အသံ ေတြသည္ အရပ္မ်က္ႏွာမ်ိဳးစံု ေနရာေဒသမ်ိဳးစံုမွ ပံုစံအေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကိုယ့္ဆီကို ေရာက္ ေရာက္ လာတတ္ၾကသည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ စူးစူးရွရွအသံေတြ၊ က်ယ္ေလာင္သံေတြကို ကိုယ္ အလြန္ မုန္းသည္။ ေၾကာက္လဲ ေၾကာက္တတ္သည္။ ထိုသို႕ေျပာလိုက္လွ်င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္ကို အဲဒါလဲ စိတၱဇ တစ္မ်ိဳးပဲ ဟု ဆိုခ်င္ၾကမည္ေလာ။ ဆိုခ်င္လဲ ဆိုၾကပါေစေတာ့…။ ကိုယ္ကေတာ့ ထိုအသံမ်ားကို တစထက္ တစ အမုန္းၾကီး မုန္းတီးေနပါသည္။
အသံ ဆိုသည့္ေနရာတြင္ သဘာ၀အေလွ်ာက္ ထြက္ေပၚလာေသာ ေက်းငွက္ သာရကာတို႕၏ အသံမ်ား၊ သီခ်င္းသံမ်ား၊ တူရိယာဂီတ တီးမႈတ္သံမ်ား ႏွင့္ သာယာ နာေပ်ာ္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေသာ အသံမ်ားကို မဆိုလိုပါ။ လူတို႕၏ တီထြင္ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးမွ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ထြက္ေပၚလာတတ္ေသာ စီစီညံညံ စူးစူးရွရွ အသံမ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ ထိုအခါ ေန႕စဥ္ ေန႕တိုင္း ကိုယ္ ၾကားေနရေသာ အသံမ်ားစြာအနက္က ကိုယ္ မုန္းတီးေသာ အသံေတြအေၾကာင္းကို ျပန္လည္ စဥ္းစားၾကည့္မိပါသည္။
အသံ ဆိုသည့္ေနရာတြင္ သဘာ၀အေလွ်ာက္ ထြက္ေပၚလာေသာ ေက်းငွက္ သာရကာတို႕၏ အသံမ်ား၊ သီခ်င္းသံမ်ား၊ တူရိယာဂီတ တီးမႈတ္သံမ်ား ႏွင့္ သာယာ နာေပ်ာ္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေသာ အသံမ်ားကို မဆိုလိုပါ။ လူတို႕၏ တီထြင္ဖန္တီးမႈေၾကာင့္ ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးမွ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ထြက္ေပၚလာတတ္ေသာ စီစီညံညံ စူးစူးရွရွ အသံမ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ ထိုအခါ ေန႕စဥ္ ေန႕တိုင္း ကိုယ္ ၾကားေနရေသာ အသံမ်ားစြာအနက္က ကိုယ္ မုန္းတီးေသာ အသံေတြအေၾကာင္းကို ျပန္လည္ စဥ္းစားၾကည့္မိပါသည္။
*****
ပထမဆံုး အေနျဖင့္ အလုပ္သြားရန္ အိပ္ရာမွႏႈိးတတ္ေသာ တယ္လီဖုန္းမွ Alarm ျမည္သံ။ ဒီအသံကို ကိုယ္ မုန္းသည္။ မုန္းတာမွ ေတာ္ေတာ္ကို မုန္းသည္။ ထိုအသံကို ၾကားၿပီး နဲနဲမွ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္လာသည့္ ေန႕မ်ိဳးမွာေတာ့ Alarm ကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ပိတ္၍ ျပန္အိပ္လိုက္မိသည္။ သို႕ေသာ္ ရလာဒ္ကေတာ့ ရံုးကို အခ်ိန္မီ မေရာက္ျခင္းပင္…။ တစ္ခါတစ္ေလဆိုရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိ၊ အၾကိမ္ေရ မ်ားလာရင္ေတာ့ မေကာင္း။ ထို႕ေၾကာင့္ မုန္းပင္ မုန္းေသာ္ျငားလည္း ေန႕စဥ္ မုန္း မုန္းႏွင့္ သည္းခံရေသာ အသံတစ္ခုပါေပ။
ေနာက္တစ္ခုက အလုပ္သြားရက္တိုင္း နံနက္ ၇ နာရီခြဲခန္႕မွာ ၾကားရတတ္ေသာ ကိုယ့္အခန္းႏွင့္ တစ္ခန္းေက်ာ္မွ တရုပ္မတစ္ေယာက္၏ ေဒါက္ဖိနပ္သံ တဂြတ္ဂြတ္…။ ထိုအသံကိုၾကားလိုက္လွ်င္ နာရီၾကည့္စရာမလို။ ၇ နာရီခြဲၿပီဟု မွတ္ယူ၍ ရေလာက္ေအာင္ပင္ သူမက အခ်ိန္မွန္ေလသည္။ ကိုယ္ ဒီအခန္းကို ေျပာင္းလာခဲ့တာ ႏွစ္ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိၿပီမို႕ ဒီအသံကို ကိုယ္ နာခံေနခဲ့ရတာလဲ ႏွစ္ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ စဥ္းစားမိသည္။ ဒီတရုတ္မသည္ သစ္သား ခံုဖိနပ္ကိုမ်ား စီးေနေလေရာ့ သလား… သို႕မဟုတ္ ဒီဖိနပ္တစ္ရံထဲကို ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ စီးေနျခင္းမ်ားလား… ဒီလိုေတာ့ျဖင့္ မျဖစ္တန္ရာ…။ သို႕ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႕ဖိနပ္သံေတြသည္ ဒီအသံဆိုး တစ္မ်ိဳးတည္း ျဖစ္ေနရပါသနည္း…။ အေျဖကား ရွာမရ… ထိုတဂြပ္ဂြပ္ ဖိနပ္သံကို ကိုယ္မုန္းလွသည္။
ေနာက္ ကိုယ္မုန္းေသာ အသံတစ္ခုက ေရခဲသတၱာတံခါးကို စကၠန္႕ ၃၀ ထက္ ပိုၾကာၾကာ ဖြင့္ထားလွ်င္ စီစီညံညံ ျမည္တတ္ေသာ သတိေပး Alarm သံ။ ဘာလဲကြ.. ကိုယ့္အိမ္က ကိုယ္၀ယ္ထားတဲ့ ေရခဲသတၱာတံခါးကိုေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ဖြင့္လို႕ မရေတာ့ဘူးလား ဟု အခ်ဥ္ေပါက္စြာ ေတြးမိသည္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ေရခဲသတၱာတံခါးကို ဘယ္သူကေရာ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာၿပီး ဖြင့္ေနမွာမို႕လဲ…။ ေရေသာက္ခ်င္တဲ့အခါ၊ စားစရာ တခုခုရွာေဖြတဲ့အခါ၊ စားလက္စ မုန္႕ပဲ သြားရည္စာ၊ ဟင္း အစရွိေသာ အရာမ်ားကို သိမ္းဆည္းခ်င္သည့္အခါ… ဒီလိုအခါမ်ိဳးတြင္မွပဲ ဒါၾကီးကို ဖြင့္ေတာ့မေပါ့…။ စဥ္းစားဘဲ ၾကည့္ၾကပါဦး။ ဖြင့္ၿပီးေတာ့ေရာ ဘယ္သူက ဒီလို အခ်ိန္အၾကာၾကီး ဇိမ္ဆြဲၿပီး တံခါးမပိတ္ပဲ ထားမွာမို႕လို႕လဲ…။ ဒါနဲ႕မ်ား ဒင္းက ေအာ္ၾကယ္ ဟစ္ၾကယ္နဲ႕ ေအာ္ ေအာ္ေနေသးတယ္လို႕ မလိုတမာစြာ ေတြးေနမိတာ အၾကိမ္ေပါင္း မနဲေတာ့…။
ေနာက္ထပ္ ကိုယ္မုန္းေသာ အသံတစ္ခု ရွိေသးသည္။ ထိုအသံထြက္ေပၚရာ ေနရာကေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္မွ ျဖစ္သည္။ သူက သူ႕အလုပ္သူ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ မလုပ္ပဲ ဘာေၾကာင့္ အသံမ်ား ထြက္ရသနည္း။ ရွင္းျပပါမည္။ ပထမဦးဆံုး ေလွ်ာ္စရာ အ၀တ္ေတြထည့္ၿပီး ပါ၀ါ ခလုပ္ကို စ ႏွိပ္လိုက္ေတာ့ ပါ၀ါရွိေၾကာင္းျပ၊ အလုပ္ စၿပီဟု သိသာေစရန္ အသံထြက္လာသည္။ ထားေတာ့… ။ ထို႕ေနာက္ ဆပ္ျပာရည္ထည့္၊ ေရေတြက သူ႕အလိုလိုက်လာ… အ၀တ္ စေလွ်ာ္ေနေလၿပီ။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ကိုယ္က အ၀တ္ေလး တစ္ထည္ေလာက္ ထပ္ထည့္ခ်င္၍ အဖံုးကို ဖြင့္လိုက္မိသည္ ဆိုၾကပါစို႕…။ ထိုအခါ ေမာင္မင္းၾကီးသားက သူ႕အလုပ္ကို ေႏွာက္ယွက္ရေကာင္းလားဟု ေတြးေလသလားမသိ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ျမည္ေပေတာ့သည္။ ထိုအခါ တံခါးကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ျပန္ပိတ္ရေလသည္။ ထိုမွ်ႏွင့္ ၿပီးေရာလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးျပန္။
အ၀တ္မ်ားကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ ေရေဆး ေရညွစ္ျပဳေနစဥ္ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္မွာ စူးစူး၀ါး၀ါး တစ္ခါ ေအာ္ေလျပန္သည္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ… သူအေနျဖင့္ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ အ၀တ္မ်ားကို ေရေဆးခ်ိန္တြင္ အ၀တ္မ်ား ေပ်ာ့ေျပာင္း ေမႊးၾကိဳင္ မီးပူတိုက္ရ လြယ္ကူေစရန္ ထည့္ရေသာ အ၀တ္ေပ်ာ့ေဆးရည္ ထည့္ရန္ အခ်က္ေပးျခင္းပင္။ ဘုရားေရ… ကိုယ္မေလွ်ာ္ႏိုင္လို႕ ဒင္းကို ေလွ်ာ္ခိုင္းမိပါတယ္… သူက ကိုယ့္ကိုယ္ေတာင္ ျပန္ခိုင္းေနပါေပါ့လား…။ ေၾကာက္ေနရ ပါလား… အသံေတြကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးျမည္ေနေသး…။ အဲ.. သူေလွ်ာ္လို႕ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာလဲ တစ္ခါ စီစီညံညံ ေအာ္ျပန္ေလသည္။ ဒါကေတာ့ ငါ့တာ၀န္ ေက်ၿပီဟု ေျပာေနျခင္းပင္။ ထို႕ေၾကာင့္ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ျဖင့္ ေလွ်ာ္တိုင္း မျဖစ္မေန နာခံရေသာ ထိုအသံမ်ားကို ကိုယ္ မုန္းတီးမိပါသည္။
ကိုယ္ မုန္းတီးေသာ ေနာက္အသံတစ္ခုက မိုက္ကရိုေ၀့ဖ္ မွလာသည္။ ညေနတိုင္း အလုပ္မွ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ မ်ားတြင္ ညေနစာကို အစအဆံုး ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေသာေၾကာင့္ ရံုးပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္မွာ အသားဟင္း သံုးမ်ိဳးေလာက္ကို ခ်က္ထားမိသည္။ အလုပ္မွ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အသင့္ရွိေနေသာ အသားဟင္း တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို မိုက္ကရိုေ၀့ဖ္ျဖင့္ ေႏႊး၊ အသီးအရြက္ တစ္ခုခုကို ရွာေဖြ ေၾကာ္ေလွာ္ကာ အိမ္မွပို႕ထားေသာ အေျခာက္ အျခမ္းေလးမ်ားႏွင့္ တြဲဖက္ၿပီး ညေနစာကို စားရေလ့ရွိသည္။ ျပႆနာက ထိုမွ စေလသည္။
မိုက္ကရိုေ၀့ဖ္ထဲသို႕ ဟင္းဗူးကို ထည့္၊ ခလုပ္မ်ားကို ေတာင္ေတာင္ ေျမာက္ေျမာက္ႏွိပ္ၿပီး ဟင္းေႏႊးျခင္း အမႈကို ျပဳေသာအခါ ႏွိပ္ထားေသာ အခ်ိန္ တစ္၀က္အေရာက္တြင္ တ တီတီျဖင့္ အခ်က္ျပဳေလ၏။ ဟင္းမ်ား၏ အေပၚတျခမ္းေတာ့ ေႏႊးၿပီးေလၿပီ၊ က်န္ရွိေနေသာ အျခားတစ္ျခမ္းကို ေႏႊးလိုပါက တဖက္သို႕ လွန္ေပးပါဟု ဆိုခ်င္ဟန္ရွိပါသည္။ စိတ္မရွည္လွေသာ ကိုယ့္အဖို႕ေတာ့ တဖက္က ပူတာေတြ တဖက္မွာ မပူတာေတြ ဂရုစိုက္မေနႏိုင္ၿပီ။ တ တီတီသံကို နားမခံႏိုင္လြန္းသျဖင့္ ဆက္ေႏႊးရန္ Continue ဟူေသာ ခလုပ္ကိုသာ ခပ္ျမန္ျမန္ႏွိပ္လိုက္ေလသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ၿပီးသြားၿပီဟု ထင္ပါသလား…။ မၿပီးေသးပါ။ သတ္မွတ္ထားေသာ ေႏႊးရန္အခ်ိန္ ျပည့္သြားေသာအခါတြင္လဲ ထိုဟင္းဗူးကို အျပင္သို႕ မထုပ္မခ်င္း တ တီတီႏွင့္ အဆက္မျပတ္ ျမည္ေနေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ လုပ္လက္စေတြကို အသာခ်ကာ သူ႕ဆီအျမန္ေျပးၿပီး သူျဖစ္ေစခ်င္သလို လုပ္ရျပန္သည္ေပါ့…။
ေနာက္ ကိုယ္ မုန္းေသာ အသံတစ္ခုအေၾကာင္းကိုလဲ ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။
အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သည္။ ကိုယ္မုန္းေသာ အသံ ဆိုသည့္ေနရာတြင္ သဘာ၀အေလွ်ာက္ ထြက္ေပၚလာေသာ ေက်းငွက္ သာရကာတို႕၏ အသံမ်ားကို မဆိုလိုပါ ဟု။ သို႕ေသာ္… ခြ်င္းခ်က္အျဖစ္ ကိုယ္ေျပာျပခ်င္ေသာ အသံတစ္ခုမွာ စကၤာပူသူ စကၤာပူသားတိုင္းလိုလို ၾကားဖူးၾကမည့္ ကိုေရႊဥၾသငွက္၏ ဥၾသ.. ဥၾသ…. ဟူေသာ ျမည္သံပင္။
ဥၾသသံမွာ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ မရွိဘူးလား ဟု ေမးစရာရွိပါသည္။ ရွိပါသည္… တကယ္လဲ သာယာပါသည္… သီခ်င္းမ်ား စာေပမ်ားထဲတြင္ တြန္သံခ်ိဳတဲ့ ေရႊဥၾသငယ္ ဟူ၍ပင္ တင္စားၾကရသည္ မဟုတ္ပါေလာ…။ ဒါေတြအျပင္ ငယ္ငယ္က သိဖူး ၾကားဖူးခဲ့ေသာ သီခ်င္း၊ ပံုျပင္ စသည္မ်ားထဲတြင္လည္း ဥၾသသံၾကားလွ်င္ ေႏြေရာက္ၿပီကို သိႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေႏြၾကိဳ ေရႊဥၾသငွက္… စသည္ျဖင့္ ဥၾသကို ေႏြႏွင့္ အတူတူတြဲကာ တစ္သားထဲ သိျမင္ မွတ္သားထားခဲ့ဖူးသည္ပဲေလ…။
သို႕ေသာ္… သို႕ေသာ္…
စကၤာပူမွ ကိုဥၾသတို႕သည္ ရာသီဥတု သာယာၾကည္လင္ေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာသာမက ေလၾကီး မိုးၾကီးေတြ သည္းသည္းထန္ထန္ ရြာသြန္းေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာပါ ဥၾသ... ဥၾသ…. ဥၾသ…. ဟု ေႏြၾကိဳေတးမွန္းမသိ၊ မိုးၾကိဳေတးမွန္းမသိ၊ ဘာၾကိဳေတးမွန္းပင္ မသိႏိုင္ေသာ ေတးကို တလစပ္ ဟစ္ေၾကြးသီဆို ေလေသာအခါ ကိုယ့္မွာ ရယ္ရမလို၊ ငိုရမလို၊ ဘယ္လြမ္းလို႕ လြမ္းရမွန္းမသိ၊ ေဒါသထြက္ကာ စိတ္ေတြ အေတာ္ပင္ တိုေတာင္းရသျဖင့္ ထိုအခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္ ျမည္ေၾကြးတတ္ေသာ ဥၾသသံကိုလဲ ကိုယ္ မုန္းလွပါသည္။
*****
အသံ ေတြသည္ အရပ္မ်က္ႏွာမ်ိဳးစံု ေနရာေဒသမ်ိဳးစံုမွ ပံုစံအေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကိုယ့္ဆီကို ေရာက္ ေရာက္ လာတတ္ၾကသည္။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ကိုယ္ နာခံေနရေသာ ကိုယ္ မုန္းတီးေသာ အသံေတြကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္ၾကည့္ေနမိၿပီး ထိုအသံေတြမွ လြတ္ေျမာက္ရာ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းကို ကိုယ္ ဘယ္လိုရွာရပါ့ ဟု အျပင္းအထန္ စဥ္းစားခန္း၀င္ ေနမိပါေတာ့သည္။
