Friday, May 8, 2020

ခ်စ္ေသာ ရန္ကုန္

ရန္ကုန္ကို ကြ်န္မ ခ်စ္သည္။
ရန္ကုန္ျမိဳ႕အေၾကာင္းကို စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ေရးဖြဲ႕သီကံုးျပပါဟု ဆိုလွ်င္ ရန္ကုန္တြင္ ႏွစ္သံုးဆယ္နီးပါး ေနထိုင္ၾကီးျပင္းခဲ့ရသူ ကြ်န္မအဖို႔ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကြ်န္မ ေနထိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ပထမ ဆယ္စုႏွစ္၊ ဒုတိယ ဆယ္စုႏွစ္ႏွင့္ တတိယ ဆယ္စုႏွစ္ဟု အၾကမ္းအားျဖင့္ ပိုင္းျခားကာ ေရးျပလိုပါသည္။

(၁)
ကြ်န္မ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ပထမ ဆယ္စုႏွစ္ - ကေလးဘဝတြင္ ရန္ကုန္ကို ပ်က္ပ်က္ထင္ထင္ သိရွိမွတ္မိသမွ်က အစိမ္းေရာင္ သံဇကာကြက္မ်ားႏွင့္ ကြ်န္မတို႔အိမ္ကေလး၊ အိမ္ေရွ႕ျခံစည္းရိုးတေလွ်ာက္မွ စီးပြားဂမုန္းပင္မ်ား၊ တိုက္ပန္းႏြယ္မ်ားႏွင့္ မိုးဦးက်ကာလမ်ားတြင္ မိုးေရစက္မ်ားၾကားမွ ေမႊးျမေနေသာ ဇြန္ပန္းရံုမ်ား၊ ေရႊတိဂံုဘုရား၊ တိရိစာၦန္ရံု၊ ေတာ္လွန္ေရးပန္းျခံ၊ က်ိဳကၠဆံကြင္း ႏွင့္ ကြ်န္မ တက္ခဲ့ရေသာ ျမိဳ႔မ အမ်ိဳးသားေက်ာင္း (ယခု - အ ထ က ၂ ဒဂံု) တို႔သာ ျဖစ္ၾကသည္။ ကြ်န္မတို႔ ငယ္စဥ္က ရန္ကုန္သည္ သပ္ရပ္သည္၊ သန္႔ရွင္းသည္၊ ေအးခ်မ္းသည္၊ က်ယ္ဝန္းသည္၊ ေလေကာင္းေလသန္႔မ်ားေၾကာင့္ အသက္ ဝဝရွဴႏိုင္သည္။ အစစ အရာရာ ရိုးရွင္းသလို မိသားတစ္စုႏွင့္တစ္စု လူတန္းစား ကြာဟမွဳလည္း နည္းပါးသည္ဟု ျမင္မိပါသည္။

(၂)
ကြ်န္မ၏ ဒုတိယ ဆယ္စုႏွစ္ကာလတြင္မူ ရန္ကုန္သည္ အတန္ငယ္ ၾကြယ္ပိုးၾကြယ္ဝ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။ ႏိုင္ငံျခားမွ တင္သြင္းလာေသာ အသံုးအေဆာင္မ်ား၊ အဝတ္အထည္မ်ား ႏွင့္ အစားအေသာက္မ်ား ေခတ္စားစျပဳလာခဲ့သည္။ သေဘၤာသားမ်ားႏွင့္ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္သူမ်ားထံမွ ေဖာရင္းမိတ္ (ႏိုင္ငံျခားျဖစ္) ဟူေသာ စကားကို ၾကားလာရသည္။ ဆင္းဒဝစ္ရွ္၊ ဟမ္ဘာဂါ၊ ဆာလာမီ၊ အီကလဲ စေသာ အစားအေသာက္မ်ား ေပၚလာျပီး Joy House/ Hello စေသာ ဆိုင္မ်ား ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ စတင္ ဖြင့္လွစ္ ေရာင္းခ်လာခဲ့ၾကသည္။ ေဖာ့ရွန္၊ အိရွန္၊ ဒါးၾကီးပါတိတ္၊ ဘူးပါတိတ္၊ ကီမိုႏို စေသာ ေဝါဟာရမ်ား အမ်ိဳးသမီးမ်ားအၾကားတြင္ ေရပန္းစားသည္။ စိန္ဂြ်န္းေစ်းႏွင့္ ေမွာင္ခိုဟူေသာ စကားလံုးကို မၾကာခဏ ယွဥ္တြဲ၍ ၾကားလာရသည္။ လူငယ္မ်ားအၾကားတြင္ လမ္းသရဲ ဟူေသာ အေခၚအေဝၚ က်ယ္ျပန္႔လာျပီး အုပ္စုလိုက္ ခ်ိန္းပြဲမ်ားျပဳလုပ္ကာ ရန္ျဖစ္ၾကသည္။ နံပါတ္ဖိုး၊ ဟီးရိုးအင္း ဟူေသာ မူးယစ္ေဆးဝါးမ်ားအေၾကာင္းလည္း မၾကာခဏ ၾကားလာရသည္။ စတီရီယို ေတးသီခ်င္းမ်ား က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထြန္းကားလာခဲ့သည္။ Music Plug ေတးသံသြင္းမွ ေရာင္းခ်ေသာ အျပာႏုေရာင္ ကာဗာတပ္ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေခြမ်ားကိုလည္း နားေထာင္တတ္စျပဳလာခဲ့သည္။

ေတးဂီတဘက္သို႔ အာရုံတိမ္းညႊတ္လာအရြယ္တြင္ ေဖေဖက ဟီတာခ်ီအမ်ိဳးအစား ကက္ဆက္ကေလးတစ္လုံး ဝယ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ကက္ဆက္ေလးရလာျပီးေသာအခါ ကြ်န္မတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ရသမွ် မုန္႔ဖိုးမ်ား စုကာ သီခ်င္းေခြမ်ား ဝယ္ရန္၊ သီခ်င္းမ်ားကို ေရြးကူးရန္၊ သီခ်င္းစာအုပ္ ဝယ္ရန္ အစရွိေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားျဖင့္ ဘားလမ္းကို မၾကာခဏ သြားတတ္လာခဲ့သည္။ ကိုတင္အုန္းဆိုင္တြင္ စေတာ္ဘယ္ရီ လက္ေဖ်ာ္ ေသာက္ၾကသည္။ ဘားလမ္းႏွင့္ အနီးတဝိုက္ရွိ ယင္းမာ၊ ဂ်ဴပီတာ၊ စပါယ္ဦး၊ ပန္းႏုလဝန္း၊ Music Plug အစရွိေသာ ေတးသံသြင္းဆိုင္မ်ားသာမက မဂိုလမ္း ပန္းဆိုးတန္း ဆူးေလ အစရွိေသာ လမ္းမ်ားကိုလည္း ေျခရာျခင္းထပ္ေအာင္ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က စီေျခာက္ဆယ္ ကက္ဆက္တစ္ေခြတြင္ သီခ်င္း ၁၂ ပုဒ္ ကူးၾကပါသည္။ ကက္ဆက္ေခြကာဗာတြင္ သီခ်င္းနာမည္မ်ားႏွင့္ သီဆိုသူ နာမည္ကို လက္ေရးစာလံုးျဖင့္ လွပေသသပ္စြာ ေရးသားၾကသည္။ ကြ်န္မ မုန္႔ဖိုးျဖင့္ ပထမဆံုးဝယ္ယူခဲ့ေသာ သီခ်င္းေခြမွာ ကိုင္ဇာႏွင့္ ေမဆြိ၏ တူႏွစ္ကိုယ္တိုင္းျပည္ အေခြျဖစ္ၿပီး တန္ဖိုးမွာ ကာဗာမပါ - ၂၃ က်ပ္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က စတီရီယိုသီခ်င္းေခြမ်ားတြင္ တိုင္းျပည္အက်ိဳးျပဳေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ မထည့္မေန ထည့္ရေသာေခတ္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ ေတးသံရွင္ ဗလကို ဘားလမ္းမွာ စတင္ေတြ႔ျမင္ခဲ့ဘူးသည္။ ဂ်ဴပီတာ ေတးသံသြင္းပိုင္ရွင္၏ သမီး အေတာ္ေခ်ာသည္ဟု ေမာင္ေလးက ျပသျဖင့္ (မဆီမဆိုင္) ၾကည့္ခဲ့ရေသးသည္။ ဘားလမ္းသြားရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေဈး (စေကာ့ေဈး) ကို တစ္ခါစ ႏွစ္ခါစ သြားတတ္လာသည္။ ရွပ္အက်ႌအကြက္ ပြပြရွည္ရွည္မ်ား ဝယ္ယူ ဝတ္ဆင္တတ္လာသည္။ ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာ ခ်ေရာင္းေသာ နာမည္ေက်ာ္ ႏိုင္ငံျခား မင္းသမီး မင္းသားပံု Wall sheet မ်ား၊ ျပကၡဒိန္မ်ားကို ရပ္ၾကည့္တတ္လာသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔လည္ လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ အမ်ားသူငါမ်ားႏွင့္အတူ ေရာေႏွာ လိုက္ပါရင္း ေအးေအးေဆးေဆး ေငးေမာကာ ေလွ်ာက္ခဲ့ရေသာ၊ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ရေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္မ်ား ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္လာၾကျပီး အိမ္မွာ မရွိေသးသူမ်ား ရပ္ကြက္ေကာင္စီရံုးေရွ႔တြင္ စုေဝးကာ သြားၾကည့္ၾကရသည္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တြင္ လူၾကီးမ်ား အားလံုးလိုလို ပါတီ ေကာင္စီဝင္ ျဖစ္ၾကရသည္။ ထိုသူမ်ားကို ရပ္ေရး ရြာေရးမ်ားတြင္ ေရွ႕ဆံုးမွာ ေတြ႔ရတတ္ျပီး သူတို႔ကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ အျမဲတမ္း အေရးၾကီးေနတတ္ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ရန္ကုန္သည္ မီးမပ်က္တတ္ပါ။ အခ်ိဳ႕ေသာ ေႏြညမ်ားတြင္ လွ်ပ္စစ္မီးအလင္းေရာင္က ပူသည္ဟု ဆိုကာ တမင္ မီးမွိတ္ျပီး အေမွာင္ထဲတြင္ ျမက္ဖ်ာေခ်ာေလး ခင္းထိုင္ရင္း ေမေမသုပ္ေပးေသာ လဖက္သုပ္ ဂ်င္းသုပ္မ်ား စားၾကရသည္။ ညက ေမွာင္ေမွာင္မွာ ျခင္မ်ား မရွိသလို ျခင္ေဆးေခြလည္း ဘယ္သူမွ မေရာင္းၾကပါ။

လမ္းမီးတိုင္ နီက်င္က်င္ေအာက္မွ ေျမနီကုန္းညေစ်းတန္း၊ လွည္းတန္ညေစ်းတန္းမ်ားတြင္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ား ေရာင္းခ်လ်က္ စည္ကား၏။ ေျမနီကုန္းေစ်းမွ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္တြင္ ဒဂုန္တာရာ၏ ေမ စာအုပ္ကို သံုးက်ပ္ျဖင့္ ဝယ္ခဲ့ဖူးသည္ကို ေမ့မရ။ ပြင့္လင္းရာသီ ဘုရားပြဲမ်ားတြင္ စင္တင္ေတးဂီတပြဲမ်ား က်င္းပလာၾကသည္။ ထိုပြဲမ်ားကို မၾကည့္ဖူးေသာ္လည္း ရုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ အဆိုေတာ္မ်ား၏ ေတးဂီတအစီအစဥ္ကို အျမဲေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကား၏ စည္းကမ္းခ်က္အတိုင္း သီခ်င္းဆိုစဥ္ အဆိုေတာ္မ်ား ေတးသြားႏွင့္အညီ စည္းခ်က္ႏွင့္အညီ လွဳပ္ရွား ကခုန္ျခင္း မျပဳရပါ။ မတ္မတ္ရပ္လွ်က္က ျငိမ္သက္စြာ သီဆိုၾကရေလ၏။ ယခုအခ်ိန္ျပန္ၾကည့္လွ်င္ အနည္းငယ္ေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းပါသည္။

ဒုတိယ ဆယ္စုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္းကာလတြင္ ကြ်န္မ စက္မွဳတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ရန္ကုန္သည္ အနည္းငယ္ပိုမို ရွဳပ္ေထြးလာေသာ္လည္း ကြ်န္မမ်က္စိထဲတြင္ေတာ့ ခ်စ္မက္ဖြယ္ရာ လွပေနျမဲျဖစ္သည္။ ဇြန္လ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္သည္ မိုးေရစက္တို႔ႏွင့္အတူ စိမ္းလန္းေအးျမစြာ ေရာက္လာေလ့ရွိျပီး ေႏြရာသီတြင္ ကံ့ေကာ္ပန္းမ်ား စိန္ပန္းမ်ားႏွင့္ ပိေတာက္ပန္းမ်ားလည္း အခ်ိန္မွန္ပြင့္ၾကသည္။ "ရာသီမသိ ပန္းနွင့့့္ညႇိ" ဆိုသလို အမွန္တကယ္ညႇိ၍ ရခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ေဆာင္းရာသီ မနက္ေစာေစာတြင္ ႏွင္းေငြ႔မ်ားျဖင့္ ပိတ္သည္း မွဳန္ရီေနတတ္ျပီး ညေနခင္းမ်ားမွာ ေနဝင္ခ်ိန္ေစာကာ ေမွာင္ရိပ္သန္း၍ ေဆာင္းပီသခဲ့သည္။

အင္းစိန္ ႀကိဳ႕ကုန္းတြင္တက္ရေသာ စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘဝတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဈးကို မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ လွည္းတန္းေစ်းကို ပိုမို ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္လာခဲ့သည္။ လွည္းတန္းေစ်းႏွင့္ အနီးတဝိုက္သည္ အခုကဲ့သို႔ မရွဳပ္ေထြး၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတို႔၏ ေျခရာမ်ားျဖင့္ ရိုးရွင္းတည္တံ့ကာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သာသာယာယာ ရွိလွသည္။ လွည္းတန္းေဈးထဲမွ တင့္တင့္ထြန္းတို႔ ညီအမတေတြ ဖြင့္ထားေသာ မိန္းကေလးအသံုးအေဆာင္ ဆံညႇပ္မ်ား ဖဲျပားမ်ား ေရာင္းခ်ေသာဆိုင္မွာ ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု မၾကာခဏ သြားေရာက္ ေမႊေႏွာက္ေလ့ရွိသည္။ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္တေလွ်ာက္မွ အေၾကာ္ဆိုင္တန္းေလးမ်ား၊ လွည္းကေလးနဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္သည္၊ တကၠသိုလ္ဓမၼာရံုေရွ႕မွ ပုစြန္ခြက္ေၾကာ္သုပ္၊ လွည္းတန္းေဈးထဲမွ အသုပ္စံု၊ ဆကာၾကီး မုန္႔ဟင္းခါး စသည့္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ား၊ ရတနာထြန္းစတိုးဆိုင္ ဂိုးရွိဳး စတိုးဆိုင္ စသည္တို႔ျဖင့္ စည္ကား လွပေသာ လွည္းတန္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုကာလမ်ားတြင္ ျမိဳ႕လည္ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားဖက္သို႔ ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ေျမနီကုန္းမွ ရုပ္ရွင္ရံုမ်ားတြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္တတ္လာသည္။ ပင္မတကၠသိုလ္သို႔ မေရာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ လွိဳင္နယ္ေျမ (အာစီ တူး) ကို မၾကာ မၾကာ သြားေရာက္ လည္ပတ္တတ္လာခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ေနထိုင္ရာ ဒူးယား ခေပါင္း သဇင္ေဆာင္မ်ားမွာ ထိုလွိဳင္နယ္ေျမထဲတြင္ တည္ရွိ၏။

၁၉၈၈ ခုနွစ္ စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းမွ စတင္လိုက္ေသာ အစိုးရ ဆန္႔က်င္မွဳမ်ား၊ ဆႏၵျပမွဳမ်ားတြင္ ရန္ကုန္သည္ အခ်က္အခ်ာက်ေသာေနရာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အစိုးရမွ ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းမွဳမ်ားေၾကာင့္ ရန္ကုန္၏ လမ္းမမ်ားတြင္ ေသြးေျမက်ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသား ျပည္သူ ရဟန္းရွင္လူေပါင္း မ်ားစြာ အသက္ဆံုးရွံဳးခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းမ်ား၊ တကၠသိုလ္မ်ား ရက္ရွည္ပိတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔၏ ေက်ာင္းသားဘဝသည္လည္း လိုအပ္သည္ထက္ မ်ားစြာ ပိုမို ရွည္လ်ားသြားခဲ့ေတာ့သည္။

(၃)
တတိယ ဆယ္စုႏွစ္ အေစာပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ရန္ကုန္သည္ ၾကိဳးစားႏိုးထလာေသာ္လည္း အတန္ငယ္ ေျခာက္ေသြ႔ေနျမဲ။ ေက်ာင္းမ်ား တကၠသိုလ္မ်ား သံတံခါး အထပ္ထပ္ ပိတ္ထားျမဲ။ ဆရာ ဆရာမမ်ား စာသင္ခန္းထဲတြင္ မေနရ၊ စာမသင္ရပဲ ေက်ာင္းတံခါးေစာင့္ အလုပ္မ်ား၊ လံုျခံဳေရးတာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ေနရၿမဲ၊ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ညမထြက္ရ အမိန္႔ ရွိေနျမဲ။ အထင္ကရ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ အေစာင့္အၾကပ္မ်ားျဖင့္ တားဆီးကာရံထားျမဲ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မတုိ႔၏ လွပ၍ တက္ႂကြလန္းဆန္းေသာ လူငယ္ဘဝ အဖိုးတန္ ေန႔ရက္ အခ်ိန္နာရီမ်ားကို ေက်ာင္းျပန္တက္ခြင့္ရရန္ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားရင္းျဖင့္ ကုန္လြန္ေစခဲ့ရသည္။

ထင္မွတ္မထားေသာ တစ္ရက္တြင္ တကၠသိုလ္မ်ား၊ ေက်ာင္းမ်ားျပန္ဖြင့္ခဲ့ေသာ္လည္း ေက်ာင္းတက္ရန္ အခ်ိန္ဇယားမ်ားကိုမူ တတ္ႏိုင္သမွ် တိုေအာင္ ခ်ံဳ႕ပစ္လိုက္ၾကသည္။ တစ္ႏွစ္စာ သင္ခန္းစာမ်ားကို ေျခာက္လႏွင့္အၿပီး တက္သုတ္ရိုက္ သင္ၾကားၾကရသည္။ ေက်ာင္းမွာ သင္ရံုျဖင့္ မလံုေလာက္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ ဘာသာစံုနီးပါး က်ဴရွင္ တက္ရသည္။ ေက်ာင္းသားတိုင္းစိတ္ထဲတြင္ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမ်ား အျမန္ဆံုးခန္းတိုင္ကာ ဘြဲ႕တစ္ခု ရဖို႔အေရးက အရာအားလံုးထက္ အေရးႀကီးေနခဲ့သည္။

ထို႔အျပင္ တစ္ခါမွ မၾကားစဖူး… စာေမးပြဲေမးခြန္း အေရာင္းအဝယ္သာမက အမွတ္ အေရာင္းအဝယ္ကိစၥမ်ားလည္း ၾကားလာရသည္။ အမွတ္တစ္မွတ္ကို ႏွစ္ေထာင္က်ပ္ ေဈးေပါက္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းဆင္းမ်ား ႏိုင္ငံျခားပိုင္ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီမ်ားတြင္ အလုပ္စဝင္ခ်ိန္ လခမွာ တစ္ေသာင္းခန္႔ျဖစ္ၿပီး သစ္လြင္လွပေသာ နစ္ဆန္း ဆန္နီ စူပါဆလြန္းတစ္စင္း၏ တန္ဖိုးမွာ ေလးသိန္းပင္ မျပည့္ေသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာသူမ်ား ပညာကို ေငြျဖင့္ စိတ္ႀကိဳက္ ဝယ္ယူႏိုင္ေသာ ေခတ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ လူတို႔၏ စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ား အက်င့္စာရိတၱမ်ား ဘက္ေပါင္းစံုမွ ယိုင္နဲ႔ကုန္ၾကသည္။ အဆက္အသြယ္ေကာင္းေသာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျပည္ပသို႔ သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေက်ာင္းစာသင္ခန္းကို စြန္႔ကာ စီးပြားေရးေလာကထဲသို႔ ေရာက္ကုန္ၾကသည္။ တစတစ ႏိုးထစျပဳလာေသာ ရန္ကုန္ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား လိုအပ္သည္ထက္ ပိုမို ရွဳတ္ေထြးလာၾကသည္။ အခ်က္ေပးဟြန္းသံမ်ား က်ယ္ေလာင္လာကာ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မွဳမ်ားလည္း မ်ားျပားလာခဲ့သည္။ ထို႔အတူ လူအမ်ား၏ စိတ္ေနစိတ္ထားတို႔သည္လည္း ရွဳတ္ေထြးလာၾက၏။ ရန္ကုန္၏ ေဆာင္းသည္ အေအးဓါတ္ နည္းပါးလာသည္။ ေႏြညမ်ားသည္ ထင္မထားေလာက္ေအာင္ အပူရွိန္ ျပင္းလာျပီး မိုးအဝင္ ေနာက္က်ခဲ့သည္။ ပိေတာက္ပန္းမ်ား ပြင့္ခ်ိန္လြန္ခဲ့သည္။ ျမင့္တက္လာေသာ အပူရွိန္ႏွင့္ အလာေနာက္က်ေသာ မိုးေၾကာင့္ အင္းေလးကန္ ေရခမ္းသည္။ ေလာပီတမွ မီးအား အျပည့္ ထုတ္မေပးႏိုင္ေတာ့ေသာအခါ ရန္ကုန္ျမိဳ႕တြင္ လွ်ပ္စစ္မီး မွန္မွန္ မရေတာ့ပါ။ မတတ္ႏိုင္သူမ်ား ဖေယာင္းတိုင္မီးထြန္း၍ တတ္ႏိုင္သူမ်ားက မီးစက္မ်ား ဝယ္ယူတပ္ဆင္ၾကရ၏။ ငယ္စဥ္က ျမင္ခဲ့ရေသာ္ ခ်ိဳးျဖဴ ေရပိုက္လံုးၾကီးထဲတြင္ ေရမရွိေတာ့ျပီထင့္… ရန္ကုန္တြင္ ေရလည္း မွန္မွန္ မရေတာ့ပါ။ အဝီစိတြင္းမ်ား အျပိဳင္အဆိုင္ တူးေဖၚၾကရ၏။ မီးလာခ်ိန္တြင္ အလုအယက္ ေရတင္ရေသာ ယဥ္ေက်းမွဳ စတင္ထြန္းကား၏။ ခ်စ္ေသာ ရန္ကုန္သည္ မလိုအပ္ပါပဲ ဆူညံ ပူေလာင္လာခဲ့ၿပီ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သာမက ႏိုင္ငံတနံတလ်ား လူေနမွဳစရိတ္မ်ား ကုန္ေစ်းႏွဳန္းမ်ား အစစ အရာရာ ၾကီးျမင့္လာခဲ့သည္။ မိသားစုမ်ား စားဝတ္ေနေရး ၾကပ္တည္းလာၾကသည္။ ဒုစ႐ိုက္မွဳမ်ား မ်ားျပားလာခဲ့သည္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္အႏိုင္ယူ ေက်ာ္လႊားခ်င္လာၾကသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား မွိန္ေဖ်ာ့ပါးလ်ခဲ့သည္။ နားမ်က္စိ အတန္ငယ္ပြင့္သည္ဟု ဆိုရမည္လား... ျပည္ပႏွင့္ ကူးလူးဆက္သြယ္မွဳ ပိုမို မ်ာျပားလာခဲ့သည္။ ေခတ္မီတိုးတက္ေသာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းမ်ားေနာက္ကို မမီမကမ္း ၾကိဳးစား လိုက္ပါၾကရ၏။ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းမ်ား အတန္အသင့္ ျပည့္စံုလာေသာ္လည္း မိသားစုဘဝမ်ားက အရင္ကလို ေပ်ာ္ရႊင္စရာ သိပ္မေကာင္းလွေတာ့ေခ်။ လသာေသာညမ်ားတြင္ မိသားစု စံုလင္ေသာ စကားဝိုင္းမ်ားကို ညကိုးနာရီခြြဲ သတင္းအျပီး ျပသေသာ ရုပ္ျမင္ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားႏွင့္ အစားထိုးျဖစ္ၾကသည္။ ညစာစားအၿပီး အေညာင္းအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္မ်ားကို တ႐ုတ္တန္းဖက္သို႔ ကားေမာင္းကာ ဝက္သားတုတ္ထိုးစားရင္း၊ အေအးေသာက္ရင္း၊ ဗီဒီယို အေခြငွားရင္း ေဈးဝယ္ရင္းျဖင့္ ကုန္လြန္ျဖစ္ၾကသည္။ ရန္ကုန္သည္ တိုးတက္လာသည္လား ဆုတ္ယုတ္သြားသည္လား ကြ်န္မအတြက္ ေရရာေသာ အေျဖမရွိပါ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ပန္းဆိုးတန္း ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ထုတ္ေပးေသာရံုး၊ ဘားလမ္းမွ ႏိုင္ငံျခားေငြေၾကး လဲလွယ္ေသာရံုး၊ ဘြဲ႕လက္မွတ္မ်ားကို ဘာသာျပန္ေသာရံုးလို ေနရာမ်ားတြင္ လူႀကီး လူငယ္မ်ားျဖင့္ တိုးမေပါက္ေအာင္ စည္ကားခဲ့ပါသည္။ အစိုးရကေတာ့ "ျပည္ပအားကိုး ပုဆိန္႐ိုး" ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို ႏိုင္ငံပိုင္ သတင္းစာမ်က္ႏွာဖံုးတြင္ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္းေဖၚျပေနခဲ့သည္။

ထိုကာလ ရန္ကုန္တြင္ အဂၤလိပ္စာ အေရးအေျပာ သင္တန္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္း၊ စာရင္းကိုင္သင္တန္းမ်ားမွ အစ ထမင္းခ်က္ ဟင္းခ်က္သင္တန္း၊ မုန္႔လုပ္သင္တန္းမ်ား အဆံုး သင္တန္းေပါင္းစံု ထြန္းကားသည္။ သင္တန္းတိုင္းလည္း လူျပည့္သည္။ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား၊ ဘီယာဆိုင္မ်ားတြင္ ကာရာအိုေက ဆိုၾကျပီး ပန္းကုံးစြပ္ ယဥ္ေက်းမွဳ စတင္ထြန္းကားသည္။ ေရႊတိဂံုဘုရားကို စက္ေလွခါး ဓါတ္ေလွခါးတို႔ုျဖင့္ တက္ႏိုင္ၿပီ။ "ေမာင္မယ္အတူ ေတာင္ဖက္မုဒ္က ေလွခါးထစ္ေတြ တက္ရင္းနဲ႔ေလ ေရၾကည့္ၾကတာေပါ့..." ဆိုသည္မွာ သီခ်င္းအျဖစ္ သီဆိုရံုသာ က်န္ရစ္ေတာ့သည္။ ရန္ကုန္သည္ ေနရာတိုင္းတြင္ အရင္စလို ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဂံုးေက်ာ္တံတားမ်ား၊ ေခတ္မီတိုက္တာမ်ား၊ ဟိုတယ္ၾကီးမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ စတိုးဆိုင္ၾကီးမ်ား၊ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားမွ တင္သြင္းေသာ အဝတ္အထည္မ်ား၊ အသံုးအေဆာင္မ်ား၊ တစ္ပတ္ရစ္ကားမ်ားျဖင့္ ရန္ကုန္သည္ အနည္းငယ္ လင္းလက္လာသေယာင္ ထင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားတုန္းကလို ေအးခ်မ္းမွဳမ်ား ရွာမရေတာ့ေခ်။ ရန္ကုန္၏ အပူခ်ိန္ ဒီကရီမွာ တရိပ္ရိပ္... ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္တက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

(၄)
သည္လိုႏွင့္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ရွာေဖြခဲ့သည္လား၊ ကိုယ့္အတၱကို ကိုယ္ ေရွ႔တန္းတင္ခဲ့သည္လား၊ အလိုဆႏၵကို ဦးစားေပးခဲ့သည္လား၊ ကြ်န္မက ထိုအရာမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ယူခဲ့သည္လား ထိုအရာမ်ားက ကြ်န္မကို ေရြးခ်ယ္ယူသြားသည္လား… တပ္တပ္အပ္အပ္ မေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ တတိယ ဆယ္စုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ခ်စ္ေသာ ရန္ကုန္ကို စြန္႔ခြာရန္ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ ေနရာေဒသ အသစ္တစ္ခု၏ ဖမ္းစားမွဳႏွင့္ မတူညီေသာ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ေနထိုင္ဆက္ဆံမွဳ အေျပာင္းအလဲမ်ားၾကားတြင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အေျခခိုင္ခိုင္ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ရန္ကုန္ႏွင့္ ကြ်န္မ အလွမ္းေဝးခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ရန္ကုန္သတင္းမ်ားကိုမူ ၾကားႏိုင္သေလာက္ နားစြင့္ေနခဲ့ျမဲ။ ၂၀၀၇ ေရြဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး၊ ၂၀၀၈ နာဂစ္မုန္တိုင္းတို႔က ရန္ကုန္ကို အရုပ္ဆိုးေအာင္ ဒုကၡေပးခဲ့ၾကျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ ခ်စ္ေသာရန္ကုန္ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေငးၾကည့္ရင္း ကြ်န္မ တတ္စြမ္းသည့္ဖက္မွ ျဖည့္ဆည္း ကူညီခဲ့ပါသည္။ ရပ္ေဝးတစ္ေနရာမွ ကြ်န္မကို ခ်စ္ေသာ ရန္ကုန္က ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးလိမ့္မည္ဟုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု အလြန္တြင္ ရန္ကုန္ကို ကြ်န္မ ျပန္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အစစ အရာရာ တိုးတက္ ေျပာင္းလဲေနျပီျဖစ္ေသာ ရန္ကုန္သည္ ကြ်န္မကို မဂၤလာဒံုေလဆိပ္မွ စတင္ကာ ခပ္စိမ္းစိမ္း ၾကိဳဆိုေလသည္။ ကြ်န္မ ရန္ကုန္တြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရွိေသာ ေန႔ရက္မ်ားအတြင္း ကိုယ္တိုင္ႏွစ္သံုးဆယ္နီးပါး သိကြ်မ္းရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္ခဲ့ဖူးေသာ ငယ္ခ်စ္ ရန္ကုန္ကို လိုက္လံရွာေဖြမိသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ေသာရန္ကုန္သည္ ေရႊတိဂံုမွလြဲလွ်င္ ရန္ကုန္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်၊ ျမင္ရ ေတြ႕ရသမွ် အရာအားလံုးသည္ မည္သို႔မွ် မႏွိဳင္းယွဥ္သာေအာင္ တိတိပပ ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီ။ အေျပာင္းအလဲမ်ားလွေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးထဲမွ ရန္ကုန္သည္ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အစိမ္းသက္သက္။ ေနာက္ပိုင္း အခါအခြင့္သင့္သလို နွစ္နွစ္ တစ္ၾကိမ္၊ သုံးနွစ္ တစ္ၾကိမ္ ျပန္ေရာက္ျဖစ္ေသာအခါတိုင္းလည္း ရန္ကုန္သည္ ကြ်န္မအတြက္ စိမ္းျမၿမဲ စိမ္းျမေနဆဲ။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မသိခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနျမဲ။ ကြ်န္မကလည္း ကြ်န္မ သိခဲ့ဖူးေသာ၊ ကြ်န္မ ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ ရန္ကုန္ကို (ေခါင္းမာမာျဖင့္) ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး လိုက္လံ ရွာေဖြေနခဲ့ျမဲ။ အကြ်မ္းတဝင္ရွိခဲ့ဘူးေသာ ရန္ကုန္ - ကြ်န္မဘဝထဲက (အၿပီးတိုင္) ေဝးကြာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ ဆိုသည္ကို လက္မခံႏိုင္ေသးသ၍ ေနာက္ေနာင္တြင္လည္း ကြ်န္မ ခ်စ္ေသာ ရန္ကုန္ကို အစဥ္အျမဲ လိုက္လံရွာေဖြျဖစ္ေနဦးမည္သာ။

သက္ေဝ
(၃ ဇြန္ ၂၀၁၉)

- ေမတၱာေပါင္းကူးစာေပမွ ထုတ္ေဝေသာ "ရန္ကုန္အက္ေဆး" စာအုပ္တြင္ ေဖၚျပပါရွိၿပီး ျဖစ္သည္။

Wednesday, April 8, 2020

လင္းခါး - ေရေသအိုင္

အစကေန အဆံုး လက္ကမခ်ပဲ ဆက္တိုက္ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ။ အသက္႐ွဴဖို႔ ေမ့သြားလိုက္၊ သက္ျပင္းေတြ ခ်လိုက္၊ ဝမ္းနည္းလိုက္... တစ္ခါတစ္ခါ သေဘာတက် ျပံဳးရယ္လိုက္နဲ႔ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခုက စာအုပ္ Review ေရးမလို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ စာဖတ္လို႔ ျပီးေတာ့မွ သတိထား ၾကည့္မိတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေလး အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။

အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ စာမဖတ္ရေသးခင္မွာ မ်က္ႏွာဖံုးကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မၾကည့္ခဲ့မိပါဘူး။ (ၾကည့္မိသူလည္း နည္းမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္)။ ၾကည့္မိလည္း ေအာ္... လဖက္ရည္ဆိုင္က စားပြဲနဲ႔ ခံုပုေလးေတြလို႔ ႐ိုး႐ိုးပဲ ျမင္လိုက္ ေတြးလိုက္မိမွာပါ။ စာကို စစဆံုးဆံုး ဖတ္ၿပီးသြားေတာ့လည္း စာအုပ္ကို ႏွစ္သက္မယ္၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ သ႐ုပ္ေဖၚတာကို သေဘာက်မယ္၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈမွာ စီးေမ်ာမယ္၊ ေရးထားတာ ေကာင္းလိုက္တာ လို႔ ေတြးမယ္... ၿပီးရင္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ခ်ထားလိုက္မိမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ညက ကြ်န္မ စာဖတ္လို႔ အၿပီးမွာ စာအုပ္ေလးကို လက္ကမခ်ေသးပဲ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္ ခဏ ၾကည့္ရင္း ဖိုးသက္၊ ေဇာ္ပိုင္၊ ခိုင္ၿမဲနဲ႔ ေက်ာ္ေဇာတို႔ အေၾကာင္း ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ ေတြးေနရင္းမွာ စာအုပ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိသြားတာပဲ။

အဲဒီလို ၾကည့္မိတဲ့အခါ ႐ိုးရွင္းတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုး သ႐ုပ္ေဖၚပံုေလးဟာ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကို လွလွပပ နဲ႔ အဓိပၸါယ္ ရွိရွိ ကိုယ္စားျပဳေနတာကို ႐ုတ္တရက္ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ သစ္သား စားပြဲေလးတစ္လံုး၊ ေဆးေပါ့လိပ္ထည့္တဲ့ ခြက္ကေလး၊ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ လဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ေတြ႕ရေလ့ရွိတဲ့ ဒန္ေရေႏြးၾကမ္းအိုးနဲ႔ ေမွာက္ထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္။ ၿပီးေတာ့ လဲၿပိဳေနတဲ့ ခံုပုေလးသံုးလံုးနဲ႔ မလဲမၿပိဳ က်န္ေနတဲ့ ခံုကေလးတစ္လံုး... အဲဒါေတြဟာ စာအုပ္ထဲက စာေတြကို အျပည့္စံုဆံုးနဲ႔ အပီျပင္ဆံုး သ႐ုပ္ေဖၚ ျပေနခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေက်ာဖံုးကို ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ေရာင္စံုစကၠဴေလးေတြနဲ႔ ေခါက္ခ်ိဳးထားတဲ့ ေလွကေလး ေလးခု၊ သူတို႔ဟာ ဘယ္ကိုမွ မစီးဆင္းႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေရေသအိုင္ထဲမွာ ယိုင္နဲ႔စြာ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္တန္႔လို႔။ စကၠဴေလွေလးနဲ႔ ဆင္တူတဲ့ ဘဝေတြမို႔ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီ ေရေသထဲမွာပဲ ေဆြးေျမ႕ နစ္ျမဳတ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားၾကဦးမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ ခက္ခဲလွတဲ့ ဘဝေတြ... လို႔ အသံတိတ္ ေရရြတ္မိတယ္။ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ဘဝေတြဟာ ဝမ္းနည္းစရာလည္း ေကာင္းလွတယ္။

စာဖတ္ထားလို႔ ခံစားရတာကို အဆမ်ားစြာ ပိုတိုးၿပီး ခံစားရေစတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုး သ႐ုပ္ေဖၚပံုေတြ... သေဘာက် ႏွစ္သက္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အမွတ္တရ သိမ္းထားခ်င္လို႔ ဒီစာေလးကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။

သက္ေဝ
(၁၂ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၂၀)

Saturday, March 14, 2020

မိသားစု ထမင္းဝိုင္း

မိသားစု စံုစံုညီညီ အတူတူစားျဖစ္ၾကတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္ခုဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈပါ။ ေခတ္ေတြက ေျပာင္း၊ လူေနမႈစနစ္ေတြက ေျပာင္း၊ အေျခအေနေတြက ေျပာင္းလာေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မိသားစုေတြဟာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ၊ တစ္ႏိုင္ငံစီ တကြဲတျပား ေနထိုင္ ရွင္သန္ၾကရဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါ မိသားစု စံုညီတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္စု ျဖစ္ဖို႔ သိပ္ခက္ခဲလာပါတယ္။
အဲဒီအေၾကာင္းကို ေရးမယ္လို႔ ေတးထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ေရးခ်င္တာေတြက အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနလို႔ အဆင္ေျပသလို အပိုင္းခြဲၿပီး စာစီၾကည့္ပါ့မယ္။ အခု ပထမဆံုး ကြ်န္မရဲ႕ အဖိုးအေၾကာင္းကေန စေျပာပါရေစ...

အဖိုးဟာ ေရွးေခတ္က ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ႐ိုး႐ိုးေအးေအး ျမန္မာအဖိုးအို တစ္ေယာက္ ဆိုေပမယ့္ ထမင္းစားတဲ့အခါ သိပ္ျမန္မာမဆန္လွသလို စည္းကမ္းလည္း အေတာ္ႀကီးတတ္ပါတယ္။ ထမင္းဝိုင္းမွာ ဟင္းရည္ ပန္းကန္လံုး တစ္လံုးထဲက အတူခပ္စားတာမ်ိဳး မလုပ္ရ၊ ထမင္း ဟင္းပန္းကန္ ႏႈတ္ခမ္းေတြမွာ ဟင္း အစအနေတြ ေပ မေနရ၊ ဟင္းခပ္ရင္ တစ္ေယာက္ယူၿပီးမွ တစ္ေယာက္က ေစာင့္ယူရ၊ ေသာက္ေရခြက္၊ လက္သုတ္ပဝါ တစ္ေယာက္တစ္ခု သံုးရ စသည္ျဖင့္ပါ။ ထမင္းကို ထမင္းစားပြဲမွာသာ ထိုင္စားရပါတယ္ ဧည့္ခန္းတို႔ အိပ္ခန္းတို႔လို တျခားေနရာေတြမွာ မစားရပါ။ ၿပီးေတာ့ Table Manner လို႔ ေခၚရမလား... ပန္းကန္ ဇြန္း ခက္ရင္း လက္သုတ္ပဝါ၊ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး ေရေႏြးၾကမ္း ပန္းကန္၊ ေကာ္ဖီပန္းကန္၊ ဟင္းရည္ေသာက္ ပန္းကန္၊ အခ်ိဳစားတဲ့ ပန္းကန္၊ အ႐ိုးပန္းကန္ စသည္ျဖင့္ အကုန္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထားၿပီး သံုးရပါတယ္။ အခ်ိဳပြဲပန္းကန္ကို အ႐ိုးပန္းကန္ လုပ္လို႔ မရသလို ဟင္းခ်ိဳပန္းကန္လံုးထဲ အသားဟင္းတို႔ အရြက္ေၾကာ္တို႔ ထည့္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ အေသးအဖြဲေလးေတြ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလို စည္းကမ္းရွိရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မနက္ ည ထမင္းစားခ်ိန္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရွိရပါတယ္။ အဖိုးရဲ႕ မနက္စာ စားခ်ိန္ဟာ ဆယ္နာရီခြဲ ျဖစ္ၿပီး ညစာကို ငါးနာရီခြဲမွာ စားပါတယ္။

ကြ်န္မတို႔ နည္းနည္း အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အဖိုးကို ထမင္းစားေတာ့မလား ျပင္လိုက္ေတာ့မယ္ လို႔ ေျပာရင္ သူက ဘယ္ႏွစ္နာရီ ရွိၿပီလဲ လို႔ ျပန္ေမးေလ့ပါတယ္။ အဖိုး ဆာရင္ ဒီေန႔ နည္းနည္း ေစာေစာ စားေလ ဆိုတာမ်ိဳး သူ႔ကို သြားလုပ္လို႔ မရပါဘူး၊ မနက္ ဆယ္နာရီ မခြဲမခ်င္း ဆာတယ္ မေျပာတတ္သလို တကယ္ ဆာမေနေသာ္လည္း ညေန ငါးနာရီခြဲဆို မျဖစ္မေန စားတတ္ပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ကြ်န္မတို႔က အဖိုးရဲ႕ ထမင္းစားခ်ိန္ဟာ ဗိုက္ဆာတာနဲ႔ မဆိုင္၊ နာရီနဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္ တို႔၊ ဆာတဲ့ အခ်ိန္စားမွ ၿမိန္မွာေပါ့ တို႔ ရယ္သလို ေမာသလို ဆရာလုပ္သလိုနဲ႔ ေျပာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေျပာရင္ အဖိုး စိတ္ဆိုးမယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ စိတ္မဆိုးပါဘူး ရယ္ပဲ ရယ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို အစားအေသာက္ကို စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ တိုင္းထြာ စားေသာက္ ေနထိုင္ခဲ့လို႔လည္း အဖိုးဟာ သူ႔အသက္ ကိုးဆယ့္သံုးႏွစ္အထိ ေရာဂါေဝဒနာ ကင္းကင္းနဲ႔ က်န္းက်န္းမာမာ ရွင္သန္ေနထိုင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မီးဇာကုန္ ဆီခမ္း ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္လေလာက္ အစားမ်ားမ်ား မဝင္၊ မစားႏိုင္ေတာ့ပဲ အိပ္ရာထဲ လဲၿပီး ေနာက္ တစ္လ ေလာက္မွာ ဘာေဝဒနာမွ ႀကီးႀကီးမားမား မခံစားရပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္မတို႔ေတြ တစ္ခါတစ္ခါ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ပန္းကန္ထဲ ထမင္းထည့္၊ ဟင္းေတြထည့္၊ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းတပ္ၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ မ်က္ႏွာအပ္ရင္း ေတြ႕ရာေနရာမွာ အလြယ္တကူ စားလိုက္ခ်င္တာမ်ိဳး၊ တူတစ္စံုနဲ႔ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ တစ္ပန္းကန္ဆြဲၿပီး တီဗီေရွ႕ သြားထိုင္စားတာမ်ိဳးကို အဖိုးသာ ျမင္ရင္ ေျပာမွာလို႔ သတိရ ရသြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုယ္ရွိန္သတ္ၿပီး တီဗီေရွ႕မွာ သြားစားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္၊ ထမင္းပန္းကန္ ဟင္းပန္းကန္ေတြကို စားခ်င္စဖြယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ခင္းက်င္းၿပီး ထမင္းစား စားပြဲမွာ ေျပာင္းထိုင္ရပါတယ္။ ၿပီးစလြယ္ လုပ္ခ်င္တဲ့ အက်င့္ကို ေဖ်ာက္ရပါတယ္။ အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ ညစာ နဲ႔ ပိတ္ရက္ေတြမွသာ အိမ္မွာ ခ်က္ျဖစ္ စားျဖစ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလို စားျဖစ္တဲ့ အနပ္တိုင္းမွာ ထမင္း ဟင္းကို အခ်ိန္မွန္မွန္ ေအးေအးေဆးေဆး စားျဖစ္ဖို႔ အားထုတ္ရပါတယ္။

ဒီတစ္ခါ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မိသားစု ထမင္းဝိုင္း နဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က တန္ဖိုးမထားျဖစ္၊ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာ မသိ နားမလည္တဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေလးလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ အဖိုးကို အခ်ိန္မွန္မွန္ ထမင္းဟင္း ခူးခတ္ေကြ်းၿပီးရင္ ကြ်န္မတို႔လည္း အဆင္ေျပသလို စားလိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ မိသားစု နည္းတဲ့အျပင္ ေဖေဖက အေဝးမွာဆိုေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ငယ္ဘဝ ထမင္းဝိုင္းဟာ တစ္ႏွစ္ခြဲမွာ တစ္လ ေလာက္သာ လူစံုႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါလည္း အခါမ်ားစြာမွာ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ အခ်ိန္ညႇိမရ၊ ညႇိဖို႔လည္း မႀကိဳးစားျဖစ္ပဲ အိမ္အကူေတြ ျပင္ေကြ်းတဲ့အတိုင္း အဆင္ေျပသလို စားလိုက္ၾကတယ္လို႔သာ မွတ္မိပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အမ်ိဳးသားအိမ္ကို တစ္ပတ္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ဆိုသလို အလည္သြား ထမင္းစားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါ သူတို႔အိမ္မွာ မိသားစု စံုမွ ထမင္းစားတဲ့ ခ်စ္စရာ အေလ့အထကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ညစာေပါ့။ မိဘေတြက အလုပ္၊ သားသမီးေတြက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြမို႔ မနက္စာအတြက္ ထမင္းဘူးကိုယ္စီနဲ႔ သြားၾကေပမယ့္ ညစာကို လူမစံု မခ်င္း မစားတတ္ၾကပါဘူး။ ညီမ အငယ္ေလးေတြ (ကေလးေတြေပါ့) ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆာေနပေစ အေဖ အေမေတြ ျပန္မလာေသးရင္ အဆာေျပ မုန္႔စား ေရေသာက္ျပီး ေစာင့္ပါတယ္။ အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ အေဖ ဘယ္ေလာက္ပဲ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနပါေစ ဘယ္သူမွ အရင္စားထားႏွင့္လိုက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ လူမစံုမခ်င္း ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင့္စားၾကတဲ့ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ အက်င့္ေလးကို အင္မတန္ သေဘာက်မိပါတယ္။

လူစံုတဲ့ ထမင္းဝိုင္းေလးဟာ စကားသံ ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ ဆူညံ စည္ကားလွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ဟင္းဘယ္ႏွစ္ပြဲရွိရွိ ရွိသမွ် ဟင္းပြဲတိုင္းကို အေဖ အေမ က စၿပီး ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ အလွည့္က် ယူၾကရပါတယ္၊ အငယ္ဆံုးေလးက အေနာက္ဆံုးမွ ယူရမယ့္သူမို႔ သမီး ဗိုက္ဆာၿပီ ျမန္ျမန္ ယူၾကပါဗ်ိဳ႕ ဆိုတာ ထမင္းဝိုင္းမွာ အၿမဲ ၾကားေနက် စကားသံပါပဲ။

အဲဒီ အေလ့အထဟာ အေဖ အေမတို႔ ဆီကေန ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားဆီကို ပါလာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မလို အစားမ်ားမ်ား မစားတတ္၊ အခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္ စိတ္ပါမွ ဆာမွ စားခ်င္တာ ေကာက္စားတတ္၊ ေတြ႕ရာေနရာမွာထိုင္ရင္း စာဖတ္ရင္း ေကာ္ဖီေလာက္ မုန္႔ေလာက္နဲ႔သာ အလြယ္တကူ ၿပီးလိုက္ခ်င္တတ္တဲ့သူကို ထမင္းစားပြဲမွာ အခ်ိန္နဲ႔ စားတတ္ဖို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေခၚတတ္ပါတယ္။ ထမင္းမစားခ်င္ဘူး ေျပာရင္လည္း ေရခဲမုန္႔ အာလူးေၾကာ္ ေကာ္ဖီ စသည္ျဖင့္ စားခ်င္တာ တစ္ခုခု ယူလာၿပီး စားပြဲမွာ လာထိုင္ေနဖို႔ ေခၚတတ္ပါတယ္။ သားေလးကိုလည္း ငယ္ငယ္ေလးထဲက ထမင္းဝိုင္းမွာ တစ္ခ်ိန္တည္း အတူတူထိုင္စားတတ္ဖို႔ (သူ စားခ်င္တဲ့ စားတတ္တဲ့ စားစရာေတြ ေကြ်းၿပီး) ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ သားက မဆာေသးလို႔ ေနာက္မွ စားခ်င္ စားပါေစလို႔ ကြ်န္မက ေျပာရင္ မႀကိဳက္ခ်င္၊ ဆာသေလာက္ အတူတူစားပါေစ လို႔ ေခၚတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေတြ ၾကာလာေတာ့လည္း အရာရာဟာ ေနသားတက်နဲ႔ အက်င့္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာပါပဲ။

အက်င့္ဆိုတာ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ေသာ္လည္းေကာင္း စိတ္ထဲက သိမွဳနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိမွဳနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ ရည္ရြယ္လို႔ျဖစ္ေစ၊ မရည္ရြယ္ပဲနဲ႔ ျဖစ္ေစ ကိစၥရပ္တစ္ခုကို အၾကိမ္ေရမ်ားစြာ မပ်က္မကြက္ အခ်ိန္မွန္ ဖန္တီးေႏုျဖစ္ျခင္းလို႔ ဆိုၾကတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြကို ေန႔ရက္ အခ်ိန္နာရီေတြထဲမွာ ပံုမွန္ မပ်က္မကြက္ ျပဳလုပ္ေနျဖစ္ခဲ့တဲ့အခါ အဲဒီ အက်င့္ ဆိုတာကို (မသိလိုက္ မသိဖာသာ) အစျပဳမိရက္သား ျဖစ္လာတာပဲ မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႔ သံုးေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ မိသားစုေလးဟာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ညႇိယူစရာ တိုင္ပင္စရာ မလိုပါပဲ ညေနစာေတြ အၿမဲ အတူတူ စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ထမင္းဟင္း ဖြယ္ရာတဲ့ေန႔ေတြ ရွိသလို မအားလပ္လို႔ အလုပ္ပင္ပန္းလို႔ မဖြယ္ရာတဲ့ ေန႔ေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မိသားစု အတူတူစားရတဲ့အခါ ဘာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြ မခ်က္အားလို႔ အျပင္သြားစားၾကမယ္ ဆိုလည္း သံုးေယာက္ အတူတူသြားစားၾကတာပဲ။ ရံုးက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားစပ္မိတဲ့အခါ သားက ႀကီးလွၿပီ မိဘေတြနဲ႔ အျပင္သြားရင္ လိုက္တုန္းလား၊ အတူတူ ထမင္းစားထြက္ရင္ လိုက္တုန္းပဲလား လို႔ ေမးၾကပါတယ္။ သူတို႔ သားသမီးေတြက ဒီ့ထက္ ငယ္ငယ္ထဲက ေခၚလို႔ မရ၊ မလိုက္ၾကေတာ့ဘူးတဲ့... ဒါလည္း အက်င့္ပါပဲ လို႔ ေျပာရတယ္...

အဲဒီလိုပဲ မိဘေတြနဲ႔ အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း ညေနတိုင္း လူစံုၿပီး ဖြယ္ရာတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္ခုျဖစ္ဖို႔ ကြ်န္မ အားထုတ္ရပါတယ္။ ရံုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ သိပ္နီးတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေတြပါ အိမ္ျပန္ၿပီး မိဘေတြနဲ႔ ထမင္းလက္ဆံု စားလို႔ ရပါေသးတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္... ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔တျခား အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္ အိုမင္းလာတဲ့ မိဘေတြကို အခ်ိန္ေပးဖို႔ ဂ႐ုစိုက္ဖို႔၊ သူတို႔နဲ႔ ထမင္းလက္ဆံု အတူစားႏိုင္ဖို႔ ဘာကိုမ်ား ေၾကာင့္ၾကေနစရာ ေတြေဝ ေႏွာင့္ေႏွးေနစရာ ရွိပါသလဲ။

မိသားစု စံုစံုညီညီ အတူတူစားျဖစ္ၾကတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္ခုဟာ လိုက္ရွာေနစရာမလိုပဲ ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈပါ။ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြက ေျပာင္း၊ အေျခအေနေတြက ေျပာင္းလာေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မိသားစုေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေနထိုင္ ရွင္သန္ၾကရတဲ့အခါ မိသားစု စံုညီတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္စု ျဖစ္ဖို႔ သိပ္ခက္ခဲလာပါတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ဘယ္ မိသားစုမဆို ဆံုႏိုင္သမွ်၊ ဆံုခြင့္ရသမွ် အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ စည္ကား ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ထမင္းဝိုင္းကေလးေတြကို တန္ဖိုးထား ဖန္တီးႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္...

သက္ေဝ
(၈ မတ္ ၂၀၂၀)

Friday, March 13, 2020

ေကာင္းကင္ခရီး

ေနက ျပင္းလိုက္တာ အလင္းတန္းေတြကလည္း စူးစူးရဲရဲ။ ေလယာဥ္ျပတင္းကေန ျမင္ရသမွ်ကို ေငးၾကည့္ေနရင္းက မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝလာတယ္။ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ဆိုေတာ့လည္း အပူေရာင္ေတြက တရွိန္ရွိန္နဲ႔ ေတာက္ပေနတာေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပူေလာင္ေနခဲ့တာ ပါမယ္။ အျပန္လမ္းဟာ ထုတ္ပိုးသိမ္းဆည္းခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ရယ္။ မနည္း ျဖတ္ေတာက္ျပီး ခ်န္ထားခဲ့ရတဲ့ ႀကိဳးစေတြ။ အဲဒါေတြ မေတြးခ်င္ဘူး… ဒါေပမယ့္ ေမ့လို႔လည္း မရဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခ်ယ္ဝယ္ယူခဲ့တဲ့ ျပတင္းတံခါးနဲ႔ အနီးဆံုးခံုမွာ ထိုင္ရင္း ျပတင္းေဘာင္ကို မီျပီး မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ထားလိုက္တယ္။ မ်က္လံုးမွိတ္ထားေပမယ့္ စိတ္ကိုေတာ့ မွိတ္ထားလို႔မွ မရတာေနာ္... ေရာက္ခ်င္တဲ့ဆီကို ေရာက္ေစေတာ့ လို႔ အသာတၾကည္ လႊတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စိတ္က သူသြားလိုရာဆီကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားၿပီး အဲဒီေနရာမွာတင္ ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္။ စိတ္ ရပ္တန္႔ေနတဲ့ေနရာ… တေရးေရး ျပန္ျမင္ေယာင္လာတာကေတာ့ ပြဲေတာ္ည ပဲ။

ပြဲေတာ္ည...
ညက တိတိပပ အေမွာင္က်ေနခဲ့ခ်ိန္... ဆူညံသံတစ္ခ်ိဳ႕၊ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ေတးသြားတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ မလွမ္းမကမ္း ပြဲခင္းထဲကေန အျပင္ဖက္ကို ဖိတ္လွ်ံေနခဲ့တယ္။ ဟိုးမွာျမင္ေနရတဲ့ မီးတိုင္ေတြဆီက အလင္းစက္ငယ္ေလးေတြဟာ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြလိုပဲ လင္းတစ္ခါ မွိန္တစ္လွည့္နဲ႔။ အဲဒီညထဲမွာ အမ်ားသူငါေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာဖို႔ ေရာက္လာတဲ့ အရိပ္ႏွစ္ခုရဲ႕ ဦးတည္ရာကေတာ့ ေဝေဝဝါးဝါး။ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေလးေတြကို အတူတူ ေရတြက္ၾကည့္ၾကဖို႔၊ ၾကယ္ေႂကြခ်ိန္မွာ အတူတူ ဆုေတာင္းၾကဖို႔ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတြမွာ သူတို႔မွာ ရွိမေနဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးက လိုတာထက္ပိုၿပီး လင္းလက္လြန္းေတာ့ ၾကယ္ပြင့္ေတြကို မျမင္ရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆႏၵတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ မေတာင္းျဖစ္လိုက္တဲ့ ဆုေတာင္းေတြကို ရင္ထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ ျပန္သိမ္းထားလိုက္ရတယ္။ အလင္းစက္ေတြကို ေရွာင္ရွား၊ ဆူညံသံေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး လူေတြနဲ႔ ေဝးရာကို ဦးတည္ခ်င္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကိုလည္း (တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ) အလိုက္တသိ ႐ုတ္သိမ္းရင္း အေနာက္ကို ျပန္လွည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ျမဴးႂကြေနတဲ့ ဂီတသံေတြ၊ အေပ်ာ္သံေတြနဲ႔ လိုအပ္တာထက္ ပိုလင္းေနတဲ့ အလင္းထုရဲ႕ေအာက္ထဲကို (တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကား မဆိုျဖစ္ေတာ့ပဲ) တေရြ႕ေရြ႕ တိုးဝင္သြားလိုက္ၾကတယ္။ နီးနီးေလးမွာ အတူတူရွိေနပါရက္နဲ႔ အမ်ားႀကီး လြမ္းေနခဲ့ရတဲ့ အခိုက္အတံ့ငယ္တစ္ခုပါပဲ။ လမ္းတေလ်ာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္ေတြ႕သမွ်သူတိုင္းကို အရယ္အျပံဳးမပ်က္ ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုရင္း ပြဲခင္းထဲကို ေရာက္သြားေတာ့ ပ်ားပန္းခတ္ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ လူေတြၾကားမွာ အရိပ္ႏွစ္ခုဟာ တကြဲစီျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က ရွာလို႔မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ရွာလည္း မရွာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး... ပြဲေတာ္ညရဲ႕ နိဂံုးဟာ အဲဒီလို။

အေတြးေတြထဲမွာ ျမင္ေယာင္ရင္း သတိတရ လြမ္းတမ္းတတဲ့စိတ္ေတြ ဖိတ္လွ်ံက်လာခဲ့တယ္။ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြဟာ ႏွလံုးခုန္သံကို အေၾကာင္းမဲ့ ျမန္ဆန္လာေစခ့ဲျပန္တယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုၿပီး ေတြးလက္စေနရာကို ခဲရာခဲဆစ္ ေက်ာ္လႊားပစ္ရျပန္တယ္။ ထားခဲ့လိုက္မယ္ေလ... အဲဒီစိတ္အေတြးကို ဒီေနရာအထိ ေခၚလာလို႔ မရဘူး၊ ေခၚလာခဲ့ဖို႔လည္း မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား။

ဘာေတြးရရင္ ေကာင္းမလဲ… ကိုယ္သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒီ ေနရာေဒသေတြက နာမည္ေက်ာ္ စားစရာေတြအေၾကာင္းဆီကို စိတ္ကို ပို႔လႊတ္ ၾကည့္တယ္။ မဆိုစေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္လန္းဆန္းလာသလိုပါပဲ။ တစ္ထိုင္တည္း ေနရာအႏွံ့ ေရာက္သြားျပီး စားစရာေတြ ျမည္းစမ္းၾကည့္လိုက္ရတာ ေပ်ာ္မယ္ဆို ေပ်ာ္ခ်င္စရာ။

အဲဒီတုန္းမွာ ေဘးနားမွာ နည္းနည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားတာကို သိလိုက္တယ္။ ကပ္လ်က္ခံုမွာ ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ေယာက္ လာထိုင္တာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ခါတိုင္းလိုဆို ကိုယ့္ေဘးနားအတူထိုင္ၿပီး တစ္ခရီးတည္း သြားရမယ့္သူကို ကိုယ္ သိပ္စိတ္ဝင္စားတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စီးရမယ့္ ခရီးစဥ္မ်ိဳးမွာေပါ့။ ကိုယ္နဲ႔ လမ္းခရီးတေလ်ာက္ အတူသြားရမယ့္သူဟာ ေယာက်္ားလား မိန္းမလား၊ ျဖဴသလား မည္းသလား၊ ပိန္သလား ဝသလား၊ ႀကီးသလား ငယ္သလား၊ တစ္ေယာက္တည္းလား အေဖၚနဲ႔လား၊ ကေလးငယ္ ပါသလား ဆိုတာမ်ိဳးက စလို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္တေလ ကိုင္ေဆာင္လာသလား ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ စာဖတ္ေနမယ့္သူမ်ိဳးလား၊ လက္ပ္ေတာ့တစ္လံုးဖြင့္ၿပီး တေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႔ တစ္လမ္းလံုး အလုပ္လုပ္ေနမယ့္သူမ်ိဳးလား၊ အျငိမ္မေနပဲ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ထိုင္လိုက္ ထလိုက္၊ ေရေတာင္းေသာက္လိုက္ စားစရာေတာင္းလိုက္ ဒါမွမဟုတ္ ဘီယာေတြ ဝိုင္ေတြ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ေတာင္းေသာက္ရင္း ခရီးတစ္ေလ်ာက္ မူးမူးမိန္းမိန္း ျဖစ္ေနမယ့္သူမ်ိုးလား၊ တစ္လမ္းလံုး မိတ္ကပ္ဘူးဖြင့္ျပီး အလွျပင္ေနတတ္၊ လက္သည္းနီဆိုးေနတတ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္မ်ားလား၊ ေရွ႕က တီဗီစခရင္ ေသးေသးေလးက ႐ုပ္ရွင္ေတြကို တစ္ကားၿပီး တစ္ကား ဆက္တိုက္ ၾကည့္ေနမယ့္သူလား၊ တစ္လမ္းလံုး အိပ္ေမာက်ၿပီး အသက္႐ွဴသံျပင္းျပင္းနဲ႔ ေဟာက္ေနတတ္တဲ့သူမ်ိဳးလား... ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြဟာ မ်ားျပားသေလာက္ အင္မတန္လည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ျပီး ကိုယ့္ေနရာမွာ ေနသားတက် ထိုင္ျပီးတာနဲ႔ ေဘးကို ေရာက္လာတဲ့သူကို မ်က္လံုးေထာင့္စြန္းကေန ျမင္ရသမွ် ၾကည့္ၿပီး တစ္ထိုင္တည္း ခပ္ျမန္ျမန္ အကဲခတ္ရတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ အကဲခတ္ရင္း ေတြးထားတာနဲ႔ ခရီးစဥ္တေလ်ာက္ သူ ျပဳမူေနတာေတြနဲ႔ ကိုက္ညီရင္ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလား လို႔ စိတ္ႀကီးဝင္ရသလို မွန္းခ်က္နဲ႔ တလြဲတေခ်ာ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ိဳးက်ေတာ့ ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါရင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရယ္ေမာေနရတယ္၊ ေနရာေျပာင္းလို႔ ရတဲ့အခါဆို ေျပာင္းထိုင္၊ မရတဲ့ အခါေတာ့လည္း မတတ္သာ ဒီလိုပဲ သည္းခံရျပန္တယ္။ တစ္ခရီးတည္း သြားသူေတြ တစ္ေနရာတည္းကို ရည္ရြယ္သူေတြ မဟုတ္လား... ဒါေပမယ့္ အခုခရီးကေတာ့ သံုးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္။ ျပီးေတာ့ အနားမွာ ဘယ္သူလာလာ အေရးစိုက္ခ်င္စိတ္မရွိေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္စိတ္ေတြက ေညာင္းညာ ကိုက္ခဲေနခဲ့ခ်ိန္။ မ်က္စိကို ဖြင့္မၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ဒီတိုင္းပဲ ဆက္ေနလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုလူ ျဖစ္ျဖစ္ကြာ... လာခ်င္တဲ့သူသာ လာပါေတာ့။

ဒါေပမယ့္ ထင္သေလာက္ေတာ့ ဆိုးပံုမရဘူး။ ေဘးနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ပဲ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ထိုင္ခံု ခါးပတ္ ပတ္တဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္တယ္… ညင္ညင္သာသာပဲ။ ေရေမႊးနံ့ ဘာညာ ဘာမွ မရပံုေထာက္ရင္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ အျဖဴအမည္း သဲသဲကြဲကြဲ သိရမယ့္ကိစၥကို မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္လို ဒီတိုင္း မွန္းၾကည့္ေနမိတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပတိေပေတ ႏိုင္လွတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သေဘာက်ျပီး ရယ္ခ်င္သြားတယ္။

တစ္ဖက္မွာလည္း ေဘးကလူက ခရီးစဥ္ မစရေသးခင္မွာတင္ ေဘးနံရံကို ေခါင္းထိုးမွီၿပီး မ်က္စိစံုမွိတ္လို႔ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ခရီးသြားတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္မ်ား ျဖစ္ေနမလား မသိ လို႔ ေတြးလိုက္ေတာ့ ပိုျပီး ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး စိတ္ေတြ သက္သာရာ မရျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ လူသက္သာဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ... ေလယာဥ္တက္ၿပီး ခါးပတ္ျဖဳတ္လို႔ရၿပီ၊ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထား ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ခရီးတည္း သြားရမယ့္သူကို တစ္ခ်က္ေတာ့ ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

ေလယာဥ္ အင္ဂ်င္သံက တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ျမင့္လာတယ္။ ေလယာဥ္စီးတိုင္း ျပဳေနက်... ဘုရားကို ခဏ အာရံုျပဳတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ခံုေတြ မတ္မတ္ထားဖို႔၊ ျပတင္းတံခါးေတြ ဖြင့္ထားဖို႔နဲ႔ ခါးပတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ပတ္ထားဖို႔ ေၾကျငာတယ္။ နာရီၾကည့္မလို႔ အလုပ္မွာ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ဒီက ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ တစ္နာရီခြဲ၊ အပူခ်ိန္ သံုးဆယ့္ႏွစ္ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟိုက္ ပါ လို႔ ေၾကျငာတယ္။ ဒါနဲ႔ နာရီၾကည့္ဖို႔ မ်က္လံုး မဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး...

ေလယာဥ္ပ်ံဟာ ေျပးလမ္းကေန အရွိန္ယူရင္း ဦးေမာ့ၿပီး သိမ့္ကနဲ ထိုးတက္သြားတယ္။ ရင္ထဲမွာ လစ္ဟာ သြားတယ္။ ပိုေဝးသြားၿပီ မဟုတ္လား။ ဘဝမွာ ကိုယ္အႀကိဳက္ဆံုး အႏွစ္သက္ဆံုး အခိုက္အတံ့ တစ္ခုကို ျပပါဆို အဲဒီလို ေလယာဥ္တက္တဲ့ အခ်ိန္ကို ျပရမွာပဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ေလယာဥ္တက္ခ်ိန္ကေတာင္ ကိုယ့္ကို နည္းနည္းမွ လႈပ္ရွားေစခဲ့ဘူး။ ႏွလံုးသားဟာ အေတာ္ကို ေအးစက္ မာေက်ာေနခဲ့ပံုပါပဲ။ ေလယာဥ္ဟာ တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ယူရင္း ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္တဲ့ ေနရာဆီကို တိုးဝင္သြားေနမွန္း သိေနတယ္။ နားထဲမွာ အသံေတြ ေဝဝါးသြားတယ္... ဒါ ေလထုရဲ႕ဖိအား အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ နားအူလာတာပဲ။ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ ေသြးခုန္ႏႈန္း ျမန္လာတာကို သိသိသာသာခံစားရတယ္။ နားထင္ကို လက္နဲ႔ ေထာက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကို နည္းနည္း မတ္မတ္ ျပင္ထိုင္လိုက္တယ္။


႐ုတ္တရက္...
႐ုတ္တရက္ နားထင္ကို ေထာက္ထားတဲ့ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေအးစက္စက္ေတြေပၚကို ေႏြးေထြးတဲ့ လက္တစ္စံုက လာဆုတ္ကိုင္လိုက္တာ… မ်က္လံုးကို ခ်က္ခ်င္း ဖြင့္လိုက္တယ္။

ဝမ္းသာတာလား ေပ်ာ္ရႊင္တာလား အံ့ၾသတာလား မယံုႏိုင္တာလား… ခံစားခ်က္ကို စာဖြဲ႕မျပတတ္ဘူး။ ကိုယ့္ေဘးမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေနတဲ့သူကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးသူတစ္ေယာက္လို ေငးၾကည့္ရင္းက သူ႔လက္ကို ျပန္ဆုတ္ကိုင္လိုက္မိတယ္ (ထင္တယ္)။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို လို႔ တိုးတိုးေခၚလိုက္မိတယ္ (ထင္တယ္)။ အသံ ထြက္သလား အသံမထြက္ပဲ ပါးစပ္ပဲ လႈပ္ရံု လႈပ္သြားသလား... မသိေတာ့ဘူး။။ ေမးစရာ ေမးခြန္းလည္း မရွိ၊ ေျပာစရာ စကားလည္း မရွာတတ္။ တကယ္ကေတာ့လည္း ဘာဆို ဘာမွ ေမးစရာ ေျပာစရာ မလိုေတာ့ေအာင္ အရာရာ ျပည့္စံုသြားခဲ့ျပီပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ ျပံဳးေနတာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ခုနက မ်က္စိစံုမွိတ္ထားခဲ့ခ်ိန္ေတြအတြက္ ေနာင္တရရင္း ကိုယ္လည္း လွစ္ကနဲ ျပံဳးလိုက္မိတယ္။ ျပံဳးေနရင္းက ေလယာဥ္ျပတင္းဖက္ကို အၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးက ထူထပ္ သိပ္သည္းျပီး သိပ္လွတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြထဲကို ညင္ညင္သာသာ တိုးဝင္ေနခဲ့ျပီ…

သက္ေဝ
(၂၉ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၂၀)

Tuesday, March 10, 2020

ျမတ္ႏိုးေဝ

မိုးေတြ ေစြေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုပါ။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မိုးသံတစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ လူသံ သူသံ ဆူညံသံ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနပါတယ္။ ညေနေစာင္း အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္ဆို စူးစူးရွရွ ေအာ္ေနက် ဥၾသငွက္ေတြေတာင္ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အသံတိတ္လို႔။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ကင္းမဲ့လွတဲ့ အခုလို ညေနခင္းမ်ိဳးမွာ ကြ်န္မရဲ႕ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ပစၥည္းတစ္ခု ရွိေနပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာ လို႔သာ သံုးႏွဳန္းလိုက္ရတယ္… တကယ္တမ္းမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္း မေကာင္းဆိုတာေတာ့ သိပ္မေသခ်ာဘူး။ ဖြင့္ၾကည့္မွ သိႏိုင္မွာပဲ။

ဒီလိုေလ… ညေန အလုပ္က ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးကို ေသာ့ဖြင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဘးခန္းက အမ်ိဳးသမီးက ဖ်တ္ဆို အနားကိုေရာက္လာတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ကြ်န္မ ျပန္အလာကို တစ္ခ်ိန္လံုး အေရးတၾကီးနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ တစ္ေယာက္လို။ အနားေရာက္ေတာ့ စကၠဴအျဖဴေရာင္ ပတ္ထားတဲ့ အထုတ္တစ္ခုကို လွမ္းေပးတယ္။ ေလးေထာင့္မက်တက် အထုတ္ေပၚမွာ ေရးထားတာကို လက္နဲ႔ ေထာက္ျပေနေသးတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ဘာမွန္းမသိေတာ့ အံ့ၾသၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရာက သူျပေနတာကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမန္မာလက္ေရးနဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ ေရးထားတဲ့ “သို႔” ဆိုတဲ့ စာလံုးေလးး။ အဲဒါကိုပဲ သူက နာမည္လို႔ ထင္ေနပံုရတယ္။ အဲဒါ (To…) ဆိုတာကို ေရးထားတာ နာမည္ မဟုတ္ဘူး လို႔ ရွင္းျပေပမယ့္လည္း သူက နားလည္ပံု မရ၊ လက္ခံခ်င္ပံုလည္း မရ။ ျပီးေတာ့ ေျပာရရင္ ဒီဝင္းထဲမွာေနၾကသူေတြထဲ ျမန္မာဆိုလို႔ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္းရွိတာ၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒါပစၥည္းဟာ ကြ်န္မနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ သူက တထစ္ခ် မွတ္ယူဟန္တူၿပီး လက္ထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ လာထည့္ေတာ့တာပဲ။ ဘယ္ကလဲ ဘယ္သူက ပို႔တာလဲ ဘာညာ ေမးေပမယ့္ သူ မသိဘူး၊ ျမန္မာ ျမန္မာ ဆိုတာကို တြင္တြင္ေျပာျပီး လက္ထဲကို အတင္းထိုးထည့္၊ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး သူ႔အခန္းဖက္ကို ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္နဲ႔ လွည့္ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိတဲ့ အထုတ္ကို ယူျပီး အခန္းထဲ ဝင္လာခဲ့ရတယ္။ ဒီစာအိတ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ရည္ၫႊန္းထားတာ မဟုတ္ေလေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္သလို ခံစားေနရတာမို႔ အေလာတၾကီး ဖြင့္ေဖါက္ၾကည့္ဖို႔ ဆႏၵမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚ သြားတင္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ ေအးေအးေဆးေဆးမွ ဖြင့္ၾကည့္တာေပါ့။

အိမ္ေရာက္ျပီး လုပ္စရာရွိတာလုပ္ ညစာစားအျပီးမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ျပီး အိပ္ခန္းထဲ ဝင္လာခဲ့တယ္။ ေမႊးေနတဲ့ ေကာ္ဖီပူပူဟာ ေဟာဒီလို မိုးညေနနဲ႔ အလိုက္ဖက္ဆံုးပဲ။ အိပ္ရာေဘးကိုေရာက္ေတာ့ ညေနက အထုတ္ကို လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ ဟုတ္သားပဲ… ဒီအထုတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ရဦးမယ္။ ဒါနဲ႔ ေသာက္မယ့္ဆဲဆဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို အသာခ်၊ စာၾကည့္စားပြဲေပၚက စကၠဴျဖတ္တဲ့ ဓါးပါးေလးယူျပီး အထုတ္ကို ေဖါက္ဖို႔ ျပင္ရတယ္။ မေဖါက္ခင္ အထုတ္ကို ေသခ်ာေအာင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ လက္တစ္လံုးသာသာ အထူရွိျပီး မွန္းၾကည့္ရသေလာက္ကေတာ့ အထဲမွာ စာအုပ္လို စာရြက္ေတြလို အဲဒီလို ဆန္ဆန္ုပဲ။ အထုတ္တစ္ထုတ္လံုးေပၚမွာ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ “သို႔” ဆိုတဲ့ စာလံုးကလြဲရင္ ဘာဆို ဘာမွ မပါဘူး။ အဲဒီပစၥည္းထုတ္ကို ေဖါက္မယ္ၾကံျပီးမွ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ေဖါက္ရရင္ေကာင္းမလား၊ မေဖါက္ရင္ေကာင္းမလား၊ မေဖါက္ပဲထားေတာ့ေရာ တစ္ခုခုဆို ဘယ္ဆီ ဘယ္ဝယ္ကို ပို႔ေပးရမွာလဲ… ဘာ သဲလြန္စမွ ရွာမရတဲ့အတူေတာ့ ေဖါက္လိုက္ရင္ တစ္ခုခု သိႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕၊ လိုအပ္ရင္ တစ္ခုခု ဆက္လုပ္ေပးႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ ေဖါက္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အထုတ္ေပၚမွာ တိပ္ အၾကည္နဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ ပတ္ထားတဲ့ စကၠဴကို ဓါးနဲ႔ ရွပ္ျပီး ျဖတ္လိုက္တယ္။

ပတ္ထားတဲ့ စကၠဴေတြ ကြာသြားေတာ့ အဝါေရာင္ စာအိတ္ထူတစ္လံုးကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘာအမွတ္အသားမွ မပါတဲ့ ရိုးရိုး စာအိတ္တစ္လံုးပါပဲ။ စာအိတ္ကို ဘာနဲ႔မွ ပိတ္မထားဘူး။ ဒါနဲ႔ အထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအိတ္ညိဳေလးေတြ၊ ေရၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအိတ္ စုစုေပါင္း ဆယ့္ေလးအိတ္ေတြ႔ရတယ္။ ေရတြက္ေနရင္း သတိထားမိတာက စာအိတ္ေတြက နည္းနည္းေတာ့ ႏြမ္းေနသလိုပဲ။ စာအိတ္ေပၚမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေပးပို႔ဖို႔ ရည္ရြယ္တဲ့ နာမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ ဘာတစ္ခုမွ ေရးမထားဘူး။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူ တစ္ေဒၚလာတန္ တံဆိပ္ေခါင္းကိုေတာ့ ကပ္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ စာအိတ္ေတြကို အကုန္ ပိတ္ထားတယ္။ စာတိုက္မွာ ထည့္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ထားတဲ့ စာအိတ္ေတြ။

စာအိတ္ေတြကို ဒီတိုင္းလက္နဲ႔ ၿဖဲလိုက္ဖို႔ အားနာၿပီး ကပ္ေၾကးတစ္လက္ ထယူရျပန္တယ္။ အေပၚဆံုးက တစ္အိတ္ကို စေဖါက္ၿပီး အထဲက စာရြက္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ “ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝ ပါ…” လို႔ အစခ်ီတဲ့ စာတစ္ေစာင္ဟာ အဲဒီ စာအိတ္ညိဳေလးထဲက ထြက္က်လာခဲ့တာပဲ။ အထုတ္ေပၚက သို႔ ဆိုတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ စာထဲမွာပါတဲ့ လက္ေရးက ခပ္ဆင္ဆင္ တူတယ္။ မင္အျပာေရာင္နဲ႔ ေရးထားၿပီး ခပ္ဝိုင္းဝိုင္း ေပမယ့္ လက္ေရးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိလွတယ္။ စာအိတ္ေပၚမွာကပ္ထားတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔ စာအိတ္ရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒါ ႏွစ္နည္းနည္း ၾကာခဲ့ၿပီဆိုတာ ခန္႔မွန္းသိနဲ႔ သိႏိုင္တယ္။ စာေရးထားတဲ့ စာရြက္ေခါက္က သာမန္ ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္ရဲ႕ အလယ္က ျဖဳတ္ထားတဲ့ စာရြက္၊ စာမ်က္ႏွာ ေလးမ်က္ႏွာရွိေပမယ့္ သူေရးထားတာက ျမန္မာ စာေၾကာင္းနည္းနည္းပဲ။ “ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝပါ၊ မင္းက ကိုယ့္ကို မသိေပမယ့္ ကိုယ္က မင္းကို သိေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ကိုယ္တို႔ ေတြ႕ၾကမွာပါ...” စာက အဲဒါအကုန္ပဲ။ အဲဒီ စာတိုတိုရဲ႕ အဆံုးမွာ မင္းရဲ႕ လို႔ ေရးထားျပီး ျမတ္ႏိုးေဝ လို႔ သိသိသာသာ ဖတ္လို႔ရတဲ့ လက္မွတ္္ကို ျမန္မာလို ေရးထိုးထားတယ္။ စာကို ၾကည့္ျပီး ထူးဆန္းေနမိတယ္။

ထပ္ထားတဲ့ စာအိတ္ေတြထဲက ေနာက္စာတစ္အိတ္ကို ယူျပီး စာကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ဒီစာထဲမွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲ “ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝပါ... မင္း ေနေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား စာမွန္မွန္က်က္ေနာ္ စာေမးပြဲ ေျဖႏိုင္ပါေစ” လို႔ ေရးထားတယ္။ ေအာက္ေျခမွာ မင္းရဲ႕ လို႔ ေရးျပီး ျမတ္ႏိုးေဝ လို႔ လက္မွတ္ထိုးထားတယ္။ စာရြက္ကလည္း ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ အလယ္ေခါင္က ျဖဳတ္ထားတဲ့ စာရြက္၊ စာအိတ္ ကလည္း အေရာင္အေသြး အတူတူ၊ တံဆိပ္ေခါင္းကလည္း ဆင္တူပဲ။ ငွက္ကေလး သစ္ကိုင္းမွာ နားေနတဲ့ပံုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္း။ ထူးျခားတာက လက္တစ္လံုးေလာက္ရွိတဲ့ ခပ္မာမာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလးေထာင့္မက် စတုရန္းမက် ပံုသ႑ာန္ေရေရရာရာ မေျပာျပတတ္တဲ့ ကဒ္ထူလိုလို စာရြက္ထူတစ္ခု အပိုပါလာတာပဲ။ အဲဒီစာရြက္ထူရဲ႕ တစ္ဖက္က အျဖဴေရာင္၊ ေနာက္တစ္ဖက္က စာရြက္ေခ်ာေခ်ာ အေရာင္က ဝါတာတာေလး။

ေနာက္စာအိတ္တစ္အိပ္ကို ၾကည့္မိေတာ့ စာအိတ္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာ ညာဖက္ ေထာင့္မွာ ေရးထားတဲ့ စာလံုး တစ္လံုးကို အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သံုး တဲ့။ ဒါနဲ႔ ပထမ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ စာအိတ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ နဲ႔ ေလး ကို ေတြ႕တယ္။ ဟာ... စာအိတ္ေတြက အမွတ္စဥ္ စီထားတာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ စာအိတ္ေတြကို နံပါတ္စဥ္ ျပန္စီရတယ္။

စုစုေပါင္း စာအိတ္ ဆယ့္ေလးအိတ္မွာ အမွတ္စဥ္ တစ္ကေန စၿပီး ေနာက္ဆံုးအိတ္က ဆယ့္ငါး ျဖစ္ေနတယ္။ ျပန္ၾကည့္ေတာ့မွ နံပါတ္ ရွစ္က ေပ်ာက္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ စာအိတ္ေတြရဲ႕ အစဥ္အတိုင္း စာေတြကို ထုတ္ျပီး စီလိုက္တယ္။ စာ နံပါတ္ တစ္မွာ စာခ်ည္းသက္သက္ပဲ။ ေနာက္စာအိတ္ေတြထဲမွာေတာ့ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ပံုသ႑ာန္ အတည္တက် ေျပာလို႔ မရတဲ့ စာရြက္ထူထူ ေလး တစ္ခုပါေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ စာေတြအကုန္လံုးက ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝပါ... ဆိုတာနဲ႔ စတယ္။ စာတိုေလး ေလး ငါးေၾကာင္း ေရးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေနေကာင္းလား ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ စာက်က္ဖို႔ စာေမးပြဲ ေျဖႏိုင္ေစဖို႔ အားေပး ဆုေတာင္းတဲ့ စာမ်ိဳးေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြ်န္မလို စာမက်က္ ေက်ာင္းမတက္၊ အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ိဳးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာာ သိသာလွတယ္။ စာရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ မင္းရဲ႕ လို႔ ေရးျပီး ျမတ္ႏိုးေဝ လို႔ လက္မွတ္ထိုးတယ္။ အားလံုးက ပံုစံတူေတြခ်ည္းပဲ။

ဒါေပမယ့္ မတူတာေတြက ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စာအိတ္ထဲမွ ပါလာတဲ့ စာရြက္ထူထူေလးေတြ။ ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကေလးကစားသလို ညႇပ္ထားတဲ့ ပံုမက် ပန္းမက် စာရြက္ထူေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဘာေတြမွန္းမသိ ေတြးလို႔လည္း မရျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ခုနက ေဖ်ာ္ၿပီးယူလာခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီေတြ ေအးစက္ေနၾကၿပီ။ မိုးသံကလြဲရင္ အားလံုးက လိုအပ္တာထက္ ပိုေတာင္ တိတ္ဆိတ္ေနေသးတယ္။ ျမတ္ႏိုးေဝ ဆိုတဲ့ နာမည္ကို တိုးတိုး ရြတ္ၾကည့္မိတယ္။ လွပၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ နာမည္ပဲ။ ကြ်န္မ အသိေတြထဲမွာ၊ ကြ်န္မ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလိုနာမည္မ်ိဳး မရွိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီကိုပဲ ေမာ့ခ်လိုက္ၿပီး နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ သန္းေခါင္တိုင္ေတာ့မယ္။ စားပြဲေပၚက စာတစ္ထပ္ရယ္၊ စာအိတ္ေတြရယ္နဲ႔ စာရြက္ထူေလးေတြရယ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မလုပ္တတ္ေတာ့သလို ေခါင္းကို ခါယမ္းေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ရေတာ့မယ္... အိပ္ေရးမဝတိုင္း မနက္က် ကိုက္ေနတတ္တဲ့ ေခါင္းကို ညႇာတာေသာအားျဖင့္ အိပ္မွ ျဖစ္မယ္။ အခန္းမီးကို မွိန္ခ်လိုက္တယ္။ ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ အပူခ်ိန္ကို ညႇိၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတယ္။

အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္... ဒါေပမယ့္ ႐ုတ္တရက္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိပ္မက္ မက္တယ္။ ျမတ္ႏိုးေဝက အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ကို သိၿပီလား လို႔ လာေမးေနတာ... ဟင့္အင္း ျမတ္ႏိုးေဝကို ကြ်န္မ မသိပါဘူး… ကြ်န္မ မသိပါဘူး… လို႔ တြင္တြင္ျငင္းေနခဲ့တယ္။ သိမွာပါ မၾကာခင္ သိရမွာပါ လို႔ ေျပာၿပီး တစ္ဖက္ကို လွည့္ထြက္သြားသူကို ျမတ္ႏိုးေဝ ျမတ္ႏိုးေဝ… လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ လွမ္းေအာ္ေခၚရင္း အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာခဲ့တာပဲ။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ သံုးနာရီ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္။ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚမွာ ျမတ္ႏိုးေဝရဲ႕ စာေတြ။ လွဲေနရာက ထထိုင္ၿပီး စာေတြကို ျပန္ဖတ္ေနမိတယ္။ စာေတြနဲ႔ စာအိတ္ေတြကို ယူလိုက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ျဖတ္စေလးေတြခ်ည္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒါေလးေတြကို တစ္ခုခ်င္း ကိုင္ၾကည့္ရင္း ဟိုေရႊ႕ၾကည့္ ဒီေရႊ႕ၾကည့္နဲ႔ ေရႊ႕ေနမိတယ္။ အဲဒီလို ေရႊ႕ၾကည့္ေနရင္းမွာ အေရာင္ဆင္ဆင္တူတာေလးေတြကို ျမင္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ အေတြးထဲမွာ Jigsaw Puzzle ေတြကို သတိရသြားတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲလွတဲ့အခါ (သို႔မဟုတ္) အခ်ိန္ကုန္ဖို႔ လိုအပ္လာတဲ့ အခါေတြတိုင္းမွာ ကြ်န္မ လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုက Jigsaw Puzzle ေတြ ဆက္တာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ခုနက ျဖတ္စ ထူထူေလးေတြကို Jigsaw အစေတြလို သေဘာထားၿပီး အေရာင္တူရာေလးေတြ ဆက္စပ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဥာဏ္နည္းနည္းေလး ထပ္သံုးလိုက္တဲ့အခါ ျဖတ္စေလး ဆယ့္ေလးခုဟာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ႐ုပ္လံုးေပၚလာခဲ့တယ္။ အံ့ၾသစရာ… ကြ်န္မပါးစပ္က ပါးစပ္က ဘုရားေရ လို႔ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ ေလးလက္မ ေျခာက္လက္မ အျဖဴအမည္း ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ကန႔္လန႔္ျဖတ္ ေဒါင္လိုက္ျဖတ္... ဟိုလို ဒီလို ျဖတ္ထားတဲ့ အပိုင္းအစေတြ။ Jigsaw Puzzle ဆက္သလို ဆက္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ... စာနံပါတ္ ရွစ္ ပါမလာခဲ့ေတာ့ ညာဖက္ မ်က္ခံုးနဲ႔ နဖူးေနရာမွာ လြတ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ခံုး မ်က္လံုး ႏွာတံ ႏႈတ္ခမ္း အားလံုး ထင္ရွားေပၚလြင္ၿပီး သိသိသာသာ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဆိုတာ ဘယ္သူမွ ျငင္းႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ဒါ ျမတ္ႏိုးေဝ လား... ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါ ျမတ္ႏိုးေဝ ပဲ ျဖစ္မွာပါ... တစ္ေယာက္တည္း ေမး လိုက္ ေျဖလိုက္လုပ္ရင္း ျမတ္ႏိုးေဝရဲ႕ ဓါတ္ပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္၊ ကြ်န္မ သူ႔ကို လံုးဝ မၾကံဳဖူး မဆံုဖူးခဲ့တာ၊ ဘယ္ေနရာမွာမွ မသိခဲ့ဖူးတာလည္း ေသခ်ာေနခဲ့တယ္။

အံ့ၾသစရာ မိန္းကေလး ျမတ္ႏိုးေဝ... သူ႔ကိုယ္သူ ကိုယ္ ျမတ္ႏိုးေဝ ပါ လို႔ မိတ္ဆက္ၿပီး စာေလးေတြေရး၊ စာေတြထဲမွာ သူ႔ဓါတ္ပံုကို တစ္စခ်င္းစီ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕ဝွက္ဝွက္ ထည့္ေပးခဲ့သူ ျမတ္ႏိုးေဝ။ တကယ္ဆို ဒီစာေတြက သူရည္ရြယ္ထားသူ တစ္ေယာက္ဆီ တစ္ေစာင္ျပီး တစ္ေစာင္ ေရာက္သြားဖို႔။ အခုေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတာင္ ကပ္ၿပီးကာမွ ရည္ညႊန္းသူမပါ၊ လိပ္စာမပါ တဲ့ စာေတြ။ ျမတ္ႏိုးေဝ… ဘာေတြမ်ား လြဲေခ်ာ္ခဲ့ၿပီး အခ်ိန္ေတြလြန္မွ အစုလိုက္ အထပ္လိုက္ မဆီမဆိုင္ ကြ်န္မလက္ထဲကို ေရာက္လာရတာပါလိမ့္။ ဘာသဲလြန္စမွ မရွိ ဘယ္လိုမွ ဆက္စဥ္းစားလို႔ မရေတာ့ေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးေဝ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ေခါင္းထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္လို႔ မရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ မိုးစင္စင္လင္းခဲ့တယ္။

မနက္က်ေတာ့ စာေတြကို သူေခါက္ထားသလို အေသအခ်ာ ျပန္ေခါက္ျပီး စာအိတ္ေတြထဲကို ျပန္ထည့္တယ္။ ဓါတ္ပံု ျဖတ္စေလးေတြကို စာအိတ္အသစ္တစ္လံုး ယူျပီး သပ္သပ္ ထည့္လိုက္တယ္။ အဲဒါေတြအားလံုးကို (အလာတုန္းကလိုပဲ) စာအိတ္ျဖဴတစ္အိတ္ထဲ ထည့္ ေသေသသပ္သပ္ ေကာ္ကပ္ျပီး ပိတ္လိုက္တယ္။
တကယ္လို႔မ်ား… ကြ်န္မရဲ႕စာကို ဖတ္မိတဲ့ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ ျမတ္ႏိုးေဝကို သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ မ်က္ႏွာစာအုပ္ကေနပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိုင္ဒီယာ မဂၢဇင္းတိုက္ကေနတဆင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္မကို ဆက္သြယ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ သူ - ျမတ္ႏိုးေဝ - နဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့ စာအိတ္ကို သူ႔လက္ထဲ ေရာက္ေအာင္ ကြ်န္မ ျပန္ပို႔ေပးခ်င္လို႔ပါ။ ဒီအတြက္ ၾကိဳတင္ ေက်းဇူးတင္ေနပါ့မယ္။

ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ ျမတ္ႏိုးေဝ ကိုယ္တိုင္က (တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္) ဖတ္မိျပီး စာေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုအပိုင္းအစေလးေတြကို ရည္ရြယ္ထားသူဆီကို အေရာက္ပို႔ေပးေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္လည္း ကြ်န္မကို ဆက္သြယ္ေပးပါ။ ျမတ္ႏိုးေဝ ေရာက္ေစခ်င္တဲ့ ေနရာကို အေရာက္ပို႔ေပးဖို႔ ကြ်န္မ တာဝန္ယူႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

သက္ေဝ
(၀၃ ဇန္နဝါရီ ၂၀၂၀)

- ၂၀၂၀ မတ္လ ထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပၿပီး ျဖစ္သည္။