Friday, February 2, 2018

အသံျမည္ေနတဲ့ တံခါး

တံခါးဟာ အသံျမည္ေနတယ္။
ဟုတ္တယ္… တံခါးအမ်ားစုဟာ အဖြင့္ အပိတ္လုပ္လိုက္တိုင္းမွာ အသံျမည္ေနတတ္တယ္။ ျဖည္းျဖည္းပိတ္ရင္ အသံတိုးတိုးျမည္သလို ၾကမ္းၾကမ္းပိတ္မိရင္ေတာ့ အသံက်ယ္က်ယ္ျမည္တယ္။ တံခါးဂ်က္ကို ျဖဳတ္လိုက္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်က္ကို ထိုးလိုက္ရင္ ေဂ်ာက္ကနဲ အသံျမည္တယ္။ တံခါးလက္ကိုင္ဘုလံုးေလးကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ ကလစ္ဆို အသံျမည္တယ္၊ တံခါးပတၱာ ၾကပ္ေနရင္ အသံျမည္သလို ပတၱာေခ်ာင္ေနရင္လည္း တကြ်ီကြ်ီနဲ႔ ျမည္ျပန္တယ္။ တံခါးရြက္နဲ႔ ေဘာင္နဲ႔ ထိခတ္မိရင္လည္း အသံျမည္တယ္။ ဆိုေတာ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ဟာ အခ်ိန္မေရြး အသံတစ္မ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ တစ္မ်ိဳးထက္ပိုတဲ့ အသံေတြ ျမည္ႏိုင္တာပဲ။ ဒါ ဘာမ်ား ထူးဆန္းသလဲ။ တံခါး အသံျမည္တဲ့ ကိစၥကို ဘာလို႔မ်ား အေရးအရာ လုပ္ျပီး စကားထဲ ထည့္ေျပာေနရတာလဲ။

ဒီလိုပါ။ ေျပာရရင္ အခုေရာက္ေနတဲ့ ေနရာအသစ္ အေၾကာင္းက စ ရလိမ့္မယ္။ ဟုတ္တယ္ မၾကာေသးခင္ ရက္ပိုင္းမွာ အလုပ္ ေနရာအသစ္တစ္ခုကို ေရႊ႕ေျပာင္းဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာအသစ္ကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္း အၾကမ္းဖ်ဥ္း သတိထားမိ ေလ့လာမိလိုက္တာကေတာ့ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းျပီးတိုင္းမွာ ခပ္တိုတို တဆစ္ခ်ိဳး အေကြ႔ေတြနဲ႔အတူ ျပတင္းေပါက္ေတြနဲ႔ တံခါးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္ ဆိုတာပဲ။ ပတ္ပတ္လည္နံရံေတြေပၚမွာ မွန္ျပတင္းေတြ၊ တံခါးခ်ပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ ထြက္ေပါက္ေတြ မ်ားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ထြက္ေပါက္… ဟုတ္တယ္ ထြက္ေပါက္ေတြ မ်ားတယ္။ ထားပါေတာ့ ထြက္ေပါက္ေတြအေၾကာင္းကို မေျပာခင္ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တံခါးေတြ အေၾကာင္းပဲ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့။

တံခါးခ်ပ္ေတြဟာ ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ ရွိေနတယ္။ တံခါးခ်ပ္ေတြရဲ႕အရြယ္အစား၊ အမ်ိဳးအစား၊ အေရာင္အဆင္းေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ သစ္သားတံခါး၊ မွန္တံခါး၊ မွန္အၾကည္နဲ႔ တံခါး၊ မွန္ခ်ပ္အနက္ေရာင္ (မွန္အေနာက္) ေတြနဲ႔ တံခါး၊ မွန္နဲ႔ သံျပားေတြ ေရာစပ္ျပီး လုပ္ထားတဲ့ တံခါး၊ သံျပားတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့တံခါး၊ ၾကိတ္သားလို႔ေခၚတဲ့ သစ္သားအတုေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့တံခါး၊ ပလပ္စတစ္အသားလို ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာနဲ႔တံခါး၊ သစ္သားထက္ ထူထဲခိုင္ခံ့တဲ့ ထုထည္ၾကီးၾကီး ေဘာင္ထူထူနဲ႔ တံခါး… တကယ္ကိုပဲ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ အမ်ိဳးအမည္စံုလင္လွတယ္။ တံခါးေတြ အမ်ိဳးစံုလင္သလို တံခါးလက္ကိုင္ေတြကလည္း အစံုပဲ။ လက္ကိုင္ဘု အလံုးနဲ႔၊ စက္ဝိုင္းျခမ္းပံု လက္ကိုင္ကြင္း လွလွနဲ႔၊ လက္ကိုင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာနဲ႔၊ သစ္သားပြတ္လံုးနဲ႔၊ သံတန္းလို အတန္းေလးနဲ႔… အဲဒီလို တံခါးလက္ကိုင္မ်ိဳးစံုကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တံခါးခ်ပ္ေတြတိုင္းမွာ နာမည္ကိုယ္စီ ကပ္လ်က္သား ရွိၾကတယ္။ ဒီတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ရင္ အထဲမွာ ဘာရွိႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ၾကိဳတင္အသိေပးတဲ့သေဘာနဲ႔ ေရးထိုးထားတာမ်ိဳး။ အဲဒီေနရာကို ပထမဆံုး ေရာက္တဲ့ေန႔မွာ တံခါးေတြကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္း လိုက္ၾကည့္တယ္။ တံခါးခ်ပ္ေတြေပၚမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာတမ္းေတြကိုလည္း တစ္ခုခ်င္းစီ လိုက္ဖတ္တယ္ မွတ္တယ္။ တံခါးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားသလဲဆို လမ္းတေလွ်ာက္ နာမည္ေရးထားတဲ့ တံခါးေတြကို လိုက္ဖတ္လာရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွတ္လို႔ မႏိုင္ေအာင္ ေရာေႏွာလာတယ္။ တခ်ိဳ႕တံခါးေတြ နာမည္ေပးပံုက ေဝ့လည္လည္နဲ႔ ထူးဆန္းတယ္။ တခ်ိဳ႕တံခါးေတြမွာေတာ့ ႏိုင္ငံ နာမည္ေတြ ေပးထားတယ္၊ စကၤာပူ၊ ေဟာင္ေကာင္၊ ကိုရီးယား၊ ထိုင္ဝမ္၊ ဂ်ပန္၊ မေလးရွား စသည္ျဖင့္။ တခ်ိဳ႕တံခါးနာမည္ေတြကေတာ့ ရွင္းတယ္။ အထဲမွာ ဘာရွိသလဲ၊ ဘာလုပ္တဲ့ အခန္းလဲ ဆိုတာကို တိတိက်က် ေဖၚျပတဲ့ နာမည္မ်ိဳးေတြ။ ဥပမာ အစည္းေဝးခန္း၊ သင္ၾကားေရးအခန္း စသည္ျဖင့္။ တခ်ိဳ႕အခန္းေတြဆို အထဲမွာ ပရိုဂ်က္တာ ရွိသည္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာင္ ေရးထားတာ ေတြ႔ရေသးတယ္။ အဲဒီလို…

လမ္းတေလွ်ာက္တံခါးေတြကို ၾကည့္ရင္း မွတ္လာလိုက္တာ ေလွ်ာက္စရာ လမ္းဆံုးျပီး အထြက္တံခါးကို ေရာက္လာတဲ့အထိပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုေနျပန္ေမးရင္ ဘယ္အခန္းက ဘာလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ အဲဒီတံခါးေတြဟာ ဘယ္တစ္ခ်ပ္တေလေလးကမွ အလြယ္တကူ တြန္းဖြင့္လို႔ မရႏိုင္ဘူးလို႔ ဒီေနရာကို အရင္ေရာက္ေနႏွင့္သူတစ္ေယာက္က ေျပာျပတယ္။ ရပါတယ္… ကိုယ္ကလည္း တံခါးခ်ပ္ေတြကိုသာ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ သေဘာက်ႏွစ္သက္တာ၊ သူတိုု႔ကိုု အလကားေနရင္း တြန္းဖြင့္ျပီး အထဲမွာ ဘာရွိသလဲ ဆိုတာ စပ္စပ္စုစု ၾကည့္ဖို႔ ဝါသနာပါသူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး။ ဒီလိုုနဲ႔ အဲဒီတံခါးခ်ပ္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ေန႔တဓူဝ လက္ပြန္းတတီး ထိေတြ႔လာရရင္းက သူတို႔ေတြနဲ႔ တစတစ ရင္းႏွီး ကြ်မ္းဝင္လာခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ သစ္သားတံခါးထူထူတစ္ခ်ပ္ကို ဖြင့္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ အဲဒီတံခါးခ်ပ္ဆီကိုေရာက္ဖို႔ တံခါးေတြ အမ်ားၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားရတယ္။ ပထမဆံုးတစ္ၾကိမ္ အသြားလမ္းမွာ ကိုယ္တိုင္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့ တံခါးဘယ္ႏွစ္ခ်ပ္ရွိတယ္ဆိုတာကို ေရတြက္ဖို႔ စဥ္းစားေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေလွ်ာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ပ္နဲ႔ တစ္ခ်ပ္ ဘယ္လိုမွ မတူတဲ့ တံခါးေတြကို ေလ့လာရင္း ေရတြက္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယတစ္ၾကိမ္၊ တတိယတစ္ၾကိမ္… အဲဒီ တတိယအၾကိမ္မွာေတာ့ လမ္းတေလ်ာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ တံခါးခ်ပ္ေတြကို သတိတရ ေရတြက္ျပီး မွတ္သားလာခဲ့တယ္။ စုစုေပါင္း ၁၂ ခ်ပ္။ ေအာ္… ဒါနဲ႔ ေမ့ေတာ့မလို႔။ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့ဖူးသလို အဲဒီေနရာမွာ ဘယ္တံခါးကိုမွ လြယ္လင့္တကူ တြန္းဖြင့္လို႔ မရဘူးဆိုတာေလ။ ဟုတ္တယ္… တံခါးခ်ပ္ေတြတိုင္းကို ကိုယ္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္း တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုကို အသံုးျပဳျပီး ဖြင့္လွစ္ ေက်ာ္ျဖတ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ လက္မကို ႏွိပ္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ မီးလံုးအနီေရာင္ေလးကို ဖိရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ မ်က္လံုးနဲ႔ တည့္တည့္ၾကည့္ရတယ္။ တခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ လည္ပင္းမွ အသင့္ဆြဲထားတဲ့ ကဒ္ျပားကို ကပ္လိုက္ရတယ္။ ျဖစ္ပံု ေျပာပါတယ္… အဲဒီလို ဖိတန္တာ ဖိ၊ ႏွိပ္တန္တာႏွိပ္၊ ကပ္တန္တာ ကပ္ျပီးမွ ကိုယ္သြားလိုရာ ခရီးကို ေရာက္တယ္။ အခု အထူးျပဳေျပာျပမယ့္ တံခါးကေတာ့ တံခါးဝက အမည္းေရာင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အတန္းေလးမွာ လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲလာတဲ့ ကဒ္ျပားေလးကို ကပ္လိုက္ရတယ္။ ဒါဆို ထပ္ကနဲ အသံတမ်ိဳးထြက္လာျပီး တံခါးဟာ လက္နဲ႔အသင့္ တြန္းဖြင့္လို႔ရတဲ့ အေနအထားကို ေရာက္တယ္။

ဟုတ္ျပီ… တံခါးဟာ လက္နဲ႔ အသင့္တြန္းလို႔ရတဲ့ အေနအာထားကို ေရာက္ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္ကိစၥ တစ္ဝက္ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ျပီေပါ့။ ခက္ေနတာက အဲဒီတံခါး အဖြင့္မွာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံတစ္ခုပဲ။ ၾကားၾကားခ်င္းမွာ ေဘးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနဘူး။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ေဆာင္ရြက္စရာ ကိစၥဝိစၥ ျပီးလို႔ ျပန္ထြက္ေတာ့ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ခလုတ္အျဖဴတစ္ခုကို ႏွိပ္ရျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ တံခါးက ျပန္ပြင့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဟိုအသံကို ျပန္ၾကားလိုက္ရတာပဲ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တမ်ိဳးပဲ… ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခန္းေရွ႔က ျဖတ္သြားတဲ့ လူတစ္စုေၾကာင့္ သူတို႔တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက အသံပဲ ျဖစ္မွာပါေလလို႔ ေတြးျပီး အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အဲဒီအခန္းကို သြားရဖို႔ အေၾကာင္ေပၚလာျပန္တယ္။ အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ တံခါးကို ဖြင့္တယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ ဟိုအသံကို ခပ္တိုးတိုး ၾကားလိုက္ရျပန္တာပဲ။ ဒါ မေန႔က အသံမ်ိဳးပဲ။ အသာအယာ ျပန္ေစ့ပိတ္သြားတဲ့ တံခါးကို လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ လုပ္ရင္း အခန္းထဲမွာ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ရတယ္။ ဘာၾကာမွာလဲ ဆယ္မိနစ္ေပါ့။ ကိစၥျပီးလို႔ အျပင္ျပန္ထြက္ခ်ိန္မွာ အခန္းထဲ ဝင္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဟး… မဂၤလာမနက္ခင္းပါ ဆိုတဲ့ ႏွဳတ္ဆက္သံေၾကာင့္ တံခါးဆီက အသံကို ၾကားဖို႔ အခြင့္မသာလိုက္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အခန္းအျပင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

တတိယေန႔ကေတာ့ ထူးျခားတယ္။ ေျပာရရင္ အလုပ္ပိတ္ရက္။ အဲဒီေန႔မွာ အလုပ္လာတဲ့သူ စုစုေပါင္းဟာ သံုး ေလးေယာက္ထက္ မပိုဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခန္းမွာ ပစၥည္းတစ္ခု သြားယူဖို႔ လိုအပ္လာတယ္။ အခန္းေရွ႕ေရာက္ျပီး တံခါးကိုဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအသံကို ပီပီသသၾကားရေတာ့တာပဲ။ ေက်ာထဲက စိမ့္ကနဲျဖစ္သြားတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိထားလိုက္မိတယ္။ ေက်ာခ်မ္းတယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလား လို႔ ေတြးရင္း ရယ္ေမာရင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရဲေဆးတင္ရတယ္။ လုပ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္လုပ္ျပီး အခန္းအျပင္ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အထြက္မွာလည္း အသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကားလိုက္ရျပန္တယ္။ နည္းနည္းေျခာက္ျခားသြားတယ္ဆိုတာေတာ့ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ဒီေနရာမွာ ဘာသံမို႔ ေျခာက္ျခားရတာလဲ လို႔ ေမးစရာရွိလာတယ္။ ခက္တာက အဲဒါ ဘာသံလို ေျပာမျပခင္ ကိုယ့္နားကို ကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာဖို႔၊ ကိုယ္တိုင္ အတည္ျပဳဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအခန္းကို (အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာျပီး) ေနာက္တစ္ေခါက္ သြားလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း တံခါးေတြ အထပ္ထပ္ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး အဲဒီတံခါးခ်ပ္အေရွ႔႕ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ တံခါးအနားကို ေရာက္တယ္၊ ကပ္စရာရွိတာကို ကပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဟိုအသံကို မၾကားရေသးဘူး။ ေနာက္တဆင့္အေနနဲ႔ တံခါးလက္ကိုင္ကို အသာလွည့္လိုက္တယ္။ ဒါလည္း ပံုမွန္အသံပါပဲ။ အိပ္ခန္းတံခါးေတြကို ဖြင့္ရင္ ၾကားရေလ့ရွိတဲ့ အသံမ်ိဳးပဲ။ အခုအခ်ိန္အထိ အရာရာဟာ ပံုမွန္ပါပဲ။

ဟုတ္ျပီ… တံခါးလက္ကိုင္ကို လွည့္ျပီး တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းအဖြင့္ တံခါးဟာ လူတစ္ကိုယ္စာ သာသာ ဟ သြားခ်ိန္မွာ အသံကို ၾကားလိုက္ရတာပဲ။ အသံဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခပ္ၾကိတ္ၾကိတ္ ညည္းညဴလိုက္တဲ့အသံမ်ိဳး၊ နာမက်န္း အဖ်ားတက္ေနလို႔ ညည္းညဴလိုက္တဲ့အသံမ်ိဳး၊ ေဝဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ ပြင့္အံထြက္လာတဲ့အသံမ်ိဳး၊ အသံဟာ မထူးဆန္းေပမယ့္ အသံထြက္လာပံု အသံထြက္လာတဲ့ အခိုက္အတံ့နဲ႔ အသံထြက္လာတဲ့ ေနရာကေတာ့ ထူးဆန္းလွတယ္။

တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းဖြင့္ျပီး အဝင္မွာ အဲဒီအသံကို ၾကားရေပမယ့္ အဲဒီအခန္းထဲကို ဝင္လိုက္ျပီး တံခါးခ်ပ္ သူ႔အလိုလို ျပန္ပိတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အသံကို မၾကားရေတာ့ျပန္ဘူး။ တံခါးဟာ သူ႔ဟာသူပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျပန္ပိတ္သြားခဲ့တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္နဲ႔ ငါးမိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္တယ္။ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္ခါနီးမွာ ထံုးစံအတိုင္း အျဖဴေရာင္ခလုုတ္ကို ႏွိပ္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္တယ္။ ေဟာ… အသံၾကားရျပန္ျပီ။ မခံမရပ္ႏိုင္တဲ့ ညည္းတြားသံေပပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခပ္တိုးတိုးနဲ႔ ညင္သာတယ္ ေခၚရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က အိပ္ေနရင္း ေယာင္ယမ္း ညည္းညဴမိတာမ်ိဳးေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား လို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာဟာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ လာအိပ္ေနလို႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အခန္းအျပင္ေရာက္ေတာ့ လူက နည္းနည္း ေမာဟိုက္စျပဳေနတယ္။ တံခါးဟာ သူ႔အလိုလို ျပန္ပိတ္သြားတယ္။ အသံအနည္းငယ္ ၾကားရတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ဒီလိုပဲ သြားတယ္ ဖြင့္တယ္ ညည္းညဴသံကို နားေထာင္တယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ငုတယ္။ ညည္းညဴေနတုန္းပဲ… အနီးအနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိေနသလားဆိုျပီး ေဘးဘီဝဲယာ အခန္းပတ္ပတ္လည္ ျမင္ႏိုင္သမွ် ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ဒီအခန္းနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ထိုင္ေနသလား၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနသလား၊ လဲျပိဳက်ေနသလား လိုက္ၾကည့္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သံသယျဖစ္စရာ တစံုတရာ မေတြ႔ရဘူး။ ဘာကို ျမင္ရမယ္ထင္ျပီး လိုက္ၾကည့္ေနတာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း၊ တုန္လွဳပ္ေနသလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ျပန္ေမးမိတယ္။ အေျဖကေတာ့ ေရေရရာရာ မရွိဘူး။ သိခ်င္ရံု သက္သက္ တနည္းေျပာရရင္ စပ္စုခ်င္ရံု သက္သက္ပဲ။

တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ အခ်ိန္ေတြ ေရြ႕လ်ားလာခဲ့တာ ဒီေန႔ဆို ဒီအလုပ္ကို ေျပာင္းလာတာ တစ္လျပည့္တယ္။ ခါတိုင္းလိုပဲ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ရင္း ဟိုအခန္းကို သြားဖို႔ အေၾကာင္းေပၚလာျပန္တယ္။ ေန႔တိုင္းနီးပါးေရာက္ေနတဲ့ အခန္း၊ ေရာက္တိုင္းလည္း ၾကားေနက် ညည္းတြားသံသဲ့သဲ့… ဆိုေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မခံစားရေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲ။ မသြားခ်င္သလိုျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဘးကတစ္ေယာက္ကို အေဖၚလိုက္ခဲ့ေပးမလား ေမးၾကည့္ေတာ့ ေရွာေရွာရွဴရွဴပဲ လိုက္မယ္ သူလည္း အဲဒီအခန္းထဲမွာ ယူစရာတစ္ခုရွိတယ္ တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားေလးတေျပာေျပာနဲ႔ အတူတူ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ျမင္ေနရတဲ့ အဲဒီ အခန္းေရွ႕မွာ လူသံုး ေလးေယာက္… ကုန္းကုန္းကြကြြနဲ႔။ သူတိုု႔အားလံုုးက တစ္ခုခုကို တညီတညြတ္တည္း ငံု႔ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ အတူပါလာတဲ့အေဖၚက ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ အဲဒီလူေတြၾကားထဲကို တိုးဝင္သြားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေနရာမွာ ေျခစံုရပ္လ်က္သား… စိတ္ထဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ… အလိုလိုေနရင္း တစ္ခုခုေတာ့ မွားယြင္းေနသလို ခံစားရတယ္။

စကၠန္႔ပိုင္းေလးပဲ… သူျပန္ထြက္လာတယ္။ အိမ္ေျမွာင္အေသတစ္ေကာင္ ျပဳတ္က်ေနတာတဲ့… ျဖစ္ရေလ အိမ္ေျမွာင္အေသမ်ား ဘာဆန္းလို႔ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသလဲ လို႔ စိတ္ထဲက ေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအိမ္ေျမွာင္ဟာ အရြယ္ အေတာ္ၾကီးတယ္ ေျပာရရင္ ေတာက္တဲ့နီးပါးရွိတယ္ တဲ့၊ တံခါးၾကားမွာထဲ ညပ္ျပီး အသက္ေပ်ာက္ရဟန္တူတယ္ တစ္ကိုယ္လံုး ျပားကပ္ေနတာပဲတဲ့။ အဲဒီအထိလည္း စိတ္ထဲဘယ္လိုမွ မေနေသးဘူး။ အိမ္ေျမွာင္ေတြရဲ႕ဘဝမွာ ဒါဟာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ကိစၥတစ္ခုုပဲ မဟုုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္… အဲဒီအိမ္ေျမွာင္ဟာ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္ေတြ ရွိေနတာက သိပ္ထူးဆန္းတယ္တဲ့။ ဒါကေတာ့ နည္းနည္း တစ္မ်ိဳးပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေတြးျပီး အမွိဳက္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ လံုးေထြးျပီး တံခါးညပ္သြားတာမ်ိဳး ျဖစ္မွာေပါ့ လို႔ လွမ္းေျပာလိုုက္တယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ဖြင့္ထားလက္စ တံခါးကေန အခန္းထဲကို ဝင္လာခဲ့တယ္။ အခန္းထဲမွာ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ေနရင္းမွာ အတူပါလာတဲ့ အေဖၚက ဖုုန္းေခၚစရာရွိလိုု႔ သူျပန္ႏွင့္မယ္ေနာ္ ဆိုျပီး အရင္ျပန္သြားတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ျပီးလို႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခန္းအျပင္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ ခုနက ေျပာတဲ့ အိမ္ေျမွာင္အေသေရာ ဆံပင္ျခည္ဆိုတာေတြေရာ ဘာဆိုု ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ရွင္းလင္း သိမ္းဆည္းသြားဟန္တူတယ္။ ဒါေပမဲ့… အဲဒီအခန္းကေန ေလး ငါး ဆယ္ လွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္လာအျပီးမွာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစံုတခုကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခုနက အခန္းဖက္ကို ေနာက္ျပန္လွည့္မိတယ္။ အသံျမည္တဲ့တံခါးကို ဖြင့္ေနက်အတိုင္း ဖြင့္လိုက္တယ္။ အလို… ဘာသံမွ မၾကားရပါလား။ ကိုယ့္ နားကို ကိုယ္တိုင္ မယံုႏိုင္ျဖစ္ရတယ္။ ျပန္ပိတ္တယ္ ျပန္ဖြင့္တယ္… ၾကားေနက်အသံ - တိုးညွင္းေပမယ့္ ပီသတဲ့ ညည္းညဴသံ- ဘာအသံမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ တံခါးကို ေျခာက္ခါထက္မနည္း အဖြင့္အပိတ္လုပ္ၾကည့္တယ္။ ဘာသံမွ မၾကားရတာ တကယ္ ေသခ်ာျပီ ဆိုမွ အဲဒီေနရာကေန ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။

* * * * *

ေနာက္တေန႔မနက္မွာ တံခါးဟာ အသံျမည္ေသးလား မျမည္ေတာ့ဘူးလားဆိုတာ ပိုေသခ်ာေအာင္ အဲဒီအခန္းကို သြားၾကည့္ဦးမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အိမ္ကေန ခါတိုုင္းထက္ ေစာျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ အလုပ္ကိုုေရာက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ စာအိတ္ျဖဴတစ္လံုး တင္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ ထိုင္ခံုမွာ ဝင္မထိုင္ေသးခင္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ကပဲ စာအိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုုက္တယ္။ အထဲမွာ စာရြက္ေခါက္တစ္ခုုနဲ႔အတူ ေငြစကၠဴ အနည္းငယ္ ရွိေနတယ္။ စာရြက္ထဲမွာ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ဒီရံုးမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ အန္တီ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ကားတိုက္ခံရလို႔ ေဆးရံုတင္ထားတာ၊ မေန႔ကပဲ ဆံုးပါးသြားလို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူေငြထည့္ဖို႔ အေၾကာင္းပဲ။ (ဒီကရံုုးေတြမွာက သာေရး နာေရးဆိုု ဒီနည္းနဲ႔ပဲ အလွဴေငြ / ကူေငြ ေကာက္ေလ့ရွိတယ္။ ကိုုယ္ထည့္ခ်င္သေလာက္ေငြကိုု စာရြက္ေပၚမွာ နာမည္နဲ႔အတူေရးျပီး ပိုုက္ဆံကိုု စာအိပ္ထဲထည့္၊ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္းလိုုက္ၾကတာမ်ိဳး။) ျဖစ္မွျဖစ္ရေလလိုု႔ ေတြးျပီး စာရြက္ေပၚ နာမည္ေရးေနရင္းမွာ အခန္းထဲကိုုဝင္လာတဲ့ အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္ သူတိုု႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာေနၾကတဲ့ စကားသံေတြက - အာရံုုမစိုုက္ရပါပဲ - နားထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူတိုု႔ေျပာေနတာ တျခးေတာ့မဟုုတ္… ဆံုးပါးသြားတဲ့ သန္႔ရွင္းေရး အန္တီအေၾကာင္းပဲ။ အန္တီဟာ သန္႔ရွင္းေရးအလုုပ္သမား ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း သူ႔အလုပ္ကိုသူ အင္မတန္ေလးစားတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာ္ရံုေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ေတာင္ အလုပ္နားရက္ ယူေလ့မရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီေန႔က အလုုပ္ကိုု အလာ ရံုုးေရွ႔က ကားလမ္းကိုု ျဖတ္အကူးမွာ မူးလဲသြားပံုုရျပီး ရုုတ္တရက္ အရွိန္မထိန္းႏိုုင္တဲ့ ကားက ျဖတ္ၾကိတ္သြားတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔ေခါင္းတစ္ျခမ္းဟာ လမ္းမေပၚမွာ ျပားကပ္သြားတဲ့အေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္ၾကီးမားတဲ့ ေဝဒနာၾကီးကိုု တစ္ပတ္ေလာက္ ခံစားသြားရေသးတယ္ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းေတြ…
သူတိုု႔ေျပာေနတဲ့ စကားေတြနားေထာင္ရင္း လူက မူးရိပ္ရိပ္ျဖစ္လာတာမို႔ နားထင္ကို လက္နဲ႔ေထာက္ျပီး ေနရာမွာ ခပ္ျမန္ျမန္ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။

သက္ေဝ
(၁၅ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၇)
 
- ၂၀၁၇ November လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

 
 

Monday, October 16, 2017

အလုုပ္လုုပ္ရင္း ကစားလိုု႔ရတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ဂိမ္းေတြ

ဂိမ္း ဆိုုတာကိုု လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ကစားနည္းေတြေပါ့။

ဂိမ္းဆိုတဲ့ ကစားနည္းေတြကို ကစားၾကတယ္ ဆိုုတဲ့ေနရာမွာ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ကစားၾကသလိုု ျပိဳင္ပြဲေတြနဲ႔ သူ႔ထက္ငါ အႏိုုင္ရေအာင္ ၾကိဳးစားယွဥ္ျပိဳင္ ကစားၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိတာပဲ။ သိုု႔ေသာ္ ဂိမ္း လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အားကစားနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္ေနတဲ့ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွား ကစားနည္းေတြကိုု မျမင္ပဲ ကြန္ပ်ဴတာဂိ္မ္း၊ တီဗီဂိမ္း၊ စမတ္ဖုုန္းေတြ တက္ပလက္ေတြနဲ႔ ကစားရတဲ့ အြန္လိုင္း ေအာ့ဖ္လိုင္း ဂိမ္းေတြကိုုသာ အရင္ ျမင္သြားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါအျပင္ ဂိမ္း ကစားတယ္ဆိုုတာ ကေလးေတြလုုပ္တဲ့ အလုပ္၊ ကေလးေတြနဲ႔သာ ဆိုင္တဲ့ကိစၥလိုု႔လည္း ျမင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ လူႀကီးေတြ ဂိမ္းကစားမိရင္ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ဂိမ္းကစားေနရေကာင္းလား လို႔ေတာင္ ထင္ျမင္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္း လက္ကိုုင္ဖုုန္းေတြနဲ႔ တက္ပလက္ေတြ လူတကာလက္ထဲ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂိမ္းဆိုတာ ကေလးငယ္ေတြကိုသာ ရည္ရြယ္တာမဟုတ္ဘူးလို႔ လူတိုုင္း သိလာ ျမင္လာၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေနစ ကေလးအရြယ္ကစလိုု႔ ဟိုုးလူၾကီးေတြအထိ အသက္အရြယ္နဲ႔လိုက္လို႔ ကစားရတဲ့ ဂိမ္း ကစားနည္းေပါင္း အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိလာပါတယ္။ သံုးတတ္ရင္ ေဆး၊ မသံုးတတ္ရင္ ေဘး ဆိုသလိုပဲ ဂိမ္းကစားျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာကိုုလည္း ေတြ႕လာရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဂိမ္း လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ အလကား အပိုအလုပ္ေတြ၊ အခ်ိန္ျဖဳန္းတဲ့ ကိစၥေတြလို႔ ေဝဖန္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အခ်ိန္ေတြ ပိုေနလို႔၊ ဘာမွ လုပ္စရာ မရွိလို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ကုန္ ျမန္ေအာင္ လို႔ ဂိမ္းကစားေနတာပါလိုု႔ ဆင္ေျခေပးသလိုု ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဂိမ္း နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေပ်ာ္ ဆိုတာကိုပါ တတြဲတည္း ျမင္ေလ့ရွိၾကတာကေတာ့ ျငင္းလိုု႔ မရပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဂိမ္း ဆိုတာ ကေလးေတြနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့ အဲဒီ အေပ်ာ္အပါးကိစၥ ဆိုတာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလိုု ေျပာရတာလဲ… ဘာေတြမ်ား ပိုုလိုု႔လဲ… ဂိမ္း ကစားတယ္ ဆိုုတာ အေပ်ာ္ပဲ မဟုုတ္ဘူးလား လိုု႔ ေမးလာမယ္ဆိုုရင္… မဟုုတ္ပါဘူး လိုု႔ ကြ်န္မက ျငင္းျပီး မဟုုတ္တဲ့အေၾကာင္းကိုုလည္း အခုုလိုု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ ေန႔စဥ္က်င္လည္ေနၾကရတဲ့ လုုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားၾကတဲ့အေၾကာင္းပါ။

အမ်ားအားျဖင့္ မနက္ ရွစ္နာရီ ကေန ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္အထိ ရံုုးမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႔ အလုုပ္လုုပ္ၾကရသူေတြအတြက္ အလုုပ္ရဲ႕ စိတ္ဖိစီးမွဳကိုု ေလွ်ာ့ခ်ႏိုုင္ေစဖိုု႔၊ ေန႔စဥ္ ဆင္တူရက္စြဲေတြထဲမွာ ပ်င္းရိညည္းေငြ႔ မေနေစဖိုု႔၊ စိတ္ၾကည္လင္ျပီး လန္းဆန္း တက္ၾကြလာေစဖိုု႔၊ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းေတြနဲ႔ တီထြင္ဖန္တီးႏိုုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြ တိုုးပြားလာေစဖိုု႔၊ မ်က္စိေရာ လူေရာ စိတ္ပါ အေညာင္း အညာေျပေစဖို႔၊ လုုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ လုုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ပိုျပီး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမွဳရွိလာေစဖိုု႔… အစရွိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ တလတၾကိမ္ ႏွစ္ၾကိမ္ အဆင္ေျပသလိုု အလုုပ္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားျဖစ္ၾကပါတယ္။ အလုုပ္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားၾကတယ္ဆိုုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းေကာင္း ထူးဆန္းေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုုအခ်ိန္ေတြ တကယ္ရွိပါတယ္၊ တကယ္လည္း လိုုအပ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုုပ္ပ်က္ အကိုုင္ပ်က္ ျဖစ္ရတဲ့အထိလည္း အခ်ိန္ယူစရာ မလိုုပါဘူး။ အဲဒီလိုု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားေလ့ရွိတဲ့ ရံုးတြင္း ဂိမ္း ကစားနည္းေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကိုု မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။

*****
အဲဒီေန႔က ေန႔လည္ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ဌာနကိုု အုုပ္ခ်ဳပ္သူ လူၾကီးက စကၠဴအိပ္ အညိဳေရာင္အထုုပ္ကိုု အခန္းထဲက စားပြဲေပၚမွာ လာခ်ျပီး အားလံုုး ဒီနားကို လာၾက… လိုု႔ ေခၚပါတယ္။ သူယူလာတဲ့ အထုုပ္ထဲက ပစၥည္းေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ တခါသံုုး စကၠဴခြက္၊ တခါသံုုး ဝါးတူ ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေဆးလံုုးေလးေတြနဲ႔တူတဲ့ M & M တံဆိပ္ ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္ထုုပ္ေတြကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ M & M ေရာင္စံုု ေခ်ာကလက္လံုုးေလးေတြကိုု သိၾကတယ္ မဟုုတ္လား၊ ဟိုုးအရင္က ျမန္မာ့အသံနဲ႔ တီဗီမွာ ေၾကာ္ျငာတယ္ေလ၊ “ေခ်ာကလက္ေလးေတြ တန္းစီ…” တို႔ “ပါးစပ္ထဲမွာသာ ေပ်ာ္ျပီး လက္မွာ မေပ်ာ္တဲ့ တိုု႔ေခ်ာကလက္” တို႔ ဆိုုတာ… (ဒီေနရာမွာ ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတာ melt ျဖစ္တာ - အရည္ေပ်ာ္တာကို ဆိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္) အဲဒီ ေခ်ာကလက္လံုုးေလးေတြပါ။ အားလံုုးက ဒီေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ ဝါးတူေတြ စကၠဴခြက္ေလးေတြကိုု ဘာလုုပ္ဖိုု႔ ယူလာတာပါလိမ့္လိုု႔ ေတြးျပီး ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သူကပဲ စျပီး တေယာက္ကိုု စကၠဴခြက္ တခုုနဲ႔ တူတစံုုစီ ယူေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခ်ာကလက္ထုုပ္ေတြကိုု သူကိုုယ္တိုုင္ပဲ ေဖါက္ျပီး ပလတ္စတစ္ဇလံုု ခပ္ၾကီးၾကီး တခုုထဲ ေလာင္း ထည့္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ သူ႔လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု ထုုတ္ျပီး တမိနစ္ တိုုင္မာ ေပးထားေၾကာင္း ကြ်န္မတိုု႔ကိုု ျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုးကိုု စားပြဲပတ္ပတ္လည္မွာ ေနရာယူခိုုင္းပါတယ္။

သူ တိုုင္မာစတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔က တူနဲ႔ ခုုနက ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု စကၠဴခြက္ေလးေတြထဲ ယူထည့္ၾကရမွာပါ။ ျပိဳင္ပြဲစည္းကမ္းအေနနဲ႔ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု တူနဲ႔ပဲ ယူရမယ္၊ လမ္းမွာ ျပဳတ္က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု ျပန္မေကာက္ပဲ ဒီတိုုင္းထားရမယ္၊ ဇလံုုထဲကေန စကၠဴခြက္ထဲကိုု တူနဲ႔ ညွပ္ျပီး အမိအရ ပါလာတဲ့ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုုသာ ေရတြက္မယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ အိုုေက… အားလံုုး အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆိုု စမယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး တူ တျပင္ျပင္ လက္ တျပင္ျပင္နဲ႔ ေရာင္စံု ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု ေကာက္ယူဖိုု႔ အသင့္ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။

သူက Ready… One, Two, Three… Go လိုု႔ ေအာ္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု တူနဲ႔ လွမ္းယူျပီး လက္တဖက္မွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စကၠဴခြက္ေလးထဲ ထည့္ၾကပါတယ္။ ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ ေရာင္စံုေခ်ာကလက္လံုးပိစိေလးေတြဟာ တူႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားမွာ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ပါလာတဲ့သူက ပါလာ၊ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့သူက ျပဳတ္က်၊ ခြက္ေလးထဲအထိ ပါလာလို႔ သေဘာက်တဲ့ ရယ္ေမာသံ၊ လမ္းတဝက္မွာ ျပဳတ္က်လို႔ မခ်င့္မရဲ ၾကိတ္မႏိုုင္ခဲမရ ေအာ္သံေတြလည္း ဆူညံ… ေပ်ာ္လိုုက္ၾကတာ ကေလးငယ္ ေတြလိုုပဲ။

တမိနစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ သူက အားလံုုး တူေတြခ်ျပီး ရပ္ေတာ့ လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တေယာက္ကိုု ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္ ဘယ္ႏွစ္လံုုးရသလဲ ေရတြက္ၾကရပါတယ္… အမ်ားဆံုုးရတဲ့သူကိုု သူ အသင့္ယူလာတဲ့ ဆုုေလး ထုုတ္ေပးပါတယ္။ ဆုုကလည္း သိပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မဟုုတ္ပါဘူး ေကာ္ဖီမတ္ခြက္ေလး တလံုုးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္လံုုးေတြ စားရင္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတယ္၊ တခဏ လန္းဆန္းေပါ့ပါးသြားရံုုသာမက ေနာက္ေန႔ေတြအထိ ျပန္ေျပာျပီး ေပ်ာ္ၾကရတယ္။ အခ်ိန္လည္း မ်ားမ်ား မလိုု၊ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္စရာ မရွိ၊ ေခ်ာကလက္လည္းစားရတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားနည္း တခုုပါပဲ။

*****
ေနာက္တၾကိမ္ကေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ ဌာနတခုုလံုုး စာရင္းစစ္ဝင္မယ့္ ရက္နီးေနလိုု႔ ေခါင္းမေဖၚႏိုုင္ေအာင္ အလုုပ္မ်ားေနခ်ိန္ပါ။ ေန႔လည္စာ စားဖိုု႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အလိုုမွာ ကြ်န္မတိုု႔ လူၾကီးက စားစရာေတြလိုု႔ ထင္ရတဲ့ အထုုတ္ေတြနဲ႔ အခန္းထဲကိုု ေရာက္လာပါတယ္။ ခါတိုုင္းလည္း သူက အဲဒီလိုုပဲ စားစရာေတြ အျမဲ ဝယ္လာေနက်ပါ။ Hi everyone လိုု႔ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး အခန္းထဲ ဝင္လာပါတယ္… အလုပ္ေတြ ဖိစီးေနတာေၾကာင့္ သူ႔ကို ျပန္ႏွဳတ္ဆက္တဲ့ အသံက နည္းနည္းပဲ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ယူလာတဲ့ အထုုတ္ေတြကိုု အခန္းအလယ္က စားပြဲရွည္ေပၚမွာ တင္လိုုက္ပါတယ္။ ကိုုယ့္အလုုပ္ေဇာနဲ႔ကိုုယ္ ေခါင္းမေဖၚႏိုင္တဲ့ ကြ်န္မတိုု႔ကိုု သူက ဒီကိုလာၾကေဟ့ လိုု႔ လွမ္းေခၚပါတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ လူေရျပီး အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲခိုုင္းပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကြ်န္မတို႔ကို အလုပ္အသစ္ေတြ ထပ္ေပးဖိုု႔ အဖြဲ႔ခြဲခိုုင္းတယ္ပဲ ထင္ေနမိတာပါ။ သူယူလာတဲ့ အထုုတ္ေတြကိုု မ်က္စိတခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ပဲလံုုးေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ခါတိုုင္းလည္း အပ်င္းေျပဝါးဖို႔ ပဲလံုုးေလးေတြဝယ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗူးတခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္ ပုုလင္းထဲ တခါတည္း ထည့့္ျပီးမွ ယူလာတတ္တာပါ။ အခုုကေတာ့ အထုုတ္လိုုက္ပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူခိုုင္းတဲ့အတိုုင္း ကြ်န္မတိုု႔ လူစုု အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲလိုုက္ပါတယ္၊ စိတ္မပါ လက္မပါ… ျပီးေတာ့ အနည္းငယ္ တြန္႔ဆုတ္ ေလးကန္တဲ့ အျပဳအမူေတြကိုုယ္စီနဲ႔ဆိုုတာ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ကြ်န္မတိုု႔ ဌာနမွာ စုုစုုေပါင္း ဝန္ထမ္း ဆယ့္ငါးေယာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က စာရင္းကိုုင္တေယာက္က ကေလးေနမေကာင္းလိုု႔ ခြင့္ယူထားတာမိုု႔ ဆယ့္ေလးေယာက္က်န္တာနဲ႔ တဖြဲ႕ကိုု ခုုႏွစ္ေယာက္စီ အညီအမွ် ခြဲလိုု႔ ရလိုုက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုု ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲျပီးေတာ့ သူက ဘယ္အခ်ိန္က သြားယူလာမွန္းမသိတဲ့ ပလတ္စတစ္ဇလံုု သံုုးခုုကိုု ထုုတ္လိုုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ သိသြားျပီ။ အားလံုုးက ေဟးးး ကနဲ တေပ်ာ္တပါး ေအာ္လိုုက္ၾကတယ္။

သူယူလာတဲ့ ပဲလံုုးေလးေတြက ႏွစ္မ်ိဳးပါ။ တခုုက Kidney Bean လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ နီညိဳညိဳ ပဲလံုုးေၾကာ္ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနာက္တခုုကေတာ့ Chick Pea လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ ကုုလားပဲလံုုးလိုု ပဲေတြပါ။ အဲဒီ အရြယ္မတူ အေရာင္မတူတဲ့ ပဲႏွစ္ထုုပ္ကိုု သူက ဇလံုုတခုုထဲ ေရာထည့္ျပီး ဇလံုကို ဆန္ျပာသလို အလြယ္တကူ လွဳပ္ခါျပီးေတာ့ ပဲလံုးေတြကို ေရာ သမ ေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို ဇလံုု တလံုုးစီ ေပးပါတယ္။ အခ်ိန္ တမိနစ္ေပးမယ္ တဖြဲ႕က နီညိဳေရာင္ပဲလံုုးေတြကို ေရြး၊ ေနာက္တဖြဲ႔က အဝါေရာင္ ပဲလံုုးေတြကိုု ေရြးျပီး ကိုုယ့္ဇလံုုထဲ ကိုုယ္ ထည့္ရမယ္ လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ သူက စ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ ပဲလံုုးေတြ ေရြးၾကပါတယ္။ ကြ်န္မ ေနရတဲ့ အဖြဲ႕က နီညိဳေရာင္ ပဲလံုုးေတြ ေရြးရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မၾကည့္ႏိုုင္ပဲ ကိုုယ္လိုုတဲ့ ပဲလံုုးကိုု သူ႔ထက္ငါ အလုုအယက္ ေရြးယူၾကပါတယ္။ တမိနစ္ျပည့္ျပီ… အားလံုုး ရပ္ေတာ့ ဆိုုတာေတာင္ မရပ္ႏိုုင္ပဲ ဆက္ေကာက္ေနမိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ပဲ ဇလံုု ႏွစ္ခုုကိုု ၾကည့္ျပီး အေရာင္မတူတဲ့ မလိုုတဲ့ ပဲလံုးေတြကိုု ဖယ္ထုုတ္ေစပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းခ်ိန္ဖိုု႔ အသင့္ရွိေနတဲ့ ခ်ိန္တြယ္စက္ေလးနဲ႔ ခ်ိန္ပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ နီညိဳေရာင္ အဖြဲ႕က ပဲလံုုး အေလးခ်ိန္ သံုုးရာဂရမ္နဲ႔ အႏိုုင္ရပါတယ္။ ပဲလံုုး အဝါေရာင္ေကာက္တဲ့အဖြဲ႕က ႏွစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ဂရမ္ပဲ ရတာပါ။ အႏိုုင္ရတဲ့ ကြ်န္မတိုု႔ ခုုႏွစ္ေယာက္ကိုု သူက ပိုုက္ဆံ ခုုႏွစ္ဆယ္ ထုုတ္ေပးျပီး တေယာက္ တဆယ္ယူ၊ ေန႔လည္စာဝယ္စားၾကလိုု႔ ေျပာျပီး တဟားဟား ရယ္ေမာရင္း အခန္းထဲက ထြက္သြားပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ဂရမ္နည္းလိုု႔ ရွံဳးသြားတဲ့ အဖြဲ႕က ကြ်န္မတိုု႔ကိုု မနာလုုိျဖစ္ျပီး ပဲလံုုးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကပါတယ္။ သူတိုု႔ပဲလံုုးေတြကိုု ေရွာင္ရင္း တိမ္းရင္း ရယ္ေမာရင္း ကြ်န္မတိုု႔ ေန႔လည္စာ ဆင္းစားၾကပါတယ္။

ကိုုယ့္ရဲ႕ အဖြဲ႕ကိုု အလုုပ္ခြင္ထဲမွာ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထားတတ္တဲ့၊ မၾကာခဏ အခုုလိုု ဂိမ္းေသးေသးေလးေတြ ကစားဖိုု႔ ယူေဆာင္လာတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကစားနည္းေတြက ဒါတင္ မကပါဘူး၊ ေနာက္ထပ္ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ တခါတေလ လုုပ္လက္စ အလုုပ္ေတြရပ္ခိုုင္း အားလံုုးကိုု Microsoft Word ဖြင့္ခိုုင္းျပီး ၾကိဳက္တဲ့ စာရိုုက္ၾကဆိုုျပီး ခိုုင္းတတ္တယ္။ ေခါင္းထဲက ထြက္သလိုု ရိုုက္ခ်င္ရင္ရိုုက္၊ ဒါမွမဟုုတ္ အနားက စာအုုပ္တခုုခုုထဲက စာေၾကာင္းေတြကိုု ကူးရိုုက္ခ်င္ရိုုက္၊ တမိနစ္ျပည့္ရင္ ရပ္ခိုုင္းျပီး စာလံုုး (Words) အေရအတြက္ အမ်ားဆံုုး ရိုုက္ႏိုုင္တဲ့သူကိုု ဆုုခ်တာမ်ိဳး၊ လက္ကိုုင္ဖုုန္းေတြကေန သူ႔ဆီကိုု စာတိုု ဘယ္ႏွစ္ေစာင္ ပိုု႔ႏိုုင္သလဲ ျပိဳင္တာမ်ိဳး၊ သီခ်င္းတပုုဒ္ကိုု ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ျပီး အခန္းထဲဝင္လာျပီးေတာ့ သီခ်င္းနာမည္နဲ႔ အဆိုုေတာ္နာမည္ကိုု သူ႔ဆီ မက္ေဆ့ခ်္ ပိုု႔ခိုုင္းတာမ်ိဳး၊ အဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲျပီး ေလမွဳတ္ပူေဖါင္းေတြ ဝယ္လာျပီး ျပိဳင္မွဳတ္ခိုုင္းတာမ်ိဳး… အမ်ိဳးမ်ိဳး ကစားရပါတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ဆယ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ထက္ ပိုု မကုုန္ပါဘူး။

*****
အလုုပ္ခြင္ထဲမွာ တေန႔ တေန႔ ေခါင္းစိုုက္ေအာင္လုုပ္ေနရင္းမွာပဲ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ အခိုုက္အတံ့ေလးေတြ၊ လုုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မွဳ စည္းလံုုးမွဳ ပိုုေစတဲ့ အခိုုင္အတံ့ေလးေတြကိုု အခုုလိုု ဂိမ္းကစားရင္း ဖန္တီးယူလို႔ ရႏိုုင္တယ္ဆိုုတာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဆိုုေတာ့… ဂိမ္းဆိုုတာ ကေလးမွ ေဆာ့ရမယ္၊ အားမွ ေဆာ့ရမယ္၊ အခ်ိန္ပိုမွ ေဆာ့ရမယ္၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေရာက္မွ ေဆာ့ရမယ္ဆိုုတာ ဘယ္ဟုုတ္ပါ့မလဲ။ ျပီးေတာ့ ဂိမ္း ကစားတယ္ ဆိုုတာ အေပ်ာ္အပါး ကိစၥ၊ အခ်ိန္ပိုုမွ လုုပ္ရတဲ့ ကိစၥ၊ အလကား အခ်ိန္ျဖဳန္းရံုုသက္သက္ ကိစၥတခုုလိုု႔ေရာ ယူဆလိုု႔ရႏိုုင္ေသးရဲ႕လားလိုု႔ စဥ္းစားေနမိတာပါပဲ…။

သက္ေဝ

(၃၁ ဇူလိုုင္ ၂၀၁၇)

(၂၀၁၇ စက္တင္ဘာလ Gamer Magazine ငါးႏွစ္ျပည့္ အထူးထုတ္တြင္ ေဖၚျပၿပီး ျဖစ္သည္)

Monday, May 8, 2017

Home Screen အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း

ကိုယ္ လက္ကိုင္ဖုန္းရဲ႕ Home Screen ကို ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တယ္... အခ်ိန္ရရင္ အတူတူ လိုက္ၾကည့္ၾကပါေနာ္။
Facebook - ဒီ App ဟာ ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္တခုရဲ႕ ပထမဦးစားေပးေနရာမွာ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္သလား။ အၾကိမ္ေရ အမ်ားဆံုး တို႔ျဖစ္ ထိျဖစ္တဲ့ အိုင္ကြန္လား။ တေန႔ကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ တို႔ျဖစ္ပါသလဲ။ တိုးတက္လာတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ ေရဒီယို စေတရွင္တခုက ေကာက္ထားတဲ့ စစ္တမ္းအရ လူေတြဟာ တေန႔ကို ပ်မ္းမွ် ၈၅ ၾကိမ္ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္တတ္ၾကပါတယ္တဲ့။ အဓိက ကေတာ့ အသံစံု ပံုသ႑ာန္စံုနဲ႔ ဝင္ေရာက္လာေလ့ရွိတဲ့ ႏိုတီ ေတြေၾကာင့္ပါ။ ႏိုတီေတြ လာတိုင္း လူေတြဟာ ဖုန္းကို စကၠန္႔မဆိုင္း ေကာက္ကိုင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ တခါတခါဆို ႏိုတီေတြ မလာရင္ေတာင္ လာေတာ့မလား၊ လာေနျပီး ကိုယ္ မေတြ႔လိုက္တာမ်ားလား ဆိုတဲ့ စိတ္အေတြးနဲ႔ ဖုန္းကို မၾကာခဏ ေကာက္ကိုင္ျပီး ၾကည့္ေလ့ရွိၾကတယ္။ စဥ္းစားစရာ... ဖုန္းဆိုတာ လူက ညႊန္ျပခိုင္းေစတာကို ခံရမဲ့အစား အခုေတာ့ လူေတြဟာ ဖုန္းက ခိုင္းသမွ် ခံေနရတယ္ လို႔ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။ ကိုယ္လည္း လူထဲက လူတေယာက္ေပမို႔ တေန႔ကို ဖုန္းကို ၈၅ ၾကိမ္ ေကာက္ကိုင္သူထဲမွာ ပါေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

Social ဆိုတဲ့ Folder ေလး ေအာက္မွာေတာ့ Twitter / SoundCloud / Mail နဲ႔ Messanger ေတြကို စုစည္းထားတယ္။ Twitter ကေတာ့ မသံုးျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ တခါတေလက်ရင္ေတာ့ “ မ တြိ တ ာ ၾက ာ ” လို႔ သြားသြားေရးျဖစ္တယ္။ Smule ေခတ္မစားခင္အခ်ိန္ေတြတုန္းက SoundCloud ကို အသံုးမ်ားၾကတယ္။ အသံသြင္းလို႔ရ သီခ်င္းဆိုလို႔ရ ကဗ်ာရြတ္လို႔ရတယ္ ထင္တာပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ သီခ်င္းနားေထာင္တာကလြဲျပီး သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မသံုးျဖစ္ဘူး။ ေရာက္လာသမွ် အီးေမးလ္ေတြကို ဖြင့္မဖတ္တာ စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိတဲ့ ကုန္ပစၥည္း ေၾကာ္ျငာေတြေၾကာင့္ပါ။ ဖ်က္ဖို႔ကလည္း ဟိုး ေအာက္အထိ သြားဖ်က္ေနရမွာမို႔ ဒီလိုပဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ထားလိုက္ရင္းကေန အခုလို ပံုသြားတာ။ Messanger ကေတာ့ Facebook ဖြင့္ရင္ တတြဲတည္း တက္လာတတ္တာမို႔ သူ႔ဟာသူ သပ္သပ္ တကူးတက မဖြင့္ျဖစ္သေလာက္ပဲ၊ အဲဒီလို သိပ္အသံုးမမ်ားလို႔လည္း folder ထဲ စုထည့္ထားျဖစ္တာ။
Safari ကေတာ့ လို တ ရ browser တခုပါပဲ။ သိခ်င္တာ လိုခ်င္တာ မွန္သမွ် ရွာရ ေဖြရတယ္။ ဟိုစာ ဒီစာ အတိုအထြာေတြလည္း ဖတ္ရတယ္။ သတိတရရွိတဲ့ Blog ေတြကိုလည္း အဲဒီကေန သြားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

Whatsapp နဲ႔ Viber - သူကေတာ့ တကမာၻလံုးက ခ်စ္သူခင္သူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ အင္မတန္ အသံုးက်တယ္။ ဒီမွာေတာ့ Whatsapp ကို ပိုျပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သံုးၾကတယ္။ အလုပ္မွာလည္း တရားဝင္ သံုးတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔လည္း ခ်ိတ္ဆက္ထားလို႔ရတယ္။ တဦးခ်င္း တေယာက္ခ်င္း ဆက္သြယ္ၾကသလို group ဖြဲ႕ျပီးေတာ့လည္း ဆက္သြယ္လို႔ရတယ္။ အလုပ္ကိစၥတခုခုကို Whatsapp ကေန ပို႔လိုက္ရင္ ငါ မေတြ႔လိုက္လို႔ ငါ မျမင္လိုက္လို႔ ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း သိပ္နည္းသြားတယ္။ ပို႔သူအေနနဲ႔ ကိုယ္ပို႔လိုက္တဲ့ စာကို တဖက္က လက္ခံရရွိသူက ဖတ္ျပီးသြားျပီလား မဖတ္ရေသးဘူးလား ဆိုတာပါ တခါတည္း စစ္ေဆး သိရွိႏိုင္တယ္။ ဖတ္ျပီးျပီ သိျပီးျပီ ဆိုရင္ ဒီတိုင္းေနလို႔ မရဘူး၊ အေၾကာင္းျပန္ဖို႔ ၾကိဳးစားရတယ္။ ျမင္ရဲ႕သားနဲ႔ ဘာမွ ျပန္မေျပာရင္ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ကိုယ္အလုပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဂရုတခုမွာဆို MD နဲ႔ GM ပါ ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္တခုခု ဝင္လာရင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေျဖရွာျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ အေၾကာင္းျပန္ရတယ္... တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ ေျပာဆို ေဝခြဲရခက္လွပါတယ္။

Camera - ဒီဖုန္းထဲက Camera နဲ႔ပဲ ဓါတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ေနတာ မ်ားတယ္။ DSLR ကို မကိုင္ျဖစ္သေလာက္ပဲ။ DSLR နဲ႔ရိုက္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာထဲ ျပန္ခ်ျပီး File Size ခ်ရတာကို အလုပ္ၾကီးတခုလို ခံစားလာရတယ္။ ဒီေတာ့ အလြယ္ပဲ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရိုက္ျဖစ္ေနတယ္။ အရည္အေသြးလည္း အေတာ္ေလး ေကာင္းပါတယ္။ နည္းနည္းပါးပါး ဝါးေတာ့လည္း တမ်ိဳးေကာင္းတာပဲ... မ်က္ႏွာေပၚက အေရးအေၾကာင္းေတြ သိပ္မျမင္ရဘူးေပါ့။ အသက္ၾကီးလာေတာ့ DSLR နဲ႔ အရိုက္ခံရမွာ ေၾကာက္တတ္လာျပီ။

Photo Gallery ထဲမွာ... အမွတ္ရစရာ ဓါတ္ပံု မွတ္တမ္းေတြ အမ်ားၾကီး။ Sub Folder ေလးေတြ ခြဲျပီး သိမ္းထားတယ္။ Storage အတြက္ကေတာ့ iCloud ကေန တလ တက်ပ္ျပားေလးဆယ္နဲ႔ ဝယ္ထားတာမို႔ ပူစရာ မလိုဘူး။ ရိုက္ထားသမွ်ေတြ ျပန္ျပန္ဖ်က္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။

PS Express ကေတာ့ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကို အေရာင္ေလး နည္းနည္းပါးပါျပင္ျပီး ေဘာင္ခတ္တဲ့ေနရာမွာ သံုးျဖစ္တယ္။

Instagram ကေတာ့ ေခတ္နဲ႔ အညီေပါ့ေလ။ ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္တာေလးေတြ သြားၾကည့္၊ အမွတ္တရ ကိုယ္ သိမ္းခ်င္တာေလးေတြ သြားသိမ္းထားျဖစ္တယ္။ FB လို မဟုတ္၊ တျခားဓါတ္ပံုတင္တဲ့ Flickr တို႔၊ 500px တို႔လိုမဟုတ္ဘူး တမ်ိဳးေလးပဲ... ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းပါတယ္။

Pokemon - ပိုကီမြန္ကေတာ့ အဲဒီဂိမ္း စကၤာပူမွာ စထြက္တဲ့ေန႔ထဲက ေဒါင္းျပီး ေဆာ့ေနျဖစ္တာ။ ၾကားထဲမွာ ခဏျငိမ္သြားေသးတယ္။ အခု Generation 2 ထြက္ေတာ့ ေန႔တိုင္းလိုလို ျပန္ေဆာ့ျဖစ္ေနတယ္။ ေဝးေဝးလံလံေတာ့ မသြားျဖစ္ပါဘူး၊ အိမ္နားမွာပဲ ညဖက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အေကာင္လိုက္ဖမ္းတယ္။ Generation 2 က အေကာင္အသစ္ေလးေတြက အေသးစားေလးေတြမ်ားတယ္၊ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။

Juice Jam – Candy Crush ေဆာ့ေနရင္းတန္းလန္းမွာ ညီမေတာ္ ဖိုးဒီေလးရဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးမွဳနဲ႔ Juice Jam ကို စ ကစားျဖစ္တယ္။ Candy Crush နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ဆင္တူတယ္ ဒါေပမဲ့ Juice Jam က နည္းနည္း ပိုလြယ္တယ္လို႔ ထင္ရတာပဲ။ ျပီးေတာ့ အရုပ္ေလးေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ထုလို႔ ႏွက္လို႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မႏိုင္ႏိုင္တဲ့ Big Cat ၾကီးတေကာင္က လြဲလို႔ေပါ့။ တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္မ်ိဳး၊ တခုခုကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ထားလိုက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ ဘာအာရံုမွ စုစည္းလို႔မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ Juice Jam ကို ကစားျဖစ္တယ္။

Friendly - Facebook ဖြင့္လို႔ရတဲ့ App တခုပါ... ေကာင္းတယ္ဆိုတာနဲ႔ လိုလိုမယ္မယ္ ေဒါင္းထားျဖစ္တယ္။ မသံုးျဖစ္ပဲ ရွိေနျပီး မဖ်က္ျဖစ္ေသးတဲ့ app တခုလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။

StarHub ကေတာ့ ကိုယ့္ဖုန္းေဘလ္ကို ၾကည့္တာ၊ ေဘလ္ ေပးတာ၊ တလစာ သံုးစြဲခြင့္ရွိတဲ့ ေဒတာ ဘယ္ေလာက္ကုန္ေနျပီလဲ ၾကည့္တာေလာက္ပါပဲ။ တလစာ ရထားတဲ့ ေဒတာ 4 GB ဟာ အရင္ကဆို တလလံုးေနလို႔ 1 GB ေတာင္ မကုန္ဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိ၊ ဖုန္းကပဲ ဆြဲတာမ်ားသလား သူတို႔ transmit လုပ္တဲ့ဆီကပဲ အရွိန္ႏွဳန္းျမန္လာေတာ့ ေဒတာ ပိုစားသလား မသိဘူး၊ ျပီးခဲ့တဲ့လက စုစုေပါင္း 5 GB ျဖစ္သြားတယ္။ တကယ္ဆို ကိုယ္က ရုပ္ရွင္ ဗီဒီယို အရွင္း လံုးဝ မၾကည့္ဘူး။ သီခ်င္းလည္း သိပ္မ်ားမ်ား နားမေထာင္ျဖစ္ဘူး၊ ဒါကို ေဒတာက ေက်ာ္သြားလို႔ အဲဒီေနာက္ပိုင္းကစျပီး ေဒတာကို သတိထားၾကည့္ျဖစ္ေနတယ္။

Spotify က ကိုယ့္ အီးေမးလ္လိပ္စာနဲ႔ အေကာင့္ဖြင့္ထားလိုက္ရံုပဲ သီခ်င္းနားေထာင္လို႔ အဆင္ေျပတယ္၊ ကြာလတီ ေကာင္းတယ္။ ရံုးမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာမွာ အဲဒီ App ကို ခ်ထားလို႔ရတယ္။ အျပင္သြားရင္ေတာ့ ဖုန္းကေန နားေထာင္ရတာေပါ့။

Find Friends - ဒီ App အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာျပစရာ နည္းနည္း ရွိေနတယ္။ ဒီလိုေလ... သားအမိသားအဖ သံုးေယာက္ထဲရွိတဲ့ မိသားစုေသးေသးေလးအတြက္ တေယာက္တေနရာစီ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အသံုးဝင္တဲ့ App လို႔ ဆိုရမွာပါ။ သံုးေယာက္စလံုးရဲ႕ ဖုန္းထဲမွာ အဲဒီ app ကို ထည့္ထားျပီး တေယာက္က တေယာက္ကို request လုပ္ရတယ္၊ accept လုပ္ရတယ္။ သားေလး ဘယ္ေရာက္ေနုျပီလဲ၊ သားေဖေဖ ျပန္လာျပီလား၊ On the way လား၊ အိမ္မွာလား စသည္ျဖင့္ Map မွာ Location ေတြ ေပၚတယ္။ သား သြားမယ့္ေနရာ ေရာက္ျပီလား မေရာက္ေသးဘူးလားဆိုတာ မက္ေဆ့ခ်္ေတြ ပို႔၊ ဖုန္းေတြ ဆက္ျပီး ေမးေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ သိတယ္။ သား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘယ္ကို သြားမယ္ မိုးခ်ဳပ္မယ္... ၁၁ နာရီမွ ျပန္လာမယ္ဆိုလည္း ရတယ္။ စိတ္ေအးလက္ေအးပဲ။ သားရွိေနတဲ့ေနရာကို ကိုယ္က ျမင္ေနရတာကိုး။ သား ျပန္လာေနျပီဆိုရင္လည္း ျမင္ေနရတာကိုး။ အင္မတန္ တိက်တဲ့ application တခုပါ။

တခါက အမ်ိဳးသမီး အလုပ္ကေန အိမ္ျပန္လာေနတာကို အမ်ိဳးသားက app ကေန တဆင့္ ျမင္ေနရတယ္။ အိမ္နား / အိမ္ေအာက္က car parking အထိ ေရာက္လာတာလည္း ျမင္ေနရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ အိမ္ေပၚကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေရာက္မလာဘူး၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာလို႔ မသကၤာလို႔ သြားဆင္းၾကည့္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးဟာ ကားထဲမွာ ကားစက္ေတာင္ မရပ္ရေသးပဲ သတိေမ့ေနတယ္၊ App ရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ အခ်ိန္မီေရာက္သြားလို႔ အမ်ိဳးသမီးဟာ အသက္အႏၱရာယ္ကေန လြတ္ေျမာက္ခြင့္ရတယ္ လို႔ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီ Find Friends တိုတဲ့ Application ကို စသံုးျဖစ္တာ။ Checking purpose မဟုတ္ပဲ security purpose ဆိုတာ သားကိုယ္တိုင္ကလည္း လက္ခံတယ္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ကေလးေတြဆို သူတို႔ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ လံုးဝ အၾကည့္မခံ အသိမခံႏိုင္ၾကဘူး၊ မိဘေတြက အဲဒီ app ကို ထည့္၊ သူတို႔က ျပန္ျဖဳတ္နဲ႔ ျပႆနာေတြ ေပၚရတယ္။ တေယာက္ကို တေယာက္ စိတ္ခ်လက္ခ် ရွိဖို႔အတြက္ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ နားလည္ လက္ခံတဲ့ သားကို ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ (ေဖေဖ့ဖုန္းထဲမွာလည္း ထည့္ထားျဖစ္လို႔ ေဖေဖတို႔ ရန္ကုန္မွာေနတဲ့အခ်ိန္ဆို သူတို႔ ဘယ္သြားေနလဲ၊ အိမ္မွာလား ဓမၼာရံုမွာလား၊ ဘယ္ဆိုင္ေရာက္ေနလဲ ဘာစားေနလဲ ဆိုတာေတြပါ လွမ္းၾကည့္လို႔လည္း ရ၊ ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ ဆိုင္ေတြ ကိုယ္ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြ သူတို႔ေရာက္ေနရင္ လွမ္း ေဂ်လို႔ ရပါေသးတယ္)

Contact – Contact List ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္သူခင္သူ မိဘ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္တို႔ကို အဆက္အသြယ္ျပဳလို႔ရတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္၊ အီးေမးလ္၊ အိမ္လိပ္စာ စုစုေပါင္း ၄၃၂ ခု ရွိေနပါတယ္။

Messages မွာ မဖတ္ရေသးတဲ့ စာတို ၁၄ ခုရွိေနတာ ေတြ႔လိမ့္မယ္၊ အမွန္ေျပာရရင္ အဲဒါေတြကလည္း ကိုယ္ ပ်င္းလို႔ မဖတ္တာ မဟုတ္ရပါဘူး၊ ေၾကာ္ျငာေတြပါ။ ၾကာသပေတးေလာက္ဆို ေရာက္လာေလ့ရွိတဲ့ ေဈးဆိုင္ၾကီးေတြက ေလွ်ာ့ေဈးေၾကာ္ျငာေတြ၊ ကုန္ပစၥည္း ပရိုမိုးရွင္းေတြနဲ႔ ဆာေဗးေတြပါ။ တခါတခါလည္း ဖတ္ပါတယ္ တခါတခါက်ေတာ့လည္း ေက်ာ္သြားတာ မဖ်က္ျဖစ္တာ... အဲ့လိုေတြေၾကာင့္ က်န္ေနတာ။

Phone - အမွန္ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီ အိုင္ကြန္ကို ႏွိပ္ျပီး ကိုယ္က ဖုန္းေခၚရတဲ့သူ မရွိေတာ့သေလာက္ကို ျဖစ္ေနပါျပီ။ တလလံုးမွာ (Local Talk time) ျပည္တြင္းစကားေျပာခ်ိန္ဟာ ဆယ္မိနစ္ေတာင္ မျပည့္တတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ Viber ဒါမွမဟုတ္ Facebook Messanger ကေန ဖုန္းေခၚျဖစ္ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ဖုန္းေခၚတယ္ ဆိုတာ ဖုန္းတလံုးရဲ႕ အဓိကအက်ဆံုး လုပ္ငန္းေဆာင္တာတခု ျဖစ္ေပမဲ့ အသံုးအနည္းဆံုး ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ျပန္သတိထားမိပါတယ္။

မေန႔က စာေရးေဖၚ ကလိုေစးထူးရဲ႕”အပန္းမၾကီးရင္ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႕ ဖုန္းက Home Screen ပံုေလးေတြ ျပႏိုင္မလား” ဆိုတဲ့ ပိုစ့္၊ ျပီးေတာ့ အဲဒီ Screen ေပၚက App တခုျခင္းစီ၊ တင္ထားတဲ့ ပုံတခုစီအေၾကာင္းကို ခံစား ေတြးေတာၾကည့္လိုက္ပါ။ သင့္ဖုန္း Screen ေလးဟာ သင့္အေၾကာင္းကို ခပ္ၿပံဳးၿပဳံးေလး ေျပာျပေနပါလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ စာသားေတြကေန စိတ္ကူးရျပီး ဒီပိုစ့္ကို ေရးပါတယ္။ စာမေရးႏိုင္တာ ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အေၾကာင္းအရာေလးတခု ေရးျဖစ္သြားလို႔ ကိုေစးထူးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

သက္ေဝ
(၀၅ ဧျပီ ၂၀၁၇)

Sunday, April 23, 2017

i am water

ဒီေန႔ ေအာခ်တ္က ကီႏိုကုနိယ (Kinokuniya) ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ကို ေရာက္တယ္။ အလွကုန္ေတြ အဝတ္အထည္ အသံုးအေဆာင္ေတြ ေရာင္းတဲ့ Shopping Center ထဲမွာ လူေတြ ရွဳပ္ေထြးမ်ားျပားေနသလိုမ်ိဳး အဲဒီစာအုပ္ဆိုင္ထဲမွာလည္း အရြယ္စံု အေရာင္စံု လူၾကီး လူငယ္ေတြ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ အို... ဝမ္းသာစရာေကာင္းလိုက္တာ လို႔ ကြ်န္မ ေရရြတ္မိတယ္။ စာအုပ္ (Hardcopy) ကို ကိုင္ျပီး စာဖတ္ၾကသူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနေသးတာကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ဝမ္းသာမိတာ။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ လူေတြကို ၾကည့္ရင္း ကိုယ္သြားေနက် Literature ဆိုတဲ့ စာအုပ္တန္းကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။ လမ္းတဝက္မွာ Poetry ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔ေတာ့ အဲဒီစင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းက အနက္ေရာင္အဖံုးနဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္ကို ေတြ႔ရတယ္။ အနက္ေရာင္ဟာ အခ်ိန္မေရြး ေနရာ မေရြး ပစၥည္းမေရြး ကြ်န္မကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တုန္းပဲ။ 

စာအုပ္နာမည္က Milk & Honey... ေရးတဲ့သူက ကေနဒီယန္း အမ်ိဳးသမီး ကဗ်ာဆရာမ Rupi Kaur တဲ့။ အဲဒီမွာ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔လိုက္ရတာပဲ။ ၾကည္ပါဦး ဘယ္ေလာက္ သေဘာက်စရာ ေကာင္းသလဲဆိုတာ။ တိုတိုေလးေပမယ့္ အဓိပၸါယ္က က်ယ္ဝန္းတယ္။ ကြ်န္မ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ မစဥ္းစားႏိုင္ပဲ ဖုန္းနဲ႔ ဓါတ္ပံု ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ဒီစာေလး ေလးေၾကာင္းကို သံုးေလးေခါက္ ရြတ္ဆိုျပီး အလြတ္က်က္ေနေသာ္လည္း ကိုယ့္မွတ္ဥာဏ္ကို ကိုယ္တိုင္ စိတ္ခ်စရာ မေကာင္းတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေနျပီ မဟုတ္လား။ ေနာက္မွ သူ႔ကဗ်ာစာအုပ္ ဝယ္ဖတ္ဦးမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္တယ္။


ေျပာရရင္ ကြ်န္မမွာ ေရ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စာေၾကာင္းနည္းနည္း ေရးထားဖူးတယ္။ နာမည္ကေတာ့ သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုး တဲ့။ 

သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုး

စားပြဲေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ ဖန္ခြက္ထဲကို ေရအျပည့္ ျဖည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့ ေသာက္တယ္။ ေသာက္ေနရင္းနဲ႔ ေရဟာ အင္မတန္ ခ်ိဳတာပါလားလို႔ ကြ်န္မ ေတြးမိတယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မက ေရ သိပ္ၾကိဳက္တယ္။ ေသာက္ဖို႔ေရာ ခ်ိဳးဖို႔ပါ ၾကိဳက္တာ။ ကြ်န္မ တစ္ေန႔ကို အနည္းဆံုး ေရ ႏွစ္ခါေတာ့ ခ်ိဳးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ေန႔ေတြမွာ သံုးခါ။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မ ေသာက္လက္စ ေရအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတယ္။ ေရအသက္ တစ္မနက္ လို႔ ဆိုရိုးစကား ရွိတာမို႔ ေရဟာ အေတာ္ အစြမ္းရွိပါလားေပါ့။ ဟိုတေန႔က လည္ေခ်ာင္းနာျပီး ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးခန္းသြားျပေတာ့လည္း ဆရာဝန္က ေဆးေပးျပီး ေရမ်ားမ်ားေသာက္ေနာ္ လို႔ မွာတယ္။ ကြ်န္မက ဟုတ္ကဲ့... ေသာက္ပါတယ္ တစ္ေန႔ကို အနည္းဆံုး ေရသံုးလီတာ ေသာက္ပါတယ္ ဆိုေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီး မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ တယ္ဟုတ္ပါလား တဲ့။ လိမ္မာတယ္ တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ဒါ ဘာဟုတ္ေသးလဲ... ကြ်န္မမွာ လိမ္မာတာေတြက အမ်ားၾကီးရယ္။ ထားပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မ ေရနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ေတြ႔ရတာေလးတစ္ခု ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ေရရဲ႕ အဟာရဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြပဲ။ ေရမွာ ကယ္လိုရီ သုည / အဆီပါဝင္ႏွဳန္း သုည / ဆိုဒီယမ္ သုည / ကာဘိုဟိုက္ဒရိတ္ သုည / ပရိုတိန္း သုည တို႔အျပင္ ကယ္လ္စီယမ္ နဲ႔ မဂၢနီဆီယမ္ ပါဝင္မွဳႏွဳန္းကလည္း သုည တဲ့။ အဲဒီလို ဂုဏ္သတၱိအျဖစ္ သုညေပါင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေရ ကို ေတြ႔ရေတာ့ ကြ်န္မ အံ့ၾသသြားတယ္။ တဆက္တည္းမွာ သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုးကိုလည္း အံ့ၾသရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဖန္ခြက္ထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ ေရကို ကြ်န္မ အကုန္ ေမာ့ခ်လိုက္တယ္။ မ်က္လွည့္ျပသလိုမ်ိဳး... သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႔ ဂုဏ္သတၱိေတြ ကြ်န္မဆီ ေရာက္လာမွာ မုခ်ပဲ။

အဲဒီလို ေရးထားခဲ့ဖူးတယ္။
Rupi Kaur ရဲ႕ ကဗ်ာတိုေလးကေတာ့ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေရ ဘာလဲ ဘယ္လဲ ဆိုတာ နဂါးမွန္းသိေအာင္ အေမာက္ေထာင္ျပလိုက္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မ သိပ္ၾကိဳက္တယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မကလည္း နဂါးတစ္ေကာင္ပဲ မဟုတ္လား။ 

သက္ေဝ
(၂၃ ဧျပီ ၂၀၁၇)

Thursday, April 20, 2017

သင္တန္းဆရာနဲ႔ ကြ်န္မၾကားက အကြာအေဝး

ကြ်န္မေနထိုင္တဲ့ ကမာၻၾကီးမွာ လူေတြဟာ တဆိတ္ေတာ့ ဆန္းၾကယ္တယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အခ်ိန္ကို အလကား မထားၾကဘူး။ အားလပ္ခ်ိန္ နည္းနည္းေလးရတာနဲ႔ သင္တန္းေတြ တက္ၾကတယ္။ သင္တန္းေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာေပါ့။ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ဘာသာစကား သင္တန္းေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြက အစျပဳလို႔ ကိတ္မုန္႔၊ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္ သင္တန္း၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သင္တန္း၊ ပန္းအလွျပင္သင္တန္း၊ စာရြက္ေခါက္သင္တန္း... စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ သင္တန္းေပါင္းစံုရွိတယ္။ ဘာတတ္ခ်င္သလဲ ဘာသိခ်င္သလဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုသာ ေျပာၾကည့္လိုက္၊ အဲဒီအတြက္ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးမယ့္ သင္တန္းက အဆင္သင့္။ သင္တန္းေတြတိုင္းမွာလည္း သင္တန္းသားက အျပည့္ရွိတယ္။ အဲဒီလို သင္တန္းေပါင္းစံု တက္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ကြ်န္မလည္း သင္တန္းတစ္ခုခု တက္ဖို႔ ရွာေဖြတယ္။ အဲဒီမွာ သတင္းစာေၾကာ္ျငာတစ္ခု သြားေတြ႔တယ္။ “ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္း” တဲ့။ ရယ္မာျခင္းသည္ အသက္ရွည္၏ လူတိုင္း လူတိုင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတတ္ေစရန္ တာဝန္ယူသည္ ဆိုပဲ။ အဲဒီသင္တန္းကို သြားတက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး စာရင္းသြားေပးျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မ ဘဝမွာ တကယ္ပဲ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတတ္ခ်င္တယ္ေလ။ (ရွင္တို႔ေရာ...)

သင္တန္းတက္ဖို႔ စာရင္းသြားေပးတဲ့ေန႔မွာ သင္တန္းဆရာနဲ႔ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔တယ္။ သူက ကြ်န္မကို ရယ္ကာျပံဳးကာနဲ႔ ၾကည့္ရင္း နာမည္ဘယ္လိုေခၚသလဲ လို႔ ေမးတယ္။ ဒီေမးခြန္းဟာ ရယ္စရာ ေမးခြန္းတစ္ခုလို႔ မခံစားရေပမယ့္ ေမးခြန္း မေမးခင္ေရာ၊ ေမးခြန္းေမးလို႔ အျပီးမွာေရာ သင္တန္းဆရာက ရယ္ေမာေနတာပဲ။ ကြ်န္မ နာမည္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ေနာက္တၾကိမ္ ရယ္ျပန္တယ္။ ကြ်န္မနာမည္မွာ ဘာမ်ား ရယ္ေမာစရာ ပါေနပါလိမ့္လို႔ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး စဥ္းစားေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ စာရင္းစာအုပ္မွာ ကြ်န္မနာမည္ကို အရယ္တဝက္နဲ႔ တစ္လံုးစီ အဂၤလိပ္လို စာလံုးေပါင္းကို ေရရြတ္ျပီး ျဖည့္စြက္ ေရးသားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ရယ္ျပန္တယ္။ ခက္ေတာ့ေနပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ သင္တန္းဆရာကို ျပန္မရယ္ျပတတ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို သင္တန္းမွ မတက္ရေသးတာ။

သင္တန္းစတဲ့ေန႔က ကြ်န္မ အခ်ိန္အတိအက် ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ အခ်ိန္ကို ေလးစားတာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္တစ္ခု မဟုတ္လား။ ကြ်န္မ လြယ္လာတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ သင္ခန္းစာေတြကို ေရးမွတ္ဖို႔ ဗလာစာအုပ္အသစ္ သံုးအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ ခဲတံ ခဲဖ်က္ ေပတံေတြကို စံုလင္ေအာင္ ထည့္ယူလာခဲ့တယ္။ သင္တန္းအခန္းကိုေရာက္ဖို႔ ေလွခါးထစ္ေလးေတြကို တက္ရတယ္။ ေလွခါးရင္းမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ စာအုပ္ခပ္ေသးေသးတစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ကိုင္လို႔။ ကြ်န္မလိုပဲ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္းကို တက္ဖို႔ ေရာက္လာသူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ယံုမွားသံသယရွိစရာ စိုးစဥ္းမွ် မလိုအပ္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ျပီး မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိတာနဲ႔ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ဖ်တ္ကနဲ မ်က္ႏွာလႊဲပစ္လိုက္ၾကလို႔ပဲ။ 

သင္တန္းတက္ရမယ့္ အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ေနရာစီ၊ တစ္ေထာင့္စီမွာ ျငိမ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ သင္တန္းသား ေယာက်္ားေလး မိန္းကေလး စုစုေပါင္း ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ေတြ႔ရတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သင္တန္းဆရာ ေရာက္လာတယ္။ သူကေတာ့ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ရယ္ေမာေနတာပါပဲ။ အားလံုးပဲ ေကာင္းေသာေန႔ပါ လို႔ အစခ်ီျပီး သူ႔သင္ခန္းစာကို စ တယ္။ သင္တန္းသားေတြ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကိုမွ ထ ျပဳျပီး မိတ္မဆက္ခိုင္းတာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ပဲ လို႔ ေတြးရင္း သင္တန္းဆရာကို စိတ္ထဲက တိတ္တိတ္ေလး သေဘာက်သြားတယ္။ သင္တန္းစစခ်င္းမွာ ဆရာက ကဲ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို ရယ္ေမာၾကမလဲ လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေမးျပီး ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္စီ လိုက္ေဝတယ္။ ကြ်န္မတို႔ေတြနဲ႔ အင္မတန္ ရင္းႏွီးျပီးသား ရိုးရိုးသာမာန္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္းကို အေထာက္အကူျပဳဖို႔ အေကာင္းဆံုးပစၥည္း လို႔ သူက ဆိုတယ္။ ထူးဆန္းလိုက္တာ။

ျပီးေတာ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာေသးတယ္၊ ကြ်န္မတို႔မ်က္ႏွာေတြဟာ ေတာ္ရံုတန္ရံု ရယ္စရာကို ၾကားရံုျမင္ရံုနဲ႔ ရယ္ေမာၾကမယ့္ မ်က္ႏွာေတြ မဟုတ္မွန္း သူ သိတယ္၊ မစၥတာဘီးန္ တို႔၊ တြမ္နဲ႔ ဂ်ယ္ရီတို႔၊ တျခား ရယ္ေမာစရာ ကာတြန္းေတြ ဟာသရုပ္ရွင္ေတြ ျပလို႔လည္း လိုက္ပါရယ္ေမာၾကမယ့္သူေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း သူ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့အဆင့္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ေပးရတာ ဆိုပဲ။ လူတိုင္းလက္ထဲကို မွန္တစ္ခ်ပ္စီ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဆရာက မွန္ကိုၾကည့္ျပီး နည္းနည္းစီေလာက္ ရယ္ၾကဖို႔ ေျပာတယ္။ ဘုရားေရ... မွန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ကိုယ္ၾကည့္ျပီး ရယ္ရမယ္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ျပီး စိတ္ဓါတ္က်စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါလိမ့္။ သင္တန္းသား တခ်ိဳ႔တေလကေတာ့ ဆရာ့ကို အားနာပါးနာနဲ႔ ျပံဳးမိၾကသလား မသိဘူး။ ကြ်န္မအဖို႔ကေတာ့ ရယ္ဖို႔မဆိုထားနဲ႔... ျပံဳးခ်င္စရာေတာင္ ရွာမေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့စကားကို နားေထာင္တဲ့အေနနဲ႔ ကြ်န္မ မွန္ထဲကို စကၠန္႔ဝက္ေလာက္ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ မွန္ထဲက မ်က္ႏွာက ရွဳတည္တည္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ မွန္ကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ထားလိုက္တယ္။

ခဏၾကာေတာ့ သင္တန္းသား အားလံုးလိုလိုဟာ မွန္ေတြကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ထားလိုက္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီလိုပဲ ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတာေပါ့။ ဆရာက ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ျပန္တယ္ ၿပီးေတာ့ စကားေျပာဖို႔ အတန္းေရွ႕က စင္အျမင့္ေလးေပၚကို တက္သြားတယ္။ တမင္ပဲ လုပ္လိုက္သလား မေတာ္တဆပဲ ျဖစ္သြားတာလားေတာ့ မသိဘူး၊ ဆရာဟာ ေျခလွမ္း ႏွစ္လွမ္း သံုုးလွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္အျပီးမွာ သူ႔ေျခေထာက္သူ ျပန္ခလုတ္တိုက္မိျပီး ေမွာက္လ်က္ လဲက်သြားတယ္။ လူေတြ (တပည့္ေတြ) ေရွ႔မွာ ဆရာ ေမွာက္ရက္လဲရတယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေလးကို ကို႔ယို႔ကားယားႏိုင္တဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ လဲက်အၿပီး ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ျပန္ထေနခ်ိန္မွာေတာင္ ဆရာဟာ ကြ်န္မတို႔ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ရယ္ျပေနေသးတယ္။ ဆိုးတာက ဆရာ ဝတ္ထားတဲ့ မီးခိုးေရာင္ သကၠလပ္စ ေဘာင္းဘီရဲ႕ အေနာက္ဖက္ ခ်ဳပ္ရိုးဟာ သံုးလက္မေလာက္ (သိသိသာသာ) ကြဲသြားတာပဲ။ အဲဒါကို လူတိုင္းေတြ႕လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ဆီက အဟက္ ဆို ရယ္သံ ခပ္တိုးတိုး တခ်က္ထြက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်န္တဲ့သူေတြက ဘယ္သူမွ မရယ္ေတာ့ သူ႔ရယ္သံဟာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္တိတ္သြားတယ္။ ကြ်န္မလား... ဟင့္အင္း နည္းနည္းေလးမွ မရယ္ခ်င္မိဘူး။

ေခ်ာ္လဲရာက ျပန္ထလာတဲ့အထိ ဆရာဟာ အရယ္မပ်က္ပဲ။ ျပီးေတာ့ နံရံေပၚက နာရီကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သင္တန္းခ်ိန္အရဆို အခ်ိန္ေစ့ဖို႔ နာရီဝက္ေလာက္ လိုေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာက ေခ်ာ္လဲထားလို႔ နာေနသလား မဆိုႏိုင္ဘူး၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႔ၾကတာေပါ့ ဆိုျပီး အတန္းကို လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေစာေစာဆင္းရတဲ့ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာမွဳမ်ိဳး ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ ရွိမေနၾကဘူး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္။ ၾကည့္မွန္ခ်ပ္ကိုုေတာ့ စားပြဲေပၚမွာပဲ ဒီအတိုုင္း ေမွာက္ထားခဲ့ၾကတယ္။ အခန္းထဲက ထြက္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာ ဆရာက စကားတခြန္း လွမ္းေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ သင္တန္းအခ်ိန္မွာ ကိုယ္စိတ္ဝင္တစား ေလ့လာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ကိုယ္ သိဖူး ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ထဲက မွတ္မိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႔ဖူးတဲ့ အျဖစ္ေတြထဲက သူမ်ားေတြ မသိေအာင္  ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ဖူးတဲ့၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ေျပာျပဖို႔ ျပင္ဆင္လာခဲ့ပါ တဲ့။ ကြ်န္မဘဝမွာ ဘာမ်ား လွ်ိဳ႕ဝွက္ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ဖူးပါလိမ့္လို႔ အေျပးအလႊားစဥ္းစားရင္း အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္ ဆိုမွ အဲဒါကို အခုလို ကိုယ္နဲ႔ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ေတြ႔ဖူးေသးတဲ့ လူေတြေရွ႕မွာ ထုတ္ေျပာရမွာ အေတာ္ အဆင္မေျပတဲ့ကိစၥပဲလို႔ ဆက္ေတြးေနေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္းနဲ႔ေရာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။

****

ေနာက္တစ္ေန႔ သင္တန္းခ်ိန္မွာ သင္တန္းသားဦးေရဟာ ပထမေန႔ကထက္ တဝက္ေလာက္ ေရာ့သြားတယ္။ မေန႔က ကြ်န္မနဲ႔ ေလွခါးရင္းမွာဆံုခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးကိုလည္း ဒီေန႔ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ဆရာေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ရယ္ေမာလို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သိသိသာသာ ေလ်ာ့နည္းသြားတဲ့ သင္တန္းသားေတြကို ေတြ႔လိုုက္ေတာ့ သူ မ်က္ႏွာနည္းနည္းပ်က္ျပီး အရယ္အျပံဳးေတြ ခဏ ရပ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေလးပါပဲ။ မ်က္ႏွာကို ျပန္ျပင္လိုက္ျပီး “ေကာင္းေသာေန႔ပါ က်န္တဲ့သူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ၾကသလဲေဟ့...” လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာရင္း အတန္းေရွ႔က စင္ျမင့္ေလးေပၚကိုု ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းတက္လိုုက္တယ္။ (ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာ ေခ်ာ္မလဲေတာ့ဘူး လိုု႔ ေတြးလိုုက္မိေသးတယ္။) ဆရာက မေန႔က မွာလိုက္သလို စကားေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုစီ ျပင္လာခဲ့ၾကသလား လို႔ ေမးေတာ့ အားလံုးလိုလိုက အသံတိတ္ (ေလးတြဲ႔တြဲ႔နဲ႔) ေခါင္းညိတ္ျပၾကတာကိုု ကြ်န္မ မ်က္လံုးေထာင့္စြန္းကေန ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဆရာက Well done Class… လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ျပီးေတာ့ ခပ္ျမဴးျမဴးေလး ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆရာ့ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေပ်ာ္သြားသလိုပဲ။

စကားမေျပာခင္မွာ ဆရာက နာမည္ေတြရဲ႕ အေရွ႕ဆံုးအကၡရာကိုယူျပီး အမွတ္စဥ္မွတ္တယ္။ ဇက္ (Z) နဲ႔စတဲ့ ကြ်န္မနာမည္ေၾကာင့္ နံပါတ္က ေနာက္ဆံုးပဲ - နံပါတ္ ေျခာက္ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေျခာက္ ဂဏန္းကို ကြ်န္မ ၾကိဳက္တယ္။  ေရွ႔ဆံုုးကလူက ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းက ဘြန္ဆိုင္းဆိုတဲ့ သက္ၾကီးပုသစ္ပင္ေတြ စိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းဘူး။ စာအုုပ္ထဲက စာဖတ္ျပေနသလိုု အင္မတန္ ပ်င္းရိစရာ။ ဒုုတိယတစ္ေယာက္က မိန္းကေလး၊ သူ႔အသံကလည္း တိုုးလိုုက္တာ ဘာေျပာေနမွန္းကိုု မသိဘူး။ မနည္း စူးစိုက္ျပီး နားေထာင္ရတယ္။  ေျပာတာကေတာ့ ငယ္ငယ္က သူ အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ ရသာပိုု ႏြယ္ခ်ိဳအမွဳန္႔ေတြကို မိဘေတြမသိေအာင္ ခိုးစားတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ သူ အလြယ္တကူ လွမ္းမယူႏိုင္ေအာင္ အျမင့္မွာတင္ထားတဲ့ အမွဳန္႔ပုလင္းကို ခံုနဲ႔ တက္ယူ၊ အမွဳန္႔ေတြကို ဇြန္းနဲ႔ခပ္၊ ပါးစပ္ထဲ ပက္ထည့္ျပီး စားလိုက္တာမွာ အခန္႔မသင့္ျဖစ္ျပီး အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း ပိတ္လို႔ ေဆးရံုုေရာက္သြားတဲ့ အေၾကာင္းပဲ။ ကြ်န္မ အဲဒီ ရသာပို အမွဳန္႔ေတြကို သိသလား မသိဘူးလား၊ စားဖူးသလား မစားဖူးဘူးလား ျပန္စဥ္းစားရင္း ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္မွာေတာ့ အိပ္ငိုုက္သြားတယ္။ ဘာေျပာမွန္းကိုု မသိလိုုက္ဘူး မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္နဲ႔။ ေလးေယာက္ေျမာက္ ေကာင္ကေလးအလွည့္မွာ သူက ဆရာ့ကိုု လက္ခါျပတယ္။ သေဘာက သူ႔မွာ ေျပာစရာ မရွိဘူး ျပင္ဆင္မလာဘူး ဆိုုတဲ့သေဘာပဲ။ ဆရာက ေခါင္းယမ္းသလိုလို၊ ေခါင္းညိတ္သလိုလုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မကြဲျပားတဲ့ ဦးေခါင္းလွဳပ္ရွားမွဳတစ္ခုခုကိုု လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သင္တန္းအခန္း တစ္ခုလံုုး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ ငါးေယာက္ေျမာက္ သင္တန္းသားေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မလည္း မ်က္လံုးေတြ က်ယ္သြားတယ္။ သူက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ သူ ငယ္ငယ္က မရယ္တတ္ေတာ့ ရယ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေရးတို႔၊ ရယ္တတ္ေရး လမ္းညႊန္တို႔ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္တဲ့။ အဲဒါ စာတစ္အုပ္ထဲမွာပါသလို သူ႔အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေခါင္းကို အညိဳေရာင္ စကၠဴအိတ္ထူထူတစ္လံုုးနဲ႔ စြတ္ျပီး သားေရကြင္းနဲ႔ ဖြဖြ စည္းထားေပးတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ အဲလိုုဆိုုေတာ့ ေၾကာင္ဟာ ဘာမွ မျမင္ရလိုု႔ လမ္းကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္မေလွ်ာက္ႏိုင္ပဲ ဟိုတိုး ဒီတိုက္နဲ႔ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေနတာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာဖို႔တဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးရြားလိုက္တဲ့နည္းပါလိမ့္ေနာ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ သူက မိသားစုအေရးနဲ႔ ခရီးတိုတစ္ခု ရုတ္တရက္သြားဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ခရီးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေၾကာင္ကို ေခါင္းစြပ္ထားခဲ့မိတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ႏွစ္ရက္ခရီးက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေၾကာင္ဟာ သူ႔အိပ္ရာေဘးက စာအုပ္ပံုေလးေဘးမွာ သူ စြပ္ထားေပးတဲ့ စကၠဴအိတ္ ေခါင္းမွာစြပ္လ်က္သားနဲ႔ ေသဆံုုးေနခဲ့တယ္။ အဲဒါကိုု ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ သူ႔ရဲ႕ ေမ့ေလ်ာ့မွဳ ေပါ့ဆမွဳတိုု႔အတြက္ အေတာ္ေလး ထိတ္လန္႔ တုုန္လွဳပ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာင္အေသရဲ႕ ေခါင္းက စကၠဴအိတ္ကိုု သူ ျဖဳတ္ရမလား မျဖဳတ္ပဲ ဒီတိုုင္း ထားျပီး ေျမျမွဳပ္လိုက္ရမလား ေဝခြဲမရခဲ့ဘူး၊ ျပီးေတာ့ ႏွစ္ရက္အတြင္း ဒီေၾကာင္ ဘာျဖစ္လိုု႔ ေသသြားတယ္ဆိုုတာလည္း သူ စဥ္းစားလိုု႔ မရဘူး။ သူ႔စိတ္က ထင္လိုု႔ပဲလား မသိ ေၾကာင္ရဲ႕ ဦးေခါင္းဟာ စကၠဴအိတ္နဲ႔ ျပည့္လုုနီးပါး ေဖါင္းကားေနသလိုုပဲ တဲ့။ အဲဒီစကားအဆံုုးမွာ သူ ရုုတ္တရက္ ခံုမွာ ျပန္ထိုင္ခ်လိုုက္တယ္။ သင္တန္းဆရာအပါအဝင္ က်န္တဲ့သူေတြဟာ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္ေနဆဲ သူ ဘာဆက္ေျပာလာမလဲ၊ ေၾကာင္အေသကိုု ဘယ္လိုုရွင္းမလဲ၊ ေၾကာင္ရဲ႔ ဦးေခါင္းဟာ တကယ္ပဲ ၾကီးေနတာလား၊ ဒီနည္းဟာ တကယ္ပဲ ရယ္ေမာစရာျဖစ္ခဲ့သလား ဆိုုတာ ေမွ်ာ္ေနဆဲ။ သူကေတာ့ စာေမးပြဲမွာ ေမးခြန္းေတြ အကုုန္ေျဖဆိုုျပီး တာဝန္ေက်သြားတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္လို အတန္းေရွ႔ကို မ်က္ႏွာတည့္တည့္ထားလိုု႔ ေအးေအးသက္သာပဲ ထိုင္ေနတယ္။

ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေနလိုု႔ သူ႔ဆီက ဘာသံမွ ထြက္မလာေတာ့တာ ေသခ်ာျပီဆိုုမွ ဆရာက ကြ်န္မဖက္ကိုု လွမ္းၾကည့္တယ္။ နံပါတ္ ေျခာက္ လို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ ကြ်န္မက အသင့္ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္ကိုု ျဖန္႔ျပီး ကြ်န္မ ဂရုုတစိုုက္ စီစဥ္ ေရးသားလာခဲ့တာေတြကိုု ခပ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပီပီသသ ဖတ္ျပလိုုက္တယ္။

“လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးေခါင္း အေလးခ်ိန္ဟာ ခႏၵာကိုုယ္ အေလးခ်ိန္ရဲ႕ ရွစ္ရာခိုုင္ႏွဳန္းခန္႔နဲ႔ ညီမွ်ျပီး ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ေလးကီလိုခြဲကေန ငါးကီလိုအထိ ေလးလံတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါေတာင္ ဆံပင္ေတြရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကို ထည့္တြက္မထားရေသးဘူး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဟာ အဲဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္စီး ေလးလံတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုးကို လည္ပင္းရဲ႕ အကူအညီ အေထာက္အပံ့၊ လည္ပင္းရဲ႕ ၾကင္နာမွဳ၊ စာနာ နားလည္ေပးမွဳတို႔ေၾကာင့္သာ အမ်ားအျမင္မွာ တင့္တယ္စြာ တည့္တည့္မတ္မတ္ တည္ရွိႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ လည္ပင္းကသာ ေဖးေဖးမမနဲ႔ မကူညီရင္ ဒီေလာက္အေလးခ်ိန္ရွိတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုးကို အဆင္ေျပေျပ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ကြ်န္မတိုု႔ဟာ စာေရးခ်ိန္၊ စာဖတ္ခ်ိန္၊ ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ခ်ိန္ေတြမွာ ဦးေခါင္းရဲ႕ အေနအထားကိုု လည္ပင္းကေနတဆင့္ အေရွ႔ဖက္ကိုု အနည္းငယ္ ဆန္႔ထုတ္လိုုက္ၾကတယ္။ သာမန္အခ်ိန္မွာ လည္ပင္းဟာ ေလးကီလို ငါးကီလို ဆိုတဲ့ အေလးခ်ိန္ကို မွ်တေအာင္ ထိန္းထားရေပမဲ့ အဲ့ဒီလို ဆန္႔ထုုတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ အေလးခ်ိန္ ခုႏွစ္ကီလိုနီးပါးရွိတဲ့ ဦးေခါင္းကို လည္ပင္းက ဆြဲယူျပီး ထိန္းထားရျပန္တယ္။ အလားတူပဲ စမတ္ဖုန္းေတြနဲ႔ တက္ပလက္ အိုင္ပက္ စတာေတြကို ကြ်န္မတိုု႔ ငံုု႔ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ၊ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ လည္ပင္းဟာ အေလးခ်ိန္ ရွစ္ကီလိုေက်ာ္ ေလးလံသြားတဲ့ ဦးေခါင္းကိုု မွ်တေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ဆြဲငင္ ထိန္းသိမ္းေပးထားရျပန္တယ္။ တစ္ေန႔တာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ေတြဟာ လည္ပင္းကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုုကၡေတြ ေပးထားခဲ့ၾကသလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မညွာမတာ တာဝန္ယူခိုုင္းခဲ့ၾကသလဲ ဆိုတာ နည္းနည္းေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္...”

ကြ်န္မ စကားအဆံုးမွာ အခန္းဟာ လိုအပ္တာထက္ပိုျပီး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ကြ်န္မေျပာတဲ့အေၾကာင္းကိုု တကယ္ပဲ ေလးေလးနက္နက္ လိုုက္ပါ စဥ္းစား ေတြးေတာေနၾကတာလား၊ ခုုနက ေၾကာင္အေသရဲ႕ ဦးေခါင္း စကၠဴအိတ္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု ၾကီးထြားလာႏိုုင္တာ ဟုုတ္ မဟုုတ္… အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ လည္ပင္းအေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး တစ္ခုုခု ေတြးေနၾကသလားဆိုတာ ကြ်န္မ မသိႏိုင္ဘူး။ ထူးဆန္းတာက အခါမ်ားစြာမွာ လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးျပီး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေမာေနတတ္တဲ့ သင္တန္းဆရာပါ တိတ္ဆိတ္သြားတာ။ သင္တန္းနာမည္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္း ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာေလးကေတာ့ အဝါေရာင္ စမိုုင္းလီ ကာတြန္းရုုပ္ကေလးေတြ ျခံရံျပီး အခန္းနံရံမွာ ခပ္တည္တည္ ေနရာယူထားဆဲ။

****

တတိယေန႔ သင္တန္းခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအပါအဝင္ သင္တန္းသား သံုးေယာက္သာ က်န္ေတာ့တယ္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာလည္း အေတာ္ မလွေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သံုုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ရုုတ္တရက္ အေရးၾကီးကိစၥေပၚလာလိုု႔ တဲ့၊ ဆရာ့ကို ခြင့္ေတာင္းျပီး ျပန္သြားတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ တတ္ခ်င္ သိခ်င္လွတဲ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း ဆိုုတဲ့ သင္ခန္းစာေတြဟာ ဘယ္ကို ေရာက္လိုု႔ ေရာက္မွန္းမသိ၊ ဦးတည္ရာမဲ့သြားတာ သင္တန္းဆရာ ကိုုယ္တိုုင္ေတာင္ မရယ္ေမာႏိုုင္ေတာ့ေအာင္ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာက မွန္ကိုု ထပ္ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ျပံဳးဖိုု႔ ေျပာတယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ မေန႔က ေၾကာင္ရဲ႕ ဦးေခါင္းကိုု စကၠဴအိတ္စြပ္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ အဲဒီမွန္ခ်ပ္ကိုု ကိုုင္ေတာင္ မၾကည့္လိုုက္ၾကဘူး။

သင္တန္းဆရာရဲ႕ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ဟန္၊ ဘာလုုပ္လိုု႔ လုုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ဟန္ဟာ အင္မတန္ ထင္ရွားတယ္။ သူ ဝတ္ထားတဲ့ ဂ်က္ကက္က ဇစ္ကိုု တင္လိုုက္ ခ်လိုုက္နဲ႔ ကြ်န္မတိုု႔ ႏွစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္ျပီး တခုုခုုေျပာဖိုု႔ ၾကိဳးစားေနပံုပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အတန္းေရွ႔က အစိမ္းေရာင္ သင္ပုုန္းခ်ပ္ေပၚမွာ L A U G H & L O V E ဆိုတာကို စာလံုးၾကီးၾကီးနဲ႔ ခ်ေရးလိုုက္တယ္။ သူ ခ်ေရးလိုုက္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုုးေတြဟာ ညီညီညာညာ စီစီရီရီ မရွိဘူး။ အခုုမွ အဂၤလိပ္စာ စသင္ခါစ ကေလးတစ္ေယာက္ေရးထားသလိုု၊ စိတ္ေတြ လွဳပ္ရွားေနသလိုု မညီမညာ မသပ္မရပ္နဲ႔။ အဲဒါကို သူ႔ဟာသူလည္း သိပံုုရတယ္။ အဲဒီစာလံုုးေတြကိုု ျပန္ဖ်က္လိုုက္ ျပန္ေရးလိုုက္ လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္လိုၾကိဳးစားျပီး ေရးေရး အဲဒီ စာလံုးဆယ္လံုးဟာ ညီလာတယ္ကို မရွိဘူး၊ အေပၚေထာင္တက္သြားလိုုက္၊ ေအာက္စိုုက္သြားလိုုက္နဲ႔။ သူကလည္း ျပန္ဖ်က္လိုုက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား အသစ္ျပန္ေရးလိုုက္နဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ အတန္းေဖၚဟာ ကြ်န္မကို လက္ကာျပျပီး ဆရာ မျမင္ေအာင္ အခန္းထဲက ေျခေဖါ့ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။
အခန္းထဲ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္မ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာက မညီမညာ စာလံုုးေတြ ျပည့္ေနတဲ့ သင္ပုုန္းကိုု ဖ်က္ရင္း ဖ်တ္ဆို လွည့္ၾကည့္တယ္။ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ထိုုင္ေနတာ ေတြ႔လိုုက္ေတာ့ သူ နည္းနည္း အံ့ၾသသြားပံုုပဲ။ ကြ်န္မက ဟိုုတစ္ေယာက္ ထသြားတဲ့ ေနရာကို လက္ညွိဳးထိုုးျပျပီး တဆက္တည္းမွာ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုုတဲ့ သေဘာနဲ႔ လက္ကို ခါျပလိုုက္တယ္။ ဆရာက နားလည္သြားဟန္တူရဲ႕။ သူ ေရးလက္စ သင္ပုုန္းကိုု ေက်ာခိုုင္းျပီး ကြ်န္မေရွ႕ တည့္တည့္က ကုလားထိုင္မွာ လာထိုုင္တယ္။ ျပီးေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ သူ႔ ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြကိုု လက္နဲ႔ ထိုုးဖြေနတယ္။ ကြ်န္မ ဆက္ထိုင္ေနရမလား၊ ထ ထြက္သြားရမလား ဆိုတာ စဥ္းစားေနတုန္း...

ဆရာက ကြ်န္မမ်က္ႏွာကိုု ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မနာမည္ရဲ႕ အေရွ႕ဆံုုး စာလံုုးကို ေခၚျပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။ သူ႔စကားကိုု နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ (ပီပီသသ) တိတိက်က်ၾကီး ၾကားလိုုက္ေပမယ့္ ကြ်န္မ အထိတ္တလန္႔ ဒါမွမဟုုတ္ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနဲ႔ ဆရာ ဘာေျပာတာလဲဟင္ လိုု႔ ျပန္ေမးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဆရာက နည္းနည္း စိတ္လွဳပ္ရွားသလိုု မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ဆံပင္ကို သပ္ရင္း ခုုနက စကားကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေျပာတယ္။ သူ႔စကားအဆံုုးမွာ ကြ်န္မ သူ႔အလိုုလိုု ေအာ္ရယ္လိုုက္မိတယ္ (လို႔ ထင္တယ္)။ ဆရာက စိတ္တိုုသြားသလိုုပဲ… စားပြဲကို လက္သီးနဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ထုုျပီး ကိုယ္ မင္းကို ရယ္စရာ ေျပာေနတာ မဟုုတ္ဘူးကြ လိုု႔ ခပ္မာမာ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မ ေစာေစာက ျပဳလိုုက္တဲ့ အျပဳအမူဟာ ရယ္ေမာျခင္း ပဲ ဆိုုတာ နားလည္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာက အခုုနက သူ ႏွစ္ခါျပန္ေျပာတဲ့ စကားကိုပဲ ေနာက္တစ္ခါ (တတိယအၾကိမ္ အျဖစ္) ထပ္ေျပာျပန္တယ္။ သူက ထပ္ေျပာေတာ့ ကြ်န္မက ထပ္ ရယ္ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိသြားျပီ၊ ကြ်န္မဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာေနမိတာ ဆိုတာ ေကင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ရယ္ရတာ အရသာရွိလြန္းတာမိုု႔ ရယ္ျပီးရင္း ရယ္ရင္း (သိပ္ကိုု အရွိန္ရလာျပီး) ဆက္ကာ ဆက္ကာ ရယ္ေနမိတာ။

အဲဒီလိုု ရယ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ ေက်ာပိုုးအိတ္ကိုု ေကာက္ဆြဲျပီး အခန္းထဲက (သင္တန္းဆရာရဲ႕ ေရွ႕က) ကြ်န္မ တစ္လွမ္းခ်င္း ထြက္လာခဲ့တယ္။ အခန္းတံခါးဝကို ေရာက္တဲ့အထိ ကြ်န္မရဲ႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာသံဟာ အခန္းထဲမွာေရာ အခန္းအျပင္မွာပါ ပဲ့တင္ထပ္လိုု႔ေနတယ္။ အို… ရယ္လိုုက္ရတာ… သင္တန္းနာမည္ကိုုက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း ပါဆိုုမွ။ အခန္းအျပင္ဖက္ ေလွခါးဝမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ သင္တန္းနာမည္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုု လက္နဲ႔ အသာ လွမ္းတိုု႔ထိရင္း ကြ်န္မ အေတာမသတ္ ဆက္ရယ္ေနမိျပန္တယ္။ ရယ္ရင္းနဲ႔ ေမာဟိုုက္လာတဲ့အထိကို ကြ်န္မ ရယ္ေနမိတာ။ ေလွခါးထစ္ေတြက မဆင္းခင္ သင္တန္းအခန္းထဲ (ေနာက္ဆံုုးအေနနဲ႔) တစ္ခ်က္ကဲၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အခုန ေနရာမွာ ထိုုင္ေနဆဲ၊ ဆံပင္စုုတ္ဖြားနဲ႔ ေခါင္းကို စားပြဲေပၚ ထိုုးစိုုက္ျပီး ေမွာက္ခ်ထားတဲ့ သင္တန္းဆရာကိုု ေတြ႔ရတယ္။ ရယ္ခ်င္စိတ္ဟာ ကြ်န္မ ဗိုုက္ထဲကေန လည္ေခ်ာင္းနားအထိ တလိပ္လိပ္နဲ႔ ထပ္တက္လာခဲ့တာ။ သူ႔ကိုုၾကည့္ရင္း အသံအုပ္အုုပ္နဲ႔ (အားနာပါးနာ) ကြ်န္မ ရယ္မိျပန္တယ္။ ခဏေနေတာ့ သင္တန္းအခန္းဝကေန ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေလွခါးကို တစ္ထစ္ခ်င္း ဆင္းေနရင္းမွာလည္း ကြ်န္မ အရွိန္မေသႏိုုင္ပဲ ဆက္ရယ္ေနမိတယ္။ ေလွခါး ေအာက္ဆံုးထစ္ကိုု ေရာက္ေတာ့ အသက္ ေလး ငါးႏွစ္အရြယ္ ဂါဝန္ ပန္းႏုုေရာင္နဲ႔ ခ်စ္စရာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ကို (ေလွခါးရင္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့) သင္တန္းဆိုင္းဘုတ္ကို လက္ညွိဳးညႊန္ျပရင္း “သိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား သိပ္ေကာင္းတဲ့ သင္တန္းပဲ...” လိုု႔ အရယ္တဝက္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။ ကေလးမေလး နားလည္ မလည္၊ ရယ္ မရယ္၊ သင္တန္းသြားတက္ မတက္ေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္မကေတာ့ တလမ္းလံုုး အဆက္မျပတ္ ရယ္ေနမိတာပဲ။

သက္ေဝ
(၁၉ ေမ ၂၀၁၆)


 - ၂၀၁၇ ေမလ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။