Monday, September 24, 2018

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ မိုးေရစက္မ်ား

ဒီေန႔ဟာ မိုးေန႔ပဲ။
မိုးခ်ည္းပဲရြာၿပီး ေလမတိုက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ မိုးစက္ေတြ မိုးေပၚက က်လာပံုဟာ အျဖဴေရာင္ ေဒါင္လိုက္မ်ဥ္းျပိဳင္ေတြအတိုင္း ညီညာ ေျဖာင့္တန္းလို႔။ ေဒါသ အနည္းငယ္စြက္ေနဟန္တူတဲ့ အဲဒီမိုးေရစက္ေတြကပဲ သစ္ပင္ေတြေပၚက ေႂကြလုေႂကြခင္ အရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေတြကို တစ္ခါတည္း ေႁခြခ်သြားေသးတယ္။ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာေတာ့ ညိဳဝါဝါ အေရာင္အဆင္းနဲ႔ ရြက္ေႂကြေတြဟာ ပြင့္ဖတ္အႏြမ္းေတြနဲ႔ ေရာေႏွာျပီး အနည္းငယ္ လွဳပ္ရွားလြန္႔လူးလို႔၊ မိုးေရစက္ေတြက မရပ္မနား က်ေနေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ နာက်င္ေနမွာေပါ့ေနာ္။ သစ္ရြက္ေလးေတြလည္း နာက်င္မွဳကို သိၾကတာပဲ။ ပြင့္ဖတ္ႏြမ္းႏြမ္းေတြကလည္း နာက်င္မွဳကို သိၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ မနက္တိုင္း အစာေကြ်းေနက် မိေညာင္လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလးကေတာ့ မိုးစက္ေတြနဲ႔ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ပုန္းနားေနစရာ ေနရာေလးတစ္ခုကို အထိတ္ထိတ္ အလန္႔လန္႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ လိုက္ရွာေနတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ရဲ႕ အသိဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္နဲ႔ ရွာထားတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ေသးေသးတစ္ပင္ေအာက္မွာ ၿငိမ္ပုၿပီး ထိုင္ေနေလရဲ႕။ အေမႊးညိဳေလးေတြမွာလည္း မိုးေရစက္ေတြ စိုစိုစြတ္စြတ္၊ မ်က္လံုးဝိုင္းနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေသးေသးေလးကလည္း သနားစရာေလး။ မိုးေတြ ရြာေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာလည္း လူေတြက ထီးကိုယ္စီနဲ႔ ဟိုဒီ သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကၿမဲ၊ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေလျပင္းျပင္းတိုက္လိုက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ထီးလက္ကိုင္ေတြကို ခပ္တင္းတင္းဆုတ္ထားလိုက္ၾကတယ္။ မိုးကာအရွည္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္လိုက္ၾကသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ရဲ႕။ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြလည္း အရွိန္ေႏွးေႏွးေပမယ့္ အသြားအလာ မပ်က္ပါ။ အခုလို သည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနတဲ့ေန႔မ်ိဳးမွာေတာင္ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ စားဝတ္ေနေရးေတြအတြက္ တာဝန္ေတြ ကိုယ္စီရွိၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

•••••

အဲဒီျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ မိုးေရစက္ေတြကိုေငးၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္က မိသားစုစံုလင္တဲ့ မိုးေန႔ေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေန႔စြဲေတြ…။ အိမ္ငယ္ေလးတစ္လံုးထဲမွာ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ေမာင္ေလးရယ္ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ေနာက္ၿပီး ေၾကာင္ျဖဴကေလးတစ္ေကာင္ရယ္ေပါ့။

မိုးေတြ သည္းလာၿပီဆိုရင္ အိမ္ထဲကို မိုးပက္မွာစိုးေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေတြ အကုန္လံုးပိတ္ထားရတယ္။ ေဖေဖက ကေလးေတြ အေအးမမိေစနဲ႔၊ အိမ္ထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနၾကေဟ့… လို႔ ေဆာ္ၾသေလ့ရွိတယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေပမယ့္ အျပင္သြားစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ သာေရး နာေရး လူမွဳေရး အစရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြလည္း ထူးထူးေထြေထြ ရွိမေနပါဘူး။ ပိတ္ရက္ေတြတိုင္းဟာ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာ အနားယူလို႔ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါပဲ။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကလည္း အခုလို ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ မရဘူး၊ ညဖက္မွ လာတာဆိုေတာ့ ေန႔လည္ေန႔ခင္းေတြဟာ မိသားစု အနားယူဖို႔ အပန္းေျဖဖို႔ သက္သက္ပါပဲ။ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ တယ္လီဖုန္းေတြ၊ တက္ပလက္ေတြလည္း ငံု႔ၾကည့္ေနစရာမရွိတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ စာအုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေစာင္ထဲမွာ လံုးေထြးလို႔၊ ေန႔လည္ တစ္နာရီခြဲကေန ႏွစ္နာရီအထိ လာေလ့ရွိတဲ့ ျမန္မာ့အသံ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္က သီခ်င္း သံုးပုဒ္ကို ေစာင့္နားေထာင္လို႔။ Abba အဖြဲ႕ ဒါမွမဟုတ္ Boney M အဖြဲ႕ေတြက သီခ်င္းမ်ိဳး လာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရသေလာက္ လိုက္ဆိုရင္း စိတ္လွဳပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္လို႔။ ေန႔လည္ သံုးနာရီ ေကာ္ဖီခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမေဖ်ာ္ေနတဲ့ လက္ေရြးစင္ ေကာ္ဖီရဲ႕ အနံ႔ဟာ တစ္အိမ္လံုး ေမႊးပ်ံ႕ေနတာ။ ေကာ္ဖီေသာက္လို႔ ရၿပီေဟ့ ဆိုရင္ အိပ္ရာထဲ ေစာင္ေတြထဲက ထလာၾကၿပီး မိသားစုမုန္႔ပံုးထဲက ဘီစကစ္အဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ေကာ္ဖီပူပူနဲ႔ တို႔စားၾကတာပဲ။ ေမာင္ေလးက မိသားစုမုန္႔ပံုးေပၚက ပံုကို လက္နဲ႔ေထာက္ရင္း ေဖေဖ ေမေမ မမ သားသားလို႔ ေရရြတ္လိုက္ရင္ေတာ့ အကုန္လံုး ရယ္ေမာရျပန္တာ။ အဲဒီမုန္႔ပံုးကို ျမင္တိုင္း သူအျမဲေျပာေနက်၊ သူေျပာတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး (ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးႏိုင္ပဲ) ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရယ္ေမာေနက်။ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားၿပီးရင္ေတာ့ ေစာင္ထဲျပန္ဝင္ၿပီး စာဖတ္ၾကတာပဲ။

သိလား... ေၾကာင္ျဖဴေလးကလည္း ခ်မ္းတတ္တယ္။ ေစာင္ထဲကို ဝင္ခ်င္လို႔ သူ႔လက္ကေလးနဲ႔ လူေတြကို လိုက္ လိုက္ တို႔တယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ေမာင္ေလးက ေစာင္ကိုဖြင့္ေပးလိုက္ရင္ တိုးဝင္သြားၿပီး ေခြအိပ္ေနေတာ့တာ။ ေမာင္ေလးက ကာတြန္းဖတ္ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ရင္ ေၾကာင္ေလးက သူ႔ကို ျမႇဴတယ္ထင္ၿပီး ထေဆာ့တတ္ေသးတယ္။ ေမာင္ေလးက နားထဲမွာ နားၾကပ္တပ္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ေတာ့ ေၾကာင္ေလးက သူပါ နားေထာင္ခ်င္သလို မ်က္လံုးဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ သူ႔နားထဲကို နားၾကပ္ထည့္ေပးရင္ အစပိုင္းမွာ နည္းနည္းထိတ္လန္႔သလို ေခါင္းကို ခါထုတ္တတ္တယ္။ သိပ္ဆူတဲ့ သီခ်င္းကို ေၾကာင္ျဖဴေလးက မႀကိဳက္ဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး သီခ်င္းမ်ိဳး ဖြင့္ၿပီး အသံကို နည္းနည္းတိုးေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနတာပဲ။ နားၾကပ္တစ္ခုကို ေမာင္ေလးနဲ႔သူနဲ႔ ႀကိဳးကေလးသြယ္ၿပီး တစ္ေယာက္ တစ္ဖက္စီ နားေထာင္ေနၾကတဲ့ျမင္ကြင္းဟာ ေပ်ာ္စရာ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္စရာေလး။ အခုေခတ္လို ကင္မရာေတြ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ အလြယ္တကူ မပိုင္ဆိုင္ၾကေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဲဒီေၾကာင္ကေလးမွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုမရွိရွာဘူး။

စာဖတ္ရတာ ပ်င္းလာၿပီ ေညာင္းလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ မိုးရြာတာ ၾကည့္ဦးမယ္ဆို ေစာင္ေတြထဲက ထြက္၊ ျပတင္းေပါက္ကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ဟၿပီး ဖြင့္ရတယ္။ ေဟာ... မိုးက စဲေနၿပီပဲ... လို႔ ကြ်န္ေတာ္က အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္လိုက္ရင္ေတာ့ အားလံုး အခန္းအျပင္ေရာက္လာၾကတာပဲ။ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြ ခန္းဆီး လိုက္ကာေတြ ဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကျမင္ရသမွ် ျမင္ကြင္းကို ရုပ္ရွင္ျပကြက္တစ္ခုလို မရိုးႏိုင္ပဲ ၾကည့္ၾကျပန္တယ္။ အိမ္ေရွ႕က ဓါတ္ႀကိဳးတန္းမွာ တြဲခိုေနတဲ့ မိုးေရစက္အလံုးေလးေတြကို လွမ္းၾကည့္ရတာ ကေလးဘဝက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြထဲက တစ္ခုအျဖစ္ အခုထိ အမွတ္ရေနတုန္းပဲ။ ဆပ္ျပာပူေဖါင္းေလးမ်ား အခ်ိန္ေစ့ရင္ သူ႔အလိုလို မွိန္ေဖ်ာ့ ပါးလ်ၿပီး ေဖါက္ကနဲ ေပါက္သြားတတ္ၾကသလို အဲဒီေရစက္ေလးေတြကလည္း သူတို႔အေလးခ်ိန္ကို သူတို႔ ထိန္းမထားႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္ ဖ်တ္ဆို ျပဳတ္က်သြားၾကတာ။ ဓါတ္ႀကိဳးတန္းေတြေပၚ ခိုေတြ က်ီးကန္းေတြ လာနားၿပီး ႐ုတ္တရက္ ထပ်ံၾကရင္ေတာ့ ေရစက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တစ္ခ်ိန္တည္း ျပဳတ္က်သြားတတ္တယ္။ ျငဴစူရေကာင္းေစလို႔ မထင္ပါဘူး။ ကေလးပီပီ ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေနခဲ့တာပါပဲ။

မိုးစဲသြားတဲ့ေကာင္းကင္ဟာ ေစာေစာကလို မွဳန္မွိဳင္းမေနေတာ့ဘူး၊ အျပာေရာင္သမ္းစျပဳလာျပီ။ သစ္ရြက္ေတြကလည္း မိုးေရစက္ေတြက ေရခ်ိဳးၿပီး အလွဆင္ေပးလိုက္သလို စိမ္းစိုလင္းလက္ေနတာပဲ။ အဲဒီလို သန္႔ရွင္းေနတဲ့ သစ္ပင္၊ သစ္ရြက္ေတြ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေတြ၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ အိမ္ေရွ႕က လမ္းေလးေတြကို ျပၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း ကေလးေတြ သန္႔ရွင္းေအာင္ ေရခ်ိဳးၾကေတာ့ လို႔ ေမေမက ေျပာတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမက ညေနေစာင္း ေနဝင္ခ်ိန္ေလးကို သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေစာင့္ၾကည့္၊ ေဖေဖက အိမ္ထဲမွာ စာဖတ္၊ ေမေမကေတာ့ ညစာ ခ်က္ေနတာေပါ့။ ေၾကာင္ျဖဴေလးက ကြ်န္ေတာ္တို႔အနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ လာထိုင္လို႔ သူလည္း ေမေမ့လက္ရာ ညစာကို ေမွ်ာ္ေနပံုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးအားမျပည့္တျပည့္ မီးပြင့္နီက်င္က်င္ေလးေတြ ဖြင့္ၿပီး မိသားစု ညစာ အတူတူစားၾကတာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ။

•••••

ေရးလက္စ စာ တစ္ပိုင္းတစ္စမွာ သတိရလို႔ အိမ္အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုနက ေဒါၾကီးေမာၾကီးနဲ႔ ရြာေနတဲ့မိုးဟာ တိတ္သေလာက္ ျဖစ္ေနျပီ။ မိုးသားနဲ႔ ညအေမွာင္နဲ႔ အနည္းငယ္ ေရာေႏွာစျပဳေနၿပီ။ ေနဝင္တာကိုလည္း မသိလိုက္ရပါလားလို႔ ေတြးရင္း ငယ္ငယ္က မိုးနဲ႔ အခုမိုးကို (အလိုလို) ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေငးေမာေနက်၊ ျမင္ဖူးေနက် မိုးဟာ ဒီေန႔ ရြာသြားတဲ့ မိုးလို သစ္ပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ ေႁခြခ်ခဲ့ပံုလည္း မရပါဘူး၊ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာ နာက်င္မွဳနဲ႔ လူးလြန္႔ေနတဲ့ ရြက္ေျခာက္ေတြ ပြင့္ဖတ္အႏြမ္းေတြလည္း မရွိၾကပါဘူး။ သစ္ပင္ သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ ပန္းေရာင္စံုေတြဟာ ေရခ်ိဳးထားသလို ပကတိ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ျပီး စိမ္းစိုလို႔၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းလို႔သာ က်န္ေနခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔ရြာသြားတဲ့မိုးကေတာ့ျဖင့္… ၾကည့္ပါဦး… ေရစိုေနတဲ့ ဒါဏ္ရာရ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေၾကြ အပိုင္းအစေတြက ေနရာအႏွံ႔၊ နာက်င္ေမာပန္းေနဟန္တူတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြက ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္၊ အုန္းလက္အက်ိဳးအပဲ့ေတြနဲ႔ သစ္ကိုင္းေျခာက္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူသြားစၾကၤန္လမ္းေပၚမွာ ဖ႐ိုဖရဲ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ လဲက်လို႔။ လူေတြ ကားေတြကလည္း အနားမေနႏိုင္၊ သူတို႔ကိစၥနဲ႔သူတို႔ လွဳပ္ရွားသြားလာေနျမဲ။ မိုးစက္ေလးေတြတြဲခိုေနတဲ့ ဓါတ္ၾကိဳးတန္းေတြလည္း မေတြ႔ရ၊ ခုနက မိုးစိုေနတဲ့ေၾကာင္ေလး မိေညာင္ကေတာ့ ေၾကာက္တဲ့ အရွိန္ ေျပေသးဟန္မတူ၊ ေခၚတာေတာင္ လွည့္ၾကည့္ေဖၚမရဘူး၊ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ပံုစံမပ်က္ ဝပ္ေနတုန္း။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြၾကည့္ရင္း၊ ငယ္ငယ္က မိုးေန႔ေတြကို ျပန္သတိရရင္း စာရြက္ျဖဴျဖဴေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်ေရးမိတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကလည္း မိုးေရစက္ေတြ ထိခတ္ခံထားရသလို ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔ စိုစြတ္ေနပါလား။ မိုးရြာၿပီးစျခင္း အတူတူကို ငယ္ငယ္က မိုးေန႔ေတြနဲ႔ မတူပဲ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့တာ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္။

အရင္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အလြယ္တကူ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္လို႔လား၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အလြယ္တကူ ေရာက္လာတတ္လို႔လား မသိဘူး၊ အရာရာတိုင္းဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြခ်ည္းပဲ၊ ေတြးၾကည့္ရင္ လွိဳက္လွဲေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔စြဲေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ၾကိဳးတန္းေပၚက မိုးေရစက္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ တဖ်တ္ဖ်တ္လွဳပ္ခါေနတတ္တဲ့ ခန္းဆီးစေလးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ သြပ္မိုးေပၚကို မိုးစက္ေတြက်တဲ့အသံကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ မိသားစု မုန္႔ပံုးထဲက ဘီစကစ္ခ်ပ္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ ေရဒီယိုက လာေလ့ရွိတဲ့ Boney M ရဲ႕ River of Babylon နဲ႔ Abba ရဲ႕ Super Trouper ကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ ရွဳမဝမဂၢဇင္းထဲက ဝါက်င့္က်င့္စာရြက္ေလးေတြကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ တဂ်စ္ဂ်စ္ အသံျမည္ေအာင္လွည့္ၿပီး ဆက္ရတဲ့ အမည္းေရာင္တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ မီးေရာင္မွိန္မွိန္နဲ႔ ဧည့္ခန္းေလးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ။ ေဖေဖ ေမေမ ေမာင္ေလး... ၿပီးေတာ့ ေၾကာင္ျဖဴေလး… ေျပာရရင္ အရာရာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ျပည့္ႏွက္လို႔ပါပဲ။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးရင္း ေတြးရင္း အရာရာဟာ ဇေဝဇဝါျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္အရာကမွ ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွခ်ည့္လို႔ မခံစားရေတာ့တာလည္း ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ အမ်ားသူငါေတြ အားက် ေငးေမာၾကရတဲ့ တန္ဖိုးၾကီးပစၥည္းေတြ၊ ေနရာေဒသ အသစ္အဆန္းေတြ၊ အရသာရွိလွပါတယ္ဆိုတဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ၊ ဆန္းသစ္ေခတ္မီတဲ့ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြ… ဘယ္အရာမ်ိဳးေတြကမွ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစ ခပ္ေသးေသးေတြဟာလည္း အစစ္အမွန္ေတြ မဟုတ္ၾကလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာၾကာမေနတတ္ၾကဘူး၊ လွိဳက္လွဲဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ရေတာ့မလိုလိုနဲ႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ၿပီး ခဏေနေတာ့ သူ႔အလိုလို အေငြ႕ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္တာေတြခ်ည္းပါပဲ။

တကယ္ပဲ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူးေနာ္၊ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ေအာင္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ထံုေပေပျဖစ္သြားျပီတယ္ ထင္တယ္ လို႔ တစ္ေယာက္တည္း ရြတ္ဆိုညည္းတြားေနရင္း တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔ (မကုန္ခ်င္လည္း) ဒီလိုပဲ ကုန္ရျပန္တယ္။ စိတ္ပါတဲ့ေန႔ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ သတိရသမွ်ကို ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ (အခုလို စာေၾကာင္းေတြ) ခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ျပန္ဖတ္လိုက္မိတဲ့အခါတိုင္း မိုးေတြ တစ္စက္တစ္ေပါက္မွ ရြာမေနပါပဲနဲ႔ ကိုယ့္ရင္ကို ေအးျမၿပီး ကိုယ့္မ်က္ဝန္းကို အလိုလို စြတ္စိုလာေစႏိုင္တဲ့ စာေၾကာင္းေတြေပါ့။

သက္ေဝ
(၂၆ ေမ - ၂၆ ဇူလိုင္၂၀၁၈)

၂၀၁၈ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္


Wednesday, August 1, 2018

• တစ္ခါက လက္ေဆာင္ •

အခန္းတံခါးကိုု ဖြင့္လိုုက္ေတာ့ တံခါးအဝက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဖဲၾကိဳးအနက္ေရာင္စည္းထားတဲ့ လက္ေဆာင္ထုုပ္တစ္ခုုကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ဒါဟာ လက္ေဆာင္ထုုပ္ရယ္လိုု႔ အတတ္ေျပာႏိုုင္တာကလည္း ေသေသသပ္သပ္ လွလွပပ ထုုပ္ပိုုးျပီး ဖဲၾကိဳးနဲ႔ ပန္းပံုုေဖၚျပီး စီးေႏွာင္ထားတာကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ပဲ။ ရုုတ္တရက္ ေကာက္ယူမယ္ ျပင္ျပီးမွ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားျပီး လက္ကိုု အသာ ျပန္ရုုပ္လိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီအထုုပ္ကေလးကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေလးေထာင့္မက်တက် လက္တစ္ဝါးသာသာအရြယ္ရွိတဲ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ လက္ေဆာင္ထုုပ္ကေလးဟာ ဖဲၾကိဳးအနက္ေရာင္ကိုု ပန္းပြင့္ပံုုေပၚေအာင္ ေခြလိပ္ ခ်ည္ထားရံုုသာမက ထုုပ္ထားတဲ့ ထုုပ္ပိုုးစကၠဴကလည္း အနက္ေရာင္နဲ႔ပဲ။ အနက္ေရာင္မွ ဘာအစက္အေျပာက္၊ ဘာအဆင္ဒီဇိုုင္း၊ ဘာပန္းပြင့္ တစ္ပြင့္တေလမွ မပါတဲ့ အနက္ေရာင္ေျပာင္ေျပာင္ စကၠဴေလးနဲ႔။ ဒီလက္ေဆာင္ကိုု အိမ္ခန္းဝအေရာက္ ပိုု႔လိုုက္တဲ့သူဟာ ကိုုယ္ အနက္ေရာင္ကိုု သိပ္ၾကိဳက္မွန္းသိတဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား ဆိုုတဲ့ အေတြးနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ လွဳပ္ရွားသြားခဲ့တယ္ ဆိုုတာကိုုေတာ့ ဝန္ခံရမွာပဲ။

အဲဒီေနာက္… 
မိနစ္ပိုုင္းေလးမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အျဖစ္ေတြကေတာ့ စာနဲ႔ ေရးျပလိုု႔ မရေအာင္ကိုု ျမန္ဆန္လြန္း… ျပီးေတာ့ နည္းနည္းလည္း ဆန္းၾကယ္လြန္းေနတယ္။ အနားက စားပြဲေပၚမွာရွိတဲ့ ေရပုုလင္းထဲက လက္က်န္ေရကိုု အကုုန္ ေမာ့ေသာက္လိုုက္တယ္၊ ျပီးေတာ့ အသက္ကိုု ဝေအာင္ရွဴ၊ စိတ္ကိုု အတတ္ႏိုုင္ဆံုုး ေအးခ်မ္းေအာင္ထားျပီး အျဖစ္အပ်က္ကိုု စာနဲ႔ (ေရးတတ္သေလာက္) ေရးျပႏိုုင္ေအာင္ ၾကိဳးစား စာစီေနမိတယ္။

*****

ဒီလိုုေလ…
အခန္းဝမွာ ေတြ႔ရတဲ့ လက္ေဆာင္ထုုပ္ေလးကိုု အနည္းငယ္ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ စိတ္အစဥ္နဲ႔ ေကာက္ယူလိုုက္တယ္။ စိတ္လွဳပ္ရွားတယ္လိုု႔ ဆိုုရတာကလည္း ဒီအထုုပ္ကေလးထဲမွာ ဘာေတြ ပါလာသလဲဆိုုတာကိုု သိခ်င္စိတ္ထက္ ဒါေလး ဘယ္က ေရာက္လာတာလဲ၊ ဘယ္သူကမ်ား တတန္တက စီစဥ္ျပီး ပို႔ုလႊတ္လိုုက္တာလဲ၊ ေမြးေန႔နဲ႔ မနီး၊ ခရစ္စမတ္၊ ႏွစ္သစ္ကူး စတဲ့ အမွတ္ရစရာ ေန႔စြဲေတြနဲ႔လည္း ဘယ္လိုုမွ မနီးစပ္လွတဲ့ အခုုလိုုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီလက္ေဆာင္ဟာ ဘာအထိမ္းအမွတ္အတြက္မ်ား ေရာက္လာတာလဲဆိုုတာကိုု သိခ်င္စိတ္က ပိုုမ်ားရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေပ်ာ္စိတ္ကေလးလည္း တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ စြက္လိုု႔။ အင္းေလ… စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး… မနက္ေစာေစာ အခန္းတံခါးဝမွာ လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခုု ေရာက္ေနတယ္ဆိုုတာ (တဆိတ္ေတာ့) ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လိုု႔ မထင္မိဘူးလား။

လက္ေဆာင္ထုုပ္ေလးကိုု ေကာက္ယူျပီး အခန္းထဲလွည့္ဝင္၊ အခန္းတံခါးကိုုလည္း (ဘယ္သူမွ ဝင္လာလိုု႔ မရေအာင္) ေသေသခ်ာခ်ာ ေသာ့ကိုု ႏွိပ္ျပီး ပိတ္လိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒါေလးကိုု စားပြဲေပၚမွာ ညင္ညင္သာသာ (တယုုတယ) ခ်တယ္။ ပန္းပြင့္ပံုု ဖဲၾကိဳးေခြေလးထဲက အစ တစ္စကိုု ဆြဲယူလိုုက္ေတာ့ အလိုုက္သင့္ ပါလာတယ္။ ဆက္ဆြဲလိုုက္ေတာ့ ခ်ည္ထားတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အကုုန္ ေျပေလ်ာ့သြားတယ္။ လက္ထဲမွာ အသာ ဆ ျပီး ကိုုင္ၾကည့္ရသေလာက္ကေတာ့ လက္ေဆာင္ဟာ ေလးေထာင့္ဘူး အမာေလးတစ္ခုုပဲ၊ အထဲမွာ ဘာရွိႏိုုင္မလဲ ဆိုုျပီး လွဳပ္ၾကည့္ေတာ့ ဘာသံမွ မၾကားရဘူး။ ဘယ္လိုု လက္ေဆာင္မ်ိဳးပါလိမ့္…

အေတြးနဲ႔အတူ အနက္ေရာင္ထုုပ္ပိုုးစကၠဴကိုု ေျဖစရာ အစ လိုုက္ရွာတယ္။ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ေခါက္ခ်ိဳးထားတဲ့ အရာေလးေတြ႔ေတာ့ အဲဒီေနရာကေန စျပီး စကၠဴကိုု ခပ္ေျဖးေျဖး ခြာၾကည့္တယ္။ ပိုုးသားလိုုေျပာင္ေခ်ာေနတဲ့ စကၠဴဆိုုေတာ့ အခါမ်ားစြာမွာ ဖြင့္ေဖါက္ၾကည့္ဖူးတဲ့ လက္ေဆာင္ထုုပ္ေတြလုုိ ပံုုမက် ပန္းမက် စုုတ္ျပဲသြားတာမ်ိဳးမဟုုတ္ပဲ အလိုုက္သင့္ေလး ကြာလာတာကိုု ေတြ႔ရတယ္။ အိုု… အထဲက ဘူးကေလးကလည္း အနက္ေရာင္ပါလား။ ဘူးကေတာ့ ရိုုးရိုုး စကၠဴဘူးပဲ၊ အေပၚဖက္အျခမ္းကိုု မျပီး ဖြင့္လိုုက္ရတဲ့ ဘူးမ်ိဳး။ ဘူးကိုု ဖြင့္ဖိုု႔ တခဏေတာ့ တုုံ႔ဆိုုင္းေနေသးတယ္… စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးပဲ။ အနက္ေရာင္ေတြကလည္း မ်ားလွခ်ည့္… အရာရာဟာ ကိုုယ္အင္မတန္ႏွစ္သက္တဲ့ အနက္ေရာင္ေတြနဲ႔။ ဒီလိုုသာဆိုု ပိုု႔လိုုက္တဲ့သူဟာ ကိုုယ့္အေၾကာင္းနဲ႔ ကိုုယ့္အၾကိဳက္ကိုု ေတာ္ေတာ္ၾကီး သိေနတဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္လိုု႔ စိတ္လွဳပ္ရွားတဲ့ၾကားက ခန္႔မွန္းေနမိေသးတယ္။ ဘူးေပၚမွာ သိုု႔… ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ လိုု႔ အစခ်ီထားတဲ့ ရည္ညႊန္း စာေလး တစ္လံုုးတစ္ေလ၊ ဒါမွမဟုုတ္ ကိုုယ့္နာမည္ အတိုုေကာက္ စာလံုုး၊ ဒါမွမဟုုတ္ ေပးပိုု႔သူရဲ႕ နာမည္စာလံုုးေလး၊ လက္မွတ္ေလး၊ ေန႔စြဲေလး စတဲ့ အမွတ္အသား တစ္ခုုခုုမ်ား ပါလိမ့္ႏိုုးနဲ႔ ဘူးကိုု လွည့္ပတ္ျပီး ရွာၾကည့္ေနမိတယ္။ တကယ္က အနက္ေရာင္ေပၚမွာ စာလံုုးေပၚေအာင္ ေရးဖိုု႔ဆိုုတာ ခက္သားလား။ တခါတခါေတာ့ စာေရးကရိယာေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္မွာ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္ မင္ေခ်ာင္းေတြထည့္ထားျပီး စကၠဴအနက္ေရာင္ေပၚမွာ ေရးလိုု႔ ရတယ္လိုု႔ စာတမ္းထိုုးထားတဲ့ ေဘာပင္မ်ိဳး ေတြ႔ဖူးတယ္။ အဲလိုု အထူးတလည္ျပဳလုုပ္ထားတဲ့ မင္တစ္ခုုခုုနဲ႔မွ ေရးလိုု႔ရမွာ။ ၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ ဘာအမွတ္အသား၊ ဘာစာလံုုး တစ္လံုုးတစ္ေလမွ မေတြ႔ရဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီဘူးေလးရဲ႕ အဖံုုးကိုု အသာ မျပီး ဖြင့္ၾကည့္ဖိုု႔သာ ၾကိဳးစားရေတာ့တာ။

ဘူးကိုုဖြင့္အျပီးမွာ ျမင္လိုုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ ကိုုယ့္ကိုု တခဏေတာ့ အသက္ရွူရပ္သြားေစတယ္။ တကူးတကလိုု႔ ယူဆရျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ (လွလွပပ ေသေသသပ္သပ္) စီစဥ္ၾကံရြယ္ျပီး အခန္းဝကိုု အေရာက္ ေပးပိုု႔လိုုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ဟာ အဲဒါတဲ့လား။ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ လိုု႔ ေရရြတ္ရင္း ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႔အတူ စားပြဲေပၚက ျမင္ကြင္းကိုု မမွိတ္မသုန္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ေခြေခါက္ေနတဲ့ ဖဲၾကိဳးအနက္ေရာင္၊ ထုုပ္ပိုုးစကၠဴ အနက္ေရာင္၊ ေလးေထာင့္ဘူး အနက္ေရာင္နဲ႔အတူ ဘူးထဲက ထြက္လာတဲ့ လက္ေဆာင္။ ႏွေျမာတသစိတ္၊ ဝမ္းနည္းစိတ္၊ ယူက်ံဳးမရစိတ္ေတြနဲ႔အတူ ျဖစ္ရေလ လိုု႔ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ေရရြတ္မိျပန္တယ္။ ဒါေလးကိုု သိေစဖိုု႔ အဲဒီေလာက္ေတာင္ အပင္ပန္းခံစရာ လိုုလိုု႔လားကြယ္… တကယ္ပဲ ဝမ္းနည္းစရာ။

ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႔အတူ အေတြးထဲကိုု ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေရာက္လာၾကတယ္။ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္မ်ား မုုန္းၾကတာလဲ/ ဘာေၾကာင့္မ်ား မုုန္းခ်င္ၾကတာလဲ/ ဘာေၾကာင့္မ်ား မုုန္းဖိုု႔ ၾကိဳးစားၾကတာလဲ/ ျပီးေတာ့ အဲဒီ မုုန္းတယ္ဆိုုတာၾကီးကိုု ဘာေၾကာင့္မ်ား သိသာ ထင္ရွားစြာ ျမင္ေစခ်င္ၾကတာလဲ/ မသိ သိေအာင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ထုုတ္ေဖၚ ျပသခ်င္ၾကတာလဲ။ လူ႔အသိုုင္းအဝိုုင္းမွာ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကိုု မုုန္းတီးဖိုု႔ ဘယ္လိုု စိတ္အေျခခံနဲ႔ ဘယ္လိုု အေၾကာင္းအရာေတြကမ်ား တြန္းအားေပးေနၾကတာလဲ။ အဲဒီလိုု အေမးစကားေတြနဲ႔အတူ အမုုန္းေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲကိစၥေတြကိုုလည္း တရွည္တလ်ား ဆက္ေတြးေနမိတယ္။

တကယ္ေတာ့ အမုုန္းဆိုုတာ ၾကိဳတင္ ကာကြယ္ေဆးမရွိတဲ့ ေရာဂါဆိုုး - ေရာဂါျပင္းျပင္း တစ္ခုုပဲ။ အဲဒီေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း သက္သာေအာင္ ကုုသေပးဖိုု႔ ေဆးမရွိဘူး၊ ေဆးရွိခဲ့ရင္လည္း ဘယ္လိုုမွ မတိုုးႏိုုင္ဘူး။ အမုုန္းတရားဟာ လူေတြၾကားမွာ လြယ္လင့္တကူ ကူးစက္ ပ်ံ႕ပြားတတ္သလား၊ မကူးစက္ေအာင္ေရာ ထိန္းခ်ဳပ္လိုု႔ ရႏိုုင္သလား/ မရႏိုုင္ဘူးလား ဆိုုတာကေတာ့ လူ႔အသိုုင္းအဝိုုင္းက လူတစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ကိုုယ္ခံစြမ္းအားနဲ႔ပဲ သက္ဆိုုင္လိမ့္မယ္ ထင္ရဲ႕။ ကိုုယ္ခံအားေကာင္းတဲ့သူမွာ အနာေရာဂါ ပိုုးမႊားေတြ လြယ္လင့္တကူ ဝင္ေရာက္ ကူးစက္ဖိုု႔ ခက္ခဲသလိုုပါပဲ… ေမတၱာတရားၾကီးမားတဲ့၊ ႏွလံုုးသား ေႏြးေထြးတဲ့ သူေတြဆီကိုု အမုုန္းဟာ ရုုတ္တရက္ တိုုးဝင္ဖိုု႔ မလြယ္ကူတတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း မုုန္းၾကတယ္ ဆိုုတဲ့သူေတြကိုုေတြ႔တိုုင္း သူတိုု႔ရဲ႕ ႏွလံုုးသားေတြ အခုုထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ မ်ားစြာ ပိုုျပီး ေႏြးေထြးလာေစဖိုု႔၊ စစ္မွန္တဲ့ အမုုန္းမဲ့ ေမတၱာတရားေတြ တစထက္ တစ တိုုးပြားရွင္သန္လာေစဖိုု႔၊ ျပီးေတာ့ အနာ ေရာဂါဆိုုးၾကီးတစ္ခုုအျဖစ္နဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုု ျဖန္႔ေဝတာမ်ိဳး မလုုပ္မိေစဖိုု႔၊ လူ႔အသိုုင္းအဝိုုင္းထဲမွာ (အလြယ္တကူ) ကူးစက္ ျပန္႔ႏွံ႔မသြားေစဖိုု႔အတြက္သာ အထပ္ထပ္ ဆုုေတာင္းေပးေနမိတာပါပဲ။ ကိုုယ့္အတြက္ကေတာ့ ဒီ့ထက္ ကိုုယ္ခံအားေကာင္းေအာင္၊ ဘယ္လိုုအမုုန္းမ်ိဳးကိုုမဆိုု သက္ေတာင့္သက္သာခံယူရင္း ေမတၱာထားႏိုုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္းေပါ့…


အခုုေလာက္ဆိုု ကိုုယ့္အခန္းဝကိုုေရာက္လာတဲ့ အနက္ေရာင္လက္ေဆာင္ထုုပ္ေလးရဲ႕ အထဲမွာ ဘာေတြပါလာတယ္ဆိုုတာ အတန္အသင့္ေတာ့ ရိပ္မိေလာက္ေရာေပါ့။ ဘဝမွာ (မေမွ်ာ္လင့္ပဲရခဲ့တဲ့) ထူးထူးျခားျခား လက္ေဆာင္တစ္ခုုမိုု႔ အေကာင္း အဆိုုး တန္ဖိုုးမျဖတ္ႏိုုင္ပါဘူး၊ ျပီးေတာ့ (စြဲလမ္း စံုုမက္စရာ လက္ေဆာင္တစ္ခုု မဟုုတ္သည့္တိုုင္) အမွတ္တရ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းဆည္းထားျဖစ္မွာပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကံရြယ္စီစဥ္ျပီး ေရာက္ေအာင္ ပိုု႔ေပးလိုုက္တဲ့သူကိုုလည္း ေကာင္းမြန္စြာ လက္ခံရရွိေၾကာင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္းကိုု ဒီေနရာကေန အသိေပးလိုု႔ရႏိုုင္မလား ဆိုုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေသးေသးေလးနဲ႔ ဒီစာကိုု ေရးပါတယ္…

သက္ေဝ
(၁၆ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၇)

မိုးမခမဂၢဇင္း - ဇူလိုင္လ ၂၀၁၈ တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Thursday, June 14, 2018

Loving can hurt...?



• Love hurts •

ခ်စ္ျခင္းဟာ နာက်င္ရတယ္။ 
အစဥ္အျမဲမဟုုတ္ေတာင္ အခါမ်ားစြာမွာေတာ့ ခ်စ္ျခင္းဟာ (တကယ့္ကိုုပဲ) နာက်င္ရပါတယ္။ အခ်စ္ကိုု လက္လႊတ္ဆံုုးရွံဳးရမွ၊ ခ်စ္တဲ့သူက ျငင္းပယ္တာ ခံလိုုက္ရမွ၊ တျခားသူေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုု ေငးေမာရင္း မနာလိုုဝန္တိုုေနရမွ၊ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ရင္း လြမ္းေဆြးေနရမွ နာက်င္ရတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ကိုု ပိုုင္ဆိုုင္ေနရခ်ိန္ေတြမွာလည္း နာက်င္မွဳေတြဟာ (ဖိတ္ေခၚစရာမလိုုပါပဲ) သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ေရာက္လာတတ္တာပါပဲ။ ဟိုုးမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြဟာလည္း နာက်င္မွဳပဲ၊ ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္တစ္စဟာလည္း နာက်င္မွဳပဲ၊ River Seine ထဲကိုု ပစ္ခ်ဖိုု႔ ၾကိဳးစားမိတဲ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းဟာလည္း နာက်င္မွဳပဲ၊ သီခ်င္းတစ္ပုုဒ္၊ စာတစ္ေၾကာင္း၊ စကားတစ္ခြန္း၊ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၊ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ့ အထိအေတြ႔တစ္ခုု၊ ျပီးေတာ့ အလွမ္းေဝးေနတဲ့ ဆံုုမွတ္ေတြ၊ တိတ္တဆိတ္ သိမ္းဆည္းထားရတဲ့ လြမ္းဆြတ္တမ္းတမွဳေတြ၊ (ဒီလိုုပဲ) ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန (ျပံဳးရင္း) ေငးၾကည့္ေနလိုုက္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ… အနာက်င္ရဆံုုးပဲ။ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အတိမ္အနက္ကိုုလိုုက္လိုု႔ နာက်င္မွဳ ပံုုရိပ္ေတြသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းသြားမယ္၊ နာက်င္ရတာကေတာ့ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ပဲ ၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ့ရ၊ ဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ရ၊ စိတ္ေရာ ကိုုယ္ပါ သက္ေတာင့္ သက္သာျဖစ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြလည္း (အနည္းငယ္) ရွိခဲ့ဖူးတယ္ဆိုုတာေတာ့ ဝန္ခံရမွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းဟာ စကားလံုုးေတြနဲ႔ အဓိပၺါယ္ဖြင့္ဆိုုလိုု႔ မစြမ္းႏိုုင္ေအာင္ ဆန္းၾကယ္လွပါတယ္။

လူတိုုင္း လူတိုုင္းဟာ ကိုုယ္စီဘ၀ေတြမွာ အျပစ္ကင္းစင္ျပီး လွပဆန္းၾကယ္တဲ့၊ အစစအရာရာ ျပီးျပည့္စံုုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးကိုုသာ အလိုုရွိၾက၊ ေတာင့္တတတ္ၾကစျမဲ ျဖစ္ေပမယ့္ တခါတရံမွာ ကိုုယ္တိုုင္ ၾကိဳတင္ မျမင္ႏိုုင္တဲ့၊ ကိုုယ္တိုုင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန သူ႔အလိုုလိုု ေရာက္ရွိ ျဖစ္တည္လာတတ္တဲ့ နားလည္ဖိုု႔လည္း သိပ္ခက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြ၊ လြယ္လင့္တကူ ၾကိဳဆိုု လက္ခံယူလိုု႔မရပဲ ငဲ့ညွာေထာက္ထားစရာ၊ သတိထား ထိန္းခ်ဳပ္စရာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြအျပင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဖြင့္ဟစရာမလိုုပဲ နားလည္ရင္း ႏွလံုုးသားထဲမွာ (ထာ၀စဥ္) ေႏြးေထြးစြာ အျမစ္တြယ္ ရွင္သန္ေနႏိုုင္တဲ့ ေလးနက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြလည္း ရွိေနတတ္စျမဲပါ။

ဘယ္လိုု ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးမဆိုု နာက်င္မွဳကေန (ဘယ္ေတာ့မွ) မလြတ္ေျမာက္ႏိုုင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြလိုု႔ ကိုုယ္ကေတာ့ နာမည္တပ္ခ်င္တာပါပဲ…

သက္ေဝ
(၂၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၇)

၂၀၁၈ ေဖေဖၚဝါရီ - Idea Magazine က Loving can hurt...? ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္ ေရးပါတယ္...

Friday, February 2, 2018

အသံျမည္ေနတဲ့ တံခါး

တံခါးဟာ အသံျမည္ေနတယ္။
ဟုတ္တယ္… တံခါးအမ်ားစုဟာ အဖြင့္ အပိတ္လုပ္လိုက္တိုင္းမွာ အသံျမည္ေနတတ္တယ္။ ျဖည္းျဖည္းပိတ္ရင္ အသံတိုးတိုးျမည္သလို ၾကမ္းၾကမ္းပိတ္မိရင္ေတာ့ အသံက်ယ္က်ယ္ျမည္တယ္။ တံခါးဂ်က္ကို ျဖဳတ္လိုက္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်က္ကို ထိုးလိုက္ရင္ ေဂ်ာက္ကနဲ အသံျမည္တယ္။ တံခါးလက္ကိုင္ဘုလံုးေလးကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ ကလစ္ဆို အသံျမည္တယ္၊ တံခါးပတၱာ ၾကပ္ေနရင္ အသံျမည္သလို ပတၱာေခ်ာင္ေနရင္လည္း တကြ်ီကြ်ီနဲ႔ ျမည္ျပန္တယ္။ တံခါးရြက္နဲ႔ ေဘာင္နဲ႔ ထိခတ္မိရင္လည္း အသံျမည္တယ္။ ဆိုေတာ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ဟာ အခ်ိန္မေရြး အသံတစ္မ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ တစ္မ်ိဳးထက္ပိုတဲ့ အသံေတြ ျမည္ႏိုင္တာပဲ။ ဒါ ဘာမ်ား ထူးဆန္းသလဲ။ တံခါး အသံျမည္တဲ့ ကိစၥကို ဘာလို႔မ်ား အေရးအရာ လုပ္ျပီး စကားထဲ ထည့္ေျပာေနရတာလဲ။

ဒီလိုပါ။ ေျပာရရင္ အခုေရာက္ေနတဲ့ ေနရာအသစ္ အေၾကာင္းက စ ရလိမ့္မယ္။ ဟုတ္တယ္ မၾကာေသးခင္ ရက္ပိုင္းမွာ အလုပ္ ေနရာအသစ္တစ္ခုကို ေရႊ႕ေျပာင္းဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာအသစ္ကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း အၾကမ္းဖ်ဥ္း သတိထားမိ ေလ့လာမိလိုက္တာကေတာ့ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းျပီးတိုင္းမွာ ခပ္တိုတို တဆစ္ခ်ိဳး အေကြ႔ေတြနဲ႔အတူ ျပတင္းေပါက္ေတြနဲ႔ တံခါးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္ ဆိုတာပဲ။ ပတ္ပတ္လည္နံရံေတြေပၚမွာ မွန္ျပတင္းေတြ၊ တံခါးခ်ပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ ထြက္ေပါက္ေတြ မ်ားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ထြက္ေပါက္… ဟုတ္တယ္ ထြက္ေပါက္ေတြ မ်ားတယ္။ ထားပါေတာ့ ထြက္ေပါက္ေတြအေၾကာင္းကို မေျပာခင္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တံခါးေတြ အေၾကာင္းပဲ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့။

တံခါးခ်ပ္ေတြဟာ ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ ရွိေနတယ္။ တံခါးခ်ပ္ေတြရဲ႕အရြယ္အစား၊ အမ်ိဳးအစား၊ အေရာင္အဆင္းေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ သစ္သားတံခါး၊ မွန္တံခါး၊ မွန္အၾကည္နဲ႔ တံခါး၊ မွန္ခ်ပ္အနက္ေရာင္ (မွန္အေနာက္) ေတြနဲ႔ တံခါး၊ မွန္နဲ႔ သံျပားေတြ ေရာစပ္ျပီး လုပ္ထားတဲ့ တံခါး၊ သံျပားတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့တံခါး၊ ၾကိတ္သားလို႔ေခၚတဲ့ သစ္သားအတုေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့တံခါး၊ ပလပ္စတစ္အသားလို ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာနဲ႔တံခါး၊ သစ္သားထက္ ထူထဲခိုင္ခံ့တဲ့ ထုထည္ၾကီးၾကီး ေဘာင္ထူထူနဲ႔ တံခါး… တကယ္ကိုပဲ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ အမ်ိဳးအမည္စံုလင္လွတယ္။ တံခါးေတြ အမ်ိဳးစံုလင္သလို တံခါးလက္ကိုင္ေတြကလည္း အစံုပဲ။ လက္ကိုင္ဘု အလံုးနဲ႔၊ စက္ဝိုင္းျခမ္းပံု လက္ကိုင္ကြင္း လွလွနဲ႔၊ လက္ကိုင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာနဲ႔၊ သစ္သားပြတ္လံုးနဲ႔၊ သံတန္းလို အတန္းေလးနဲ႔… အဲဒီလို တံခါးလက္ကိုင္မ်ိဳးစံုကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တံခါးခ်ပ္ေတြတိုင္းမွာ နာမည္ကိုယ္စီ ကပ္လ်က္သား ရွိၾကတယ္။ ဒီတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ရင္ အထဲမွာ ဘာရွိႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ၾကိဳတင္အသိေပးတဲ့သေဘာနဲ႔ ေရးထိုးထားတာမ်ိဳး။ အဲဒီေနရာကို ပထမဆံုး ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ တံခါးေတြကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္း လိုက္ၾကည့္တယ္။ တံခါးခ်ပ္ေတြေပၚမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာတမ္းေတြကိုလည္း တစ္ခုခ်င္းစီ လိုက္ဖတ္တယ္ မွတ္တယ္။ တံခါးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားသလဲဆို လမ္းတေလွ်ာက္ နာမည္ေရးထားတဲ့ တံခါးေတြကို လိုက္ဖတ္လာရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွတ္လို႔ မႏိုင္ေအာင္ ေရာေႏွာလာတယ္။ တခ်ိဳ႕တံခါးေတြ နာမည္ေပးပံုက ေဝ့လည္လည္နဲ႔ ထူးဆန္းတယ္။ တခ်ိဳ႕တံခါးေတြမွာေတာ့ ႏိုင္ငံ နာမည္ေတြ ေပးထားတယ္၊ စကၤာပူ၊ ေဟာင္ေကာင္၊ ကိုရီးယား၊ ထိုင္ဝမ္၊ ဂ်ပန္၊ မေလးရွား စသည္ျဖင့္။ တခ်ိဳ႕တံခါးနာမည္ေတြကေတာ့ ရွင္းတယ္။ အထဲမွာ ဘာရွိသလဲ၊ ဘာလုပ္တဲ့ အခန္းလဲ ဆိုတာကို တိတိက်က် ေဖၚျပတဲ့ နာမည္မ်ိဳးေတြ။ ဥပမာ အစည္းေဝးခန္း၊ သင္ၾကားေရးအခန္း စသည္ျဖင့္။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြဆို အထဲမွာ ပရိုဂ်က္တာ ရွိသည္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာင္ ေရးထားတာ ေတြ႔ရေသးတယ္။ အဲဒီလို…

လမ္းတေလွ်ာက္တံခါးေတြကို ၾကည့္ရင္း မွတ္လာလိုက္တာ ေလွ်ာက္စရာ လမ္းဆံုးျပီး အထြက္တံခါးကို ေရာက္လာတဲ့အထိပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုေနျပန္ေမးရင္ ဘယ္အခန္းက ဘာလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ အဲဒီတံခါးေတြဟာ ဘယ္တစ္ခ်ပ္တေလေလးကမွ အလြယ္တကူ တြန္းဖြင့္လို႔ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ဒီေနရာကို အရင္ေရာက္ေနႏွင့္သူတစ္ေယာက္က ေျပာျပတယ္။ ရပါတယ္… ကိုယ္ကလည္း တံခါးခ်ပ္ေတြကိုသာ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ သေဘာက်ႏွစ္သက္တာ၊ သူတိုု႔ကိုု အလကားေနရင္း တြန္းဖြင့္ျပီး အထဲမွာ ဘာရွိသလဲ ဆိုတာ စပ္စပ္စုစု ၾကည့္ဖို႔ ဝါသနာပါသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။ ဒီလိုုနဲ႔ အဲဒီတံခါးခ်ပ္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ေန႔တဓူဝ လက္ပြန္းတတီး ထိေတြ႔လာရရင္းက သူတို႔ေတြနဲ႔ တစတစ ရင္းႏွီး ကြ်မ္းဝင္လာခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ သစ္သားတံခါးထူထူတစ္ခ်ပ္ကို ဖြင့္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ အဲဒီတံခါးခ်ပ္ဆီကိုေရာက္ဖို႔ တံခါးေတြ အမ်ားၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားရတယ္။ ပထမဆံုးတစ္ၾကိမ္ အသြားလမ္းမွာ ကိုယ္တိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့ တံခါးဘယ္ႏွစ္ခ်ပ္ရွိတယ္ဆိုတာကို ေရတြက္ဖို႔ စဥ္းစားေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေလွ်ာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ပ္နဲ႔ တစ္ခ်ပ္ ဘယ္လိုမွ မတူတဲ့ တံခါးေတြကို ေလ့လာရင္း ေရတြက္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယတစ္ၾကိမ္၊ တတိယတစ္ၾကိမ္… အဲဒီ တတိယအၾကိမ္မွာေတာ့ လမ္းတေလ်ာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ တံခါးခ်ပ္ေတြကို သတိတရ ေရတြက္ျပီး မွတ္သားလာခဲ့တယ္။ စုစုေပါင္း ၁၂ ခ်ပ္။ ေအာ္… ဒါနဲ႔ ေမ့ေတာ့မလို႔။ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့ဖူးသလို အဲဒီေနရာမွာ ဘယ္တံခါးကိုမွ လြယ္လင့္တကူ တြန္းဖြင့္လို႔ မရဘူးဆိုတာေလ။ ဟုတ္တယ္… တံခါးခ်ပ္ေတြတိုင္းကို ကိုယ္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုကို အသံုးျပဳျပီး ဖြင့္လွစ္ ေက်ာ္ျဖတ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ လက္မကို ႏွိပ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ မီးလံုးအနီေရာင္ေလးကို ဖိရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ မ်က္လံုးနဲ႔ တည့္တည့္ၾကည့္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ လည္ပင္းမွ အသင့္ဆြဲထားတဲ့ ကဒ္ျပားကို ကပ္လိုက္ရတယ္။ ျဖစ္ပံု ေျပာပါတယ္… အဲဒီလို ဖိတန္တာ ဖိ၊ ႏွိပ္တန္တာႏွိပ္၊ ကပ္တန္တာ ကပ္ျပီးမွ ကိုယ္သြားလိုရာ ခရီးကို ေရာက္တယ္။ အခု အထူးျပဳေျပာျပမယ့္ တံခါးကေတာ့ တံခါးဝက အမည္းေရာင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အတန္းေလးမွာ လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲလာတဲ့ ကဒ္ျပားေလးကို ကပ္လိုက္ရတယ္။ ဒါဆို ထပ္ကနဲ အသံတမ်ိဳးထြက္လာျပီး တံခါးဟာ လက္နဲ႔အသင့္ တြန္းဖြင့္လို႔ရတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္တယ္။

ဟုတ္ျပီ… တံခါးဟာ လက္နဲ႔ အသင့္တြန္းလို႔ရတဲ့ အေနအာထားကို ေရာက္ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္ကိစၥ တစ္ဝက္ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ျပီေပါ့။ ခက္ေနတာက အဲဒီတံခါး အဖြင့္မွာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံတစ္ခုပဲ။ ၾကားၾကားခ်င္းမွာ ေဘးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနဘူး။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ေဆာင္ရြက္စရာ ကိစၥဝိစၥ ျပီးလို႔ ျပန္ထြက္ေတာ့ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ခလုတ္အျဖဴတစ္ခုကို ႏွိပ္ရျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ တံခါးက ျပန္ပြင့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟိုအသံကို ျပန္ၾကားလိုက္ရတာပဲ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တမ်ိဳးပဲ… ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခန္းေရွ႔က ျဖတ္သြားတဲ့ လူတစ္စုေၾကာင့္ သူတို႔တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက အသံပဲ ျဖစ္မွာပါေလလို႔ ေတြးျပီး အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အဲဒီအခန္းကို သြားရဖို႔ အေၾကာင္ေပၚလာျပန္တယ္။ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ တံခါးကို ဖြင့္တယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ ဟိုအသံကို ခပ္တိုးတိုး ၾကားလိုက္ရျပန္တာပဲ။ ဒါ မေန႔က အသံမ်ိဳးပဲ။ အသာအယာ ျပန္ေစ့ပိတ္သြားတဲ့ တံခါးကို လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ လုပ္ရင္း အခန္းထဲမွာ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ရတယ္။ ဘာၾကာမွာလဲ ဆယ္မိနစ္ေပါ့။ ကိစၥျပီးလို႔ အျပင္ျပန္ထြက္ခ်ိန္မွာ အခန္းထဲ ဝင္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဟး… မဂၤလာမနက္ခင္းပါ ဆိုတဲ့ ႏွဳတ္ဆက္သံေၾကာင့္ တံခါးဆီက အသံကို ၾကားဖို႔ အခြင့္မသာလိုက္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အခန္းအျပင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

တတိယေန႔ကေတာ့ ထူးျခားတယ္။ ေျပာရရင္ အလုပ္ပိတ္ရက္။ အဲဒီေန႔မွာ အလုပ္လာတဲ့သူ စုစုေပါင္းဟာ သံုး ေလးေယာက္ထက္ မပိုဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခန္းမွာ ပစၥည္းတစ္ခု သြားယူဖို႔ လိုအပ္လာတယ္။ အခန္းေရွ႕ေရာက္ျပီး တံခါးကိုဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအသံကို ပီပီသသၾကားရေတာ့တာပဲ။ ေက်ာထဲက စိမ့္ကနဲျဖစ္သြားတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိထားလိုက္မိတယ္။ ေက်ာခ်မ္းတယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလား လို႔ ေတြးရင္း ရယ္ေမာရင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရဲေဆးတင္ရတယ္။ လုပ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္လုပ္ျပီး အခန္းအျပင္ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အထြက္မွာလည္း အသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကားလိုက္ရျပန္တယ္။ နည္းနည္းေျခာက္ျခားသြားတယ္ဆိုတာေတာ့ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ဒီေနရာမွာ ဘာသံမို႔ ေျခာက္ျခားရတာလဲ လို႔ ေမးစရာရွိလာတယ္။ ခက္တာက အဲဒါ ဘာသံလို ေျပာမျပခင္ ကိုယ့္နားကို ကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာဖို႔၊ ကိုယ္တိုင္ အတည္ျပဳဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအခန္းကို (အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာျပီး) ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း တံခါးေတြ အထပ္ထပ္ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး အဲဒီတံခါးခ်ပ္အေရွ႔႕ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တံခါးအနားကို ေရာက္တယ္၊ ကပ္စရာရွိတာကို ကပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဟိုအသံကို မၾကားရေသးဘူး။ ေနာက္တဆင့္အေနနဲ႔ တံခါးလက္ကိုင္ကို အသာလွည့္လိုက္တယ္။ ဒါလည္း ပံုမွန္အသံပါပဲ။ အိပ္ခန္းတံခါးေတြကို ဖြင့္ရင္ ၾကားရေလ့ရွိတဲ့ အသံမ်ိဳးပဲ။ အခုအခ်ိန္အထိ အရာရာဟာ ပံုမွန္ပါပဲ။

ဟုတ္ျပီ… တံခါးလက္ကိုင္ကို လွည့္ျပီး တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းအဖြင့္ တံခါးဟာ လူတစ္ကိုယ္စာ သာသာ ဟ သြားခ်ိန္မွာ အသံကို ၾကားလိုက္ရတာပဲ။ အသံဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခပ္ၾကိတ္ၾကိတ္ ညည္းညဴလိုက္တဲ့အသံမ်ိဳး၊ နာမက်န္း အဖ်ားတက္ေနလို႔ ညည္းညဴလိုက္တဲ့အသံမ်ိဳး၊ ေဝဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ ပြင့္အံထြက္လာတဲ့အသံမ်ိဳး၊ အသံဟာ မထူးဆန္းေပမယ့္ အသံထြက္လာပံု အသံထြက္လာတဲ့ အခိုက္အတံ့နဲ႔ အသံထြက္လာတဲ့ ေနရာကေတာ့ ထူးဆန္းလွတယ္။

တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းဖြင့္ျပီး အဝင္မွာ အဲဒီအသံကို ၾကားရေပမယ့္ အဲဒီအခန္းထဲကို ဝင္လိုက္ျပီး တံခါးခ်ပ္ သူ႔အလိုလို ျပန္ပိတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အသံကို မၾကားရေတာ့ျပန္ဘူး။ တံခါးဟာ သူ႔ဟာသူပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျပန္ပိတ္သြားခဲ့တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္နဲ႔ ငါးမိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္တယ္။ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္ခါနီးမွာ ထံုးစံအတိုင္း အျဖဴေရာင္ခလုုတ္ကို ႏွိပ္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္တယ္။ ေဟာ… အသံၾကားရျပန္ျပီ။ မခံမရပ္ႏိုင္တဲ့ ညည္းတြားသံေပပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခပ္တိုးတိုးနဲ႔ ညင္သာတယ္ ေခၚရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က အိပ္ေနရင္း ေယာင္ယမ္း ညည္းညဴမိတာမ်ိဳးေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား လို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာဟာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ လာအိပ္ေနလို႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အခန္းအျပင္ေရာက္ေတာ့ လူက နည္းနည္း ေမာဟိုက္စျပဳေနတယ္။ တံခါးဟာ သူ႔အလိုလို ျပန္ပိတ္သြားတယ္။ အသံအနည္းငယ္ ၾကားရတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ဒီလိုပဲ သြားတယ္ ဖြင့္တယ္ ညည္းညဴသံကို နားေထာင္တယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ငုတယ္။ ညည္းညဴေနတုန္းပဲ… အနီးအနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိေနသလားဆိုျပီး ေဘးဘီဝဲယာ အခန္းပတ္ပတ္လည္ ျမင္ႏိုင္သမွ် ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ဒီအခန္းနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ထိုင္ေနသလား၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနသလား၊ လဲျပိဳက်ေနသလား လိုက္ၾကည့္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သံသယျဖစ္စရာ တစံုတရာ မေတြ႔ရဘူး။ ဘာကို ျမင္ရမယ္ထင္ျပီး လိုက္ၾကည့္ေနတာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း၊ တုန္လွဳပ္ေနသလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ျပန္ေမးမိတယ္။ အေျဖကေတာ့ ေရေရရာရာ မရွိဘူး။ သိခ်င္ရံု သက္သက္ တနည္းေျပာရရင္ စပ္စုခ်င္ရံု သက္သက္ပဲ။

တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ အခ်ိန္ေတြ ေရြ႕လ်ားလာခဲ့တာ ဒီေန႔ဆို ဒီအလုပ္ကို ေျပာင္းလာတာ တစ္လျပည့္တယ္။ ခါတိုင္းလိုပဲ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ရင္း ဟိုအခန္းကို သြားဖို႔ အေၾကာင္းေပၚလာျပန္တယ္။ ေန႔တိုင္းနီးပါးေရာက္ေနတဲ့ အခန္း၊ ေရာက္တိုင္းလည္း ၾကားေနက် ညည္းတြားသံသဲ့သဲ့… ဆိုေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မခံစားရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲ။ မသြားခ်င္သလိုျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဘးကတစ္ေယာက္ကို အေဖၚလိုက္ခဲ့ေပးမလား ေမးၾကည့္ေတာ့ ေရွာေရွာရွဴရွဴပဲ လိုက္မယ္ သူလည္း အဲဒီအခန္းထဲမွာ ယူစရာတစ္ခုရွိတယ္ တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားေလးတေျပာေျပာနဲ႔ အတူတူ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ျမင္ေနရတဲ့ အဲဒီ အခန္းေရွ႕မွာ လူသံုး ေလးေယာက္… ကုန္းကုန္းကြကြြနဲ႔။ သူတိုု႔အားလံုုးက တစ္ခုခုကို တညီတညြတ္တည္း ငံု႔ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ အတူပါလာတဲ့အေဖၚက ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ အဲဒီလူေတြၾကားထဲကို တိုးဝင္သြားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေနရာမွာ ေျခစံုရပ္လ်က္သား… စိတ္ထဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ… အလိုလိုေနရင္း တစ္ခုခုေတာ့ မွားယြင္းေနသလို ခံစားရတယ္။

စကၠန္႔ပိုင္းေလးပဲ… သူျပန္ထြက္လာတယ္။ အိမ္ေျမွာင္အေသတစ္ေကာင္ ျပဳတ္က်ေနတာတဲ့… ျဖစ္ရေလ အိမ္ေျမွာင္အေသမ်ား ဘာဆန္းလို႔ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသလဲ လို႔ စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအိမ္ေျမွာင္ဟာ အရြယ္ အေတာ္ၾကီးတယ္ ေျပာရရင္ ေတာက္တဲ့နီးပါးရွိတယ္ တဲ့၊ တံခါးၾကားမွာထဲ ညပ္ျပီး အသက္ေပ်ာက္ရဟန္တူတယ္ တစ္ကိုယ္လံုး ျပားကပ္ေနတာပဲတဲ့။ အဲဒီအထိလည္း စိတ္ထဲဘယ္လိုမွ မေနေသးဘူး။ အိမ္ေျမွာင္ေတြရဲ႕ဘဝမွာ ဒါဟာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ကိစၥတစ္ခုုပဲ မဟုုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္… အဲဒီအိမ္ေျမွာင္ဟာ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ေတြ ရွိေနတာက သိပ္ထူးဆန္းတယ္တဲ့။ ဒါကေတာ့ နည္းနည္း တစ္မ်ိဳးပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေတြးျပီး အမွိဳက္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ လံုးေထြးျပီး တံခါးညပ္သြားတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာေပါ့ လို႔ လွမ္းေျပာလိုုက္တယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ဖြင့္ထားလက္စ တံခါးကေန အခန္းထဲကို ဝင္လာခဲ့တယ္။ အခန္းထဲမွာ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေနရင္းမွာ အတူပါလာတဲ့ အေဖၚက ဖုုန္းေခၚစရာရွိလိုု႔ သူျပန္ႏွင့္မယ္ေနာ္ ဆိုျပီး အရင္ျပန္သြားတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ျပီးလို႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခန္းအျပင္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ ခုနက ေျပာတဲ့ အိမ္ေျမွာင္အေသေရာ ဆံပင္ျခည္ဆိုတာေတြေရာ ဘာဆိုု ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွင္းလင္း သိမ္းဆည္းသြားဟန္တူတယ္။ ဒါေပမဲ့… အဲဒီအခန္းကေန ေလး ငါး ဆယ္ လွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္လာအျပီးမွာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစံုတခုကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခုနက အခန္းဖက္ကို ေနာက္ျပန္လွည့္မိတယ္။ အသံျမည္တဲ့တံခါးကို ဖြင့္ေနက်အတိုင္း ဖြင့္လိုက္တယ္။ အလို… ဘာသံမွ မၾကားရပါလား။ ကိုယ့္ နားကို ကိုယ္တိုင္ မယံုႏိုင္ျဖစ္ရတယ္။ ျပန္ပိတ္တယ္ ျပန္ဖြင့္တယ္… ၾကားေနက်အသံ - တိုးညွင္းေပမယ့္ ပီသတဲ့ ညည္းညဴသံ- ဘာအသံမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ တံခါးကို ေျခာက္ခါထက္မနည္း အဖြင့္အပိတ္လုပ္ၾကည့္တယ္။ ဘာသံမွ မၾကားရတာ တကယ္ ေသခ်ာျပီ ဆိုမွ အဲဒီေနရာကေန ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။

* * * * *

ေနာက္တေန႔မနက္မွာ တံခါးဟာ အသံျမည္ေသးလား မျမည္ေတာ့ဘူးလားဆိုတာ ပိုေသခ်ာေအာင္ အဲဒီအခန္းကို သြားၾကည့္ဦးမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အိမ္ကေန ခါတိုုင္းထက္ ေစာျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ အလုပ္ကိုုေရာက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ စာအိတ္ျဖဴတစ္လံုး တင္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ထိုင္ခံုမွာ ဝင္မထိုင္ေသးခင္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ကပဲ စာအိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုုက္တယ္။ အထဲမွာ စာရြက္ေခါက္တစ္ခုုနဲ႔အတူ ေငြစကၠဴ အနည္းငယ္ ရွိေနတယ္။ စာရြက္ထဲမွာ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ဒီရံုးမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ အန္တီ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ကားတိုက္ခံရလို႔ ေဆးရံုတင္ထားတာ၊ မေန႔ကပဲ ဆံုးပါးသြားလို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူေငြထည့္ဖို႔ အေၾကာင္းပဲ။ (ဒီကရံုုးေတြမွာက သာေရး နာေရးဆိုု ဒီနည္းနဲ႔ပဲ အလွဴေငြ / ကူေငြ ေကာက္ေလ့ရွိတယ္။ ကိုုယ္ထည့္ခ်င္သေလာက္ေငြကိုု စာရြက္ေပၚမွာ နာမည္နဲ႔အတူေရးျပီး ပိုုက္ဆံကိုု စာအိပ္ထဲထည့္၊ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္းလိုုက္ၾကတာမ်ိဳး။) ျဖစ္မွျဖစ္ရေလလိုု႔ ေတြးျပီး စာရြက္ေပၚ နာမည္ေရးေနရင္းမွာ အခန္းထဲကိုုဝင္လာတဲ့ အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္ သူတိုု႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာေနၾကတဲ့ စကားသံေတြက - အာရံုုမစိုုက္ရပါပဲ - နားထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူတိုု႔ေျပာေနတာ တျခးေတာ့မဟုုတ္… ဆံုးပါးသြားတဲ့ သန္႔ရွင္းေရး အန္တီအေၾကာင္းပဲ။ အန္တီဟာ သန္႔ရွင္းေရးအလုုပ္သမား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း သူ႔အလုပ္ကိုသူ အင္မတန္ေလးစားတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာ္ရံုေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ေတာင္ အလုပ္နားရက္ ယူေလ့မရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီေန႔က အလုုပ္ကိုု အလာ ရံုုးေရွ႔က ကားလမ္းကိုု ျဖတ္အကူးမွာ မူးလဲသြားပံုုရျပီး ရုုတ္တရက္ အရွိန္မထိန္းႏိုုင္တဲ့ ကားက ျဖတ္ၾကိတ္သြားတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔ေခါင္းတစ္ျခမ္းဟာ လမ္းမေပၚမွာ ျပားကပ္သြားတဲ့အေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္ၾကီးမားတဲ့ ေဝဒနာၾကီးကိုု တစ္ပတ္ေလာက္ ခံစားသြားရေသးတယ္ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ…
သူတိုု႔ေျပာေနတဲ့ စကားေတြနားေထာင္ရင္း လူက မူးရိပ္ရိပ္ျဖစ္လာတာမို႔ နားထင္ကို လက္နဲ႔ေထာက္ျပီး ေနရာမွာ ခပ္ျမန္ျမန္ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။

သက္ေဝ
(၁၅ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၇)
 
- ၂၀၁၇ November လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

 
 

Monday, October 16, 2017

အလုုပ္လုုပ္ရင္း ကစားလိုု႔ရတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ဂိမ္းေတြ

ဂိမ္း ဆိုုတာကိုု လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ကစားနည္းေတြေပါ့။

ဂိမ္းဆိုတဲ့ ကစားနည္းေတြကို ကစားၾကတယ္ ဆိုုတဲ့ေနရာမွာ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ကစားၾကသလိုု ျပိဳင္ပြဲေတြနဲ႔ သူ႔ထက္ငါ အႏိုုင္ရေအာင္ ၾကိဳးစားယွဥ္ျပိဳင္ ကစားၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိတာပဲ။ သိုု႔ေသာ္ ဂိမ္း လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အားကစားနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္ေနတဲ့ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွား ကစားနည္းေတြကိုု မျမင္ပဲ ကြန္ပ်ဴတာဂိ္မ္း၊ တီဗီဂိမ္း၊ စမတ္ဖုုန္းေတြ တက္ပလက္ေတြနဲ႔ ကစားရတဲ့ အြန္လိုင္း ေအာ့ဖ္လိုင္း ဂိမ္းေတြကိုုသာ အရင္ ျမင္သြားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါအျပင္ ဂိမ္း ကစားတယ္ဆိုုတာ ကေလးေတြလုုပ္တဲ့ အလုပ္၊ ကေလးေတြနဲ႔သာ ဆိုင္တဲ့ကိစၥလိုု႔လည္း ျမင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ လူႀကီးေတြ ဂိမ္းကစားမိရင္ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ဂိမ္းကစားေနရေကာင္းလား လို႔ေတာင္ ထင္ျမင္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္း လက္ကိုုင္ဖုုန္းေတြနဲ႔ တက္ပလက္ေတြ လူတကာလက္ထဲ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂိမ္းဆိုတာ ကေလးငယ္ေတြကိုသာ ရည္ရြယ္တာမဟုတ္ဘူးလို႔ လူတိုုင္း သိလာ ျမင္လာၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေနစ ကေလးအရြယ္ကစလိုု႔ ဟိုုးလူၾကီးေတြအထိ အသက္အရြယ္နဲ႔လိုက္လို႔ ကစားရတဲ့ ဂိမ္း ကစားနည္းေပါင္း အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိလာပါတယ္။ သံုးတတ္ရင္ ေဆး၊ မသံုးတတ္ရင္ ေဘး ဆိုသလိုပဲ ဂိမ္းကစားျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာကိုုလည္း ေတြ႕လာရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဂိမ္း လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ အလကား အပိုအလုပ္ေတြ၊ အခ်ိန္ျဖဳန္းတဲ့ ကိစၥေတြလို႔ ေဝဖန္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အခ်ိန္ေတြ ပိုေနလို႔၊ ဘာမွ လုပ္စရာ မရွိလို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ကုန္ ျမန္ေအာင္ လို႔ ဂိမ္းကစားေနတာပါလိုု႔ ဆင္ေျခေပးသလိုု ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဂိမ္း နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေပ်ာ္ ဆိုတာကိုပါ တတြဲတည္း ျမင္ေလ့ရွိၾကတာကေတာ့ ျငင္းလိုု႔ မရပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဂိမ္း ဆိုတာ ကေလးေတြနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့ အဲဒီ အေပ်ာ္အပါးကိစၥ ဆိုတာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလိုု ေျပာရတာလဲ… ဘာေတြမ်ား ပိုုလိုု႔လဲ… ဂိမ္း ကစားတယ္ ဆိုုတာ အေပ်ာ္ပဲ မဟုုတ္ဘူးလား လိုု႔ ေမးလာမယ္ဆိုုရင္… မဟုုတ္ပါဘူး လိုု႔ ကြ်န္မက ျငင္းျပီး မဟုုတ္တဲ့အေၾကာင္းကိုုလည္း အခုုလိုု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ ေန႔စဥ္က်င္လည္ေနၾကရတဲ့ လုုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားၾကတဲ့အေၾကာင္းပါ။

အမ်ားအားျဖင့္ မနက္ ရွစ္နာရီ ကေန ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္အထိ ရံုုးမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႔ အလုုပ္လုုပ္ၾကရသူေတြအတြက္ အလုုပ္ရဲ႕ စိတ္ဖိစီးမွဳကိုု ေလွ်ာ့ခ်ႏိုုင္ေစဖိုု႔၊ ေန႔စဥ္ ဆင္တူရက္စြဲေတြထဲမွာ ပ်င္းရိညည္းေငြ႔ မေနေစဖိုု႔၊ စိတ္ၾကည္လင္ျပီး လန္းဆန္း တက္ၾကြလာေစဖိုု႔၊ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းေတြနဲ႔ တီထြင္ဖန္တီးႏိုုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြ တိုုးပြားလာေစဖိုု႔၊ မ်က္စိေရာ လူေရာ စိတ္ပါ အေညာင္း အညာေျပေစဖို႔၊ လုုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ လုုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ပိုျပီး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမွဳရွိလာေစဖိုု႔… အစရွိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ တလတၾကိမ္ ႏွစ္ၾကိမ္ အဆင္ေျပသလိုု အလုုပ္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားျဖစ္ၾကပါတယ္။ အလုုပ္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားၾကတယ္ဆိုုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းေကာင္း ထူးဆန္းေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုုအခ်ိန္ေတြ တကယ္ရွိပါတယ္၊ တကယ္လည္း လိုုအပ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုုပ္ပ်က္ အကိုုင္ပ်က္ ျဖစ္ရတဲ့အထိလည္း အခ်ိန္ယူစရာ မလိုုပါဘူး။ အဲဒီလိုု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားေလ့ရွိတဲ့ ရံုးတြင္း ဂိမ္း ကစားနည္းေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကိုု မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။

*****
အဲဒီေန႔က ေန႔လည္ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ဌာနကိုု အုုပ္ခ်ဳပ္သူ လူၾကီးက စကၠဴအိပ္ အညိဳေရာင္အထုုပ္ကိုု အခန္းထဲက စားပြဲေပၚမွာ လာခ်ျပီး အားလံုုး ဒီနားကို လာၾက… လိုု႔ ေခၚပါတယ္။ သူယူလာတဲ့ အထုုပ္ထဲက ပစၥည္းေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ တခါသံုုး စကၠဴခြက္၊ တခါသံုုး ဝါးတူ ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေဆးလံုုးေလးေတြနဲ႔တူတဲ့ M & M တံဆိပ္ ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္ထုုပ္ေတြကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ M & M ေရာင္စံုု ေခ်ာကလက္လံုုးေလးေတြကိုု သိၾကတယ္ မဟုုတ္လား၊ ဟိုုးအရင္က ျမန္မာ့အသံနဲ႔ တီဗီမွာ ေၾကာ္ျငာတယ္ေလ၊ “ေခ်ာကလက္ေလးေတြ တန္းစီ…” တို႔ “ပါးစပ္ထဲမွာသာ ေပ်ာ္ျပီး လက္မွာ မေပ်ာ္တဲ့ တိုု႔ေခ်ာကလက္” တို႔ ဆိုုတာ… (ဒီေနရာမွာ ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတာ melt ျဖစ္တာ - အရည္ေပ်ာ္တာကို ဆိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္) အဲဒီ ေခ်ာကလက္လံုုးေလးေတြပါ။ အားလံုုးက ဒီေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ ဝါးတူေတြ စကၠဴခြက္ေလးေတြကိုု ဘာလုုပ္ဖိုု႔ ယူလာတာပါလိမ့္လိုု႔ ေတြးျပီး ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သူကပဲ စျပီး တေယာက္ကိုု စကၠဴခြက္ တခုုနဲ႔ တူတစံုုစီ ယူေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခ်ာကလက္ထုုပ္ေတြကိုု သူကိုုယ္တိုုင္ပဲ ေဖါက္ျပီး ပလတ္စတစ္ဇလံုု ခပ္ၾကီးၾကီး တခုုထဲ ေလာင္း ထည့္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ သူ႔လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု ထုုတ္ျပီး တမိနစ္ တိုုင္မာ ေပးထားေၾကာင္း ကြ်န္မတိုု႔ကိုု ျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုးကိုု စားပြဲပတ္ပတ္လည္မွာ ေနရာယူခိုုင္းပါတယ္။

သူ တိုုင္မာစတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔က တူနဲ႔ ခုုနက ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု စကၠဴခြက္ေလးေတြထဲ ယူထည့္ၾကရမွာပါ။ ျပိဳင္ပြဲစည္းကမ္းအေနနဲ႔ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု တူနဲ႔ပဲ ယူရမယ္၊ လမ္းမွာ ျပဳတ္က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု ျပန္မေကာက္ပဲ ဒီတိုုင္းထားရမယ္၊ ဇလံုုထဲကေန စကၠဴခြက္ထဲကိုု တူနဲ႔ ညွပ္ျပီး အမိအရ ပါလာတဲ့ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုုသာ ေရတြက္မယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ အိုုေက… အားလံုုး အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆိုု စမယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး တူ တျပင္ျပင္ လက္ တျပင္ျပင္နဲ႔ ေရာင္စံု ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု ေကာက္ယူဖိုု႔ အသင့္ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။

သူက Ready… One, Two, Three… Go လိုု႔ ေအာ္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု တူနဲ႔ လွမ္းယူျပီး လက္တဖက္မွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စကၠဴခြက္ေလးထဲ ထည့္ၾကပါတယ္။ ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ ေရာင္စံုေခ်ာကလက္လံုးပိစိေလးေတြဟာ တူႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားမွာ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ပါလာတဲ့သူက ပါလာ၊ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့သူက ျပဳတ္က်၊ ခြက္ေလးထဲအထိ ပါလာလို႔ သေဘာက်တဲ့ ရယ္ေမာသံ၊ လမ္းတဝက္မွာ ျပဳတ္က်လို႔ မခ်င့္မရဲ ၾကိတ္မႏိုုင္ခဲမရ ေအာ္သံေတြလည္း ဆူညံ… ေပ်ာ္လိုုက္ၾကတာ ကေလးငယ္ ေတြလိုုပဲ။

တမိနစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ သူက အားလံုုး တူေတြခ်ျပီး ရပ္ေတာ့ လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တေယာက္ကိုု ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္ ဘယ္ႏွစ္လံုုးရသလဲ ေရတြက္ၾကရပါတယ္… အမ်ားဆံုုးရတဲ့သူကိုု သူ အသင့္ယူလာတဲ့ ဆုုေလး ထုုတ္ေပးပါတယ္။ ဆုုကလည္း သိပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မဟုုတ္ပါဘူး ေကာ္ဖီမတ္ခြက္ေလး တလံုုးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္လံုုးေတြ စားရင္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတယ္၊ တခဏ လန္းဆန္းေပါ့ပါးသြားရံုုသာမက ေနာက္ေန႔ေတြအထိ ျပန္ေျပာျပီး ေပ်ာ္ၾကရတယ္။ အခ်ိန္လည္း မ်ားမ်ား မလိုု၊ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္စရာ မရွိ၊ ေခ်ာကလက္လည္းစားရတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားနည္း တခုုပါပဲ။

*****
ေနာက္တၾကိမ္ကေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ ဌာနတခုုလံုုး စာရင္းစစ္ဝင္မယ့္ ရက္နီးေနလိုု႔ ေခါင္းမေဖၚႏိုုင္ေအာင္ အလုုပ္မ်ားေနခ်ိန္ပါ။ ေန႔လည္စာ စားဖိုု႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အလိုုမွာ ကြ်န္မတိုု႔ လူၾကီးက စားစရာေတြလိုု႔ ထင္ရတဲ့ အထုုတ္ေတြနဲ႔ အခန္းထဲကိုု ေရာက္လာပါတယ္။ ခါတိုုင္းလည္း သူက အဲဒီလိုုပဲ စားစရာေတြ အျမဲ ဝယ္လာေနက်ပါ။ Hi everyone လိုု႔ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး အခန္းထဲ ဝင္လာပါတယ္… အလုပ္ေတြ ဖိစီးေနတာေၾကာင့္ သူ႔ကို ျပန္ႏွဳတ္ဆက္တဲ့ အသံက နည္းနည္းပဲ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ယူလာတဲ့ အထုုတ္ေတြကိုု အခန္းအလယ္က စားပြဲရွည္ေပၚမွာ တင္လိုုက္ပါတယ္။ ကိုုယ့္အလုုပ္ေဇာနဲ႔ကိုုယ္ ေခါင္းမေဖၚႏိုင္တဲ့ ကြ်န္မတိုု႔ကိုု သူက ဒီကိုလာၾကေဟ့ လိုု႔ လွမ္းေခၚပါတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ လူေရျပီး အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲခိုုင္းပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကြ်န္မတို႔ကို အလုပ္အသစ္ေတြ ထပ္ေပးဖိုု႔ အဖြဲ႔ခြဲခိုုင္းတယ္ပဲ ထင္ေနမိတာပါ။ သူယူလာတဲ့ အထုုတ္ေတြကိုု မ်က္စိတခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ပဲလံုုးေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ခါတိုုင္းလည္း အပ်င္းေျပဝါးဖို႔ ပဲလံုုးေလးေတြဝယ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗူးတခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္ ပုုလင္းထဲ တခါတည္း ထည့့္ျပီးမွ ယူလာတတ္တာပါ။ အခုုကေတာ့ အထုုတ္လိုုက္ပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူခိုုင္းတဲ့အတိုုင္း ကြ်န္မတိုု႔ လူစုု အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲလိုုက္ပါတယ္၊ စိတ္မပါ လက္မပါ… ျပီးေတာ့ အနည္းငယ္ တြန္႔ဆုတ္ ေလးကန္တဲ့ အျပဳအမူေတြကိုုယ္စီနဲ႔ဆိုုတာ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ကြ်န္မတိုု႔ ဌာနမွာ စုုစုုေပါင္း ဝန္ထမ္း ဆယ့္ငါးေယာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က စာရင္းကိုုင္တေယာက္က ကေလးေနမေကာင္းလိုု႔ ခြင့္ယူထားတာမိုု႔ ဆယ့္ေလးေယာက္က်န္တာနဲ႔ တဖြဲ႕ကိုု ခုုႏွစ္ေယာက္စီ အညီအမွ် ခြဲလိုု႔ ရလိုုက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုု ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲျပီးေတာ့ သူက ဘယ္အခ်ိန္က သြားယူလာမွန္းမသိတဲ့ ပလတ္စတစ္ဇလံုု သံုုးခုုကိုု ထုုတ္လိုုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ သိသြားျပီ။ အားလံုုးက ေဟးးး ကနဲ တေပ်ာ္တပါး ေအာ္လိုုက္ၾကတယ္။

သူယူလာတဲ့ ပဲလံုုးေလးေတြက ႏွစ္မ်ိဳးပါ။ တခုုက Kidney Bean လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ နီညိဳညိဳ ပဲလံုုးေၾကာ္ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနာက္တခုုကေတာ့ Chick Pea လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ ကုုလားပဲလံုုးလိုု ပဲေတြပါ။ အဲဒီ အရြယ္မတူ အေရာင္မတူတဲ့ ပဲႏွစ္ထုုပ္ကိုု သူက ဇလံုုတခုုထဲ ေရာထည့္ျပီး ဇလံုကို ဆန္ျပာသလို အလြယ္တကူ လွဳပ္ခါျပီးေတာ့ ပဲလံုးေတြကို ေရာ သမ ေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို ဇလံုု တလံုုးစီ ေပးပါတယ္။ အခ်ိန္ တမိနစ္ေပးမယ္ တဖြဲ႕က နီညိဳေရာင္ပဲလံုုးေတြကို ေရြး၊ ေနာက္တဖြဲ႔က အဝါေရာင္ ပဲလံုုးေတြကိုု ေရြးျပီး ကိုုယ့္ဇလံုုထဲ ကိုုယ္ ထည့္ရမယ္ လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ သူက စ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ ပဲလံုုးေတြ ေရြးၾကပါတယ္။ ကြ်န္မ ေနရတဲ့ အဖြဲ႕က နီညိဳေရာင္ ပဲလံုုးေတြ ေရြးရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မၾကည့္ႏိုုင္ပဲ ကိုုယ္လိုုတဲ့ ပဲလံုုးကိုု သူ႔ထက္ငါ အလုုအယက္ ေရြးယူၾကပါတယ္။ တမိနစ္ျပည့္ျပီ… အားလံုုး ရပ္ေတာ့ ဆိုုတာေတာင္ မရပ္ႏိုုင္ပဲ ဆက္ေကာက္ေနမိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ပဲ ဇလံုု ႏွစ္ခုုကိုု ၾကည့္ျပီး အေရာင္မတူတဲ့ မလိုုတဲ့ ပဲလံုးေတြကိုု ဖယ္ထုုတ္ေစပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းခ်ိန္ဖိုု႔ အသင့္ရွိေနတဲ့ ခ်ိန္တြယ္စက္ေလးနဲ႔ ခ်ိန္ပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ နီညိဳေရာင္ အဖြဲ႕က ပဲလံုုး အေလးခ်ိန္ သံုုးရာဂရမ္နဲ႔ အႏိုုင္ရပါတယ္။ ပဲလံုုး အဝါေရာင္ေကာက္တဲ့အဖြဲ႕က ႏွစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ဂရမ္ပဲ ရတာပါ။ အႏိုုင္ရတဲ့ ကြ်န္မတိုု႔ ခုုႏွစ္ေယာက္ကိုု သူက ပိုုက္ဆံ ခုုႏွစ္ဆယ္ ထုုတ္ေပးျပီး တေယာက္ တဆယ္ယူ၊ ေန႔လည္စာဝယ္စားၾကလိုု႔ ေျပာျပီး တဟားဟား ရယ္ေမာရင္း အခန္းထဲက ထြက္သြားပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ဂရမ္နည္းလိုု႔ ရွံဳးသြားတဲ့ အဖြဲ႕က ကြ်န္မတိုု႔ကိုု မနာလုုိျဖစ္ျပီး ပဲလံုုးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကပါတယ္။ သူတိုု႔ပဲလံုုးေတြကိုု ေရွာင္ရင္း တိမ္းရင္း ရယ္ေမာရင္း ကြ်န္မတိုု႔ ေန႔လည္စာ ဆင္းစားၾကပါတယ္။

ကိုုယ့္ရဲ႕ အဖြဲ႕ကိုု အလုုပ္ခြင္ထဲမွာ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထားတတ္တဲ့၊ မၾကာခဏ အခုုလိုု ဂိမ္းေသးေသးေလးေတြ ကစားဖိုု႔ ယူေဆာင္လာတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကစားနည္းေတြက ဒါတင္ မကပါဘူး၊ ေနာက္ထပ္ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ တခါတေလ လုုပ္လက္စ အလုုပ္ေတြရပ္ခိုုင္း အားလံုုးကိုု Microsoft Word ဖြင့္ခိုုင္းျပီး ၾကိဳက္တဲ့ စာရိုုက္ၾကဆိုုျပီး ခိုုင္းတတ္တယ္။ ေခါင္းထဲက ထြက္သလိုု ရိုုက္ခ်င္ရင္ရိုုက္၊ ဒါမွမဟုုတ္ အနားက စာအုုပ္တခုုခုုထဲက စာေၾကာင္းေတြကိုု ကူးရိုုက္ခ်င္ရိုုက္၊ တမိနစ္ျပည့္ရင္ ရပ္ခိုုင္းျပီး စာလံုုး (Words) အေရအတြက္ အမ်ားဆံုုး ရိုုက္ႏိုုင္တဲ့သူကိုု ဆုုခ်တာမ်ိဳး၊ လက္ကိုုင္ဖုုန္းေတြကေန သူ႔ဆီကိုု စာတိုု ဘယ္ႏွစ္ေစာင္ ပိုု႔ႏိုုင္သလဲ ျပိဳင္တာမ်ိဳး၊ သီခ်င္းတပုုဒ္ကိုု ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ျပီး အခန္းထဲဝင္လာျပီးေတာ့ သီခ်င္းနာမည္နဲ႔ အဆိုုေတာ္နာမည္ကိုု သူ႔ဆီ မက္ေဆ့ခ်္ ပိုု႔ခိုုင္းတာမ်ိဳး၊ အဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲျပီး ေလမွဳတ္ပူေဖါင္းေတြ ဝယ္လာျပီး ျပိဳင္မွဳတ္ခိုုင္းတာမ်ိဳး… အမ်ိဳးမ်ိဳး ကစားရပါတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ဆယ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ထက္ ပိုု မကုုန္ပါဘူး။

*****
အလုုပ္ခြင္ထဲမွာ တေန႔ တေန႔ ေခါင္းစိုုက္ေအာင္လုုပ္ေနရင္းမွာပဲ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ အခိုုက္အတံ့ေလးေတြ၊ လုုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မွဳ စည္းလံုုးမွဳ ပိုုေစတဲ့ အခိုုင္အတံ့ေလးေတြကိုု အခုုလိုု ဂိမ္းကစားရင္း ဖန္တီးယူလို႔ ရႏိုုင္တယ္ဆိုုတာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဆိုုေတာ့… ဂိမ္းဆိုုတာ ကေလးမွ ေဆာ့ရမယ္၊ အားမွ ေဆာ့ရမယ္၊ အခ်ိန္ပိုမွ ေဆာ့ရမယ္၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေရာက္မွ ေဆာ့ရမယ္ဆိုုတာ ဘယ္ဟုုတ္ပါ့မလဲ။ ျပီးေတာ့ ဂိမ္း ကစားတယ္ ဆိုုတာ အေပ်ာ္အပါး ကိစၥ၊ အခ်ိန္ပိုုမွ လုုပ္ရတဲ့ ကိစၥ၊ အလကား အခ်ိန္ျဖဳန္းရံုုသက္သက္ ကိစၥတခုုလိုု႔ေရာ ယူဆလိုု႔ရႏိုုင္ေသးရဲ႕လားလိုု႔ စဥ္းစားေနမိတာပါပဲ…။

သက္ေဝ

(၃၁ ဇူလိုုင္ ၂၀၁၇)

(၂၀၁၇ စက္တင္ဘာလ Gamer Magazine ငါးႏွစ္ျပည့္ အထူးထုတ္တြင္ ေဖၚျပၿပီး ျဖစ္သည္)