္ရြယ္၍ျဖစ္ေစ ေတြ႔ဆံုစရာအေၾကာင္း တခုခု ဖန္လာခဲ့သည္ရွိေသာ္ ပိုးေပါက္ကေလးမ်ားစြာႏွင့္ ဒါဏ္ရာရေနေသာ သစ္ရြက္ကေလး တရြက္ကိုသာ ကိုယ့္ ကိုယ္စား အမွတ္တရ ခ်န္ထားေပးခဲ့ရန္ ေတြးေနမိပါေတာ့သည္။ <br /><br /></span><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /><br /><span style="color:#003300;">မွတ္ခ်က္ - အထက္ပါ သစ္ရြက္ပံု ဓါတ္ပံုေလးကို <a href="http://libratun.blogspot.com/">LIBRATUN</a> က ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ားထံ မွ်ေဝၿပီး မိမိတို႔ ခံစားရသလို ေရးေပးရန္ႏွင့္ သည္ည ၁၁ နာရီမွာ အတူတူ တျပိဳင္နက္ထဲ တင္ၾကရန္ ေျပာလာေသာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္စြာျဖင့္ ဤပိုစ့္ကို ေရးသားပါသည္။<br /></span></span></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-2873584698578915588?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-29598170021026588852011-09-05T23:15:00.009+08:002011-09-06T10:43:21.367+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-sUlRBuLdnCc/TmTmZCvSc0I/AAAAAAAAB4Y/yfI4JGgbEOQ/s1600/shwedaungtaung.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648893150535775042" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-sUlRBuLdnCc/TmTmZCvSc0I/AAAAAAAAB4Y/yfI4JGgbEOQ/s320/shwedaungtaung.jpg" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">စာေရးသူ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားကို အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္အသစ္တခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ <a href="http://www.shwedaungtaung.com/">ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္</a> ပါ…။ ဒီဂ်ာနယ္ကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ အေျခစိုက္ေနထိုင္ၾကတဲ့ ဝါသနာရွင္ စာေရးသူမ်ားနဲ႔ ဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာစာေပ အက်ိဳးျပဳ ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္အတြက္ တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာက ကမာနီလာ ျဖစ္ၿပီး အယ္ဒီတာ ဒူကဘာ၊ အမႈေဆာင္ အယ္ဒီတာ ကိုၾကည္ႏိုင္၊ အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားအျဖစ္ သတိုး၊ ျမစ္က်ိဳးအင္းနဲ႔ မယ္ကိုးတို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ အတိုင္ပင္ခံ အၾကံေပး ခင္ေလးငယ္ ျဖစ္ၿပီး ဒီဇိုင္နာအဖြဲ႕မွာ သိန္းလွိဳင္(လွိဳင္းဘြဲ႕)၊ ေဇာင္း နဲ႔ Neo တို႔ ပါဝင္ပါတယ္။<br /><br />စာေပဝါသနာရွင္မ်ားအတြက္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ သတင္းမ်ားနဲ႔ ကမာၻ႔သတင္းမ်ား၊ ဝတၳဳရွည္ ဝတၳဳတို အက္ေဆးမ်ား၊ ဂႏၱဝင္ကဗ်ာ နဲ႔ ေခတ္ေပၚကဗ်ာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ သီခ်င္း ရုပ္ရွင္ ဗီဒီယို ဂီတ စတဲ့ အႏုပညာ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ ျမန္မာစာအုပ္ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားနဲ႔ စာအုပ္ အညႊန္းမ်ား၊ တလတာ ေဗဒင္ေဟာစာတမ္းအပါအဝင္ ေဗဒင္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား၊ က်န္းမာေရး နဲ႔ အားကစား သတင္းမ်ား၊ ခရီးသြားမွတ္တမ္း ခရီးသြားလမ္းညႊန္မ်ား၊ ေကာင္းႏိုးရာရာ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား နဲ႔အတူ ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ား အစရွိတဲ့ က႑အစံုကို အြန္လိုင္းကေန ေဝေဝဆာဆာ တင္ဆက္မယ့္ ဂ်ာနယ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အခုလို အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ တင္ဆက္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို ဂ်ာနယ္ ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တာဝန္ယူ ဦးေဆာင္ စီစဥ္သူမ်ားက အခုလို ေျပာျပပါတယ္…<br /><br /><span style="color:#000066;"><em>“စာေပကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ လူမ်ိဳးတိုင္း မိမိတို႔၏ မိခင္ဘာသာ စကားႏွင့္ ဖြဲ႔ဆိုေရးသား တင္ျပၾကရာတြင္ မိမိတို႔လည္း ျမန္မာစာေပကို ဖတ္ယူေလ့လာ ႏိုင္ေစျခင္း အလိုငွါ ဤေနရာေလးတြင္ မိခင္ဘာသာျဖင္႔ ျမန္မာစာေပ က႑မ်ားစြာကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္သမွ် အင္အားစုေလးမ်ားႏွင့္ ႀကိဳးစားကာ ပိုမိုတုိးတက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေစလိုျခင္းျဖင္႔ ဤ Website ကို တည္ေဆာက္ေရးသား ရပါသည္။ စာေရးဆရာ၊ စာေရးဆရာမ မ်ား၏ အမ်ိဳးစံုလွေသာ စာေပ အႏုလက္ရာမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ခင္းက်င္း ခ်ျပေပးႏိုင္ေသာ စာပန္းခင္း အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ထို႔အတူ အရည္အေသြး ေကာင္းမြန္၍ စာေရးျခင္း၌ ခုံမင္ တပ္မက္လွေသာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ား၏ စာေပမ်ားကို ေလ့လာ ဖတ္႐ႈစရာ ေနရာအခင္းအက်င္း တခုအျဖစ္ ဆင့္ပြားထားသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေစလိုပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ စိတ္ကူး ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ႏွင့္ ေရႊေဒါင္းေတာင္ ဂ်ာနယ္ကို အြန္လိုင္းမွတဆင့္ လႊင္႔တင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္…”</em> </span><br /><br />ဒီဂ်ာနယ္ကို အခု စက္တင္ဘာလဆန္းက စၿပီး တင္ဆက္ပါတယ္။ အႏုပညာ သုတ ရသ က႑စံုလင္တဲ့ စာ ကဗ်ာေတြကို တေနရာထဲမွာ တစုတစည္းထဲ ဖတ္ရႈႏိုင္ၾကမွာမို႔ စာခ်စ္သူ ပရိတ္သတ္မ်ား ႏွစ္သက္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က႑တခုခ်င္းစီအတြက္ ပိုစ့္ေတြကို တရက္ထက္ တရက္ စံုလင္ေအာင္ ၾကိဳးစား တင္ဆက္ေပးေနပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ က႑အစံုကို ေဝေဝဆာဆာ ေတြ႔ျမင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပိုစ့္အသစ္ တင္ၿပီးတိုင္း ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ရဲ႕ <a href="http://www.facebook.com/shwedaungtaungjournal?ref=ts">Facebook စာမ်က္ႏွာ</a> မွာ update လုပ္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက စာေရးေဖၚ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ အျခားေသာ ဝါသနာရွင္မ်ားရဲ႕ ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးထားတဲ့ စာ ကဗ်ာ ပန္းခ်ီ ဓါတ္ပံု အစရွိတဲ့ အႏုပညာ လက္ရာမ်ားကိုလည္း ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္က လွိဳက္လွဲစြာ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားသူမ်ား <span style="color:#990000;">"editor@shwedaungtaung.com"</span> ကို ဆက္သြယ္ ေပးပို႔ ႏိုင္ၾကပါတယ္…။<br /><br />အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚကို ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ျမန္မာစာေပ အက်ိဳးျပဳ ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ လွပေအာင္ျမင္စြာ တည္တံ့ရွင္သန္ႏိုင္ေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းပါတယ္။ </span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-2959817002102658885?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-54532574669593947972011-08-31T16:10:00.010+08:002011-08-31T17:51:35.570+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#000099;">ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဟာ အခုဆိုရင္ ၆ ႏွစ္ေျမာက္ခဲ့ပါၿပီ…။ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအတြက္ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရ အေၾကာင္းေတြ၊ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ခံစားရတာေတြကို ေရးေပးပါလို႔ <a href="http://www.pyustate.com/">ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ)</a> က ေျပာလို႔ ဒီပိုစ့္ကို ေရးပါတယ္…။ <br /> <br />တေန႔ၿပီး တေန႔ အသက္ေတြက ပိုၾကီးလာတာ အခုဆိုရင္ လူ႔ဘဝသက္တမ္းရဲ႕ တဝက္ကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ အသက္ေတြ ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် တာဝန္ေတြ ဝတၱရားေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ တာဝန္ေတြ ပိုမ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ နည္းလာတယ္။ အဲဒီလို ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ နည္းလာတာနဲ႔အမွ် လူက စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားလာတယ္။ အလိုမက်တာေတြ မ်ားလာတယ္။ စိတ္ေရာ လူေရာ ပင္ပန္းလာတယ္။ မၾကည္လင္ဘူး မလန္းဆန္းဘူး။ အလိုလိုေနရင္း ေဒါသေတြ ၾကီးလာတယ္။ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ စိတ္ေတြ မာေက်ာ ခက္ထန္လာတယ္။ အရာရာကို အဆိုးဖက္က ျမင္တတ္လာတယ္…။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ ေတြးလို႔မရေတာ့ဘူး။ ဘယ္အရာကမွ ကိုယ့္စိတ္ကို သက္သာရာ မရေစခဲ့ဘူး။ တေန႔လံုးေနလို႔ သီခ်င္းတစ မဆိုမိ မညည္းမိခဲ့ဘူး။ စာ ကဗ်ာ တေၾကာင္းတေလနဲ႔ မေပ်ာ္ေမြ႔ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ <br /> <br />တေန႔တာ အခ်ိန္ ၂၄ နာရီမွာ အိပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီ ႏႈတ္လိုက္ၿပီး က်န္တဲ့ ၁၆ နာရီ၊ အဲဒီအထဲကမွ အလုပ္ခ်ိန္ ဆယ္နာရီကို ႏႈတ္လိုက္ရင္ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ ၆ နာရီမွာ ကိုယ့္အတြက္ (သို႔) ကိုယ့္စိတ္ကေလး သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားေစဖို႔အတြက္ ဘာမ်ား လုပ္မိပါလိမ့္၊ ကိုယ့္ဆႏၵေလး (သို႔) ကိုယ့္ဝါသနာေလး တခုခုအတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပးမိပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိလိုက္တဲ့ တေန႔မွာ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />အခုဆိုရင္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးရဲ႕ သက္တမ္းက ေလးႏွစ္နီးပါး ရွိခဲ့ၿပီမို႔ အမွတ္ရစရာေတြ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ခံစားရတာေတြကလည္း ေလးႏွစ္စာပါပဲ…။ အဲဒီလို အမွတ္ရစရာေတြကို <a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2010/08/blog-post_26.html">ဘေလာ့ဂ္မွတ္တမ္း</a> ဆိုၿပီး အပိုင္း ႏွစ္ပိုင္းခြဲၿပီး ေရးထားခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /> <br />အခုလည္း ဘေလာ့ဂ္ေဒး အမွတ္တရအေနနဲ႔ ျပန္ေျပာျပရရင္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ခံစားခ်က္ အစံုစံုနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ျမင္ခံစားရတာေတြေရာ၊ သူမ်ားဆီက အငွားခံစားထားတာေတြေရာ… အားလံုးကို ေရာေႏွာ ေပါင္းစပ္လို႔ ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပိုစ့္ေတြ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ပိုစ့္ေတြ၊ စာလာဖတ္သူေတြနဲ႔ ပိုစ့္ေတြတိုင္းမွာ ရလာတဲ့ စာေရးေဖၚေတြ၊ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ မွတ္ခ်က္ေတြ၊ စီေဘာက္စ္က ႏႈတ္ဆက္ စကားသံေတြဟာ တကယ့္ကို အမွတ္တရပါပဲ။ <br /> <br />တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေနရာေဒသခ်င္း ေဝးကြာျခားနားၿပီး တၾကိမ္တခါမွ မေတြ႔ဖူး မျမင္ဖူးၾကေသာ္လည္း စာေရးသူ စာဖတ္သူ ဆိုတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြကိုယ္စီနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ေပ်ာက္ေနတာၾကာရင္ သတိတရနဲ႔ လာရွာ လာေမး လာႏႈတ္ဆက္ရင္း စိတ္ပူစကား ဆိုတတ္ၾကတာေတြ၊ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ လာအားေပးၾက၊ စားခ်င္တာေလး ခ်က္ေကြ်းၾကတာေတြ၊ အလုပ္ေတြမ်ားေနတယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ ညွာတာၾကတာေတြ၊ ေမြးေန႔တို႔ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔တို႔ အစရွိတဲ့ အထူးတလည္ ေန႔ရက္ေလးေတြမွာ တေယာက္ကို တေယာက္ မေမ့မေလ်ာ့ ဆုေတာင္းစကား ေျပာတတ္ၾကတာေတြ… အဲဒါေတြဟာ ဘေလာ့ဂ္ရပ္ဝန္းရဲ႕ ခ်စ္စဖြယ္ အမူအက်င့္ေလးေတြ၊ အမွတ္ရစရာ အေၾကာင္းေလးေတြပါပဲ။ <br /> <br />ဒီလိုနဲ႔ တရက္ၿပီး တရက္ တလၿပီး တလမွာ စာေရးေဖၚ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး ရလာခဲ့ပါတယ္။ စာ စေရးခါစက ကိုယ္ တိတ္တိတ္ေလး သေဘာက် ႏွစ္သက္ ေလးစား အားက် ေနခဲ့ရတဲ့သူေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း အသိမိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ခြင့္ရခဲ့တာကလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႕ေသာ စာေရးသိပ္ေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ စာဆက္မေရးၾကတာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အခုတေလာမွာ သူတို႔ေတြကို သတိတရရွိေနၿပီး စာေတြ ဆက္ေရးေစခ်င္မိတယ္။ ဒီပိုစ့္ကို ဖတ္မိၾကရင္ စာျပန္ေရးျဖစ္ၾကၿပီး ဒီဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚကို ျပန္လာခဲ့ၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ <br /> <br />ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္ခြင့္ရတဲ့သူေတြထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ ခ်ိဳ ခ်ဥ္ စပ္ ခါး ရသစံု နဲ႔အတူ ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ္မသိဖူး မၾကံဳဖူးေသးတဲ့ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့… ကိုယ့္စာေတြကို ဖတ္ၿပီး အေကာင္းအဆိုးကို အားမနာတမ္း ေဝဖန္ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္မိတ္ေဆြတေယာက္ကိုလည္း ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္စကားဆိုရင္း မွတ္တမ္းတင္ထားခ်င္ပါတယ္။ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္၊ စိတ္ေကာက္လိုက္ ျပန္ေခ်ာ့လိုက္… ထူးျခားၿပီး ဆန္းၾကယ္တဲ့ ရင္းႏွီး ခင္မင္မႈေတြနဲ႔အတူ ခ်စ္ခင္နားလည္မႈေတြအတြက္ နီးနီး ေဝးေဝး အျမဲတမ္း အမွတ္ရေနမွာပါ။ <br /> <br />ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ လူတိုင္းမွာ ဝါသနာ ဆိုတာ ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္ ဘာကို ဝါသနာပါတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္က မျမင္တတ္ေသးတာ၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ကိုယ္ ဘာကို ဝါသနာပါတယ္ဆိုတာ သိလာ ျမင္လာေပမယ့္လည္း အေကာင္အထည္ မေဖၚျဖစ္ေသးတာ၊ အေကာင္အထည္ေဖၚဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးတာ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘာဝါသနာပါလို႔ ပါမွန္း မသိေသးတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလိုလူေတြအတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းေပးၿပီး ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါအံုး… တခုမဟုတ္ တခုေတာ့ ေတြ႔လာမွာပါ… လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ <br /> <br />လူ႔ဘဝ အခ်ိန္တုိတုိေလးမွာ ကိုယ္ ဘာကို ဝါသနာပါတယ္၊ ဘာကို စိတ္ဝင္စားတယ္၊ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာေလး သိလာတဲ့တေန႔မွာ၊ ကိုယ္ ဝါသနာပါတာေလးကို လုပ္ခြင့္ရလာတဲ့တေန႔မွာ ေန႔ရက္ေတြတိုင္း၊ အခ်ိန္နာရီေတြတိုင္းဟာ အလုိလိုေနရင္း အဓိပၸါယ္ေတြ ျပည့္ဝၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္စရာေကာင္းစြာနဲ႔ တန္ဖိုးရွိလာပါလိမ့္မယ္။ အစေလး စ ျဖစ္ဖို႔ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ အခုလို စာေရး စာဖတ္ ဝါသနာပါတဲ့ ဝါသနာေရာ ေစတနာပါ တူညီၾကတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးဟာ ကြ်န္မဘဝအတြက္ေတာ့ ရာခိုင္ႏွဳန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေရးပါတဲ့ ေနရာတခုပါပဲ။ <br /> <br />ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူ စာဖတ္သူေတြအားလံုး ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ အတူတူ စာေရး စာဖတ္ၾကရင္း ဘေလာ့ဂ္ေဒးေပါင္း မ်ားစြာကို အတူတူ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ၾကဖို႔ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းခ်င္ပါတယ္။ <br /> <br /><span style="color:#333333;">ဘေလာ့ဂ္ေဒးကိုေရာက္တိုင္း ဘေလာ့ဂ္အေဟာင္းေတြက ဘေလာ့ဂ္ အသစ္ေတြကို ၾကိဳဆိုတဲ့အေနနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္အသစ္ ၅ ခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေလ့ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစဥ္အလာမပ်က္ရေလေအာင္ မၾကာေသးမီကမွ ကိုယ္ရွာေဖြေတြ႕ရွိထားတဲ့၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ႏွစ္သက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ၅ ခုနဲ႔ မိတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္…။ <br /></span> <br />၁) <span style="color:#660000;">http://nyolaynay.blogspot.com/</span> <br />သူကေတာ့ ညိဳေလးေန တဲ့… သူက အာရံုရမွ စာေရးၿပီး အာရံုရမွ ပံုဆြဲတဲ့သူတေယာက္ပါ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး စာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးျဖစ္၊ ပံုေတြ အမ်ားၾကီး ဆြဲျဖစ္ဖို႔ အာရံုေတြ မ်ားမ်ား ရႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းခ်င္ပါတယ္။ (ဂဏန္းဟင္းခ်က္တဲ့အခါမွာလည္း အမေတြကို အာရံုရႏိုင္ပါေစ... :D) <br /> <br />၂) <span style="color:#660000;">http://evy-foodlover.blogspot.com/</span> <br />အခုေလာေလာဆယ္မွာ Cheese Cake တခုလုပ္ဖို႔ အရမ္းစိတ္ဝင္စားေနတာမို႔ ဒီေနရာကို ေန႔တိုင္းလိုလို ေရာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ စနစ္က်ၿပီး လွပေသသပ္တဲ့ စားခ်င္စရာ ကိတ္မုန္႔ေတြနဲ႔အတူ ကိတ္မုန္႔လုပ္နည္း အဆင့္ဆင့္ကို မွ်ေဝထားပါတယ္။ <br /> <br />၃) <span style="color:#660000;">http://madankoo.blogspot.com/</span> <br />သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ မဒိုးကန္လို႔ ႏႈတ္ဆက္တတ္ၿပီး ဒုကၡ အထူၾကီးနဲ႔ ရူးေနခဲ့ဖူးတယ္ လို႔ ဆိုလာတဲ့ မဒမ္ကိုးပါ။ သူကိုယ္တိုင္ရယ္ သူ႔ရဲ႕ ကိုရင္သာေပ်ာ့ရယ္ အတူတူ ပူးေပါင္း ေရးသားၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာ၊ ဟာသ၊ ဘာသာျပန္ေတြနဲ႔ အတူ သူ႔လက္သံ လက္စြမ္းျပ ေတြအျပင္ မခင္ျငိမ္း… မျငိမ္းႏိုင္ေသးပါ ဆိုတဲ့ လူေနမႈဘဝ သရုပ္ေဖၚ ခပ္ပါးပါး ဝတၳဳတိုမ်ိဳးေတြကိုလည္း ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <br />၄) <span style="color:#660000;">http://moepanchi.blogspot.com/</span> <br />သူကေတာ့ အားလံုးသိၿပီးျဖစ္တဲ့ ညီမ မိုးပန္းခ်ီပါ။ ေလာေလာလတ္လတ္မွာပဲ အြန္လိုင္း ေရႊဝတၳဳတိို ဆုရထားတဲ့သူပါ။ စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စာလွလွေတြ ေရးတတ္သလို သူ႔ရဲ႕ ဓါတ္ပံုလက္စြမ္းေတြကိုလည္း ေတြ႕ႏိုင္ပါေသးတယ္။ <br /> <br />၅) <span style="color:#660000;">http://hninnulwin.com</span> <br />ညီမ ႏွင္းႏုလြင္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာေတာ့ ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ က်န္းမာေရး ဗဟုသုတေတြအျပင္ ကဗ်ာေတြနဲ႔ ဘဝသရုပ္ေဖၚ ဝတၳဳတိုေကာင္းေကာင္းေလးေတြကို ေတြ႔ျမင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ၾကပါတယ္။ <br /> <br />စာခ်စ္သူ အားလံုးအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ဘေလာ့ဂ္ေဒး ျဖစ္ပါေစ။</span> <br /> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-5453257466959394797?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-38672064526807570842011-08-24T16:30:00.013+08:002011-08-31T16:39:39.094+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းတအုပ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ…။ မဂၢဇင္းနာမည္က International Look လို႔ ေခၚပါတယ္။ Fashion Beauty နဲ႔ Shopping စတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔အတူ သုတ၊ ရသ၊ အႏုပညာေရးရာ က႑စံု ပါဝင္ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွ စတင္ ထုတ္ေဝပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ဇြန္၊ ဇူလိုင္ နဲ႔ ၾသဂုတ္ စုစုေပါင္း သံုးအုပ္ ထြက္ၿပီးပါၿပီ…။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာဥာဏ္လင္းတင့္ ဦးစီးၿပီး ဖူဂ်ီယာမ မီဒီယာက ျဖန္႔ခ်ီပါတယ္။ <br /> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-k5VM6PzXorw/TlS6JbFQmTI/AAAAAAAAB4Q/VPD4kHQL-4U/s1600/8A.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 189px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644340904053479730" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-k5VM6PzXorw/TlS6JbFQmTI/AAAAAAAAB4Q/VPD4kHQL-4U/s400/8A.jpg" /></a> <br />ဒီမဂၢဇင္းထဲမွာ ယေန႔ ေခတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိလွတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ဖက္ရွင္၊ ျပည္တြင္း ျပည္ပအႏုပညာရွင္မ်ားရဲ႕ ေခတ္ေပၚ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းဆန္းမ်ား၊ အလွအပေရးရာ နဲ႔ ေစ်းဝယ္ လမ္းညႊန္ေတြအျပင္ ဘဝေနထိုင္မႈ ေရးရာမ်ား၊ ပညာေရး၊ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ား နဲ႔ အတူ က်န္းမာေရးပညာေပး အေၾကာင္းအရာ၊ ခရီးသြား အက္ေဆး… စတဲ့က႑ေတြကို အရည္အေသြး လွပေကာင္းမြန္တဲ့ သရုပ္ေဖၚဓါတ္ပံုမ်ားနဲ႔ ေဝေဝဆာဆာ ေဖၚျပထားပါတယ္။ အဲဒါေတြသာမက ေဆာင္းပါး၊ ဝတၳဳတို၊ ကဗ်ာ၊ အက္ေဆး၊ ဘာသာျပန္ ဝတၳဳ၊ ကာတြန္း၊ ေဗဒင္ စတဲ့ မဂၢဇင္းတအုပ္နဲ႔ ေလ်ာ္ညီတဲ့ က႑အစံုစံုကို ႏွစ္သက္ဖြယ္ ဖတ္ရႈၾကရမွာပါ။ <br /> <br />တလနဲ႔ တလ မတူ တမူထူးျခားေအာင္ လတိုင္းမွာ အထူးက႑ (Special Feature) ေတြကို ထည့္သြင္းထားပါတယ္။ ဒီလ ၾသဂုတ္လထုတ္ မဂၢဇင္းမွာကေတာ့ အထူးက႑အေနနဲ႔ တက္တူးအေၾကာင္းကို အသားေပးေဖၚျပထားပါတယ္။ <br /> <br />ေနာက္ၿပီး ဒီမဂၢဇင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ က႑တခုကေတာ့ Look Website ဆိုတဲ့ က႑ပါ။ ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္မ်ား (သို႔မဟုတ္) ျပည္ပက ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ လက္ရာေတြကို သီးသန္႔ ေဖၚျပထားတာပါ။ <br /> <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eqA4sTkPKig/TlS5yFU8UBI/AAAAAAAAB4A/WhJLqX0ph64/s1600/5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 225px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644340503076687890" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-eqA4sTkPKig/TlS5yFU8UBI/AAAAAAAAB4A/WhJLqX0ph64/s400/5.jpg" /></a> <br />အဲဒီက႑ေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္က <span style="color:#000066;"> “ျပည္ပက ဘေလာ့ဂါေတြကို စာေပေလာကနဲ႔ ေပါင္းကူးေပးထားတာပါ… စာေရးလည္း ေကာင္းတယ္… စာေပစိတ္လည္း ရွိတယ္… ေရးလည္း ေရးႏိုင္တယ္... လူလည္း လက္ခံႏိုင္တဲ့ စာေပ အႏုပညာရွင္ေလးေတြကုိ တတ္ႏိုင္သမွ် ေဖၚထုတ္ေပးခ်င္တာပါ… အခုလို ျပည္ပကေလာင္ရွင္မ်ားဆုိၿပီး က႑ခြဲလုိက္ေတာ့ ျပည္တြင္းက စာေရးဆရာေတြကလည္း သတိထားမိလာၾကတယ္… ဒါေၾကာင့္မို႔ ျပည္ပက ကေလာင္ရွင္ေတြဆီက သူတို႔တတ္ထားတဲ့ ပညာနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအတြက္ သိသင့္ သိထိုက္တဲ့ အခ်က္အလက္၊ သတင္းစကားမ်ားနဲ႔အတူ ထူးျခား ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆ တင္ျပပံုေလးေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္…”</span> လို႔ ေျပာျပပါတယ္။ <br /> <br />ၿပီးခဲ့တဲ့လ ဇူလိုင္လထုတ္ မဂၢဇင္း ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္မ်ားက႑မွာ စာေရးေဖၚေတြျဖစ္တဲ့ မိုးကုတ္သား၊ ကိုေအာင္၊ ျမစ္က်ိဳးအင္း၊ ႏိုင္းႏိုင္းစေနနဲ႔ ျမတ္မြန္တို႔ရဲ႕ လက္ရာေတြ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ အခုၾသဂုတ္လထုတ္ စာအုပ္မွာေတာ့ ေမဓါဝီ၊ ျမစ္က်ိဳးအင္း၊ ျမတ္မြန္၊ ကိုေအာင္၊ နမ္းမဝ နဲ႔ <a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2009/08/blog-post_28.html">သက္ေဝ</a> တို႔ရဲ႕ စာ ကဗ်ာ ေတြ ပါပါတယ္။ ေနာက္လေတြတိုင္းမွာလည္း အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ုအတူ ျပည္ပ ကေလာင္ရွင္ ဘေလာ့ဂါေတြရဲ႕ စာ ကဗ်ာ အက္ေဆး ေဆာင္းပါးေတြကို မျပတ္ ဖတ္ရႈၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> <br />ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ စာေပေလာကကို ေပါင္းကူးေပးဖို႔ အခုလို က႑မ်ိဳး ထည့္သြင္းေပးဖို႔ စိတ္ကူးရတဲ့ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာဥာဏ္လင္းတင့္နဲ႔အတူ Look မဂၢဇင္း ဝိုင္းေတာ္သားမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ <br /> <br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စကၤာပူမွာ Look မဂၢဇင္းကို ဘယ္ေနရာမွာ ဝယ္လို႔ရတယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္လေတြမွာ တေနရာရာမွာ ဝယ္ယူဖတ္ရႈလို႔ ရႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားစီစဥ္ေနပါတယ္။ အဆင္ေျပသြားရင္ သတင္းေပးပါ့မယ္။ <br /> <br />International Look မဂၢဇင္းရဲ႕ ပထမ ေျခလွမ္း သံုးလွမ္းမွသည္ ေျခလွမ္းေပါင္း မ်ားစြာ မ်ားစြာအထိ ေအာင္ျမင္ရွင္သန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္…။ </span> <br /> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a> <br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-3867206452680757084?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-67200378181667629312011-08-22T21:45:00.007+08:002011-08-22T22:01:51.085+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-FZtaigEV7hw/TlJeoekhwVI/AAAAAAAAB3o/uwckohd4kjI/s1600/2A.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 295px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FZtaigEV7hw/TlJeoekhwVI/AAAAAAAAB3o/uwckohd4kjI/s320/2A.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643677332542701906" /></a> <br /><span style="color:#000099;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ တစ တစ ေလ်ာ့ပါးလာသည္။ ေန႔တိုင္းလိုလို တခုမဟုတ္ တခု ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္။ အနီးအနားမွာ အလစ္သုတ္သူ တေယာက္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနသည္မွာ ေသခ်ာေနၿပီ…။ ဒီအေၾကာင္းကို သတိထားမိခ်ိန္မွစ၍ ထိုအလစ္သမားကို အမိဖမ္းေရးအတြက္ အစီအစဥ္မ်ား ခ်ေနမိသည္။ နည္းနည္းမွ အလစ္ေပးလို႔မျဖစ္…။ ေသေသခ်ာခ်ာ အကြက္ခ်၍ အမိအရ ဖမ္းဆီးရန္ ၾကိဳးစားမည္။ ထိုအလစ္သမားကို အမည္နာမ တခုခုေပးဖို႔ စဥ္းစားေသာ္လည္း အလစ္သမားဟူသည္ အလစ္သမားပဲေပါ့…။ သူခိုးဟု ေခၚခ်င္ေသာ္လည္း သူက ခိုးယူျခင္းထက္ အလစ္မွာ ဝင္ေရာက္တတ္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလစ္သမားဟုပင္ ေခၚခ်င္ပါသည္။ တျခား လွလွပပ အမည္နာမမ်ားျဖင့္လည္း စိုးစဥ္းမွ် မထိုက္တန္ပါ။ <br /> <br />အလစ္သမားအေၾကာင္းႏွင့္ သူ၏ အလစ္သုတ္ပံုမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္…။ <br />ေျပာရလွ်င္ အလစ္သမားသည္ ဦးေခါင္းေပၚမွာရွိေနေသာ ဆံပင္အနက္ေရာင္မ်ားကို စတင္ ခိုးယူသည္။ တခါတခါ ထိုအလစ္သမား စိတ္ေကာင္းဝင္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ အနက္ေရာင္ဆံပင္မ်ားအစား အျဖဴေရာင္မ်ား ခ်န္ထားခဲ့တတ္သည္။ (သိပ္ေတာ့ ဟန္မက်လွပါ) <br /> <br />ေနာက္ထပ္ သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ အျမင္အာရံုမ်ားကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခိုးယူသည္။ ယခင္က ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ေတြ႔ျမင္ေနရေသာ အရာမ်ားကို ယခုမူ ေဝေဝဝါးဝါးသာ ေတြ႔ႏိုင္ေတာ့သည္။ ထို႔အတူ တခ်ိန္ထဲမွာ အၾကားအာရံုမ်ားကိုလည္း မသိမသာ ခိုးယူေသးသည္...။ တစံုတေယာက္က စကားတခြန္း ေျပာလိုက္ပါက သဲသဲကြဲကြဲမၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဘာလဲ… ဘာလဲ… ဘာေျပာလိုက္တာလဲဟင္ ဟု မၾကာခဏ ဆိုသလို ျပန္ေမးေနရေတာ့သည္…။ <br /> <br />ယခင္အခ်ိန္မ်ားက အရာရာကို သြက္သြက္လက္လက္ တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွားႏိုင္ခဲ့ျခင္းမ်ားသည္ ယခုအခါတြင္ ယံုတမ္းစကားတခု သဖြယ္…။ အျပဳအမူမ်ား၊ အေတြးအေခၚမ်ား၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား… အရာရာမွာ ခ်ိနဲ႔ ေႏွးေကြးလာၾကသည္။ သြက္လက္ ဖ်တ္လတ္ျခင္းမ်ား၊ လန္းဆန္းတက္ၾကြမႈမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပန္ၿပီ…။ ၾကည္လင္ေနေသာ ၾကည့္မွန္တို႔သည္ မလိမ္ညာတတ္ပါ၊ အမွန္တရားကိုသာ အစဥ္အျမဲ ျပတတ္သည္မွာ အေသအခ်ာပင္။ မွန္ေရွ႕ကိုေရာက္တိုင္း တေန႔တျခား သိသာထင္ရွားလာေသာအရာမ်ားမွာ မ်က္ႏွာေပၚမွ အေရးအေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ အလစ္သမား၏ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာေပၚမွ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းမ်ား ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပန္ၿပီ…။ <br /> <br />ထိုအလစ္သမား၏ လုပ္ရပ္ေတြသည္ သည္မွာတင္ရပ္သြားၿပီလားဟု ေမးခြန္းထုတ္လာေသာ္ အေျဖမွာ လံုးဝ ရပ္မေနေသးပါ ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သည္။ အေပၚယံမွ အလြယ္တကူ ျမင္သာ ထင္သားေသာ အရာမ်ားကို အလစ္ခိုးယူရံုတင္မက မ်က္စိျဖင့္အလြယ္တကူ မျမင္ႏိုင္ေသာ အရာမ်ားကိုလည္း ခိုးယူတတ္ေသးသည္။ ထိုသို႔ေသာ ခိုးယူမႈတို႔က ခႏၵာကိုယ္တြင္းမွာ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားေသာ အေရးၾကီး အစိတ္အပိုင္းမ်ား၏ ပံုမွန္အလုပ္လုပ္ေနမႈကို နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ အေႏွာက္အယွက္ေပး ဟန္႔တားလာသည္။ <br /> <br />ခက္ေတာ့ေနၿပီ…။ သည္အတိုင္း ဆက္ေန၍ေတာ့ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မျဖစ္။ တေန႔ၿပီးတေန႔မွာ တခုၿပီးတခုကို အလစ္သုတ္ ခိုးယူေနသူကို စံုစမ္းေထာက္လွမ္းကာ အမိအရ ဖမ္းဆီးရန္ ၾကိဳးစားရေတာ့မည္။ ထိုအေရးမွာ သိပ္ေတာ့ အလြယ္တကူ မဟုတ္ေခ်…။ နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားကို တိုင္ပင္ရင္း၊ သူတို႔ထံမွ အၾကံဥာဏ္မ်ား၊ အကူအညီမ်ားကို ရယူရင္း ထိုအႏွီအလစ္သမားကို ပိုက္စိတ္တိုက္၍ ရွာေဖြခဲ့ရသည္။ <br /> <br />ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ထိုအလစ္သုတ္သမားကို ေအာင္ျမင္စြာ အမိအရ ဖမ္းဆီးႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကံဆိုးလွစြာ… သူ အလစ္သုတ္ ခိုးယူသြားေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုေတာ့ျဖင့္ ျပန္လည္မရရွိခဲ့ေပ…။ သူကလည္း သူ႔အမႈကို စစ္ေဆး နာၾကားေနေသာ တရားခြင္မွာ လက္ဆုတ္လက္ကိုင္ျပ၍ ရႏိုင္ေသာ အရာဝတၳဳမ်ားကို ခိုးယူျခင္းမျပဳပါဟု ထြက္ဆိုခဲ့သည္။ ဤအမႈကို စစ္ေဆးေနခ်ိန္မွာ သူ၏ အမည္နာမကိုေတာ့ (မေျပာမျဖစ္ေသာေၾကာင့္) ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားခဲ့သည္…။ ထိုအလစ္သုတ္သမား၏ အမည္မွာ “ဇရာ” ျဖစ္ၿပီး သူ႔ကို စစ္ေဆးေသာအခါ သူ ခိုးယူသြားေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ အမည္တပ္ရေသာ္ “လူသားတို႔ထံမွ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းမ်ား” ျဖစ္သည္ဟု ေျဖာင့္ခ်က္ေပး ဝန္ခံခဲ့ေလသည္…။ <br /> <br />သူတပါး၏ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ ခိုးယူျခင္း အလစ္သုတ္ယူျခင္းတို႔သည္ ငါးပါးသီလ အနက္က တပါးျဖစ္ေသာ အဒိႏၷဒါနာကံ ေျမာက္ၿပီး အမွန္တကယ္ ၾကီးေလးေသာ အမႈၾကီးတခု ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သဘာဝတရားဟူေသာ ခံုရံုးက အမႈသြား အမႈလာကို အစမွ အဆံုး အေသအခ်ာ နာၾကားအၿပီးမွာ သူ႔ကို စြဲဆိုရန္ ခိုင္လံုေသာ ဥပေဒပုဒ္မ ရွာမရေသာေၾကာင့္ အျပစ္ယူ၍ မရ၊ အေရးယူ၍ မရ၊ တားဆီး၍ မရ၊ ထို႔အတူ ရပ္တန္႔ခိုင္း၍လည္း မရ...။ ထို႔ေၾကာင့္ အဆိုပါ အလစ္သမား “ဇရာ” ကို တရားရံုးေတာ္မွ တရားေသ လႊတ္၍ ဤအမႈကို ပိတ္သိမ္းလိုက္ရေပေတာ့သည္…။ </span> <br /> <br /></span><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a> <br /> <br /><span style="color:#333333;">ေအာက္ေျခမွတ္စု - <a href="http://www.mediafire.com/?89xt1xioc3avomd">အေမွာင္ဘက္ျခမ္း E Book</a> ထဲက ဒုတိယ တပုဒ္ပါ...။ ပိုစ့္ ေခါင္းစဥ္ ေပး ေပးတဲ့ ညီမ ခိုင္စိုးလင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ <br /></span></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-6720037818166762931?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-81867374386390357122011-08-21T20:30:00.007+08:002011-08-22T21:56:30.605+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#333333;">စာအုပ္အမည္ - အေမွာင္ဘက္ျခမ္း - The Dark Side (သို႔) သူခိုးစာအုပ္ <br /> <br />စာစီ ပံုထည့္ ေနရာခ် စာျပင္သူ - ခိုင္စိုးလင္း <br /> <br />အတြင္းပံုမ်ားကို ေရးျခစ္သူ - မေလးေမ <br /> <br />စာေပအမွတ္တံဆိပ္ပံုေဖၚေပးသူ - ကိုရဲ <br /> <br />စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ - ၁၀၉ / ၁၁၀ -၃၈၀- ၂၀၁၁ ျဖင့္ မ်က္ႏွာဖံုးစာေပမွ ထုတ္ေဝ <br /> <br />ပါဝင္ေရးသားၾကသူမ်ား - ဟန္သစ္ျငိမ္၊ ဟယ္ရီလြင္၊ ေနျမဲ၊ တင္ထြန္းျမိဳင္ ၊ မိုးလွိဳင္ည၊ ေနဦး ၊ လင္းဒီပ ၊ ညိဳမင္းခ၊ ကိုမ်ိဳး ၊ ၾကည္သက္ဟန္၊ မွိဳင္း (ေဆး -၂)၊ ၾသၿမိဳင္ ၊ နန္းညီ၊ ဇာတိ၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး ၊ ေတေလ ၊ ပန္ဒိုရာ ၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး ၊ ခိုင္စိုးလင္း ႏွင့္ သက္ေဝ <br /></span> <br /><a href="http://www.mediafire.com/?89xt1xioc3avomd">ဤေနရာ</a> <span style="color:#333333;">တြင္ Download ခ် ဖတ္ရႈႏိုင္ၿပီ…။ <br /> <br /></span><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#000066;">ကြယ္ရာ (သို႔မဟုတ္) တြယ္ရာ </span></strong> <br /></span> <br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oiiFLr7SdMo/TlD6Ij4PZMI/AAAAAAAAB3g/F9DTb-OIntU/s1600/1A.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 292px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643285358072259778" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-oiiFLr7SdMo/TlD6Ij4PZMI/AAAAAAAAB3g/F9DTb-OIntU/s320/1A.jpg" /></a> <br /><span style="color:#330033;">ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ အေဖရွိမေနပါ…။ <br />အိမ္သားမ်ားက အေဖ ပြဲေစ်းတန္းဖက္သြားသည္ ဟု ေျပာၾကသည္။ ထိုအခါတြင္မွ အိမ္နားမွာ ဘုရားပြဲ တရားပြဲတို႔ႏွင့္အတူ ေစ်းဆိုင္မ်ား စည္ကားေနေသာ ပြဲေစ်းတန္းတခု ရွိေနေၾကာင္း သတိရသြားသည္။ အခုလည္း အေဖက ထိုပြဲေစ်းကို သြားသည္ တဲ့…။ မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ထဲမွာ တကုတ္ကုတ္ႏွင့္ ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ… ေညာင္းညာေနေသာ ကိုယ္ႏွင့္ စိတ္ကို အနားေပးရန္၊ ၿပီးေတာ့ အေဖ့အား အေဖၚျပဳရန္ ပြဲေစ်းဖက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ဖို႔ အိမ္မွ ထြက္လာခဲ့သည္…။ <br /> <br />မီးလံုး မီးေခ်ာင္း အေရာင္စံုေအာက္တြင္ အမ်ိဳး အမည္စံုလင္လွေသာ ေစ်းဆိုင္တန္းမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ပြဲေစ်းရွိမွ ေတြ႔ရ စားရတတ္ေသာ မုန္႔ပ်ားသလက္သည္ႏွင့္ မုန္႔ေလေပြသည္ကို ေတြ႔ေတာ့ သူ ငယ္ငယ္က အေဖနဲ႔အတူ ပြဲေစ်းေလွ်ာက္ခဲ့စဥ္အခါက သူ ပူဆာသျဖင့္ အေဖဝယ္ေကြ်းေသာ မုန္႔ေလေပြခ်ပ္ၾကီး လူတိုးေသာေၾကာင့္ က်ိဳးေၾကသြားရာ ပြဲေစ်းထဲတြင္ ထြန္႔ထြန္႔လူးေအာင္ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုခဲ့ပံု၊ သူ႔ကို ေခ်ာ့ေမာ့ရင္း ေနာက္ထပ္ မုန္႔ေလေပြ အသစ္တခ်ပ္ႏွင့္အတူ မိုးပ်ံပူေဖါင္းတလံုးကိုပါ အေဖက ဝယ္ေပးခဲ့ပံုမ်ားကို အမွတ္ရ ျမင္ေယာင္လာသည္။ အေဖေရာ… သည္ပြဲေစ်းထဲက မုန္႔ေလေပြသည္ကို ေတြ႔လွ်င္ သူ႔အေၾကာင္းကို သတိရၿပီး ျပံဳးရယ္ေနမလာဟုး ေတြးရင္း လူအုပ္ၾကားထဲမွာ အေဖ့ကို မ်က္စိကစား ရွာေဖြမိသည္…။ အေဖ ဘယ္နားမွာပါလိမ့္… <br /> <br />သည္လိုႏွင့္ လူေရစီးေၾကာင္းၾကီးထဲ တေရြ႕ေရြ႕ ေမ်ာပါရင္း ပြဲေစ်းတန္း၏ အဆံုးနားကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အေဖ့ကိုကား မေတြ႔မိ…။ ထိုစဥ္အခ်ိန္မွာပဲ မိုးစက္ မိုးေပါက္တို႔က ဖ်ိဳးဖ်ိဳးေျဖာက္ေျဖာက္ ရြာက်လာတာ ျဖစ္သည္…။ ရုတ္တရက္မို႔ လက္ထဲမွာလည္း ထီးမပါ၊ အနီးအနားသြားတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ထီးေဆာင္ေလ့မရွိေသာ အေဖ့မွာလည္း ထီးတလက္ မပါတာ ေသခ်ာသေလာက္ပင္။ ေရွ႕လွမ္းလွမ္းမွာ အကိုင္းအခက္တို႔ ေဝေဝဆာဆာရွိေသာ သစ္ပင္ၾကီးၾကီး တပင္ကို ေတြ႔လိုက္ေသာေၾကာင့္ ယာယီခိုနားရန္ ေျခလွမ္းတို႔ကို အရွိန္ျမွင့္ကာ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားမိသည္။ <br /> <br />သစ္ပင္ေအာက္ကိုေရာက္သြားေသာအခါ ကိုယ့္လို မိုးခိုေနသူ တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ရွိေနသည္…။ ထိုသူမ်ားကို အကဲခတ္သလို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေစ်းျခင္းေတာင္း တလံုး ကိုင္ရင္း မတ္တပ္ရပ္ မိုးခိုေနသူ အမ်ိဳးသမီးဝဝတေယာက္၊ ၿပီးေတာ့ သစ္ျမစ္တခုေပၚတြင္ ေမွးထိုင္ရင္း ေဆးလိပ္ေသာက္ေနေသာ အမ်ိဳးသားတေယာက္…။ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားအၾကား၊ မိုးစက္မိုးမွဳန္မ်ားအၾကားမွာ ေဝဝါးေနေသာ္လည္း ထိုအမ်ိဳးသား၏ ပံုသ႑ါန္ကို သူ တရင္းတႏွီးရွိလွသည္…။ မ်က္ေတာင္တခ်က္ ခတ္လိုက္မိသည္… ၿပီးေတာ့ ေနာက္တၾကိမ္ မ်က္ေတာင္အခတ္မွာပင္ သူ ေသခ်ာသြားသည္…။ အေဖ ပါလား…။ အေဖ… ေဆးေပါ့လိပ္ကို မီးခိုးေငြ႔မ်ား တေထာင္းေထာင္းထေအာင္ မက္မက္ေမာေမာ ဖြာရွိဳက္ေနေသာ အေဖ…။ <br /> <br />ရုတ္တရက္ ပုန္းကြယ္စရာ ေနရာ ရွာမရခင္ စကၠန္႔အနည္းငယ္အတြင္းမွာ အေဖ သူ႔ကို ေတြ႔သြားသည္…။ အေဖက သူ႔ကို ေတြေတြၾကီး ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္…။ အေဖ့အနားကို သူ ေျဖးညွင္းစြာ တိုးကပ္သြားမိသည္။ ႏွစ္ဦးသား ဘာစကားမွ မဆိုႏိုင္ၾက… အေဖက ေခါင္းကို ငံု႔ကာ ေသာက္လက္စ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ေျမၾကီးေပၚသို႔ခ်ကာ ထိုးေျခမြပစ္လိုက္သည္။ <br /> <br />ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေနသည္ဟု ဆရာဝန္က နာမည္တပ္ၿပီး ေဆးလိပ္နဲ႔ ဦးေလးရဲ႕အသက္ ဘယ္ဟာက တန္ဖိုးရွိသလဲ ဆိုေသာ အေမးစကားကို အေမးခံလိုက္ရေသာ အေဖ… ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္ပြန္းတတီး ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ ရွိခဲ့ေသာ ေဆးလိပ္ကို သားသမီးတို႔ အလိုက် ျဖတ္ခဲ့ရေသာ အေဖ… အခုေတာ့… … အေမွာင္ရိပ္က်က် သစ္ပင္တပင္ကို အကြယ္အကာယူရင္း ေဆးလိပ္တလိပ္ကို ခိုးေၾကာင္ ခိုးဝွက္ တမက္တေမာ ရွိဳက္ဖြာေနေသာ အေဖ… မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သားျဖစ္သူႏွင့္ တည့္တည့္တိုးေလေသာအခါ ရွက္ရြံ႕အားငယ္ၿပီး မလံုမလဲႏိုင္လွေသာ အၾကည့္ေလးႏွင့္အတူ မ်က္ရည္ၾကည္မ်ား ရစ္ဝဲေနေသာ အေဖ…။ <br /> <br />ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က ပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္ရင္း စားလက္စ မုန္႔ေလေပြ က်ိဳးေၾကသြားေၾကာင့္ ဝမ္းပန္းတနည္း ငိုယိုေသာအခါ အေဖက မုန္႔ေလေပြ အသစ္တခ်ပ္ႏွင့္အတူ မိုးပ်ံပူေဖါင္း တလံုးကိုပါ အဆစ္ဝယ္ေပးၿပီး ကြ်န္ေတာ့ကို ေခ်ာ့ေမာ့ႏွစ္သိမ့္ အငိုတိတ္ေစခဲ့သည္။ ေသာက္လက္စ ေဆးလိပ္တိုကို ေျမေပၚမွာ ထိုးေျခပစ္လိုက္ေသာ အေဖ့မ်က္ဝန္းမွ စိုလက္ေနေသာ မ်က္ရည္စမ်ားကိုမူ မည္သည့္အရာျဖင့္ အစားထိုး ႏွစ္သိမ့္ၿပီး ေျဖေဖ်ာက္ ေသြ႔ေျခာက္ေစရမည္ကို ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားအေျဖရွာေနဆဲ…။ <br /></span></span> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-8186737438639035712?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-55512092690067975792011-08-20T23:30:00.011+08:002011-08-21T15:55:57.752+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color:#333333;">တမင္ ေမ့ေဖ်ာက္ထားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြသည္ (တမင္) နားမေထာင္ျဖစ္တာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ သီခ်င္းတပုဒ္မွ စတင္ကာ အနားကို သူ႔အလိုလို ေရာက္လာၾကသည္။ ယပ္ေတာင္တေခ်ာင္းျဖင့္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေမာင္းခါထုတ္ေသာ္လည္း အလြယ္တကူ ထြက္မသြား…။ သတိရျခင္းတို႔သည္ ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္ႏွင့္ တူသည္ဟု ဆိုခ်င္ေသာ္လည္း ထိုေကာ္ဖီခါးခါးကပင္ သတိရျခင္းမ်ားကို မ်ားသထက္ မ်ားေအာင္ ေခၚေဆာင္လာတတ္ၾကသည္ပင္။ နားမရွင္းေအာင္ စာေရးျခင္းသည္ ညေနက ေသာက္လိုက္ေသာ ဘီယာတခြက္ေၾကာင့္ဟု ဆိုလွ်င္ ဘီယာေသာက္သူမ်ားက သူတို႔ကို သိကၡာခ်သည္… တခြက္ႏွင့္ မူးရသလား… ဟု အျပစ္တင္ၾကလိမ့္မည္ကို ၾကိဳတင္ ေတြးဆၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ အျပစ္တင္ မေစာၾကပါႏွင့္… လစ္မစ္ျခင္း မတူေသာေၾကာင့္ဟု ယူဆၾကေစခ်င္ပါသည္…။ ယာဥ္စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး၏ ေဆာင္ပုဒ္ ျဖစ္ေသာ မူးရင္ မေမာင္းနဲ႔… ေမာင္းရင္ မမူးနဲ႔.. ဆိုေသာ စကားရပ္ကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးပါရန္ ၅၂လမ္းရံုးကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး မူးရင္ မေရးနဲ႔… ေရးရင္ မမူးနဲ႔ ဟု ဘေလာ့ဂ္စည္းကမ္းလုပ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္။ သည္လိုဆိုလွ်င္ ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ ပိုစ့္ေတြ က်ဲကုန္ၾကမည္လည္း စိုးရိမ္ရေသးေတာ့…။ သို႔ေသာ္လည္း မူးလွ်င္ အနည္းငယ္ေတာ့ ရစ္လိုပါသည္။ ေျပာရင္း ဆိုရင္း လိုရင္းမွ ေသြဖီသြားမႈမ်ား၏ အဓိက တရားခံမွာ ဘီယာတခြက္ေၾကာင့္လား… ေကာ္ဖီခါးခါးေၾကာင့္လား… သို႔တည္းမဟုတ္ ေမ့ထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ေခါင္းထဲ ေရာက္လာျခင္းေၾကာင့္လား… ညေနက စီခဲ့ေသာ စာတပုဒ္ေၾကာင့္လား… ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနေသာအခ်ိန္တြင္ အနီးအနားမွ ဖေယာင္းတိုင္ အနီေရာင္မ်ားသည္ တရားခံ ျဖစ္သြားၾကရွာသည္။ မီးျခစ္တလံုးယူ၍ သူတို႔ကို မီးပံုရႈိ႕လိုက္သည္…။ ဟိုယိမ္း ဒီယိုင္ႏွင့္ တေငြ႔ေငြ႔ေတာက္ေလာင္ေနေသာ နီဝါဝါ မီးေတာက္မ်ားကိုၾကည့္ရသည္မွာ အရသာရွိလွေသာ္လည္း မူးေနာက္လာသည္…။ မီးေတာက္မ်ားကေရာ မူးတတ္ပါသလား… ေတြးမရပါ…။ သို႔ေသာ္ ရမ္းေနသည္မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ ဖေယာင္းေညွာ္နံ႔ကို မခံႏိုင္ေတာ့ေသာ အခ်ိန္တြင္ ထိုဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို ေရဘံုဘိုင္ေအာက္တြင္ သြားခ်ၿပီး ေရမ်ားကို ဒလေဟာ ဖြင့္ခ်ထားလိုက္သည္။ စိတ္ထဲမွလည္း ႏွစ္ေထာင္းအားရ အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္လွ်က္… ။ မီးေတာက္ေတြ ျငိမ္းသြားၿပီ…။ တခုပဲ… မီးျငိမ္းကာမွ ပိုလို႔ေတာင္ ေညွာ္လာၾကေသးသည္…။ ထိုေရဘံုဘိုင္အနားမွ ထြက္ေျပးခဲ့မိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ခုနက သီခ်င္းသံကို ျပန္ၾကားလာရတာ…။ ခပ္ထုတ္စရာ ယပ္ေတာင္ကို ျပန္ရွာေနခ်ိန္မွာ သီခ်င္းက မရပ္မနား တေခါက္ၿပီး တေခါက္ လည္ေနသည္။ ေမ့ေဖ်ာက္ထားေသာ သတိရျခင္းမ်ား… ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္… နားမရွင္းေအာင္ စာေရးျခင္း… ညေနက ေသာက္ခဲ့ေသာ ဘီယာတခြက္ႏွင့္ စီခဲ့ေသာ စာတပုဒ္ (သို႔မဟုတ္) ႏြယ္…။ ဘီယာလိုပဲ ခါးတာ ဘာပါလိမ့္... တခြက္… ႏွစ္ခြက္… သံုးခြက္… ႏိုး… ႏိုး… ႏိုး… ဘယ္ေတာ့မွ ခ်ိဳမလာႏိုင္တာ သိပ္ကို ေသခ်ာပါသည္။ မူးရင္ မေရးနဲ႔… ေရးရင္ မမူးနဲ႔… မီးျခစ္တလံုးႏွင့္ ဖေယာင္းတိုင္ အနီေရာင္မ်ား… မီးေတာက္ နီဝါဝါေတြႏွင့္ ေလမွာ ဝဲေနေသာ ဖေယာင္းေညွာ္နံ႔… ၿပီးေတာ့ ေရႏွင့္ထိေတြ႔ၿပီး ျငိမ္းသြားေသာမီး…။ တေငြ႔ေငြ႔ေလာင္ကြ်မ္းမႈမ်ားကို မႏွစ္လို…။ ေလာင္ကြ်မ္းမႈမ်ား၊ အေညွာ္နံ႔မ်ား အနီးမွ ထြက္ေျပး… ေဟာ… ဒီသီခ်င္းအနားကိုပဲ ေနာက္တေခါက္… ၿပီးေတာ့ တေခါက္ၿပီး တေခါက္… အေခါက္ေခါက္ ျပန္ေရာက္လာျပန္ၿပီ… <br /></span> <br /><span style="color:#000099;"><em>အပ္ေၾကာင္းအထပ္ထပ္ ဇာတ္ထုပ္ကို တေခါက္ၿပီး တေခါက္ဖြင့္ကာ… <br />ၾကည့္ရင္း... ငါ့မွာ... စိတၱဇ... <br />ငါ့ စိတ္... ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္... နိမ့္ဆင္းလိုက္... ျပန္ျမင့္တက္လိုက္နဲ႔... ... ... <br />ငါ့ စိတ္... ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္... ျမန္သြားလိုက္… ျပန္ေႏွးလိုက္နဲ႔…. စိတၱဇ… … <br />ျမင္ကြင္းမွာ ေဝဝါးလိုက္... ျပန္ၿပီး ၾကည္လင္သြားလိုက္... <br />ေပါ့ပါးစြာ ပ်ံဝဲလိုက္... ျပန္ ေလးလံ ထံုထိုင္းလိုက္ နဲ႔... <br />ျမင္ကြင္းမွာ ေဝဝါးလိုက္... ျပန္ၿပီး ၾကည္လင္သြားလိုက္... <br />ေပါ့ပါးစြာ ပ်ံဝဲလိုက္... ျပန္ ေလးလံ ထံုထိုင္းလိုက္ နဲ႔... <br /></em></span></span> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a> <br /> <br />မွတ္ခ်က္ - မူး၍ ေရးေသာစာ (လံုးဝ) လံုးဝ မဟုတ္ပါ။</br> <br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=GuHzbdjRUSc">ဝိေရာဓိ - ေလးျဖဴ</a> <br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-5551209269006797579?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-69364022093414344032011-08-17T23:30:00.012+08:002011-08-18T21:23:09.299+08:00<div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">ခန္းဆီးလိုက္ကာမ်ားကို တင္းတင္း ေစ့ပိတ္အျပီး တခန္းလံုးမွ မီးခလုတ္မ်ားကို ပိတ္လိုက္ေသာအခါ ညအေမွာင္ႏွင့္ မီးအေမွာင္တို႔ ေရာေႏွာ တသားတည္းက်… ညက လိုအပ္သည္ထက္ ပိုမို ေမွာင္မိုက္ရင္း အသက္ဝင္ လွပသြားေတာ့သည္။ </span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <br /><div align="center"><strong><span style="color:#333333;">* * * * * * </span></strong></div><strong> <br /><div align="left"></strong><span style="color:#333333;">လူအေတာ္မ်ားမ်ားက အေမွာင္ကို မၾကိဳက္ၾကေသာ္လည္း ကြ်န္မကေတာ့ လူအမ်ားႏွင့္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ဆန္႔က်င္လိုက္ရမွ စားဝင္ အိပ္ေပ်ာ္တတ္သူ… ထူးထူးျခားျခား အေမွာင္ကို ၾကိဳက္တတ္သူတေယာက္ ျဖစ္သည္။ မီးေရာင္ေအာက္မွာ မ်က္စိစံုမွိတ္၍ ေတြးရျခင္းထက္ အေမွာင္ထဲတြင္ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားျဖင့္ ေတြးခ်င္ရာ ေတြးေနရျခင္းကို ႏွစ္သက္လွသည္။ လူအမ်ား ႏွစ္သက္လွေသာ လေရာင္ ၾကယ္ေရာင္ေတြကို အခန္းထဲသို႔ မေရာက္ေစရန္ ခန္းဆီးထူထူျဖင့္ ပိတ္ဆည္းကာ အကာအကြယ္ ျပဳတတ္သူမွာလည္း ကြ်န္မသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ အေမွာင္ထုသည္ လူမ်ား၏ စိတ္ကို လွည့္စားတတ္သည္ဟူေသာ အခ်က္မွာ အျခားသူမ်ားအတြက္ မွန္ မမွန္ မေသခ်ာပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္မ တေယာက္တည္းအတြက္ေတာ့ သိပ္ကို မွန္ကန္ပါသည္။ <br /> <br />စပ္စုတတ္ေသာ အခန္းနီးခ်င္းတခ်ိဳ႕က ေန႔ေန႔ ညည ေနပူပူ မိုးရြာရြာ အခ်ိန္တိုင္း မီးဖြင့္ေလ့မရွိေသာ ေမွာင္ပိတ္ပိတ္ ကြ်န္မ၏အခန္းကို တအံ့တၾသ ၾကည့္ရင္း ေမးခြန္းထုတ္ၾကေသာအခါ မီတာခ မတတ္ႏိုင္၍ မီးမဖြင့္ျခင္း ျဖစ္သည္ ဟူေသာ ကပ်က္ကေခ်ာ္ အေျဖမ်ိဳးကို ေပးရင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာပစ္တတ္သူမွာ ကြ်န္မ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေမွာင္မိုက္ေသာ အခန္းထဲမွာ တဦးတည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ေနထိုင္ရင္း ရႏိုင္သမွ် အေကာင္းဆံုးအရာမ်ားကို ကြ်န္မ ရွာေဖြေနခဲ့မိပါသည္။ <br /> <br />ေကာင္းၿပီ… အေမွာင္ခန္းတခုထဲမွာ ကြ်န္မ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးေတြ ရႏိုင္မည္လဲ… <br /> <br />ေမွာင္ေနေသာ အခန္းတခုသည္ ကြ်န္မကို ေအးခ်မ္းေသာ စိတ္ကူးအေတြးမ်ား ေတြးေစႏိုင္သည္။ အေတြးတစရလာလွ်င္ ထိုအေတြး၏ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လြတ္လပ္စြာ လိုက္ပါ ေတြးေတာခြင့္ကို အေမွာင္ထုက ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ အေမွာင္ကို က်င့္သားရေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားေၾကာင့္ စာအုပ္စင္ေပၚမွာ ဘယ္အထပ္မွာ ဘာစာအုပ္ေတြ ရွိေနသည္ကိုပင္ အလြယ္တကူ သိေနခဲ့သည္။ ထို႔ထက္ပို၍ အတိအက်ေျပာရပါမူ အထူအပါး အရြယ္အစား မတူညီၾကေသာ္လည္း ဘယ္စာအုပ္ေတြက သူ ကြ်န္မကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္ကိုပင္ အတတ္ ေျပာဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ <br /> <br />ထို႔အျပင္ ေမွာင္မိုက္ေနေသာ အခန္းတခုသည္ ကြ်န္မ သြားလို ေရာက္လိုေသာ ေနရာမ်ားကို သူ႔အလိုလို ေရာက္သြားေစႏိုင္သည္…။ သည္အခန္းထဲမွာ ေနထိုင္ရင္းကပင္ ကိုယ္တိုင္က တိမ္ေတြၾကားထဲသို႔ တဟုန္ထိုး တိုးဝင္သြားတတ္ေသာ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးမ်ားဆီသို႔ ေရာက္ခ်င္ ေရာက္သြားတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ နားထဲမွာ ေလယာဥ္အင္ဂ်င္သံတို႔က ဆူညံလွ်က္…။ <br /> <br />မၾကာခင္မွာပင္ ရထားသံလမ္းေတြ၏ ေဘးတဖက္ တခ်က္မွ ျမက္ရိုင္းပင္မ်ားကို လွမ္းျမင္ရတတ္ေသာ၊ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္မ်ားမွ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာေသာ ေလေအးေအးကို တဝၾကီး ရႈရႈိက္ခြင့္ရတတ္ေသာ ေက်းလက္က အိမ္ကေလးတလံုးဆီကို ေရာက္သြားတတ္ျပန္သည္။ ထိုအခါ အိမ္သားမ်ားႏွင့္ အစဥ္ဆန္႔က်င္တတ္ၿပီး ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္လည္း ဘယ္ေသာအခါကမွ အေစးမကပ္တတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ မသိစိတ္မွာ အိမ္ကိုလြမ္းဆြတ္ တမ္းတစိတ္ကေလး အနည္းအက်ဥ္းမွ် ရွိေနတတ္ေသးသည္ကို တအံ့တၾသ ေတြ႔ရျပန္သည္။ <br /> <br />ကိုယ္တိုင္က ေကာ္ဖီကို စြဲစြဲလန္းလန္း မၾကိဳက္တတ္ေသာ္လည္း သူ ႏွစ္သက္၍ အၾကိမ္ၾကိမ္ သြားခဲ့ဖူးေသာ မွန္ခ်ပ္ရွည္ရွည္မ်ား ကာရံထားေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးဆီသို႔ ေရာက္သြားတတ္ေသာအခါ ေကာ္ဖီနံ႔ ေမႊးေမႊးသည္ ကြ်န္မ၏ အေမွာင္အခန္းေလးထဲတြင္ ပ်ံ႕လြင့္လွ်က္…။ သဲမြမြေပၚတြင္ ဖိနပ္ခြ်တ္၍ သူ ႏွင့္အတူ တေပ်ာ္တပါး ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားခဲ့ေသာ ကမ္းေျခတခုဆီသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါတြင္မူ ေျခဖဝါးမွာ သဲမွဳန္မ်ား ကပ္လာသလိုပင္ ခံစားရႏိုင္ေသးသည္ ဆိုလွ်င္ ဘယ္သူ ျငင္းခ်က္ ထုတ္ႏိုင္မည္လဲ…။ <br /> <br />ထိုအရာေတြအျပင္ ေမွာင္ေနေသာ အခန္းတခု၏ နံရံေလးဖက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာၾကက္ေပၚတြင္ ကြ်န္မ အလိုရွိေသာ ပံုရိပ္မ်ားကို စိတ္တိုင္းက် ဖန္တီး၍ ရႏိုင္သည္။ စာၾကည့္စားပြဲမွာ ေထာင္ထားေသာ ေဖေဖ ႏွင့္ ေမေမတို႔၏ ေလးလက္မ ေျခာက္လက္မ ဓါတ္ပံုကေလးကို နံရံေပၚမွာ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ဲ႕ထားသလို ျမင္ရေစခဲ့သည္။ ဆိုးေတေတ ဂ်စ္ကန္ကန္ သမီးတေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတို႔က ကြ်န္မကို အစဥ္ ခြင့္လႊတ္ၿပီး ခ်စ္ခင္ ၾကည္ျဖဴတတ္ၾကပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ေတြ႔လွ်င္ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ျပံဳးျပတတ္ေသာ၊ တခုခု ရယ္စရာေတြ႔လွ်င္ သို႔မဟုတ္ သူ သေဘာက်လွ်င္ ပါးေဖါင္းျပတတ္ေသာ၊ အလိုမက်စရာမ်ားကိုေတြ႕လွ်င္ေတာ့ မ်က္ေမွာင္ကို အစြမ္းကုန္ ၾကဳတ္ျပတတ္ေသာ၊ ကြ်န္မ ခ်စ္ရေသာ သူ… သူ႔မ်က္ႏွာမ်ားက နံရံေတြတိုင္းမွာ အျပည့္… ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာၾကက္ေပၚမွာ ရုပ္ရွင္ျပကြက္ေတြလို တဖ်တ္ဖ်တ္…။ တခါတရံမွာ ညမိုးခ်ဳပ္တိုင္း က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုတတ္ေသာ ကြ်န္မ မုန္းတီးေသာ ေဘးတခန္းေက်ာ္မွ ကေလးေလး၏ မ်က္ရည္လည္ရြဲႏွင့္ မ်က္ႏွာေသးေသးေလးပင္ အဆစ္ပါလိုက္ေသး။ <br /> <br />ပိန္းပိတ္ေအာင္ နက္ေမွာင္ေနေသာ အခန္းတခုႏွင့္ အပ္စပ္ေသာ ဂီတသံမွာ သာယာ ျငိမ့္ေညာင္းေသာ ေမရွင္၏ ေခတ္ေဟာင္းေတး တပုဒ္ျဖစ္ႏိုင္သလို တခါတခါမွာ ေလးျဖဴ၏ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ေတာ့… ဟူေသာ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ေတးသြားတခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္ပင္။ ဒါမွမဟုတ္ ဝိုင္ဝိုင္း၏ အိမ္လြမ္းသူ… တခ်ိဳ႕ညမ်ားမွာေတာ့ မီမီဝင္းေဖ၏ အေမွာင္ယံ ၾကီးစိုးတဲ့ညရယ္… အစျပဳေသာ သီခ်င္းသံ ေအးေအးသဲ့သဲ့…။ သို႔ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မ၏ အခန္းမွာ ေဝဒနာေတြ ကင္းစင္ၿပီး အရာရာ ျပီးျပည့္စံုသြားၿပီျဖစ္သည္။ </span></div> <br /><div align="left"><span style="color:#333333;"></span></div><div align="center"><span style="color:#333333;"><strong>* * * * * *</strong></span></div><div align="left"> <br /><span style="color:#333333;">တံခါးရြက္ကို အျပင္ဖက္မွေန၍ အျပင္းအထန္ ထုႏွက္ ရိုက္ခတ္သံမ်ား ၾကားေနရသည္။ သူတို႔ေတြ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ဟရန္ ၾကိဳးစားေနၾကပံုရသည္။ တံခါးကို ဖြင့္၍ မရေအာင္ ပရိေဘာဂ တခုခုႏွင့္ တြန္းထိုးၿပီး ကာကြယ္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မွာ ဘယ္အရာကိုမွ ကိုင္တြယ္ ထိေတြ႔၍ မရေတာ့ေခ်။ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ထုႏွက္သံတို႔၏ အဆံုးမွာ ဝုန္း ကနဲ အသံက်ယ္က်ယ္တခုႏွင့္အတူ ကြ်န္မေၾကာက္ရြံ႕လွေသာ အလင္းေရာင္တခ်ိဳ႕ အခန္းထဲသို႔ တိုးဝင္လာခဲ့သည္။ <br /> <br />ေနာက္မွာေတာ့ လူတစုက ကြ်န္မကို မျမင္သလို တြန္း တိုက္ၿပီး အခန္းထဲသို႔ အေျပးတပိုင္း ဝင္သြားၾကျပန္သည္။ သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ အေစးမကပ္ေသာ ကြ်န္မအတြက္ အတန္းထဲမွာ အခင္ဆံုးဟု ဆိုႏိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမတေယာက္က မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်လွ်က္ ပါးစပ္မွလည္း တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ရင္းက ကြ်န္မအိပ္ရာနားသို႔ တိုးကပ္ဝင္ေရာက္သြားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းကို စကားေတြ လွမ္းေျပာေနေသာ္လည္း ၾကားရပံု မေပၚေခ်။ <br /> <br /><em>“ေက်ာင္းကအျပန္မွာ ေခြးကိုက္လိုက္တာ ေခြးရူးလား ေခြးေကာင္းလား မသိလို႔ ေဆးခန္းသြားမယ္၊ ေဆးခြင့္ယူၿပီး နားအံုးမယ္ဆိုျပီး ျပန္သြားတာပဲ… ဒီ တပတ္လံုး ေက်ာင္းမလာေတာ့ အိမ္မွာ နားေနတယ္ မွတ္တာေပါ့… တခုခုလိုရင္ အခ်ိန္မေရြး လွမ္းေခၚလိုက္ပါလို႔ မွာထားရဲ႕သားနဲ႔… အခုေတာ့… … …”</em> <br /> <br />ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မ ခ်စ္ရေသာ သူ… ဖြာလန္က်ဲေနေသာ ဆံပင္နီက်င္က်င္မ်ား… ၿပီးေတာ့ နာက်င္ နီရဲေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္… အေဝးၾကီးမွ ေမာၾကီး ပန္းၾကီး လာခဲ့ရသူတေယာက္ႏွယ္…။ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားမွာ ကြ်န္မ၏ နာမည္ကို သူ ေခၚေနက်အတိုင္း ေလသံသဲ့သဲ့ျဖင့္ ေရရြတ္လ်က္...။ သူတို႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေသာအေနျဖင့္ ျပံဳးရယ္ႏႈတ္ဆက္ေနေသာ ကြ်န္မကိုမူ မည္သူကမွ မျမင္ၾကေခ်။ <br /> <br />သူငယ္ခ်င္းက အသံထြက္၍ ရႈိက္ငိုေနစဥ္မွာပဲ ထိုလူတစုက အနည္းငယ္ ေလးပင္ဟန္တူေသာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေသတၱာတခုကို အခန္းထဲမွ အသာ မ ယူ သယ္ေဆာင္သြားၾကေတာ့သည္။ အို… ကြ်န္မ သြားရေတာ့မည္ပဲ…။ ငိုေနေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ ပုခံုးကို လက္သီးျဖင့္ ခပ္ဖြဖြထိုးရင္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္...။ ၿပီးေတာ့... နံရံကို ေခါင္းႏွင့္တိုက္ကာ အသံတိတ္ ရႈိက္ငင္ေနေသာ သူ႔ ဆံပင္နီက်င္က်င္ကို တခ်က္ နမ္းရႈိက္လိုက္ရင္း ထိုလူတစုႏွင့္ အတူ ကြ်န္မ လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။ <br /> <br />ကြ်န္မ ႏွစ္သက္မက္ေမာခဲ့ေသာ အေမွာင္ထုက ကြ်န္မအနားမွာ ထပ္ခ်ပ္မကြာ… … … <br /></span></div></span> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a> <br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-6936402209341434403?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-13046480242299749472011-08-09T11:10:00.008+08:002011-08-10T15:26:02.253+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ အစြမ္းကုန္ အေခ်ာင္ခိုေနေသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဇြတ္အားေပးရင္း ဒီေန႔ေတာ့ စာတပုဒ္ေရးဖို႔ ေတြးမိသည္။ အလုပ္က ေလးရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ နားၿပီးမွ ဘာစာမွ မေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္။ ဒီလိုေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဟု ေတြးကာ (အေၾကြးရွင္ေတြကိုေတာ့ အားနာပါးနာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထား၍…) စာ စေရးသည္။ <br /> <br />ခက္ေနသည္က အေၾကာင္းအရာ… ေခါင္းထဲမွာ စာေရးတတ္ေသာ အကန္႔ ပ်က္စီး ခ်ိဳ႕ယြင္းေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္ကေန ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာကို ရွာေဖြေတြးေတာၿပီး ေရးရမည္မွန္းမသိ…။ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ခါ စဥ္းစားရင္း အိမ္ထဲကို မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ ျမင္ကြင္းထဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကီး ေပၚလာသည္က ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုး ျဖစ္ေနေလသည္။ သည္ေတာ့မွ ဟိုတခါ ကယ္လိုရီေတြအေၾကာင္း ေရးေသာ <a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2011/01/blog-post_20.html">ပိုစ့္</a> ထဲမွာ အိမ္က ေပါင္ခ်ိန္စက္အေၾကာင္းကို ေနာက္တပိုစ့္မွာ ေျပာျပပါမည္ဟု ထည့္ေရးခဲ့မိသည္ကို သတိရလာသည္။ အေတာ္ပဲ… အိမ္က ေပါင္ခ်ိန္စက္အေၾကာင္း ေျပာျပရမည္…။ <br /> <br />ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ေပါင္ခ်ိန္စက္ဟု နာမည္မေပးခ်င္… စိတ္ဓါတ္က်စက္ ဟုသာ အမည္ေပးလိုက္ခ်င္သည္။ သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်ေစသေလာ မက်ေစသေလာ သိပ္မေသခ်ာပါ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ဓါတ္က်စရာ ေကာင္းလွသည္။ ေျပာရလွ်င္ ဟိုးအရင္ထဲက ရန္ကုန္အိမ္မွာလည္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ အနီေရာင္တလံုး ရွိဖူးသည္။ ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္သည္ ရိုးရိုး သာမန္ ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုးျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ သာမန္တာဝန္ကိုသာ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္က်စရာ စိတ္မေက်နပ္စရာဟူ၍ စိုးစဥ္းမွ် မေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရပါ။ <br /> <br />ဒီကိုေရာက္လာေတာ့လည္း မရွိမျဖစ္ အိမ္သံုးပစၥည္းထဲမွာ ေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ထိပ္နားမွာ ထည့္သြင္း စာရင္းတို႔ထားေသာေၾကာင့္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုသလို ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုး ဝယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အေရာင္ကလည္း အနီေရာင္ကေလး…။ ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္ အနီေရာင္ကေလးသည္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကို အေဖၚျပဳခဲ့သည္။ <br /> <br />ထိုစက္ကေလးသည္ မသိမသာႏွင့္ တရိပ္ရိပ္တက္လာေသာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္မ်ားကို သူ၏ လွဳပ္စိ လွဳပ္စိ လက္တံေလးမ်ားျဖင့္ မရဲတရဲ ျပသခဲ့သည္။ ကိုယ့္စက္ႏွင့္ကိုယ္ကေတာ့ ဟုတ္လို႔… တခါတခါ အေလးခ်ိန္မ်ားေနသလိုလို လာျပလွ်င္ ညာဖက္ေျခေထာက္ကို အသာေလး ဖြထားလိုက္ပါက သူ႔အလိုလို ျပန္က်သြားတတ္သည္။ လက္တံေလးေတြကလည္း ေခါင္းကို တည့္တည့္ငံု႔ၾကည့္လွ်င္ တမ်ိဳး၊ ေဘးကို အသာ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္လွ်င္ တမ်ိဳး မေရမရာႏွင့္ ဟိုမွ သည္ ယိမ္းထိုး လွဳပ္ခါေနၾကေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဖက္ကိုယ္ယက္ကာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို နည္းေသာဖက္မွ ယူလွ်င္လည္း ရႏိုင္သည္။ ထိုအခါ ၅၅ ႏွင့္ ၆၀ ကီလိုၾကား စိတ္ပိုင္းထားေသာ အပိုင္းေသးေသးေလးေတြၾကားမွာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ လွဳပ္ရွား ေျပးလႊားေနေသာ လက္တံမ်ားကို ကိုယ္လိုသလို သတ္မွတ္မိသည္သာ…။ ၾကာလာေတာ့ အထာေတြ သိပ္သိလာၿပီ… ကိုယ္ကို တဖက္ကို အသာ ေစာင္းလိုက္လွ်င္ တမ်ိဳး၊ ေျခေထာက္ကို မထိတထိ တင္လိုက္လွ်င္ တမ်ိဳး၊ ေခါင္းကို ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လွ်င္ တမ်ိဳး... တိုတိုေျပာလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္အၾကိဳက္ ကိန္းဂဏန္းေတြကိုသာ သူ ျပသခဲ့သည္။ <br /> <br />လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္မရွိတရွိ အခ်ိန္က… <br />အသက္ေလး နည္းနည္းရလာသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ကိုလက္စထေရာတို႔၊ ေသြးတိုးတို႔ အေၾကာင္းကို ဟိုမွ သည္မွအျပင္ အိမ္က အမ်ိဳးသားထံမွပါ စတင္ ၾကားနာလာရသည္။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ သူက က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူျပဳေသာ ပစၥည္းကရိယာမ်ား၊ စားဖြယ္ေသာက္ရာမ်ားကို ေဆးရံုမွ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို ဝယ္ယူလာခဲ့သည္။ ေသြးတိုးတိုင္းေသာစက္၊ ကိုလက္စထေရာ က်ေစေသာ Oats မ်ား Muesli Bar မ်ား၊ အဆီက်ေစေသာ Green Tea ၊ ေကာင္းေသာ ကိုလက္စထေရာကို တက္ေစေသာ Nuts မ်ား ႏွင့္ Olive Oils… အစံုပါပဲ…။ <br /> <br />သည္လိုႏွင့္ တညေန ရံုးအျပန္မွာ သူႏွင့္အတူ စကၠဴပံုးခပ္ၾကီးၾကီးတခု ပါလာသည္။ ထိုပံုးထဲမွ အရာဝတၳဳသည္ ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုးျဖစ္ေနမွန္း မၾကာခင္မွာ သိလိုက္ရသည္။ အႏွီေပါင္ခ်ိန္စက္သည္ အေရာင္က မီးခိုးေရာင္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့၊ ပံုသ႑ါန္အားျဖင့္ ခပ္ျပားျပားျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ဘယ္ ညာ တဖက္တခ်က္စီမွာ ေလးေထာင့္မက်တက် အကြက္ ေလးကြက္ပါသည္။ အလယ္မွာေတာ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အကြက္တခု ႏွင့္ ဖိလို႔ရေသာ ခလုတ္သဖြယ္ အကြက္ခပ္ေသးေသး တခုလည္း ပါဝင္ပါသည္။ စက္ကို အသံုးျပဳရန္ ခလုပ္ကို ဖိလိုက္ေသာအခါမွာ ေမြးသကၠရာဇ္ႏွင့္ အရပ္ အျမင့္ကို တတီတီေအာ္ၿပီး ေတာင္းသည္။ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ၿပီးေနာက္ ေပါင္ခ်ိန္စက္အေပၚသို႔ တက္ရပ္လိုက္ေသာအခါ အရင္စက္အေဟာင္းေလးမွာလို ေခါင္းကို ငဲ့ကာ၊ ေျခကိုဖြကာႏွင့္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေရွာင္လႊဲ၍ မရေတာ့၊ မိမိ၏ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ကိန္းဂဏန္းမ်ား၊ ဒႆမအစြန္းမ်ားပါ ပါဝင္ၿပီး တိက်စြာ ေဖၚျပသည္။ ဒါဆို ဒါပဲ… အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် အပိုအလို မရွိ… ကြက္တိ…။ ျပႆနာက အဲသည္မွာ စသည္။ <br /> <br />အမွန္က ေပါင္ခ်ိန္စက္ေတြတိုင္းတြင္ သူတို႔၏ standard မ်ား ရွိၾကသည္။ စက္မ်ားကို ယွဥ္ၿပီး ခ်ိန္ၾကည့္လွ်င္ တလံုးႏွင့္တလံုး မတူညီၾကသည္ကို ေတြ႔လိမ့္မည္။ သည္စက္ကေတာ့ ေဆးရံုမွ စက္မ်ားႏွင့္ ဆင္တူသည္။ သူက သူ႔ standard အတိုင္း ျပေနေလရာ ကိုယ့္နဂိုရွိရင္းစြဲ အေလးခ်ိန္ထက္ ၅ ကီလိုခန္႔ ပိုမ်ားေနသည္။ အရင္ အိမ္မွာရွိေသာ စက္အေဟာင္းေလးမွာ ေတြ႔ရေသာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ထက္ တကယ္ၾကီးကို ၅ ကီလို ပိုမ်ားေနသည္။ အိမ္ကိုလာလည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း သည္စက္မွာခ်ိန္တာ ၅ ကီလိုခန္႔ ပိုမ်ားေနသည္ဟု အတည္ျပဳ ေျပာဆိုၾကသည္...။ <br /> <br />၅ ကီလိုဆိုတာ နည္းသလား…။ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းေသာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ စိတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ ညစ္သြားသည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ဒင္းက BMI (Body Mass Index) ႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္အတြင္းရွိ Organs မ်ားတြင္ရွိေသာ အဆီပမာဏ (Visceral fat) ႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္ေပၚမွ အဆီမ်ား (Body fat) တို႔ကို ျပသည္။ ၿပီးေတာ့ Body Age… ကိုလည္း ရွည္ရွည္ ေရွာေရွာ ျပသေသးသည္။ ေပါင္ခ်ိန္စက္တခုသည္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ (ေပါင္ သို႔မဟုတ္ ကီလို) တခုထဲကိုသာ စြဲစြဲျမဲျမဲ ျပသင့္သည္ မဟုတ္ပါေလာ... အခု ဒင္းက တဆိတ္ေတာ့ျဖင့္ လြန္လြန္းလွသည္။ <br /> <br />ကိုယ့္အရပ္ႏွင့္ ကိုယ့္အသက္ႏွင့္ ကိုယ့္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္တို႔အရဆိုလွ်င္ ကိုယ္သည္ ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ အေတာ္ေလး ပိုၾကီးေနသည္။ စက္ကို ဝယ္လာသူကေတာ့ (မနာလိုစရာေကာင္းလွစြာ) Under weight ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လက္ရွိအသက္ထက္ ငယ္ေနေၾကာင္း စက္က ျပသသည္။ စက္က ဝယ္လာတဲ့သူကို မ်က္ႏွာလိုက္တတ္သလား မေျပာတတ္ပါ။ ကိုယ္က အသက္ပိုၾကီးေနေသာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ျခင္းကား မဟုတ္… မတန္တဆ ေတြ႔ေနရေသာ တိတိက်က် ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို စိတ္ပ်က္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ အရင္ ေပါင္ခ်ိန္စက္ စက္အေဟာင္းေလးေပၚကို အေျပးအလႊား သြားရပ္ၾကည့္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာရာ ရသြားသည္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္ standard ႏွင့္ ကိုယ္ေပါ့… ဟု မိမိဖာသာ ႏွစ္သိမ့္ရင္း ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္အေဟာင္းေလးကို ဖုန္ေလး ဘာေလး သုတ္လိုက္မိေသးသည္။ <br /> <br />ေနာက္ေန႔ မနက္ေတြမွာ ထံုးစံအတိုင္း အေလာသံုးဆယ္ႏွင့္ ရံုးကိုသြားသည္။ ျပန္လာေတာ့လည္း ဟိုလုပ္ဒီလုပ္ႏွင့္ ေပါင္ခ်ိန္စက္တို႔အေၾကာင္းကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့…။ စေနေန႔မနက္ ရံုးပိတ္ရက္မွာ အိမ္ရွင္းရင္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ အေဟာင္းေလး မူလေနရာမွာ မရွိေတာ့သည္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ သူ႔ေနရာမွာ ဟိုတေန႔က အသစ္ေရာက္လာေသာ ကိုေရႊေပါင္ခ်ိန္စက္က အခန္႔သား ေနရာယူလွ်က္…။ <br /> <br />ေျမၾကီးလက္ႏွင့္ပုတ္လွ်င္ လြဲခ်င္လြဲႏိုင္ဦးမည္… ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္အေဟာင္းေလးကား အမွိဳက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားသည္မွာ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် မလြဲႏိုင္ပါေခ်။ ဘယ္သူ လႊင့္ပစ္သလဲဟု ေဗဒင္မေမးႏွင့္ ဆန္ကုန္လိမ့္မည္…။ လႊင့္ပစ္ရာတြင္ ဝါသနာထံုလွသူတေယာက္အေၾကာင္း <a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2010/03/blog-post_05.html">ဒီမွာ</a> ေရးခဲ့ဖူးသည္။ <br /> <br />နိဂံုးခ်ဳပ္ရလွ်င္… <br />ေပါင္ခ်ိန္စက္ အသစ္ကို အလြန္အမင္း စိတ္နာသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အရင္ကလို ေန႔တိုင္း ေပါင္မခ်ိန္ေတာ့ပါ။ မျဖစ္မေန သိခ်င္ေသာ ေန႔မွ ခ်ိန္သည္။ ခ်ိန္ၿပီးတိုင္း ၅ ကီလိုတိတိ ႏႈတ္ယူၿပီးမွ အတည္ျဖစ္သည္။ BMI လည္းမၾကည့္ခ်င္၊ Body fat ဘာညာေတြ ဘာမွ မၾကည့္ခ်င္၊ Body age ဆို ေဝလာေဝး… ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ၾကည့္ၿပီးတာႏွင့္ စက္ေပၚမွ ခ်က္ခ်င္း ဆင္းလိုက္သည္။ မေက်နပ္မႈ အရင္းခံေၾကာင့္ တခါတခါ တံျမက္စီးလွည္းရင္း လူလစ္လွ်င္ စက္ကို ဖုန္ခါေပးသလိုလို၊ ဖုန္လွည္းေပးသလိုလိုႏွင့္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္လည္း မသိမသာ ရိုက္လိုက္ေသးသည္။ ျမန္ျမန္ပ်က္သြား… ျမန္ျမန္ေအးတာပဲ မဟုတ္လား…။ <br /> <br />ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္… သည္ေပါင္ခ်ိန္စက္မွာ တခုခုမ်ား ခ်ိဳ႕ယြင္းလို႔ကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ Rubbish Chute ထဲ အျပီးပစ္ခ်ဖို႔ ၾကိမ္းဝါးရင္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ ပိုစ့္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္…။ <br /> <br />စာလာဖတ္သူမ်ား က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ…။ <br />ခ်ိန္လိုက္တိုင္း ၅ ကီလို ပိုမ်ားေနေသာ ေပါင္ခ်ိန္စက္မ်ား၏ အႏၱရာယ္မွ ကင္းေဝးၾကပါေစ…။ <br /> <br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a> <br /> <br /><span style="color:#003300;">မွတ္ခ်က္ - အဆိုပါ ေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ေမတၱာမရွိေသာေၾကာင့္ ဓါတ္ပံုမရိုက္ပါ။ <br /></span></span></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-1304648024229974947?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-10881202072647163552011-08-07T16:10:00.002+08:002011-08-07T16:14:59.943+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#990000;">အဲဒီမိုးေရစက္ေတြထဲ ေရာယွက္သည္းခဲ့တဲ့ ရင္လိႈင္းေတြဟာ<br />အခုထိ ပိုင္ရွင္ေပ်ာက္ဆဲပါဆို ဘယ္ကို လမ္းညြန္ေပးမလဲ အရွင္...<br /><br />လမရွိတဲ့ ညေတြ၊ လျပည့္ည လကြယ္ည<br />တစြန္းတစ အခန္းထဲဝင္လာတဲ့ လေရာင္ျခည္နဲ႔ပဲ<br />လမင္းကို လွမ္းေတြးတယ္ လမင္းမွာ မင္းရွိတယ္<br />လမင္းနဲ႔ ဒီဖက္ခန္းက လွမ္းစကားေျပာေနခဲ့တယ္...<br /><br />ဪ… မနက္ျဖန္ဆို အမဲေရာင္ငွက္ေတြ ပ်ံသန္းလာဦးမယ္တဲ့<br />ဘီလူးေတြ ျမဴးေနတယ္တဲ့...<br />တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ကင္းေထာက္ေတြက ႏွစ္ရွည္သတင္းပို႔ဆဲ<br />သံေခ်ာင္းေခါက္ဆဲ... အုန္းေမာင္းေခါက္ဆဲ…<br />အဲဒီသတင္းေတြက အိုမင္းေဆြးစျပဳလာပါၿပီ..<br /><br />လြမ္းၿပီလား အခ်စ္ရယ္...<br />လမင္းဝင္လာေတာ့မွာပါကြယ္…<br /><br />ကဲ... ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုထိ သစၥာရွိၿပီးမွ သံသယေတြ မရွိေစရ..<br />ဘီလူးေတြ က်ဆုံးမဲ့ေန႔… ၾကယ္ေတြၿပိဳဆင္း သီခ်င္းဆိုတဲ့ည…<br />ကိုယ့္ အိပ္ကပ္ထဲက…<br />အသည္မသားေတြ လာတိုးလွ်ိဳး<br />ထိုးေပးရမဲ့ ဝန္ခံအတြက္ စာရြက္ျဖဴျဖဴေလးနဲ႔<br />ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ပန္းထိုးထားတဲ့ အိပ္ယာခင္းျဖဴျဖဴေလးကို<br />လမင္းရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ခင္း ၾကယ္စင္ညေတြ အပ္ႏွင္းဖို႔<br />ခဏထပ္ တင္းထားစို႔ကြယ္…</span><br /><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /><br /><span style="color:#333333;">မွတ္ခ်က္ - စကားလံုးတခ်ိဳ႕ကို ကူညီ တည္းျဖတ္ေပးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြတေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ </span><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-1088120207264716355?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-72909553283924587112011-08-01T22:55:00.006+08:002011-08-02T16:49:00.283+08:00<span style="color:#003300;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘေလာ့ဂ္ကို တလေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိ စိမ္းစိမ္းကားကား ပစ္ထားႏိုင္ခ့ဲတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အ့ံၾသမဆံုး ျဖစ္ေနမိတယ္…။ သူ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး… မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြယ္… လို႔ သီခ်င္းဆိုရေတာ့မလိုပဲ…။<br /><br />ဂ်ဴလိုင္တလလံုးလံုး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြေၾကာင့္ စိတ္ေရာ လူပါ မအားရတဲ့အခါမွာ ေခါင္းထဲမွာ ဘာဆို ဘာမွ မရွိေတာ့ပဲ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြေရာ ေရးစရာ အေတြးစေတြပါ အားလံုး ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္။ အခ်ိန္ပိုတခ်ိဳ႕ ရွိေနေပမယ့္လည္း အာရံုေတြကို ဘယ္လိုမွ စုစည္းလို႔ မရေတာ့ ဘာမွ ေရးဖို႔ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူး…။ ဆႏၵမရွိပဲ အာရံုမဝင္စားပဲ တာဝန္ေက်ရံု လုပ္ရတဲ့ အလုပ္တိုင္းဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ ေသသပ္ လွပမွာ မဟုတ္ဖူးလို႔ သူက အားေပးလာတယ္…။ အင္းေလ… သူေျပာတာလည္း ဟုတ္တာပါပဲလို႔ ေခါင္းညိတ္မိတယ္…။<br /><br />ေပ်ာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္တလအတြင္းမွာ လက္ပေတာ့နဲ႔ ကင္မရာကို အနားေပးထားေပမယ့္ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြရဲ႕ စာအသစ္တခ်ိဳ႕ကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္…။ မွတ္ခ်က္ေတာ့ မေရးျဖစ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚကို တခါတခါ ေရာက္ျဖစ္တယ္…။ ဒါလည္း ဖုန္းထဲကေန ဖတ္လို႔ ၾကည့္လို႔ ရေနလို႔ပါ။<br /><br />ဖတ္မိသမွ်ထဲမွာ ႏွစ္သက္တဲ့ အက္ေဆးတခုက ကိုညီလင္းသစ္ရဲ႕ <a href="http://nyilinnthit.blogspot.com/2011/07/blog-post_30.html">၂၇ ႏွစ္မွာ...</a> ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ပါ။ အဆိုေတာ္ Amy Winehouse ကြယ္လြန္တဲ့သတင္းကို ၾကားၿပီး အသက္ ၂၇ ႏွစ္ မွာ ျဖစ္ပၚလာတဲ့ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြအေၾကာင္း… ပိုစ့္ေရာ ေကာ္မန္႔ေတြေရာက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ သူ မတက္ဂ္ေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္ ၂၇ ႏွစ္မွာ ဆိုတဲ့ ပိုစ့္တခုေတာင္ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္… မၾကာခင္မွာ ေရးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္…။<br /><br />ေနာက္ ခံစားရတာတခုကေတာ့ ညီမ ပန္ဒိုရာ ျပဳသမွ် ႏုလိုက္ရတဲ့ (ကဗ်ာအုပ္စုထဲ အတင္း ဆြဲသြင္းခံလိုက္တဲ့) <a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/2011/07/blog-post_26.html">ျပည္ေတာ္ျပန္ တူမကေလးႏွင့္ ေနအိမ္ဝန္းက်င္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ (၁၃.၇.၂၀၁၁) ညေန ၆ နာရီ ၃၀ မိနစ္ စက္ရပ္သတင္းအက်ဥ္း</a> ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ပါ…။ ဖတ္အျပီးမွာ အေတာ္ေလးကို စိတ္မသက္မသာ ခံစားလိုက္ရတဲ့ စာတပုဒ္ဆိုလည္း မမွားပါဘူး…။ တူမေလးလို မိဘနဲ႔ ခြဲၿပီး ျပည္ေတာ္ျပန္ၾကရတဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားေနၿပီလဲလို႔ ေတြးေနမိတယ္…။ ေခတ္က ေတာ္ေတာ္ကို ပ်က္ေနတာပဲ…။<br /><br />လူေျပာ သူေျပာမ်ားေနတဲ့ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ အားကစားစိတ္ဓါတ္ ျပင္းထန္ပံုကို စာဖြဲ႔တားတဲ့ BlueSkyForest ရဲ႕ <a href="http://blueskyforest.blogspot.com/2011/07/blog-post_29.html">အားကစားသတင္းပေဒသာ</a> ကို ဖတ္အၿပီးမွာေတာ့ အရယ္တဝက္ အေမာတဝက္နဲ႔…။ (ျမန္မာ့အားကစား ကမာၻကို လႊမ္းရမည္... ျမန္မာ့အားကစား ကမာၻကို လႊမ္းရမည္...)<br /><br />ဒီရက္ပိုင္း ၾကားရသမွ် သတင္းထဲမွာ ရယ္ရခက္ ငိုရခက္ မခံခ်ိ မခံသာ ျဖစ္စရာတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေအးရဲ႕ <a href="http://www.chitkyiaye.com/2011/07/blog-post_24.html"> ငါးမန္းေတာင္ ဟင္းခ်ိဳ</a> အေၾကာင္း နဲ႔ ေနာက္ခံေျပာင္းသြားတဲ့ <a href="http://www.degolar.info/2011/07/honesty.html">သစ္သား ဘတ္စ္ကားၾကီး</a> အေၾကာင္းပါ။ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိၿပီးၾကၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္…။ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ လိုက္ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ဝင္ေရာက္ ေဆြးေႏြးၾကပံုေတြ ျပန္လည္ ေခ်ပ တုံ႔ျပန္ၾကပံုေတြ ထူးျခားလြန္းလို႔ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ေအာင္ ျဖစ္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ…။ (ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုပဲ ရွိတယ္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဒီလိုပဲ…)<br /><br />အဲဒါနဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔က သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္နဲ႔ေတြ႔လို႔ သူ႔ရင္တြင္းခံစားခ်က္ေလး ဘာေလး အင္တာဗ်ဴးၾကည့္မလို႔ စကားစေတာ့ ဘာမွ ေျပာခ်င္ ဆိုခ်င္စိတ္မရွိတဲ့ ရယ္က်ဲက်ဲ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေခါင္းကို ခါယမ္းျပေနပံုကိုၾကည့္ၿပီး ေမးခြန္းေတြ မေမးျဖစ္လိုက္ေတာ့ပါဘူး…။ (မသိလို႔ ေမးတာလား… သိရက္နဲ႔ ေမးတာလား…)<br /><br />တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရရင္ အခ်ိန္ေတြဟာ သာမန္ထက္ ပိုပိုၿပီး ရွည္ၾကာလြန္းတယ္လို႔ ခံစားရတယ္…။ ပူပင္ေသာကေတြ ပါလာရင္ ပိုဆိုးတာေပါ့။ အဲဒီလိုအခ်ိန္ေတြကို စာတအုပ္ဖတ္ရင္း ကုန္လြန္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္…။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ စာအုပ္ကတျခား အေတြးကတျခား၊ မ်က္လံုးက စာအုပ္ေပၚ တည့္တည့္ၾကီးေရာက္ေနတာေတာင္ စာလံုးေတြ မျမင္မိေအာင္ ေဝဝါးလြန္းတယ္။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ေအာင္ စိတ္အာရံုကို ေျပာင္းႏိုင္ေအာင္ ေနာက္တခုလုပ္မိတယ္… အဲဒါကေတာ့ ဂိမ္းကစားတာပါပဲ…။ ျဖတ္ထားတာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးရွိတဲ့ ဂိမ္းေတြကို မရည္ရြယ္ပါပဲနဲ႔ ျပန္ေဆာ့မိတယ္…။ ငွက္ေတြကို (ေဒါသအေလ်ာက္) ေလးခြနဲ႔ပစ္တယ္… လယ္စိုက္တယ္… စားေသာက္ဆိုင္ နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ဆိုင္ ဖြင့္ၿပီး စီးပြားရွာတယ္… ၿပီးေတာ့ တိရိစာၦန္ဥယ်ာဥ္တခု ေဆာက္တယ္..။ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲဒါေတြကို စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ ေဆာ့ေနတာ… အိပ္မက္ထဲေတာင္ အေကာင္ေတြ အစာေကြ်းၿပီး ကိတ္မုန္႔ဆိုင္က ပိုက္ဆံေတြ သိမ္းေနမိတုန္း…။<br /><br />အခုေတာ့ အေျခအေနေတြ အားလံုး ေကာင္းလို႔ အရာရာ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္သြားပါၿပီ…။ ဂိမ္းကစားတာကို ေလွ်ာ့လို႔ စာျပန္ေရးဖို႔ ၾကိဳးစားပါေတာ့မယ္။ အလည္မေရာက္ျဖစ္ မွတ္ခ်က္မေရးျဖစ္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚကိုလည္း မၾကာခင္မွာ အေရာက္ လာခဲ့ပါ့မယ္…။ ေပ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ အီးေမးလ္မွာ စီေဘာက္စ္မွာ သတိတရ လာရွာၾက ႏႈတ္ဆက္ၾက သတင္းေမးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းမ်ားအားလံုးကို ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။<br /><br />ေျပာရရင္ ဒီပိုစ့္ကေတာ့ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ပိုစ့္တပုဒ္ပါ… ။<br />သို႔ေသာ္လည္း စာျပန္ေရးဖို႔ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တဲ့အေနနဲ႔… ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ရပ္ဝန္းနဲ႔ အလွမ္းေဝးေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စာေၾကဖို႔ ၾကိဳးစားထားခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ရဲ႕ မပီျပင္လွတဲ့ အလြမ္းေတးတပုဒ္လို႔သာ မွတ္လိုက္ၾကပါေနာ္…။</span></span></br><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><span style="color:#003300;"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></span></a><span style="color:#003300;"><br /></span></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-7290955328392458711?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-90907082535301460162011-06-24T12:20:00.015+08:002011-06-25T15:22:29.450+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-XT0G9_X_ec4/TgRHr0ROeuI/AAAAAAAABx8/Ku0ZwTqy7os/s1600/M119521W01A.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-XT0G9_X_ec4/TgRHr0ROeuI/AAAAAAAABx8/Ku0ZwTqy7os/s320/M119521W01A.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621697052956064482" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">(Photo from Google)</span></p><br /><div align="left"><font color="#333333" face="Zawgyi-One">ခ်စ္ျခင္းအစ သိပၸံေကာ္ျပားက ျဖစ္ပါသည္။<br />ဆယ္တန္းႏွစ္က ဓါတုေဗဒအခ်ိန္မွာ ဆရာမက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ ႏိုက္ထရိုဂ်င္ဓါတ္ေငြ႔ ထုတ္လုပ္ပံု အဆင့္ဆင့္ကို ေရးဆြဲသင္ျပေနသည္။ ဆရာမက ပံုေရာ စာေတြပါ လိုက္ကူးေရးၾကဟု ဆိုလာေသာအခါ အတန္းသား အားလံုးက သိပၸံေကာ္ျပား ကိုယ္စီျဖင့္ ပံုဆြဲၾကပါေတာ့သည္။ ေနရာတကာမွာ ရွပ္ျပာ ရွပ္ျပာႏွင့္ ဟိုေမ့ ဒီေမ့ ေမ့ေလ်ာ့တတ္ေသာ ကြ်န္မ… ထိုေန႔က ပံုဆြဲစရာ သိပၸံေကာ္ျပား ပါမလာပါ။ ဒီဆရာမက သူ႔စာသင္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ က်န္ခဲ့လွ်င္၊ ပစၥည္းကိရိယာ စံုစံုလင္လင္ ပါမလာလွ်င္ နည္းနည္းမွ ဆင္ေျခေပး၍မရ၊ လံုးဝ ခြင့္မလႊတ္တတ္ပဲ အတန္းေရွ႕တြင္ တခ်ိန္လံုး မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းၿပီး ဒါဏ္ေပးတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဉာဏ္နီ ဉာဏ္နက္ေတြထုတ္ကာ ေဘးဘီဝဲယာကို (ဆရာမ မသိေအာင္) တိတ္တိတ္ကေလး မ်က္စိကစားလိုက္သည္။<br /><br />ကြ်န္မႏွင့္ အနီးဆံုး လူသြားလမ္းကေလးသာျခားေသာ ညာဖက္စာေရးခံုမွာ သိပၸံေကာ္ျပား အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ အက်အန ပံုဆြဲေနသူတေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ကို အရင္က အတန္းထဲတြင္ တခါမွ မေတြ႔ဖူးခဲ့… ေက်ာင္းသားအသစ္လား... အခုမွ အတန္းေျပာင္းလာသူတေယာက္လား ေသခ်ာမသိပါ။ သူ ပံုဆြဲအျပီးကို မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ဆရာမအလစ္မွာ သူ႔စားပြဲေပၚမွ သိပၸံေကာ္ျပားကို ဖ်တ္ကနဲ ဆြဲယူလိုက္သည္။ မထင္မွတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ထိုေက်ာင္းသား လန္႔သြားဟန္တူပါသည္…။ တခုခုကိုေျပာရန္ ပါးစပ္ျပင္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွမေျပာရန္ ရႈး တိုးတိုး ဟူေသာ အမူအယာ လုပ္ျပလိုက္သည္။ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရပဲ ေအာင့္သက္သက္ အမူအယာျဖင့္ မ်က္ႏွာလႊဲသြားေသာ သူ႔ကို ရယ္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ ႏႈတ္ခမ္းကို နာနာ ကိုက္ထားလိုက္ရသည္။ ထိုစာသင္ခ်ိန္အျပီးမွာ ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေကာ္ျပားကို ျပန္ေပးလိုက္သည္။ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုခဲ့သလား မဆိုခဲ့သလား ကြ်န္မ မမွတ္မိေတာ့ပါ…။<br /><br />ထိုေန႔မွစၿပီး သူႏွင့္ ကြ်န္မ မ်က္မွန္းတန္းမိသြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ ေအးေဆးၿပီး စကားသံ လံုးဝမထြက္ေသာ သူႏွင့္ ကြ်န္မ… ရင္းႏွီး ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္မလာၾကပါ။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း မ်ားလွေသာ၊ ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါတတ္ေသာ၊ စကားမ်ားၿပီး အျငိမ္မေနတတ္ေသာ ကြ်န္မႏွင့္ သူ စရိုက္ခ်င္း မတူၾကေသာေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ကို ဖာသိဖာသာႏွင့္ သိပ္သတိမထားမိေတာ့ပါ။<br /><br />သို႔ေသာ္ တရက္ ေန႔လည္ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ထမင္းဗူးလာေပးေသာ ေက်ာင္းစိမ္းဂါဝန္ေလးႏွင့္ ၅ တန္း ၆ တန္းအရြယ္ ကေလးမေလးတေယာက္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ ခြ်တ္စြတ္တူေသာ ထိုကေလးမေလးက အတန္းေဘး ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ေခါင္းေလး ျပဴတစ္ ျပဴတစ္လုပ္ၿပီး အသံေသးေသးေလးႏွင့္ ကိုၾကီး ဟု လွမ္းေခၚသည္။ ထို႔ေနာက္ ကေလးမေလးက ထမင္းဗူးကို သူ႔လက္ထဲ လွမ္းေပးၿပီး တဆက္တည္းမွာ မုန္႔ဘိုး ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ သူက ရွပ္အက်ႌအိပ္ထဲမွ ေငြစကၠဴ တရြက္ကို ထုတ္ေပးလိုက္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေနရာတကာ စပ္စုတတ္ေသာ ကြ်န္မအက်င့္ေၾကာင့္ ေနာက္ရက္မ်ားမွာလည္း သူတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြကို သတိထားၾကည့္မိပါသည္။ ကိုၾကီး… မုန္႔ဘိုး… ဟူေသာ အခိုက္အတံ့ေလးကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ျမင္ရ ေတြ႔ရဖန္ မ်ားလာေသာအခါ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကြ်န္မစိတ္ထဲ သေဘာက် ႏွစ္သက္လာမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မ၏ ေဖ်ာက္မရေသာ ဗီဇေၾကာင့္ သူ႔ကို ေတြ႔တိုင္း ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး ဟု တိုးတိုးတမ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တမ်ိဳး ေရရြတ္ ေနာက္ေျပာင္မိေလေတာ့သည္။<br /><br />ပထမရက္ပိုင္းမ်ားတြင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ကြ်န္မ၏ ေနာက္ေျပာင္မႈေၾကာင့္ သူ႔မွာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ႏွင့္ ရွက္ရြံ႕သြားသလို… အရယ္အျပံဳးမရွိ မႈန္ေတေတႏွင့္…။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ေတာ့ အနည္းငယ္ တိုးတက္လာပါသည္။ ကြ်န္မ၏ ေနာက္ေျပာင္မႈကို ျပံဳးစစ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ တုံ႔ျပန္ေဖၚရလာသည္။ ရက္ေတြ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် သူ႔ကို ေတြ႔တိုင္း ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး ဟု မေမ့မေလ်ာ့ ေျပာရျခင္းအပၚမွာ ႏွစ္သက္လာသလို ျပံဳးရံုထက္ မပိုေသာ သူ၏ တုံ႔ျပန္မႈကိုလည္း ေႏြးေထြး ႏွစ္လိုလာပါသည္။<br /><br />ပထမအစမ္းစာေမးပြဲအတြက္ အမွတ္မ်ားထြက္ေသာအခါ သူ၏ သမိုင္းရမွတ္မွာ ၄၂ မွတ္ျဖစ္ၿပီး ကြ်န္မက ၈၂ မွတ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါ သူက ကြ်န္မကို သမိုင္း က်ဴရွင္ ယူ မယူ လာေမးရာမွအစျပဳကာ ခါတိုင္းထက္ စကားအနည္းငယ္ ပိုေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာမကို ခြင့္ေတာင္းေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ သူႏွင့္ ကြ်န္မ သမိုင္းက်ဴရွင္ အတူတူ တက္ျဖစ္သြားၾကပါသည္။ သူသည္ ကြ်န္မ၏ အတန္းေဖၚ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးထဲတြင္ စကားအနည္းဆံုးသူ တေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္လည္း သူက နားေထာင္သူ သက္သက္သာ…။ သူသည္ မိသားစုထဲတြင္ သားအၾကီးဆံုးျဖစ္ၿပီး ညီမေလးမ်ားရွိပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဂ်ဴး၏ တဦးတည္းေသာ သား ဝတၳဳ ႏွင့္ ရုပ္ရွင္မ်ား ေခတ္စားေနခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မက သူ႔ကို ယူက ဒါဆို တဦးတည္းေသာသားေပါ့ ဟု ေျပာေသာအခါ သူက ရယ္ေနပါသည္။ စကားမ်ားမ်ား မေျပာေသာ္လည္း က်ဴရွင္လာလွ်င္ ကြ်န္မအတြက္ ေခါင္းအံုးသၾကားလံုးမ်ား ယူလာေပးတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မ မၾကာခဏ ေတာင္းေတာင္းေနေသာ မုန္႔ဘိုးေတာ့ မေပးပါ…။<br /><br />ဆယ္တန္းစာေမးပြဲအတြက္ ေက်ာင္းတက္၊ က်ဴရွင္တက္၊ စာေတြက်က္ရင္း စာေမးပြဲၾကီးနီးလာေသာအခါ ေက်ာင္းမွာ အမွတ္တရ ေအာ္တိုေရးျခင္းဟူေသာ အမႈမ်ား ေခတ္စားလာၿပီး လူတိုင္း လူတိုင္းလက္ထဲတြင္ ေအာ္တိုစာအုပ္မ်ား ပလူပ်ံေနပါသည္။ ရိုးရိုး ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္မ်ားကို အဖံုးလွလွေလးမ်ား ဖံုးအုပ္ကာ ေအာ္တိုစာအုပ္သဖြယ္ အသံုးျပဳၾကသူမ်ားရွိသလို မ်က္ႏွာဖံုးလွလွႏွင့္ စာအုပ္မ်ားကို တမင္ ဝယ္ယူ အသံုးျပဳၾကသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ကြ်န္မလို စာ ကဗ်ာမ်ား၊ သီခ်င္းမ်ားကို စိတ္ဝင္စားသူတေယာက္အဖို႔ ေအာ္တိုေရးျခင္းသည္ အလုပ္ၾကီး အကိုင္ၾကီး တခုျဖစ္လာပါသည္။ စာက်က္ခ်ိန္ေတြမွာ စာကို ေကာင္းေကာင္းမက်က္ႏိုင္ပဲ စကားလံုး လွလွ၊ ကဗ်ာလွလွမ်ား၊ သီခ်င္း အပိုင္းအစမ်ား ရွာေဖြကာ ေဘာလ္ပင္ေရာင္စံု၊ လွပေသာလက္ေရးတို႔ျဖင့္ ေအာ္တိုကို အက်အန ေရးတတ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ေအာ္တိုစာအုပ္ေပါင္း မ်ားစြာကိုလည္း ကြ်န္မ ပိုင္ဆိုင္ပါသည္။ ဆရာမေတြအတြက္ တအုပ္၊ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တအုပ္၊ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တအုပ္၊ က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တအုပ္ စသည္ျဖင့္…။<br /><br />တရက္မွာေတာ့ တေယာက္ တလက္ လက္ဆင့္ကမ္းေရးသားေနၾကေသာ ကဒ္ထူဖံုး အျပာေရာင္ႏွင့္ ကြ်န္မ၏ ေအာ္တိုစာအုပ္ကို သူကိုယ္တိုင္ ကြ်န္မလက္ထဲ လာထည့္ပါသည္။ ေအာ္… သူလည္း ေအာ္တိုေရးေပးသကိုး ဟု ေတြးကာ ဘာေတြမ်ား ေရးထားပါလိမ့္ဟု သိခ်င္ေဇာႏွင့္ စာအုပ္ကို လွန္ေလွာ ရွာေဖြမိပါသည္။ စာအုပ္၏ ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာမွ စာတေၾကာင္းႏွင့္ သူ႔ လက္မွတ္သည္ ကြ်န္မကို မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အငိုက္မိ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္သြားေစပါသည္။ သတိျပန္ဝင္လာေသာအခ်ိန္က်မွ လက္စသတ္ေတာ့ သူ ငါ့ကို ရီးစားစာ ေရးေပးတာပဲ ဟု သေဘာေပါက္သြားပါသည္။ အရင္က ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ႏြဲ႔ ရီးစားစာ တရွည္တလ်ားမ်ားႏွင့္မတူ၊ စာတေၾကာင္းတည္း ရိုးရွင္းစြာ ေရးသားထားေသာ သူ႔စာသည္ ကြ်န္မအတြက္ တခါမွ မၾကံဳဖူးေသာ၊ ထူးဆန္းၿပီး သိမ္ေမြ႔ညင္သာေသာ ခံစားမႈမ်ိဳး ေပးစြမ္းႏိုင္ေၾကာင္း တအံ့တၾသ သိလိုက္ရသည္။ ထိုေအာ္တိုစာအုပ္ကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဆက္မေရးခိုင္းေတာ့၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မျပေတာ့ပဲ လံုျခံဳ လွ်ိဳ႕ဝွက္ေသာ ေနရာမွာ သိမ္းဆည္းထားမိပါသည္။ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ႏိုင္ေသာ မျမင္ႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ိဳးက်မွ တေၾကာင္းတည္းေသာ ထိုစာကို (တေယာက္တည္း မလံုမလဲႏွင့္) မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ေအာင္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ဖတ္ေနမိပါသည္။<br /><br />ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္စာရင္း ထြက္ၿပီးေနာက္ သူႏွင့္ ကြ်န္မ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကပါသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြမဖြင့္ခင္ အခ်ိန္မ်ားကို သူ႔ညီမေလးမ်ားႏွင့္အတူ တပတ္တခါ အိမ္ကို အလည္လာျခင္း၊ ဖုန္းေျပာျခင္း၊ စာေရးျခင္းတို႔ျဖင့္ ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေသာအခါမွာ သူက လိပ္ခံုး၊ ကြ်န္မက ၾကိဳ႕ကုန္း...။ ေန႔တိုင္းေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ေသာေၾကာင့္ ဖုန္းေျပာျခင္း၊ စာေရးျခင္း အလုပ္ေတြ မပ်က္မကြက္ ဆက္လုပ္ရျပန္ပါသည္။ ကြ်န္မက စာေရးလွ်င္ ျမန္မာလိုေရးေသာ္လည္း သူက အဂၤလိပ္လိုသာ ေရးေလ့ရွိပါသည္။ ဆယ္တန္းႏွစ္က စာသင္ခန္းထဲမွာ ကြ်န္မ ဖ်တ္ကနဲ အလစ္ဆြဲယူသြားခဲ့သည္မွာ သိပၸံေကာ္ျပားကို မဟုတ္… သူ႔ ႏွလံုးသားကို ျဖစ္သည္ဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ စာကို ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ ဟိုေတြး ဒီေတြးႏွင့္ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားေသးသည္။ သိပၸံေကာ္ျပားကို လွမ္းယူကာ သူ သတိထားမိေအာင္ တမင္လုပ္ခဲ့သလိုမ်ား ျဖစ္သြားေလေရာ့သလား ဟု ေတြးမိေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ဒါ ေတြးစရာလား… ေျပာင္စပ္စပ္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ဘရုတ္က်က် ကြ်န္မကို ဟိုးအေစာၾကီးထဲက သူ သိႏွင့္ေနၿပီးသား… အဲဒီေန႔ကမွ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားတာ ဟု ရွင္းျပပါသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မကလည္း ေက်နပ္စြာ ျပံဳးရင္း ခ်စ္ျခင္းအစ သိပၸံေကာ္ျပားက… ဟု ေျပာေတာ့ သူက ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး လို႔ ေျပာအံုးေလ ဟု ျပန္ေျပာပါသည္။<br /><br />စကားေတြကို ေဝေဝဆာဆာ မေျပာတတ္ေသာ သူက ေက်ာင္းၿပီးရင္ လူေတြနဲ႔ ေဝးၿပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာတခုမွာ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ သြားေနၾကမယ္… ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ထင္ရာ ျမင္ရာေတြလုပ္လည္း တို႔ကို လာဆူမဲ့သူေတြ မရွိဘူးေပါ့… ဟု စိတ္လိုလက္ရ ေျပာလာၿပီးေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာ ကြ်န္မတို႔ လက္ထပ္လိုက္ၾကပါသည္…။ </font></div><font color="#333333" face="Zawgyi-One"><br /><div align="center"><strong>* * * * * * * * * *</strong> </div><br /><div align="left">ဒီေန႔ မနက္ ရံုးလာခါနီးမွာ သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ရင္း ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး... ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ သူက ကြ်န္မေခါင္းကို မနာေအာင္ ပုတ္လိုက္ၿပီး ဆယ္တန္းတံုးက လုသြားတဲ့ သိပၸံေကာ္ျပား ျပန္ေပးမွ မုန္႔ဘိုးေပးမယ္ ဟု ေျပာပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ရင္း သေဘာတက် ရယ္ေမာမိပါသည္။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတးတပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။<br />သို႔ေသာ္ လွပေသာ သံစဥ္မ်ားႏွင့္အတူ မေန႔တေန႔ကလို ႏုနယ္ ပ်ိဳျမစ္ သစ္လြင္ လန္းဆန္းဆဲ…။<br /></div></font><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-9090708253530146016?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com52tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-28671773770516192342011-06-23T01:45:00.009+08:002011-06-23T09:14:52.299+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-FDRU7dwA7w0/TgIp58qHp2I/AAAAAAAABx0/JuFEVlL_O8I/s1600/Scarecrow1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 237px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FDRU7dwA7w0/TgIp58qHp2I/AAAAAAAABx0/JuFEVlL_O8I/s320/Scarecrow1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621101360423872354" /></a><p align="center"><span style="color:#333333;">(Photo from Google)</span></p><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333300;">လူပံုသ႑ါန္ အတိုင္း…<br />အေရာင္အဆင္း မြဲေျခာက္ေျခာက္ ေကာက္ရိုးမွ်င္ေတြနဲ႔ စုဖြဲ႕စည္း…<br />အကြက္မေပၚေအာင္ ေဟာင္းႏြမ္းေပ့ဆိုတဲ့ အဝတ္စုတ္စုတ္ေတြ ဝတ္ဆင္…<br />မ်က္လံုးျပဴးျပဴး ပါးစပ္ျပဲျပဲ သြားက်ဲက်ဲနဲ႔<br />ခ်ဳပ္ရိုးျပဳတ္ ဦးထုပ္ေဟာင္းတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ငိုက္စိုက္စိုက္ ေဆာင္းထားၿပီး…<br />အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဇာတ္နာနာနဲ႔ အရုပ္ဆိုးေအာင္ ဖန္တီးထားတယ္…<br />တခ်ိဳ႕က လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေဘးသို႔ အေျဖာင့္ ဆန္႔တန္း…<br />တခ်ိဳ႕က အားအင္ကုန္ခန္း တေတာင္ဆစ္ကေန လက္ေတြ တန္းလန္းခ်လို႔…<br />ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ရွိေသာ္ျငား အားမျပဳႏိုင္ပဲ မာေက်ာေက်ာ တုတ္တေခ်ာင္းရွိမွ က်က်နန မတ္တတ္ရပ္ႏိုင္တယ္…<br /><br />အသက္မဲ့တဲ့ စာေျခာက္ရုပ္…<br />ေဘးပတ္ပတ္လည္က အဖူး အငံု အသီးအပြင့္ ပန္းေရာင္စံုေတြ…<br />လွပ ေမႊးၾကိဳင္ ႏူးညံ့ လန္းဆန္းျခင္းေတြကို ခံစားႏိုင္တဲ့ ႏွလံုးသားမ်ိဳး <br />သူ႔မွာ မရွိ… ပကတိ အထီးက်န္လွတယ္…<br />သို႔ေသာ္လည္း ေလျပင္းျပင္းတိုက္လိုက္ရင္ ေျခေတြ လက္ေတြ တရမ္းရမ္းနဲ႔…<br />စာကေလးေတြသာမက ေလထဲမွာ အတားအဆီးမဲ့ ပ်ံသန္းေနၾကတဲ့<br />အေတာင္ေကာင္း အေတာင္ေညာင္း အေတာင္ဆိုး အေတာင္က်ိဳး <br />အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ငွက္ငယ္ေတြကိုပါ အေကာင္းအဆိုးမခြဲပဲ ၾကက္သီး ျဖန္းျဖန္းထေအာင္ အစြမ္းရွိသေလာက္ ေျခာက္လွန္႔တယ္…<br />ဆင္ျပင္ေပးထားတဲ့ သခင္ ေက်းဇူးရွင္ကို သစၥာရွိရွိ တာဝန္သိသိနဲ႔<br />မပ်က္စီးသင့္တာေတြ မပ်က္စီးရေလေအာင္ ၾကံေဆာင္…<br />ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ေရာေရာ ေယာင္ေယာင္ ေျခာက္လွန္႔တယ္…<br />သခင့္ အလိုကိုလိုက္ သခင့္ အၾကိဳက္ကိုေဆာင္ ဦးေႏွာက္မရွိ ဉာဏ္နတၳိနဲ႔<br />သခင္ ေစခိုင္းတဲ့အတိုင္း တသေဝမတိမ္း ယိမ္းကာ ယိမ္းကာ <br />အစိမ္းလိုက္ ေျခာက္လွန္႔တယ္…<br /><br />ဒါတင္မက အနီးအနားက ျမင္ရသူအေပါင္းကိုပါ သူ႔ရဲ႕အစြမ္း ရုပ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔<br />ေၾကာက္စမ္း… ေၾကာက္စမ္း… ေၾကာက္ၾကစမ္းလို႔ စြမ္းစြမ္းတမံ ေျခာက္လွန္႔တယ္…<br />စိတ္ထဲမွာလည္း အလို… တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလားဆိုတဲ့ ဘာသာ စကားကို<br />ဂါထာ တပါးလို လွ်ာဖ်ားမွာ တလႈပ္လႈပ္ ေရရြတ္ရင္း…<br />အသက္ဝိညဥ္မရွိေလသူမို႔ ေသလမ္းရယ္ ဘယ္မျမင္ အေျခအေနကို ဘဝင္ေလဟပ္<br />ဆိုးဆိုးဆတ္ဆတ္ လႈပ္ရွားရင္း မိုးတိုးမတ္တပ္ကေနေတာင္ ရယ္တတ္ေသး…<br /><br />ရယ္ႏိုင္တံုး ရယ္ထားဦးေပါ့…<br />သူမသိေသးတာက မိုးဒါဏ္ ေလဒါဏ္ ရာသီဥတုဒါဏ္ အဖန္တလဲလဲ ခံလာၿပီးေနာက္<br />ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာမေပးေတာ့တဲ့ တေန႔ကို ေရာက္ရင္ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္သလို ေျမျပင္ေပၚကို ဘိုင္းဘိုင္းလဲၿပီး ေဆြးေျမ့ ေၾကကြဲ ခႏၵာစဲကာ မရႈမလွ ေသပြဲဝင္ရလိမ့္မယ္ဆိုတာကိုပဲ…။<br /></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" style="border: 0 !important; background: transparent;"/></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-2867177377051619234?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-55821405498758719392011-06-04T01:00:00.005+08:002011-06-04T14:28:26.467+08:00<span style="color:#333333;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုတေလာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ခ်ယ္ရီသီးေတြ ဝယ္စားရင္း ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ဝိုင္ေဖါက္ခဲ့ဖူးတာ သတိရသြားတယ္…။ အဲဒီအခ်ိန္တံုးက အင္တာနက္တို႔ ဘာတို႔လဲ မရွိေတာ့ မွီျငမ္း ကိုးကားစရာ Recipe ေတြ ဘာေတြနဲ႔ နည္းလမ္းတက်ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ…။ ဒီလိုပဲ စာေတြထဲ ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးသလို လုပ္ၾကည့္တာပါပဲ…။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-fEcWbXRf_hI/TekR14ivdiI/AAAAAAAABxs/t7qHmvHXp0g/s1600/_DSC1255TWR.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 215px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614038027902875170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-fEcWbXRf_hI/TekR14ivdiI/AAAAAAAABxs/t7qHmvHXp0g/s320/_DSC1255TWR.jpg" /></a><br />ဝိုင္ကို စပ်စ္သီး အစိမ္းေရာင္နဲ႔ လုပ္ဖူးတယ္။ မရမ္းသီး အစိမ္းနဲ႔လဲ လုပ္ဖူးတယ္…။ စပ်စ္သီး အစိမ္း၊ မရမ္းသီး အစိမ္းနဲ႔လုပ္ရင္ ဝိုင္ အျဖဴ ရတယ္။ မရမ္းသီးဝိုင္က ပိုၿပီး ျပင္းရွရွနဲ႔…။ စေတာ္ဘယ္ရီကေတာ့ အသီးေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္မွ အရည္ နည္းနည္းေလးပဲ ရလို႔ တခါပဲ လုပ္ဖူးပါတယ္။ မၾကာခဏ လုပ္ျဖစ္တဲ့ ကုန္ၾကမ္းကေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူး နီနီေလးေတြပါ။ ေစ်းထဲက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ေရာင္းတဲ့ အေဒၚၾကီးဆီမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေတြ ၾကိဳမွာထားရတယ္…။ ရလာၿပီဆို ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေတြကို ေရစင္စင္ေဆးၿပီး သၾကားနဲ႔ ေရာနယ္… ။ ၿပီးေတာ့ အဝက်ယ္က်ယ္ ေလလံုလံု ပုလင္းထဲ သိပ္ထည့္ၿပီး ေန႔ခင္းဖက္ ေနပူတဲ့ ေနရာမွာ ခ်၊ ပုလင္းလိုက္ ေနလွမ္းထားလိုက္တယ္…။<br /><br />ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေလာက္ၾကာရင္ ေနရဲ႕ အပူရွိန္ေၾကာင့္ေရာ၊ သၾကားေၾကာင့္ေရာ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေတြ ႏြမ္းၿပီး အရည္ေတြ စိမ့္ထြက္လာတာေပါ့…။ အဲဒီ အရည္နီနီရဲရဲေလးေတြကို ရသေလာက္ စစ္ယူတယ္…။ ၿပီးေတာ့ Yeast နည္းနည္းထည့္တယ္…။ Yeast အမႈန္႔ဗူး ခပ္ေသးေသးေလး တဗူး ဝယ္ထားတာ မွတ္မိတယ္…။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အရည္ေတြကို ဝိုင္ပုလင္းလို ပုလင္းရွည္ရွည္ထဲ ထည့္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ လံုေအာင္ပိတ္ၿပီး သံုးပတ္ေလာက္ ထားလိုက္တယ္…။<br /><br />တခါ တခါ Yeast မထည့္ခ်င္ရင္ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ေရစိမ္ၿပီး ခ်ဥ္သြားေအာင္ သံုးရက္ေလာက္ ထားၿပီး ရတဲ့ အရည္ကို Yeast အစား သံုးၾကည့္ဖူးတယ္…။<br /><br />ခုနက အရည္စစ္လိုက္ၿပီး က်န္တဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူး အဖတ္ေတြကို သၾကားထပ္ထည့္၊ မီးေအးေအးနဲ႔ ေမႊၿပီး ယိုထိုးလိုက္တယ္… တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္… ေပါင္မုန္႔နဲ႔ စားလို႕ရတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးယိုေပါ့…။<br /><br />သံုးပတ္လဲ ျပည့္ေရာ… အနံ႔ ေမႊးေမႊး စူးရွရွ ခ်ိဳျမျမ ဝိုင္အနီေတြ ရလာတယ္။ ဝိုင္ထည့္ေသာက္စရာ ဖန္ခြက္ လွလွေလး တခြက္လဲ ဝယ္ထားတယ္…။ အဲဒီဝိုင္ကို သူ႔တေယာက္ထဲကလြဲၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္ဘူး။<br /><br />ေမးလိုက္တိုင္း ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ အျမဲေျပာတယ္။ မူးသလား ေမးေတာ့ ရီေဝေဝေပါ့ တဲ့…။ ဟိုသီခ်င္းထဲကလို ဘံုကမာၻ ခုႏွစ္ဆင့္ေတြ၊ ေရႊကိႏၵရီေတြ ဘာေတြ ျမင္ေယာင္ကုန္မွာစိုးလို႔ အခါခါ အထပ္ထပ္ေတာ့ မတိုက္မိပါဘူး…။ တခါလာရင္ တခြက္ပဲ…။ အဲ… တေန႔ တခါ လာေတာ့… တေန႔ တခြက္ေပါ့…။<br /><br />အခုေနာက္ပိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုလို႔ ဝိုင္ေသာက္ျဖစ္ၾကရင္ သူက ဝိုင္အနီမွာမွ နည္းနည္းခ်ိဳတဲ့ ဝိုင္ကို ေရြးတတ္တယ္…။ ဝိုင္ေသာက္တိုင္းလဲ တျခားဟာေတြ ဘာမွ မေသာက္တတ္တဲ့ သူ… ငယ္ငယ္တံုးက ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဝိုင္ကို ေသာက္တတ္ၿပီး ၾကိဳက္သြားတာလို႔ ေျပာေသးတာ…။<br /><br />သူ ဝိုင္ေသာက္တိုင္း ကိုယ္လုပ္တဲ့ ဝိုင္နဲ႔ ဘယ္ဟာ ပိုေကာင္းလဲ.. လို႔ မေမ့မေလ်ာ့ ေမးရင္ သူက ခါးတာထက္ ခ်ိဳတာကို ပိုၾကိဳက္တာမို႔ ကိုယ့္ဝိုင္က ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေျဖတာ…။ ကိုယ္ေက်နပ္ေအာင္ ေပးတဲ့ အေျဖမွန္း သိသိၾကီးနဲ႔ အဲဒီအေျဖမွာ ကိုယ္ကလဲ အျမဲ ေက်နပ္ေနေသးတာ… း))<br /><br />ဒီရက္ေတြမွာ အခ်ိန္ရရင္ ပစၥည္း ကရိယာ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ နည္းမွန္ လမ္းမွန္နဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ ခ်ယ္ရီေတြ ေရာၿပီး ဝိုင္အနီတပုလင္းေလာက္ မွတ္မွတ္ရရ ေဖါက္ၾကည့္ဖို႔ ေတြးေနမိတယ္...။ <br /></span><br /></span><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-5582140549875871939?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-27687058011529466182011-05-16T11:00:00.006+08:002011-10-09T22:37:08.074+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">ဥမၼာ့ရဲ႕ စာအုပ္ ဆိုတဲ့ E Book ေလး ထြက္လာပါၿပီ။ စာအုပ္ေလးကို <a href="http://www.mediafire.com/file/zzjz1j326d1s9mo/Ohnmar%27s%20Book.pdf "target="new">ဒီေနရာ</a> မွာ Download လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />စာအုပ္တအုပ္လံုးကို လက္ေရးစာလံုးလွလွေလးေတြ၊ ခ်စ္စရာ ရုပ္ပံုေလးေတြနဲ႔အတူ ထူးထူးျခားျခား လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္ အခ်ိန္ေပးၿပီး စီစဥ္သူေတြက ဒီမွာပါ။ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-BLzgSTj2rrY/TdCTC6T_7lI/AAAAAAAABxY/VgIvzExu7dc/s1600/1B.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 226px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607143214298426962" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-BLzgSTj2rrY/TdCTC6T_7lI/AAAAAAAABxY/VgIvzExu7dc/s320/1B.jpg" /></a><br />အခုလို စီစဥ္ေပးသူေတြကိုလည္း ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ <br />ဒီစာအုပ္ေလးမွာ ဟန္သစ္ျငိမ္၊ ခိုင္စိုးလင္း၊ အိျႏၵာ၊ ပန္ဒိုရာ၊ မယ္ကိုး၊ မိုးလႈိင္ည၊ နန္းညီ၊ ေကာင္းကင္ကို၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး၊ သက္ေထြး၊ ေနဦး၊ ၾသျမိဳင္၊ ေနျမဲ၊ မွဴးဒါရီ၊ ေက်ာ္ဇင္ဦး ေတေလ၊ ညိဳမင္းခတို႔ရဲ႕ ကဗ်ာ ဝတၳဳ စာစုေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္ေရးထားတဲ့ "စိတ္၏ ေခၚေဆာင္ရာ" ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးတပုဒ္ ပါပါတယ္…။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-yHnfKGuUs1g/TdCTDAPIu3I/AAAAAAAABxg/KRlT19ylYYI/s1600/2B.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 234px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607143215888644978" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-yHnfKGuUs1g/TdCTDAPIu3I/AAAAAAAABxg/KRlT19ylYYI/s320/2B.jpg" /></a><br />ဖတ္ၾကည့္ပါ… လိုအပ္တာမ်ားရွိရင္ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ ေျပာဆိုသြားခဲ့ပါ…။<br /></span><br /><span style="color:#33cc00;"><strong>စိတ္၏ ေခၚေဆာင္ရာ</strong><br /></span><br /><span style="color:#666600;">သည္အခန္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူ တေယာက္တည္း ေနထိုင္သည္။ ေဆးေရာင္ အဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ သုတ္ထားေသာ အခန္း၏ တဖက္တခ်က္စီမွာ တေယာက္အိပ္ ကုတင္တလံုး ႏွင့္ စားပြဲတလံုး ရွိသည္။ စားပြဲေပၚမွာေတာ့ အမ်ိဳးအမည္ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား ရွိေနသည္။ ကုတင္ေပၚမွာ ေခါင္းအံုး ႏွင့္ ေစာင္ကေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ ကုတင္ေအာက္မွာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ အစိမ္းေရာင္ အျဖဴေရာင္တို႔ျဖင့္ ထုတ္ပိုးထားေသာ ေလးေထာင့္ စပ္စပ္ အထုတ္မ်ား စီစီရီရီ ရွိေနသည္။ ကုတင္၏ ေျခရင္းဖက္မွာေတာ့ အိပ္ခန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တပ္ဆင္ေလ့ မရွိတတ္ေသာ ေၾကြလက္ေဆးကန္တခုက အခန္႔သား တည္ရွိေနေလသည္။ ထိုလက္ေဆးကန္၏ ေအာက္ေျခမွာ ၾကီးမားေသာ္လည္း ေပါ့ပါးဟန္တူေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ အထုတ္မ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္။<br /><br />သည္ လက္ေဆးကန္ကို တပ္ဆင္စဥ္က အိမ္သားမ်ားႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး အတိုက္အခံ ေျပာခဲ့ ဆိုခဲ့ အျငင္းပြားခဲ့ရသည္ကို မွတ္မိေနေသးသည္။ တကယ္ဆို အျပင္က သူစိမ္းေတြ မဆိုထားႏွင့္ အိမ္က အတူေန အိမ္သားမ်ားကပင္ သူ႔ကို နည္းနည္းမွ နားမလည္တတ္ၾကေခ်။ သူျပဳသမွ် အျပဳအမူတိုင္းကို ရယ္စရာ (သို႔မဟုတ္) လက္မခံႏိုင္စရာေတြခ်ည္းဟုသာ ထင္ျမင္ယူဆတတ္ၾကသည္။ ထားပါေလ… ဒီကိစၥက သူ႔အတြက္ေတာ့ အေရးတၾကီး မဟုတ္သလို အထူးတဆန္းလဲ မဟုတ္ေတာ့ပါ။<br /><br />*****<br /><br />ေျပာရရင္ သူသည္ သိတတ္စ အရြယ္ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက အသန္႔အရွင္း သိပ္ၾကိဳက္သည္…။ စိတ္ထဲတြင္ သိပ္မသန္႔ရွင္းလွဟု ထင္ရေသာ တစံုတခုကို ထိမိ ကိုင္မိတိုင္း လက္ကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးရမည္ဟူေသာ အေမ့စကားကို တေသြမတိမ္း လိုက္နာသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အရြယ္ရလာေသာအခါ လက္ကို ေပက်ံေစမည့္ အရာမ်ား၊ လက္မွာ အနံ႔အသက္ စြဲတတ္ေသာ အစားအစာမ်ား ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္တတ္လာသည္။ ေက်ာင္းမွာ၊ ကစားကြင္းမွာ၊ အျပင္မွာ တခုခုကို ထိမိ ကိုင္မိၿပီးတိုင္း လက္ကို အထပ္ထပ္ ေဆးေၾကာမိသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ အတူတူ ေက်ာင္းသြားေဖၚ ကစားေဖၚမ်ား၏ မိဘေတြ၊ လူၾကီးေတြက သူ၏ သန္႔ရွင္းမႈကို ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ ထိုအခါ ကေလးပီပီ အနည္းငယ္ေတာ့ ဘဝင္ျမင့္မိသည္သာ…။<br /><br />ေရခဲေခ်ာင္း၊ ေရခဲမုန္႔၊ ေခ်ာကလက္ စသည္တို႔ကို လက္ႏွင့္ ကိုင္စားရင္း အရည္ေပ်ာ္ၿပီး စီးက်လာသည္ကို ၾကံဳရေသာ အခါ၊ ဒူးရင္းသီးစားၿပီး လက္မွာ စြဲေနေသာ အနံ႔ကို ေဖ်ာက္ရခက္ေသာအခါ၊ မွ်စ္ဟင္းစားၿပီး ဘယ္ေလာက္ေဆးေဆး လက္မွာ အနံ႔ မေပ်ာက္ေသာအခါ ေနာက္ေနာင္ကို ထိုအရာမ်ားကို သတိၾကီးစြာျဖင့္ ေရွာင္ၾကဥ္သည္။ အလြန္အမင္း စားခ်င္လာေသာအခါ ဇြန္းျဖင့္သာ စားသည္။ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ မေတာ္တဆ ထိမိသြားပါက လက္ကို ဆပ္ျပာတတံုး ကုန္လုနီးပါး ျဖစ္ၿပီး ပဲၾကီးေရ တြန္႔လာေအာင္ တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာသည္။ ဤသို႔ ေဆးလိုက္ရမွ စိတ္ထဲမွာ စင္ၾကယ္သြားၿပီး ေနလို႔ ထိုင္လို႔ ေကာင္းသြားသည္။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ အခ်ိန္တိုင္း လက္ေဆးတတ္ေသာအက်င့္မွာ သူ႔အတြက္ အစြဲအလန္းတခုပမာ ျဖစ္လာသည္။ တေန႔ကို အၾကိမ္ေပါင္း မည္မွ် ဟု မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ လက္ေဆးသည္။ ေရာက္ေလရာ ေနရာမွာ ဘာမွမလုပ္ခင္၊ ဘာမွ မထိေတြ႔ မကိုင္တြယ္ခင္မွာ လက္ေဆးစရာ ေနရာကို ဦးစြာ လိုက္ရွာမိသည္။ လက္ေဆးၿပီးေတာ့ လက္သုတ္စရာ တစ္ရႈးေပပါကို သြားေလရာရာ အျမဲမျပတ္ ေဆာင္ယူသြားတတ္သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အရာရာကို ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္ရန္ မသတီတတ္ေသာ စိတ္ႏွင့္ တခုခုကို ထိမိတိုင္း လက္ေဆးတတ္ေသာ အက်င့္တို႔သည္ သူ၏ စိတ္ကို တဖက္စြန္းသို႔ ေရာက္ေအာင္ သိသိသာသာၾကီး တြန္းပို႔လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ အခ်ိန္တိုင္း လြယ္လင့္တကူ လက္ေဆး၍ ရေစႏိုင္ရန္ သူ၏ အိပ္ခန္းထဲမွာ လက္ေဆးေၾကြခြက္တခု တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ေရပိုက္မ်ား သြယ္ဆက္ရန္ အိမ္နံရံကို ထုႏွက္ ထြင္းေဖါက္ရေသာေၾကာင့္ အိမ္သားမ်ားႏွင့္ စကားမ်ား အျငင္းပြားရသည္။ အိမ္သားမ်ားက သူ႔ကို လူထူး လူဆန္းတဦးသဖြယ္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကခ်ိန္မွာ သူတို႔၏ မ်က္လံုးေတြသည္ လမ္းထိပ္နားမွာ တေယာက္တည္း စကားတီးတိုးေရရြတ္ရင္း အိတ္အၾကီးၾကီး တလံုးကို လြယ္ကာ ဟိုဟို ဒီဒီ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္ေသာ သူရူးတေယာက္၏ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ပင္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူေနေသးသည္ဟု ေတြးရင္း တေယာက္တည္း အသံတိတ္ ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />အခန္းထဲမွာ လက္ေဆးေၾကြခြက္တခု တပ္ဆင္ၿပီးေနာက္ အိမ္အနီးမွ ကုန္စံုဆိုင္သို႔သြားကာ တစ္ရႈးေပပါ ဆယ္လိပ္တြဲ အထုတ္ၾကီးမ်ားကို သယ္ႏိုင္သေလာက္ ဝယ္လာခဲ့သည္။ အိမ္သားမ်ားက သူ႔ကို ဆီးၾကိဳၿပီး ဝယ္လာေသာ တစ္ရႈးထုတ္မ်ားကို မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ယူသြားေသာေၾကာင့္ သူတို႔ကို ပ်ာပ်ာသလဲ တားျမစ္ကာ ထိုတစ္ရႈးလိပ္မ်ားအားလံုးကို သူ႔အိပ္ခန္းဆီသို႔ သယ္ယူသြားခဲ့၏။ အိပ္ခန္းထဲမွာ လက္ေဆးေၾကြခြက္ တပ္ဆင္ၿပီး၊ လက္သုတ္စရာ တစ္ရႈးမ်ား အျပည့္အစံု ေရာက္လာေသာအခါ ရရွိခံစားရသည့္ စိတ္ေက်နပ္ ျပည့္စံုမႈကို ဘယ္အရာႏွင့္မွ မလဲႏိုင္ပဲ တစိမ့္စိမ့္ စားသံုးေနမိသည္။<br /><br />*****<br /><br />အားလံုး အဆင္ေျပသြားၿပီ…။<br />ဘယ္မွသြားစရာမလိုပဲ အိပ္ခန္းထဲမွာပင္ အခ်ိန္မေရြး လက္ေဆးႏိုင္သလို လက္ေဆးၿပီးလွ်င္ သုတ္စရာ တစ္ရႈးေတြလဲ အျပည့္အစံု ရွိေနၿပီ…။ သူ႔စိတ္တြင္ ေက်နပ္မဆံုးႏွင့္ လက္ကို စိတ္ရွိတိုင္း ေဆးသည္။ ၿပီးလွ်င္ လက္ကို သုတ္သည္။ လက္တခါေဆးၿပီးတိုင္း စိတ္ထဲမွာ တခါ သန္႔ရွင္းသြားသည္ဟု ခံစားရသည္။ စိတ္အတြင္းက အညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းစင္ၿပီး အစဥ္သန္႔ရွင္းေစရန္ လက္မ်ားမ်ားေဆးဖို႔ လိုအပ္မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထိုအယူအဆကို ရာႏွဳန္းျပည့္ ေထာက္ခံမဲ ေပးမည့္သူ၊ စာရြက္ေပၚမွာ အမွန္ျခစ္ ခပ္ၾကီးၾကီး ျခစ္ေပးမည့္သူ တစံုတေယာက္မွ် ရွိရန္ မလိုအပ္ပါ…။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ ေန႔ေန႔ ညည သူ လက္ေဆးသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္။ ေဆးၿပီးရင္းလည္း ထပ္ေဆးသည္…။ ကုတင္စြန္းကို ကိုင္မိလည္း လက္ေဆးသည္။ အိပ္ရာသိမ္းၿပီးလည္း လက္ေဆးသည္။ တံခါးလက္ကိုင္ဖုကို ကိုင္မိလည္း လက္ေဆးသည္။ စားပြဲေပၚမွ အရာတခုခုကို ကိုင္မိတိုင္းလည္း လက္ေဆးသည္…။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္။ လက္ေဆးသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္။ လက္ေဆးသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္…။ ထိုအခါ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ သူ႕အိပ္ခန္းတခုလံုး တစ္ရႈးစကၠဴမ်ား ဟိုေထာင့္မွာ တပံု ဒီေထာင့္မွာ တေထြးႏွင့္ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေအာင္ ျပည့္လာသည္။<br /><br />ထိုတစ္ရႈးမ်ားကို ထည့္စရာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ အၾကီးစားမ်ားဝယ္ရန္ အိမ္အနီးမွ ကုန္စံုဆိုင္သို႔ ေနာက္တေခါက္ သြားခဲ့သည္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတြ႔ေန ျမင္ေနက် အိမ္နီးခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါ သူတို႔၏ အၾကည့္ေတြကို မၾကိဳက္ခ်င္။ သူတို႔၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရံုသာမက အေရာင္ရင့္ရင့္ အညစ္အေၾကးရိပ္မ်ား စြန္းထင္းေနသလို… စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကို လက္ေဆးရန္ ပညာေပးေနမိေသးသည္။ လက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မေဆးေၾကာေသာေၾကာင့္ ထိုမွတဆင့္ အညစ္အေၾကးမ်ား မ်က္ႏွာေတြ မ်က္လံုးေတြဆီသို႔ ကူးစက္ ညစ္ေထးေနၾကဟန္တူသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ကာ ျပံဳးရင္း လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ် လူတိုင္း၏ ေၾကာင္စီစီ အၾကည့္ေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့သည္။<br /><br />ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေရာင္းေသာ ဆိုင္မွ ဆိုင္ရွင္က သူ႔ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ေနေကာင္းရဲ႕လား ဟု ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသြားေနာ္… အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္တတ္ရဲ႕လား ဟူေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ အေမးကိုပါ တဆက္တည္း ေမးလိုက္ေသးသည္။ အို.. အဓိပၸါယ္ မရွိလိုက္တာ… သူတို႔ အားလံုး တခုခုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ မွားယြင္းေနၾကၿပီ…။<br /><br />ေစ်းဝယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အိမ္သားမ်ားက သူ႔ကို အၾကည့္တမ်ိဳးႏွင့္ ၾကည့္ၾကျပန္သည္။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ စိုးရိမ္တၾကီးႏွင့္… မူလည္း မမွန္လွ…။ သူတို႔ေတြကို လက္မွန္မွန္ေဆးရန္ လိုအပ္ေနေၾကာင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ဆရာဝန္ႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ ေဆးစား ေဆးကု ျပဳသင့္ေၾကာင္း ခပ္တိုတုိ ေျပာကာ အခန္းထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ လက္ေဆးေၾကြခြက္မွာ လက္ကို စိမ္ေျပနေျပ ေဆးေၾကာမိသည္။ ေက်နပ္လိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ရႈးမ်ားျဖင့္ လက္သုတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ တခန္းလံုး ေနရာ အႏွံ႕ရွိေနေသာ တစ္ရႈးစကၠဴမ်ားကို ခုနက ဝယ္လာခဲ့ေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ အၾကီးၾကီးထဲသို႔ ထည့္ကာ တအိတ္ခ်င္း ေသေသခ်ာခ်ာ စုစည္းမိသည္။<br /><br />လက္ေတြ ေဆးလိုက္၊ ၿပီး လက္သုတ္လိုက္၊ လက္သုတ္ၿပီးေသာ တစ္ရႈးမ်ားကို အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္၊ တခါ လက္သြားေဆးလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္လိုက္၊ တစ္ရႈးမ်ားကို သိမ္းလိုက္… ေနာက္ လက္ကို ျပန္ေဆးလိုက္… … …<br /><br />သည္လိုႏွင့္ တရက္ၿပီး တရက္ ကုန္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းရက္မ်ားတြင္ အိမ္သားမ်ား၏ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ားကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသာေၾကာက့္ အခန္းအျပင္ကိုေတာင္ ထြက္ၿပီး အစား မစားျဖစ္ေတာ့ေခ်။ အခန္းထဲမွာ ရွိေနသမွ် အေျခာက္အျခမ္းမ်ားကိုသာ စားေသာက္ၿပီး အခ်ိန္ရွိသ၍ လက္ကိုသာ တြင္တြင္ ေဆးေနမိသည္။ အိမ္သားမ်ား အခန္းထဲသို႔ စားစရာမ်ား လာပို႔ေသာအခါ သူတို႔၏ ေၾကာင္စီစီမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ စပ္စပ္စုစုႏိုင္လွေသာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ အၾကည့္မ်ားကို မႏွစ္မ်ိဳ႕ေသာေၾကာင့္ တံခါးကို အထဲမွေန၍ အေသပိတ္ထားလိုက္သည္။<br /><br />*****<br /><br />ရက္အနည္းငယ္ ၾကာသြားေသာအခါ အိပ္ခန္းတံခါးကို အျပင္ဖက္မွ တခုခုႏွင့္ လွည့္ဖြင့္ေနသံ ၾကားရသည္။ မၾကာခင္ တံခါးပြင့္သြားၿပီး အိမ္သား ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ လူစိမ္းတေယာက္ အခန္းထဲဝင္လာၾကသည္။ ထိုလူစိမ္း၏ လက္ထဲတြင္ ေရအျပည့္ ျဖည့္ထားေသာ အျပာေရာင္ လက္ဆြဲပံုးတပံုးႏွင့္ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေလးမ်ားပါေသာ တစ္ရႈးတလိပ္ကို ကိုင္ေဆာင္လာသည္။ ထိုသူ၏ အေျပာအရ သန္႔ရွင္း သန္႔ျပန္႔ၿပီး အခ်ိန္မေရြး လက္ေဆးရန္၊ စိတ္ေရာ လူေရာ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာႏိုင္မည့္ ေနရာတခုကို အလည္လိုက္ရန္ လာေရာက္ ဖိတ္ေခၚသည္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ေဆာင္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္း သူေျပာေသာေနရာကို စိတ္ဝင္စားလွသည္။ ဘဝမွာ စိတ္ဓါတ္ေတြ သန္႔ရွင္းဖို႔သာ အေရးအၾကီးဆံုး မဟုတ္ပါလား…။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မဆိုင္းပင္ လက္သုတ္ၿပီးေသာ တစ္ရႈးစမ်ားထည့္ရန္ အိတ္တလံုးကို ဆြဲယူၿပီး လိုက္သြားရန္ ျပင္ဆင္သည္။<br /><br />ထိ႔ုေနာက္တြင္ေတာ့ ထိုလူႏွင့္အတူ ပါလာေသာ ေရပံုးထဲသို႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကို စိမ္ေျပနေျပ ႏွစ္ေဆးရင္း၊ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေလးမ်ားပါေသာ တစ္ရႈးျဖင့္ လက္သုတ္ရင္း၊ သုတ္ၿပီးေသာ တစ္ရႈးစမ်ားကို အသင့္ယူေဆာင္လာေသာ အိတ္ထဲကို စုေဆာင္းထည့္သိုရင္း၊ အိမ္သားမ်ား၏ အေရာင္စြန္းေနေသာ ျပဴးတူး ေၾကာင္ေတာင္ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ဥပကၡာျပဳၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး လက္ကို စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာၾကရန္ တတြတ္တြတ္ မွာၾကားရင္း… လာေခၚေသာ သူစိမ္းေနာက္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ လိုက္ပါသြားေတာ့သည္။<br /><br />ေသခ်ာပါသည္… သူ အခု သြားမည့္ေနရာသည္ သူ၏ စိတ္အစဥ္ကို လိုအပ္ေသာ သန္႔ရွင္းမႈမ်ားႏွင့္ ၾကည္လင္ေသာ စင္ၾကယ္ျခင္းမ်ားကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ေနရာတခု ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သူ ေသေသခ်ာခ်ာ ယံုၾကည္ေနပါသည္…။<br /><br /></span><span style="color:#000099;">သက္ေဝ<br />(၆ မတ္ ၂၀၁၁) </span><br /></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5513342170674677639-2768705801152946618?l=thet-wai-blog.blogspot.com' alt='' /></div>သက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/16516731397948795139noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5513342170674677639.post-33717857173304262492011-05-08T02:45:00.018+08:002011-07-07T15:05:15.329+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;color:#333333;">ထိုေန႔က စေနေန႔ ျဖစ္သည္။<br />တပတ္မွာ ငါးရက္ ေမေမခ်က္ေကြ်းသမွ် ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ထမင္း ဟင္းေတြကိုစားၿပီး ရံုးပိတ္ရက္ေလးမွာေတာ့ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ကိုယ့္လက္ရာေလးျဖင့္ လက္စြမ္းျပအံုးမည္ ဟူေသာ စိတ္ကူးအေတြးျဖင့္ အိပ္ရာႏိုး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားအၿပီးမွာ ပိုက္ဆံအိတ္ဆြဲကာ ေစ်းဝယ္ထြက္ခဲ့သည္။<br /><br />အိမ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ NTUC, Wet Market ႏွင့္ Sheng Siong Super Market တို႔ရွိသည္။ NTUC က ၂၄ နာရီဖြင့္ေသာ ဆိုင္ျဖစ္ေသာ္လည္း သိပ္အၾကီးၾကီး မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ပစၥည္းသိပ္မစံုလွ။ ေပါင္မုန္႔ ၾကက္ဥ ႏြားႏို႔ စေသာ အေျခာက္အျခမ္း ေတြသာ ဝယ္ေလ့ရွိသည္။ Wet Market ကေတာ့ ေျပာရရင္ ကိုယ္နဲ႔ နည္းနည္းစိမ္းသည္။ ကိုယ့္ကိုေတြ႔လွ်င္ တရုပ္လိုသာေျပာတတ္ေသာ ေစ်းသည္ေတြႏွင့္ ေစ်းဝယ္ရတာ အဆင္မေျပ။ Wet Market မွာ ဝယ္လို႔ေကာင္းတာက နန္းၾကီးဖတ္၊ ညွပ္ေခါက္ဆြဲဖတ္၊ Yam Cake ႏွင့္ Carrot Cake တို႔သာ။ Sheng Siong မွာကေတာ့ မနက္ေစာေစာဆို ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား၊ သစ္သီးမ်ားႏွင့္ အသားငါးမ်ား လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရတတ္ေသာေၾကာင့္ ေစ်းဝယ္သူမ်ား ျပည့္ေနတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ Sheng Siong ကိုသာ အရင္သြားမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။<br /><br />Sheng Siong ကိုေရာက္ေတာ့ အမ်ားနည္းတူ ဆြဲျခင္းေလးတခုယူၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ မ်က္စိကစားလိုက္သည္။ အိုရွင္မုန္လာဥဟု ေခၚၾကေသာ မုန္လာဥ အျဖဴေတြ၊ ဘရိုကိုလီေတြ၊ ပန္းပြင့္ေတြ၊ ေရႊဖရံုသီးေတြ၊ အရြက္စိမ္းေတြ လတ္ဆတ္စြာ ေတြ႔ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားသည္။ လတ္ဆတ္ေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဟင္းအတြဲအစပ္ကို စဥ္းစားေနမိသည္။ သည္လိုႏွင့္ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္… ၿပီးေတာ့ အသားငါးေတြနား ေရာက္လာသည္။ ငါးခူႏွင့္ ငါးသေလာက္ေတြ ေတြ႔သည္။ ကကတစ္ ေတြ႕သည္။ ကိုယ္ႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ ေရခ်ိဳငါးအမ်ိဳးအစားေတြကို ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္သလိုလိုျဖစ္သြားသည္။ ေရကန္ထဲမွာ ခရုမ်ိဳးစံုႏွင့္ ဂဏန္းေတြ ေတြ႔သည္။ ဂဏန္းေတြေတြ႔ေတာ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွ Chili Crab ပံုေတြကို သတိရၿပီး ျပံဳးမိသည္။ ဝယ္လို႔ေတာ့ မျဖစ္… လွဳပ္ေနေသာ သူတို႔၏ လက္မေတြကို ကိုယ္ ေၾကာက္သည္။<br /><br />မ်က္စိထဲမွာ ကကတစ္ အေကာင္လိုက္ေၾကာ္ၿပီး ငါးခ်ိဳခ်ဥ္ခ်က္ထားပံုကို ေတြးမိၿပီး ကကတစ္ဝယ္ရန္ အနားကို တိုးသြားလိုက္သည္။ တိုင္မွာ ပတ္ထားေသာ ပလတ္စတစ္အိပ္တခုကို လက္အိပ္သဖြယ္ျပဳၿပီး ခပ္ရြယ္ရြယ္ ကကတစ္တေကာင္ကို လွမ္းအကိုင္ ငါးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ဝုန္းကနဲ ထခုန္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ ေၾကာက္သြားၿပီး အသံထြက္ ေအာ္လိုက္မိသည္။ ကိုယ္ေအာ္လိုက္လို႔လားမသိ… ေဘးနားမွ ငါးခူေတြကလည္း လူးလူးလြန္႔လြန္႔ႏွင့္ လွဳပ္ရွားစျပဳလာၾကသည္။ ဘုရားေရ… သူတို႔က Still alive ၾကီးေတြပါလား…။ ေတာ္ၿပီ… ေတာ္ၿပီ… သည္ငါးေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ေရးခ် မျဖစ္…။ မီႏူးကို ေနာက္တခု ေျပာင္းေတာ့မည္။<br /><br />ငါးေတြနားမွ ထြက္လာၿပီး ပုဇြန္ေတြနားကို ေရာက္လာသည္။ ပုဇြန္ေတြကို အရြယ္အစားအလိုက္ သံုးမ်ိဳး သံုးစား ခြဲထည့္ထားသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ တမ်ိဳးက ေခါင္းေတြ ျပဳတ္ခ်င္ေနသည္ သိပ္မလတ္၊ ေနာက္တမ်ိဳးက လတ္သည္ သို႔ေသာ္ အေကာင္ေသးသည္။ ေနာက္ဆံုးတမ်ိဳးက အေကာင္ၾကီးသည္ လွသည္။ သို႔ေသာ္ တကိုယ္လံုး တလွဳပ္လွဳပ္ႏွင့္၊ ေျခေခ်ာင္းေတြကလည္း တဆတ္ဆတ္ လႈပ္ေနသည္။ သက္ျပင္းကို မသိမသာ ၾကိတ္ခ်လိုက္မိသည္။ အေရးထဲ အိမ္ကလူက အဲဒီပုဇြန္ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြက တျဖည္းျဖည္း နီလာတာကို ေတြ႔လား… အဲဒါ ေသြးဆုတ္ေနတာ ေသခါနီးလို႔ေလ... ဟု လာေျပာေသးသည္။ ကဲ… ဆရာသမားရယ္… ေက်ာင္းစာေတြကို ေက်ာင္းမွာပဲ ျပန္ထားခဲ့ပါေနာ္ ဟု ေျပာမိေတာ့မလို ျဖစ္သြားသည္။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က လွဳပ္ေနေသာ ထိုပုဇြန္ေတြကို တေကာင္ခ်င္း ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သည္လိုႏွင့္ ပုဇြန္ေတြအနားမွ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာခဲ့သည္။<br /><br />အသား ငါး အရွင္ေတြထားေသာ ေနရာမွာ ဘာမွ ဝယ္ဖို႔ အဆင္မေျပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင့္ ခုတ္ထစ္ၿပီးသား ငါးေတြ ၾကက္သားေတြ ထားေသာေနရာကို လာခဲ့သည္။ အသင့္ ျခမ္းၿပီးသား ငါးေခါင္းေတြ ေတြ႔ေတာ့ ဟိုတေလာက Curry Fish Head Paste အထုပ္ဝယ္ထားမိတာ သတိရၿပီး ေဟ့.. ငါးေခါင္းဟင္းစားမလားဟု အေဖၚစပ္လိုက္သည္။ သူက ေကာင္းသားပဲ ဟု ဆိုလာေသာေၾကာင့္ ထက္ျခမ္း ျခမ္းထားေသာ ငါးေခါင္းတခုကို လက္လွမ္းလိုက္သည္။ ၾကည့္ရတာ အိုေကသားပဲဟုေတြးကာ အိတ္ထဲထည့္ရန္အလုပ္… ငါး ပါးစပ္ ဟ ေနပံုႏွင့္ ငါး၏ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး ဝိုင္းဝိုင္းၾကီးကို ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ စိတ္ထဲ ထိတ္လန္႔သြားၿပီး စားရမွာ မဝံ့မရဲျဖစ္သြားျပန္သည္။ ကြ်တ္… ခက္ေတာ့ေနပါၿပီ…<br /><br />ကိုယ္ကသာ ခက္ေနတာ… ပုဇြန္အရွင္ေတြ ဝယ္ေနသူမ်ား၊ ေလးေထာင့္မွန္ပံုးေတြထဲက ငါးအရွင္ေတြကို ဇကာျဖင့္ ဆယ္ယူကာ ဝယ္ယူေနၾကသူမ်ား၊ ေရစပ္စပ္ထဲက ခရုေတြ ဂဏန္းအရွင္ေတြကို ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူေနၾကသူမ်ားမွာ တန္းကို စီလို႔…။<br /><br />ဒါဆို ဘာဝယ္ရရင္ေကာင္းမလဲ…။<br />ဝက္သားေတြ ၾကက္သားေတြကလည္း အျမဲစားေနရလို႔ ရိုးေနၿပီ… မဝယ္ခ်င္။ ထိုစဥ္ မလွမ္းမကမ္းမွာ လွီးၿပီးသား ဆယ္လမြန္ငါး နီနီေလးေတြကို ေတြ႕လိုက္ေသာေၾကာင့္ Grill လုပ္စားလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိျပန္သည္။ ေကာင္းတယ္… အဲဒါေကာင္းတယ္ဟု ကိုယ့္ဖာသာ ထပ္ဆင့္ အတည္ျပဳၿပီး ငါးေတြ ေရြးေနဆဲ မ်က္စိထဲ တရိပ္ရိပ္ႏွင့္ အနားမွာ တခုခု လွဳပ္ေနသလို ခံစားရသည္။ ေရွ႕မွာေတြ႔ခဲ့ရေသာ ငါးေတြ ပုဇြန္ေတြ၏ ေျခာက္လွန္႔မႈေၾကာင့္ လူက တလွပ္လွပ္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္မ်ားလား…။ မ်က္စိထဲ ေနာက္တၾကိမ္ လႈပ္ေနသလို ခံစားရ၍ ေဘးကို ၾကည့္လိုက္ရာ ေဘးနားက မွန္ပံုးထဲမွာ မ်က္လံုးရယ္ ေၾကာင္ေတာင္ႏွင့္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကေသာ ကိုေရႊဖါးတို႔ကို အေကာင္လိုက္ နီးနီးကပ္ကပ္ၾကီး ျမင္ေတြ႔လိုက္ရပါေတာ့သည္။ လူေတြၾကားထဲ ေနာက္တၾကိမ္ အသံထြက္ မေအာ္မိေအာင္ ၾကိဳးစား ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ေရြးလက္စ ငါးေတြကို ပစ္ခ်ကာ ထိုေနရာမွ ခ်က္ခ်င္း လွည့္ထြက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။<br /><br />ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္… အရင္က ေစ်းဝယ္တုန္းက ဒီလို အရွင္ေတြ မေတြ႔ရတတ္ပါ…။ ဒီေန႔ ရံုးပိတ္ရက္ ေစ်းဝယ္သူမ်ားလို႔လား… လူေတြက ဒီလို လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အရွင္ေတြကို ဝယ္ယူဖို႔ကို ပိုၿပီး ဆႏၵရွိၾကလို႔လား...။ အခုတေလာ Asia Food Channel တို႔ Food Network Channel တို႔မွာလည္း အရွင္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္ကိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ စားတာေတြ ေတြ႔ေနရေတာ့ လူေတြဟာ ဒီလိုစားဖို႔ကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္လာၾကတာလား…။ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ အသားေတြ ငါးေတြ စားၾကတာခ်င္းအတူတူ ပံ့့သကူသားေခၚတဲ့ (ရွင္မေနေတာ့တဲ့) အသား ငါးေတြကို ဝယ္မစားခ်င္ၾကေတာ့ဘူးလား…။ လွ်ာတဖ်ားမွာ အရသာ နည္းနည္း ကြာျခားတာကို ပိုၿပီး အေလးထားၾကတာလား…။<br /><br />အေတြးေတြႏွင့္ လူက စိတ္လက္ မၾကည္လင္ေတာ့…။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္မိသည္။ လူတိုင္း လူတိုင္းသည္ မိမိတို႔ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရန္ အဟာရအျဖစ္ သည္အသား ငါးေတြႏွင့္ ရပ္တည္ေနရသည္မွာ မွန္ေသာ္ျငားလည္း တကူးတက အရွင္လတ္လတ္ေတြကို ဝယ္ယူစားသံုးမွပဲ ျဖစ္ေတာ့မည္လား ဟု ေတြးမိသည္။ ၿပီးေတာ့ သဘာဝ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ေသေၾက ပ်က္စီးၾကရပံုေတြကို မဆီမဆိုင္ ျမင္ေယာင္ေနမိျပန္သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အသင့္ ခုတ္ထစ္ၿပီးသား ၾကက္သားေတြ ႏွင့္ အသားလႊာထားေသာ ငါးတခ်ိဳ႕ကို ဝယ္ခဲ့သည္။ ပန္းပြင့္၊ ဘရိုကိုလီ၊ မုန္လာဥနီ၊ မုန္ညင္းျဖဴ၊ မွိဳ၊ ေရႊပဲသီးႏွင့္ အရြက္စိမ္းမ်ားဝယ္ခဲ့သည္။ ၾကက္သားတခ်ိဳ႔ကို အသားလႊာ၊ အခ်ိဳ႕ကို ျပဳတ္ၿပီး အရည္ကို ၾကက္သား၊ ငါး၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြႏွင့္ ၾကက္သား မွိဳလံုး၊ ငံုးဥေတြကို ေရာကာ Hot Pot ပဲ လုပ္စားလိုက္ေတာ့မည္။ အခ်ဥ္အတြက္ Maggi Extra Hot Chili တပုလင္းပါ ဝယ္ခဲ့သည္။<br /><br />ပိတ္ရက္မွာ အိမ္သားေတြကို အထူးတလည္ လက္စြမ္းျပ ခ်က္ျပဳတ္ေကြ်းေမြးရန္ ရည္ရြယ္ထားေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မွာ အေကာင္အထည္ မေဖၚႏိုင္ခဲ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အသက္ဝဝရႈ၊ ေရဝဝေသာက္ၿပီး သည္မနက္ ေစ်းမွာ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရပံုေတြ ေျပာျပလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သည္ေန႔အဖို႔ Hot Pot ႏွင့္သာ ေက်နပ္ၾကေစရန္…။ သို႔ေသာ္လည္း အိမ္သားေတြကို ႏွစ္သိမ့္သည့္အေနျဖင့္ အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ တဗန္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး လုပ္လိုက္သည္။ Bonus ေပါ့…။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-NR4LcmaMNig/TcWUJzrzDII/AAAAAAAABxQ/b3-I5LMSmdY/s1600/_DSC0874TW.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604048207546092674" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-NR4LcmaMNig/TcWUJzrzDII/AAAAAAAABxQ/b3-I5LMSmdY/s320/_DSC0874TW.jpg" /></a><br />Hot Pot စားၿပီး အခ်ိဳပြဲ အျဖစ္ ေက်ာက္ေက်ာစားေနၾကေသာ သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းအသာခ်ၿပီး ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးျဖစ္သည္။ ကိုယ္ဘာေတြ ေတြးလို႔ ဘာေတြ ေရးေနသည္ကို သူတို႔ကေတာ့ သိဟန္မတူ…။<br /></span><br /><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img style="BORDER-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; BORDER-TOP: 0px; BORDER-RIGHT: 0px" src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/218/AEDEF1E12DE855D3135FB230001F567F.png" /></a><br /><br /><span style="color:#000099;"><strong>Bonus : အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ ပံုျပင္</strong><br /><br />ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ကြ်န္းပိစိေလးတခုမွာ ဘာခ်က္ခ်က္ ဘယ္ေတာ့မွ ျမည္းေလ့မရွိတဲ့၊ ပါဝင္တဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႔ အခ်ိဳးအစားေတြကို တိတိက်က် မွတ္ထားေလ့မရွိတဲ့ ရမ္းသမ္းကြတ္တေယာက္ရွိသတဲ့…။ ဘာခ်က္ခ်က္ အဲဒီလို ရမ္းသမ္း ခ်က္ေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ ဒါဟာ ခ်က္ျခင္း၏ အႏုပညာပါ လို႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာေလ့ရွိသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေစ်းဝယ္ရတာ အဆင္မေျပတဲ့ တေန႔မွာ ၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး အခ်ိဳပြဲအတြက္ အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ တဗန္း လုပ္သတဲ့။<br /><br />မေပ်ာ့ မမာ အေနေတာ္ အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာလွလွေလးေတြ ရလာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မေရမရာ Recipe ေတြကို အခုလို ေျပာျပသတဲ့…။<br /><br />သာကူေစ့ေတြကို “ခဏ” ေရစိမ္ၿပီး ေရေႏြးဆူဆူထဲမွာ သာကူ မ်က္စိေလးေတြ ေပ်ာက္တဲ့အထိ ျပဳတ္ၿပီး ေရစစ္ အေအးခံထားပါတယ္။ ေက်ာက္ေက်ာမွဳန္႔ “အေနေတာ္” ကို သၾကား “ၾကိဳက္သေလာက္” ထည့္ၿပီး က်ိဳ၊ ေက