Thursday, December 20, 2018

ဟိုုတုုန္းက ဒီဇင္ဘာ

ဘယ္တုုန္းကမွ မေရာက္ေစခ်င္ခဲ့၊ အစဥ္အျမဲေမ့ေလ်ာ့ထားခ်င္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာဟာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔အလုုပ္ သူလုုပ္ရင္း မပ်က္မကြက္ ေရာက္လာခဲ့တာပဲ။ ေဆာင္းဥတုုရယ္လိုု႔ ပီပီျပင္ျပင္ မရွိ၊ ႏွင္းေတြလည္း တစ္ပြင့္တေလမွ က်မေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ အရင္အတိုုင္းပဲ… ေန႔စဥ္ေန႔တိုုင္း မိုုးေတြသည္းသည္းမဲမဲရြာျပီး ေအးစိမ့္စိမ့္နဲ႔ပါ၊ ျပီးေတာ့ မိုုးရြာျပီးခါစ ညေနခင္းေတြဆိုု ျမဴခိုုးေတြက ဟိုုနားဒီနားမွာ မသဲမကြဲ အံုု႔ဆိုုင္းေနတတ္ေသးတယ္။ လြမ္းစရာေပါ့။ အဲဒီလိုုပဲ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ အိပ္မက္ေဟာင္းေတြကလည္း မေန႔တစ္ေန႔ကလို မေျပာင္းမလဲ စိမ္းစိုု လတ္ဆတ္ဆဲ၊ အခါခါ ျပန္မက္ေနရဆဲ။ ေလးလံလွတဲ့ အဲဒီအိပ္မက္ေဟာင္းေတြကို ကိုုယ္နဲ႔မကြာ သယ္ေဆာင္ရင္း ျပာမွိဳင္းေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အရြက္ေတြ သိပ္သည္းစိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ ကုုကၠိဳပင္ၾကီးအနားကိုု ေရာက္ေတာ့ (ဟိုုးဒီဇင္ဘာတုုန္းကလိုုပဲ) တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုုယ့္ကိုု ေစာင့္ေနသလိုု ခံစားရျပီး လွမ္းလက္စ ေျခလွမ္းေတြ ခဏ တံု႔ဆိုင္းသြားတယ္။ အဲဒီတုုန္းကေတာ့ တကယ္ပဲ လာေစာင့္ေနခဲ့ဖူးတယ္ မဟုုတ္လား။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းမွာ ျပံဳးျပရင္း အဲဒီႏွဳတ္ခမ္းနီအေရာင္က မင္းနဲ႔ သိပ္လွတယ္လိုု႔ ခပ္တိုုးတိုုး ေျပာခဲ့ဖူးတာ၊ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ခုကို သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ ခ်ိန္းဆိုထားၾကတာျဖစ္ေပမယ့္ (မထင္မွတ္ပဲ) ကိုုယ္စိတ္ေျပာင္းသြားျပီ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္... လိုု႔ ေျပာလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လမ္းေဘးက ဓါတ္မီးတိုုင္ေတြ ရုုတ္တရက္ လင္းလက္လာခဲ့တာ၊ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ကို ေမ့ပစ္ျပီး အိမ္ေလးကို ေရာက္သြားၾကတာ၊ အဲဒါ ဟိုုတုုန္းက ဒီဇင္ဘာပဲ မဟုုတ္လား…

လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဒီဇင္ဘာညေနခင္းေတြရဲ႕ သေကၤတ အေရာင္စံု မီးပြင့္ မီးခိုင္ေတြ၊ မီးဆိုင္းေတြက မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ လင္းလက္လို႔၊ ျပဳျပင္မႈလြန္ကဲၿပီး သဘာဝရဲ႕ အႏွစ္သာရ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ မာဆတ္ဆတ္ ထင္းရွဳးပင္အတုေတြကလည္း ေနရာတကာမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔၊ ျဖဴပြပြ ဆပ္ျပာျမွဳပ္ေတြကေတာ့ ႏွင္းထုုေတြအျဖစ္ ဟန္ေဆာင္လိုု႔။ အဲဒီ ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာပဲ စည္းဝါးက်က် ကျပ အသံုးေတာ္ခံေနတဲ့သူ၊ လူတစ္ကိုုယ္လံုုး ေငြမွင္ေရာင္ ေဆးျခယ္ထားျပီး ေက်ာက္ရုုပ္လိုု ရပ္ျပေနတဲ့သူ၊ ေတးဂီတသံစဥ္ေတြကို တီးခတ္ သီဆို ေျဖေဖ်ာ္ေနတဲ့သူ၊ ၾကိမ္ပုတီးလံုးေတြကို ခါးမွာပတ္ျပီး တစ္ပတ္ၿပီး တစ္ပတ္ လွည့္ျပေနတဲ့သူ၊ သူတို႔ေတြနဲ႔အတူ ေရခဲမုန္႔ကိုု ေပါင္မုုန္႔နဲ႔ ညွပ္ေရာင္းတဲ့ လွည္းေတြကလည္း ၾကိဳးၾကား ၾကိဳးၾကား ရွိေနတယ္။ ေဘာလံုုး ငါးလံုုးကိုု လက္ထဲမွာ အလွည့္က် လွည့္ျပီး Juggler ကစားျပေနတဲ့သူေရွ႕မွာ ခဏ ရပ္ၾကည့္လိုုက္တယ္၊ ဒီလိုု ေဘာလံုုးငါးလံုုးကိုု (လက္ႏွစ္ဖက္တည္းနဲ႔) တစ္ခုုနဲ႔ တစ္ခုု အလ်င္မီေအာင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ ဖမ္းယူရင္း ထိန္းသိမ္းလိုုက္ႏိုုင္ဖိုု႔အတြက္ ဘယ္လိုု စြမ္းရည္မ်ိဳးေတြ လိုုအပ္တာပါလိမ့္လိုု႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္၊ တဆက္တည္းမွာပဲ အာရံုုစူးစိုုက္မွဳနဲ႔ အေလ့အက်င့္ လိုုအပ္တယ္လိုု႔ (ကိုုယ့္ဟာကိုုယ္) ေကာက္ခ်က္ခ်ျပီး သူ႔ေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ အလွဴခံပံုုးထဲကိုု ေငြစကၠဴ တစ္ရြက္ထည့္လိုုက္တယ္။ ေဘာလံုုးေတြ အေျမွာက္မပ်က္ပဲ ေက်းဇူးတင္စကားဆိုုႏိုုင္တဲ့ ကစားသမားကိုု အျပံဳးတစ္ခ်က္ တုုံ႔ျပန္ရင္း အဲဒီေနရာကိုု ေက်ာခိုုင္းခဲ့တယ္။

ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြ အလွဆင္ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြေပၚမွာ အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္လွတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္လိုု႔ ေနရာတိုင္းမွာ တန္းစီ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားတယ္။ အမ်ားသူငါလို တေမ့တေမာ တန္းစီၿပီး မေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္တဲ့ ကိုုယ္လိုု လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေနရာက အလြဲ၊ အခ်ိန္က အလြဲ၊ အရာရာဟာ လွလွပပ လြဲေခ်ာ္ မွားယြင္းေနေတာ့တာ။ လူေရစီးေၾကာင္းၾကီးနဲ႔ ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ရွားရင္း လူဦးေရ ထူထပ္မႈ နည္းမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ေနရာကို ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ဟိုုးဒီဇင္ဘာတုုန္းကလဲ အခုုလိုုပဲ လူရွင္းတဲ့ေနရာကိုု (ႏွစ္ေယာက္အတူ) ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကတာပဲ မဟုုတ္လား...

မီးေရာင္လဲ့လဲ့နဲ႔ တစ္လမ္းေမာင္း ေျမေအာက္လမ္းထဲက ထြက္လာတဲ့ကားေတြကိုု (ရုုတ္တရက္) ေတြ႔လိုုက္ရေတာ့ ဒါဟာ အျပန္လမ္းပဲလို႔ သိလိုက္တယ္။ ဟိုုတုုန္းက ဒီဇင္ဘာမွာလည္း ရွည္လ်ားလွတဲ့ ေျမေအာက္လမ္းထဲကေန အတူတူ ျဖတ္ျပီး ျပန္ခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ။ မီးေရာင္ခပ္ဝါဝါနဲ အဲဒီေျမေအာက္လမ္းေတြကိုု ၾကိဳက္တတ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အဲဒီေနရာေတြထဲ ကားျဖတ္ေမာင္းရတဲ့ အခါတိုုင္းမွာ စိတ္ေရာကိုုယ္ပါ လံုုျခံဳလိုုက္တာ… လိုု႔ခ်ည္း ေတြးမိတာ။ အျပင္ဖက္က အလင္းေရာင္ စူးစူးကိုု မျမင္ရခင္အခ်ိန္အထိ ဆိုုပါေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဂၤလန္ႏိုုင္ငံက ေဝလမင္းသမီးရဲ႕ ကားမေတာ္တဆမွဳဟာ ဒီလိုု ေနရာထဲမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့ကိစၥကိုုေတာ့ ႏွစ္ဦးသား စိတ္တူ ကိုုယ္တူ ေမ့ထားခဲ့ၾကတာေပါ့။ အခုုေတာ့ အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါျပီ။ မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြကသာ ကိုယ္နဲ႔အတူတူ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ရွိေနဆဲ…
သတိရျခင္းေတြနဲ႔အတူ အျဖဴေရာင္ စကၠဴေလွကေလး တစ္စင္းကိုု ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေခါက္ခ်ိဳးလိုက္ႏိုုင္တယ္။ ေလွကေလးရဲ႕ကိုယ္ထည္မွာ သူ႔ကိုု (စိတ္ကူးေပါက္ရင္) ေခၚေနက် စာလံုးေလးကို မင္အနက္နဲ႔ ေရးျခစ္လိုက္တယ္။ အရွိန္နည္းနည္းနဲ႔ စီးေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးနား ေရာက္ျပန္ေတာ့ အဲဒီစကၠဴေလွေလးကို လႊတ္ခ်လိုက္ဖို႔ လက္က (ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္း မသိ) ခက္ခဲေနျပန္တယ္။ အို... ဒီေလွကေလးက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို တနင့္တပိုး သယ္ေဆာင္ၿပီး သူရွိတဲ့ေနရာကို အေရာက္သြားမွာ မဟုတ္လား လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ (အားေပးရင္း) ေမးရတယ္။ ဟုတ္တယ္ လို႔ ေသခ်ာတဲ့အေျဖကို ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလွကေလးကို စမ္းေခ်ာင္းထဲ အသာ ခ်ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ဆီ ေရာက္ေအာင္သြားေနာ္ လို႔လည္း ခပ္တိုးတိုး မွာလိုက္ရေသးတယ္။ ေရစီးထဲမွာ လူးကာ လြန္႔ကာ ေမ်ာပါသြားတဲ့ စကၠဴေလွကေလးကို ၾကည့္ေနရင္းမွာ အျမင္ေတြက ေဝဝါး။ ၿပီးေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လွည့္ထြက္ျပီး မလွမ္းမကမ္းက ေကာ္ဖီဆိုုင္ထဲ ဝင္လာခဲ့တယ္။

သၾကားမပါ ႏိုု႔မပါတဲ့ ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဟာ သတိရျခင္းေတြကို အဆေပါင္းမ်ားစြာ တိုးပြားေစလိမ့္မယ္လိုု႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားမိတာ ကိုုယ့္အမွားပဲ။ အဲဒီသတိရျခင္းေတြကို အရည္ေပ်ာ္လို ေပ်ာ္ျငား ေကာ္ဖီပူပူထဲ ေလာင္းထည့္လိုက္ရင္း စားပြဲေပၚ ေမးေထာက္လို႔ လမ္းမတေလွ်ာက္ကို ေအးေအးသက္သာပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီဆိုုင္ေလးရဲ႕ မွန္ျပတင္းေပၚက ေရေငြ႔ေတြကိုု ျမင္ေတာ့ အခုလိုပဲ ေရေငြ႔ေတြရိုက္ေနတဲ့ ကားမွန္ျပတင္းမွာ အသည္းပံုေတြ အတူတူ လုဆြဲခဲ့ၾကဖူးတာ၊ သူ႔အသည္းက ပိုလွတယ္၊ ကိုယ့္အသည္းက ပိုလွတယ္နဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ရင္း ရယ္ေမာခဲ့ၾကဖူးတာေတြကို အေႏွးရုပ္ရွင္ျပကြက္တစ္ခုလို ျမင္ေယာင္မိျပန္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ကိုု ေက်ာ္ျပီး လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ လမ္းကေလးမွာ သစ္ရြက္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ မိုးေရေတြၾကားမွာ လွဲေလ်ာင္းေနၾကတယ္။ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ ဒီဇင္ဘာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြကနဲ႔ တကယ့္ကိုု ဆင္တူပဲ။ ၾကည္ႏူး လြမ္းဆြတ္စရာ ျပီးေတာ့ ခ်စ္မက္စရာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ ခံစားမွဳကို ေပးစြမ္းႏိုင္တုန္း။

ၾကည့္ပါအံုး…
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ညက ေမွာင္လာတယ္၊ လမ္းေပၚမွာ မီးေရာင္ေတြ ပိုလင္းလာတယ္၊ ကားေတြ အသြားအလာ က်ဲပါးစ ျပဳလာၿပီ။ ခုနက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြလည္း စဲ စ ျပဳလာျပီ၊ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ ေမွာင္ေမွာင္ေလးမွာလည္း လူရွင္း စ ျပဳလာၿပီ။ စားပြဲေပၚက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ တဝက္တပ်က္နဲ႔ ေအးစက္ခဲ့ေပမယ့္ အေတြးထဲက သတိရျခင္းေတြကေတာ့ လွိဳက္လွဲေႏြးေထြးဆဲ။

ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ဖယ္ခြာ ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြကို ႏွဳတ္တိုက္ ေရရြတ္ျပေနစရာ မလိုပဲ ေနရာမွန္ကို ေရာက္သြားေစဖို႔ (မေမ့မေလ်ာ့ - မပ်က္မကြက္) လွမ္းပို႔လိုက္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ တႏွစ္စာ…

သက္ေဝ
(၁၄ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၇)

Friday, December 14, 2018

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစမ်ား

အခုအခ်ိန္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာလဲ လို႔ ေမးလာခဲ့ရင္ တိက်ေရရာတဲ့ အေျဖတစ္ခု ေပးစရာမရွိေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ အပိုင္းအစတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ကြ်န္မအနားကို ျဖဴလြလြ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္နဲ႔အတူ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေမ်ာလြင့္လာခဲ့ပါတယ္။ သာယာတဲ့ ေလေျပညင္းေလးနဲ႔အတူ လွလွပပ လြင့္ပါလာတဲ့ အဲဒီလဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးကို လက္လွမ္းဖမ္းဆုပ္ဖို႔ မမီႏိုင္ေသာ္လည္း သူ႔ရဲ႕ႏူးညံ့ညင္သာတဲ့ အလြင့္ထဲမွာ၊ သူေခၚေဆာင္လာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြထဲမွာ ကြ်န္မ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လိုက္ပါ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိပါတယ္။

ၾကည့္ပါဦး… အဲဒီလဲမွိဳ႕ပြင့္ေလး ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ကလည္း ဒီဇင္ဘာ တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတဲ့ အသံေလး သဲ့သဲ့ၾကားရံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြဟာ သူ႔အလိုလို ဆတိုးလို႔ ေရာက္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ မနက္ခင္းေတြမွာ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာတတ္တဲ့ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းေရာင္ရယ္၊ အိမ္အျပင္ဖက္ကို ထြက္လိုက္တာနဲ႔ နားရြက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္သြားေအာင္ လွမ္းႏွဳတ္ဆက္တတ္တဲ့ ေဆာင္းေလေအးေအးရယ္၊ ႏွင္းေတြၾကားထဲက မွဳန္ဝါးဝါး ျမင္ကြင္းေတြရယ္၊ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ေစာျပီး ေမွာင္သြားတတ္တဲ့ ေဆာင္းဦး ညေနခင္းေတြရယ္ေၾကာင့္ ဒါဟာ ဒီဇင္ဘာပဲလို႔ ေသခ်ာရျပန္တယ္။ မလွမ္းမကမ္း ဘုရားေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းထိုးသံ၊ ၾကယ္ပံုသ႑ာန္ခ်ိဳးထားတဲ့ မီးပံုးအနီေရာင္ေတြ၊ အစိမ္းရင့္ေရာင္ ထင္႐ူးပင္မွာ တြဲခိုေနတဲ့ အ႐ုပ္ပိစိေပါက္စေလးေတြ၊ ထင္း႐ူးပင္ေျခရင္းက အရြယ္စံု ထုတ္ပိုးမွဳ အမ်ိဳးစံုနဲ႔ လက္ေဆာင္ထုပ္ေတြ၊ ႀကိဳးတန္းမွာ စီရီခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပိုစ့္ကဒ္ေတြ၊ မီးလင္းဖိုအေပၚနားက ၾကိဳးတန္းမွာ လက္ေဆာင္ေစာင့္ေနတဲ့ ေျခအိတ္ငယ္ေလးေတြ၊ အခ်ိန္မွန္ေရာက္လာတတ္တဲ့ အနီေရာင္ဝတ္စံုနဲ႔ စန္တာ၊ ၿပီးေတာ့ ႏွင္းပြင့္ငယ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ Jingle Bell သီခ်င္း၊ ခင္ဝမ္းရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ၊ ဗစ္တာခင္ညိဳရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ၊ လင္းနစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ၊ အငဲရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ သီခ်င္းသံေတြ… ဆိုေတာ့ ဒါ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတာ ျငင္းမရေအာင္ ေသခ်ာၿပီး အေပ်ာ္ေရာင္ေတြကလည္း ေနရာအႏွံ႔မွာ တလက္လက္ေတာက္ပလို႔။ အစိမ္းနဲ႔ အနီ ေရာေႏွာေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာအေရာင္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအေရာင္ပဲ။ အရင့္အရင္က ဒီဇင္ဘာေတြထက္ ပိုျပီး အဓိပၸါယ္ရွိ၊ ပိုျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းဖို႔ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးက အနားကို ေရာက္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား လို႔ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိတယ္။
မနက္ေစာေစာ ႏွင္း႐ိုက္ထားလို႔ မွဳန္ေနတဲ့ မွန္ျပတင္းမွာ အၿမဲသတိတရ ေရးေနက် စာလံုးေလးႏွစ္လံုးနဲ႔အတူ အသည္းပံုေလးေတြ ခ်ေရးလိုက္တယ္။ ေနေရာင္ေတြ လင္းလာၿပီး ႏွင္းကြဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ စာလံုးေလးေတြ ပ်က္သြားတာကို ေတြ႔ေပမယ့္ အရင္ကလို ဝမ္းနည္းစိတ္ကေလး နည္းနည္းမွ ျဖစ္မလာတာ ထူးဆန္းလိုက္တာ။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ဖာသိဖာသာေနတတ္တဲ့ ကြ်န္မဆီကို ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ တဖြဲဖြဲ နည္းနည္းခ်င္းစီ စီးဆင္း ေရာက္ရွိလာပံုကလည္း အံ့ၾသစရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ဆိုတာကို တအံ့တၾသေငးေမာေနရင္းက ကိုယ္တိုင္လည္း အလိုလို ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရႊင္လာတာကို သိသိမွတ္မွတ္ သတိထားမိခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ အသံထြက္ျပီး ရယ္ေမာလိုက္မိတယ္။ အရင္က အၿမဲလိုလို လြမ္းေနခဲ့ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာဟာ အခုေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ အစားထိုး ဝင္ေရာက္လာခဲ့ျပီး လြဲေခ်ာ္မွဳေတြ အဆံုးသတ္သြားပံုကလည္း ထူးဆန္းလွပလိုက္တာ။ ဘယ္တုန္းကမွ မေတာင္းခဲ့ဖူးတဲ႔ ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္စံုသြားပံုကလည္း မယံုႏိုင္စရာ။

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔အတူ ေန႔တိုင္း နားေထာင္ေနက် သီခ်င္းစာရင္းထဲက လြမ္းစရာသီခ်င္းေတြအစား ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ အစားထိုး လဲလွယ္လိုက္တယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ဖတ္ေနက်၊ ကိုယ္နဲ႔ လက္တကမ္းအကြာမွာ ရွိေနက် စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဖတ္လက္စ “ေလာကႀကီးမွာ ေၾကာင္ဆိုတဲ့ သတၱဝါေတြ မရွိေတာ့ရင္…” လို႔ အမည္ရတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါေဝဒနာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ေတြကို ဒိုင္ယာရီဆန္ဆန္ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ကိုလည္း သိမ္းဖယ္လိုက္မိျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အသံခ်ိဳသာတဲ့ ကဗ်ာေတြ ျပန္ရွာဖတ္ျဖစ္တယ္။ ခါတိုင္းဆိုးေနက် ပန္းႏုေရာင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လက္သည္းဆိုးေဆးအစား လင္းရွင္းတဲ့ နီညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ကို အစားထိုး၊ အဝတ္ဘီဒိုထဲမွာ စီရီေနတဲ့ ဝတ္ေနက် အေရာင္ေမွာင္ေတြကို ေခါက္သိမ္းလို႔ အေရာင္လင္းလင္းေတြကို ရွာေဖြခ်ိတ္ဆြဲ၊ ရွတတ ဝိုင္နီတစ္ခြက္နဲ႔အတူ သဇင္ညနဲ႔ အိပ္မက္လမ္း သီခ်င္းကို အခါခါ ျပန္ေက်ာ့ၿပီး နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အနည္းငယ္ ရီေဝစျပဳလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွင္းဆီဖူးအနီရဲရဲေတြကို ဆိုင္က လွမ္းမွာၿပီး ပန္းစိုက္အိုးေတြထဲ ေဝေနေအာင္ အလွဆင္ျဖစ္တာေပါ့။ ေသးငယ္သေလာက္ ေပါ့ပါးလြန္းတဲ့ လဲမွိဳ႕ေလးတစ္စက သယ္ယူလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ထုထည္ဟာ မယံုႏိုင္စရာ အတိုင္းအဆ မသိႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွတာ ေတြ႕ရေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူ႔ကို မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္မသြားေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ လဲမွိဳ႔ပြင့္ေလးကို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ အမိအရဖမ္းဆုပ္ၿပီး ပုလင္းတစ္လံုးထဲကို ထည့္သြင္း သိမ္းဆည္းထားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပၚလာခဲ့တယ္ဆိုတာကိုလည္း ဝန္ခံရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခိုက္အတံ့ေလးမွာ ကြ်န္မရဲ႕ အေတြးစတစ္ခ်ိဳ႔ဟာ ငယ္ဘဝက ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြဆီကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

ဒီလိုေလ… ငယ္ငယ္က အေရာင္စူးစူးလက္လက္နဲ႔ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကိုျမင္တိုင္း လိုခ်င္လိုက္တာ… လို႔ မၾကာခဏ ေတာင့္တခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ အခုလို ေဆာင္းဦးေပါက္ ညတစ္ညမွာ ဖန္ပုလင္းငယ္တစ္လံုးထဲမွာ လင္းလက္စြာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးသံုးေကာင္ကို ကြ်န္မ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးသံုးေကာင္လို႔ အထပ္ထပ္ ေရရြတ္ရင္း အိပ္ခန္းကို မီးအေမွာင္ခ်၊ ခန္းဆီးထူထူေတြကို အျပည့္ခ်ၿပီး ဖန္ပုလင္းေလးကို စာၾကည့္စားပြဲေပၚတင္ရင္း (မသိတတ္သား ဆိုးရြားစြာ) သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့။ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြဆီကရတဲ့ အလင္းေရာင္ဟာ ကြ်န္မရဲ႕ မက်ဥ္းမက်ယ္ အိပ္ခန္းထဲမွာေတာ့ ျပတ္သား လင္းရွင္းလို႔ပါပဲ။ အဲဒီအလင္းေရာင္ေလးကို ေငးၾကည့္ရင္း စားပြဲစြန္းမွာ ေခါင္းတင္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကြ်န္မက ေရွ႕ကေျပး ပိုးစုန္းၾကဴးေတြက အုပ္စုလိုက္ အလင္းေရာင္ေပးရင္း လမ္းျပၾကတယ္ေပါ့။ အျပင္မွာေရာ အိပ္မက္ထဲမွာပါ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔ အလင္းေရာင္ေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္စဖြယ္ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ အိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့ ဖန္ပုလင္းထဲမွာ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြ မလင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ သံုးေကာင္လံုး ျငိမ္သက္လို႔ ေသဆံုးေနၾကတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္လိုမွဳတစ္ခုတည္းနဲ႔ မစဥ္းမစား မဆင္မျခင္ ပိုးစုန္းၾကဴးေတြကို ပုလင္းထဲ ထည့္ပိတ္ထားခဲ့မိတာေလ။ တကယ္ဆို ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကို ဖမ္းေပးတဲ့သူက ခဏၾကည့္ၿပီးရင္ ျခံစည္းရိုးနားက သစ္ပင္ေတြၾကားထဲကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ေနာ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာျပီးမွ ေပးခဲ့တာပါ။ ကြ်န္မကသာ ေျပာစကားကို နားမေထာင္ပဲ သူတို႔ကို ညတစ္ဝက္နီးပါး ထိုင္ၾကည့္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ။ ညက ပိုးစုန္းၾကဴးေတြကို ထိုင္ေငးေနတုန္းက ရခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြဟာ မနက္မိုးလင္းေတာ့ အကုန္ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရံုသာမက ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ အသက္မဲ့ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ဝမ္းနည္းမွဳေတြသာ အစားထိုး ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေန႔စဥ္ရက္စြဲေတြထဲမွာ ျငီးေငြ႔ေနျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ တျဖည္းျဖည္းနည္းပါးလာခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားစပ္မိတဲ့အခါတိုင္း ငယ္ငယ္ကလို ပိုးစုန္းၾကဴးေလးသံုးေကာင္ ပိုင္ဆိုင္ရရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဦးမလားလို႔ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ မၾကာခဏ ျပန္ေမးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေျဖကေတာ့ မေရမရာပါ။

ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္သတိရျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ျငိမ္သက္ေနခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအနားမွာ ရစ္ဝဲေနတဲ့ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးနဲ႔ ဒီဇင္ဘာရဲ႕အေပ်ာ္ေရာင္ေတြကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားလာသူတစ္ေယာက္လို ၾကည္လင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ တစ္ဦးတည္း တစ္ေယာက္တည္းအတြက္သာ မဟုတ္၊ လူတိုင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တာေလ။ ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ရႊင္လိုစိတ္နဲ႔ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးကို အပိုင္သိမ္းထားဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ ဖန္ပုလင္းထဲက ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကို အျမဲသတိရေနမိဦးမွာ။ သူ လြင့္ႏိုင္သေလာက္ ေဝးသည္ထက္ ေဝးေဝးကိုသာ လြင့္ပါေစ။ ဒါမွ ဟိုးအေဝးၾကီးက ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူေတြဆီကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ နည္း မ်ား မဆို ေရာက္သြားႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကာလအတန္ၾကာ ေအးစက္ ကြယ္ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြကို ျပန္လည္ရွာေတြ႔ေစတဲ့ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ တလက္စတည္းမွာ ဒီလိုအခ်ိန္ကိုေရာက္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ဖယ္ခြာ ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြနဲ႔အတူ ေသးငယ္ေသာ္လည္း ခန္းနားလွပတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစေတြကို သက္ဆိုင္သူတစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္သြားေစဖို႔ (မေမ့မေလ်ာ့ - မပ်က္မကြက္) ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ တႏွစ္စာ…

သက္ေဝ
(၁၄ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၈)

Thursday, November 29, 2018

ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ား၊ ပိုင္ရွင္မဲ့ ေခြးမ်ားႏွင့္ ေခြးရူးအႏၱရာယ္


မၾကာေသးတဲ့ တစ္ညေနက အိမ္နီးခ်င္း စကၤာပူႏိုင္ငံသား အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေအာက္မွာေတြ႕လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ရင္း စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူ ၿပီးခဲ့တဲ့လက ျမန္မာျပည္ကို အလည္သြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ ေတာေတာင္ ေရေျမေတြနဲ႔ သိပ္လွတဲ့ႏိုင္ငံ၊ လည္စရာ ပတ္စရာ ၾကည့္စရာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေနရာေဒသေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတဲ့ႏိုင္ငံ၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ မျဖစ္မေန ထပ္သြားခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ သူတို႔က Tour Group နဲ႔သြားတာျဖစ္ၿပီး ဆယ္ညအိပ္ ဆယ့္တစ္ရက္ခရီးမွာ ရန္ကုန္၊ ပုဂံေညာင္ဦး၊ ပုပၸါး၊ မႏၲေလး၊ ဟဲဟိုး၊ အင္းေလးနဲ႔ ပင္းတယျမိဳ႔ေတြကို ေရာက္ခဲ့တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ပုဂံဘုရားေတြကို အခ်ိန္ယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ဖူးခြင့္ရလို႔ အထူးပဲ ၾကည္ႏူး ေက်နပ္ရေၾကာင္း၊ ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြကို ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ေနဝင္ခ်ိန္ၾကည့္ဖို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ခြင့္မျပဳေတာ့တာဟာ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ မႏၲေလးက်ံဳးကို သေဘာက်ၿပီး ဦးပိန္တံတားက ပတ္ဝန္းက်င္က ျမင္ကြင္းေတြဟာ အင္မတန္မွ လွပတဲ့အေၾကာင္း (သူက U Bain Bridge - ယူဘိန္ Bridge လို႔ အသံထြက္လို႔ ခဏေၾကာင္ၿပီး စဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။) ေဖါင္ေတာ္ဦးဘုရားကို ေရႊသကၤန္း ကပ္လွဴခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း၊ အင္းေလးေရျပင္ျပာနဲ႔ ပင္းတယကိုလည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ 

ရန္ကုန္မွာေတာ့ ေရႊတိဂံု၊ ဆူးေလဘုရားနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဈးကို ေရာက္ခဲ့တယ္ ကရဝိတ္ ေရာက္ခဲ့တယ္၊ ေနေရးထိုင္ေရး စားေရးေသာက္ေရး အစစ အရာရာ အဆင္ေျပတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာအၿပီးမွာ တစ္ခုပဲ... စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္ ဆိုၿပီး အားတံု႔အားနာနဲ႔ ေျပာတာက လမ္းမေပၚမွာ လမ္းသြယ္ထဲမွာ ဟိုနား ဒီနားမွာ ပိုင္ရွင္ရွိဟန္မတူတဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြက ေနရာအႏွံ႔ ရွိေနတာ အဆင္မေျပဘူး၊ သူ ေၾကာက္တယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ နီးနီးနားနား ေနရာေတြကို လမ္းေလွ်ာက္သြားခ်င္ေပမယ့္ မသြားရဲဘူး၊ Grab ေခၚရတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကို အလည္သြားရင္း ေခြးကိုက္ခံထားရဖူးေတာ့ သူပိုေၾကာက္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။ ႏိုင္ငံျခား ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြ မ်ားမ်ားလာေစခ်င္ရင္ အဲဒီ လမ္းေဘးက ပိုင္ရွင္မဲ့ ေခြးေတြကို အရင္ဆံုး တစ္ခုခု စီစဥ္ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ တဲ့။ သူ႔စကားအဆံုးမွာ ကြ်န္မ ဆက္ေတြးစရာ အေတြးစေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို အလည္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆီက လမ္းေဘးေခြးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္မ ၾကားရတာ ဒါပါနဲ႔ဆို ေလးႀကိမ္ေျမာက္ပါ။ ပထမနဲ႔ ဒုတိယအၾကိမ္က အလုပ္တာဝန္နဲ႔သြားတဲ့ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြဆီက ျဖစ္ျပီး တတိယအၾကိမ္ကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီကပါ။ သူတို႔ေျပာစကားေတြ အားလံုးက အတူတူပါပဲ။ ေခြးရူးအႏၱရာယ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ အဲဒီက လူေတြ မသိၾကတာလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတာင္ ပါပါေသးတယ္။ 

ကြ်န္မအေတြးေတြက အဲဒီမွာတင္ရပ္မေနပဲ ဟိုးတစ္ႏွစ္က အကိုတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ေရွ႕ သူထိုင္ေနတုန္း ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္က အသားလြတ္ လာကိုက္သြားတာ၊ ကုိက္တာမွ သူ႔တစ္ေယာက္တည္းေတာင္ မဟုတ္ လမ္းေပၚမွာ ေအးေအးသက္သာ လမ္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုပါ ဆက္တိုက္ ကိုက္သြားေသးတာ၊ ေနာက္ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ကားေတြကို ေရွာင္ျပီး လမ္းေဘးကပ္ေလွ်ာက္ေနရင္း ေရေျမာင္းထဲက တက္လာတဲ့ေခြးက လွမ္းကိုက္လိုက္တာ၊ ေခြးေတြက ကိုက္ျပီး ထြက္ေျပးသြားတာဆိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ကလည္း မလြယ္... လိုအပ္သမွ် ေဆးကုသမွဳတြ အျမန္ဆံုးလုပ္ျပီး မိသားစုေတြ ေသာကကိုယ္စီနဲ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြအေၾကာင္း၊ တခ်ိဳ႕ေတြက အိမ္က ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္ေတြ ခ်ေကြ်းထားၿပီး တစ္ခုခုလည္းျဖစ္ေရာ သူတို႔နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္သလို ေမးမရ ျမန္းမရ တာဝန္မဲ့ ေနတတ္ၾကတာေတြအေၾကာင္းကို ျပန္သတိရရင္း သူတို႔ေျပာတာ ဟုတ္တယ္လို႔ ေတြးေနတုန္း ဒီေန႔မနက္မွာ စာေရးေဖၚ မိတ္ေဆြ ကိုလင္းသူရိယႏြယ္ “7 days ေန႔စဥ္သတင္းစာ” မွာ ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတိုေလးကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္ ကိုလင္းသူရိယႏြယ္က စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ျပီး အင္ဂ်င္နီယာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ 

"ပိုင္ရွင္မဲ့ေခြး ေခြးရူးေရာဂါ ျပႆနာနွင့္ ျပည္သူ႔ အသံ" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က ေဆာင္းပါးရွင္ရဲ႕အသံကို အခုလို ၾကားသိရပါတယ္။

"လမ္းေဘး ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုမႈအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေထာက္ခံပါတယ္။ ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အဆိပ္ခ်တဲ့နည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခား ေျဖရွင္းနည္းေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လည္း ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိေနထိုင္ေနတဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာလည္း တခ်ိန္က အလားတူျပႆနာမ်ဳိး ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ တိရိစာၦန္ေတြကို ညွဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္သူတို႔ရဲ႕ေဘးက ကာကြယ္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔အတူ တာဝန္ရွိ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ပူးေပါင္းျပီး ေျဖရွင္းၾကရတာပါ။ ေခြးေတြကို ေဘးလြတ္ရာ ေနရာမွာ ျခံေတြခတ္ၿပီး ထားတယ္။ အထီးအမ အတူထားေပမဲ့ သားေၾကာျဖတ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ မေပါက္ဖြားႏိုင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီလို ထားတဲ့ ေခြးေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ စရိတ္စကကို fund raising လုပ္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြက တိရိစာၦန္ခ်စ္သူမ်ား ပရဟိတ အဖြဲ႕ေလးေတြ ဖြဲ႕ၿပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ လူစည္ကားတဲ့ ကားဂိတ္ေတြ၊ ဘူတာ႐ံုေတြမွာ အလွဴခံထြက္ၾကတယ္။ အဲဒီကရတဲ့ ေငြေတြကို ေခြးေတြ အသံုးစရိတ္အတြက္ လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီလို လုပ္တဲ့အတြက္လည္း ေက်ာင္းေတြက ဒီေက်ာင္းသားေတြကို လူမႈေရးဘာသာရပ္ အတြက္ အမွတ္ေတြ ေပးပါတယ္။

ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ မ်ဳိးဆက္တစ္ဆက္ ကုန္ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ မ်ဳိးဆက္ မက်န္ေတာ့တဲ့အတြက္ အခုအခ်ိန္မွာဆိုရင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြ လံုးဝ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး ေျဖရွင္းနည္း ျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါတယ္။"

****
သူေရးထားတာကို ကြ်န္မ ရာႏွဳန္းျပည့္ သေဘာတူ ေထာက္ခံပါတယ္။ အခုလို သေဘာတူ ေထာက္ခံဖို႔ရာ ခိုင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းေတြကလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒီလိုပါ... လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က WHO (World Health Organization) ရဲ႕ စစ္တမ္းအရ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ေခြး႐ူးေရာဂါ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပြားတဲ့ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ စစ္တမ္းအရဆို တစ္ႏွစ္ကို ေခြးကိုက္မွဳ ၆၀၀,၀၀၀ (ေျခာက္သိန္း) ခန္႔ရွိၿပီး ေခြး႐ူးေရာဂါ ျဖစ္ပြားမွဳက တစ္ေထာင္ေလာက္ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆိုေတာ့ တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ တစ္ရက္ကို လူ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ ေခြးကိုက္ခံေနၾကရတယ္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ားတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြပါလိမ့္...

တိရိစာၧန္ေတြကို ခ်စ္ခင္တတ္တဲ့သူဟာ ႏွလံုးသားေတြ ေႏြးေထြးတဲ့သူ၊ သူတပါးကို ၾကင္နာ သနားတတ္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ စာေတြထဲမွာ ကြ်န္မ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ေခြးေလးေတြ ေၾကာင္ေလးေတြ အပါအဝင္ အိမ္ေမြးတိရိစာၧန္ အေကာင္ေလးေတြကို အင္မတန္ ခ်စ္ခင္တတ္ပါတယ္။ သံေယာဇဥ္ေတြ မ်ားရလြန္း ပူေလာင္ရလြန္းတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ေမြးထားၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ တာဝန္မေၾကႏိုင္ရင္ ခက္မွာစိုးတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ေခြးေလးတစ္ေကာင္း ေမြးအျပီး သူတို႔ေလးေတြ ေသဆံုးသြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာအေကာင္မွ ထပ္မေမြးေတာ့တာပါ။ အခုကိစၥမွာလည္း လမ္းေဘးက ပိုင္ရွင္မဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြကို အညႇာအတာကင္းကင္းနဲ႔ ကိစၥတံုး လုပ္ပစ္ဖို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခုက ဦးေဆာင္၊ နည္းလမ္းတစ္ခုခု ရွာေဖြျပီး စနစ္တက် ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ေခြး႐ူးေရာဂါဆိုတာက ေခြးအခ်င္းခ်င္း တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ ကိုက္ရင္းကေန အလြယ္တကူ ကူးစက္ပ်ံ႕ပြားလာတတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးပါ။ ကိုယ့္ကို ကိုက္တဲ့ေခြးက တကယ္သာ ေခြးရူးေရာဂါပိုး ရွိေနတာ ေသခ်ာခဲ့ရင္ ကုရာနတၳိ ေဆးမရွိ၊ ဘာမွ လုပ္လို႔မရပဲ အသက္ဆံုးရွံဳးရမွာပါ။ ေခြး႐ူး မ႐ူးကိုု ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ရာကလည္း လမ္းေပၚမွာ ေနေနတဲ့ ေခြးေတြမို႔ ဘယ္က ေရာက္လာတာမွန္းမသိ၊ ဘယ္သူကမွလည္း တာဝန္မခံ၊ တစ္ခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း ေကြ်းတုန္းက ေကြ်းထားၿပီး တကယ္တမ္း သိခ်င္လို႔ စံုစမ္း ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ပိုင္ရွင္နာမည္ခံဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ မသိဘူး မရွိဘူး ဘူးခံမယ္ ဆိုတာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ခဏတျဖဳတ္ အလည္အပတ္ေရာက္လာတဲ့ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြသာမက၊ ေန႔စဥ္ လွဳပ္ရွားသြားလာေနရတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြအတြက္ပါ အင္မတန္မွ စိတ္ေၾကာင့္ၾကစရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ 

ဒါေၾကာင့္ ေခြးကိုက္တဲ့အမွဳ ေလ်ာ့က်သြားေစဖို႔၊ ေခြး႐ူးေရာဂါ ျဖစ္ပြားၿပီး အသက္ဆံုးရွံဳးရသူဦးေရ နည္းပါးေစဖို႔၊ အမ်ားျပည္သူေတြ လမ္းေပၚမွာ စိတ္ခ်လက္ခ် လံုျခံဳစြာ သြားလာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပိုင္ရွင္မဲ့ လမ္းေဘးက ေလလြင့္ေခြးေတြကို စနစ္တက် စီစဥ္ ထိန္းသိမ္းေစလိုေၾကာင္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆီက ျပန္ၾကားရတဲ့ အသံေတြနဲ႔ ကိုယ္သိသမွ် သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို အေျခခံရင္း ဒီစာစုကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာစုထဲမွာ ေဆာင္းပါးတိုေလးကို ထည့္သြင္း အသံုးျပဳခြင့္ေပးတဲ့ ကိုလင္းသူရိယႏြယ္ ကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္။

သက္ေဝ
(၂၁ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၈)

- ၂၀၁၈ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ ရက္ 7 Day Daily ေန႔စဥ္သတင္းစာတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Tuesday, November 20, 2018

တိမ္တိုက္ၾကားက နားတစ္စံု

(၁)

ကမ္းစပ္မွာ ေျခစံုရပ္ရင္းက ကြ်န္ေတာ္ဟာ ပင္လယ္ကိုၾကည့္ဖို႔၊ ပင္လယ္နဲ႔ စကားစျမည္ေျပာဆိုဖို႔ ေရာက္လာခဲ့တာပါလို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ ေျပာသာေျပာလိုက္တယ္ တကယ့္တကယ္မွာ အသံက အသံအျဖစ္နဲ႔ အျပင္ကို ထြက္မလာဘူး။ လည္ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ရွင္းလိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေျပာလိုက္တယ္။ ေျပာတယ္လို႔ ေသခ်ာေအာင္ ပါးစပ္လွဳပ္ေပမယ့္ အသံက လိုက္ထြက္မလာဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာေလာဆယ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အသံမပါတဲ့ စကားကိုပဲ ပင္လယ္ဟာ နားလည္သလိုဟန္နဲ႔ ေလတစ္ခ်က္ ခြ်န္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သိတယ္၊ ပင္လယ္ဟာ အလိုက္သိတယ္၊ အရာရာကို နားလည္တတ္တယ္၊ ေခါင္းေတာ့ ညိတ္မျပတတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ေလခြ်န္တတ္တယ္။ သူ ေလခြ်န္ေတာ့ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ေရျပင္ဟာ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွားျဖစ္ၿပီး ေရျပာေတြ ေနရာေရြ႕သြားတာကို အထူးအဆန္းလို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ တံတားေအာက္က ျဖတ္စီးသြားတဲ့ ေရဆိုတာ သူတို႔ေတြလား။ ျမစ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါ ခ်ိဳးလို႔မရႏိုင္ဘူး ဆိုတာကေရာ ဒီလိုေရမ်ိဳးေတြပဲလား။ ကမ္းစပ္က အုန္းပင္လို ပင္လယ္ကဗြီးလို အပင္ေတြ ယိမ္းထိုးကခုန္ေနတာ ညီညီညာညာ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗန္ဒါလား ဗာဒံလား နာမည္မွန္မသိတဲ့ အပင္က အရြက္ခပ္ဝိုင္းဝိုင္းေတြ ေႂကြက်လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ အက်င့္ပါေနတဲ့အတိုင္း လည္ေခ်ာင္း (ထပ္) ရွင္းၿပီး ပင္လယ္ကို စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစား အားယူရျပန္တယ္။ ဘယ္အေၾကာင္းအရာကေန စေျပာရရင္ ေကာင္းမလဲ...

ဘယ္အေၾကာင္းအရာကေန စေျပာရရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနတုန္းမွာ ေနာက္ေက်ာဖက္ ကားလမ္းမေပၚက ကားတစ္စီး အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းသြားတယ္။ ကားရဲ႕ စက္သံမွာကို အလ်င္စလိုဟန္ေတြ အမ်ားၾကီးစြက္ေနခဲ့တာ သတိျပဳမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာ ကားစက္သံက တိကနဲ ရပ္သြားတယ္။ တကယ္ဆို အရာရာဟာ တျဖည္းျဖည္းေဝးရင္ မွိန္ေဖ်ာ့ တိုးတိတ္ရင္းကမွ ကြယ္ေပ်ာက္သြားရမွာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးလား၊ ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္ ျပန္သေဘာက်ရျပန္တယ္၊ ကဗ်ာဆရာေတြ သံုးေလ့ရွိတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းမ်ိဳးပဲေနာ္... တျဖည္းျဖည္းေဝးရင္ မွိန္ေဖ်ာ့တိုးတိတ္ရင္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားရမွာ မဟုတ္ဘူးလား တဲ့။ အခုကေတာ့ မလွမ္းမကမ္း မနီးမေဝးေနရာမွာတင္ တိကနဲ ရပ္သြားရတဲ့အျဖစ္။

မေနႏိုင္လို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားက ပံုစံေဟာင္းေဟာင္းပဲ အေရာင္က ေဆးျပယ္ေနတဲ့ မြဲေျခာက္ေျခာက္ နီညိဳေရာင္ (တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတာက္ပေကာင္း ေတာက္ပခဲ့ပါလိမ့္မယ္) ကိုယ္ထည္က ခပ္ျပားျပား ရွည္ရွည္၊ ဘာကားအမ်ိဳးအစားမွန္း မသိဘူး။ ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ကားေမာင္းသူဖက္က တံခါးတစ္ခ်ပ္ပြင့္လာတယ္။ လူတစ္ေယာက္... ကြဲကြဲျပားျပားေျပာရရင္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ဆင္းလာတယ္။ ကားတံခါးကို ျပန္မပိတ္ပဲ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ လွမ္းလာပံုကလည္း တဆိတ္ေတာ့ အလ်င္စလိုဟန္ ေတြ ပါေနတာပါပဲ။ သူက ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့ေနရာကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ ရွပ္အက်ႌ ျဖဴဝါဝါနဲ႔ ကာကီေရာင္ ေဘာင္းဘီ ကို ဝတ္ထားတယ္။ လူပံုက ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ပဲ။ ေဝးေနတာၾကာင့္ေရာ ဦးထုပ္ကို ခပ္စိုက္စိုက္ ေဆာင္းထားတာေၾကာင့္ေရာ သူ႔မ်က္ႏွာကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မျမင္ရဘူး။ ဒါေပမယ္ ေသခ်ာတာက သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့မွာ သူ႔လိုပံုစံနဲ႔ မိတ္ေဆြ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုကားမ်ိဳးေမာင္းတဲ့ မိတ္ေဆြ မရွိဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ မိတ္ေဆြစာရင္းဟာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရေအာင္နည္းပါးပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ခဏထားလိုက္ဦးစို႔... ဆက္ေျပာရင္ စကားေျပာစရာ မိတ္ေဆြမရွိလို႔၊ အသံမထြက္ေတာ့လို႔၊ ကိုယ့္အသံ ကိုယ္ ျပန္မမွတ္မိေတာ့လို႔ ပင္လယ္နဲ႔ လာစကားေျပာရတယ္ေတြ ဘာေတြ အက်ယ္အက်ယ္ ျဖစ္ကုန္လိမ့္မယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ဦးတည္ၿပီး ေလွ်ာက္လာေနတဲ့လူအေၾကာင္းပဲ ဆက္ေျပာရေအာင္။

(၂)
သူက ခပ္သြက္သြက္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔အတူ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ဦးတည္ၿပီး ေလွ်ာက္လာေနရင္းက လက္ႏွစ္ဖက္ကိုု ေလထဲမွာ ေဝွ႔ယမ္းလိုက္တာ ေတြ႕ရတယ္။ သူ႔ဟန္ပန္က အႏွစ္ႏွစ္ အလလကြဲကြာေနတဲ့ အသိမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေတြ႔လို႔ အားရဝမ္းသာ လွမ္းျပီး လက္ျပလိုက္တဲ့ ဟန္ပန္မ်ိဳး။ ခက္ေနတာက ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို မသိဘူး။ ဒီေတာ့ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ျပေနတာ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ယူဆတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ၾကည့္ရတာ တကယ့္ကို တရင္းတႏွီးနဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ္ ၾကံရာမရျဖစ္ျပီး အေနာက္ဖက္ကို ေယာင္ယမ္း လွည့္ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်ာ္ျပီး ေနာက္ေက်ာဖက္မွာ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္စရာ တစံုတစ္ေယာက္မ်ား ရွိေနမလားလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေရွ႕ေနာက္ ေဘးဘီဝဲယာမွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနဘူး။ အရိပ္မရွိတဲ့ ေဟာဒီ ပင္လယ္ကမ္းစပ္တစ္ေလ်ာက္မွာ ရပ္ေနသူဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းဗ်ာ၊ ဆိုေတာ့ သူ လက္ျပေနသူဟာလည္း ကြ်န္ေတာ္ပဲလို႔ ေသခ်ာလိုက္ရတယ္။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို မသိဘူး။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူက ကြ်န္ေတာ့္အနားကို နီးလာေနျပီ။ "ေဟ့လူ… ခင္ဗ်ာကို ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူးဗ်” လို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္တယ္၊ အသံထြက္ေျပာဖို႔ အားယူလိုက္ေတာ့ “ေဟ့…” ဆိုတဲ့ မပီမသ ေျခာက္ကပ္ကပ္အသံတစ္မ်ိဳးက လည္ေခ်ာင္းဝကို အရင္ဆံုး ေရာက္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ခြန္း… “ေဟ့လူ…” ဆိုတဲ့ အသံ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ထြက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သူက ခပ္သြက္သြက္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔အတူ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ႏွစ္ေပေလာက္အကြာကို ေရာက္ေနခဲ့ျပီ္။ အနားကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း “ဒီေန႔ ေနသိပ္ပူတယ္… ေနပူၾကီးထဲမွာ ခင္ဗ်ား ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ၊ ဘာေတြ လိုုက္ရွာေနတာလဲ" လို႔ သူက ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္မွာေတာ့ တအံ့တၾသနဲ႔ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း “ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး” လို႔ ေျပာထြက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနရတုန္း။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူက ေနာက္တစ္ခြန္း ထပ္ေမးတယ္ “ခင္ဗ်ား တစ္ခုခု ရွာေနတာ မဟုတ္လား” တဲ့။ သူစကားေျပာတဲ့ အသံက ေတာ္ေတာ္နားေထာင္လု႔ိေကာင္းတယ္၊ ၾကည္လင္ျပီး အသံခ်ိဳတယ္။ သီခ်င္းဆိုရင္ အင္မတန္ လူၾကိဳက္မ်ား ေအာင္ျမင္မယ့္ အသံမ်ိဳးပဲ လို႔ စိတ္ထဲကေန ၾကိတ္ျပီး မွတ္ခ်က္ခ်မိေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူ႔အေမးကို ေျဖစရာ စကားမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကိုတစ္လွည့္၊ လမ္းလယ္ေခါင္မွာ တံခါးဖြင့္ရင္း ရပ္ထားခဲ့တဲ့ ကားကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္ရင္း “ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့အသံက တိုးလို႔လား ဒါမွမဟုတ္ မသဲကြဲလို႔လား မသိ၊ သူက ဘာမွ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား ျဖစ္ဟန္မျပဘူး။ ပင္လယ္ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူျပီး ေငးၾကည့္ေနရင္းက "ဟိုးမွာ ေတြ႔လား တိမ္ေတြ… အဲဒီတိမ္ေတြဆီ အလည္သြားမလို႔ ေကာင္းကင္ေပၚတက္ရေအာင္ ေလွခါးတစ္စင္း လိုုက္ရွာေနတာဗ်..." လိုု႔ ေျပာတယ္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားတယ္။ လန္႔ဆို သူ႔အသံကလည္း လိုတာထက္ နည္းနည္းပို က်ယ္ေနတာကိုး။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ "ေလွခါးရရင္ ဘယ္မွာမွီထားရမလဲ ဒါမွမဟုတ္ ဘာနဲ႔ ေထာက္ရမလဲဆိုတာပါ ထည့္စဥ္းစားရမယ္ မွီစရာ တစ္ခုခု ဒါမွမဟုတ္ ေထာက္စရာ ေဒါက္တစ္ခုုေတာ့ မရွိမျဖစ္ လိုုအပ္ေနတယ္" လိုု႔ သူ႔ဟာသူ ေျပာသလိုုလိုု ကိုုယ့္ကိုု ေမးသလိုုလိုုနဲ႔ ဆက္ေျပာျပန္တယ္။ ျဖစ္ရေလ… ေကာင္းကင္ေပၚေရာက္ေအာင္ တက္ဖိုု႔ ေလွခါးအတြက္ ေထာက္ထားစရာ အမွီအတြယ္တစ္ခုု လိုုက္ရွာေနသတဲ့။ သူ႔ကိုု "ဒီမွာ… ဒီမွာ… ခင္ဗ်ား ေအ ပံုုသ႑ာန္ ေလွခါးမ်ိဳး ေတြ႔ဖူးသလား..." လိုု႔ ေမးလိုုက္တယ္။ ေအ ပံုုသ႑ာန္ ေလွခါးဆိုုတာ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ မွ်ေျခညီေအာင္ ျပန္ထိန္းထားျပီး မွီတြယ္စရာ မလိုုအပ္၊ သူ႔ဟာသူ ရပ္တည္ႏိုုင္တဲ့ေလွခါးမ်ိဳး။ သူက ေခါင္းယမ္းျပတယ္။ သူ႔ကမာၻမွာ အဲဒီေလွခါးမ်ိဳး မရွိဘူး တဲ့။ သူ႔စကားကိုုၾကားရတာ အံ့ၾသျပီး ရယ္ခ်င္ေပမဲ့ သူ႔ကမာၻ ဆိုုတဲ့ အသံုုးအႏွဳန္းကိုု မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ႏွစ္သက္သြားတာေၾကာင့္ မရယ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကမာၻ တဲ့… ဒါဆို ကြ်န္ေတာ့္ကမာၻကေရာ ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ့္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ေခါင္းကို သံုးရာ့ေျခာက္ဆယ္ ဒီဂရီ ခ်ာလပတ္လည္ေနေအာင္ ဟိုေမာ့ ဒီေမာ့လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္း ခင္မင္ႏွစ္လိုစိတ္ဝင္လာတယ္။ သူ႔ကို မိတ္ေဆြဖြဲ႕ခ်င္၊ စကားစျမည္ ေျပာခ်င္စိတ္ေပၚလာတာေၾကာင့္ “ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို ေအ ပံုုသ႑ာန္ ေလွခါးကူရွာေပးမယ္...” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အသံက ေရွာေရွာရွဴရွဴ သြက္သြက္လက္လက္ပဲ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ ျပန္ျပီး အံ့အားသင့္ေနမိေသးတယ္။ သူက ျပန္ေျပာတယ္... ဒုကၡမရွာပါနဲ႔ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔မွ တာဝန္မပိုေစခ်င္ဘူး တဲ့။ ေတာ္ေတာ္လာတဲ့သူ...

ျပီးေတာ့ ဘာမေျပာညာမေျပာ၊ သူ႔ရဲ႕ ညာဖက္လက္ကို ကြ်န္ေတာ့ဆီ ဟန္ပါပါနဲ႔ ဆန္႔တန္းေပးတယ္။ ဟာ... တယ္ဟုတ္ပါလား လို႔ ေတြးျပီး ရယ္ခ်င္စိတ္တစ္ဝက္နဲ႔ လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သူ႔ဆီက ဒီလိုအျပဳအမူမ်ိဳးကို ေမွ်ာ္လင့္မထားဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ သူ လက္ကမ္းေပးပံုက သိပ္ေတာ့ အဆင္ေျပေျပ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ မရွိလွဘူး။ အေလ့အက်င့္မရွိသလို၊ ၾကိဳးစားျပီး က်င့္ယူထားရသလိုမ်ိဳး၊ ေထာင့္ေတာင့္ေတာင့္နဲ႔။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာကေတာ့ ဘာမွမထူးဆန္းေလဟန္၊ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာပါပဲ။ တကယ့္ပြဲၾကီးလမ္းၾကီးေတြမွာ ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာ ႏွဳတ္ဆက္သလို က်ဳပ္နာမည္ ဘယ္သူပါ ဘယ္ဝါပါ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ သူ မေျပာဘူး။ သူမေျပာေတာ့ ကိုယ္လည္း မေျပာရံုေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ လက္ကို ႏွစ္ခ်က္ သံုးခ်က္ လွဳပ္ယမ္းျပီး (ဟန္ေဆာင္မွဳ ကင္းကင္းနဲ႔) ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီကစျပီး သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း မိတ္ေဆြအျဖစ္ကို ေရာက္သြားၾကတာပဲ။

(၃)
သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ ဘဝဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ သူလည္း ေပ်ာ္တယ္လို႔ ႏွစ္ခါ သံုးခါမက ေျပာဘူးတယ္။ သူ ဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မေသခ်ာဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အသံ ကိုယ္ျပန္ၾကားရလို႔ ေပ်ာ္တာပါ။ အရင္ကလို သစ္ပင္ေတြ သစ္ရြက္ေတြ၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ ပင္လယ္ကို သြားျပီး စကားေျပာက်င့္စရာ မလိုေတာ့ဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာတစ္ခု မဟုတ္လား။ သူက ပင္လယ္ကို ခ်စ္တယ္ ဒါပမယ့္ ေရထဲမဆင္းခ်င္ဘူး၊ အဝတ္ေတြေရစိုတာ သူ မၾကိဳက္ဘူး။ တိမ္ေတြဆီ အလည္အပတ္သြားဖို႔ကိစၥကိုေတာ့ မၾကာခဏ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ တိမ္ေတြေပၚကို တက္စရာ ေလွခါးရွာၾကဦးမလား လို႔ေမးရင္ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေနတတ္တယ္။ သူက ေျပာေသးတယ္၊ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ့္ကို သူအဲဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အံ့အားသင့္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ သိပ္ရယ္စရာေကာင္းသတဲ့။ ေနႏွင့္ဦးေပါ့ ကိုယ့္လူရာ… က်ဳပ္ကလည္း ခင္ဗ်ား ေလွခါးအတြက္ ေထာက္စရာ မွီစရာရွာတယ္ဆိုတာကို သိပ္ရယ္ခ်င္တာပါပဲ။ 

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပထမဆံုး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ေနရာ - ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ စေနေန႔တိုင္း ဆံုေလ့ရွိၾကတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စက္သံၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ ကားေဟာင္းၾကီးကိုေမာင္းျပီး လူေတြနဲ႔ေဝးေဝး ပန္းျခံတစ္ခုထဲက ေရကန္ၾကီးေဘး အရိပ္ေကာင္းတဲ့ သစ္ပင္ေအာက္မွာ သြားထိုင္ၾကတယ္၊ တစ္ခါ တစ္ခါ ဝိုင္အနီေတြ ေသာက္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ဝက္ေပါင္ေျခာက္နဲ႔ ဒိန္ခဲေတြ ဝယ္သြားတယ္။ သူကေတာ့ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္ေတြ ယူလာတတ္တယ္။ စာအုပ္ေတြလည္း သူ႔ကားထဲမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါလာတတ္တယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ကေတာ့ နံရံအျမင့္ၾကီးေတြအေၾကာင္း၊ တံတိုင္းေတြအေၾကာင္းနဲ႔ ေလွခါးေတြအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္မ်ိဳး၊ စာနည္းနည္း ပံုမ်ားမ်ားနဲ႔ စာအုပ္ထူထူေတြ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို အင္ဂ်င္နီယာလို႔ ထင္ေနတာပဲ၊ ေမးေတာ့ မေမးျဖစ္ဘူး။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့ကို ဘာမွ မေမးဘူး။ တစ္ရက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့လက္ထဲကိုင္လာတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ပါးေလးကို သူယူၾကည့္တယ္၊ ျပီးေတာ့ ကဗ်ာေတြ ေရးရ ဖတ္ရတာ ဘယ့္ႏွယ့္ေနသလဲဗ် လို႔ ေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မေျပာရေသးခင္မွာပဲ သူက ကဗ်ာတိုေလးေတြ ၾကိဳက္တယ္ ဥပမာ ေမာင္ပန္းေမႊးေပါ့ဗ်ာ… တဲ့။ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ “ေမာင္ပန္းေမႊး ပို႔စကဒ္ထဲက ကဗ်ာေလးေတြ ကူးေရးမယ္…” ဆိုတဲ့ ကိုင္ဇာရဲ႕သီခ်င္းကို လက္ခုပ္တီးျပီး အတူတူ ဆိုၾကတယ္၊ သီခ်င္းဆံုးေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရယ္ေမာလိုက္ၾကတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား အရိပ္အေယာင္ေတြ ရွာမရေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ သဘာဝနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ထိုင္ၾကတယ္။ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ စကားေတြေျပာရတယ္၊ ဝိုင္အတူ ေသာက္ရင္း ရီေဝရတယ္၊ စာေလး ကဗ်ာေလး ဖတ္ၾကတယ္ တစ္ခါတစ္ခါ သီခ်င္းဆိုၾကတယ္၊ ဒါဆို ဘဝဟာ အတန္အသင့္ေတာ့ ျပည့္စံုျပီး ေနေပ်ာ္စရာပဲ မဟုတ္လား။ 

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္စီဘဝေတြအေၾကာင္း မေျပာၾကဘူး၊ လြမ္းတဲ့ ေဆြးတဲ့အေၾကာင္းေတြ မေျပာၾကဘူး၊ အသည္းကြဲဖူးသလားလို႔ မေမးၾကဘူး၊ လက္ရွိ ကမာၻ႕ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း မေျပာဘူး။ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာေရးအေၾကာင္း မေဆြးေႏြးဘူး။ ဘာစီးပြားေရးလုပ္သလဲဆိုတာ မေဆြးေႏြးတဲ့အျပင္ ဝင္ေငြအေၾကာင္းလည္း ဘယ္သူမွ စကားမစၾကဘူး။ မိုးရြာတဲ့ေန႔ေတြေရာက္ရင္ေတာ့ ထိုင္ေနက် သစ္ပင္ေအာက္မွာ မိုးမလံုေတာ့တာမို႔ ေနရာေျပာင္းရတယ္၊ အဲဒီအခါက်ရင္ေတာ့ ရာသီဥတုအေၾကာင္း မျဖစ္မေန ေျပာျဖစ္တယ္။ ဒါလည္း ၾကီးက်ယ္ခန္းနားတာ ဘာတစ္ခုမွ မပါဘူး၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါ၊ ကမာၻၾကီး ပူေႏြးလာတာ အိုဇုန္းလႊာ ေပါက္လို႔ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ရာသီဥတုေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြား ေဖါက္ျပန္ေရြ႕လ်ားလာတာကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး လက္ခံၾကတယ္။ ေလွခါးရရင္ အိုဇုန္းလႊာကို သြားဖာၾကရင္ေကာင္းမယ္ဗ် လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာေတာ့ သူ ေခါင္းညိ္တ္တယ္၊ ေလွခါးရွာျပီး တိမ္ေတြဆီသြားဖို႔အေရးဟာ သူ႔ရဲ႕ အေတြးထဲ အတည္အခန္႔ ေနရာယူထားတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိတာေပါ့။ တစ္ခါက ကမာၻေပၚမွာ ေလွခါးထစ္ေတြ အမ်ားဆံုးရွိတဲ့ေနရာဟာ ဘယ္ေနရာျဖစ္မလဲ လို႔ သူ ေမးဖူးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ေနက် စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ မရွိဘူး၊ စာၾကည့္တိုက္မွာ သြားရွာေပးမယ္လို႔ ေျပာေတာ့ သူေက်နပ္သြားတယ္။ သူက ေတာ္ေတာ္အျမင့္ၾကိဳက္တဲ့သူပဲ၊ သူမက္ေနက် အိပ္မက္ေတြထဲမွာ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ ေလွခါးထစ္ေတြကို တက္ရတယ္၊ ေတာင္ကုန္းမတ္မတ္ေတြကို တြယ္ကုတ္ျပီး တက္သြားရတယ္ ျပီးေတာ့ တိမ္ေတြဆီကို ေရာက္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေျပာျပတတ္တယ္။ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမာၻပဲ။ 

(၄)
ဒီေန႔ စေနေန႔။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆံုေနက်ေနရာကို ဟိုးအရင္စေနကလည္း သူ ေရာက္မလာဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ စေနကလည္း သူေရာက္မလာဘူး။ အခု ဒီစေနမွာလည္း ညေနေစာင္းလို႔ ေနလံုးၾကီး ပင္လယ္ထဲကို ငုတ္လွ်ိးသြားတဲ့အထိ သူေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ဒါပါနဲ႔ဆို စေနသံုးပတ္ရွိသြားျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္လာတယ္။ ခက္ပံုခက္နည္းက ကြ်န္ေတာ္ သူေနတဲ့ေနရာတို႔ ဖုန္းနံပါတ္တို႔ကို ေမးမထားမိဘူး၊ ဒီေတာ့ သူ႔ကို ဘယ္မွာ လိုက္ရွာရမွန္း၊ ဘယ္လို ဆက္သြယ္ရမွန္း မသိဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး သူေမာင္းလာတဲ့ နီညိဳေရာင္ ကားရဲ႕ နံပါတ္ကိုေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ သတိမျပဳမိဘူး မွတ္မထားမိဘူး။ ဆံုေနက် စေနေန႔တိုင္း ေတာ္ဝင္ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲက သစ္ပင္ၾကီးေအာက္မွာပဲ သြားေစာင့္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရက္သတၱ ေလးပတ္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ဖတ္လက္စ ေန႔စဥ္သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ကိုင္ရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆံုေနက် သစ္ပင္ေအာက္ကို ေရာက္သြားတယ္။ ေစာင့္ရမွာက ကြ်န္ေတာ့အလုပ္ပဲ မဟုတ္လား။ မိုးမခပင္ၾကီးတစ္ပင္ေအာက္က ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ထိုင္ျပီး သူ႔ကို ေစာင့္ေနရင္း လက္ထဲမွာ ကိုင္လာတဲ့ သတင္းစာထဲက ကားေၾကာ္ျငာေတြကို ေတြ႔ရေတာ့ တစ္ခု သတိရသြားတယ္။ သူ႔ကား စက္တစ္ခုခုခ်ိဳ႕ယြင္းေနလို႔လား လို႔ အေတြးေရာက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနရာနဲ႔ မနီးမေဝးမွာရွိတဲ့ ကားေဟာင္း ကားသစ္ေတြ ျပဳျပင္ ေရာင္းဝယ္ ေဖါက္ကားရာမွာ နာမည္ၾကီးလွတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ မ်က္စိတစ္ဆံုးက်ယ္လြင့္တဲ့ ေျမကြက္လပ္ၾကီးထဲမွာ ကားေတြ ကားေတြ နည္းတာမဟုတ္ဘူး… အဲဒီ ေထာင္ခ်ီေနေအာင္ မ်ားျပားလွတဲ့ အရြယ္စံု အေရာင္စံု အမ်ိဳးအစားစံုလင္လွတဲ့ ကားေတြထဲမွာ နီညိဳေရာင္ ျပားျပားရွည္ရွည္ ကားတစ္စင္းကို လိုက္ရွာေနမိတယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္သိသမွ်က အဲဒီကားနီညိဳေရာင္ပဲ မဟုတ္လား။ 

ကြ်န္ေတာ္ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ တေမွ်ာ္တေခၚျမင္ေနရတဲ့ ကားေဟာင္းေတြအမ်ားၾကီးထဲမွာ ေဆးျပယ္ေနတဲ့ မြဲေျခာက္ေျခာက္ နီညိဳေရာင္ကားကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ေနရျပီ။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေတာ့ ကားရဲ႕ ေခါင္းပိုင္းဟာ ပိန္လိန္ရွံဳ႕တြေနတယ္။ မီးလံုးေတြကလည္း ကြဲလို႔။ ကားရဲ႕ အေရွ႔မွန္ကလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ရုတ္တရက္ အေတြးတစ္ခု ေခါင္းထဲ ျဖတ္ေျပးသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတြးကို ခ်က္ခ်င္းေဖ်ာက္ျပီး ဖြ ဖြ လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ… လို႔ ခပ္တိုးတိုး ရြတ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းမွာ စက္ဆီေတြ ေပက်ံေနတဲ့ ဝတ္စံုကိုယ္စီနဲ႔ လူတစ္စု အနားက ျဖတ္သြားတာေတြ႔လို႔ ဟိုကား နီညိဳကို ညႊန္ျပျပီး သိခ်င္တာကို ျမန္ျမန္ေမးရတယ္။ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ဂိုေထာင္ကို ေမးဆတ္ျပတယ္။ အဲဒီမွာ သြားေမးပါတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထူပူေနေတာ့ ေက်းဇူးတင္စကားကိုေတာင္ ကေသာကေမ်ာ ေျပာျပီး ဂိုေထာင္ရွိရာကို သုတ္ေျခတင္လာခဲ့တယ္။ ဂိုေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ သူတို႔က စာအုပ္တစ္အုပ္ ထိုးေပးတယ္ အဲဒီအထဲမွာ ရွာၾကည့္ပါ တဲ့။ ကားပံုနဲ႔ ကားပိုင္ရွင္ပံုေတြကို ေန႔စြဲအလိုက္ စာရင္းသြင္းထားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို သူေရာက္မလာတဲ့ စေနေန႔ကို ေနာက္ျပန္ ျပန္တြက္ၾကည့္ျပီး အဲဒီရက္အပိုင္းအျခားကို ရွာရတယ္။ ေတြ႔ပါျပီ… သူမွ သူ အစစ္။ ဓါတ္ပံုထဲမွာ သူက ထံုးစံအတိုင္း မထီတရီအျပံဳးနဲ႔။ ပံုေအာက္က စာထဲမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခ်ိန္းတဲ့ေနရာကို သူ ေရာက္မလာခဲ့တဲ့ ပထမဆံုုး စေနေန႔ ေန႔စြဲကို ေရးထားတယ္။ ျပီးေတာ့… အျမန္လမ္းမၾကီး နံပါတ္ ေအ (၄၀) ၊ ထြက္ေပါက္အမွတ္ (၂၂) ၊ ကားမေတာ္တဆ၊ ေနရာတြင္ ခ်က္ခ်င္း ကြယ္လြန္ တဲ့။ စာေၾကာင္းတိုေလးေတြ… အဲဒီစာေၾကာင္းတိုေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဖတ္လို႔ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ တရွည္တလ်ားနဲ႔မို႔ အထပ္ထပ္ဖတ္ရင္း မယံုႏိုင္စရာ ရင္ဘတ္ထဲမွာ စူးေအာင့္ နာက်င္မွဳကို ခံစားရတယ္။ ဒါ ပင္လယ္ကို ေရာက္ဖို႔ ေမာင္းလာရတဲ့ လမ္းမၾကီးပဲ။ ထြက္ေပါက္နံပါတ္ (၂၂) က ထြက္လိုက္ျပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဆက္ေမာင္းလိုက္ရင္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို ေရာက္တယ္ေလ။ ခင္ဗ်ား ဗ်ာ… ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေလး လိုေတာ့တာ ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းမလာႏိုင္ခဲ့တာလဲ လို႔ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသံက အျပင္ကို ထြက္မလာခဲ့ဘူး။ စာအုပ္ကို ဘယ္လို ခ်ထားခဲ့သလဲ၊ ဂိုေထာင္ထဲက လူေတြ ဘာျဖစ္က်န္ခဲ့သလဲ၊ ဂိုေထာင္အျပင္ကို ဘယ္လိုေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့သလဲ ကြ်န္ေတာ္ မသိေတာ့ဘူး၊ ဘာဆို ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။ 

သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆံုေနက် ပင္လယ္ကမ္းစပ္နားကို ေရာက္ေနခဲ့ျပီ။ လွိဳင္းေတြက ကမ္းစပ္ကို အဆက္မျပတ္ ရိုက္ခတ္ေနၾကတယ္။ ေလေအးေအးေလးက ညင္ညင္သာသာတိုက္လို႔။ သာယာတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုပါ၊။ ေကာင္းကင္ေပၚကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တိမ္ေတြက ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးျပေနသလိုပဲ။ ဟိုလူက သူခ်စ္တဲ့ တိမ္ေတြဆီကို ေလွခါးရွာစရာမလိုပဲ ေရာက္သြားျပီဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခု သူ တိမ္ေတြၾကားကေန ကြ်န္ေတာ့ကို ျပံဳးုျပေနတယ္။ ေဟ့လူ… ခင္ဗ်ားက ေကာင္းကင္မွာေနရင္ က်ဳပ္က ပင္လယ္မွာ ေနမွာေပါ့ဗ် လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ အသံကေတာ့ အျပင္ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ စကားအဆံုးမွာ တိမ္တိုက္ေတြက နားလည္သလို ေပ်ာ္ရႊင္ဟန္နဲ႔ ေျဖးေျဖးေလး ဟိုဖက္ ဒီဖက္ ယိမ္းထိုး ကခုန္လို႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ “သိပ္ေဆြးေၾကာင္း တို႔ သိသြားေအာင္ စာရြက္ေပၚ ေရစက္ခ်ကြယ္…” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို လက္ခုပ္တီးျပီး အတူတူဆိုရင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာခဲ့ဖူးတာကို ရုတ္တရက္ သတိရသြားတယ္။ အခုကေတာ့ ေရစက္ေတြ ဘာေတြ ခ်ေနစရာ မလိုပါဘူး။ အဆက္မျပတ္က်ေနတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြက လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ သတင္းစာရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ သူ႔အလိုလို စိုစြတ္ေနခဲ့တာပါ။

(၅)
အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အသံထြက္ဖို႔ကို လံုးဝနီးပါး ေမ့ေလ်ာ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မိသားစုရဲ႕ စီစဥ္တိုက္တြန္းမွဳနဲ႔ မနက္ျဖန္ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ သြားေတြ႔ရမယ္။ လက္ထဲမွာ အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့ လိပ္စာကဒ္ျပားကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဆရာဝန္နာမည္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းက နား ႏွာေခါင္း လည္ေခ်ာင္း နဲ႔ အသံလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ အထူးကု သမားေတာ္ၾကီးတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ နည္းနည္းျပံဳးမိတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အရင္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတဲ့အေၾကာင္း၊ သူဟာ အထူးကု သမားေတာ္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အသံထြက္လာေအာင္ ကုသႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီလို ဂုဏ္ထူး ဘြဲ႔ထူးေတြနဲ႔ ပညာေတြ မရွိေပမယ့္ သူနဲ႔ေတြ႔ရင္ ကြ်န္ေတာ္ အလိုလို အသံထြက္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔အတူ အခုဆိုရင္ သူဟာ ေလွခါးမလိုပဲနဲ႔ တိမ္ေတြေပၚကို ေရာက္ေအာင္ တက္သြားႏိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ဆိုတာကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားေနတုန္းပဲ။ 

သက္ေဝ
(၂၄ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၈)

- ၂၀၁၈ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Monday, September 24, 2018

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ မိုးေရစက္မ်ား

ဒီေန႔ဟာ မိုးေန႔ပဲ။
မိုးခ်ည္းပဲရြာၿပီး ေလမတိုက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ မိုးစက္ေတြ မိုးေပၚက က်လာပံုဟာ အျဖဴေရာင္ ေဒါင္လိုက္မ်ဥ္းျပိဳင္ေတြအတိုင္း ညီညာ ေျဖာင့္တန္းလို႔။ ေဒါသ အနည္းငယ္စြက္ေနဟန္တူတဲ့ အဲဒီမိုးေရစက္ေတြကပဲ သစ္ပင္ေတြေပၚက ေႂကြလုေႂကြခင္ အရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေတြကို တစ္ခါတည္း ေႁခြခ်သြားေသးတယ္။ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာေတာ့ ညိဳဝါဝါ အေရာင္အဆင္းနဲ႔ ရြက္ေႂကြေတြဟာ ပြင့္ဖတ္အႏြမ္းေတြနဲ႔ ေရာေႏွာျပီး အနည္းငယ္ လွဳပ္ရွားလြန္႔လူးလို႔၊ မိုးေရစက္ေတြက မရပ္မနား က်ေနေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ နာက်င္ေနမွာေပါ့ေနာ္။ သစ္ရြက္ေလးေတြလည္း နာက်င္မွဳကို သိၾကတာပဲ။ ပြင့္ဖတ္ႏြမ္းႏြမ္းေတြကလည္း နာက်င္မွဳကို သိၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ မနက္တိုင္း အစာေကြ်းေနက် မိေညာင္လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလးကေတာ့ မိုးစက္ေတြနဲ႔ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ပုန္းနားေနစရာ ေနရာေလးတစ္ခုကို အထိတ္ထိတ္ အလန္႔လန္႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ လိုက္ရွာေနတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ရဲ႕ အသိဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္နဲ႔ ရွာထားတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ေသးေသးတစ္ပင္ေအာက္မွာ ၿငိမ္ပုၿပီး ထိုင္ေနေလရဲ႕။ အေမႊးညိဳေလးေတြမွာလည္း မိုးေရစက္ေတြ စိုစိုစြတ္စြတ္၊ မ်က္လံုးဝိုင္းနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေသးေသးေလးကလည္း သနားစရာေလး။ မိုးေတြ ရြာေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာလည္း လူေတြက ထီးကိုယ္စီနဲ႔ ဟိုဒီ သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကၿမဲ၊ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေလျပင္းျပင္းတိုက္လိုက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ထီးလက္ကိုင္ေတြကို ခပ္တင္းတင္းဆုတ္ထားလိုက္ၾကတယ္။ မိုးကာအရွည္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္လိုက္ၾကသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ရဲ႕။ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြလည္း အရွိန္ေႏွးေႏွးေပမယ့္ အသြားအလာ မပ်က္ပါ။ အခုလို သည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနတဲ့ေန႔မ်ိဳးမွာေတာင္ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ စားဝတ္ေနေရးေတြအတြက္ တာဝန္ေတြ ကိုယ္စီရွိၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

•••••

အဲဒီျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ မိုးေရစက္ေတြကိုေငးၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္က မိသားစုစံုလင္တဲ့ မိုးေန႔ေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေန႔စြဲေတြ…။ အိမ္ငယ္ေလးတစ္လံုးထဲမွာ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ေမာင္ေလးရယ္ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ေနာက္ၿပီး ေၾကာင္ျဖဴကေလးတစ္ေကာင္ရယ္ေပါ့။

မိုးေတြ သည္းလာၿပီဆိုရင္ အိမ္ထဲကို မိုးပက္မွာစိုးေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေတြ အကုန္လံုးပိတ္ထားရတယ္။ ေဖေဖက ကေလးေတြ အေအးမမိေစနဲ႔၊ အိမ္ထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနၾကေဟ့… လို႔ ေဆာ္ၾသေလ့ရွိတယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေပမယ့္ အျပင္သြားစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ သာေရး နာေရး လူမွဳေရး အစရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြလည္း ထူးထူးေထြေထြ ရွိမေနပါဘူး။ ပိတ္ရက္ေတြတိုင္းဟာ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာ အနားယူလို႔ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါပဲ။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကလည္း အခုလို ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ မရဘူး၊ ညဖက္မွ လာတာဆိုေတာ့ ေန႔လည္ေန႔ခင္းေတြဟာ မိသားစု အနားယူဖို႔ အပန္းေျဖဖို႔ သက္သက္ပါပဲ။ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ တယ္လီဖုန္းေတြ၊ တက္ပလက္ေတြလည္း ငံု႔ၾကည့္ေနစရာမရွိတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ စာအုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေစာင္ထဲမွာ လံုးေထြးလို႔၊ ေန႔လည္ တစ္နာရီခြဲကေန ႏွစ္နာရီအထိ လာေလ့ရွိတဲ့ ျမန္မာ့အသံ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္က သီခ်င္း သံုးပုဒ္ကို ေစာင့္နားေထာင္လို႔။ Abba အဖြဲ႕ ဒါမွမဟုတ္ Boney M အဖြဲ႕ေတြက သီခ်င္းမ်ိဳး လာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရသေလာက္ လိုက္ဆိုရင္း စိတ္လွဳပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္လို႔။ ေန႔လည္ သံုးနာရီ ေကာ္ဖီခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမေဖ်ာ္ေနတဲ့ လက္ေရြးစင္ ေကာ္ဖီရဲ႕ အနံ႔ဟာ တစ္အိမ္လံုး ေမႊးပ်ံ႕ေနတာ။ ေကာ္ဖီေသာက္လို႔ ရၿပီေဟ့ ဆိုရင္ အိပ္ရာထဲ ေစာင္ေတြထဲက ထလာၾကၿပီး မိသားစုမုန္႔ပံုးထဲက ဘီစကစ္အဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ေကာ္ဖီပူပူနဲ႔ တို႔စားၾကတာပဲ။ ေမာင္ေလးက မိသားစုမုန္႔ပံုးေပၚက ပံုကို လက္နဲ႔ေထာက္ရင္း ေဖေဖ ေမေမ မမ သားသားလို႔ ေရရြတ္လိုက္ရင္ေတာ့ အကုန္လံုး ရယ္ေမာရျပန္တာ။ အဲဒီမုန္႔ပံုးကို ျမင္တိုင္း သူအျမဲေျပာေနက်၊ သူေျပာတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး (ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးႏိုင္ပဲ) ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရယ္ေမာေနက်။ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားၿပီးရင္ေတာ့ ေစာင္ထဲျပန္ဝင္ၿပီး စာဖတ္ၾကတာပဲ။

သိလား... ေၾကာင္ျဖဴေလးကလည္း ခ်မ္းတတ္တယ္။ ေစာင္ထဲကို ဝင္ခ်င္လို႔ သူ႔လက္ကေလးနဲ႔ လူေတြကို လိုက္ လိုက္ တို႔တယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ေမာင္ေလးက ေစာင္ကိုဖြင့္ေပးလိုက္ရင္ တိုးဝင္သြားၿပီး ေခြအိပ္ေနေတာ့တာ။ ေမာင္ေလးက ကာတြန္းဖတ္ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ရင္ ေၾကာင္ေလးက သူ႔ကို ျမႇဴတယ္ထင္ၿပီး ထေဆာ့တတ္ေသးတယ္။ ေမာင္ေလးက နားထဲမွာ နားၾကပ္တပ္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ေတာ့ ေၾကာင္ေလးက သူပါ နားေထာင္ခ်င္သလို မ်က္လံုးဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ သူ႔နားထဲကို နားၾကပ္ထည့္ေပးရင္ အစပိုင္းမွာ နည္းနည္းထိတ္လန္႔သလို ေခါင္းကို ခါထုတ္တတ္တယ္။ သိပ္ဆူတဲ့ သီခ်င္းကို ေၾကာင္ျဖဴေလးက မႀကိဳက္ဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး သီခ်င္းမ်ိဳး ဖြင့္ၿပီး အသံကို နည္းနည္းတိုးေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနတာပဲ။ နားၾကပ္တစ္ခုကို ေမာင္ေလးနဲ႔သူနဲ႔ ႀကိဳးကေလးသြယ္ၿပီး တစ္ေယာက္ တစ္ဖက္စီ နားေထာင္ေနၾကတဲ့ျမင္ကြင္းဟာ ေပ်ာ္စရာ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္စရာေလး။ အခုေခတ္လို ကင္မရာေတြ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ အလြယ္တကူ မပိုင္ဆိုင္ၾကေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဲဒီေၾကာင္ကေလးမွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုမရွိရွာဘူး။

စာဖတ္ရတာ ပ်င္းလာၿပီ ေညာင္းလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ မိုးရြာတာ ၾကည့္ဦးမယ္ဆို ေစာင္ေတြထဲက ထြက္၊ ျပတင္းေပါက္ကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ဟၿပီး ဖြင့္ရတယ္။ ေဟာ... မိုးက စဲေနၿပီပဲ... လို႔ ကြ်န္ေတာ္က အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္လိုက္ရင္ေတာ့ အားလံုး အခန္းအျပင္ေရာက္လာၾကတာပဲ။ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြ ခန္းဆီး လိုက္ကာေတြ ဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကျမင္ရသမွ် ျမင္ကြင္းကို ရုပ္ရွင္ျပကြက္တစ္ခုလို မရိုးႏိုင္ပဲ ၾကည့္ၾကျပန္တယ္။ အိမ္ေရွ႕က ဓါတ္ႀကိဳးတန္းမွာ တြဲခိုေနတဲ့ မိုးေရစက္အလံုးေလးေတြကို လွမ္းၾကည့္ရတာ ကေလးဘဝက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြထဲက တစ္ခုအျဖစ္ အခုထိ အမွတ္ရေနတုန္းပဲ။ ဆပ္ျပာပူေဖါင္းေလးမ်ား အခ်ိန္ေစ့ရင္ သူ႔အလိုလို မွိန္ေဖ်ာ့ ပါးလ်ၿပီး ေဖါက္ကနဲ ေပါက္သြားတတ္ၾကသလို အဲဒီေရစက္ေလးေတြကလည္း သူတို႔အေလးခ်ိန္ကို သူတို႔ ထိန္းမထားႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္ ဖ်တ္ဆို ျပဳတ္က်သြားၾကတာ။ ဓါတ္ႀကိဳးတန္းေတြေပၚ ခိုေတြ က်ီးကန္းေတြ လာနားၿပီး ႐ုတ္တရက္ ထပ်ံၾကရင္ေတာ့ ေရစက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တစ္ခ်ိန္တည္း ျပဳတ္က်သြားတတ္တယ္။ ျငဴစူရေကာင္းေစလို႔ မထင္ပါဘူး။ ကေလးပီပီ ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေနခဲ့တာပါပဲ။

မိုးစဲသြားတဲ့ေကာင္းကင္ဟာ ေစာေစာကလို မွဳန္မွိဳင္းမေနေတာ့ဘူး၊ အျပာေရာင္သမ္းစျပဳလာျပီ။ သစ္ရြက္ေတြကလည္း မိုးေရစက္ေတြက ေရခ်ိဳးၿပီး အလွဆင္ေပးလိုက္သလို စိမ္းစိုလင္းလက္ေနတာပဲ။ အဲဒီလို သန္႔ရွင္းေနတဲ့ သစ္ပင္၊ သစ္ရြက္ေတြ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေတြ၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ အိမ္ေရွ႕က လမ္းေလးေတြကို ျပၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း ကေလးေတြ သန္႔ရွင္းေအာင္ ေရခ်ိဳးၾကေတာ့ လို႔ ေမေမက ေျပာတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမက ညေနေစာင္း ေနဝင္ခ်ိန္ေလးကို သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေစာင့္ၾကည့္၊ ေဖေဖက အိမ္ထဲမွာ စာဖတ္၊ ေမေမကေတာ့ ညစာ ခ်က္ေနတာေပါ့။ ေၾကာင္ျဖဴေလးက ကြ်န္ေတာ္တို႔အနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ လာထိုင္လို႔ သူလည္း ေမေမ့လက္ရာ ညစာကို ေမွ်ာ္ေနပံုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးအားမျပည့္တျပည့္ မီးပြင့္နီက်င္က်င္ေလးေတြ ဖြင့္ၿပီး မိသားစု ညစာ အတူတူစားၾကတာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ။

•••••

ေရးလက္စ စာ တစ္ပိုင္းတစ္စမွာ သတိရလို႔ အိမ္အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုနက ေဒါၾကီးေမာၾကီးနဲ႔ ရြာေနတဲ့မိုးဟာ တိတ္သေလာက္ ျဖစ္ေနျပီ။ မိုးသားနဲ႔ ညအေမွာင္နဲ႔ အနည္းငယ္ ေရာေႏွာစျပဳေနၿပီ။ ေနဝင္တာကိုလည္း မသိလိုက္ရပါလားလို႔ ေတြးရင္း ငယ္ငယ္က မိုးနဲ႔ အခုမိုးကို (အလိုလို) ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေငးေမာေနက်၊ ျမင္ဖူးေနက် မိုးဟာ ဒီေန႔ ရြာသြားတဲ့ မိုးလို သစ္ပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ ေႁခြခ်ခဲ့ပံုလည္း မရပါဘူး၊ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာ နာက်င္မွဳနဲ႔ လူးလြန္႔ေနတဲ့ ရြက္ေျခာက္ေတြ ပြင့္ဖတ္အႏြမ္းေတြလည္း မရွိၾကပါဘူး။ သစ္ပင္ သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ ပန္းေရာင္စံုေတြဟာ ေရခ်ိဳးထားသလို ပကတိ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ျပီး စိမ္းစိုလို႔၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းလို႔သာ က်န္ေနခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔ရြာသြားတဲ့မိုးကေတာ့ျဖင့္… ၾကည့္ပါဦး… ေရစိုေနတဲ့ ဒါဏ္ရာရ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေၾကြ အပိုင္းအစေတြက ေနရာအႏွံ႔၊ နာက်င္ေမာပန္းေနဟန္တူတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြက ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္၊ အုန္းလက္အက်ိဳးအပဲ့ေတြနဲ႔ သစ္ကိုင္းေျခာက္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူသြားစၾကၤန္လမ္းေပၚမွာ ဖ႐ိုဖရဲ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ လဲက်လို႔။ လူေတြ ကားေတြကလည္း အနားမေနႏိုင္၊ သူတို႔ကိစၥနဲ႔သူတို႔ လွဳပ္ရွားသြားလာေနျမဲ။ မိုးစက္ေလးေတြတြဲခိုေနတဲ့ ဓါတ္ၾကိဳးတန္းေတြလည္း မေတြ႔ရ၊ ခုနက မိုးစိုေနတဲ့ေၾကာင္ေလး မိေညာင္ကေတာ့ ေၾကာက္တဲ့ အရွိန္ ေျပေသးဟန္မတူ၊ ေခၚတာေတာင္ လွည့္ၾကည့္ေဖၚမရဘူး၊ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ပံုစံမပ်က္ ဝပ္ေနတုန္း။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြၾကည့္ရင္း၊ ငယ္ငယ္က မိုးေန႔ေတြကို ျပန္သတိရရင္း စာရြက္ျဖဴျဖဴေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်ေရးမိတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကလည္း မိုးေရစက္ေတြ ထိခတ္ခံထားရသလို ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔ စိုစြတ္ေနပါလား။ မိုးရြာၿပီးစျခင္း အတူတူကို ငယ္ငယ္က မိုးေန႔ေတြနဲ႔ မတူပဲ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့တာ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္။

အရင္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အလြယ္တကူ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္လို႔လား၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အလြယ္တကူ ေရာက္လာတတ္လို႔လား မသိဘူး၊ အရာရာတိုင္းဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြခ်ည္းပဲ၊ ေတြးၾကည့္ရင္ လွိဳက္လွဲေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔စြဲေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ၾကိဳးတန္းေပၚက မိုးေရစက္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ တဖ်တ္ဖ်တ္လွဳပ္ခါေနတတ္တဲ့ ခန္းဆီးစေလးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ သြပ္မိုးေပၚကို မိုးစက္ေတြက်တဲ့အသံကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ မိသားစု မုန္႔ပံုးထဲက ဘီစကစ္ခ်ပ္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ ေရဒီယိုက လာေလ့ရွိတဲ့ Boney M ရဲ႕ River of Babylon နဲ႔ Abba ရဲ႕ Super Trouper ကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ ရွဳမဝမဂၢဇင္းထဲက ဝါက်င့္က်င့္စာရြက္ေလးေတြကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ တဂ်စ္ဂ်စ္ အသံျမည္ေအာင္လွည့္ၿပီး ဆက္ရတဲ့ အမည္းေရာင္တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ မီးေရာင္မွိန္မွိန္နဲ႔ ဧည့္ခန္းေလးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ။ ေဖေဖ ေမေမ ေမာင္ေလး... ၿပီးေတာ့ ေၾကာင္ျဖဴေလး… ေျပာရရင္ အရာရာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ျပည့္ႏွက္လို႔ပါပဲ။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးရင္း ေတြးရင္း အရာရာဟာ ဇေဝဇဝါျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္အရာကမွ ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွခ်ည့္လို႔ မခံစားရေတာ့တာလည္း ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ အမ်ားသူငါေတြ အားက် ေငးေမာၾကရတဲ့ တန္ဖိုးၾကီးပစၥည္းေတြ၊ ေနရာေဒသ အသစ္အဆန္းေတြ၊ အရသာရွိလွပါတယ္ဆိုတဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ၊ ဆန္းသစ္ေခတ္မီတဲ့ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြ… ဘယ္အရာမ်ိဳးေတြကမွ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစ ခပ္ေသးေသးေတြဟာလည္း အစစ္အမွန္ေတြ မဟုတ္ၾကလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာၾကာမေနတတ္ၾကဘူး၊ လွိဳက္လွဲဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ရေတာ့မလိုလိုနဲ႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ၿပီး ခဏေနေတာ့ သူ႔အလိုလို အေငြ႕ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္တာေတြခ်ည္းပါပဲ။

တကယ္ပဲ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူးေနာ္၊ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ေအာင္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ထံုေပေပျဖစ္သြားျပီတယ္ ထင္တယ္ လို႔ တစ္ေယာက္တည္း ရြတ္ဆိုညည္းတြားေနရင္း တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔ (မကုန္ခ်င္လည္း) ဒီလိုပဲ ကုန္ရျပန္တယ္။ စိတ္ပါတဲ့ေန႔ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ သတိရသမွ်ကို ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ (အခုလို စာေၾကာင္းေတြ) ခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ျပန္ဖတ္လိုက္မိတဲ့အခါတိုင္း မိုးေတြ တစ္စက္တစ္ေပါက္မွ ရြာမေနပါပဲနဲ႔ ကိုယ့္ရင္ကို ေအးျမၿပီး ကိုယ့္မ်က္ဝန္းကို အလိုလို စြတ္စိုလာေစႏိုင္တဲ့ စာေၾကာင္းေတြေပါ့။

သက္ေဝ
(၂၆ ေမ - ၂၆ ဇူလိုင္၂၀၁၈)

၂၀၁၈ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္