Thursday, December 31, 2009

ႏွစ္သစ္ကူး သႏိၷ႒ာန္

ဒီေန႕ တစ္ႏွစ္တာ မႀကိဳက္မ်ား ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ကို ပန္ဒိုရာ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဟိုတေန႕က ကိုယ့္ရဲ႕ ပိုစ့္အေဟာင္းေတြ ျပန္ဖတ္ရင္းနဲ႕ တခ်ိန္က Tag ပိုစ့္ တခုျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အၾကိဳက္ ဆႏၵ ခံယူခ်က္ နဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ကို ျပန္ေတြ႕ရင္း ေတြးမိပါေသးတယ္…။ ေအာ္… လူေတြက ကိုယ့္အၾကိဳက္ေတြကိုခ်ည္း ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာဆိုေနလိုက္ၾကတာ မၾကိဳက္တာေတြက်ေတာ့ ဘယ္သူမွ အေရးတယူ လုပ္ၿပီး မေျပာၾကဘူးလို႕ ေတြးလိုက္မိတာပါ။ ေတြးၿပီးေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ…။ (အခုေတာ့ ပန္ပန္႕ေၾကာင့္ ျပန္သတိရသြားၿပီ…။ ေက်းဇူး ပန္ပန္…)

တႏွစ္တာ မၾကိဳက္မ်ား ဆိုတာကို ပန္ပန္က သူ႕စိတ္ကူးေလးနဲ႕သူ ေရးထားတာပါ… ဒါကို ကိုယ္က ကိုယ့္ကိုလဲ Tag မလုပ္ပါပဲနဲ႕ သူ လာ Tag လို႕ပဲ ေရးရသေယာင္ေယာင္ (ဇြတ္အတင္း) ယူဆၿပီး ကိုယ္ေရးခ်င္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မၾကိဳက္မ်ား ကို ေရးလိုက္ပါတယ္…။

“ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြကို စာစီကံုးရင္ ဘာလီပံုးနဲ႕ တပံုး အျပည့္ပါပဲရွင္..." လို႕ အစခ်ီၿပီး ေရးမယ္လို႕ ပန္ပန္႕ကို ေျပာျပေတာ့ သူက “အို… မၾကိဳက္တာေတြကို ေျပာရမယ္ဆို အိမ္က လူၾကီးက စ တာပါပဲရွင္…” လို႕ အစခ်ီဖို႕ အၾကံေကာင္း ေပးလာပါတယ္…။ ပထမေတာ့ စိတ္ထဲ ဟုတ္သလိုလိုရွိေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သတိရသြားတယ္…။ ဟာ... ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးေလ… မေန႕တေန႕ကပဲ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းနဲ႕ ဟို ႏွစ္က်ပ္ခြဲၾကီး ေရာ အနီးကပ္ ဆြဲရိုက္လို႕ရတဲ့ မွန္ေျပာင္းေရာ ဝယ္ထားေပးတဲ့ ဥစၥာ… ဒီလိုၾကီး အစခ်ီလို႕ေတာ့ျဖင့္ ဘယ္သင့္ေတာ္ပါ့မလဲ လို႕ေတြးၿပီး ဒီကိစၥကို ရပ္တန္းက ရပ္လိုက္ပါတယ္…။

ကိုယ့္ရဲ႕ မၾကိဳက္မ်ား ဆိုတာ သူမ်ားေတြကို မၾကိဳက္တာထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြကိုပဲ ဦးစားေပး ေျပာပါရေစ…။ မဟုတ္ရင္ ေခ်ာင္းရိုက္ခ်င္တဲ့သူေတြ မ်ားၿပီး ၂၀၁၀ စ စခ်င္းမွာ ေျပးေပါက္မွားေနမွာ စိုးရပါတယ္။

ကဲ… လာၿပီ… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြ ေျပာေတာ့မယ္ေနာ္…။

ဒီႏွစ္ထဲမွာ…

- ဘေလာ့ဂ္ကို အခ်ိန္ေပးတာ သိပ္မ်ားလြန္းတယ္၊ ည ညဆို နာရီကို မၾကည့္ပဲ အခ်ိန္မရွိ အခ်ိန္ရွိ စာေရးေနတာ၊ ဘေလာ့ လည္တာ၊ ဘေလာ့ဂ္ ဖတ္တာ၊ ဝတၳဳေတြဖတ္တာ၊ Facebook မွာ ေမႊေနတာေတြ မၾကိဳက္ဘူး။ ဖတ္စရာရွိတဲ့ စာေတြ မဖတ္ႏိုင္၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ဘာေတြလဲ မၾကည့္ႏိုင္ အခ်ိန္ရွိသ၍ ဘေလာ့ဂ္ေနတာ… အနီးဆံုးလူက တခါတခါ ၾကည့္မရလြန္းေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ပတ္သက္ရင္ အျပစ္တင္တတ္တဲ့ အခါ ထံုေပေပ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ လုပ္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္ဘူး။

- ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ မ်က္ႏွာအပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမ်ားေနေတာ့ အျပင္ေလာကက သူငယ္ခ်င္းေတြ လူသားေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆက္အသြယ္ျပတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဆီ ဖုန္းကို မဆက္လို႕ မျဖစ္တဲ့ အေနအထားက်မွ ဆက္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ တခါတခါ ဖုန္းေျပာရင္း မ်က္ေစ့က ေမာ္နီတာမွာ၊ လက္က ကီးဘုတ္မွာ…။ ရန္ကုန္က အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆို သူ႕ဆီ အရင္က ႏွစ္ပတ္ တခါေလာက္ ဆက္ေနရာက ႏွစ္လေလာက္ၾကာမွ ဖုန္းတခါ ဆက္မိလို႕ ငိုတယ္…။ ၾကိဳက္ခ်င္စရာေကာင္းေသးလား… ကဲ…

- ဒီလိုနဲ႕ ည ည အိပ္ေရးေတြပ်က္၊ အိပ္ရာထဲေရာက္ေတာ့လဲ အိပ္မေပ်ာ္… ဒီေတာ့ အလကားေန အလကားပဲ ဆိုၿပီး နားထဲ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္တယ္…။ ႏိုးတဝက္ အိပ္တဝက္နဲ႕ေပါ့…။ ၿပီးေတာ့ မနက္ အိပ္ရာထ ေနာက္က်၊ ေကာ္ဖီတခြက္ အျမန္ေမာ့ၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႕ ရံုးကို သြားရတာ မၾကိဳက္ဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင္မွ မီးပြိဳင့္မွာ ကားရပ္ရင္း ကမန္းကတန္း ဆိုးရတာ…

- ဒီတႏွစ္လံုး ဝယ္တာ ျခမ္းတာ (ျဖဳန္းတီးတာ) သိပ္မ်ားေနတယ္… ရသမွ် တလ တလ အလ်င္ကို မမွီခ်င္ဘူး။ လိုတာလဲဝယ္ မလိုတာလဲဝယ္ ေတြ႕တိုင္း ျမင္တိုင္း ဝယ္ ဝယ္ေနတတ္တာကို မၾကိဳက္ဘူး။

- က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီညြတ္တဲ့ အစားအစာေတြကို အိမ္မွာေတာ့ စားပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အျပင္လဲထြက္ေရာ ထင္ရာျမင္ရာေတြ ကိုယ္လဲစား သူတို႕ကိုလဲ ေကြ်းျဖစ္ေနတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ကိုယ့္ကမာၻလံုးေလးဆို ေတာ္ေတာ္လံုးေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ရွိပါရက္၊ အေျခအေနလဲ ေပးပါရက္နဲ႕ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ နည္းေနတာ (လႈပ္ရမွာ ပ်င္းေနတာ) ကိုလဲ မၾကိဳက္ဘူး။

ဒါေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ ေန႕တဒူဝ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြထဲက မၾကိဳက္တာေတြ…။

ေနာက္ထပ္ ကိုယ္မၾကိဳက္တာေတြက မရိုးသားတဲ့သူေတြ…။ စကားကို ေဝ့လည္ေခ်ာင္ပတ္ ေျပာတတ္တဲ့သူေတြ…။ ကိုယ့္အျပစ္လြတ္ေအာင္ (သို႕) ကိုယ့္အျပစ္ကို ဖုံးကြယ္ရာေရာက္ေအာင္ စကားေတြကို လမ္းေၾကာင္းလႊဲၿပီး ကိုယ့္အျပစ္ကို သူမ်ားအျပစ္ျဖစ္ေအာင္ သာသာထိုးထိုး ေျပာတတ္တဲ့သူေတြ…။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသားလြတ္ အထင္ေတြၾကီး၊ ဘဝင္ေတြျမင့္ၿပီး ေအာက္ေျခလြတ္ေနၾကတဲ့သူေတြ…။ မရွိကို အရွိလုပ္၊ မသိတာကို အသိလုပ္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ေနတတ္တဲ့သူေတြ…။ အခုတေလာ အဲဒီလို လူမ်ိဳးေတြကို ေတြ႕ေတြ႕ေနရတယ္…။ မၾကိဳက္ဘူး။

ျငင္းတာ ခုန္တာ ဝါသနာမပါလို႕ ျငင္းေနတာေတြေတြ႕ရင္ မၾကိဳက္တတ္လို႕ ေဝးေဝးက ေရွာင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အခုတေလာ စကားနည္းနည္းပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ အနားမွာ အရည္မရ အဖတ္မရ စကားေတြ အလြန္မ်ားတဲ့သူေတြ၊ အေၾကာင္းအရာတခုခု ေျပာေနရင္ မၿပီးေတာ့ပဲ လိုရင္းကို မေရာက္တာမ်ိဳးေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။ ေနာက္တခုကေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႕လဲ ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္… စိတ္မရွည္ႏိုင္တာေတြ၊ သည္းမခံႏိုင္တာေတြ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာတာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာတခု မဟုတ္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။

ဘာသာေရးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕လဲ ငါးပါးသီလ လံုေအာင္ၾကိဳးစားတာရယ္၊ အလႈအတန္း နဲနဲပါးပါးရယ္ ကလြဲလို႕ ဘာမွ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္း မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ (မသီတာတို႕ သင္းႏြယ္ဇင္တို႕လို) ရိပ္သာတို႕ တရားစခန္းတို႕ မသြားျဖစ္ဘူး။ ဘယ္ေန႕ ဘယ္အခ်ိန္ ေသမယ္ဆိုတာ မသိတဲ့အတြက္ ေနာက္ဘဝကို ဘဝကူးေကာင္းေအာင္ ကိုယ့္ေနာက္ပါႏိုင္တာေတြကို လုပ္ဖို႕ လိုအပ္တယ္ ဆိုတာကို သိသိၾကီးနဲ႕ ေမ့ထားသလို ျဖစ္ေနတာ မၾကိဳက္ဘူး။

အခ်ိန္ေတြ စီမံခန္႕ခြဲတာ ညံ့ေတာ့ လုပ္စရာရွိတာေတြကို အျမဲတမ္း အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ေန႕ေရႊ႕ ညေရႊ႕ လုပ္ေနမိတယ္။ ေဘလ္ေတြ ေပးဖို႕ေတြဆို အျမဲရက္ကပ္မွ လုပ္ရေလ့ရွိတယ္။ ဖုန္းေဘလ္ဆို Reminder အျမဲရတယ္။ ဒီလို ေရႊ႕ရင္း ေရႊ႕ရင္းနဲ႕ လူက တျဖည္းျဖည္း အက်င့္ပ်က္ၿပီး ေမ့တတ္လာတယ္။ အရင္က တခါမွ မေမ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေတြမွာပါ ေမ့တတ္လာတာ မဂၤလာတပါး မဟုတ္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။

ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားရင္ ေနာက္ထပ္ မၾကိဳက္ခ်င္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနအံုးမွာ… ခုေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ စဥ္းစားလို႕ ရေသးတယ္။ ရသေလာက္ပဲ ေရးၿပီး ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္။ (ေတြ႕လား… ဒါ အလြယ္တကူ ၿပီး ၿပီးေရာ လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေလ…။ မၾကိဳက္္ဘူး…)

အခုလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြ ျပန္သံုးသပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပၚလာတဲ့အတြက္ အင္မတန္မွ အားရမိပါတယ္။ (ပိုစ့္လဲ ရွည္ရွည္ရတာက တေၾကာင္းေပါ့)။ ေနာင္ႏွစ္ခါမွာ ဒါေတြကို အေျခခံၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ တည့္မတ္သြားလို႕ ရတာေပါ့ လို႕ ရေသ့စိတ္ေျဖ ေတြးမိပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဒါဟာ ႏွစ္သစ္ကူး သႏိၷ႒ာန္ (New Year Resolution) လို႕ ေျပာလို႕ ရပါတယ္။

ခုလဲ ဒီပိုစ့္ကိုေရးေနရင္း အခ်ိန္က အေတာ္ေလးကို လင့္ေနၿပီမို႕ အနီးဆံုးလူက မႈန္ေတေတနဲ႕ ၾကည့္ေနပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ ၂၀၀၉ ကုန္ၿပီး ၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္ကို ေျပာင္းဖို႕ရာကလည္း ၂၄ နာရီ နီးပါး လိုေသးတာမို႕ (ေနာင္ႏွစ္မွ စၿပီး ျပဳျပင္မယ္လို႕လဲ ေတြးထားေလေတာ့...) ကိုယ့္ရဲ႕ အဆိုးကို မသိမသာေလး ေမ့ေဖ်ာက္ထားရင္း ေပေတၿပီး ဆက္ေရးေနမိတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ၾကည့္ရတာ သိပ္အေျခအေန ဟန္ပံုမေပၚတာေၾကင့္ သူ႕ကို ေနာက္ႏွစ္ခါက စၿပီး “သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ Facebook လဲ ေလ်ာ့ပါ့မယ္... အိမ္ျမဲပါ့မယ္… သန္းေခါင္ညဥ့္နက္ ဘေလာ့ဂ္ထြက္မလည္… အရင္တုံးက အခ်ိဳးမ်ိဳးျပင္ကာ… လိမ္မာပါ့မယ္...” လို႕ (စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႕) ဆိုျပၿပီး ေရးလက္စ ပိုစ့္ကို ျမန္ျမန္ လက္စသတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္မွာ လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႕ သာယာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

Tuesday, December 22, 2009

ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ဇာတ္လမ္း

ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္း တီတီဆြိ က ျပား၂၀ မဆြိတီ ဆိုၿပီး ပိုစ့္တခုတင္ထားခဲ့ၿပီး ဒီတခါက်ေတာ့ ကိုယ္က ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ဇာတ္လမ္းဆိုလို႕ ဒီသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေငြေရး ေၾကးေရးေတြ အေတာ္ေျပာ... ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္လို႕ မေတြးၾကနဲ႕ေလ.. ေနာ္…။

ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ဇာတ္လမ္း ဆိုတာက ဒီလိုပါ။
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ရြာတရြာမွာ အလြန္တရာမွ ရိုး အ တဲ့ လူတေယာက္ရွိတယ္တဲ့…။ သူက ရြာထဲမွာ ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကံဳရာ က်ပမ္း အလုပ္ေလးေတြ လုပ္ၿပီး ရသမွ် ပိုက္ဆံေလးေတြကို ၾကိဳးစားပမ္းစား စုေဆာင္းေလသတဲ့…။ ဒီလိုနဲ႕ တေန႕မွာေတာ့ သူ႕လက္ထဲ ပိုက္ဆံ ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ရွိလာပါေလေရာတဲ့…။ ဒီအခါမွာ သူ စုေဆာင္းထားတဲ့ အဲဒီ ပိုက္ဆံေလး ႏွစ္က်ပ္ခြဲကို ဘယ္မွာမွ ထားစရာမရွိေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့…။ သူက အလုပ္ေတြ တပင္တပန္းလုပ္ၿပီး စုေဆာင္းထားရေလေတာ့ သူ ဒီပိုက္ဆံေလးကို အလြန္ တန္ဖိုးထားတာေပါ့ေလ…။ (ဟိုေခတ္တုန္းက ႏွစ္က်ပ္ခြဲက ေတာ္ေတာ္လဲ တန္ဖိုးရွိေပတာကိုး…။)

ၿပီးေတာ့ သူ႕စိတ္ထဲမွာ သူတေယာက္ထဲမွာသာလွ်င္ အဲဒီေလာက္ မ်ားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ရွိေနတယ္လို႕ ထင္ေနတာ တဲ့။ ဒီေတာ့ သူက သူ႕ပိုက္ဆံ ႏွစ္က်ပ္ခြဲကို တေန႕ တေနရာ ေျပာင္းၿပီး လွ်ိဳ႕ဝွက္စြာ သိမ္းဆည္းလိုက္၊ လူေျခတိတ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ထုတ္ၿပီး ေရတြက္ၾကည့္လိုက္နဲ႕ တေန႕တေန႕ အရူးတေယာက္လိုပဲ ျဖစ္ေနတာ တဲ့ေလ…။

ဒီလိုနဲ႕ တေန႕က်ေတာ့ သူတို႕ ရြာမွာ ဘုရားပြဲတခုကို စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ က်င္းပဖို႕ ျဖစ္လာသတဲ့။ ဒီအခါမွာ ရြာသူ ရြာသားေတြဟာ အလႈအတန္းမွာ ပါဝင္ဖို႕ အတြက္ သူတို႕မွာ ရွိတဲ့၊ သူတို႕ စုေဆာင္းထားတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို ရြာဦး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ၾကီးဆီမွာ လာၿပီး လႈၾက တန္းၾကတယ္တဲ့…။ ဒီေတာ့ ခုနက ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ပိုင္ရွင္က သူ႕တေယာက္ထဲမွာသာ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ရွိေနတယ္လို႕ ထင္ထားရာက အခုက်ေတာ့ လူတိုင္းက သူတို႕မွာ ရွိေနတဲ့ ႏွစ္က်ပ္ခြဲမကတဲ့ ပိုက္ဆံေတြကို လာလႈေနၾကတာေတြ႕ေတာ့ အခုလို ေရရြတ္သတဲ့…။

"ေအာ္… လူမွန္ရင္ ႏွစ္က်ပ္ခြဲေတာ့ ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲလား…” တဲ့။

အမွန္ကေတာ့ ဒါဟာ ပံုျပင္လဲမဟုတ္… ဘာမဟုတ္ ညာမဟုတ္ စကားေလး တခြန္းအေၾကာင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စကားေလးဟာ ဘာလို႕မ်ား ကိုယ့္အတြက္ ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ဇာတ္လမ္းရယ္လို႕ ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာ ဆက္ေျပာျပပါ့မယ္။

အခုတေလာ ခရစ္စမတ္နဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူး ပြဲေတာ္ရာသီမွာ ေနရာတိုင္းမွာ လူေတြ ပ်ားပန္းခတ္ သြားလာ လည္ပတ္ လႈပ္ရွားေနၾကတာေတြ ေတြ႕မိၾကမွာေပါ့ေနာ္...။ ေနရာေတြတိုင္းမွာလဲ ပြဲေတာ္အတြက္ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အလွအပေတြ၊ မီးလံုး မီးဆိုင္းေတြ၊ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႕မိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္…။ အဲဒီလိုေနရာေတြမွာ လူအမ်ားစုဟာ ဒီအတိုင္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနရံုတင္မက မီးေရာင္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကတာကိုလဲ ေသခ်ာေပါက္ ျမင္ေတြ႕ၾကရမွာပါ…။

ျပႆနာက အဲဒီမွာ စတယ္…။
လမ္္းတေလွ်ာက္ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား) ရဲ႕ လက္ထဲမွာ ေတြ႕ၾကရမွာက ဟိုးမႏွစ္ တႏွစ္ေလာက္ကလို ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကင္မရာ ခပ္ေသးေသး ခပ္ပါးပါးေတြ မဟုတ္ၾကေတာ့တာကိုပါ။ သူတို႕ေတြ ရိုက္ေနၾကတဲ့
ကင္မရာေတြက Nikon တို႕ Canon တို႕ က ထုတ္တဲ့ DSLR ဆိုတဲ့ Lens အၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ အမည္းေရာင္ အၾကီးစား ကင္မရာေတြပါပဲ…။ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ စင္ေတြေရာ… ၾကီးမား ရွည္လ်ားလွတဲ့ Lens ေတြကိုေရာ တေလးတလံ ထမ္းပိုးၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ေနၾကတဲ့ သူေတြကို ေတြ႕ရေတာ့ ကိုယ္လဲ အဲဒီလို ကင္မရာ အၾကီးၾကီး တခုေလာက္ လိုခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာမိပါတယ္…။

ဒီကိစၥ ခ်စ္သူကို ေျပာျပေတာ့ သူက ဘာေတြကို ရိုက္မွာမို႕လို႕ ဒီလိုမ်ိဳး ကင္မရာ လိုခ်င္ရတာလဲ လို႕ ေမးပါတယ္…။ ကိုယ္ကလဲ (ဝယ္ေပးခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္) ေတြ႕ရာ ျမင္ရာ အကုန္ရိုက္မွာေပါ့… လို႕ ေျဖမိပါတယ္။ ဒါတင္မက အခုရွိေနတဲ့ ရိုးရိုးကင္မရာေတြက ညဖက္မ်ားမွာ ရိုက္ရင္ ပံုေကာင္းေကာင္း မရေၾကာင္း၊ ဒီလို ကင္မရာ အၾကီးၾကီးေတြကမွ ပံုေကာင္းေကာင္းရႏိုင္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲလို ကင္မရာ အၾကီးစားေတြ ကိုယ္စီ ရွိေနၾကၿပီျဖစ္ေၾကာင္း စတာေတြနဲ႕အတူ တေန႕က ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေအာခ်တ္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ဥပမာေပးၿပီး ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဟိုတေန႕က ေရာက္ခဲ့တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာလဲ နာမည္ၾကီး ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြဟာ အဲဒီလို ကင္မရာ အၾကီးၾကီးေတြ အသီးသီး ကိုင္ေဆာင္ၿပီး သကာလ စာေရးဆရာ ဆရာမမ်ားကို သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနၾကေၾကာင္းကိုပါ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ျဖည့္စြက္ ေျပာဆိုမိပါေသးတယ္။

ၿပီးေတာ့ (ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္) ေက်ာင္းက အင္ဂ်င္နီယာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲလို ကင္မရာေတြ ကိုယ္စီ ကိုယ္ငွ ရွိေနၾကၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလဲ (အျမင္ကပ္စဖြယ္ ေကာင္းစြာ) ေျပာမိပါေသးတယ္။ ေျပာလို႕ မႏိုင္ ႏိုင္တာနဲ႕ ကိုင္ေပါက္တဲ့ သေဘာပါ။ (အင္ဂ်င္နီယာ မဟုတ္သူမ်ား စိတ္မရွိၾကပါနဲ႕ေနာ္..)

အခု လက္ရွိ အေနအထားမွာ သူ နဲနဲေတာ့ ေတြေဝစျပဳေနပါၿပီ…။
ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္အတြက္ စစ္ကူတေယာက္လဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ေဖေဖပါ။ သူ႕ကိုလဲ ကိုယ့္အတြက္ စစ္ကူအျဖစ္ တတပ္တအား ပါဝင္ ကူညီဖို႕ ေျပာထားပါတယ္။ ကိုယ္ ေျပာတဲ့စကားကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခ်စ္စရာ ကူညီခ်င္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “သူ မဝယ္ေပးရင္ ေဖေဖ ဝယ္ေပးရမွာေနာ္…” လို႕ပါ။

ခ်စ္ရတဲ့ ေမေမကလဲ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ တဖက္တလမ္းကေန ကိုယ့္ကို အားေပး ကူညီပါေသးတယ္။ တီဗြီမွာ Canon EOS ေၾကာ္ျငာလာတိုင္း သမီးေရ… ဒီမွာ.. ဒီမွာ... လာေနၿပီ... လို႕ ေခၚ ေခၚၿပီး အသိေပးျခင္း နည္းနဲ႕ပါ။

အေရးထဲ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဲဒီကင္မရာရဲ႕ တန္ဖိုးက ပိုက္ဆံအိတ္ တလံုးစာေလာက္ ရွိတယ္ေနာ္ စဥ္းစားအံုး... လို႕ ေျပာလာလို႕ ကိုယ့္ေခါင္းထဲက သခ်ာၤတြက္စက္ေတြ နဲနဲေတာ့ အလုပ္မ်ားသြားပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လဲ ပိုက္ဆံအိတ္က ေဖေဖၚဝါရီလ IC Show လာရင္ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေသးတာမို႕ အခု ၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ေတာ့ ဒီ ကင္မရာကိုသာ…

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကိုယ္ အဲဒီ အၾကီးစား ကင္မရာကို အလြန္လိုခ်င္ေၾကာင္း သူတို႕ေတြ အားလံုး အခါမလပ္ သတိရေနေစဖို႕ အခ်ိန္လံုး မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ တတြတ္တြတ္နဲ႕ သတိေပး ေရရြတ္ေနမိတဲ့ စကားကေတာ့…

“လူမွန္ရင္ ႏွစ္က်ပ္ခြဲေတာ့ ရွိေနၾကၿပီေနာ္…” လို႕ပါ..။

ခုထိေတာ့ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲလံု႕လနဲ႕ ၾကိဳးစားေနဆဲပါ။
အဲ… မၾကာခင္ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ္တို႕ စကၤာပူကြ်န္းပိစိမွာ ရွိေနတဲ့ ရွိစုမဲ့စု ေတာင္ပံုေတြ၊ တိမ္ပံုေတြ၊ ကမ္းစပ္က ေရလႈိင္းပံုေတြ၊ ရႈေမွ်ာ္ခင္းပံုေတြ ေဝေဝဆာဆာ ေတြ႕လာရၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲ အဲဒီ ႏွစ္က်ပ္ခြဲၾကီး ေရာက္ေနၿပီလို႕သာ မွတ္ယူၾကပါေတာ့…။

Friday, December 18, 2009

ပ်င္းေသာေန႕


ပ်င္းစရာ အလြန္ေကာင္းေသာေန႕တေန႕၏ အစ ျဖစ္ပါသည္…။
အိပ္ရာမွ မထခ်င္ေအာင္ ပ်င္းေနမိသည္။ ခြင့္ယူၿပီး ဆက္ အိပ္ေနရရင္ ေကာင္းေလမလားဟု ေတြးမိေသာ္လည္း တေန႕တာ လုပ္ရမည့္ အလုပ္မ်ားက ေခါင္းထဲကို စီကာ စဥ္ကာ ေရာက္လာၾကသည္…။ မတတ္သာသည့္အဆံုး ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ အိပ္ရာမွ ထလိုက္ရသည္…။

ရာသီဥတုကလဲ ကိုယ့္ကို နဲနဲေလးမွ မ်က္ႏွာသာမေပးပါ…။
မိုးမလင္းခင္ထဲက ရြာေနေသာ မိုးကလဲ ရံုးခ်ိန္နီးေလ ပိုသည္းေလ…။
အို… ပ်င္းစရာ ေကာင္းေပစြ။

မိုးေမွာင္ေမွာင္ႏွင့္ အျမန္ေမာင္း လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ကားေတြအားလံုး ဘရိတ္မီးေလးေတြ တလက္လက္ႏွင့္ အေႏွးေမာင္း ျပိဳင္ေနၾကသည္။ ကားေတြလဲ မိုးေအးေသာေၾကာင့္ ပ်င္းေနၾကပံုေပါက္သည္။ တလိမ့္လိမ့္ႏွင့္ လိမ့္ေနၾကပံုမွာ လိပ္မ်ားအလား...။ သည္အတိုင္းဆို ရံုးကိုေတာ့ ေရာက္ေတာ့မွာပါပဲ…။

အခ်ိန္လြန္မွ ရံုးကိုေရာက္ေတာ့လဲ အခ်င္းခ်င္း မိုးေအးေသာေၾကာင့္ အလုပ္လာရသည္မွာ အင္မတန္မွ ပ်င္းစရာေကာင္းေၾကာင္းေတြသာ သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ ေျပာဆိုေနၾကသည္။ ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ ေကာ္ဖီတခြက္ သြားေဖ်ာ္မိသည္။ ၿပီးေတာ့ ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ ဂ်ီေတာ့ခ္ ဝင္ၾကည့္မိသည္။ တဆက္တည္းမွာ ေဖ့စ္ဘြတ္ လဲ ဝင္မိပါေသးသည္။

အို… အားတက္စရာ… ကိုယ့္လို လူေတြခ်ည္းပါပဲလား…။
သူတို႕ေတြ အားလံုးနီးနီး စိုစြတ္စြတ္ ရာသီဥတုေၾကာင့္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ ေကာင္းေၾကာင္းေတြ အသီးသီး ေရးထားၾကသည္။ အိပ္ရာထဲမွာ စာအုပ္ကေလးတအုပ္ႏွင့္ ေကြးေနရေသာ္ ေကာင္းေလစြ ဟု ေရးသားထားသူ တေယာက္ကို အားေပး ေထာက္ခံထားၾကသူ အေတာ္ပင္ မ်ားျပားသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။။

ဂ်ီေတာ့ခ္ မွ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ အပ်င္းေျပ စကားစျမည္မ်ား ေျပာဆိုၾကသည္။ တေန႕တေန႕ စက္ရုပ္တရုပ္ပမာ အလုပ္လုပ္ရသည့္ ဘဝၾကီးကို ပ်င္းရိေၾကာင္းေတြသာ အပ္ေၾကာင္းထပ္သည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စားရမွာ ပ်င္းလို႕ ခ်က္ေတာင္ ခ်က္မစားေတာ့ဘူး ဆိုပဲ…။ သည္ေနရာမွာေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ နဲနဲ သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္သည္။ ကိုယ္က အစာ စားရမွာ ပ်င္းသူတေယာက္ေလ… သို႕ေသာ္ ပ်င္းပ်င္းနဲ႕ ခ်က္ေတာ့ ခ်က္ပါသည္။ စိတ္ပါလွ်င္ ပိုပိုၿပီး ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ ခ်က္တတ္ပါသည္။ (ကိုယ့္အေၾကာင္းသိသူေတြ ေထာက္ခံမဲ ေပးၾကပါ…)

သည္လိုႏွင့္ ေန႕လည္စာ စားခ်ိန္ေရာက္လာသည္။ မိုးေလးကလဲ တစိမ့္စိမ့္…။ အျပင္ထြက္စားရမွာ ပ်င္းေသာေၾကာင့္ KFC မွာစားရန္ အားလံုး သေဘာတူၾကသည္။ မိုးေအးေအးထဲမွာ ေရာက္လာရေသာေၾကာင့္ KFC ေတြ အနည္းငယ္ ေအးေနသည္မွလြဲ၍ စားေကာင္းပါသည္။ စားၿပီးေတာ့ အသီးသီး ေနရာတြင္ ျပန္ထိုင္ၾကၿပီး ရသမွ် အခ်ိန္ေလးမွာ ဘေလာ့ဂ္ ဖတ္သူက ဖတ္၊ ရုပ္ရွင္တို႕ ယူက်ဴ႕တို႕ ၾကည့္သူေတြက ၾကည့္…။ သည္တြင္ အံ့ၾသစရာေကာင္းပံုက ဘယ္သူ႕ ဘယ္သူ ဆီကမွ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္ရတာ ပ်င္းလိုက္တာ… ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရတာ ပ်င္းလိုက္တာ… သီခ်င္းနားေထာင္ရတာ ပ်င္းလိုက္တာ… ဟူေသာ အသံမ်ိဳး မၾကားရျခင္းပင္။

အခ်ိန္တန္ေတာ့ ဖတ္လက္စေတြ ၾကည့္လက္စေတြ နားေထာင္လက္စေတြ အသာ ခ်ၿပီး အလုပ္ျပန္စဖို႕ ျပင္ၾကရသည္။ တခဏ အၾကာမွာ စားထားေသာ KFC ၏ တန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ မ်က္ေစ့မ်ား ေလးစင္းလာသည္ ဟူေသာ အသံမ်ား ဟိုမွ သည္မွ ၾကားလာရသည္။ အလုပ္ထဲမွာ အာရံုစိုက္၍ မရေတာ့ၿပီ ဟု ဆိုကာ အသီးသီး ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ ထြက္ၾကျပန္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕မွာ ကိုယ့္မွာ ရွိေနတတ္ၾကေသာ စားစရာ အခ်ိဳ အခ်ဥ္ မ်ား ရွာေဖြကာ လဲလွယ္ စားေသာက္ၾကျပန္သည္။ အိပ္ခ်င္ေျပ အပ်င္းေျပ မတ္တပ္ မတ္တပ္ ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ ထို႕အျပင္ “ပ်င္းလိုက္တာေနာ္… ၆ နာရီရယ္ ျမန္ျမန္ထိုးပါေတာ့…” ဟု ေရရြတ္ေနသူရွိသလို ၆ နာရီထိုးရန္ မည္၍ မည္မွ် လိုေသးသည္ကို တိုင္းတာ တြက္ခ်က္ေနသူလဲ ရွိသည္။

ရံုးမဆင္းခင္ ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ စကားေျပာမိေသးသည္။ မီးစိမ္းေလး လင္းေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို “ပ်င္းလိုက္တာဟာ…” ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ သူက “အင္းေလ… ငပ်င္းေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ မ်ား မ်ားလာတယ္…” ဟု ေထာက္ခံေလသည္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကို “ပ်င္းတယ္… သီခ်င္းဆိုျပပါ…” ဟု ေျပာလာေသာေၾကာင့္ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ႏွင့္ လိုက္ဖက္ညီေသာ သီခ်င္းတပုဒ္ ဆိုျပလိုက္မိေသးသည္။

Rain.. Rain… Go Away…
Come again Another Day…
All the Children Want to Play…
Rain.. Rain… Rain… Go Away…!!!

ကဲ… မေကာင္းလား…။

သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စကားေျပာေနစဥ္ အပ်င္းျပိဳင္ၾကသူမ်ား အေၾကာင္း ပံုျပင္ကို သတိရေနမိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုပံုျပင္ကိုေတာ့ အားလံုး သိၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္က တေၾကာင္း၊ ေျပာရမွာ ပ်င္းေနသည္က တေၾကာင္းတို႕ေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။

သည္လိုႏွင့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ရာက္လာသည္။ အိမ္ျပန္ရမွာ ပ်င္းလိုက္တာ ဟု ေျပာမည့္သူမ်ား ရွိေနမလားဟု အသာ နားစြင့္ေနမိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ မည္သူမွ် မေျပာၾက။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႏွင့္ အလွအပမ်ား ျပင္ဆင္ကာ အိမ္ကိုျပန္ၾကေလသည္။

အိမ္ေရာက္ေသာအခါ ကိုယ့္ရုပ္ကိုၾကည့္ကာ ဘယ္လို ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ၾကသည္ မသိ…။ “ညစာ ခ်က္ရမွာ ပ်င္းေနလား… ပ်င္းရင္ အျပင္မွာ သြားစားၾကမယ္ေလ မိုးလဲ တိတ္သြားၿပီ…” ဟု ခ်စ္သူမ်ားက ဆိုလာေသာေၾကာင့္ သေဘာေတြ႕သြားသည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိ…။ ကိုယ့္လို ပ်င္းတတ္ေသာသူေတြေၾကာင့္ ဆိုင္ျပည့္ေနသည္။ သည္လိုႏွင့္ ညစာကို အျပင္မွာ ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ စားခဲ့သည္။

အိမ္ေရာက္ေသာအခါ အမ်ားျပည္သူမ်ား တီဗြီၾကည့္ေနၾကစဥ္ ကိုယ္က ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေကာ္ဖီ တခြက္ေဖ်ာ္၊ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တအုပ္ ေကာက္ကိုင္ကာ ဇိမ္လုပ္ရန္ စိုင္းျပင္းေလသည္။ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ ဟု ထင္ရသည္။ အခ်ိန္ကား ၁၂ နာရီ ခြဲေနေလၿပီ…။ မအိပ္ခ်င္ေသးေသာ္လည္း ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ အိပ္ရေတာာ့မည္။ မနက္ျဖန္လဲ ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ပင္ အလုပ္သြားရေပအံုးမည္။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ကိုယ္ စိတ္မဝင္စားပဲ ပ်င္းရိေသာ အရာမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ႏိုင္ခဲသေလာက္ ကိုယ္ စိတ္ပါဝင္စားၿပီး ေပ်ာ္ေမြ႕ေသာ အရာမ်ားအတြက္မူကား အခ်ိန္တို႕သည္ အလြန္တရာမွ ကုန္ဆံုးလြယ္သည္ပဲ…။

ကိုယ္သည္ အစစ အရာရာတြင္ ေသခ်ာခ်င္သူ တေယာက္ျဖစ္သည္။
ထိုအခါ ကုန္လြန္သြားေသာ ေန႕စြဲမ်ားတြင္ စိတ္ပါသည္ျဖစ္ေစ စိတ္မပါသည္ျဖစ္ေစ၊ လုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကို ဝတၱရားအတိုင္း (ပ်င္းပ်င္းႏွင့္) လုပ္ကိုင္ေနၾကရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ ေနၾကရသည္မွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲ မဟုတ္ ဆိုသည္ကို ေသခ်ာခ်င္ေသာ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ ဤပိုစ့္ကို ေရးပါသည္။ ပ်င္းတတ္ေသာသူ အခ်င္းခ်င္း ပ်င္းေဖၚညွိသည္ ဟုလည္း ဆိုႏိုင္ပါသည္။

စိတ္ သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္သူမ်ား အားေပးျခင္းအမႈ ျပဳၾကပါကုန္…။


Monday, December 14, 2009

ကိုယ္ပိုင္ ေန႕စြဲ

ထိုေန႕စြဲတခုကို လူတိုင္းပိုင္ဆိုင္ၾကသည္။
ထိုေန႕သည္ ဘဝအတြက္ အမွတ္ရစရာ ေန႕စြဲ တခု ျဖစ္၏။
ဘဝကို ျဖတ္သန္းသြားလာေနရစဥ္ ထိုလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ခလုတ္ကန္သင္းမ်ားလဲ ေတြ႕ခဲ့ဖူးသည္။ ေခ်ာေမြ႕ေျပျပစ္ေသာ လမ္းမက်ယ္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ မိုးမ်ား သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေသာ ေန႕မ်ားကိုလဲ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရသလို ႏွင္းမ်ားဖြဲသြန္းေသာ ေန႕မ်ားကိုလည္းေတြ႕ခဲ့ ၾကံဳခဲ့ရသည္။ ထို႕အတူ တိမ္သား မိုးသားမ်ား ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ေတာက္ပေသာ ေနသာေန႕မ်ားကိုလည္း ၾကံဳခဲ့ရသည္ပင္…။

သည္လို အနိမ့္အျမင့္ အေကြ႕အဝိုက္ေတြႏွင့္ ျဖတ္သန္းလာရာ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ အမွတ္ရစရာ ေန႕စြဲ အမ်ားအျပားကိုလည္း ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုေန႕စြဲမ်ားထဲတြင္ တခ်ိဳ႕ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း မွတ္မိေနတတ္ၿပီး တခ်ိ႕ကိုမူ ဖာသိဖာသာပင္ အမွတ္တမဲ့ ေက်ာ္ျဖတ္သြားလိုက္သည္။ လူဆိုသည္မွာ ကိုယ့္အတၱကိုသာ ေရွ႕တန္း တင္တတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္ပါလား…။

ထိုေန႕စြဲမ်ားအေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ဘဝကိုယ္စီအတြက္ အခ်ိန္မ်ားကို တိုင္းတာ သတ္မွတ္ေပးေသာ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲတခုသည္ ဟိုး ထိပ္ဆံုးမွ ပါဝင္ေနေလသည္။ ထိုေန႕စြဲတခုတြင္ ဘဝကို စတင္ခဲ့သည္။ ဘဝကို ေမြးဖြားခဲ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ဘဝတခု အသက္ဝင္ ရွင္သန္ေစခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဘဝကို နိဂံုးခ်ဳပ္ အဆံုးသတ္မည့္ ေန႕စြဲကိုေတာ့ မည္သူမွ် ေသခ်ာတပ္အပ္ မေျပာႏိုင္ေခ်။

ေလာေလာဆယ္တြင္ ထိုေန႕စြဲတခုကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အၾကိမ္ေပါင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကဖူးၿပီ…။ ထိုေန႕စြဲတခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ပံုျခင္း အနည္းအက်င္းသာ ကြဲျပားျခားနားႏိုင္ၾကေသာ္လည္း အမွတ္တမဲ့ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့သူေတာ့ျဖင့္ လြန္စြာမွပင္ နည္းပါးေပလိမ့္မည္။ အမ်ားစုကေတာ့ ထိုေန႕စြဲမ်ားကို မိဘ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူ ခင္သူမ်ားႏွင့္ အတူတူ ရွိေနၿပီး တေပ်ာ္တပါး ကုန္ဆံုး ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းတတ္ၾကသည္ခ်ည္းသာ…။ ဒါေတြသာမက ထိုေန႕စြဲေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ကာ ေက်းဇူးရွင္ မာတာမိခင္ကို ေက်းဇူးတင္ ဂါရဝျပဳတတ္ၾကသလို အလႈဒါနျပဳၾကသူ၊ ေက်ာင္းကန္ ဘုရားမ်ားတြင္ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျပဳၾကသူမ်ားလည္း အမ်ားအျပား...။

ၿပီးေတာ့ မိမိတို႕ အမွတ္တရ အေလးထားတတ္ၾကေသာ ထိုေန႕စြဲတခုတြင္ မိမိတို႕ ခ်စ္သူ ခင္သူတို႕ကို အနီးအနားတြင္ အတူတကြ ရွိေစခ်င္သည္မွာ ဆႏၵတခု။ အလားတူ မိမိ၏ ခ်စ္သူ ခင္သူတဦး တေယာက္၏ အမွတ္တရ ထိုေန႕စြဲ တြင္လည္း ထိုသူ၏ အနားတြင္ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ရွိေနၿပီး ၾကည္ႏူးစရာ အခ်ိန္မ်ားကို အတူတူ ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းခ်င္ၾကသည္မွာလည္း အမွန္ပင္…။ သို႕ေသာ္ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ေၾကာင့္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ေဝးကြာေနရေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္မူ အေဝးတေနရာမွ ဆုေတာင္းေပးျခင္းတခုသာ ျပဳၽႏိုင္ခဲ့ၾကသူမ်ားလည္း မနည္း…။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့…။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ...
ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဓိပၸါယ္ရွိရွိႏွင့္ အေကာင္းဆံုး ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းေစရင္း… ကုန္လြန္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေန႕စြဲမ်ားကို ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာမ်ား၊ ေနာင္တရစရာမ်ား မေတြ႕ရေလေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရင္း… ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ရာ လမ္းမမ်ား၊ ကိုယ္ အလိုရွိရာ ေတာင့္တရာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားဆီသို႕ တလွမ္းခ်င္း တိုးဝင္ လွမ္းေလွ်ာက္သြားႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားရင္း… ကိုယ့္ စိတ္ကူး၊ ကိုယ့္ အိပ္မက္မ်ားကို လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ရင္း… ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲေလးမ်ားကို အၾကိမ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ဆက္လက္ ပိုင္ဆိုင္ၾကရေစဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ဆုေတာင္းသြားၾကရေအာင္ေလ…





*** ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္၊ ၆ ရက္၊ ၁၂ ရက္၊ ၁၄ ရက္၊ ၁၆ ရက္၊ ၁၇ ရက္၊ ၂၀ ရက္၊ ၂၅ ရက္ နဲ႕ ၂၈ ရက္ေတြမွာ က်ေရာက္ေသာ ေမြးေန႕ရွင္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးအတြက္ အမွတ္တရ ရည္ရြယ္ ေရးသားပါသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲေလးမ်ား ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ…။

Friday, December 11, 2009

အျဖဴေရာင္ အိပ္မက္

ဘယ္အခ်ိန္မွာမဆို အနက္ေရာင္ႏွင့္ အေရာင္ရင့္ရင့္မ်ားကိုသာ စြဲစြဲျမဲျမဲ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ဝတ္ဆင္ၿပီး ဘယ္တုန္းကမွ အျဖဴေရာင္ကို မႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးေသာ သူတေယာက္၏ စိတ္ထဲတြင္ ထိုတေန႕ကမွ ထူးထူးျခားျခား အျဖဴေရာင္ အက်ႌေလးတထည္ကို ဝတ္ဆင္လိုေသာ ဆႏၵျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူသည္ အျဖဴေရာင္ အက်ႌ တထည္ကို ဝယ္ယူ၍ ရႏိုင္မည့္ ေနရာမ်ားသို႕ သြားေရာက္ကာ သူအလိုရွိေသာ အက်ႌ အျဖဴေလးတထည္ကို လိုက္လံရွာေဖြမိပါသည္။

*****

ပထမဆံုး သူသည္ ၾကီးက်ယ္ခန္းနားလွေသာ ကုန္တိုက္ၾကီး တခုကို ေရာက္သြားခဲ့သည္။ က်ယ္ဝန္းလွေသာ အခန္းၾကီးမ်ားႏွင့္ အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေသာ ထိုကုန္တိုက္ၾကီးတြင္ ေဈးဝယ္သူမ်ား၊ လွည့္ပတ္ ၾကည့္ရႈေနၾကသူမ်ားႏွင့္ လြန္စြာ စည္ကားလွပါသည္။ ထိုသို႕ စည္ကား မ်ားျပားလွေသာ လူအုပ္ၾကီးထဲမွာ လိုက္ပါ စီးေမ်ာေလွ်ာက္လွမ္းေနရင္း အဝတ္အထည္မ်ားႏွင့္ အက်ႌမ်ားေရာင္းေသာ ေနရာသို႕ ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္ ၾကိဳတင္ ေတြးျမင္ထားေသာ အက်ႌျဖဴျဖဴေလးမ်ားကို သြက္သြက္လက္လက္ မ်က္ေစ့ကစားကာ ရွာေဖြၾကည့္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ အျဖဴေရာင္နွင့္ ဆင္ဆင္ တူေသာ ဘာအဝတ္အစားကိုမွ် မေတြ႕ရေခ်။ အဝတ္အထည္မ်ား အားလံုးသည္ ခရမ္းေရာင္၊ အနက္ေရာင္ ႏွင့္ အျပာေရာင္ မ်ားသာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္ဟု သူ စဥ္းစားေတြးေတာ၍ မရႏိုင္ခင္မွာပင္ ေဈးဝယ္သူ လူအမ်ားအျပားတို႕သည္ ထို ခရမ္းေရာင္၊ အနက္ေရာင္ႏွင့္ အျပာေရာင္ အဝတ္အထည္မ်ားကို သူ႕ထက္ငါ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး ဝယ္ယူေနၾကေတာ့သည္။ အနည္းငယ္ေနာက္က်ိ ညစ္ညဴးေသာ စိတ္အစဥ္တို႕ျဖင့္ သူသည္ ထို ကုန္တိုက္ၾကီးမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ေတာ့သည္။

ဒုတိယ သူေရာက္သြားေသာေနရာသည္ အရင္ကုန္တိုက္ၾကီးေလာက္ ၾကီးက်ယ္ ခန္းနားမႈမရွိေသာ္လည္း သူအလိုရွိေနေသာ အက်ႌအျဖဴေရာင္ တထည္ကိုေတာ့ျဖင့္ ေတြ႕ႏိုင္ပါလိမ့္မည္ဟု သူ တထစ္ခ် ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ထိုယံုၾကည္ခ်က္တို႕ျဖင့္ အဝတ္အထည္မ်ား ေရာင္းခ်ေသာေနရာဆီသို႕သာ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားမိေလသည္။ ေဈးဝယ္သူ ခပ္က်ဲက်ဲသာ ရွိေသာ ေနရာတခုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ညီညာလွပစြာ တန္းစီ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အက်ႌမ်ားကို သူ အေဝးကပင္ လွမ္းျမင္ေတြ႕ေနရပါသည္။ သူလိုခ်င္ေသာ အရာတခုကို ရေတာ့မည္ ဟူေသာ အေပ်ာ္စိတ္ျဖင့္ ေျခလွမ္းမ်ား သြက္လက္လာသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအက်ႌမ်ား အနီးသို႕ေရာက္ေသာအခါ သူ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္ လြဲသြားသည္ကို သိလိုက္ရသည္။ သူရွာေဖြေနေသာ အျဖဴေရာင္မွလြဲ၍ အေရာင္စံု စီစီရီရီ ေတြ႕ေနရေသာ အက်ႌမ်ားကို ၾကည့္ကာ ဒုတိယအၾကိမ္အျဖစ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ထိုေနရာမွ ခြာခဲ့ေတာာ့သည္။

တတိယေနရာအျဖစ္ မည္သည့္ေနရာကို ေရြးရမည္ကို စဥ္းစားေနစဥ္မွာ အေတြးထဲတြင္ တခါက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ႏွင့္အတူတူ ညစာသြားစားဖူးေသာ ေနရာတခုကို သြားသတိရမိသည္။ ဟုတ္ၿပီ… စားေသာက္ဆိုင္မ်ားႏွင့္ အတူ အထည္အဝတ္မ်ား ေရာင္းခ်ေသာဆိုင္မ်ား တည္ရွိရာ ထိုေနရာမွာ အက်ႌအျဖဴေရာင္တခ်ိဳ႕ ရွိကို ရွိရမည္။ ထိုအေတြးစိတ္ကူးတို႕ေၾကာင့္ လူလဲ ျပန္လည္ေပါ့ပါးလာသည္။ ထိုေနရာသည္ အနည္းငယ္ အလွမ္းေဝးေနေသာေၾကာင့္ ပင္ပန္းေနသည့္အတူတူ အငွားကားကို စီးသြားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ကားမငွားခင္ အေအးတခြက္လဲ ဝယ္ေသာက္လိုက္ေသးသည္။ သည္လိုႏွင့္ သူ သြားလိုသည့္ေနရာကို ဆိုက္ဆိုက္ျမီဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။

ျမိဳ႕လည္ေခါင္ လူရႈပ္ရႈပ္ေနရာမ်ားႏွင့္ ဆန္႕က်င္စြာ ေအးေဆး တိတ္ဆိတ္ေသာ ထိုလမ္းကေလးတြင္ ျပဴတင္းေပါက္ ေရာင္စံုတို႕ျဖင့္ ေရွးေဟာင္း ႏွစ္ထပ္တိုက္ ပုပုေလးမ်ား ညီညာစြာ စီတန္းေနသည္။ အိမ္ဆိုင္ေလးမ်ားႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ဆိုင္တန္းကေလးကို ၾကည့္ရင္း သည္ေနရာတြင္မေတာ့ အက်ႌျဖဴကေလး တထည္ ရေတာ့မည္ဟု ကိုယ့္ဖာသာ ေသခ်ာေနျပန္သည္။ သည္လိုႏွင့္ တဆိုင္ဝင္ တဆိုင္ထြက္ အက်ႌအျဖဴ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ရင္း လမ္းတေလွ်ာက္ ဘယ္ဖက္ေရာ ညာဖက္ပါ ရွိေနေသာ ဆိုင္မ်ား အားလံုးေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္ဆိုင္မွာမွ အျဖဴေရာင္ အထည္အဝတ္ မေတြ႕ခဲ့ရပါ။ ယုတ္စြအဆံုး ထိုေနရာမ်ားတြင္ ဆင္ယင္ထားေသာ ခန္းဆီး လိုက္ကာမ်ားကပင္ အျဖဴေရာင္ မဟုတ္ၾက။

ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ၏ စိတ္အစဥ္တြင္ အေျဖမထုတ္ႏိုင္ေသာ ပုစာၦတခုက သိသိသာသာၾကီး အေႏွာက္အယွက္ေပးေနၿပီ ျဖစ္သည္။ တေနကုန္ ေနရာစံု လူအပင္ပန္းခံကာ လိုက္လံ ရွာေဖြခဲ့ေသာ္လည္း အျဖဴေရာင္ ႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ အဝတ္အစား တခုတေလကိုမွ်ပင္ မေတြ႕ခဲ့ရေခ်။ တခုခုေတာ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မွားယြင္းေနသည္မွာ ေသခ်ာေနပါသည္။

ညေနေစာင္း အလင္းေရာင္ ကုန္ခါနီး အခ်ိန္သည္ စိတ္ညစ္ညဴးေနသူတေယာက္ကို ပိုပို၍ စိတ္ညစ္လာေစသည္။ ေျခလွမ္းမ်ား၏ ေစညႊန္ရာကို အသိမဲ့ေနသူတေယာက္လို လိုက္ပါလာရင္း တေနရာအေရာက္တြင္ လင္းလက္ေနေသာ မီးေရာင္မ်ားကို ေတြ႕လိုက္ေသာေၾကာင့္ သူ လမ္းေလွ်ာက္ေနရာမွ အသာရပ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဘုရားပြဲလို ဆင္ဆင္တူေသာ ပြဲတခုဟု အၾကမ္းအားျဖင့္ သူနားလည္လိုက္ပါသည္။ ရုတ္တရက္ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာေသာ အၾကံအစည္တခုေၾကာင့္ အနီးရွိ ခံုတန္းေလးတခု တခုေပၚမွာဝင္ထိုင္ရင္း တက္ၾကြ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ လူအမ်ားကို တေယာက္ခ်င္းစီ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုလူေတြထဲမွာ အျဖဴေရာင္ အက်ႌဝတ္ထားသူမ်ား တေယာက္တေလ ပါလာခဲ့သည္ရွိေသာ္ ထိုလူကို အသာ ခြင့္ေတာင္း၍ ေခၚယူၿပီး ထိုအက်ႌမ်ိဳး ဝယ္ယူ၍ ရႏိုင္မည့္ေနရာကို တီးတိုး ေမးၾကည့္မည္။ ထိုခဏမွာေတာ့ ခက္ခဲေသာ သခ်ာၤပုစာၦ၏ အေျဖမွန္ကို ရသြားေသာ ေက်ာင္းသားေလးတေယာက္ပမာ သူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနျပန္သည္။ သို႕ေသာ္ ကံဆိုးလွစြာပင္… ထို မ်ားျပားလွေသာ လူေတြၾကားထဲတြင္ အက်ႌအျဖဴေရာင္ ဝတ္ဆင္ထားသူ တဦးတေယာက္မွ် မေတြ႕ရေခ်…။

ထိုစဥ္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သူ႕အနီးသို႕ အျဖဴေရာင္ အဝတ္စတခု လြင့္ေမ်ာလာသည္ကို ထူးဆန္းစြာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဝမ္းသာ လႈပ္ရွားလွေသာ စိတ္ျဖင့္ ထိုအဝတ္စကို လိုက္လံ ဖမ္းဆုတ္ရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ေခ်။ တခါ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေလတခ်က္အေဝွ႕တြင္ ထိုအဝတ္စေလးကို အမိအရ ဖမ္းဆုတ္မိလိုက္ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ လက္မွလြတ္ကာ လြင့္ထြက္သြားျပန္ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ အံ့ၾသဖြယ္ရာ… စကားေျပာသံ ခပ္တိုးတိုးသည္ ထိုအဝတ္ျဖဴစဆီမွ ထြက္ေပၚလာေလသည္။

“မင္းက အခ်ိန္လံုး အျဖဴေရာင္ကို ညစ္ေပလြယ္သေလး၊ အနက္ေရာင္ဝတ္ရင္ ပိန္သေလး၊ အျဖဴေရာင္ဝတ္ရင္ ဝ သေလး ဘာေလးနဲ႕ မေကာင္းထင္ၿပီး အျဖဴေရာင္ကလြဲရင္ တျခားအေရာင္ေတြကိုပဲ ဝတ္ေနတာကိုး… မင္းအဝတ္ဘီဒိုထဲမွာ မင္းျပန္ၾကည့္စမ္း… အေရာင္ ေမွာင္ေမွာင္ေတြ အေရာင္ မႈန္မႈန္ မႈိင္းမႈိင္းေတြ… လူၾကီးေတြက ေနရာတကာ အဲဒီလို အေရာင္ေတြကို ဝတ္တာ မႏွစ္သက္ပါဘူး ေျပာေျပာေနလဲ မင္း ဝတ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား…။ ခုလဲ မင္းကိုယ္မင္းျပန္ ၾကည့္စမ္း… အေပၚ အနက္ ေအာက္ အနက္နဲ႕… ဖိနပ္ကလဲ အနက္ေရာင္…။ အခုမွ ဘာစိတ္ကူးေပါက္ၿပီး အျဖဴေရာင္ကို လိုက္ရွာေနရတာတုန္း… ဒါေၾကာင့္ အခု ဒါဏ္ေပးတဲ့ အေနနဲ႕ အျဖဴေရာင္က မင္းကို ပုန္းၿပီး သပိတ္ေမွာက္ေနၾကတာေပါ့… ေနာင္ကို ဘာမဆို မွ်မွ်တတ ျဖစ္ပေစ… ၾကားလား… တခါလာလဲ ဒီ အနက္ေရာင္၊ တခါလာလဲ မီးခိုးေရာင္… မဂၤလာရွိတဲ့ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာလဲ အနက္ေရာင္ေတြ… ေနရာတကာ ဒီလို အေရာင္ကိုပဲ တြင္တြင္ဝတ္ၿပီး သြားေနတဲ့ မင္းရဲ႕ အက်င့္ကို အခုကစၿပီး ေဖ်ာက္ေတာ့.. ဟုတ္ၿပီလား…”

စကားေျပာေသာ အဝတ္ျဖဴစေလးကို အံ့ၾသတၾကီး ၾကည့္ေနရင္း သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာလိုက္ႏိုင္ခင္မွာပင္ ထိုအဝတ္စကေလးသည္ ဟိုး အျမင့္ၾကီးဆီသို႕ ေလႏွင့္အတူ ေပါ့ပါးစြာ ဝဲလြင့္သြားေလေတာ့သည္။ ၾကည့္ေနရင္း ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ ထိုအဝတ္စေလးသည္ ေကာင္းကင္ေပၚရွိ တိမ္တိုက္မ်ားၾကားထဲ ဝင္ေရာက္ၿပီး မ်က္ေစ့ေအာက္မွ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။

*****

ေစာေစာစီးစီး ျမည္လာေသာ ဆူဆူညံညံ တယ္လီဖုန္းသံေၾကာင့္ အိပ္ရာမွ သူ လန္႕ႏိုးလာခဲ့သည္။ ဖုန္းကို ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မေျဖေသာေၾကာင့္ ကူေျဖေပးရန္ အိပ္ခန္းထဲသို႕ ေရာက္လာေသာ ေမေမ့ကို အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ ၾကည့္ရင္း “ခုနက စကားေတြလာေျပာေနတဲ့ အဝတ္ျဖဴစေလးေရာ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ ေမေမ… အခု ဖုန္းေခၚေနတာကေရာ သူပဲလား…” ဟု ကေယာင္ကတမ္း ေမးလိုက္မိပါသည္။ ထိုေမးခြန္းကို နားမလည္ႏိုင္စြာျဖင့္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနေသာ ေမေမ့ အၾကည့္တို႕ေၾကာင့္ သူ အိပ္မက္က လန္႕ႏိုးလာတာမွန္း ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ပါသည္။

နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉ နာရီ နီးနီးရွိေနၿပီ။ ခဏေနရင္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေဈးသြားမည္။ ဒီတခါေတာ့ျဖင့္ သူ တကယ္ အလိုရွိေနေသာ အျဖဴေရာင္ အက်ႌေလးတထည္ကို အိပ္မက္ထဲမွာ ႏွင့္မတူ၊ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လြယ္လင့္တကူ ရွာေဖြ ဝယ္ယူႏိုင္လိမ့္မည္ ဟု သူ တထစ္ခ် ယံုၾကည္ေနမိပါသည္။


Wednesday, December 2, 2009

ေကာ္ဖီခြက္ထဲက မိုးတိမ္

ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္၊ ၿပီးေတာ့ Sweet December အတြက္ လက္ေဆာင္ရလာတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ နဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးပါ...။



ေကာ္ဖီခြက္ထဲက မိုးတိမ္

ငါက… အႏၱရာယ္မ်ားမွ
ကခုန္လႈပ္ရမ္း
ခရီးၾကမ္းေပၚ ေပ်ာ္တဲ့သူ…

ငါက… အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေဆာင္
ေတာေတာင္ေတြ သိမ္းပိုက္ဖူးသူ…
ျမစ္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ပင္လယ္ေပါက္ထိ
ရွိသမွ်အကုန္ သိမ္းပိုက္ဖူးသူ…

ေနာက္ျပန္ မၾကည့္တတ္သူဆို
ဘယ္သူမွ မျငင္းၾက
ရူးသြပ္ျခင္းနဲ႕ မုန္တိုင္းေတြကို
သည္းသည္းပါေအာင္ သတ္လံုး
ေဟာဒီ မိုးတိမ္က ရႈံးပြဲမရွိ…

ကံက်ခ်ိန္
ဓါတ္ဘူး တိမ္တိမ္ေလးထဲ
ရႊဲရႊဲစိုတဲ့ အခါက်
ဝီစကီခြက္ထဲက
သတိရ စိတ္ပူမိတဲ့
အေမ့ရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး
ခ်စ္သူရဲ႕ ေဆးေရးပန္းခ်ီ
အခ်ိန္တန္ၿပီ ေျပးဖက္လြမ္းရင္း
ေအာ္… ကိုယ္မင္းအတြက္ ဆင္တိမ္နဂါး
တိုးနယားေတြ ျပန္ဆင္ေပးရအံုးမယ္…

ခ်စ္သူေရ…
တို႕ေတြ ခရီးရွည္ ဘယ္မွ်
ခ်ီတက္ရေစအံုးေတာ့
မေလွ်ာ့တဲ့ အနမ္းေတြ
ေလေျပနဲ႕ ေစျမန္း
မခမ္းတဲ့ အခ်စ္ေတြ
ပင္လယ္လို ေဝဆင္း
ေပါင္းစပ္ျခင္းရွိလာတဲ့ အခါက်
ဘာမွ မလပ္ေစရဘူးကြယ္…

အဲဒီေန႕ဟာ
ေႏြ သို႕မဟုတ္ မိုး
တိုးဖက္ရမယ့္ေဆာင္း
အေၾကာင္းမဟုတ္ရ
တလွပ္လွပ္ရင္
ခုံမင္ခ်ိဳျမ
ေဟာဒီက မိုးတိမ္တစင္း
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ မင္းအတြက္
ကိုယ္… ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာေလ
စိတ္ၾကိဳက္သာ ကိုယ့္ကို ေသာက္ပါ ေမ…


အမွတ္တရ ေရးပို႕လာတဲ့ ကဗ်ာေလးရဲ႕ပိုင္ရွင္ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္…။
ေနာင္ကိုလဲ မိုးတိမ္တိုက္ေတြလို လွပတဲ့ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးႏိုင္ပါေစ လို႕ ဆုေတာင္းပါတယ္…။




Tuesday, December 1, 2009

ေမ့ႏုိင္စြမ္းေစ

မနက္ေတြ ေန႕ေတြ ညေတြ
ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ လေတြ
အိပ္ရာထျပီး အိပ္ရာဝင္တယ္
မိုးလင္းတာနဲ႕ အသစ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္မိတယ္
မိုးခ်ဳပ္ျပီဆို အေဟာင္းေတြ သြန္ပစ္ရင္းေပါ့…

တံခါးေတြ ဖြင့္စကလို
တံခါးေတြ ျပန္ပိတ္ေတာ့လည္း
မသိမသာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္
တံခါးေဘာင္ေတြ ပြန္းပဲ့တာ
မုိးတြင္းမို႕ တံခါးေတြ ၾကပ္တာ
ေလတိုးလို႕ တံခါးမွန္ကြဲတာ
အရာအားလံုးကို မသိခ်င္…

ႏွင္းေတြပဲရႊဲလို႕
မိုးေတြပဲစိုစို
ေနေတြပဲပူပူ
ေန႕ရက္တိုင္း အသစ္ျဖစ္လုိ႕
အတိတ္ကိုလည္း မသိ
အနာဂါတ္ကို မေတြး
လက္ရွိကိုလည္း ေမ့ႏိုင္စြမ္းပါရေစ…

*** Contributed by ရြာသားေလး (ဝိုင္တီယူ)

Sweet December to all of you..!!!

Thursday, November 26, 2009

၂၀၀၉ မွတ္တမ္း

တခါတခါက်ေတာ့လဲ ေပ်ာ္စရာ စာေလးေတြ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စာေလးေတြ ေရးၾကည့္ခ်င္မိသည္။ သို႕ေသာ္ အခုတေလာ စိတ္ေတြက မေပါ့ပါးလို႕လားမသိ… စာေတြကလဲ ဘယ္လိုမွ မေပါ့ပါးႏိုင္ၾက။ တခါတခါဆို ကိုယ္ေရးတာေတြ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ျပန္မဖတ္ၾကည့္ခ်င္ေလာက္တဲ့ အထိ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ေရးထားတာေတြကို မွန္မွန္ လာဖတ္ၾက၊ မွတ္ခ်က္ေရးသြားၾကေသာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းေတြကို တကယ္ပဲ အားေတြလဲ နာရင္း ေက်းဇူးေတြလဲ သိပ္တင္မိပါသည္။

ဒီေန႕ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး တခုခုေတာ့ ေရးၾကည့္မေလ ဆိုၿပီး ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေတြးေတာ ရွာေဖြေနမိသည္….။ သို႕ေသာ္ ငယ္ငယ္တံုးက စကားေျပာတတ္ခါစ အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးေတြ ေျပာသလို လိုက္ရွာ မေတြ႕… လိုက္ရွာ မေတြ႕… နဲ႕ သာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဒီလိုနဲ႕ ဘာအေၾကာင္းေလးမ်ား ေရးရရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုၿပီး ေမာ္နီတာေရွ႕မွာ ေမးေထာက္ၿပီး စဥ္စားလိုက္တာ တညေနလံုး ကုန္သြားေသာ္လည္း ဘာမွေရးစရာ ရမလာေခ်…။ ကိုယ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ ေရးရေအာင္ကလဲ စိတ္ဝင္စားစရာ ဘာမွ မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွ…။ တေန႕တေန႕ အလုပ္သြား… အလုပ္ျပန္… ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္... ဟိုလုပ္ ဒီလုပ္နဲ႕ ေခါက္ရိုးက်ိဳး အသားက်ရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနတာ ရက္ေပါင္း လေပါင္း ႏွစ္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ့ၿပီပဲ…။

သည္လိုႏွင့္ ဟိုေတြး ဒီေတြး ေတြးရင္း ၂၀၀၉ အေၾကာင္းေျပာဖို႕ သတိရသြားသည္။ မႏွစ္က ၂၀၀၈ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ဒီလို ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
သည္ႏွစ္ ၂၀၀၉ သည္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၾကီး ကုန္လြယ္လြန္းသည္ဟု ခံစားရသည္ေလ…။ ခုပဲၾကည့္… ႏိုဝင္ဘာ ကုန္ေတာ့မည္။ သည္လိုႏွင့္ က်န္တဲ့ ဒီဇင္ဘာတလလည္း မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ကုန္သြားေခ်ေတာ့မည္။ ၿပီးရင္ ၂၀၁၀…။

ေျပာရရင္ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ေနရာထိုင္ခင္း အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိခဲ့သည္…။ ေဗဒင္ေတြ ဘာေတြသာ သြားေမးမိရင္ေတာ့ သင့္တြင္ ေနရာထိုင္ခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ၾကီးမားေသာ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ရွိေနမည္… ဘာညာ ဘာညာေတြ ေဟာလႊတ္မွာ အေသအခ်ာ။ အိမ္ ေျပာင္းသည္… အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာေျပာင္းသည္… အလုပ္ေျပာင္းျခင္း မဟုတ္ပဲ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္က ေနရာအသစ္ကို ေျပာင္းျခင္း ျဖစ္သည္။

ေနစရာေနရာကလဲ ေျပာင္းခ်ိန္တန္လို႕ ေျပာင္းရျခင္းဟုသာ မွတ္ယူမိသည္။ ေနရာေဟာင္းမွာ ထုပ္ပိုး သိမ္းဆည္း၊ ေနရာ အသစ္ကို ျပင္ဆင္ သယ္ယူ ပို႕ေဆာင္ ေနရာခ် အေတာ္ေလး ပင္ပန္းခဲ့သည္။ ေနရာအသစ္မွာ အေျခက်လို႕ နဲနဲ နားမယ္ၾကံကာရွိေသး ရံုးကေျပာင္းေရႊ႕ဖို႕ ျဖစ္လာျပန္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း ထုပ္ပိုး သိမ္းဆည္း ဒီတခါမွာေတာ့ မွတ္သားရသည္မ်ားက ပိုလာေလသည္။ ကိုယ့္အိမ္တုန္းကေတာ့ အကုန္လံုးက ကိုယ့္ပစၥည္းေတြခ်ည္း ဆိုေတာ့ လိုခ်င္တာ ယူလာ ၾကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ ဖြင့္ရွာယံု… မေတြ႕ေသးလဲ ျပႆနာ မၾကီးလွ...။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘာေတြမွ အထူးတလည္ မွတ္သားစရာမလိုေသာ္လည္း ယခု ရံုးေျပာင္းရာမွာေတာ့ စာရြက္ စာတမ္းေတြ အေရးၾကီးေသာ အရာေတြ… ပံုးတပံုးခ်င္းစီမွာ ဘာေတြပါလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ရျပန္ေလသည္။ လူေရာ စိတ္ပါ ေတာ္ေတာ္လဲ ေမာခဲ့ရပါသည္။ အခုေတာ့ အိမ္ေရာ ရံုးေရာေျပာင္းၿပီး အစစ အရာရာ အတန္အသင့္ အေျခက် သြားေခ်ၿပီ။


မွတ္မွတ္ရရ ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္က မင္းကိုႏိုင္ ၏ ေနာက္ၾကည့္မွန္ စာအုပ္ကို ဝယ္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္သည္…။ စာအုပ္အေၾကာင္းကိုေတာ့ အက်ယ္ခ်ဲ႕ မေရးေတာ့ပါ…။ မေက ေရးထားၿပီး ျဖစ္သည္။ မ်က္ကြယ္ေထာင့္ကို ေခါင္းငဲ့ၾကည့္ျခင္း မွာ ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္သည္။ ေနာက္ၾကည့္မွန္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးႏွင့္ အဓိပၸါယ္ကို ေတြးရင္း စိတ္ထဲမွာ လြန္စြာ သေဘာက် ႏွစ္သက္မိသည္။ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ ေက်ာင္းသား ကိုေဖေသာင္း၏ အေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္း မခင္ေအးက ညိဳ႕အား ျပန္ေျပာသည့္အခန္းမွာ “သူလား… ေအး… ေနာက္ၾကည့္မွန္ မပါတဲ့ ကားတစီးေပၚ ပါသြားတယ္…” ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ ရင္ထဲကို တခုခုႏွင့္ အရွိန္ျပင္းျပင္း တြန္းထည့္လိုက္သလို ခံစားရသည္။ တကယ္ကေတာ့ ၾကီးၾကီး ငယ္ငယ္ အရြယ္စံု ကားေတြတိုင္းမွာ ေနာက္ၾကည့္မွန္ေတြေတာ့ ပါစၿမဲပင္။ ထို ေနာက္ၾကည့္မွန္ကို တခုတ္တရ ၾကည့္ျဖစ္ျခင္း၊ မၾကည့္ျဖစ္ျခင္း ႏွင့္ ၾကည့္စရာ အေျခအေန ေပးျခင္း မေပးျခင္း တို႕သာ ကြာလိမ့္မည္ ဟု ထင္မိသည္။

ေနာက္ ေလာေလာဆယ္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တအုပ္က Cecelia Ahern ရဲ႕ P.S. I Love You ျဖစ္သည္။ ေလာဘစိတ္ေတြႏွင့္ ရုပ္ရွင္ေရာ စာအုပ္ပါ တတြဲထည္း ဝယ္ထားမိသည္။ စာအုပ္ဖတ္ၿပီးမွ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မေလ ဆိုၿပီး အားၾကိဳးမာန္တက္ ဖတ္ေနသည္။ ည မအိပ္ခင္ အခ်ိန္ေတြမွာ ဖတ္သည္ ဆိုေတာ့ တခါတခါ ဖတ္ေနရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္လဲ ရွိေပါ့…။ ဒီေတာ့ ေနာက္တညမွာ ဖတ္လက္စေနရာမွ Bookmark ကို အသာဖယ္ၿပီး ေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွ အေနာက္ကို ၂ မ်က္ႏွာေလာက္ ျပန္ဆုတ္ၿပီး ဖတ္ရသည္။ တခါတခါ အိပ္ခ်င္ခ်င္ျဖင့္ အတင္း ဖတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေရွ႕က ဖတ္ထားတာေတြ ေမ့ ေမ့ကုန္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ စာအုပ္လဲ ဖတ္လို႕ၿပီး ရုပ္ရွင္လဲ ၾကည့္ၿပီးပါက ကိုယ္ႏွစ္သက္ေသာ အပိုင္းေလးေတြ ျပန္ေရးၾကည့္ရန္ စဥ္းစားထားသည္။ တခ်ိဳ႕ စကားေျပာေလးေတြ ႏွင့္ စာေၾကာင္းေလးေတြက သိပ္လွသည္…။

တခါ တီဗြီမွာ ဗုဒၺဟူးေန႕တိုင္း လာေနေသာ Singapore Idol ကိုလဲ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္မည္ဟု တပတ္ၿပီး တပတ္ အားခဲထားရင္းက ယခုဆို ၄ ေယာက္သာ က်န္ေတာ့သည္။ တရက္မွကို ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္ျဖစ္လိုက္။ ယခုက်န္ေနတဲ့ ၄ ေယာက္ထဲမွာေတာ့ တဦးတည္းေသာ တရုပ္ေလး (Charles "Stitch" Wong) ကို Vote လုပ္ရန္ စဥ္းစားထားသည္။ အရင္ Season 1 နဲ႕ 2 တံုးက ကိုယ္ ဒီေလာက္ Vote လုပ္ တဲ့ၾကားက ျပဳတ္သြားတဲ့ တရုပ္ေလးေတြအေၾကာင္း ေတြးမိေတာ့ ဒီႏွစ္ Vote လုပ္ရမွာ အားငယ္မိသည္။ ပထမႏွစ္က Sylvester နဲ႕ Taufik ၊ ဒုတိယႏွစ္က Jonathan Leong နဲ႕ Hardy…။ ကိုယ္က မေလးထက္ တရုပ္ကို အားေပးၿပီး အတင္းေတြ Vote လုပ္တာပဲ...။ သို႕ေသာ္လည္း မရ…။ ေနာက္ဆံုးက် မေလးေကာင္ေလးေတြသာ Idol ေတြ ျဖစ္ ျဖစ္သြားၾကသည္ေလ…။ တရုပ္ေတြက ဘာလို႕ မေလးေတြေလာက္ Vote မလုပ္ႏိုင္ၾကတာလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည့္ေနမိေသး…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီႏွစ္လဲ အမွတ္မရွိ တဦးတည္းသာ က်န္ရွိေနေသာ တရုပ္ေလး Charles ကိုသာ Vote လုပ္မည္။ ေနာက္တပတ္ကစလို႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ Vote လုပ္မည္။ Message က တခါပို႕ (တခါ Vote) ျပား ေျခာက္ဆယ္တဲ့…။ Phone Bill လာရင္ေတာ့ ရႈး… တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေပါ့ေနာ…။

ၿပီးေတာ့ အခုတေလာ စာေကာင္းေကာင္းမေရးခ်င္၊ ဖတ္ပဲ ဖတ္ခ်င္ေနသည္။ အခ်ိန္ရွိသ၍ ဘေလာ့ဂ္ေတြ အမ်ားၾကီး လိုက္ဖတ္ျဖစ္သည္။ ေျခရာခ်န္ျဖစ္ေသာ ေနရာမ်ားရွိသလို မခ်န္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေနရာေတြလဲ ရွိ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ကဗ်ာေတြ အေရးမ်ားေသာ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို လိုက္ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူတို႕ သူတို႕ ေရးၾကေသာ ကဗ်ာေတြဖတ္ရင္း ႏွစ္သက္ သေဘာက်ၿပီး ဖတ္လို႕အရမ္း အရသာေတြ႕ေနမိသည္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာလဲ အခုတေလာ ကဗ်ာေတြ ေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေနသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိ။ သို႕ေသာ္ ေရးခ်င္တာသာသိၿပီး တကယ္ခ်ေရးၾကည့္ေတာ့ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ မရွိပါ။ အားငယ္လိုက္တာ…

ေနာက္ထပ္ အားငယ္စရာ တခုကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ Window 7 မွာ ျမန္မာစာ (ေဇာ္ဂ်ီ) ဖတ္လို႕သာ ရၿပီး ေရးစရာ ကီးဘုတ္ မေပၚေသာေၾကာင့္ စာရိုက္လို႕ မရျခင္းပင္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ 32 Bit က ဘာျပႆနာမွ မရွိ တဲ့…။ ကိုယ့္ဟာက 64 Bit ျဖစ္ေနေတာ့ မရ ေရးခ် မရ…။ နားလည္ တတ္ကြ်မ္းသူမ်ား၏ အဆိုအရကေတာ့ သည္အတြက္ အခ်ိန္နဲနဲ ေစာင့္ရအံုးမည္ တဲ့…။

ေအာ္… ေမ့ေတာ့မလို႕…။
ေနာက္ႏွစ္ ၂၀၁၀ အတြက္ (စကၤာပူ) ျပကၡဒိန္ကို ပိတ္ရက္ေတြၾကည့္ရန္ ေဝမွ်လိုက္သည္။ အရင္ႏွစ္ကလဲ ဒီလိုပဲ ၂၀၀၉ အတြက္ ေဝမွ်ခဲ့ဖူးသည္။ ပိတ္ရက္ႏွင့္ ဆက္ေနေသာ ရက္ေတြ ခြင့္ယူလိုက္ပါက ရက္ရွည္ အနားယူျခင္း၊ ခရီးသြားျခင္းတို႕ ျပဳႏိုင္သည္ေပါ့။ ဤသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သက္ေဝတေယာက္ ပိတ္ရက္ေတြကို မည္၍ မည္မွ် တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးတတ္ေၾကာင္း အထင္အရွား ေတြ႕ႏိုင္သည္ေလ…။ ဒါတင္မက အစစ အရာရာကို ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္လိုစိတ္ရွိေၾကာင္းကိုလဲ ေတြ႕ႏိုင္ပါေသးသည္။


၂၀၀၉ မွာ ျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေတြ ကေတာ့ အရင္ႏွစ္နဲ႕ မထူးမျခား။ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလိုေတာ့ တတ္အားသမွ် လႈျဖစ္သည္။ မႏွစ္ကတည္းက ေမြးစားထားေသာ နာဂစ္ေၾကာင့္ မိဘမဲ့သြားေသာ ကေလးငယ္ေလး သံုးေယာက္ကို ဟိုတေန႕က အိပ္မက္ေတာင္ မက္ေနေသးသည္။ ကေလးေလးေတြ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာ ခ်မ္းသာၿပီး သင့္တင့္ေသာ ပညာေလးမ်ား ရၾကေစရန္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။

၂၀၀၉ မွာ ေငြေရးေၾကးေရး အေၾကာင္းေျပာရင္ေတာ့ ရသမွ် သံုး…။ ကုန္…။ မစုမိ…။ ဒီလိုနဲ႕ လံုးခ်ာလည္ေနသည္။ စုမိတာ ဆိုလို႕ မေပးမျဖစ္ ေပးေနရသည့္ CPF တခုသာ ရွိေပလိမ့္မည္။ အင္း… စုေတာ့ စုရမည္… ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွေပါ့ေလ… ဟု ေတးထားလိုက္သည္။ (ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ…)

စိတ္မေကာင္းစြာႏွင့္ စိတ္ညစ္ေနမိတာ တခ်ိဳ႕ုကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ အလြန္ ရင္းႏွီး နီးကပ္ ခ်စ္ခင္လွေသာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းတေယာက္ (ေဆးဝါး ျပည့္စံုေအာင္ ကုသေနသည့္ၾကားမွ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း) မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကြယ္လြန္သြားျခင္း...။ ေအာက္တိုဘာလကုန္ေလာက္က ရည္ရြယ္ထားေသာ ခရီးကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မသြားျဖစ္လိုက္ျခင္း...။ ဒီတႏွစ္ မသြားရေတာ့လဲ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ သြားၾကတာေပါ့ ဟု ဆိုလာေသာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္သြားေသာ္လည္း စိတ္ကို ေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း IC Show နဲ႕ ပိုက္ဆံအိပ္ တအိပ္ အလဲအလွယ္ လုပ္ျခင္း…။ သို႕ေသာ္ ေနာက္လထဲမွာ ရွိေနေသာ ပြဲတခုကိုေတာ့ျဖင့္ ဘာနဲ႕မလဲႏိုင္ပါ ဟု ဇြတ္ အတင္း ဂ်စ္တိုက္ထားေသာေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မႈရေလသည္။ ေအာင္ျမင္မႈ ကို တိုက္ယူမွ ရသည္ ဟူေသာ စကားမွာ တကယ္ကို မွန္ပါသည္။ (ဆက္လက္၍ တိုက္ပြဲဝင္ၾကပါစို႕… သူငယ္ခ်င္းတို႕…)

ဒီ ၂၀၀၉ ထဲမွာပင္ Facebook ၏ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ အေကာင့္ဖြင့္ကာ ပံုမွန္ သံုးစြဲျဖစ္ခဲ့သည္။ ရပ္နီး ရပ္ေဝး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ရံုသာမက အေကာင္ေမြးျခင္း၊ အပင္စိုက္ျခင္း၊ စားေသာက္ ဆိုင္ဖြင့္ျခင္း၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ ဖြင့္ျခင္း၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေရာင္းတမ္း ဝယ္တမ္း ကစားျခင္း စသည့္ ကစားနည္း အစံုကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ကစားခဲ့မိသည္။ အခ်ိန္ေတြ တအားကုန္ၿပီး အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ အစားပ်က္ အအိပ္ပ်က္ ျဖစ္လာခါမွ ကစားျခင္းအမႈကို ဇြတ္အတင္း ရပ္ပစ္လိုက္ရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ထို Facebook ၏ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ပင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ (မ်ားစြာ) အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႕ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပန္ရခဲ့သည္။ ထိုအခါမွာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ အလြန္႕ အလြန္ အဖိုးတန္ေသာ Facebook ျဖစ္သြားသည္။ အခုေတာ့ ေမြးေန႕ေတြ၊ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေတြ ဆိုလဲ Facebook မွတဆင့္ ဆုေတာင္းလိုက္ရံု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႕ဆံုရန္ ခ်ိန္းၾကလွ်င္လည္း ဒီ Facebook ကတဆင့္၊ သူငယ္ခ်င္း ကေလးေမြးေန႕ေတြမွာ ဆိုရင္လည္း Facebook မွာတင္ထားေသာ ဓါတ္ပံုမ်ားမွတဆင့္ ကေလးက အေဖႏွင့္တူသည္၊ အေမႏွင့္တူသည္၊ ေခ်ာသည္ လွသည္ ေျပာရသည္။ ဤသို႕ အသံုးတည့္လွေသာ Facebook ကို ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး လိမ္မာပါးနပ္စြာ (တန္ေဆး လြန္ေဘး ဟူေသာ စကားအတိုင္း) အသံုးခ်တတ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ ေျပာရရင္ ၂၀၀၈ ဇန္နဝါရီက စၿပီး အသက္သြင္းထားေသာ၊ ကိုယ္ သံေယာဇဥ္ တြယ္တာရေသာ ေဟာဒီ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာေလးလဲ ၂၀၁၀ ဇန္နဝါရီ ဆို ႏွစ္ ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မည္။ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ အခ်ိန္ ႏွစ္ ႏွစ္တာကာလ အတြင္း သူ႕ေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ တစံုတရာ မရွိခဲ့ရ။ အစစ ၿငိမ္းခ်မ္းခဲ့ရသည္။ သည္အတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္သင့္ တင္ထိုက္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ ထိုဘေလာ့ဂ္ေလးေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္စရာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အသစ္မ်ား မ်ားစြာရခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မျမင္ဖူးၾကေသာ္လည္း အႏွစ္ႏွစ္ အလလက ခင္မင္ခဲ့သူမ်ားပမာ ရင္းႏွီးခင္မင္ သံေယာဇဥ္တြယ္ၾကသည္။ အဲ… မျမင္ဖူးၾကဘူးဆိုေပမယ့္ ဒီလပိုင္း အတြင္းမွာ မွတ္မွတ္ရရ ဘေလာ့ဂ္ဂါ သံုးေယာက္ႏွင့္ အြန္လိုင္း စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္သာမက အျပင္မွာပါ မထင္မွတ္ပဲ ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ရသည္။ တေယာက္ကေတာ့ ခပ္ဆိုးဆိုး ႏွင့္ ဂ်စ္ကန္ကန္ လူဆိုး၊ ေနာက္တေယာက္က အၿမဲ ျပံဳးေနတတ္ၿပီး စကားနည္းေသာ လူေအး၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ၾကည့္လိုက္ရင္ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဘယ္မွာေတြ႕ေတြ႕ ေတြ႕ရာေနရာမွာ ရယ္စရာမ်ားစြာ ေျပာတတ္သူ ျဖစ္ေလသည္။ (ဘယ္သူေတြလဲလို႕ မေမးနဲ႕ေနာ္… ေျပာျပဘူး…)

ေနာက္ ထူးထူးျခားျခား သံေယာဇဥ္တခုကေတာ့ ကိုယ္ အလုပ္ေတြမ်ားၿပီး အြန္လိုင္းေပၚက ေပ်ာက္ေနလွ်င္ စိတ္ေတြတိုေနတတ္ေသာ၊ ဟိုးအေဝးၾကီးတေနရာက ကိုယ္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ရေသာ အစိမ္းေရာင္ အစက္ကေလး တစက္…။ (ကိုယ္လိုလူကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ခ်စ္ခင္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အၾကီးၾကီးတင္ပါတယ္ အစက္ကေလးေရ႕…. )

၂၀၀၉ အတြက္ ကိုယ္ မွတ္မိသမွ် အမွတ္ရစရာ မွတ္တမ္းကေတာ့ ဤမွ်သာ…။
ေနာက္ႏွစ္ခါ ၂၀၁၀ ကိုလဲ ကိုယ့္အတြက္ေရာ… သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးအတြက္ပါ အစစ အရာရာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အဆင္ေျပေျပႏွင့္ ကံေကာင္းျခင္းမ်ားစြာကို သယ္ေဆာင္လာႏိုင္ေသာ၊ ေတာက္ပေသာ ႏွစ္သစ္ တႏွစ္အျဖစ္ ကိုယ္ ၾကိဳတင္ ေမွ်ာ္လင့္ ဆုေတာင္းေနခ်င္ပါသည္။


*** ဤဘေလာ့ဂ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ယခင္ထဲက သိႏွင့္ေနၿပီးေသာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား၊ ယခုမွ တိုးပြားလာေသာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အသစ္မ်ား၊ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ၊ G Talk မွာ၊ C Box မွာ၊ Facebook မွာ ႏွင့္ အျပင္ေလာကမွာပါ ခင္မင္ခြင့္ရေသာသူမ်ား အားလံုး အားလံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး အစဥ္ ရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္ေနပါမည္။

Tuesday, November 24, 2009

ေနာက္ဆံုးစကား (သို႕) ေမေမ





အခုတေလာ…
စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာလဲ ကမာၻပ်က္
အင္တာနက္ၾကီးထဲမွာလဲ ကမာၻပ်က္
သတင္းေတြထဲမွာလဲ ကမာၻပ်က္
ရုပ္ရွင္ထဲမွာလဲ ကမာၻပ်က္
အဲ… ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာပါ မက်န္
ကမာၻၾကီး အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲျပိဳပ်က္ခဲ့တယ္…
ျပံဳးသူေတြ ျပံဳးလို႕ မုန္းသူေတြလဲ မုန္းခဲ့ၾကတယ္…
အျပစ္ျမင္တဲ့သူေတြ ရွိသလို ခ်စ္ခင္တဲ့သူေတြလဲ ရွိခဲ့တယ္ေပါ့…

ကမာၻၾကီးေရ… စိတ္ေတာ့ မဆိုးပါနဲ႕…
မင္းရဲ႕ ပ်က္စီးျခင္း ဂယက္ဟာ
ေနရာတိုင္းမွာပ်က္လို႕ အားမရ
အိပ္မက္ထဲအထိပါ လိုက္ပ်က္ေနေတာ့တာ…

ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္တဲ့….
ျမင့္မားၿပီး မတ္ေစာက္တဲ့ ေတာင္တန္းရွည္ တခုရဲ႕ ေျခရင္းမွာ
လူသားအားလံုးကို ေက်ာခိုင္း… ေတာင္ေတြဖက္ကို မ်က္ႏွာမူ
ကမာၻပ်က္ခ်ိန္ကို ေသြးေအးေအးနဲ႕ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့
မိန္းမငယ္တေယာက္….

ေဟာ… ကမာၻပ်က္ေတာ့မယ္…
ေတာင္ေတြျပိဳေတာ့မယ္....
သူ႕ေရွ႕က ေတာင္တန္းဟာ အရွိန္နဲ႕ စတင္ လႈပ္ခါလာၿပီ…
ေက်ာက္တုံး ေက်ာက္ခဲ အစအနေတြ တလိမ့္လိမ့္ က်လာေနၿပီ…
ခပ္ေသးေသး အစအနေတြကေန တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ၾကီးမားတဲ့
ေက်ာက္စိုင္ ေက်ာက္သားေတြ ပဲ့ျပိဳက်လာ...
သစ္ကိုင္းေတြ က်ိဳးက် သစ္ပင္ေတြ လဲျပိဳ...
ဒီလိုအခ်ိန္မွာ...
လွည့္ထြက္ေျပးဖို႕ ဟန္မျပင္ ေျခတလွမ္းမွ မေရႊ႕…
ေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လို မတ္မတ္ရပ္ၿပီး
ေတာင္တန္းေတြရဲ႕ တုန္ခါႏႈန္းကို
မမွိတ္မသုန္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့
မိန္းမငယ္ တေယာက္…

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕
ေတာင္တန္းၾကီးရဲ႕ လႈပ္ခါႏႈန္းဟာ ပိုပုိျပင္းထန္လာ
အဲဒီ မိန္းမငယ္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာ ျပံဳးေနသလား…
ဝမ္းနည္း မ်က္ရည္ေတြမ်ား က်ေနသလား…
သူ ေၾကာက္ရြံ႕ေနမွာလား… ဒါေတြမွမဟုတ္
သူ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ
ခ်စ္ရတဲ့သူ တေယာက္ေယာက္ကိုမ်ား လြမ္းဆြတ္ေနမလား ရယ္လို႕
အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုယ္ေတြးေနတုန္း…. ေတြးေနတုံး…
ေသြးပ်က္ ေျခာက္ျခားစရာ ျပင္းထန္တဲ့ အသံဆိုးဆိုးၾကီး တခုနဲ႕ အတူ
ေတာင္တန္းၾကီး တခုလံုး သူ႕အေပၚကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ လဲျပိဳက် သြားေတာ့တယ္…

ဒီအခါ ေတာင္ေျခရင္းမွာ
ေျခစံုရပ္ရင္း တခ်ိန္လံုး နဲနဲမွ မတုန္လႈပ္တဲ့
မိန္းမငယ္ေလးႏႈတ္ဖ်ားက ရဲ႕ တိုးသဲ့ ညင္သာ အသံတခုဟာ
ေတာင္ေတြဆီကေန ပဲ့တင္သံအျဖစ္ ျပန္ရိုက္ခတ္လာရင္း
ဟို အသံဆိုးၾကီးကိုေတာင္ လႊမ္းသြားေစခဲ့တယ္…
သူ ေရရြတ္လိုက္တာက တိုးဖြဖြေလးျဖစ္ေပမယ့္
နားထဲမွာေတာ့ အၾကယ္ၾကီး (အၾကယ္ၾကီး...) ၾကားလိုက္ရတယ္…
သူ ေရရြတ္လိုက္တာက စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးထဲပါ…
အဲဒါကေတာ့… ေမေမ တဲ့…။






*** ခလုပ္ထိမွ အမိတ ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို ေတြးမိတဲ့ည၊ ေမေမ့ကို ထူးထူးျခားျခား သတိရေနတဲ့ညက မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေလး အေၾကာင္းပါ။ ေတြးထားတုန္းကေတာ့ အက္ေဆးေလး ေရးမလို႕ပါပဲ… ဒါေပမယ့္ လက္က သူ႕အလိုလို ထြက္က်သြားခဲ့တာက အေပၚက စာလိုလို ကဗ်ာလိုလို ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ စာေၾကာင္းေတြသာ ျဖစ္ေနပါေၾကာင္း….

Sunday, November 22, 2009

ေကာ္ဖီခြက္ထဲက အနက္ေရာင္ ၾကယ္ပြင့္တစံု



အမွတ္တမဲ့ ဆံုခဲ့ရတဲ့ အနက္စစ္စစ္ ၾကယ္ေလး ႏွစ္ပြင့္
သတိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ေပၚေမာ့
ျပန္ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့
ညေမွာင္ေမွာင္မွာ အနက္ေရာင္ ၾကယ္ေလးေတြ
ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုး…
ေအာ္.. ၾကယ္မစံုတဲ့ ညက ေမွာင္မိုက္ေနတံုး…။

အိပ္မက္ေတြထဲမွာေတာ့
အဲဒီ အနက္ေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေလးတစံုကို
ႏွင္းဆီပန္းျဖဴျဖဴေတြၾကားထဲမွာ…
တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴေတြေပၚမွာ…
မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြၾကားထဲမွာ…
ဝါက်င့္က်င့္ မီးေရာင္ေအာက္မွာ…
တခါတခါ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ…
တခါတခါ နားေထာင္လက္စ သီခ်င္းသံစဥ္ေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ…
မႈန္ရီရီ ေဝဝါးဝါး…

တခ်ိဳ႕ညေတြ သန္းေခါင္ယံ အိပ္မက္က လန္႕ႏိုး
အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ
ေကာင္းကင္ေပၚ အသာေမာ့ၾကည့္မိေတာ့
အနက္ေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေလး တစံုဟာ
သူ႕ရဲ႕ပိုင္ရွင္ မိုးေကာင္းကင္ၾကီးေပၚမွာ ေတာက္ပစြာ
ျပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕ေတြ႕ရျပန္တယ္…

ဒီလိုနဲ႕ အနက္ေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေလး ႏွစ္ပြင့္ကို
အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ရွာေဖြၾကည့္လိုက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလိုက္…
အေတြးေတြထဲမွာ လိုက္ဖမ္းဆုတ္ၾကည့္လိုက္ လြတ္ထြက္သြားလိုက္နဲ႕
ဘယ္လိုမွ ရွာမရေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့
ေနာက္ဆံုးေန႕ရက္ေတြမွာ
စိတ္အစဥ္ကို အသာေလွ်ာ့
အဆိပ္မွ်င္ေတြပါတဲ့ ေကာ္ဖီခါးတခြက္ကို ဖန္တီး
ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေမာ့ေသာက္မယ္ၾကံၿပီးခါမွ
ရွာေနတဲ့ အနက္ေရာင္ မ်က္ဝန္းတစံုကို
မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာ ျပန္ေတြ႕လိုက္ရတယ္…

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေကာ္ဖီခြက္ေလးေရ လို႕ ေျပာလို႕မွ မဆံုး
ကမာၻၾကီးကို တုန္လႈပ္ေစတဲ့ ေလျပင္းမုန္တိုင္းေတြ…
ေခ်ာ္ရည္ျပည့္နဲ႕ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲသံေတြ…
ေျမျပင္လႊာကို အလ်ားလိုက္ ျပတ္ေရြ႕ေစတဲ့ ငလ်င္ေတြ…
အားျပင္းလွတဲ့ သဘာဝေဘးရန္ေတြၾကားမွာ
စားပြဲေပၚက ေကာ္ဖီခြက္ေလး ထိန္းမရေအာင္
ဟိုဟိုဒီဒီ ေဘာင္ဘင္ခတ္ရင္း
မၾကာခင္က ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အနက္ေရာင္ မ်က္ဝန္းတစံု
သူ႕အလိုလို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါေရာလား…။





*** ကဗ်ာေလးနဲ႕ လိုက္တဲ့ ပံုဆြဲေပးပါလို႕ ပူဆာလိုက္လို႕ ခ်က္ခ်င္း ပံုဆြဲေပးခဲ့တဲ့ ညီမေလး
ပန္ဒိုရာ ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္...။

Wednesday, November 18, 2009

ေျခရာေဖ်ာက္


အခုခ်ိန္မွာ
ေသနတ္တလက္သာ လက္ထဲရခဲ့မယ္ဆို
က်ည္ဆံေတြ အျပည့္ေဆာင္လို႕
သြားေလရာ ေနရာကို သယ္ပိုး…


စိတ္ထဲမွာ
အျမင္မေတာ္ မတည့္တဲ့သူေတြ…
စကားေျပာရင္ အထာမက်တဲ့သူေတြ…
ေပးထားတဲ့ကတိကို ဖ်က္တဲ့သူေတြ…
မလိုေသာစကား အပိုဆာဒါးေတြ ထည့္
ခ်ဲ႕ကားခ်င္တဲ့ သူေတြ…
မလိုအပ္ပဲ ညာေျပာတဲ့သူေတြ…
လူတေယာက္ထဲကေန ႏွစ္ကိုယ္ခြဲ သံုးကိုယ္ခြဲ
အဲဒီလို ကိုယ္ခြဲရုပ္ရွင္ ရိုက္ေနတဲ့သူေတြ…
ခုေနတမ်ိဳး ေတာ္ၾကာတမ်ိဳး
စကားေတြကို အခ်ိဳေလာင္း
ခဏ ခဏ ေျပာင္းတတ္တဲ့သူေတြ…
ဘုရားမသိတဲ့သူေတြ...
တရားမရွိတဲ့သူေတြ…

… …
… … …
… … … …
အားလံုး အားလံုးကို
လက္ညွိဳးေလးတေခ်ာင္း အသာေကြး
ေသြးေအးေအးနဲ႕ ကိစၥတံုးေအာင္
အဆံုးသာ စီရင္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္…

ဒါေပမယ့္ တကယ့္ တကယ္
လက္ထဲကို ေသနတ္ေရာက္လာတဲ့ အခါ
ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ရြယ္ၿပီး ပစ္လိုက္မိတာက
ကိုယ့္ရဲ႕ နားထင္တည့္တည့္ကိုသာ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္…




*** ဘာေၾကာင့္လဲလို႕ မေမးပါနဲ႕… အေျဖမရွိပါဘူး…
လက္ထဲမွာ ေသနတ္ရွိတဲ့သူေတြလဲ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႕.. လာမငွားပါဘူး…
ဝယ္လို႕ရတဲ့ ေနရာေလးသာ သိရင္ လက္တို႕လိုက္ၾကပါ…

Monday, November 16, 2009

သံလြင္ အိပ္မက္ အတြဲ (၃) အမွတ္ (၄)

သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္း အတြဲ (၃) အမွတ္ (၄) ထြက္ပါၿပီ။
ဒီတပါတ္ ထြက္တဲ့ သံလြင္အိပ္မက္ မဂၢဇင္းမွာေတာ့ အေျပာင္းအလဲ နဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို အဓိကထားၿပီး ဖတ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဝတၳဳတိုေလး တပုဒ္ ပါပါတယ္…။
ဝတၳဳေလးရဲ႕ နာမည္က “ ေျပာင္းလဲေနေသာ ” တဲ့။
ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ… ေဝဖန္ပါ… အၾကံျပဳၾကပါေနာ္…။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။


* * * * *


ေျပာင္းလဲေနေသာ





အရာရာတိုင္းသည္ စကၠန္႕တိုင္း မိနစ္တိုင္းမွာ လွလွ ပပ ေျပာင္းလဲ ေနၾကသည္။ သက္ရွိေတြ သာမက သက္မဲ့အရာေတြသည္လည္း အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေျပာင္းလဲတတ္ၾကသည္။ ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲတတ္သလို ေရေျမေတာေတာင္ သဘာဝေတြကလည္း ေျပာင္းလဲတတ္သည္။ အခ်ိန္အခါေတြ ေျပာင္းလည္းတတ္သလို အေျခအေနေတြသည္လည္း ေျပာင္းလဲတတ္သည္။ စကားလံုးေတြက ေျပာင္းလဲတတ္သလို အျပံဳးေတြကလည္း ေျပာင္းလဲတတ္သည္။ သစ္ရြက္ေလးေတြ၊ လိပ္ျပာေလးေတြက အေရာင္ေျပာင္းတတ္သလို ပန္းပြင့္ေလးေတြကလည္း အေရာင္ေျပာင္းတတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္၏ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ အမူအက်င့္၊ ဓေလ့စရိုက္၊ အေျပာအဆို၊ အယူအဆ၊ စြဲလမ္းေသာ အရာ၊ အေလးအနက္ထားေသာ၊ တန္ဖိုးထားေသာ အရာေတြ သည္လည္း တခ်ိန္ႏွင့္တခ်ိန္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မတူညီႏိုင္ၾက။ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေျပာင္းလဲေနတတ္ၾကသည္မွာ ဓမၼတာပင္…။

ထိုကဲ့သို႕ေသာ ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာတရားကို မည္သူမွ် လြန္ဆန္ႏိုင္ျခင္း မရွိသလို မည္သူကမွ်လည္း တားဆီး၍ မရႏိုင္။ ေျပာင္းလဲသြားေသာ အရာေတြကို အရင္အတိုင္း အေကာင္းပကတိ ျပန္ျဖစ္ရန္လဲ အေတာ္ေလးကို မလြယ္ကူ။ ဤသို႕ မလြယ္ကူမွန္း သိသိၾကီးႏွင့္ပင္ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႕ေမွာက္မွာ လွလွပပေလး ေျပာင္းလဲသြားေသာ အရာတစ္ခုကို ဟိုးအရင္ မေျပာင္းလဲခင္ အခ်ိန္တုန္းကလို အေကာင္းအတိုင္း ျပန္ျဖစ္လာေစရန္ ကိုယ္ ရူးသြပ္စြာ ၾကိဳးစားေနခဲ့မိပါသည္။

* * * * *

သူ႕ကို စတင္ရင္းႏွီးခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္ခန္႕က ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းမွာ ေမဂ်ာတူ အတန္းတူ ၿပီးေတာ့ ခံုနံပါတ္ခ်င္းကပ္ရက္.. သည္လိုႏွင့္ သူ႕ကို စတင္ ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ရသည္။ ပင္ကိုယ္ အလွေတြႏွင့္ အျပစ္ဆိုစရာမရွိေအာင္ လွၿပီးသားျဖစ္ေသာ္လည္း ေခတ္မွီ ေသသပ္လွပေသာ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈႏွင့္ ျပင္ဆင္ျခယ္သကာ အစဥ္အၿမဲ လွေနတတ္သူ၊ ရယ္စရာ ဟာသမ်ားကို ရွာရွာေဖြေဖြ ေျပာတတ္ကာ အစဥ္အၿမဲ ၾကည္လင္စြာ ရယ္ေမာေနတတ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လူမ်ိဳး ဘာသာမေရြး တရင္းတႏွီး ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ခင္မင္ကာ ေစတနာအျပည့္ ထားတတ္သူ၊ သင္ခန္းစာမ်ားကို သိပ္အားမစိုက္ရပဲ လြယ္လင့္တကူ နားလည္တတ္ကြ်မ္းႏိုင္သူ၊ အရာရာကို အေကာင္းဖက္မွ ေတြးျမင္တတ္ကာ လူတိုင္းကို ရရာေနရာမွ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီတတ္သူ၊ သူသည္ အလြန္ လန္းဆန္း တက္ၾကြေသာ၊ လွပျပည့္စံု၍ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ခ်စ္စဖြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။

သူႏွင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ရေသာ အခ်ိန္ ကာလ တေလွ်ာက္တြင္ သူႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိတ္တိုင္းမက်စရာမ်ား၊ စိတ္ညစ္ညဴးစရာမ်ား၊ အလိုမက်စရာမ်ား ဘာမွ် မေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရပါ။ အလြန္တရာမွ ခ်စ္ခင္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းလွေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ သည္လိုႏွင့္ သူသည္ ကိုယ့္ အရင္းႏွီးဆံုး စိတ္အခ်ရဆံုး တိုင္ပင္ေဖၚ တိုင္ပင္ဖက္ တိုးတိုးေဖၚ သူငယ္ခ်င္း ညီအမတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ေတြမွာ သာမက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာပါ သူႏွင့္ အဆက္အသြယ္ မပ်က္၊ အသြားအလာ မပ်က္ အခ်ိန္တိုင္းမွာ တတြဲတြဲႏွင့္ ေနျဖစ္ခဲ့ရင္း ကိုယ့္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း စာရင္းထဲမွာ သူသည္ ထိပ္ဆံုးေနရာမွာ ေရာက္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ တေန႕မွာေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း... ေျပာစရာရွိသည္ ဟုဆိုကာ သူ ကိုယ့္အိမ္ကို ေရာက္လာပါသည္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာပင္ ကိုယ့္အိပ္ခန္းထဲသို႕ ဝင္လာကာ တံခါးေသာ့ကို ႏွိပ္လိုက္ၿပီး “နင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာျပရဘူးေနာ္.. ငါ့ကို ဂတိေပးပါ.. ” အစခ်ီေသာ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ စတင္လာပါသည္။ သူေျပာေနေသာ စကားလံုးေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွာ ကိုယ့္ နားထဲတြင္ ဗံုးတစ္လံုး ေပါက္ကြဲလိုက္သလို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ၾကီး ၾကားလိုက္ရသည္ကေတာ့ သူ႕တြင္ ျပင္းထန္ ၾကီးမားေသာ ေရာဂါတစ္ခု ရွိေနၿပီ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မ်ားမၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္းမွာ အသက္ဆံုးရႈံးသြားႏိုင္သည္ တဲ့...။ ဘုရားေရ... ကိုယ့္ေခါင္းထဲတြင္ မိုက္ကနဲျဖစ္ကာ အျမင္အာရံုမ်ားလည္း ေဝေဝဝါးဝါး ျဖစ္သြားသည္။ သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရာဂါရွိေနသူမွာ သူမဟုတ္သလို… ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္ေလဟန္ႏွင့္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္...

----------
--------------------
------------------------------

အျပည့္အစံုကို ဒီေနရာမွာ ဆက္လက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္…။

*** အလုပ္ေတြမ်ားၿပီး အားလပ္ခ်ိန္ေတြ နည္းေနတဲ့ၾကားက ဝတၳဳတိုေလးအတြက္ သရုပ္ေဖၚပန္းခ်ီေလး ဆြဲေပးတဲ့ ညီမငယ္ ပန္ဒိုရာ ကို မ်ားစြာ ေက်းဇူးတင္ ခ်စ္ခင္လ်က္…။

Thursday, November 12, 2009

Love each other...


Hours Fly…
Flowers Die…
New days & new ways passed by…
But Love just keeps on growing...
Cause I bring out the best in YOU and you the best in ME
It takes two of us to make the perfect "WE"...

Love each other, more than ever.




** ခိုင္ၿမဲေသာၾကိဳး


Monday, November 9, 2009

ကုန္ဆံုးသြားေသာ ေန႕ရက္မ်ားအေၾကာင္း

ဒီတပါတ္ သူ ခရီးသြားေနသည္။ သူ သြားသြားခ်င္း ပထမတရက္ ႏွစ္ရက္မွာ လူက ဘယ္လိုမွ ေနလို႕ မေကာင္း။ စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္လဲ ပါမည္ထင္သည္။ သူမရွိေတာ့ အလိုလို ပ်င္းေနၿပီး ဟိုဟို ဒီဒီ ဘယ္မွလဲ မသြားခ်င္၊ အားနည္းေနသလိုလို အိပ္ေရးပဲ မဝသလိုလို ေနပဲ မေကာင္းခ်င္သလိုလို ဘာျဖစ္လို႕ ျဖစ္ေနမွန္းကို မသိ... လူက ႏံုးေနသည္။ လြမ္းသလားလို႕ ေမးလာရင္ေတာ့လဲ အရမ္းလြမ္းတယ္လို႕ ေျပာရမွာပါပဲ…။ တခါတေလေလး ခဏတျဖဳတ္ေလး ခြဲရတာမ်ား အျဖစ္သည္းမေနနဲ႕လို႕ ေျပာလာလွ်င္လည္း ခံရရံု။ အတူတူရွိေနခ်ိန္မ်ားမွာ ကိုယ့္ကို အရာရာကို ထိန္းေက်ာင္း တည့္မတ္ေပးႏိုင္ေသာ၊ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် လိုအပ္သမွ် ဂရုစိုက္တတ္ေသာ၊ သူ႕တာဝန္၊ မိသားစု တာဝန္ေတြကိုသာမက ေတြသာမက ကိုယ့္တာဝန္ေတြကိုပါ အစဥ္အၿမဲ မၿငီးမျငဴ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတတ္ေသာ သူ႕ေၾကာင့္ အရာမ်ားစြာသည္ အဆင္ေျပေျပ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း…။ ကိုယ္က သူ႕အေနာက္ကေန အေခ်ာင္ေလးခိုကာ သက္ေတာင့္သက္သာ ေန ေနရံု၊ သည္ေတာ့ သူမရွိသည့္အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႕ကို လြမ္းသည္ေပါ့…။ ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိ… လူက အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေယာင္လည္လည္…။ အိပ္ရာထဲေခြၿပီး သူ႕ဆီက ဖုန္းကို ေမွ်ာ္လိုက္ Message ေတြ ေမွ်ာ္လိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြကလဲ ကုန္ႏိုင္ခဲဘိျခင္း။

ေကာ္ဖီ ေပါင္မုန္႕ႏွင့္ ပန္းသီး လိမ္ေမာ္သီးမ်ားျဖင့္ စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္လာၿပီးေသာအခါ လူက မခံႏိုင္ေတာ့…။ တခုခုေတာ့ စားမွျဖစ္ေခ်မည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ ထမင္းတအိုးတည္ကာ ၾကက္ဥေၾကာ္ၿပီး ဘုရားလဲ ဆြမ္းေတာ္ကပ္၊ ကိုယ္လဲ အဲဒါပဲ အလြယ္တကူ စားလိုက္သည္။ ဖရီဇာထဲမွာ ငါးေတြ ပုဇြန္ေတြ ေတြ႕ေသာ္လည္း ေစာေစာစီးစီး မေၾကာ္ခ်င္ မခ်က္ခ်င္ေတာ့။ အစာနဲနဲဝင္သြား၍လားမသိ၊ လူက နဲနဲလန္းဆန္းလာသည္။ သည္လိုႏွင့္ ရံုးမွာ တေန႕ ကုန္သြားသည္။ ညက်ေတာ့ အိမ္မွာ စာဖတ္လိုက္ မ်က္ေစ့ေတြေညာင္းလာရင္ ခဏနားလိုက္၊ တီဗီေရွ႕ေရာက္လိုက္၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထိုင္လိုက္ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ဖတ္လိုက္၊ Facebook ကို သြားလည္လိုက္၊ ဟိုေရး ဒီေရး ေရးလိုက္ႏွင့္ တည ကုန္သြားျပန္သည္။ ဒီေန႕ေတာ့ အရင္ေန႕ေတြကလို ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိပဲ သူ႕ကို လြမ္းေနေသာ စိတ္ေတြ အနည္းငယ္ ေရာ့သြားသလိုလို…။

ညဖက္ သူဖုန္းေခၚေတာ့ အရင္ရက္ေတြကေလာက္ အေျခအေန မဆိုးေတာ့… စကား ေကာင္းေကာင္းေျပာလို႕ရလာသည္။ လိုခ်င္တာေတြ မွာအံုးေလ... ဟု ေျပာလာေသာေၾကာင့္ အင္း... အီးေမးလ္ ပို႕လိုက္မည္... ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ တေယာက္တည္း ပ်င္းမေနနဲ႕... အစားလဲ မွန္မွန္စားအံုးေနာ္ ဟူေသာ သူ႕အေျပာကို ဟုတ္ကဲ့ပါ… စားေနပါတယ္ ဟု သြက္သြက္လက္လက္ ျပန္ေျပာလိုက္ႏိုင္သည္။ အမွန္တကယ္လဲ စားတာပဲကို... ေနာ့ေလ... ခါတိုင္း အေၾကာင္းျပခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ေရွာင္ေနေသာ ၾကက္ဥေတာင္ စားလိုက္ေသး…။ အမွန္ကေတာ့ ပ်င္းလို႕ လြယ္တာ လုပ္စားတာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူ မသိရွာ…။

ေနာက္တေန႕…
တေန႕တာ သံုးေဆာင္ထားေသာ ေကာ္ဖီ ၄ ခြက္၏ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ထိုညက အိပ္မရ…။ ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြ ရွာၿပီး အိပ္ရာေပၚတင္ထားလိုက္သည္။ စိတ္ထဲေပၚလာသလို ဟိုတစ ဒီတစ ဟိုတအုပ္ ဒီတအုပ္ ယူဖတ္မည္။ အိပ္မရတဲ့ အတူတူ ပဥၥမေျမာက္ ေကာ္ဖီခြက္ကို ဖန္တီးၿပီး စာအုပ္ေတြဖတ္သည္။ စာဖတ္လို႕ အရမ္းေကာင္းသည္။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္…။ သူသာရွိေနရင္ အတင္းအိပ္ခိုင္းေနေလာက္ၿပီ။ ေကာင္းေကာင္းေျပာလို႕ မရလွ်င္ မီးပိတ္ေတာ့မည္… ဘာညာ ဘာညာႏွင့္ ဆူပူတတ္ေသာ အခ်ိန္…။ အခုေတာ့ ဆူပူမည့္သူ မရွိ…။ သည္လိုႏွင့္ မနက္ ၄ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္အထိ စာဖတ္ေနလိုက္သည္။ လုပ္ခ်င္တာကို အတားအဆီးမရွိ လုပ္ရေသာေၾကာင့္လား မသိ၊ လူက အိပ္ေရးမဝေသာ္လည္း ၾကည္လင္ေနသည္။ လူမ်ား တယ္ခက္သေနာ္…။ မနက္ ရွစ္နာရီ ရံုးသြား၊ ရံုးမွာလဲ ေကာ္ဖီေတြေသာက္… အလုပ္လုပ္… လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ စကားေျပာ… တရက္ကုန္သြားျပန္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အသင့္ရွိေနေသာ ၾကက္ဥကိုပင္ ဟင္းအျဖစ္ ဖန္တီးၿပီး ညစာစားလိုက္သည္။ အရြက္စိမ္းတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ေသာ္လည္း အပ်င္းစိတ္က စိုးမိုးသည္။ အိပ္ရာေပၚမွ ဖတ္လက္စ စာအုပ္မ်ားကလဲ ကိုယ့္ကို မ်က္စပစ္ေနေလသည္။ ေလာဘစိတ္ေၾကာင့္ စင္ေပၚမွ စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကိုပါ ထပ္ယူၿပီး အိပ္ရာေပၚကို ပံုထားလိုက္မိရာ အိပ္ရာေပၚတြင္ စာအုပ္စင္ တည္ထားသလို ျဖစ္ေနသည္။ အိပ္စရာ တေနရာစာ ကြက္ကြက္ေလးသာ က်န္ေနေတာ့သည္။ ထမင္းစားၿပီး တီဗြီေရွ႕ ခဏထိုင္မိေသာ္လည္း ဘာမွၾကည့္စရာမရွိ…။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ႏွင့္ ခဏ ဖုန္းေျပာ ၿပီးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္လည္ထြက္။ ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး စာအုပ္ေတြ စဖတ္ေတာ့သည္။ ဇိမ္က်လိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ ေကာ္ဖီေတြ အမ်ားၾကီးေသာက္လို႕ ဆူမယ့္သူမရွိ၊ ညမိုးခ်ဳပ္ထိ စာဖတ္ေနလို႕ ဆူမယ့္သူမရွိ၊ အိပ္ရာေပၚမွာ ရႈပ္ဖြထားလို႕ ဆူမယ့္သူမရွိ၊ ထမင္းေကာင္းေကာင္းမစားလို႕ ဆူမယ့္သူမရွိ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ဖုန္းအၾကာၾကီးေျပာေနလို႕ ဆူမယ့္သူ မရွိ…။ တေယာက္တည္း အၾကိဳက္ေတြ႕ေနသည္။

ညက အရွိန္ေတြေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ သူ႕ဆီက ဖုန္းလာေတာ့ ဖုန္းျမည္ေနတာ အၾကာၾကီး... လူက ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မႏိုး…။ သူက ကိုယ့္ကို သိပ္သိသည္ေလ…။ ခ်က္ခ်င္း ေမးလာသည္…။ ညက ဘယ္အခ်ိန္အိပ္သလဲ တဲ့…။ အင္း… အဲ… နဲ႕ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အေျဖမေပးေသာ ကိုယ့္ကို သိပ္ေတာ့မဆူ၊ ညနက္နက္အထိ မေနဖို႕ႏွင့္ ထမင္းေကာင္းေကာင္းစားဖို႕သာ ေျပာသည္။ ကိုယ္ကလဲ ဟုတ္ကဲ့ပါ ျခင္း ထပ္ေနေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။ ယံုပံုေတာ့မရ... မျမင္ရေသာေၾကာင့္ ေျပာမရ၍ သည္းခံျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ သည္းခံလိုက္ပံုရသည္။

ရံုးမွာလဲ အလုပ္က ခပ္ပါးပါး…။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူၾကည့္ၿပီးေသာ ကိုရီးယားကားေလး သိပ္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာလာသည္။ မင္းသားကလဲ အေတာ္ေခ်ာ အေတာ္လွ ဆိုပဲ…။ အခ်ိန္ရရင္ ၾကည့္ပါလား တဲ့။ အိုေက… လုပ္လိုက္ေလ ၾကာသလားလို႕…။ သိပ္မၾကည့္ခ်င္ရွာပံုက ညေနရံုးအဆင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို အေခြလိုက္ယူမိသည့္အထိ။ ထိုေန႕ညစာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အတူ အျပင္မွာ စားလိုက္ေသာေၾကာင့္ နဲနဲစိုေျပသည္ဟု ေျပာလို႕ရေပသည္။ အိမ္ေရာက္တာႏွင့္ ေရခ်ိဳး၊ အစဥ္အလာမပ်က္ ေကာ္ဖီတခြက္ေဖ်ာ္ ၿပီးတာနဲ႕ ကိုရီးယားကားကို စၾကည့္ေတာ့သည္။ စုစုေပါင္း ဇာတ္လမ္းတြဲ ႏွစ္ဆယ္ တဲ့…။ ဘုရားေရ… သြား မစမိလွ်င္ ေကာင္းမည္ ထင္သည္။ အို.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းက ဒီေလာက္ေတာင္ ေျပာေနမွဟာ နဲနဲေတာ့ ၾကည့္ၾကည့္လိုက္မည္။ ကိုယ္ မၾကိဳက္ရင္ အခ်ိန္မေရြးရပ္လို႕ရတာပဲ…။ သို႕ေသာ္ တိုတိုေျပာရလွ်င္ေတာ့ ထိုညက ၄နာရီခြဲသြားသည္။ ကိုရီးယားကားၾကည့္ရင္း အရာရာကို ေမ့သြားသည္။ တကယ္ပါ မင္းသားက သူငယ္ခ်င္းေျပာတာထက္ေတာင္ ပိုေခ်ာေသး…။

ၾကည့္လိုက္မိေသာ ထို ကိုရီးယားကားေၾကာင့္ ေနာက္တေန႕ရံုးမွာ ဘာမွလုပ္လို႕ စိတ္မပါေတာ့…။ စားလဲ ဒီစိတ္ သြားလဲ ဒီစိတ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မွန္ႏိုင္သည္။ ထိုေန႕က သူ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ... အဆင္ေျပရဲ႕လား... ပ်င္းေနသလား... ေမးလာသျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ ျမန္ျမန္ကုန္ေအာင္ ကိုရီးယားကား ၾကည့္ေနသည္ ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ညဖက္ ဘယ္အခ်ိန္ေတြ အထိ ၾကည့္ေနသလဲဟု သူကမေမးသလို ကိုယ္ကလဲ မေျပာ…။ (ဒါ ေျပာစရာလား…)။ ကိုယ္ ကိုးရီးယားကားေတြ တခါမွ မၾကည့္ဖူးမွန္း သိေနေသာေၾကာင့္ ၾကာရွည္ၾကာျမင့္ စြဲစြဲလမ္းလမ္းေတြ ၾကည့္ေနလိမ့္မည္ဟု သူနဲနဲမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားသည္မွာ အထင္အရွား…။ ရွိေစေတာ့…။ ရွိေစေတာ့...။

ညေနမွာ အိမ္ကို ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ခ်င္ေဇာက လူကို ၾကီးစိုးေနသည္။ ညစာအတြက္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ စားလိုက္မည္။ အဲဒါက အခ်ိန္ကုန္သက္သာသည္ေလ… တဖက္က ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ထားရင္း ကိုယ္က ေရကို ခပ္ျမန္ျမန္ ခ်ိဳးလိုက္သည္။ ေကာ္ဖီလဲ ေဖ်ာ္ထားလိုက္ေသးသည္။ အားလံုး တျပိဳက္နက္ၿပီးသြားေတာ့ တီဗြီေရွ႕ကို စားစရာမ်ား ယူခ်လာၿပီး ဧည့္ခန္းကို ထမင္းစားခန္းအျဖစ္သို႕ အသြင္ကူးေျပာင္းလိုက္သည္။ သူေတြ႕ရင္ ဆူမွာမလြဲ…။ ထိုညကလဲ ၄ နာရီေက်ာ္သြားသည္။ အပိုင္း ႏွစ္ဆယ္မွာ ဆယ္ပိုင္းတိတိ ၿပီးသြားေလၿပီ။ ေအာင္ျမင္မႈ…။

ေနာက္တညမွာလဲ ထိုနည္းလည္းေကာင္း… ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ တည… စုစုေပါင္း ေလးညတိတိႏွင့္ ဇာတ္လမ္းတြဲ ႏွစ္ဆယ္ကို အျပတ္ျဖတ္ႏိုင္ေသာ ကိုယ့္ကို သူငယ္ခ်င္းက လူထူး လူဆန္းသဖြယ္ ၾကည့္ေသာအခါ ကိုယ္ ျပံဳးေနမိသည္။

စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ သူမရွိေသာ ေန႕ရက္မ်ားအတြင္း ပထမ ႏွစ္ရက္က သူ႕ကို လြမ္းသည္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္က စာအုပ္ေတြ မိုးလင္းလုနီးနီး ဖတ္သည္။ ေနာက္ ေလးရက္က ကိုရီးယားကားကို အပိုင္ေပးလိုက္သည္။ ေသာက္မိသည့္ ေကာ္ဖီခြက္ေတြက မေရမတြက္ႏိုင္၊ ေရခဲသတၱာထဲမွာ အသားဗူးေတြကေတာ့ျဖင့္ အရာမယြင္း၊ အရြက္စိမ္းေတြက ႏြမ္းလုလု၊ ပန္းသီးက ကုန္ေနၿပီး ၾကက္ဥကေတာ့ သံုးလံုးပဲက်န္ေတာ့သည္၊ ေလွ်ာ္ၿပီးသားအဝတ္ေတြ အေျခာက္ခံစက္ထဲမွ ထုပ္လာေသာ အေနအထားအတိုင္း တပံု၊ မီးပူလဲ မတိုက္ရေသး၊ အိပ္ရာေပၚမွာက်ေတာ့ ျပန္႕က်ဲေနေသာ စာအုပ္ေတြ ေတာင္ပံု ယာပံုႏွင့္ အတူ သီခ်င္းစီဒီေတြ၊ ဗြီစီဒီေတြ၊ စာတိုက္ပံုးထဲမွ ထုပ္လာေသာ မေဖါက္ရေသးေသာ စာေတြ၊ မေပးျဖစ္ေသးေသာ ေဘလ္ေတြ၊ တယ္လီဖုန္း၊ ပိုက္ဆံအိပ္၊ အိမ္ေသာ့၊ ကားေသာ့၊ အခန္းေသာ့ေတြ... ၿပီးေတာ့ စာရြက္ျဖဴ အလြတ္ေတြႏွင့္ ေဘာပင္ေတြ၊ ႏႈိးစက္နာရီ ႏွင့္ လက္ပတ္နာရီ၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာက်ေတာ့ ေရဗူးႏွင့္ ေသာက္လက္စ ေရခြက္၊ သၾကားလံုး ေခ်ာကလက္ ဘီစကစ္ စသည့္ မုန္႕မ်ိဳးစံုဗူးေတြအျပင္ ေဖါက္လက္စ Panadol တကဒ္လဲ ရွိေနေသးသည္။ မီးဖိုထဲမွာေတာ့ ဘာမွ မရႈပ္ပြလွ… မရႈပ္ဆို ဘာမွမွ သိပ္ခ်က္မစားျဖစ္တာေလ...။ ဧည့္ခန္းထဲမွာေတာ့ ဧည့္ခန္းကို ထမင္းစားခန္းအျဖစ္သို႕ အသြင္ေျပာင္းထားသည့္အတြက္ စားပြဲေသးေသးႏွစ္လံုးႏွင့္ ေကာ္ဖီခြက္ တခြက္၊ တစ္ရႈးလိပ္ တခု၊ သတင္းစာေခါက္ေတြ၊ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေခါင္းအံုးတလံုးေတာင္ အဆစ္ပါေနေသး…။

ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ သည္ည ကိုယ္ အိပ္ရမည္မထင္…။
ဖတ္ခ်င္ေနေသးေသာ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြ ႏွင့္ တခ်ိဳ႕အပိုင္းေတြ (မင္းသား.. မင္းသား…) ျပန္ၾကည့္ခ်င္ေနေသးေသာ ကိုရီးယားကားကို အသာ ေဘးဖယ္ထား… ရွင္းစရာ ရွိတာေတြ အကုန္လံုးကို ဒီတညႏွင့္အၿပီး ရွင္းႏိုင္ လင္းႏိုင္ပါမွ အဆင္ေျပလိမ့္မည္။ မနက္ျဖန္ မနက္ဆို သူ ျပန္ေရာက္လာေတာ့မည္ေလ…။



မွတ္ခ်က္ ။ ။

ေရးထားတာေတြ အားလံုး ရာႏႈန္းျပည့္ အမွန္ေတြခ်ည္း မဟုတ္ပါ…။
အဟုတ္ၾကီးမွတ္ၿပီး ဟာ… သက္ေဝ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါလား ဆိုၿပီး အျပစ္ေတြ ဝိုင္းေျပာ မသြားၾကပါနဲ႕ေနာ္ …။ အဲဒါေတြ သူ ဖတ္ၿပီးရင္ အားတက္ၿပီး ကိုယ့္ကို ဆူစရာ အကြက္ေတြ ပိုရသြားလိမ့္မယ္…။ အခုလဲ အိမ္ရွင္းေနရတာ ေမာေနတာပါပဲ...။ ေက်းဇူးျပဳ၍ ၾကင္နာၾကပါ…။


Saturday, November 7, 2009

မိုက္ေဖၚ မိုက္ဖက္ တေယာက္တိုးျခင္း

ဒီရက္ေတြ အလုပ္မ်ားေနလို႕ စာအသစ္ မေရးႏိုင္ခင္မွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ အသစ္ေလးတခုနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္…။

သူနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕က ဟိုး ငယ္ငယ္ေလး မူလတန္းေက်ာင္းသူဘဝထဲက သူငယ္ခ်င္းပါ။ ငယ္ငယ္ကထဲက သူ႕ရဲ႕ လွပၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ လက္ေရးေလးနဲ႕ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ့တာကို အခုထိ မွတ္မွတ္ရရရွိေနပါတယ္…။ သူနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္အရဆံုး အရာတခုကေတာ့ ေအာ္တိုစာအုပ္ေတြပါ။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ခါနီးဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ေအာ္တိုစာအုပ္ အျပန္အလွန္ လဲလွယ္ ေရးသားတဲ့အခါမွာ သူက သူ႕ကိုယ္ပိုင္ ကဗ်ာတို လွလွေလးေတြကို ေရးေပးေလ့ ရွိပါတယ္…။ ဒီလိုနဲ႕ မူလတန္း အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္း သက္တမ္းတေလွ်ာက္၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အတန္းေတြကြဲ၊ လမ္းေတြကြဲၿပီး အျမဲမခြဲ တတြဲတြဲေနလို႕ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ နည္းသြားေပမယ့္ ေတြ႕လိုက္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ လႈိက္လွဲ ေႏြးေထြးၿမဲ…။ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ရိုးသား ပြင့္လင္းၿပီး ရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္စရာေကာင္းလွတဲ့ ေက်ာင္းသူဘဝတုန္းက သူ႕ပင္ကိုယ္ ဟန္ပန္ေတြကို ခုခ်ိန္အထိ ရွာေတြ႕ၿမဲ…။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းျမဲ…။ ဒါေတြကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းေလးပါ…။

ဒီလိုနဲ႕ သိပ္မၾကာေသးတဲ့တရက္မွာ သူ႕လိုပဲ မူလတန္းထဲက ခ်စ္ခင္ခဲ့ရတဲ့ ခိုင္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးေၾကာင္း ေျပာျပမိတယ္…။ ဘယ္သူမွမေျပာနဲ႕ေနာ္ လို႕လဲ (ထံုးစံအတိုင္း) ပိတ္လိုက္ပါေသးတယ္…။ သူကလဲ တကယ္ စိတ္ခ်ရပါတယ္…။ ေလး ငါးရက္ ၾကာတဲ့ အထိ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေျပာျပပါဘူး။ အဲ… ဒါေပမယ့္ ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႕မွာေတာ့ သူနဲ႕ တအိမ္ထဲ အတူတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို “ကိုယ္ မေနႏိုင္ဘူးကြယ္… ဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္…” လို႕ ဆိုလာပါတယ္…။
ဟင္… တကယ္ၾကီး သြားေျပာေတာ့မွာလား ဆိုေတာ့… အင္း.. တဲ့…။
ဘုရားေရ… မေျပာလို႕ မျဖစ္ဘူးလားဆိုေတာ့… ဟင့္အင္း… ေျပာခ်င္ေနတယ္ တဲ့…။

ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ အိုေကေပါ့… ေျပာလိုက္ပါ လို႕ ခြင့္ျပဳလိုက္ရပါတယ္…။
ဒီလိုနဲ႕… ဒီလိုနဲ႕….

တိုတုိေျပာရရင္ အခု
ခ်စ္ၾကည္ေအး ရယ္လို႕ ျဖစ္လာမယ့္ သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္းကို သိသြားၿပီးေနာက္မွာ သူ႕ရဲ႕ နဂိုမူလ ဗီဇေလးေတြ၊ ဝါသနာေလးေတြ ျပန္လည္ရွင္သန္လာၿပီး သူလဲ ဘေလာ့ဂ္ ေရးလိုပါတယ္လို႕ ဆိုလာတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ့္လို မိုက္ေဖၚ မိုက္ဖက္ တေယာက္ေတာ့ တိုးပဟ ဆိုၿပီး ဝမ္းသာမဆံုး တျပံဳးျပံဳးနဲ႕ သူ႕အတြက္ ဘေလာ့ဂ္ေလးတခု အစျပဳေပးခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ သူ႕ဟာသူ Facebook မွာ Pet Society တို႕၊ Farm Villie တို႕၊ Café World တို႕နဲ႕ ေပ်ာ္ေနရာက အခုေတာ့ အဲဒါေတြကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပစ္ပယ္ၿပီး ကိုယ္တို႕ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္စဖီးယားထဲကို ေရာက္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေအး ကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး လႈိက္လွဲ ခ်စ္ခင္စြာ ၾကိဳဆိုၾကပါေနာ္…။

ၿပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕
နိဒါန္း စကား ထဲက အတိုင္းပါပဲ… သူ႕ထက္ အရင္ ဘေလာ့ဂ္ေနၾကသူမ်ား အားလံုး သူ႕ရဲ႕ စာေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြကို သြားဖတ္ၿပီး ေဝဖန္ၾကပါ၊ လိုအပ္တာေတြမ်ား ရွိခဲ့ရင္လဲ မွတ္ခ်က္မ်ားေရးၿပီး အၾကံျပဳၾကပါလို႕ ခ်စ္ခင္စြာ တိုက္တြန္းလိုက္ပါရေစ…။



** မိုက္ေဖၚ မိုက္ဖက္ ဟူေသာ စကားလံုးကို ႏွစ္သက္လွေသာေၾကာင့္ ပံုရိပ္ (စိတ္ကူးပံုရိပ္) ဆီမွ ကူးယူသံုးစြဲပါသည္။ ေက်းဇူးပါ ပံုရိပ္ေရ...

Sunday, November 1, 2009

သံေယာဇဥ္

ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း တန္ခူး ရဲ႕ Tag ပါ…။
အခုတေလာ ဆိုညည္းေနမိေသာ သီခ်င္းမ်ား တဲ့…။

သီခ်င္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ေျပာရရင္ အရွည္ၾကီးေပါ့။
ကိုယ္က သီခ်င္းေတြကို ခ်စ္တယ္…။
အၿမဲတမ္းလဲ သီခ်င္းနဲ႕ လူနဲ႕ မျပတ္ေအာင္ နားေထာင္ေနတတ္တယ္။
တခါတခါမွာေတာ့ နဲနဲပါးပါး လိုက္ ဆိုညည္းမိတယ္။
ဒါေပမယ့္ နဲတယ္…။ လိုက္ဆိုရတာထက္ နားေထာင္ရတာကို ပိုၾကိဳက္တယ္။

ဒီေတာ့ တန္ခူးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကို နဲနဲျပင္လိုက္တယ္…။
အခုတေလာ နားေထာင္ေနမိေသာ သီခ်င္းမ်ား လို႕…။
သီခ်င္းမ်ား လို႕ ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္ အခုတေလာ အဆက္မျပတ္ နားေထာင္ေနမိတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ တပုဒ္ထဲပါ။

ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ရွိတယ္…။
ကိုယ့္ရဲ႕ လတ္တေလာမွာ ခံစားနားေထာင္ေနမိတဲ့ သီခ်င္းကို ခ်ျပလိုက္ရင္ အဲဒီကေန တဆင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ထဲက လတ္တေလာ အေျခအေနကို ထင္ထင္ရွားရွား လွမ္းေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေစတာမို႕ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီပိုစ့္ကို ကိုယ္ မေရးခ်င္ရိုး အမွန္ပါ…။ (အဟိ… ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ…)
ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္ကေလး တခုတည္းနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေမာင္ဘခ်စ္ ဆိုၿပီး ေရးလိုက္ပါတယ္...။

အဲဒီ သီခ်င္းကေတာ့ ကိုေလးျဖဴရဲ႕ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ထဲက သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ပါ။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ သိၿပီးသား ျဖစ္ၾကမွာပါ။
သီခ်င္းနာမည္က သံေယာဇဥ္ တဲ့…။
နားေထာင္ၾကည့္ေနာ္…။




သံေယာဇဥ္

မေတြးခ်င္လည္း ျပန္ေတြးေနမိ… ေမးရင္လည္း ျပန္သတိရၿပီ…
အမွတ္မရွိေသးဘူး ငါ လြမ္းဆြတ္...
မျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ… မွားေနလဲ ငါ ဆက္သြားမိ…
ဒုကၡမ်ားကုန္ၿပီ…
ရုန္းထြက္ရင္းနဲ႕ ဆက္ဆက္နစ္… ျဖတ္ေတာက္တိုင္းလဲ ျဖတ္ဖို႕ခက္တဲ့…
သံေယာဇဥ္…

သံေယာဇဥ္… သံေယာဇဥ္… ငါေလ အပ်က္ အပ်က္နဲ႕ ေသြးထြက္ခဲ့တယ္…
သံေယာဇဥ္… သံေယာဇဥ္… လူကို အရူးတပိုင္း ျဖစ္ေစတယ္…
သံေယာဇဥ္… သံေယာဇဥ္… ေနျမင့္လို႕ အရူးရင့္ခဲ့တယ္… ဒီသံေယာဇဥ္…
ဒီသံေယာဇဥ္… ဒီသံေယာဇဥ္… ဒီသံေယာဇဥ္…
အိုး… ဒီသံေယာဇဥ္…

မၾကားခ်င္လဲ ငါ ၾကားေယာင္မိ… မသြားခ်င္လဲ ငါ ျပန္သြားမိ…
အစိုးမရတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ငါ… ခက္ၿပီ…
မေမႊးသင့္ပဲ ငါ ေမႊးတဲ့မီး… မတိုးခ်င္ပဲ ငါ ဆက္တိုးမိ…
ငါ့ဘဝ ကြ်မ္းေလာင္ၿပီ… အိုး…
ရုန္းထြက္ရင္းနဲ႕ ဆက္ဆက္နစ္… ျဖတ္ေတာက္တိုင္းလဲ ျဖတ္ဖို႕ခက္တဲ့…
အိုး… သံေယာဇဥ္…

သံေယာဇဥ္… ငါေလ အပ်က္ အပ်က္နဲ႕ ေသြးထြက္ခဲ့တယ္…
သံေယာဇဥ္… သံေယာဇဥ္… လူကို အရူးတပိုင္း ျဖစ္ေစတယ္…
သံေယာဇဥ္… သံေယာဇဥ္… ေနျမင့္လို႕ အရူးရင့္ခဲ့တယ္… ဒီသံေယာဇဥ္…
ဒီသံေယာဇဥ္… ဒီသံေယာဇဥ္… ဒီသံေယာဇဥ္… ဒီသံေယာဇဥ္…
အိုး… ဒီသံေယာဇဥ္…

ဒီသီခ်င္းနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ထဲက သံေယာဇဥ္ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… ဘယ္သူ႕ကိုမ်ား ရည္ရြယ္ထားေလသလဲ… ဆိုတာ သိခ်င္ၾကမယ္လို႕ ထင္ပါတယ္…။ ကိုယ္ကလဲ မေမးခင္က ေျပာခ်င္ေနသူပါ...။ အဟဲ…

အမွန္ကေတာ့ ဒီသီခ်င္းထဲက ကိုယ္ရည္ရြယ္ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ ခ်စ္ရတဲ့ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ေလး ပါပဲ…။

ရုန္း ထြက္ ရင္း နဲ႕ ဆက္ ဆက္ နစ္ … ျဖတ္ ေတာက္ တိုင္း လဲ ျဖတ္ ဖို႕ ခက္ တဲ့ …
သံ ေယာ ဇဥ္ … သံ ေယာ ဇဥ္ … သံ ေယာ ဇဥ္ …


ကဲ… ဘယ္ေလာက္ မွန္လိုက္သလဲေနာ္…။

တန္ခူးေရ... ေရးလိုက္ၿပီ... အိုေက...။
အားလံုးပဲ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာ တနဂၤေႏြေန႕ ျဖစ္ၾကပါေစ...။

Thursday, October 29, 2009

အတူတူဆိုရင္…

အမွန္ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ဘဝထဲကို ကိုယ့္အေတြးေတြထဲကို သူမ ဝင္ေရာက္လာတာ သိပ္မၾကာလွေသး။ အခ်ိန္ကာလေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ လက္ေရခ်ိဳး ေရတြက္ၾကည့္မိေတာ့ ဒီႏွစ္ ကိုယ့္ေမြးေန႕ ပတ္ဝန္းက်င္က စၿပီး သူမႏွင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ရတာ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္ ဘဝတခုကို ကိုယ္တေယာက္တည္း တည္ေဆာက္ေနစဥ္ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အခ်ိန္တခုတြင္ သူမႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ဆံုဆည္းျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ေတြ႕ၾကံဳ ဆံုဆည္းခဲ့ရသည္။ ေတာင္တန္းေတြၾကားမွာ၊ တိမ္လိပ္ေတြေအာက္မွာ၊ ႏွင္းမုန္တိုင္းေတြ ၾကားထဲမွာ၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ မိုးစက္ မိုးေပါက္ေတြေအာက္မွာ၊ အစာရွာထြက္ရင္း လူကိုေတြ႕လွ်င္ လာ လာပုတ္တတ္ေသာ ဝက္ဝံစံုတြဲေတြ ရွိရာ ေနရာေဒသတခ်ိဳ႕ဆီသို႕ တကိုယ္တည္း ခရီးသြားေနရင္း သူမသည္ ကိုယ့္နံေဘးမွာ ရွိေနတတ္ေသာ ခရီးေဖၚတေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဝ တစိတ္တေဒသ အေၾကာင္းႏွင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ အလုပ္အကိုင္ အေၾကာင္းေတြ သူမကို ေျပာျပမိသည္။ သူမ၏ ဘဝအေၾကာင္းကိုလည္း တေစ့တေစာင္း သိခြင့္ရခဲ့သည္။ သည္လိုစကားေတြေျပာရင္း၊ တေယာက္အေၾကာင္း တေယာက္ ေျပာျပၾကရင္း ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ရင္းႏွီးခဲ့ရသည္။

သူမ၏ ဘဝကေတာ့ သာမန္ မိန္းကေလးတေယာက္၏ ရိုးစင္း ရွင္းလင္းေသာ ဘဝတခုသာ။ သို႕ေသာ္လည္း ကိုယ့္မွာ ရွိမေနေသာ ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ိဳးေတြ သူမဆီမွာ ရွိေနသည္။ ကိုယ့္မွာ ရွိမေနေသာ တာဝန္ဝတၱရားေတြ သူမဆီမွာ ရွိေနသည္။ ကိုယ့္မွာ ရွိမေနေသာ ေထာက္ထား ငဲ့ညွာစရာေတြ သူမဆီမွာ ရွိေနသည္။ ထို႕အျပင္ ရိုက္ခ်ိဳး ဖ်က္ဆီး၍မရႏိုင္ေသာ နံရံတံတိုင္း တခုလဲ သူမႏွင့္အတူ အခိုင္အမာ ရွိေနေလသည္။ သည္အေၾကာင္းကို ေတြးမိၾကတိုင္း၊ ေျပာမိၾကတိုင္း ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး ဝမ္းနည္းေၾကကြဲၾကရသည္။ ထိုအေၾကာင္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေမ့ေဖ်ာက္ထားဖို႕ ႏွစ္ဦးသား (တိုင္ပင္စရာမလိုပါပဲ) ၾကိဳးစားမိၾကသည္။ တခါတရံ အမွန္တရားကို မျဖစ္မေန လက္ခံၾကရမည့္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ ထိုေမ့ထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စကားဝိုင္းအတြင္းသို႕ အတင္း ဆြဲေခၚ သယ္ေဆာင္လာျဖစ္ၾကသည္ေပါ့။ ထိုအေၾကာင္းေတြ ေျပာမိလွ်င္ ေျပာေနရင္းႏွင့္ပင္ တခါတခါ ၿငိမ္သက္ေနမိၾကသည္။ သူမကေတာ့ သက္ျပင္းေတြကို မၾကာခဏ ခ်တတ္သည္။ ထိုသို႕ေသာ အေျခအေနေတြၾကားမွပင္ တစထက္တစ တိုးပြားလာေသာ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြက ကိုယ့္တို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အထပ္ထပ္ ရစ္ေႏွာင္ေနၾကသည္။

အေဝးၾကီးမွာ ေနၾကရေသာ္လည္း ႏွစ္ဦးသား အစဥ္နီးနီးေလးရွိေနသလို ခံစားၾကရေအာင္ အခ်ိန္မ်ားစြာမွာ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ဦးက နီးကပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္ေလ။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာအခ်ိန္မ်ားကို အတူတူ မွ်ေဝခံစား၊ ဝမ္းနည္းစရာ အေၾကာင္းမ်ားကို အတူတူ ဝမ္းနည္း၊ တေယာက္၏ ျပႆနာေတြကို တေယာက္က နားေထာင္၊ ေျဖရွင္းလို႕ ရႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာေဖြေပးၾက၊ အခ်င္းခ်င္းလဲ ေဖးမ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ရင္း၊ အေဖၚျပဳရင္း တေယာက္ကို တေယာက္ ေကာင္းတူ ဆိုးဖက္ ရဲေဖၚ ရဲဖက္ေတြပမာ တြယ္တာလာၾကသည္။ ထိုအရာေတြကို ကိုယ္က အခ်စ္ ဟု ေျပာျပခဲ့ေသာ္လည္း သူမက သံေယာဇဥ္ ဟူေသာ စကားလံုးကိုသာ ပိုမိုႏွစ္သက္သည္ဟု ဆိုစၿမဲ။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္လား လို႕ ေမးမိလွ်င္ သူမက ဘယ္ေတာ့မွ အေျဖ ေပးေလ့မရွိ…။ သိရက္သားနဲ႕ မေမးပါနဲ႕ကြာ ဟု ျပန္ေျပာတတ္ေသာ သူမကို ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာစိတ္ျဖင့္ အစဥ္ နားလည္ေပးခဲ့ရသည္ပဲ…။

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ပူေလာင္သည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္တို႕ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ အခ်စ္မ်ိဳး ကိုယ့္ဆီမွာ ရွိမေနေသာ္လည္း အမွန္အတိုင္းဆိုရလွ်င္ သူမႏွင့္ အတူတူရွိခ်င္မိသည္။ သူမႏွင့္ အတူရွိႏိုင္မည့္ အခ်ိန္ကလ တခုကိုလည္း ေတာင့္တ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။ သူမ ကေရာ… တခါတခါ စိတ္လိုလက္ရ ရွိေနခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ စာတိုစာရွည္ေတြ ေရးေလ့ရွိသည္။ သူမ၏ မာဆတ္ဆတ္ စကားသံေတြထဲမွာ ရွာမေတြ႕ရတတ္ေသာ အရာတခ်ိဳ႕ကို စာေတြထဲမွာ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ထိုစာမ်ားမွတဆင့္ သူမ၏ ရင္ထဲကို အတားအဆီးမရွိ ျမင္ရေလ့ရွိသည္။ ထိုစာမ်ားကို ဖတ္ရေလတိုင္း စာလံုးဝိုင္းဝိုင္းေလးမ်ားႏွင့္အတူ လိုက္ပါခံစားမိၿပီး ဝမ္းသာ ဝမ္းနည္း ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို တျပိဳင္နက္ ခံစားရတတ္သည္။

ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သည္ အသက္အရြယ္ႏွင့္လိုက္ကာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲေနၾကေသာ တာဝန္မ်ား ဝတၱရားမ်ား၊ စာနာ ေထာက္ထား ငဲ့ကြက္စရာမ်ားစြာတို႕ကို ဖယ္ခြာ ခ်န္ထားခဲ့ႏိုင္ေသာ၊ ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္ ရာႏႈန္းျပည့္ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေသာ အခ်ိန္တခ်ိန္ကို အတူတူ ေတာင့္တ ေမွ်ာ္လင့္မိၾကသည္။ ႏွစ္ဦးသား အတူတူ ရွိေနႏိုင္မည့္ အခ်ိန္ေတြအေၾကာင္းကို မၾကာခဏ ေတြးေတာ စဥ္းစားၾကည့္ၾကသည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ အခ်ိန္ျပည့္ အေဖၚျပဳႏိုင္ၾကမည့္ ကာလမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့လွ်င္ေတာ့ျဖင့္ လူေနသိပ္မထူထပ္လွေသာ၊ လွပ၍ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးတခုမွာ ဘဝႏွစ္ခုကို တခုတည္း ေပါင္းစည္းႏိုင္ရန္ အရင္ဆံုးၾကိဳးစားၾကမည္။ ႏွစ္ေယာက္ဟာ တေယာက္ထည္း ျဖစ္သြားၾကမည့္ အခ်ိန္ကာလတခုဆီသို႕ေပါ့…။ ထိုအခါ…

အတူတူဆိုရင္…
တေယာက္ကို တေယာက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခ်စ္ခင္ၾကင္နာၾကမည္။ တေယာက္ကို တေယာက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး နားလည္မႈေတြထားၿပီး စိတ္ရွည္သည္းခံၾကမည္။ မၾကည္မလင္ အျမင္မေတာ္သည္မ်ားကို ခ်စ္ခင္ေသာ စိတ္ကေလးျဖင့္ ျဖည့္ယူကာ ၾကည္လင္ေစၾကမည္။

နံနက္ေစာေစာ ေနထြက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ဟိုး အေရွ႕ဖက္အရပ္မွ ေတာက္ပေသာ ေနလံုးၾကီးကို ေငးေမာၾကည့္ကာ အတူတူ ႏိုးထၾကမည္။ ၿပီးေတာ့ အျပာေရာင္ တိမ္လိပ္ေတြ သိပ္လွတဲ့ ေန႕ေတြမွာ ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ႏွလံုးတို႕ျဖင့္ ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္ေတြကို အတူတူ ေမာ့ၾကည့္္ၾကမည္။ ကိုယ္ေရာ သူမပါ တိမ္ေတြကို သိပ္ခ်စ္ၾကသူေတြ မဟုတ္လား…။

ၿပီးလွ်င္ေတာ့ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ တေန႕တာ အခ်ိန္ေတြကို စားစရာေတြ အတူ ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း၊ စာေတြ အတူတူဖတ္ရင္း၊ ကဗ်ာေတြ အတူတူစပ္ရင္း၊ သီခ်င္းသံေတြၾကားမွာ စီးေမ်ာရင္း ကုန္ဆံုးေစၾကမည္ေပါ့…။ စာေတြဖတ္လို႕ ညည္းေငြ႕လာၾကသည့္ တခ်ိဳ႕ေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ခ်စ္စရာ ေခြးပုပုေလးတေကာင္ႏွင့္ ေဘာလံုးေလး တလံုးႏွင့္ အတူတူ ေဆာ့ကစားၾကအံုးမည္ေလ…။

ညေနခင္း ေနဝင္ခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ကမ္းစပ္တေနရာဆီကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာၾကအံုးမည္။ တေယာက္လက္ကို တေယာက္က ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားၾကရင္းေပါ့…။ ထိုအခါ ဓါတ္ပံုရိုက္တာ ဝါသနာပါေသာ ကိုယ္က သူမကို ေနာက္ခံရႈခင္း လွလွေတြႏွင့္ သဘာဝက်ေသာ ဓါတ္ပံုလွလွေတြလဲ ရိုက္ေပးမိမည္ ထင္သည္။

ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ အခန္းမီးကို မွိန္မွိန္ေလးထားၿပီး ၾကယ္ေတြဆီကို အတူတူ ၾကည့္ၾကမည္…။ ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္ေတြ ၾကံဳခဲ့လွ်င္ေတာ့ ေနာင္ဘဝဆက္တိုင္း အတူတူ ရွိေနႏိုင္ပါရေစ ဟူေသာ မရိုးႏိုင္သည့္ ဆုတခုကို စိတ္တူ ကိုယ္တူ ေတာင္းျဖစ္ၾကမည္ ထင္သည္…။ လသာေသာ ညေတြမွာေတာ့ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး လွပေသာ လေရာင္၏ ဖ်ားေယာင္း ဖမ္းစားမႈေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး လက္ခံၾကမည္ေပါ့ေလ…။ အေတြး စိတ္ကူးေတြထဲမွာေတာ့ အႏိွဳင္းအဆမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေကာင္းလွသည္…။

လက္ရွိအေနအထားမွာ ကိုယ္တိုင္က လူ႕ဘဝ၏ တဆစ္ခ်ိဳးဟု ဆိုလွ်င္ ရႏိုင္ေသာ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားတခုကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ရွိေနခဲ့ဲၿပီ။ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို မွန္သည္ မွားသည္ ကဲ့ရဲ႕ ကန္႕ကြက္ အျပစ္တင္ စကားတင္း ဆိုစရာမ်ား မရွိႏိုင္ေတာ့မည့္ အခ်ိန္ကာလ တခုကို ေရာက္ရွိရန္ ကိုယ္တို႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ဆိုင္းၾကရေပဦးမည္။ ကိုယ့္သက္တမ္း မည္ေရြ႕ မည္မွ် က်န္ရွိေနေသးသည္ကို ကိုယ္တိုင္လဲ မသိႏိုင္…။ သူမ၏ သက္တမ္းကိုလဲ ကိုယ္ မမွန္းဆႏိုင္..။ သို႕ေသာ္လည္း ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ သက္တမ္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အရွည္ၾကာဆံုး ဆြဲဆန္႕ႏိုင္ရန္၊ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အခ်ိန္ေတြ မ်ားမ်ား က်န္ရွိေနရန္၊ က်န္းမာစြာ ရွင္သန္ေနထိုင္ရန္ အတြက္ ကိုယ္ သူ႕ကို အထပ္ထပ္ သတိေပးေနမိသည္။ သို႕မွသာ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ဖန္တီးခ်င္ေသာ ဘဝေလးတခုဆီသို႕ အတူတူ လွမ္း၍ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါလား…။



(သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အခုတေလာ သူ႕ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ တခ်ိဳ႕နဲ႕ အေတြးတခ်ိဳ႕ ကို ေျပာျပလာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူေျပာျပတာေတြကို ပိုစ့္ေလးတခုအျဖစ္ ဖန္တီးပါလား လို႕လဲ ေျပာလာေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ သူ႕အေတြးေတြကို သူနဲ႕အတူတူ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ လိုက္ပါေတြးေတာ၊ သူနဲ႕ အတူတူ ခံစားၿပီး ပံုေဖၚလိုက္တဲ့အခါ ဒီစာစုေလးကို ရလာပါတယ္။ ေရးၿပီးေတာ့ သူ႕ကို အရင္ျပၿပီးမွ သူ႕ရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕ ဒီပိုစ့္ေလးကို တင္လိုက္ပါတယ္… လာဖတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူက ၾကိဳတင္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ေနပါတယ္ တဲ့… ၿပီးေတာ့ သူ႕တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵေတြ လက္ေတြ႕မွာ တကယ္ ျဖစ္လာပါေစလို႕ ဝိုင္းကူၿပီး ဆုေတာင္းေပးဖို႕လဲ ေျပာသြားပါေသးတယ္…။)

အတူတူဆိုရင္

Monday, October 26, 2009

ကမၻာပ်က္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း

ခ်စ္ညီမငယ္ ပန္ဒိုရာ ဆီက Tag ပါ…
ကမၻာပ်က္ခါနီး တစ္လေလာက္အလို တဲ့…။ ပိုးဟပ္လို အေကာင္ပိစိကိုေတာင္ ေသမတတ္ ေၾကာက္ရြံ႕တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို ကမာၻၾကီးနဲ႕ ခ်ီၿပီး ကမာၻပ်က္ခါနီး တလအလိုမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ ဘယ္လိုခံစားရမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ေတြးခိုင္းတာ… ပန္ပန္ေနာ္… ေတာ္ေတာ္ဆိုး…။

အမွန္ေျပာရရင္ ကိုယ္က အင္းဆက္ေတြကို ေၾကာက္တာပါ။ ေသးေသးမႊားမႊား ပိုးေကာင္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ပုရစ္တို႕၊ ပုရြက္ဆိတ္တို႕၊ အိမ္ေျမွာင္တို႕၊ ပင့္ကူတို႕ ၊ ပိုးဟပ္တို႕ကိုသာ အေသေၾကာက္တတ္တာ… မေၾကာက္ခ်င္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးက်ေတာ့ နဲနဲမွ မေၾကာက္တတ္ေအာင္ သတိၱေတြက သူ႕အလိုလို ေကာင္းေနၾကျပန္ေရာ…

ကဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုေတာ့ ကမာၻၾကီး ပ်က္ေတာ့မယ္တဲ့… တလပဲ လိုေတာ့တယ္တဲ့… ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္…


(၁) ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနခ်င္လဲ...

အမွန္အတိုင္းက တေယာက္တည္းပဲ ရွိေနခ်င္တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အလြန္ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေမေမကို အခါမ်ားစြာကလိုပဲ “အို… ေမေမကလဲ… မေၾကာက္ပါနဲ႕… ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး…” လို႕ ၾကံဖန္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္မေနခ်င္သလို ကိုယ့္ကို အဲဒီလို လာႏွစ္သိမ့္ေနမယ့္သူေတြနဲ႕လဲ ရွိမေနခ်င္ဘူး။ ေျပာေနၾကတဲ့ အတိုင္းဆို ကမာၻၾကီးက တကယ္ပ်က္ေတာ့မွာေလ…

(၂) ဘာေတြ ခံစားေနရမလဲ...

ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတာ္ကို စူးစူးဝါးဝါး ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အျပင္ပန္းမွာေတာ့ ကိုယ့္ကို အစဥ္ အားကိုးေနတတ္တဲ့ သူေတြ ေရွ႕မွာေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႕ ျပံဳးလို႕ ရယ္လို႕ ဘာမွ မျဖစ္ခ်င္ေယာင္ေလး ေဆာင္ေနမွာေပါ့။ ဟန္ေဆာင္ရတယ္ ဆိုေတာ့ တကယ္ ပင္ပန္းေနမွာပါေလ…

(၃) ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားမလဲ…

တရားသေဘာအရဆို မေသခင္မွာ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ရင္ေတာ့ ေနာက္ဘဝအတြက္ ဘဝကူး ေကာင္းမွာေပါ့… ဒါေပမယ့္ ခက္တာက ဒီေလာက္ က်ဥ္းထဲ ၾကပ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ၾကီးမွာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ္က စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ “အားလံုး ေသသြား… ေအးတာပဲဟာ…” လို႕ ေတြးခ်င္ ေတြးေနမိမွာ… ဒီေတာ့ ဒီအခ်ိန္ တလေလးအတြင္းမွာေတာ့ ျပင္ဆင္မႈဆိုတာ လုပ္ျဖစ္မယ္ မထင္…။ တကယ္လို႕မ်ား ကိုယ္ရဲ႕ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြ မေသပဲ အသက္ရွင္က်န္ရစ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႕ အတြက္ ဘာေတြမ်ား ျပင္ဆင္ထားခဲ့ေပးရမလဲ စဥ္းစားမိမယ္ ထင္ရဲ႕…

(၄) ၀မ္းနည္းမိမွာက…

ေျပာရမယ္ဆို ကမာၻပ်က္မယ့္ ၂၀၁၂ မွာ ကိုယ့္အသက္က သိပ္အၾကီးၾကီး မဟုတ္ေသးဘူး၊ ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ရွင္ ေနထိုင္လို႕ ေကာင္းေကာင္းရေသးတဲ့ အရြယ္၊ ေလာကၾကီးမွာ ရေတာင့္ရခဲ လူ႕ဘဝတခု ဒီေလာက္ အခ်ိန္ေစာေစာနဲ႕ အဆံုးသတ္ နိဂံုးခ်ဳပ္ သြားမယ္ ဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ ႏွေျမာတသ ဝမ္းနည္းေနမိမယ္ ထင္ရဲ႕။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္တတ္ၿပီး အတၱေတြလဲ သိပ္ၾကီးတတ္တဲ့ သတၱဝါမ်ိဳးေတြပဲ မဟုတ္လား…

(၅) ေၾကာက္လန္႔မိတာက...

ကိုယ္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ အသက္ဇီဝိန္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားမွာလဲ ၾကိဳမသိႏိုင္တာကို ေၾကာက္တယ္…။ ဝုန္းဒိုင္းဆို တခုခုၾကီး ကိုယ့္ေပၚ ပိက်လာၿပီး ေသရမွာလား… တဟုန္းဟုန္းနဲ႕ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးေတာက္ ပူပူေတြၾကားထဲမွာ ေသရမွာလား… ဆူနာမီလို ေရေတြ လႈိင္းေတြၾကားထဲ ေရမြန္းၿပီး ေသရမွာလား… Titanic ထဲကလို ေရေတြ တျဖည္းျဖည္းခဲၿပီး ေသသြားရမွာလား… ဘယ္လိုပဲေသေသ ေသရမယ္ဆိုရင္လဲ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ တခါတည္းသာ ေသသြားလိုက္ခ်င္တယ္။ ကယ္ရာ ကူရာမယ့္ မေသမရွင္နဲ႕ ေဝဒနာၾကီး ခံစားေနရမွာကိုေတာ့ အရမ္းေၾကာက္တယ္…

(၆) ေဆာင္ထားခ်င္တာ...

ဘာမွမရွိပါဘူး… ေသသြားတဲ့ေနာက္ ဘာမွမွ ယူသြားလို႕ မရတာေလ…။

(၇) ဘာေတြ ေရးမိမလဲ…

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေဆာက္တည္ရင္း တေန႕တာ ေတြ႕ၾကံဳ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်၊ တေန႕တာ ျမင္ေတြ႕ခဲ့သမွ်ေတြကို မွတ္တမ္းတခုလို ဒိုင္ယာရီလိုမ်ား ေရးေနမိမလားမသိဘူး… သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး။ အဲဒီလို အခ်ိန္ၾကီးမွာ ေအးရာ ေအးေၾကာင္း စာထိုင္ေရးေနႏိုင္ဖို႕ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ…

(ဂ) ေတြးမိေတြးရာ အေတြး…


နီးလာၿပီ… တရက္ထက္ တရက္ ပိုပိုနီးလာၿပီ… ေသရေတာ့မယ္တဲ့… ေသရေတာ့မယ္တဲ့… လူေတြတင္ ေသမွာလား… ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံဝဲေနၾကတဲ့ အေတာင္ပံပါတဲ့ သတၱဝါေလးေတြေရာ ေသႏိုင္လား… ေလထဲမွာ ေနေနတာပဲ… သူတို႕က မလြတ္ႏိုင္ဘူးလား… ကို္ယ္ခ်စ္တဲ့ တိမ္ေတြထဲမွာ သြားပုန္းေနရင္ လြတ္ႏိုင္မလား… ဟာ… တိမ္ေတြထဲမွာ အစာေရစာ မရွိပဲ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ေနႏိုင္မွာလဲ… သြားၿပီ… ကေယာင္ေျခာက္ျခားေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ… အား….

(၉) ဂုဏ္ယူခ်င္တာက…

၂၀၁၂ မွာ ကမာၻပ်က္မယ္လို႕ သိသိၾကီးနဲ႕ တုန္လႈပ္ျခင္း နဲနဲပါးပါးနဲ႕ ဒီအတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရတဲ့ ကိုယ္တို႕ လူသားေတြရဲ႕ ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္မႈ အစြမ္းက တကယ့္ကို ဂုဏ္ယူစရာပါ။ (ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဇြဲနပဲနဲ႕ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကရတဲ့ ကိုယ္တို႕ လူမ်ိဳးေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီ အခ်ိန္ တလေလာက္က ဘာမ်ားၾကာတာလိုက္လို႕.. ေနာ့ေလ… ေအးေဆးပဲ…)

(၁၀) ရွာႀကံေျဖသိမ့္မိတာက…

အသက္ရွင္ေနထိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ့္အတြက္ေၾကာင့္ သူမ်ားေတြ စိတ္မညစ္ခဲ့ရဘူး၊ သူမ်ားေတြကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ကိုယ္ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး၊ မိဘ ညီအကို ေမာင္ႏွမ၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူ၊ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ ကိုယ့္အသိုင္းအဝိုင္း နဲ႕ ကိုယ့္အေပါင္းအသင္းေတြ အတြက္ ကိုယ္ တတ္စြမ္းသေလာက္ေတာ့ ၾကိဳးစားခဲ့ၿပီးၿပီပဲ…။ ေက်နပ္ရမွာေပါ့…

(၁၁) က်ဴးရင့္ခ်င္တဲ့ ဥဒါန္း…

ငါသည္ မုခ်ေသရမည္။

* * * * *


ဒါေတြကေတာ့ ကမာၻပ်က္ခါနီး တလေလာက္အလိုမွာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာေတြကို ေတြးၾကည့္ထားတာပါ။ အမွန္ကေတာ့ အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ အခုေရးထားသလို ေတြးႏိုင္ဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး။ ေသေျပး ရွင္ေျပး၊ က်ီးလန္႕ စာစား၊ ေျခာက္ျခား ထိတ္လန္႕ တုန္လႈပ္မႈေပါင္း မ်ားစြာနဲ႕ အတူ ေသရမယ့္ေန႕ကို လက္ေရခ်ိဳးၿပီး ေစာင့္ဆိုင္းေနရသူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ထပ္တူရဖို႕ ကိုယ္ မတတ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ေတြးလို႕ရသေလာက္ပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္…။

ကိုေအာင္သာငယ္ ကလဲ Tag ပါတယ္... တကယ္လို႔ ကမၻာပ်က္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့... တဲ့... ေခါင္းစဥ္က နဲနဲကြဲေနေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကာ အားလံုး အတူတူပဲမို႕ ကိုေအာင္သာငယ္ Tag တာလဲ တခါတည္း ေရးၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဆက္ၿပီး အစဥ္အလာမပ်က္ ဆက္ Tag ခ်င္သူမ်ားကေတာ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ တန္ခူး တီတီဆြိမသီတာ သိဂႌ စုခ်စ္သူ နဲ႕ သင္းႏြယ္ဇင္ တို႕ကိုပါ။ ညီမေလး စူး (မိုမိဂ်ိ) ကေတာ့ အဆစ္ေပါ့…။ ေတြးေပး ေရးေပးၾကပါအံုး…။



Friday, October 23, 2009

လက္ေရး

လူေတြရဲ႕ လက္မွတ္ေတြနဲ႕ လက္ေရးေတြအေၾကာင္းကို ကိုယ္စိတ္ဝင္စားခဲ့တာ အခုမွမဟုတ္၊ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးထဲကပါ။ အခုမွ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႕ ေရးျဖစ္တာ။ အရင္ ပိုစ့္မွာ လက္ေရးနဲ႕ေရးတဲ့ စာေလးေတြအေၾကာင္းကို တင္ခဲ့တယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က စာကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ မေရး၊ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို စံုစံုလင္လင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မေရးေလေတာ့ ဖတ္ရတဲ့သူေတြ နားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္ကုန္ၾကၿပီ ထင္တယ္…။ ပိုစ့္ေခါင္းစဥ္ကို အသစ္ လို႕ နာမည္ေပးမိတာကလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ အမွားပါ။ (တကယ္ေတာ့ အသစ္မွ မဟုတ္တာ…)

အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ဟိုတေန႕က ျမန္မာစာ လက္ကြက္ မရိုက္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက E mail တေစာင္ ရပါတယ္။ အခါမ်ားစြာမွာေတာ့ သူက အဂၤလိပ္လိုသာ ေရးေနက်ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ သူေျပာခ်င္တာေလးေတြကို အဂၤလိပ္လိုေရးရတာ အားမရလို႕ ဆိုၿပီး (ျမန္မာလက္ကြက္ကလဲ မရိုက္တတ္ေလေတာ့) ျမန္မာလို လက္ေရးနဲ႕ ေရးထားတဲ့ စာေလး၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး Email ကေန Attach File နဲ႕ ေရာက္လာပါတယ္။ စာရြက္ကို စားပြဲေပၚတင္ၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ထားတာေၾကာင့္ နဲနဲေမွာင္ေနတာကို Photoshop နဲ႕ အေရာင္ျပင္ၿပီး ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီစာေလးကို ကိုယ္ဖတ္ရေတာ့ စာထဲက အေၾကာင္းအရာေတြဟာ သူေရးလာတဲ့ လက္ေရးစာလံုးေလးေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈေၾကာင့္ ဖတ္လို႕ပိုေကာင္းတယ္၊ ရင္ထဲကို ပိုေရာက္လာတယ္လို႕ ခံစားလိုက္ရလို႕ အဲဒီပိုစ့္ကို တင္လိုက္မိတာ…။

ကိုယ္ ရည္ရြယ္ခ်င္တာက အခုလို အခ်ိန္ၾကီးမွာ ျမန္မာစာလံုးေတြကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသံုးခ်ေနၾကေတာ့ လက္ေရးေလးေတြရဲ႕ အေရးပါမႈ၊ လက္ေရးေလးေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈ၊ လက္ေရးေလးေတြရဲ႕ အခန္းက႑က ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို တိမ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ေနတာေလ….။ လူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထား အမူအက်င့္ေတြကို တစိတ္တပိုင္း ေဖၚျပေနတဲ့ သူတို႕ရဲ႕ လက္ေရးေလးေတြ၊ လက္မွတ္ကေလးေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ ေတြ႕ရျမင္ရဖို႕ အခြင့္အေရး ေတာ္ေတာ္ နည္းပါးေနၿပီ မဟုတ္လား။

အစစအရာရာ ကြန္ပ်ဴတာကို အသံုးျပဳၿပီး ေရးသားေနၾကတဲ့ ေခတ္ၾကီး၊ အေဝးက မိဘေတြဆီ စာေရးလဲ ဒီကြန္ပ်ဴတာထဲက စာလံုးေတြနဲ႕၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ စာေရးလဲ ဒီကြန္ပ်ဴတာထဲက သူတို႕ သတ္မွတ္ ဖန္တီးေပးထားတဲ့ ပံုေသ စာလံုးေတြနဲ႕၊ ရံုးမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း တေယာက္နဲ႕တေယာက္ အျပန္အလွန္ စာေရးၾက စာပို႕ၾကရင္လဲ (ဘယ္ေလာက္ပဲ အေရးၾကီးၾကီး၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွ်ိဳ႕ဝွက္ဖို႕ လိုလို) ဒီကြန္ပ်ဴတာထဲက စာလံုးေတြနဲ႕၊ ရံုးမွာ ခြင့္တိုင္ခ်င္လဲ ကြန္ပ်ဴတာထဲက Form မွာ ကိုယ့္နာမည္ စာလံုးေတြ ျဖည့္စြက္ရိုက္ထည့္လိုက္ရံု...၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေရးၿပီးတဲ့ စာေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ ထိုးရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္မွတ္ကလဲ ပံုေသ… Thanks & Best regards… အစခ်ီတဲ့ Format အေသနဲ႕…။ ေနာက္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ေတြ႕ဖို႕ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ၾကတဲ့အခါ၊ ဒီညေန အိမ္ျပန္ေနာက္က်မယ္လို႕ သူ႕ကို အသိေပးတဲ့ အခါမွာေတာင္ ဖုန္းနဲ႕ Text Message ပို႕ၿပီး ေျပာေနၾကတဲ့ ေခတ္ၾကီး…။ ကဲ… ဘယ္မွာလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ေရး နဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္မွတ္ေတြရဲ႕ အသံုးက်ပံု…။

ၿပီးေတာ့ အခုေခတ္ ကေလးငယ္ေတြ လက္ေရးကို ဂရုမစိုက္ၾကေတာ့ဘူး၊ လက္ေရးေတြ မလွၾကေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္သိသေလာက္ ေျပာျပရရင္ ေက်ာင္းေတြမွာလဲ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းနဲ႕ လက္ေရးလွ ေရးရတာတို႕ ဘာတို႕ေတြ သိပ္မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တို႕ ငယ္ငယ္ကဆို ျမန္မာစာေရာ အဂၤလိပ္စာမွာပါ အဆြဲအငင္ေတြ အသတ္ေတြ မွန္ဖို႕၊ လက္ေရးလွဖို႕ မိဘေတြ ဆရာ ဆရာမေတြက ဂရုစိုက္လိုက္ၾကတာ၊ ၾကပ္မတ္ ကြပ္ကဲလိုက္ၾကတာ…။ အခုက်ေတာ့ ကေလး လူၾကီး အားလံုး သင္ခန္းစာေတြ သင္ရင္လဲ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕၊ စာေမးပြဲေျဖလဲ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕၊ အိမ္စာ Assignment တင္လဲ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕၊ အရာရာတိုင္း ကြန္ပ်ဴတာ နဲ႕သာ လုပ္ေဆာင္ၾကေတာ့မွာမို႕ လက္ေရးဆိုတာကို အားလံုးက နဲနဲမွ သတိမထားမိေတာ့သေလာက္ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ကဲ… ဘယ္မွာလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ေရး နဲ႕ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္မွတ္ေတြရဲ႕ တန္ဖိုး…။

ကိုယ္တို႕ငယ္ငယ္က သီခ်င္းေခြေတြ ထြက္တဲ့အခါ အေခြကာဗာေတြမွာ သီခ်င္းနာမည္ေတြကို လက္ေရးနဲ႕ ေရးေပးတဲ့ေခတ္ ရွိခဲ့ဘူးတယ္…။ ၿပီးေတာ့ ကိုုယ္ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြကို လက္ေရြးစင္ ေရြးကူးလို႕လဲ ရေသးတယ္။ အဲဒီအခါ ဘားလမ္းက ယင္းမာတို႕ ၊ စပါယ္ဦး ကိုသန္းလြင္တို႕၊ ဂ်ဴပီတာတို႕ အစရွိတဲ့ ေတးသံသြင္းဆိုင္ေတြမွာ သီခ်င္းေခြေတြ သြားဝယ္တဲ့အခါ၊ သီခ်င္းေတြ ေရြးကူးတဲ့အခါ အေခြကာဗာမွာ သီခ်င္းနာမည္ ေရးေပးတဲ့သူေတြကို သိပ္သေဘာက် ႏွစ္သက္စရာေကာင္းတဲ့ သူတို႕ရဲ႕ လက္ေရးေတြနဲ႕အတူ ကိုယ္သတိထားဘူးတယ္...။ (သူတို႕ကိုၾကည့္ရတာ ေအးခ်မ္းလြန္းလို႕ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဲဒီအလုပ္မ်ိဳး လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ ေပါက္လာမိတဲ့အထိပါပဲ။) ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္သင့္ေရးၿပီးသား ကာဗာေတြနဲ႕ အေခြေတြကို မဝယ္ပဲ ဆိုင္ေရာက္မွ သူတို႕လက္ေရးနဲ႕ ထိုင္ေရးေပးတဲ့ ကာဗာနဲ႕ အေခြေတြကိုသာ ဝယ္ေလ့ရွိတဲ့ ကိုယ့္ကို သူတို႕ကလဲ မွတ္မိေနခဲ့တယ္…။ ဆိုင္ကို ေရာက္တာနဲ႕ ကိုယ္ဝယ္ထားတဲ့ အေခြေတြမွာ ကာဗာေရးၾကေပးဖို႕ အဆင္သင့္…။ တခ်ိဳ႕လက္ေရးေတြက ပန္းခ်ီဆန္ဆန္ အႏုပညာဆန္ဆန္ လက္ေရးစာလံုးေလးေတြနဲ႕၊ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ လက္ဝဲစာလံုးေလးေတြနဲ႕၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ခပ္ရိုးရိုးရွင္းရွင္း အဆြဲအငင္ေတြနဲ႕ ဒါေပမယ့္ အားလံုးေသာ လက္ေရးေလးေတြက သူ႕ဟာနဲ႕သူ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနၾကတာ ကိုယ္ အခုထက္ထိ မွတ္မိေနတယ္…။

အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကဆို ပံုႏွိပ္စာလံုးေလးေတြလို ညီညာစီတန္းေနတဲ့ လက္ေရးပိုင္ရွင္ အတန္းေဖၚ စာျပိဳင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိခဲ့တယ္။ သူက လိမ္လဲ လိမ္မာၿပီး စာလဲ သိပ္ေတာ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ စာေမးပြဲေျဖတိုင္း သူ႕လက္ေရးျမင္ရင္ ဆရာ ဆရာမေတြ အားလံုးက သူ႕လက္ေရးနဲ႕ သူနဲ႕ကို အတူတူတြဲလ်က္ မွတ္မိေနၾကၿပီး အလိုလိုေနရင္း အမွတ္အျပည့္ေပးဖို႕ ေစတနာေတြ ျဖစ္လာေစတဲ့အထိ သူ႕ရဲ႕ လက္ေရးက အရွိန္အဝါၾကီးလြန္းခဲ့တယ္…။ အရင္ ကိုယ္ရေနက် ပထမေနရာေလးလဲ သူ႕ကို လႊဲေပးလိုက္ရတာ အၾကိမ္ေပါင္းမနည္း…။

ကိုယ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆို Impressive ျဖစ္စရာေကာင္းတဲ့ သူ႕ လက္ေရးနဲ႕ ေရးထားတဲ့ Cover Letter ေၾကာင့္ လူၾကီးက ႏွစ္သက္ သေဘာက်လို႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ အလြယ္တကူ အလုပ္ခန္႕လိုက္တာမ်ိဳးလဲ ရွိခဲ့တယ္။

အဲဒါေတြကေတာ့ ကိုယ္မွတ္မိေနတဲ့ လက္ေရးေတြရဲ႕ အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပါ။

မွတ္မွတ္ရရ လက္ေရးေတြနဲ႕ လက္မွတ္ေတြအေၾကာင္း ေရးထားတာ စာတအုပ္မွာ အခုလို ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ (ကူးေရးထားလို႕ မွတ္မိေနတာပါ)

Handwriting is a very personal and individual trademark of personality. As no two people have exactly the same handwriting, signatures have for hundreds of years been regarded as legally binding on documents of all types. A person's handwriting is his own private trademark or seal which cannot be reproduced by any other individual.

ျပင္သစ္လူမ်ိဳး Psychologist Pierre Janet (1859-1947) ကေတာ့ လက္ေရးေတြကို သုေတသန လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ အနာဂတ္အတြက္ သိပၸံ ပညာ (Science of the Future) လို႕ ေျပာခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ေရးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သူက အခုလို ေျပာထားခဲ့ပါေသးတယ္။

“An act which leaves a printout. It is the film record of the writer's sensibilities."

သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့…။ လက္ေရးေတြဟာ ေရးတဲ့သူရဲ႕ sensibility ကို ေဖၚျပေနတယ္ ဆိုတာ…။ လက္ေရး သိပ္လွတာ မလွတာထက္ လက္ေရးေတြဟာ သူမ်ားနဲ႕မတူ၊ ဘယ္သူနဲ႕မွလဲ မတူ၊ ကိုယ္တဦးတည္းသာ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အမွတ္အသားတခုသာ ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လက္ေရးေတြတိုင္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ဆြဲေဆာင္မႈ တခုခု ဒါမွမဟုတ္ စြမ္းအား၊ အရွိန္အဝါ တခုခု ရွိေနၾကတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ယံုၾကည္တယ္။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ရယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုးလုနီးပါးျဖစ္ေနတဲ့ လက္ေရးေတြရဲ႕ အခန္းက႑အေၾကာင္းရယ္ကို စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိရင္း ဒီပိုစ့္ကို စိတ္ဝင္တစား ကိုယ္ေရးပါတယ္…။

ဒီပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ေစတဲ့ ေနာက္ထပ္ တြန္းအားတခုကေတာ့ အရင္ပိုစ့္မွာ လက္ေရးအေၾကာင္းကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဆြးေႏြးသြားတဲ့
မငယ္ႏိုင္ ပါ။ မငယ္ႏိုင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ Comment မွာ ကိုယ့္ကို လက္ေရးလွတယ္လို႕ ေျပာၾကတဲ့သူမ်ားကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လက္ေရးလွတဲ့ မငယ္ႏိုင္ရဲ႕ လက္ေရးနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ လက္ေရးတူတယ္ ဆိုတဲ့ အျပံဳးပန္း ရဲ႕ လက္ေရးကိုလဲ အဆင္ေျပရင္ ျမင္ခ်င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အရင္ပိုစ့္မွာ မတူညီတဲ့ ရႈေထာင့္ကေန Comment ေရးသြားၾကသူမ်ားကိုလဲ ေက်းဇူးပါ။ အခုပိုစ့္ကို ဖတ္လိုက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ဘာကို ဆိုလိုခ်င္တယ္ ဆိုတာ သိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

See you guys..!!
Happy Friday & Enjoy your weekend…!!!