Look back to memory lane

ဟိုးအရင်နှစ်တွေက Memory အဟောင်းတွေ ပြန်ကြည့်မိရင် စိတ်က ရုတ်တရက် နူးညံ့ ကြည်လင်သွားသလိုပဲ... ချက်ချင်းကို စာအသစ်တွေ ရေးဖွဲ့ချင်စိတ်လည်း ဖြစ်လာမိတယ်။ ဒါမယ့်လည်း စိတ်ကူးသက်သက်ပါပဲ...

Facebook သုံးခဲ့တဲ့ သက်တမ်း ၁၅ နှစ်ကျော်... နေ့စဉ် Memory မှာ အစီအရီ ပေါ်လာတဲ့ ကိုယ် ရေးခဲ့တဲ့စာတိုပေစတွေ... ကိုယ် ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓါတ်ပုံတွေ... ဟိုတစ ဒီတစ သီချင်းအပိုင်းအစတွေ... ပြီးတော့ ချစ်သူ ခင်သူ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အပြန်အလှန် ပြောဆို ရယ်မောထားကြတဲ့ ကော်မန့်တွေ... သိပ်လွမ်းစရာကောင်းတာပဲ... 

ဘဝမှာ ကိုယ်ရေးခဲ့ဖူးတဲ့စာကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ဖတ်ရင်း မျက်ရည်ဝဲရတဲ့ အဖြစ်ကို မကြာခဏ ကြုံခဲ့ဖူးပြီ။ သူများတွေအတွက် ဘာမှ မဖြစ်လောက်တဲ့ စာတပိုဒ်ပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ ရေးခဲ့သမျှ စာတွေရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ဖတ်လို့ကောင်းရုံ စာကြောင်းတွေ လှပရုံသက်သက် ရေးထားခဲ့တာ မဟုတ်လေတော့ ခံစားရတယ်။ 

ပူပန်ကြောင့်ကြစရာတွေ နည်းပါးသွားတဲ့ အသက်အပိုင်းအခြားတစ်ခုကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာ လုပ်မယ်လို့ တွေးထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ စိတ်ကူးတွေ ရေစုန်မျောခဲ့ရတာ လေးနှစ်ကျော်ပြီပေါ့... ဒီလိုခံစားရတာ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်တာလည်း သေသေချာချာ သိထားပါရက်နဲ့ သတိရလို့ တွေးမိတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဒီလိုခေတ်ဆိုးကြီးထဲက လွတ်မြောက်ဖို့ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ အားထည့်ပြီး ကြိုးစားနေခဲ့တာလည်း ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိပါပဲ... 

အိမ်ပြန်ရမယ့် အချိန်တွေ၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါး ပျော်ရွှင်ရမယ့် အချိန်တွေ မြန်မြန် ရောက်ချင်ပါပြီ...

ကိုကိုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်

သစ်သားတံတား အစပ်မှာ ထိကရုန်းပင်လေးတွေ...

ထိလိုက်တာနဲ့ အရွက်လေးတွေ ယှက်ပြီး လှလှပပ ပိတ်သိမ်းသွားတဲ့ ထိကရုန်းပင်တွေကို တစ်ခုချင်း ခပ်ဖွဖွ လိုက်ထိကြည့်နေခဲ့တယ်... ညနေက။ 

သူ့ရဲ့ အင်္ဂလိပ်နာမည် Mimosa ဆိုပေမယ့် Touch me not လို့ လူသိများတဲ့၊ မြေပြင်နဲ့ နီးနီးမှာ ငြိတွယ်နေကြတဲ့ ချစ်စရာ အပင်လေးတွေ။ ပန်းနုရောင် ပန်းပွင့် လုံးလုံးသေးသေးလေးတွေက ဘောလုံးလေးတွေနဲ့ တူတယ်၊ တို့ ထိကြည့်တော့လည်း သူတို့ရဲ့ အထိအတွေ့ဟာ သိပ်နူးညံ့တာပါပဲ။ Touch me not - ငါ့ကို မထိပါနဲ့ - လို့ အမည်ရတဲ့ အပင်ကလေး အရွက်ကလေးတွေပေမယ့် မြင်သူတိုင်းက ထိချင်လှတယ်။ မတို့ မထိပါနဲ့ ဆိုနေမှ ပိုပြီး တို့ထိချင်ကြတာ လူ့သဘာဝပဲလား။ လက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတလျောက်မှာ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်စွာ မျက်လွှာချသွားတဲ့ စိမ်းရင့်ရင့် ထိကရုန်းရွက်တွေကို ကြည့်ရင်း အတွေးတွေဟာ မကြာသေးတဲ့ အဲဒီညနေခင်းကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့တယ်။

 

အဲဒီညနေက မိုးရွာရင်ကောင်းမှာပဲလို့ တောင့်တမိသေးတယ် ဒါပေမယ့် မရွာပါဘူး၊ မိုးရိပ် မိုးရောင်တွေ ကင်းစင်လို့၊ ခပ်ဖျော့ဖျော့ နေရောင်ခြည်တန်းတွေပဲ ရှိတယ်။ နက်ပြာရောင် တီရှပ်ပေါ်မှာ ရှပ်လက်ရှည်ကို လက်နည်းနည်း ပြန်ခေါက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ထပ်ဝတ်ထားလို့ ရနေတာကို ကြည့်လိုက်ရင် ပူအိုက်မနေဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ 

ညနေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နေဝင်ချိန်ဖက်ကို ရောက်မှန်းမသိ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ တကယ်တော့ နေဝင်ချိန်တွေ သိပ်လှတယ်ဆိုတာ အရင်က သိပ်သတိမထားမိပါဘူး။ အဲဒီညနေခင်းကျမှ...။ ကြည့်ပါဦး... သိပ်လှတာပဲနော်၊ တိမ်ကင်းစင်ပြီး ပြာရီလဲ့နေတဲ့ ကောင်းကင်ရယ်၊ သစ်ပင်တွေကို လေတိုးသံ သဲ့သဲ့ရယ်၊ အိပ်တန်းတက်ခါနီး ငှက်ကလေးတွေရဲ့ တေးသံတစ်ချို့ရယ်... ဒါ တစ်နေ့လုံးရဲ့ အလှပဆုံးအချိန်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီလို အလှပဆုံးအချိန်မှာ ချစ်တဲ့သူ နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေခဲ့ရတယ် ဆိုတဲ့အဖြစ်ထက် ပိုပြီးလှပ ပြည့်စုံတဲ့ အဖြစ်မျိုး လောကမှာ ရှိနိုင်သေးလို့လား။

 

ကိုယ် ချစ်ရတဲ့ သူ့ကို အနားမှာထားလို့ ညနေ နေဝင်ချိန်အလှကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသူတစ်ယောက်လို အံ့သြတကြီး ငေးမောရင်းက ပြုံးမိတယ်။ လမ်းဘေးတလျောက်က အရွက်နီနီနဲ့ သစ်ပင်တွေကလည်း ပြုံးကြည့်နေကြသလိုပါ။ အဲဒီလို ပြုံးပျော်နေရင်းကပဲ ဂငယ်ကွေ့ ကွေ့ရမယ့် လမ်းဖြတ်ကလေးကို ကျော်ချသွားခဲ့တာ။ ဒီတော့ ပြုံးရုံမဟုတ်ပဲ နှစ်ယောက် အတူတူ အသံထွက် ရယ်မောမိတာပေါ့။ မှားဖြစ်အောင် မှားလိုက်သေးတာနော် ဒါပေမယ့် ရပါတယ်... ဟိုးရှေ့မှာ နောက်တစ်ကွေ့ ရှိတယ် အဲဒီက ပြန်ကွေ့လို့ ရသေးတယ်... (ဘဝကတော့ အရှေ့နားမှာ ပြန်ကွေ့ချင်လို့ ရ မရ မသေချာဘူး - ဒါက အသံမထွက်ပဲ စိတ်ထဲက ပြောလိုက်မိတဲ့ စကားပါ)

 

ညနေခင်းဟာ လှပသလို စိတ်ကူးတွေကို ဆူးတွေနဲ့ နှင်းဆီနီနီတစ်ပွင့်ပမာ ရဲရင့်စေခဲ့သေးတယ်။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ ကိုကို့ကို ကိုကို လို့ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်ကြည့်ဖို့၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်း မျက်လုံးတွေထဲကို တည့်တည့် မော့ကြည့်လိုက်ဖို့၊ ကိုကိုနဲ့ လက်ချင်းတွဲရင်း လမ်းလျှောက်ကြဖို့ ၊ ရေကန်လေးရဲ့ အစပ်မှာ အတူတူထိုင်နေတုန်း ပုခုံးစွန်းကို ခဏလေးဖြစ်ဖြစ် မှီထားလိုက်ဖို့၊ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မတွေ့ရခင် လွမ်းနေရမယ့် အလွမ်းတွေထဲက တစ်ချို့ကို ကိုကို့ ရှပ်ကော်လာ အပြာလေးထဲ (မမေ့မလျော့) ခွဲထည့်ပေးလိုက်ဖို့...။ ဟုတ်ပါရဲ့... စိတ်ကူးတွေကဖြင့် မဆန်းသစ်ပေမယ့် စိမ်းလန်း ရဲရင့်လို့။

ညနေခင်းဟာ အလင်းရောင်တွေ ပါးလျချိန်မှာ ဝါကျင့်ကျင့် မီးတိုင်လေးတွေရဲ့ အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့ကြားမှာ ပိုလို့တောင် လှပနေခဲ့သေးတယ်။ 

 

 

၁၉ နာရီ ၃၁ မိနစ်...

နာရီကို ဖျတ်ကနဲ လှမ်းအကြည့်မှာ ၁၉ နာရီ ၃၁ မိနစ်လို့ တွေ့ရတယ်။ ညနေရဲ့ အလှဆုံး အချိန်။ သစ်သားတံတားလေးက ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်။ တံတားဘောင်ကနေ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်တော့ ကန်ရေပြင်ထဲမှာ ကြာဖြူ အငုံအဖူးလေး တစ်ခု။ နီးနီးလေး ဆိုတဲ့ အသိစိတ်ဟာ အရာရာကို ပြီးပြည့်စုံစေခဲ့... ပြီးတော့ အရာရာကိုလည်း မေ့လျော့နေစေခဲ့ပါတယ်။ အခု နီးနီးလေးဆိုပေမယ့် ခဏကြာရင် ဝေးရဦးမယ် ဆိုတဲ့ အသိကတော့ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် အတူရှိနေရ နီးနေရတဲ့ အချိန်လေးကို စုံမက်ဖို့ သူပြောတော့ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် တိတ်တိတ် ခိုးချမိတယ်။ မပျော်တတ်သူတစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်လာအောင်၊ အခါများစွာမှာ တက်ကြွမှုနည်းပါးပြီး ငေးနေတတ်သူတစ်ယောက်ကို ပြုံးရယ်ရွှင်မြစေအောင် အဲဒီ ညနေခင်းနဲ့ ကိုကိုက တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ 

 

ညက သူ့အချိန်နဲ့သူ မှောင်သွားတော့ အရာရာ မဖြစ်မနေ အဆုံးသတ်လိုက်ရတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ အများကြီး ကျန်နေခဲ့တယ် မတင်မကျ ဖြစ်ရပ်တွေ ၊ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်မယ့် စိတ်အတွေးတွေ နဲ့ နောင်တ တချို့ ... ပြီးတော့ မေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး မမေးဖြစ်လိုက်တဲ့ မေးခွန်း တချို့နဲ့ ဆိုပါတော့။

 

အလာလမ်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ရေကန်ထဲက ကြာဖူးလေးကပဲ အပြန်ကျတော့ ကြာပွင့်ကလေးအဖြစ်နဲ့ လှပနေခဲ့တာ မထင်မှတ်ပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ခွဲရတော့မယ့် အချိန်လေးအတွက် အလွမ်းတွေ ဝေဝေဆာဆာ ဖူးပွင့်ခြင်းရဲ့ သင်္ကေတ လား။ ဒါပေမယ့်... သီချင်းတစ်ပုဒ်မှ နားမထောင်လိုက်ရ၊ သူ့နှုတ်ဖျားက သီချင်း ညည်းသံ တပိုင်းတစလေးမှ မကြားလိုက်ရတဲ့ ညနေ၊  မေ့လျော့နေခဲ့ကြတာမျိုး မဟုတ်ပါပဲ အတွေးကိုယ်စီ အလွမ်းကိုယ်စီနဲ့ နှု တ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြတာနော်။ 

 

နောက်ဆုံးတော့ ညနေခင်း စိတ်ကူးတွေဟာ ညနေခင်းမှာပဲ ထိကရုန်းပင်လေးတွေလို ပိတ်သိမ်း ငြိမ်သက်၊ ဘယ်သူကမှလည်း မတို့ မထိရပါပဲနဲ့။ 

 

သေချာတာက နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းရဲ့ ခပ်နွေးနွေး နေရောင်ခြည်တန်းတွေရဲ့ အထိအတွေ့မှာ ထိကရုန်းပင်လေးတွေဟာ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ပြန်လည်နိုးထခွင့် ကြုံကြရလိမ့်မယ်။ မိုးစက်မိုးပေါက်ကလေးတွေ ရွာကျလာရင်လည်း သူတို့ အေးအေးမြမြ နိုးထကြရလိမ့်မယ်။ နှင်းငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းလာတဲ့အခါမှာလည်း နှင်းစက်လေးတွေက ဖွဖွညင်သာ နှိုးကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ မတို့ မထိရပါပဲ အလိုအလျောက် ပိတ်သိမ်းထားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ရဲရင့်စိတ်ကူးတွေကတော့ ဘယ်အချိန် ဘယ်အခါကျမှ ဘယ်လိုကြောင့် ပြန်လည်နိုးထလာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

 

သက်ဝေ

(၁၁-၁၁-၂၀၁၉)

တစ်နေ့သော နေသာချိန်

နေရောင်လေး တစွန်းတစ မြင်နေရတဲ့ မနက်ခင်းကို ကြည်နူးစိတ်အပြည့်နဲ့ ငေးကြည့်နေမိချိန်မှာ ရုတ်တရက် တိမ်ညိုတွေ လွင့်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်း... မိုးတွေ ရွာချလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးထားမိမှာလဲ။ အဲဒီလိုပဲ... မနေ့က အထိ ကြည်လင် လန်းဆန်းနေတဲ့ စိတ်တွေဟာ နောက်တစ်နေ့မှာ ရုတ်ချည်း နောက်ကျိ ရှုပ်ထွေးသွားရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးထားမိမှာလဲ။

မိုးတွေ သည်းသည်းထန်ထန် ရွာတဲ့ နေ့တွေတိုင်းမှာ အပြင်မထွက်တော့ဘူး၊ အနွေးထည်ဝတ်မယ်၊ ကော်ဖီသောက်မယ်၊ စာဖတ်မယ်ဆိုပြီး စိတ်အေး လက်အေး ပျော်ရွှင်သွားလေ့ရှိပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ကိုယ် မပျော်ရွှင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဟုတ်တယ်... ဒီနေ့ ကိုယ် မပျော်ဘူး။ ပြတင်းတံခါးကတဆင့် မြင်နေရတဲ့ တံစက်မြိတ်က မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း တစုံတရာကို တမ်းတ လွမ်းဆွေးနေခဲ့တယ်။ တကယ်ဆို လောကမှာ ကိုယ် အမြင်ချင်ဆုံးအရာက သူ့ရဲ့ စိတ်ချမ်းမြေ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ ဆိုတာ ဒီနေ့မှာ ပိုပြီး လေးနက် သေချာသွားခဲ့တယ်။ 

 

 

မိုးက ရွာလိုက်တာ... မိုးရေစက်တွေကလည်း ထူထပ်သိပ်သည်း နေတာပါပဲ။ လျှပ်စီးလက်တာနဲ့ အတူတူ ကပ်ပါလာတဲ့ မိုးခြိမ်းသံကလည်း တစ်ကြိမ်နဲ့ တစ်ကြိမ် အတော်လေးကို စိတ်တယ်။ မိုးကို ချစ်တဲ့သူနှစ်ယောက်အတွက် ဘယ်လောက် အေးချမ်းချင်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ နေ့တစ်နေ့လဲ... ဒါပေမယ့် သူလည်း အေးချမ်းနေမှာ မဟုတ်သလို ကိုယ်လည်း မအေးချမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ကိုယ် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ... စဉ်းစားကြည့်တော့ ကိုယ် လုပ်ပေးနိုင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး တိတ်ဆိတ်နေပေးဖို့ပါပဲ။ 

တံစက်မြိတ်ကို မြင်နေရတဲ့ ပြတင်းပေါက်က သစ်သားတံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ အိပ်ရာဘေးက စာကြည့်မီးအိမ်ကို ခလုတ်ပိတ်၊ ဖွင့်လက်စ စန္ဒရား တီးလုံးသက်သက် ဓါတ်ပြားကို စက်ထဲက ထုတ်၊ ဓါတ်ပြားစက်ကိုပိတ်ရင်း တဆက်တည်း မီးခလုတ်ကိုပါ လှမ်းပိတ်လိုက်တယ်။ အလင်းရောင် တစွန်းတစ ဝင်နေသေးတဲ့ မှန်ပြတင်းက နက်ပြာရောင် ခန်းဆီးစကိုလည်း တင်းတင်း ဆွဲပိတ်လိုက်တယ်။ 

အရာရာဟာ ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်၊ ဘယ်လိုအလင်းရောင်မျိုးမှ မတိုးတော့တဲ့အခန်းကို တချက် ဝေ့ကြည့်ပြီး လွတ်နေတဲ့ (အမြဲ အလွတ်ထားလေ့ရှိတဲ့) အခန်းထောင့်လေးမှာ သွားထိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အခန်းထောင့်ချိုးနေရာလေးဟာ ကိုယ့်ကို အင်မတန် နွေးထွေးစေတဲ့ နေရာလေး... သူ့ကိုသတိရတိုင်း သွားထိုင်နေကျ နေရာလေး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်တိုင်းမကျရင် အပြစ်ပေးသလို သွားပုန်းနေကျ နေရာလေး၊ စိတ်ထိခိုက်ရင် တိတ်တိတ် မျက်ရည်ကျလို့ ရတဲ့ နေရာလေး၊ ကိုယ့် တစ်ကိုယ်စာ ခံစားရသမျှကို ကွယ်ဝှက် လုံခြုံစေတဲ့ နေရာလေး...။ အခုလည်း အဲဒီနေရာလေးမှာ သွားထိုင်ရင်း စုစည်းလို့ ရသမျှ အာရုံတွေ အကုန်လုံး သူ့ဆီကို ဦးတည် စေညွှန်းရင်း... အခိုက်အတံ့တစ်ခုတော့ ငြိမ်သက်နေပါရစေ... 

တစ်နေ့သော နေသာချိန် 

ရည်စူး မျှော်လင့်ပြီး... ❤️

သက်ဝေ

(၁ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၂)

မိသားစု ထမင္းဝိုင္း

မိသားစု စံုစံုညီညီ အတူတူစားျဖစ္ၾကတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္ခုဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈပါ။ ေခတ္ေတြက ေျပာင္း၊ လူေနမႈစနစ္ေတြက ေျပာင္း၊ အေျခအေနေတြက ေျပာင္းလာေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မိသားစုေတြဟာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ၊ တစ္ႏိုင္ငံစီ တကြဲတျပား ေနထိုင္ ရွင္သန္ၾကရဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာပါတယ္။ အဲဒီအခါ မိသားစု စံုညီတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္စု ျဖစ္ဖို႔ သိပ္ခက္ခဲလာပါတယ္။

အဲဒီအေၾကာင္းကို ေရးမယ္လို႔ ေတးထားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ေရးခ်င္တာေတြက အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနလို႔ အဆင္ေျပသလို အပိုင္းခြဲၿပီး စာစီၾကည့္ပါ့မယ္။ အခု ပထမဆံုး ကြ်န္မရဲ႕ အဖိုးအေၾကာင္းကေန စေျပာပါရေစ...

အဖိုးဟာ ေရွးေခတ္က ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး ႐ိုး႐ိုးေအးေအး ျမန္မာအဖိုးအို တစ္ေယာက္ ဆိုေပမယ့္ ထမင္းစားတဲ့အခါ သိပ္ျမန္မာမဆန္လွသလို စည္းကမ္းလည္း အေတာ္ႀကီးတတ္ပါတယ္။ ထမင္းဝိုင္းမွာ ဟင္းရည္ ပန္းကန္လံုး တစ္လံုးထဲက အတူခပ္စားတာမ်ိဳး မလုပ္ရ၊ ထမင္း ဟင္းပန္းကန္ ႏႈတ္ခမ္းေတြမွာ ဟင္း အစအနေတြ ေပ မေနရ၊ ဟင္းခပ္ရင္ တစ္ေယာက္ယူၿပီးမွ တစ္ေယာက္က ေစာင့္ယူရ၊ ေသာက္ေရခြက္၊ လက္သုတ္ပဝါ တစ္ေယာက္တစ္ခု သံုးရ စသည္ျဖင့္ပါ။ ထမင္းကို ထမင္းစားပြဲမွာသာ ထိုင္စားရပါတယ္ ဧည့္ခန္းတို႔ အိပ္ခန္းတို႔လို တျခားေနရာေတြမွာ မစားရပါ။ ၿပီးေတာ့ Table Manner လို႔ ေခၚရမလား... ပန္းကန္ ဇြန္း ခက္ရင္း လက္သုတ္ပဝါ၊ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး ေရေႏြးၾကမ္း ပန္းကန္၊ ေကာ္ဖီပန္းကန္၊ ဟင္းရည္ေသာက္ ပန္းကန္၊ အခ်ိဳစားတဲ့ ပန္းကန္၊ အ႐ိုးပန္းကန္ စသည္ျဖင့္ အကုန္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထားၿပီး သံုးရပါတယ္။ အခ်ိဳပြဲပန္းကန္ကို အ႐ိုးပန္းကန္ လုပ္လို႔ မရသလို ဟင္းခ်ိဳပန္းကန္လံုးထဲ အသားဟင္းတို႔ အရြက္ေၾကာ္တို႔ ထည့္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ အေသးအဖြဲေလးေတြ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလို စည္းကမ္းရွိရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မနက္ ည ထမင္းစားခ်ိန္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရွိရပါတယ္။ အဖိုးရဲ႕ မနက္စာ စားခ်ိန္ဟာ ဆယ္နာရီခြဲ ျဖစ္ၿပီး ညစာကို ငါးနာရီခြဲမွာ စားပါတယ္။

ကြ်န္မတို႔ နည္းနည္း အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အဖိုးကို ထမင္းစားေတာ့မလား ျပင္လိုက္ေတာ့မယ္ လို႔ ေျပာရင္ သူက ဘယ္ႏွစ္နာရီ ရွိၿပီလဲ လို႔ ျပန္ေမးေလ့ပါတယ္။ အဖိုး ဆာရင္ ဒီေန႔ နည္းနည္း ေစာေစာ စားေလ ဆိုတာမ်ိဳး သူ႔ကို သြားလုပ္လို႔ မရပါဘူး၊ မနက္ ဆယ္နာရီ မခြဲမခ်င္း ဆာတယ္ မေျပာတတ္သလို တကယ္ ဆာမေနေသာ္လည္း ညေန ငါးနာရီခြဲဆို မျဖစ္မေန စားတတ္ပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ကြ်န္မတို႔က အဖိုးရဲ႕ ထမင္းစားခ်ိန္ဟာ ဗိုက္ဆာတာနဲ႔ မဆိုင္၊ နာရီနဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္ တို႔၊ ဆာတဲ့ အခ်ိန္စားမွ ၿမိန္မွာေပါ့ တို႔ ရယ္သလို ေမာသလို ဆရာလုပ္သလိုနဲ႔ ေျပာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုေျပာရင္ အဖိုး စိတ္ဆိုးမယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ စိတ္မဆိုးပါဘူး ရယ္ပဲ ရယ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို အစားအေသာက္ကို စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ အခ်ိန္နဲ႔ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ တိုင္းထြာ စားေသာက္ ေနထိုင္ခဲ့လို႔လည္း အဖိုးဟာ သူ႔အသက္ ကိုးဆယ့္သံုးႏွစ္အထိ ေရာဂါေဝဒနာ ကင္းကင္းနဲ႔ က်န္းက်န္းမာမာ ရွင္သန္ေနထိုင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မီးဇာကုန္ ဆီခမ္း ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္လေလာက္ အစားမ်ားမ်ား မဝင္၊ မစားႏိုင္ေတာ့ပဲ အိပ္ရာထဲ လဲၿပီး ေနာက္ တစ္လ ေလာက္မွာ ဘာေဝဒနာမွ ႀကီးႀကီးမားမား မခံစားရပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္မတို႔ေတြ တစ္ခါတစ္ခါ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ပန္းကန္ထဲ ထမင္းထည့္၊ ဟင္းေတြထည့္၊ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းတပ္ၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ မ်က္ႏွာအပ္ရင္း ေတြ႕ရာေနရာမွာ အလြယ္တကူ စားလိုက္ခ်င္တာမ်ိဳး၊ တူတစ္စံုနဲ႔ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ တစ္ပန္းကန္ဆြဲၿပီး တီဗီေရွ႕ သြားထိုင္စားတာမ်ိဳးကို အဖိုးသာ ျမင္ရင္ ေျပာမွာလို႔ သတိရ ရသြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကိုယ္ရွိန္သတ္ၿပီး တီဗီေရွ႕မွာ သြားစားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္၊ ထမင္းပန္းကန္ ဟင္းပန္းကန္ေတြကို စားခ်င္စဖြယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ခင္းက်င္းၿပီး ထမင္းစား စားပြဲမွာ ေျပာင္းထိုင္ရပါတယ္။ ၿပီးစလြယ္ လုပ္ခ်င္တဲ့ အက်င့္ကို ေဖ်ာက္ရပါတယ္။ အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ ညစာ နဲ႔ ပိတ္ရက္ေတြမွသာ အိမ္မွာ ခ်က္ျဖစ္ စားျဖစ္တယ္ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီလို စားျဖစ္တဲ့ အနပ္တိုင္းမွာ ထမင္း ဟင္းကို အခ်ိန္မွန္မွန္ ေအးေအးေဆးေဆး စားျဖစ္ဖို႔ အားထုတ္ရပါတယ္။

ဒီတစ္ခါ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မိသားစု ထမင္းဝိုင္း နဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က တန္ဖိုးမထားျဖစ္၊ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာ မသိ နားမလည္တဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေလးလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ အဖိုးကို အခ်ိန္မွန္မွန္ ထမင္းဟင္း ခူးခတ္ေကြ်းၿပီးရင္ ကြ်န္မတို႔လည္း အဆင္ေျပသလို စားလိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ မိသားစု နည္းတဲ့အျပင္ ေဖေဖက အေဝးမွာဆိုေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ငယ္ဘဝ ထမင္းဝိုင္းဟာ တစ္ႏွစ္ခြဲမွာ တစ္လ ေလာက္သာ လူစံုႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါလည္း အခါမ်ားစြာမွာ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ အခ်ိန္ညႇိမရ၊ ညႇိဖို႔လည္း မႀကိဳးစားျဖစ္ပဲ အိမ္အကူေတြ ျပင္ေကြ်းတဲ့အတိုင္း အဆင္ေျပသလို စားလိုက္ၾကတယ္လို႔သာ မွတ္မိပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အမ်ိဳးသားအိမ္ကို တစ္ပတ္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ဆိုသလို အလည္သြား ထမင္းစားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါ သူတို႔အိမ္မွာ မိသားစု စံုမွ ထမင္းစားတဲ့ ခ်စ္စရာ အေလ့အထကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ညစာေပါ့။ မိဘေတြက အလုပ္၊ သားသမီးေတြက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြမို႔ မနက္စာအတြက္ ထမင္းဘူးကိုယ္စီနဲ႔ သြားၾကေပမယ့္ ညစာကို လူမစံု မခ်င္း မစားတတ္ၾကပါဘူး။ ညီမ အငယ္ေလးေတြ (ကေလးေတြေပါ့) ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆာေနပေစ အေဖ အေမေတြ ျပန္မလာေသးရင္ အဆာေျပ မုန္႔စား ေရေသာက္ျပီး ေစာင့္ပါတယ္။ အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ အေဖ ဘယ္ေလာက္ပဲ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနပါေစ ဘယ္သူမွ အရင္စားထားႏွင့္လိုက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ လူမစံုမခ်င္း ေအးေအးေဆးေဆး ေစာင့္စားၾကတဲ့ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ အက်င့္ေလးကို အင္မတန္ သေဘာက်မိပါတယ္။

လူစံုတဲ့ ထမင္းဝိုင္းေလးဟာ စကားသံ ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ ဆူညံ စည္ကားလွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ဟင္းဘယ္ႏွစ္ပြဲရွိရွိ ရွိသမွ် ဟင္းပြဲတိုင္းကို အေဖ အေမ က စၿပီး ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ အလွည့္က် ယူၾကရပါတယ္၊ အငယ္ဆံုးေလးက အေနာက္ဆံုးမွ ယူရမယ့္သူမို႔ သမီး ဗိုက္ဆာၿပီ ျမန္ျမန္ ယူၾကပါဗ်ိဳ႕ ဆိုတာ ထမင္းဝိုင္းမွာ အၿမဲ ၾကားေနက် စကားသံပါပဲ။

အဲဒီ အေလ့အထဟာ အေဖ အေမတို႔ ဆီကေန ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားဆီကို ပါလာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မလို အစားမ်ားမ်ား မစားတတ္၊ အခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္ စိတ္ပါမွ ဆာမွ စားခ်င္တာ ေကာက္စားတတ္၊ ေတြ႕ရာေနရာမွာထိုင္ရင္း စာဖတ္ရင္း ေကာ္ဖီေလာက္ မုန္႔ေလာက္နဲ႔သာ အလြယ္တကူ ၿပီးလိုက္ခ်င္တတ္တဲ့သူကို ထမင္းစားပြဲမွာ အခ်ိန္နဲ႔ စားတတ္ဖို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေခၚတတ္ပါတယ္။ ထမင္းမစားခ်င္ဘူး ေျပာရင္လည္း ေရခဲမုန္႔ အာလူးေၾကာ္ ေကာ္ဖီ စသည္ျဖင့္ စားခ်င္တာ တစ္ခုခု ယူလာၿပီး စားပြဲမွာ လာထိုင္ေနဖို႔ ေခၚတတ္ပါတယ္။ သားေလးကိုလည္း ငယ္ငယ္ေလးထဲက ထမင္းဝိုင္းမွာ တစ္ခ်ိန္တည္း အတူတူထိုင္စားတတ္ဖို႔ (သူ စားခ်င္တဲ့ စားတတ္တဲ့ စားစရာေတြ ေကြ်းၿပီး) ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ သားက မဆာေသးလို႔ ေနာက္မွ စားခ်င္ စားပါေစလို႔ ကြ်န္မက ေျပာရင္ မႀကိဳက္ခ်င္၊ ဆာသေလာက္ အတူတူစားပါေစ လို႔ ေခၚတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေတြ ၾကာလာေတာ့လည္း အရာရာဟာ ေနသားတက်နဲ႔ အက်င့္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာပါပဲ။

အက်င့္ဆိုတာ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ေသာ္လည္းေကာင္း စိတ္ထဲက သိမွဳနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိမွဳနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ ရည္ရြယ္လို႔ျဖစ္ေစ၊ မရည္ရြယ္ပဲနဲ႔ ျဖစ္ေစ ကိစၥရပ္တစ္ခုကို အၾကိမ္ေရမ်ားစြာ မပ်က္မကြက္ အခ်ိန္မွန္ ဖန္တီးေႏုျဖစ္ျခင္းလို႔ ဆိုၾကတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြကို ေန႔ရက္ အခ်ိန္နာရီေတြထဲမွာ ပံုမွန္ မပ်က္မကြက္ ျပဳလုပ္ေနျဖစ္ခဲ့တဲ့အခါ အဲဒီ အက်င့္ ဆိုတာကို (မသိလိုက္ မသိဖာသာ) အစျပဳမိရက္သား ျဖစ္လာတာပဲ မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႔ သံုးေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ မိသားစုေလးဟာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ညႇိယူစရာ တိုင္ပင္စရာ မလိုပါပဲ ညေနစာေတြ အၿမဲ အတူတူ စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ထမင္းဟင္း ဖြယ္ရာတဲ့ေန႔ေတြ ရွိသလို မအားလပ္လို႔ အလုပ္ပင္ပန္းလို႔ မဖြယ္ရာတဲ့ ေန႔ေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မိသားစု အတူတူစားရတဲ့အခါ ဘာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြ မခ်က္အားလို႔ အျပင္သြားစားၾကမယ္ ဆိုလည္း သံုးေယာက္ အတူတူသြားစားၾကတာပဲ။ ရံုးက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားစပ္မိတဲ့အခါ သားက ႀကီးလွၿပီ မိဘေတြနဲ႔ အျပင္သြားရင္ လိုက္တုန္းလား၊ အတူတူ ထမင္းစားထြက္ရင္ လိုက္တုန္းပဲလား လို႔ ေမးၾကပါတယ္။ သူတို႔ သားသမီးေတြက ဒီ့ထက္ ငယ္ငယ္ထဲက ေခၚလို႔ မရ၊ မလိုက္ၾကေတာ့ဘူးတဲ့... ဒါလည္း အက်င့္ပါပဲ လို႔ ေျပာရတယ္...

အဲဒီလိုပဲ မိဘေတြနဲ႔ အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း ညေနတိုင္း လူစံုၿပီး ဖြယ္ရာတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္ခုျဖစ္ဖို႔ ကြ်န္မ အားထုတ္ရပါတယ္။ ရံုးနဲ႔ အိမ္နဲ႔ သိပ္နီးတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေတြပါ အိမ္ျပန္ၿပီး မိဘေတြနဲ႔ ထမင္းလက္ဆံု စားလို႔ ရပါေသးတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္... ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔တျခား အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္ အိုမင္းလာတဲ့ မိဘေတြကို အခ်ိန္ေပးဖို႔ ဂ႐ုစိုက္ဖို႔၊ သူတို႔နဲ႔ ထမင္းလက္ဆံု အတူစားႏိုင္ဖို႔ ဘာကိုမ်ား ေၾကာင့္ၾကေနစရာ ေတြေဝ ေႏွာင့္ေႏွးေနစရာ ရွိပါသလဲ။

မိသားစု စံုစံုညီညီ အတူတူစားျဖစ္ၾကတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္ခုဟာ လိုက္ရွာေနစရာမလိုပဲ ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈပါ။ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြက ေျပာင္း၊ အေျခအေနေတြက ေျပာင္းလာေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မိသားစုေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေနထိုင္ ရွင္သန္ၾကရတဲ့အခါ မိသားစု စံုညီတဲ့ ထမင္းဝိုင္းတစ္စု ျဖစ္ဖို႔ သိပ္ခက္ခဲလာပါတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ဘယ္ မိသားစုမဆို ဆံုႏိုင္သမွ်၊ ဆံုခြင့္ရသမွ် အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ စည္ကား ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ထမင္းဝိုင္းကေလးေတြကို တန္ဖိုးထား ဖန္တီးႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္...

သက္ေဝ

(၈ မတ္ ၂၀၂၀)

ေကာင္းကင္ခရီး

ေနက ျပင္းလိုက္တာ အလင္းတန္းေတြကလည္း စူးစူးရဲရဲ။ ေလယာဥ္ျပတင္းကေန ျမင္ရသမွ်ကို ေငးၾကည့္ေနရင္းက မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝလာတယ္။ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ဆိုေတာ့လည္း အပူေရာင္ေတြက တရွိန္ရွိန္နဲ႔ ေတာက္ပေနတာေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပူေလာင္ေနခဲ့တာ ပါမယ္။ အျပန္လမ္းဟာ ထုတ္ပိုးသိမ္းဆည္းခဲ့ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ရယ္။ မနည္း ျဖတ္ေတာက္ျပီး ခ်န္ထားခဲ့ရတဲ့ ႀကိဳးစေတြ။ အဲဒါေတြ မေတြးခ်င္ဘူး… ဒါေပမယ့္ ေမ့လို႔လည္း မရဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခ်ယ္ဝယ္ယူခဲ့တဲ့ ျပတင္းတံခါးနဲ႔ အနီးဆံုးခံုမွာ ထိုင္ရင္း ျပတင္းေဘာင္ကို မီျပီး မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ထားလိုက္တယ္။ မ်က္လံုးမွိတ္ထားေပမယ့္ စိတ္ကိုေတာ့ မွိတ္ထားလို႔မွ မရတာေနာ္... ေရာက္ခ်င္တဲ့ဆီကို ေရာက္ေစေတာ့ လို႔ အသာတၾကည္ လႊတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စိတ္က သူသြားလိုရာဆီကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားၿပီး အဲဒီေနရာမွာတင္ ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္။ စိတ္ ရပ္တန္႔ေနတဲ့ေနရာ… တေရးေရး ျပန္ျမင္ေယာင္လာတာကေတာ့ ပြဲေတာ္ည ပဲ။

ပြဲေတာ္ည...
ညက တိတိပပ အေမွာင္က်ေနခဲ့ခ်ိန္... ဆူညံသံတစ္ခ်ိဳ႕၊ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ေတးသြားတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ မလွမ္းမကမ္း ပြဲခင္းထဲကေန အျပင္ဖက္ကို ဖိတ္လွ်ံေနခဲ့တယ္။ ဟိုးမွာျမင္ေနရတဲ့ မီးတိုင္ေတြဆီက အလင္းစက္ငယ္ေလးေတြဟာ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြလိုပဲ လင္းတစ္ခါ မွိန္တစ္လွည့္နဲ႔။ အဲဒီညထဲမွာ အမ်ားသူငါေတြနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာဖို႔ ေရာက္လာတဲ့ အရိပ္ႏွစ္ခုရဲ႕ ဦးတည္ရာကေတာ့ ေဝေဝဝါးဝါး။ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ေလးေတြကို အတူတူ ေရတြက္ၾကည့္ၾကဖို႔၊ ၾကယ္ေႂကြခ်ိန္မွာ အတူတူ ဆုေတာင္းၾကဖို႔ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတြမွာ သူတို႔မွာ ရွိမေနဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးက လိုတာထက္ပိုၿပီး လင္းလက္လြန္းေတာ့ ၾကယ္ပြင့္ေတြကို မျမင္ရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆႏၵတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ မေတာင္းျဖစ္လိုက္တဲ့ ဆုေတာင္းေတြကို ရင္ထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ ျပန္သိမ္းထားလိုက္ရတယ္။ အလင္းစက္ေတြကို ေရွာင္ရွား၊ ဆူညံသံေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး လူေတြနဲ႔ ေဝးရာကို ဦးတည္ခ်င္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကိုလည္း (တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ) အလိုက္တသိ ႐ုတ္သိမ္းရင္း အေနာက္ကို ျပန္လွည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ျမဴးႂကြေနတဲ့ ဂီတသံေတြ၊ အေပ်ာ္သံေတြနဲ႔ လိုအပ္တာထက္ ပိုလင္းေနတဲ့ အလင္းထုရဲ႕ေအာက္ထဲကို (တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကား မဆိုျဖစ္ေတာ့ပဲ) တေရြ႕ေရြ႕ တိုးဝင္သြားလိုက္ၾကတယ္။ နီးနီးေလးမွာ အတူတူရွိေနပါရက္နဲ႔ အမ်ားႀကီး လြမ္းေနခဲ့ရတဲ့ အခိုက္အတံ့ငယ္တစ္ခုပါပဲ။ လမ္းတေလ်ာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္ေတြ႕သမွ်သူတိုင္းကို အရယ္အျပံဳးမပ်က္ ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုရင္း ပြဲခင္းထဲကို ေရာက္သြားေတာ့ ပ်ားပန္းခတ္ လွဳပ္ရွားေနတဲ့ လူေတြၾကားမွာ အရိပ္ႏွစ္ခုဟာ တကြဲစီျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က ရွာလို႔မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ရွာလည္း မရွာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး... ပြဲေတာ္ညရဲ႕ နိဂံုးဟာ အဲဒီလို။

အေတြးေတြထဲမွာ ျမင္ေယာင္ရင္း သတိတရ လြမ္းတမ္းတတဲ့စိတ္ေတြ ဖိတ္လွ်ံက်လာခဲ့တယ္။ ဝမ္းနည္းစိတ္ေတြဟာ ႏွလံုးခုန္သံကို အေၾကာင္းမဲ့ ျမန္ဆန္လာေစခ့ဲျပန္တယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆိုၿပီး ေတြးလက္စေနရာကို ခဲရာခဲဆစ္ ေက်ာ္လႊားပစ္ရျပန္တယ္။ ထားခဲ့လိုက္မယ္ေလ... အဲဒီစိတ္အေတြးကို ဒီေနရာအထိ ေခၚလာလို႔ မရဘူး၊ ေခၚလာခဲ့ဖို႔လည္း မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား။

ဘာေတြးရရင္ ေကာင္းမလဲ… ကိုယ္သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒီ ေနရာေဒသေတြက နာမည္ေက်ာ္ စားစရာေတြအေၾကာင္းဆီကို စိတ္ကို ပို႔လႊတ္ ၾကည့္တယ္။ မဆိုစေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္လန္းဆန္းလာသလိုပါပဲ။ တစ္ထိုင္တည္း ေနရာအႏွံ့ ေရာက္သြားျပီး စားစရာေတြ ျမည္းစမ္းၾကည့္လိုက္ရတာ ေပ်ာ္မယ္ဆို ေပ်ာ္ခ်င္စရာ။

အဲဒီတုန္းမွာ ေဘးနားမွာ နည္းနည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားတာကို သိလိုက္တယ္။ ကပ္လ်က္ခံုမွာ ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ေယာက္ လာထိုင္တာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ခါတိုင္းလိုဆို ကိုယ့္ေဘးနားအတူထိုင္ၿပီး တစ္ခရီးတည္း သြားရမယ့္သူကို ကိုယ္ သိပ္စိတ္ဝင္စားတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စီးရမယ့္ ခရီးစဥ္မ်ိဳးမွာေပါ့။ ကိုယ္နဲ႔ လမ္းခရီးတေလ်ာက္ အတူသြားရမယ့္သူဟာ ေယာက်္ားလား မိန္းမလား၊ ျဖဴသလား မည္းသလား၊ ပိန္သလား ဝသလား၊ ႀကီးသလား ငယ္သလား၊ တစ္ေယာက္တည္းလား အေဖၚနဲ႔လား၊ ကေလးငယ္ ပါသလား ဆိုတာမ်ိဳးက စလို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္တေလ ကိုင္ေဆာင္လာသလား ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ စာဖတ္ေနမယ့္သူမ်ိဳးလား၊ လက္ပ္ေတာ့တစ္လံုးဖြင့္ၿပီး တေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႔ တစ္လမ္းလံုး အလုပ္လုပ္ေနမယ့္သူမ်ိဳးလား၊ အျငိမ္မေနပဲ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ထိုင္လိုက္ ထလိုက္၊ ေရေတာင္းေသာက္လိုက္ စားစရာေတာင္းလိုက္ ဒါမွမဟုတ္ ဘီယာေတြ ဝိုင္ေတြ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ေတာင္းေသာက္ရင္း ခရီးတစ္ေလ်ာက္ မူးမူးမိန္းမိန္း ျဖစ္ေနမယ့္သူမ်ိုးလား၊ တစ္လမ္းလံုး မိတ္ကပ္ဘူးဖြင့္ျပီး အလွျပင္ေနတတ္၊ လက္သည္းနီဆိုးေနတတ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္မ်ားလား၊ ေရွ႕က တီဗီစခရင္ ေသးေသးေလးက ႐ုပ္ရွင္ေတြကို တစ္ကားၿပီး တစ္ကား ဆက္တိုက္ ၾကည့္ေနမယ့္သူလား၊ တစ္လမ္းလံုး အိပ္ေမာက်ၿပီး အသက္႐ွဴသံျပင္းျပင္းနဲ႔ ေဟာက္ေနတတ္တဲ့သူမ်ိဳးလား... ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြဟာ မ်ားျပားသေလာက္ အင္မတန္လည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ျပီး ကိုယ့္ေနရာမွာ ေနသားတက် ထိုင္ျပီးတာနဲ႔ ေဘးကို ေရာက္လာတဲ့သူကို မ်က္လံုးေထာင့္စြန္းကေန ျမင္ရသမွ် ၾကည့္ၿပီး တစ္ထိုင္တည္း ခပ္ျမန္ျမန္ အကဲခတ္ရတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ အကဲခတ္ရင္း ေတြးထားတာနဲ႔ ခရီးစဥ္တေလ်ာက္ သူ ျပဳမူေနတာေတြနဲ႔ ကိုက္ညီရင္ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလား လို႔ စိတ္ႀကီးဝင္ရသလို မွန္းခ်က္နဲ႔ တလြဲတေခ်ာ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ိဳးက်ေတာ့ ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါရင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရယ္ေမာေနရတယ္၊ ေနရာေျပာင္းလို႔ ရတဲ့အခါဆို ေျပာင္းထိုင္၊ မရတဲ့ အခါေတာ့လည္း မတတ္သာ ဒီလိုပဲ သည္းခံရျပန္တယ္။ တစ္ခရီးတည္း သြားသူေတြ တစ္ေနရာတည္းကို ရည္ရြယ္သူေတြ မဟုတ္လား... ဒါေပမယ့္ အခုခရီးကေတာ့ သံုးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္။ ျပီးေတာ့ အနားမွာ ဘယ္သူလာလာ အေရးစိုက္ခ်င္စိတ္မရွိေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္စိတ္ေတြက ေညာင္းညာ ကိုက္ခဲေနခဲ့ခ်ိန္။ မ်က္စိကို ဖြင့္မၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ဒီတိုင္းပဲ ဆက္ေနလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုလူ ျဖစ္ျဖစ္ကြာ... လာခ်င္တဲ့သူသာ လာပါေတာ့။

ဒါေပမယ့္ ထင္သေလာက္ေတာ့ ဆိုးပံုမရဘူး။ ေဘးနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ပဲ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ထိုင္ခံု ခါးပတ္ ပတ္တဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္တယ္… ညင္ညင္သာသာပဲ။ ေရေမႊးနံ့ ဘာညာ ဘာမွ မရပံုေထာက္ရင္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ အျဖဴအမည္း သဲသဲကြဲကြဲ သိရမယ့္ကိစၥကို မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္လို ဒီတိုင္း မွန္းၾကည့္ေနမိတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပတိေပေတ ႏိုင္လွတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သေဘာက်ျပီး ရယ္ခ်င္သြားတယ္။

တစ္ဖက္မွာလည္း ေဘးကလူက ခရီးစဥ္ မစရေသးခင္မွာတင္ ေဘးနံရံကို ေခါင္းထိုးမွီၿပီး မ်က္စိစံုမွိတ္လို႔ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ခရီးသြားတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္မ်ား ျဖစ္ေနမလား မသိ လို႔ ေတြးလိုက္ေတာ့ ပိုျပီး ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ မတတ္ႏိုင္ဘူး စိတ္ေတြ သက္သာရာ မရျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ လူသက္သာဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ... ေလယာဥ္တက္ၿပီး ခါးပတ္ျဖဳတ္လို႔ရၿပီ၊ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထား ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ခရီးတည္း သြားရမယ့္သူကို တစ္ခ်က္ေတာ့ ျပံဳးျပ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

ေလယာဥ္ အင္ဂ်င္သံက တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ျမင့္လာတယ္။ ေလယာဥ္စီးတိုင္း ျပဳေနက်... ဘုရားကို ခဏ အာရံုျပဳတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ခံုေတြ မတ္မတ္ထားဖို႔၊ ျပတင္းတံခါးေတြ ဖြင့္ထားဖို႔နဲ႔ ခါးပတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ပတ္ထားဖို႔ ေၾကျငာတယ္။ နာရီၾကည့္မလို႔ အလုပ္မွာ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ဒီက ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ တစ္နာရီခြဲ၊ အပူခ်ိန္ သံုးဆယ့္ႏွစ္ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟိုက္ ပါ လို႔ ေၾကျငာတယ္။ ဒါနဲ႔ နာရီၾကည့္ဖို႔ မ်က္လံုး မဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး...

ေလယာဥ္ပ်ံဟာ ေျပးလမ္းကေန အရွိန္ယူရင္း ဦးေမာ့ၿပီး သိမ့္ကနဲ ထိုးတက္သြားတယ္။ ရင္ထဲမွာ လစ္ဟာ သြားတယ္။ ပိုေဝးသြားၿပီ မဟုတ္လား။ ဘဝမွာ ကိုယ္အႀကိဳက္ဆံုး အႏွစ္သက္ဆံုး အခိုက္အတံ့ တစ္ခုကို ျပပါဆို အဲဒီလို ေလယာဥ္တက္တဲ့ အခ်ိန္ကို ျပရမွာပဲ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ေလယာဥ္တက္ခ်ိန္ကေတာင္ ကိုယ့္ကို နည္းနည္းမွ လႈပ္ရွားေစခဲ့ဘူး။ ႏွလံုးသားဟာ အေတာ္ကို ေအးစက္ မာေက်ာေနခဲ့ပံုပါပဲ။ ေလယာဥ္ဟာ တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ယူရင္း ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္တဲ့ ေနရာဆီကို တိုးဝင္သြားေနမွန္း သိေနတယ္။ နားထဲမွာ အသံေတြ ေဝဝါးသြားတယ္... ဒါ ေလထုရဲ႕ဖိအား အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ နားအူလာတာပဲ။ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ ေသြးခုန္ႏႈန္း ျမန္လာတာကို သိသိသာသာခံစားရတယ္။ နားထင္ကို လက္နဲ႔ ေထာက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကို နည္းနည္း မတ္မတ္ ျပင္ထိုင္လိုက္တယ္။

႐ုတ္တရက္...
႐ုတ္တရက္ နားထင္ကို ေထာက္ထားတဲ့ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေအးစက္စက္ေတြေပၚကို ေႏြးေထြးတဲ့ လက္တစ္စံုက လာဆုတ္ကိုင္လိုက္တာ… မ်က္လံုးကို ခ်က္ခ်င္း ဖြင့္လိုက္တယ္။

ဝမ္းသာတာလား ေပ်ာ္ရႊင္တာလား အံ့ၾသတာလား မယံုႏိုင္တာလား… ခံစားခ်က္ကို စာဖြဲ႕မျပတတ္ဘူး။ ကိုယ့္ေဘးမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေနတဲ့သူကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးသူတစ္ေယာက္လို ေငးၾကည့္ရင္းက သူ႔လက္ကို ျပန္ဆုတ္ကိုင္လိုက္မိတယ္ (ထင္တယ္)။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို လို႔ တိုးတိုးေခၚလိုက္မိတယ္ (ထင္တယ္)။ အသံ ထြက္သလား အသံမထြက္ပဲ ပါးစပ္ပဲ လႈပ္ရံု လႈပ္သြားသလား... မသိေတာ့ဘူး။။ ေမးစရာ ေမးခြန္းလည္း မရွိ၊ ေျပာစရာ စကားလည္း မရွာတတ္။ တကယ္ကေတာ့လည္း ဘာဆို ဘာမွ ေမးစရာ ေျပာစရာ မလိုေတာ့ေအာင္ အရာရာ ျပည့္စံုသြားခဲ့ျပီပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ ျပံဳးေနတာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ခုနက မ်က္စိစံုမွိတ္ထားခဲ့ခ်ိန္ေတြအတြက္ ေနာင္တရရင္း ကိုယ္လည္း လွစ္ကနဲ ျပံဳးလိုက္မိတယ္။ ျပံဳးေနရင္းက ေလယာဥ္ျပတင္းဖက္ကို အၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးက ထူထပ္ သိပ္သည္းျပီး သိပ္လွတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြထဲကို ညင္ညင္သာသာ တိုးဝင္ေနခဲ့ျပီ…

သက္ေဝ
(၂၉ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၂၀)

တိမ္ေျခြမိုး

စာေရးသူ ညီမ ႏွင္း က သူ႔ရဲ႕ တိမ္ေျခြမိုး ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို အရင္တစ္ပတ္က ကြ်န္မဆီ ပို႔ေပးပါတယ္။ ရိုးရွင္းတဲ့ အဆင္အျပင္၊ ခ်စ္စရာ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ စာအုပ္ရဲ႕ နာမည္ “တိမ္ေျခြမိုး” ဆိုတာေလးက ကြ်န္မကို စၿပီး ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။ သက္ရွိကမာၻေျမ ေဆာင္းပါးမ်ား စုစည္းမွဳ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ စာေရးသူ ႏွင္း ဟာ ကမာၻေျမရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြကို သူ ေတြ႔ျမင္ ၾကားသိထားရသမွ် လက္လွမ္းမွီသေလာက္ သတင္း ေဆာင္းပါးေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ ေရးသားခဲ့တာေတြကို စုစည္း ထုတ္ေဝထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုနီးပါး ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းခဲ့ရသူ ဘေလာ့ဂ္ ေရးေဖၚ ညီမႏွင္းကို ခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္၊ သူ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စာအုပ္ေလးအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္လိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီစာေလးကို ေရးပါတယ္။

•••••••••••

စုစုေပါင္း ေဆာင္းပါး ၁၁ ပုဒ္ ပါဝင္တဲ့ ဒီစာအုပ္ေလးကို ခ်စ္ရတဲ့ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ အမွာစာေလးနဲ႔ စတင္ပါတယ္။ ဆရာမက ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီတိုင္းအတြက္ သူ႔ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေလးေတြ ေရးေပးျပီး အခုလို အေရးေပၚအခ်ိန္မွာ တိမ္ေျခြမိုး စာအုပ္ဟာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းမွဳဆိုင္ရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်သူေတြနဲ႔ အတူလက္တြဲပါဝင္ရမယ့္ ျပည္သူေတြအတြက္ အားကိုးရာတစ္ခုလို႔ အားတက္မိေၾကာင္းနဲ႔ စာေရးသူ ႏွင္းကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

သက္ရွိကမာၻေျမအတြက္လို႔ ရည္ရြယ္တဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အမွာစာ မွာေတာ့ ကမာၻေျမဟာ ဖ်ားနာေနခဲ့ျပီးျပီ၊ သဘာဝျဖစ္စဥ္ေတြလည္း ဆံုးရွံဳးေနခဲ့ျပီးျပီ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္တင္လို႔ မရ လက္ခံၾကရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မတို႔ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ကာလတေလ်ာက္မွာ ဒီလို ဒီလိုေတြ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ သဘာဝတရား ျဖစ္စဥ္ေတြ ဒီလို ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္ ဆိုတာေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္လိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဒီစာအုပ္ေလးကို စီစဥ္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

စာအုပ္ေလးရဲ႕ ပထမဆံုး ေဆာင္းပါးရဲ႕ နာမည္က "လိပ္ျပာေတြ ေျပာျပတဲ့ ေဂဟ စနစ္" တဲ့။ လိပ္ျပာေလးေတြကို ကြ်န္မတို႔ ခ်စ္ေပမယ့္ သူတို႔အေၾကာင္းကို သိပ္သတိမထားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ သတိမထားမိတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းကို အခုလို သိရ ဖတ္ရပါတယ္။

လိပ္ျပာေလးေတြဟာ ေဂဟစနစ္နဲ႔ တိုက္ရိုက္ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္၊ ေဂဟစနစ္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲကို သိသိသာသာ ညႊန္းဆို ေျပာျပႏိုင္တာ လိပ္ျပာေတြပဲ ရွိတယ္ တဲ့။ ကြ်န္မ တစ္ခါမွ ေတြးထင္မထားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ အေၾကာင္းအရာ မ်ိဳးစံု ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးစံု ပံုသ႑ာန္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ ေလထုထဲကို အညစ္အေၾကးေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ လိပ္ျပာေတြ မရွိေတာ့သေလာက္ နည္းပါးသြားတယ္ လို႔ သိရပါတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား ကြ်န္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သဘာဝအတိုင္း ပ်ံဝဲေနတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြ ေတြ႔ျမင္ေနရေသးရင္ ကြ်န္မတို႔ဟာ ကမာၻေပၚမွာ ကံ အေကာင္းဆံုး လူသားေတြလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ လိပ္ျပာေလးေတြကို ျမင္ရရင္ ကြ်န္မတို႔ဟာ အဆိ္ပ္ေငြ႔ကင္းစင္ျပီး ရာႏွဳန္းျပည့္ သန္႔ရွင္း လတ္ဆတ္တဲ့ ေလကို ရွဴရွိဳက္ေနရသူေတြ ျဖစ္တာမို႔ ဝမ္းသာစရာပါ တဲ့။ ဆိုေတာ့… ကြ်န္မတို႔တေတြ လိပ္ျပာေလးေတြကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရေနၾကေသးလား၊ လိပ္ျပာေလးေတြ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အနားမွာ ရွိေနၾကေသးလား၊ အေသြးအေရာင္ စံုလင္ၿပီး လွပဆန္းျပားတဲ့ လိပ္ျပာမ်ိဳးစိတ္ေတြ ဟိုးအေဝးကို ေရာက္ၿပီး ကြ်န္မတို႔ အနားက ေပ်ာက္ကြယ္ေနျပီလား… သတိရရင္ အကဲခတ္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

ဒုတိယတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးက "သဘာဝႏွင့္အညီ ေနထိုင္ျခင္း" လို႔ အမည္ရပါတယ္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးေန႔အတြက္ ေဆာင္ပုဒ္ေလးက • သဘာဝႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ျခင္း (သို႔) ဆက္သြယ္ျခင္း• တဲ့။ ေဆာင္ပုဒ္ေလးရဲ႕ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ သဘာဝနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္ ေနထိုင္ဖို႔၊ သဘာဝတရားရဲ႕ အေရးပါပံုေတြကို နားလည္ျပီး ေက်းဇူးတင္တတ္ဖို႔နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ေနထိုင္တဲ့ ကမာၻၾကီးကို တတ္အားသေရြ႕ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ပါပဲ။ သဘာဝနဲ႔ အညီ ခ်ိတ္ဆက္ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတာ ဘာမ်ားပါလိမ့္လို႔ ကြ်န္မ စဥ္းစားရင္း ေဆာင္းပါးကို ဆက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူက ေမးပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနတဲ့ ႏွစ္ကာလ အပိုင္းအျခားေတြထဲမွာ သဘာဝတရားနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ခဲ့သလဲ၊ သဘာဝတရားနဲ႔ ကမာၻေျမအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ တာဝန္ေၾကခဲ့ပါသလဲ တဲ့။ စာေရးသူက သူ့ကိုယ္သူ ေမးခြန္းထုတ္ထားေပမယ့္ ကြ်န္မတို႔ စာဖတ္သူေတြကိုပါ တိုက္႐ိုက္ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္တယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။ ကြ်န္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္ပါတယ္... တိတိက်က် အေျဖ မရခဲ့ပါဘူး။

ေခတ္စနစ္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ေနထိုင္ရွင္သန္ရတဲ့ အေနအထား၊ ပတ္ဝန္းက်င္က လိုအပ္ခ်က္ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြအရ ကြ်န္မတို႔ ေန႔စဥ္ သံုးစြဲေနရတဲ့ အဝတ္အထည္ အသံုးအေဆာင္၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ပိုင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ပစၥည္းပစၥယေတြဟာ အရင္ေခတ္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ အသံုးျပဳရတဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် စြန္႔ပစ္ရတာေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကေန စြန္႔ပစ္တဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြထဲမွာ ပ်က္စီးလြယ္တာ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏွဳန္းရွိမလဲ၊ မပ်က္စီးႏိုင္တဲ့ ပလတ္စတစ္လို ပစၥည္း ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားေနမလဲ၊ ျပီးေတာ့ ေလာင္စာဆီ သံုးစြဲမွဳနဲ႔ အိမ္သံုး ပစၥည္းေတြရဲ႕ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား သံုးစြဲမွဳ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနမလဲ… စတာေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္ လို႔ စာေရးသူက ၫႊန္ျပပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ကြ်န္မတို႔ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကေန လိုအပ္တာေတြကို လိုသေလာက္သာ အသံုးျပဳၿပီး မလိုအပ္တာေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလွ်ာ့ခ်ရင္း သဘာဝက်က် ေနထိုင္သြားႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

သင္တို႔ေရာ…

ဘယ္လိုမ်ား သဘာဝနဲ႔ အညီ ေနထိုင္ၾကမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားၾကပါသလဲ… ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးဟာ ကြ်န္မကိုေရာ စာဖတ္သူေတြ အားလံုးကိုေရာ အေတြးမ်ားစြာ ခ်န္ထားခဲ့ႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

တတိယ အေနနဲ႔ ကြ်န္မ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေဆာင္းပါးက "သဘာဝ ဂါရဝ၊ သယံဇာတ ဂါရဝ" တဲ့။ ေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္မွာတင္ အငိုက္မိ ေတြေဝသြားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ရြတ္မိပါတယ္... သဘာဝ ဂါရဝ၊ သယံဇာတ ဂါရဝ… တဲ့...

စဥ္းစားၾကည့္ပါ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါ...

ကမ္းေျခေတြေရာက္တိုင္း ကြ်န္မတို႔ ခရုေကာက္ၾကတယ္၊ ခရုခြံေလးေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ အမွတ္တရ ဝယ္ၾကတယ္။ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုကို ေရာက္သူတိုင္း ေက်ာက္ခဲ ေျပာင္ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ေကာက္ၾကတယ္။ ေတာင္တန္းေဒသေတြ အလည္ေရာက္ရင္ ေျမျပန္႔မွာ ေတြ႔ရျမင္ရခဲတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ပန္းလို ဇလပ္နီလို ခ်ယ္ရီလို ပန္းေတြ ခူးၾကတယ္၊ ရွားပါးသစ္ခြမ်ိဳးေတြ ႏွဳတ္ယူၾကတယ္။ ေျမျပန္႔ေဒသမွာဆိုလည္း ပိေတာက္ပြင့္ခ်ိန္ဆို တစ္ပင္လံုး မခုတ္ရံုတမယ္ ခူးယူေလ့ရွိၾကတယ္။ ေက်ာက္ေတာင္ ေက်ာက္ဂူေတြကို ေရာက္ရင္လည္း ေက်ာက္ခဲ အက်ိဳးအပဲ့ေတြကို အမွတ္တရ ယူသြားတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္မတို႔လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ အေတာ္ၾကီး ယဥ္ပါးေနတဲ့ အေလ့အထေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ အဲဒီလို အေလ့အထေတြဟာ တနည္းအားျဖင့္ သဘာဝ တရားကို ဂါရဝ မထားရာ ေရာက္တယ္၊ သယံဇာတ ေတြကို ဂါရဝ မထားရာ ေရာက္တယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။

စကားၾကံဳလို႔ ေျပာျပပါဦးမယ္…

ကြ်န္မေနတဲ့ စကၤာပူမွာ သစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြ အေရာင္စံု အဆင္စံု အမ်ိဳးအမည္စံု ေနရာအႏွံ႔ သိပ္ေပါမ်ားပါတယ္။ စနစ္တက်လည္း ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာ လူေတြလိုပဲ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္လို နံပါတ္ ကိုယ္စီရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္ အရြက္တစ္ရြက္ ခ်ိဳးလို႔ ခူးလို႔ မရပါဘူး။ ဥပေဒရွိပါတယ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ကင္မရာေတြ ရွိပါတယ္ ျမင္တာနဲ႔ ဒါဏ္ေငြ တပ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ပန္းျခံေတြမွာ သဘာဝအတိုင္း သြားလာေနတဲ့ ေမ်ာက္ကေလးေတြ ငွက္ကေလးေတြ ရွိပါတယ္။ လက္ထဲမွာ ပါသြားတဲ့ စားစရာ အစ အန တစ္စမွ ေကြ်းလို႔ မရပါဘူး၊ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ တားျမစ္ပါတယ္ ကိုယ္မသိႏိုင္တဲ့ အရပ္ဝတ္နဲ႔ လွည့္လည္ေနတဲ့သူေတြ ေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း အနားေရာက္လာတာပါ ဒါဏ္ေငြ ေဆာင္ရပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြမွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ… သစ္ပင္ခုတ္လို႔ မရဘူး ပန္းခူးလို႔ မရဘူး ငါးမွ်ားလို႔ မရဘူး စတဲ့ စည္းကမ္းေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆို သဘာဝအလွကို ဂါရဝတရားနဲ႔ အညီ ေလးစား တန္ဖိုးထားႏိုင္ဖို႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ စည္းကမ္းေတြ ကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္။

ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္အျပီးမွာ ကမ္းေျခက ခ႐ုေလးေတြ အတြက္၊ ျမစ္ဆံုက ေက်ာက္ခဲေလးေတြအတြက္၊ ေတာင္ေပၚက ပန္းပြင့္ေလးေတြအတြက္၊ ခ်စ္ရတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြအတြက္... ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္အတြက္... သဘာဝ ဂါရဝ၊ သယံဇာတ ဂါရဝ ကိုယ္စီ ရွိၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတဲ့ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ က်န္ရစ္ပါတယ္။

••••••••••••

ဒီေလာက္ဆို စာေရးသူ ႏွင္း (မာယာ) ရဲ႕ တိမ္ေျခြမိုး စာအုပ္ေလးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခ်ိဳ႔ကို ျမည္းစမ္းမိေလာက္ျပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီတိုင္းမွာ လွပေကာင္းမြန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္မ်ိဳးစီပါဝင္ၿပီး ဖတ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ အေတြးတစ္မ်ိဳးစီ က်န္ရစ္ခဲ့ေစပါတယ္။ သဘာဝကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတိုင္း ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းက စာခ်စ္သူေတြ We Distribution နဲ႔ အျခား စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္ယူဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္။ စကၤာပူက စာခ်စ္သူေတြအတြက္ကေတာ့ ကိုလင္းသူလြင္ - ဖုန္း ၉၆၃၅၆၅၂၉ ကို ဆက္သြယ္ ဝယ္ယူ အားေပးလို႔ရပါတယ္။ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာပို႔ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာဝကို ခ်စ္ခင္သူ တန္ဖိုးထားသူ စာခ်စ္သူတိုင္းရဲ႕ အားေပးမွဳမ်ားကို ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္ေနပါ့မယ္။

သက္ေဝ

(၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၉)

ေလာကဟင္းလင္းျပင္

ေလာကႀကီးက လွေနလည္း...
မျပည့္စံုဘူးလို႔ ဆိုမယ္..

ရန္ကုန္အက္ေဆး

အိပ္မက္ဆိုတာ အလြမ္းေတြကေန ျမစ္ဖ်ားခံလာခဲ့တာပဲ။ အလြမ္းရဲ႕ ထုထည္ေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သိပ္သည္းထူထဲ လာတဲ့အခါ ပံုသ႑ာန္ တစ္ခုခုအျဖစ္နဲ႔ ဖြဲ႕တည္ၿပီး စိတ္ထဲ၊ အေတြးထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ တိုးဝင္ ရိုက္ခတ္္လာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သိစိတ္က ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္ကျဖစ္ေစ စြဲလမ္းတမ္းတရင္း အိပ္မက္ေတြအျဖစ္ မက္ျမင္လာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို အိပ္မက္ေတြထဲမွာမွ "ရန္ကုန္" လို႔ အမည္ရတဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အလြမ္းအိပ္မက္ရွည္တစ္ခုကို ေမတၱာေပါင္းကူးစာေပရဲ႕ စိတ္ကူး အစီအစဥ္နဲ႔ အက္ေဆးစာစုေတြအျဖစ္ လွလွပပ ေရးသီဖြဲ႕ရင္း ကြ်န္မတို႔ မက္ျမင္ခြင့္ ၾကံဳရပါတယ္။ "ရန္ကုန္အက္ေဆး" လို႔ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း အမည္ေပးထားတဲ့ အဲဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ဝါရင့္ ကေလာင္ရွင္ ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးေတြ အပါအဝင္ စာေရးသူ ငါးဆယ့္ကိုးေယာက္က သူတို႔ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ေခတ္ကာလေတြနဲ႔ သူတို႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကတဲ့ ဘဝအေတြ႔အၾကံဳေတြ အလိုက္ ရန္ကုန္ကို အိပ္မက္ေတြ အစီအရီ မက္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔ ရန္ကုန္ကို ဘယ္လို အိပ္မက္ေတြ မက္ထားသလဲ၊ သူတို႔ရဲ႕ ရန္ကုန္အိပ္မက္မွာ ဘာေတြပါဝင္သလဲဆိုတာကို အက္ေဆး တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီတိုင္းမွာ ရသတစ္မ်ိဳးစီနဲ႔ ေတြ႔ျမင္ ခံစား ဖတ္ရွဳႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ အက္ေဆးေတြကို ရန္ကုန္မွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ကို ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကသူမ်ား၊ ရန္ကုန္နဲ႔ အလွမ္းေဝးလို႔ ရန္ကုန္ကို ထဲထဲဝင္ဝင္ မရင္းႏွီး မသိကြ်မ္းခဲ့ၾကသူ စိမ္းသက္ခဲ့ၾကသူမ်ား၊ ရန္ကုန္ကို ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ေဝးခဲ့ၾကရလို႔ ရန္ကုန္ကို သတိတရ လြမ္းဆြတ္ေနၾကဆဲ ရန္ကုန္ခ်စ္သူမ်ား အပါအဝင္ ရန္ကုန္မွာေနရင္း ရန္ကုန္နဲ႔ ေဝးေနသူမ်ား၊ ရန္ကုန္ကို သိေသာ မသိေသာ၊ ခ်စ္ေသာ မခ်စ္ေသာ၊ ရန္ကုန္နဲ႔ အနီး အေဝးမွ စာဖတ္သူမ်ား အားလံုးအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြအျပင္ ဟိုးတုန္းက ရန္ကုန္ကို မသိလိုက္ မမီလိုက္သူမ်ားအတြက္လည္း ဒီရန္ကုန္အက္ေဆးေတြကို လွပတဲ့ အိပ္ရာဝင္ ပံုျပင္ရွည္တစ္ပုဒ္အျဖစ္ ခံစား ဖတ္ရွဳႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာခ်စ္သူ အားလံုးအတြက္ စိတ္ေက်နပ္မွဳ တစံုတရာကို ဒီအက္ေဆးေတြက ယူေဆာင္လာႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ရန္ကုန္အက္ေဆး စာအုပ္ထဲက ကြ်န္မ ဖတ္မိသေလာက္ ႏွစ္သက္တဲ့ အက္ေဆးတစ္ခ်ိဳ႕ကို စာျမည္းအျဖစ္ မွ်ေဝခြင့္ျပဳပါ။

*ရန္ကုန္လြမ္းခ်င္း (ေမသီတာဝင္း)*

ဘဝမွာ အတိတ္ေတြမ်ားလာျပီး အနာဂတ္ေတြ နည္းလာတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့… လို႔ အစခ်ီထားတဲ့ စာေၾကာင္းေလးက ကြ်န္မကို အရင္ဆံုး ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ေတြ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ရွင္သန္ေနထိုင္ရင္း အတိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာျပီး အနာဂတ္ေတြ နည္းလာေနျပီ ဆိုတာ စာေရးသူနဲ႔အတူ သတိထားမိသြားတယ္။ သီခ်င္းအသစ္ေတြ နားေထာင္ေပမယ့္လည္း ႏွဳတ္ဖ်ားက တီးတိုးဆိုညည္းမိရင္ သီခ်င္းအေဟာင္းေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတတ္သလို ရန္ကုန္ရဲ႕ ပံုရိပ္သစ္ကို မစိမ္းေပမယ့္ ပံုရိပ္ေဟာင္းမွာ တဝဲလည္လည္ျဖစ္ရ၊ ရန္ကုန္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေဟာင္းကို လြမ္းတမ္းတရတဲ့ အေၾကာင္း စီကာရီကာ ဖြဲ႕သီထားတာကို ဒီအက္ေဆးေလးမွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

စာေရးသူက သူၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလက ရန္ကုန္ျမိဳ႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြ၊ လွည္းတန္းေစ်း၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ညေစ်း၊ ေရႊတိဂံုဘုရား၊ ေတာ္လွန္ေရးပန္းျခံ၊ ကန္ေတာ္ၾကီး စတဲ့ အထင္ကရ ေနရာေတြ။ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔၊ ေတာ္လွန္ေရးေန႔၊ အာဇာနည္ေန႔ စတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတာ္ ေန႔ေတြ၊ ေနာက္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ရာသီအလိုက္ ပြဲေတာ္ေတြထဲက ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းပြဲ၊ သၾကၤန္ပြဲ၊ သီတင္းကြ်တ္ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲ အစရွိတာေတြကို သတိရခ်င္ လြမ္းဆြတ္ခ်င္စရာျဖစ္ေအာင္ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာႏိုင္ေအာင္ အေသးစိတ္ ျခယ္မွဳန္း ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။

အဆံုးသတ္မွာေတာ့… တစ္စံုတစ္ခုဟာ အစကတည္းက မရွိခဲ့ရင္ တမ္းတစရာ မရွိဘူး။ ရွိၿပီးမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ အမွတ္တရ အလြမ္းဆိုတာ ျဖစ္လာေတာ့တယ္ လို႔ ေရးထားတာေလးကလည္း ရန္ကုန္လြမ္းခ်င္းေလးကို ပိုျပီး ပီျပင္လာေစပါတယ္။ မေမသီတာဝင္းကို Facebook ေပၚမွာ ဖတ္ခြင့္ရတဲ့ သူ႔ကဗ်ာေလးေတြကေနတဆင့္ ကြ်န္မ ရင္းႏွီးခဲ့ရပါတယ္၊ တိုတိုရွင္းရွင္း၊ က်စ္လစ္တဲ့ေရးဟန္နဲ႔ ခ်စ္စရာ ကဗ်ာေလးေတြကို သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္မိတာေၾကာင့္ ရန္ကုန္အက္ေဆး စာအုပ္ရရခ်င္း အရင္ဆံုး ရွာဖတ္ျဖစ္တဲ့ အက္ေဆးပိုင္ရွင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ေနခ်ိန္မွာေရာ ဖတ္ၿပီးသြားခ်ိန္မွာပါ တကယ္လြမ္းရလို႔ စာေရးသူကို ေက်းဇူူးတင္မိေစတဲ့ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပါ။

*၁၉၈၀ ရန္ကုန္ (Kyaw Lion)*

ဒုတိယတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ကြ်န္မ ဖတ္ျဖစ္တာက "၁၉၈၀ ရန္ကုန္" လို႔ အမည္ရတဲ့ အက္ေဆးပါ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အက္ေဆးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္က ကြ်န္မကို စတင္ ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုရင္ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မ်ားဆီက ရန္ကုန္ဟာ ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္ရစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ၿပီး ကြ်န္မနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္မွဳရွိခဲ့လို႔ပါပဲ။ စာေရးသူ Kyaw Lion ရဲ႕ လက္ရာ အက္ေဆးက အနည္းငယ္ ရိုးရွင္းတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ ၁၉၈၀ ႏွစ္မ်ားဆီက ရန္ကုန္ရဲ႕ အထင္ကရ ပံုရိပ္ေတြကိုေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ ထင္ဟပ္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့ပါတယ္။

ေၾကးအိုးတစ္ပြဲ ေလးက်ပ္ခြဲ - ၃၅လမ္း၊ ၃၆လမ္း နဲ႔ ေရႊေတာင္တန္း
လက္ဘက္ရည္ တစ္ခြက္ တစ္က်ပ္
ဘားလမ္း မုတ္ဆိတ္၊ ေရႊလမင္း၊ ဒဂံု နဲ႔ လက္ေရြးစင္၊ ေရေက်ာ္က ေမာင္ေအး စမူဆာ
မုန္႔ဟင္းခါးအေၾကာ္နဲ႔ တစ္က်ပ္ခြဲ - တင္တင္ေအး နဲ႔ ေျမာင္းျမေဒၚခ်ိဳ ၊
လြစၥလမ္း ေရႊေလွကား၊ ရွားမီး၊ ရသာ နဲ႔ ျပည္သူ႔မုန္႔တိုက္
အေအးဆို ဖူဂ်ီ နဲ႔ကိုတင္အုန္း - စေတာ္ဘယ္ရီလက္ေဖ်ာ္ - ေလးက်ပ္
သူ႔သမီးအငယ္ ငမ္းတာ - ဖရီး Free ***

သူ႔သမီးအငယ္ ငမ္းတာ - ဖရီး Free ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကြ်န္မ အသံထြက္ ရယ္ေမာမိပါတယ္၊ ၾကံၾကံဖန္ဖန္…။

ျပီးေတာ့…
ယင္းမာက အေခြဝယ္ Hitachi - တစ္ဆယ္က်ပ္
ေတးသံသြင္းဆိုင္ေတြက တကၠသိုလ္၊ သမၼတ၊ စိုးစံ၊ ရြက္ဝါ၊ စင္ကာပူ၊ အာ႐ုဏ္ဦး၊ ေတးပုလဲ
သီခ်င္းစာအုပ္ - ငါးမူး တဲ့။

ၾကည့္ပါဦး… ၁၉၈၀ ရန္ကုန္ရဲ႕ တကယ့္ ပံုရပ္စစ္ေတြ။ ကြ်န္မတို႔ အတူတူျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကတဲ့ ေန႔ရက္ေတြ အခ်ိန္ကာလေတြ၊ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြ။ ဒါေတြေၾကာင့္မို႔ ဒီအက္ေဆးကို ကြ်န္မ ျငိတြယ္မိျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စာေရးသူက သူ႔ရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္လည္း ေရးေပးထားေသးတယ္…
ဖုန္းနံပါတ္က ၅ လံုး - ၅၂၅၀၇ (က်ေနာ္တို႔နံပါတ္)၊ ဖုန္းတစ္ခါဆက္ တစ္က်ပ္ တဲ့။ မွတ္ရလြယ္တဲ့ ဂဏန္း ငါးလံုးနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတြ။ ကြ်န္မ ပိုက္ဆံတစ္က်ပ္ ကိုင္ျပီး အဲဒီဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ဘဝေတြဟာ ျပည့္စံုၾကြယ္ဝလွတယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ တကယ္ပဲ ျပန္လည္ တမ္းတလြမ္းေမာခ်င္စရာပါ။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ စာေရးသူဟာ သူ႔ရဲ႕ အက္ေဆးကို ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့အေပ်ာ္ - တစ္သက္တာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ (Priceless…!!!!) လို႔ ေရးျပီး အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ သူက အဲဒီလို အဆံုးသတ္လိုက္ေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ အေတြးေတြကေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အဆံုးသတ္ႏိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။၊ ၁၉၈၀ ႏွစ္မ်ားဆီက ရန္ကုန္ရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ပါစီးေမ်ာေနမိဦးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

*သိုးမည္းဘူတာရံု၏ (မင္းေခ်ာျမင့္)*

ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးသား လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရန္ကုန္အိပ္မက္နဲ႔ ရင္ဖြင့္ညည္းတြားသံေတြ ေရာယွက္ ေဝစည္ေနတဲ့ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္၊ အေဝးေျပးကားဂိတ္ေတြရဲ႕ ဂိတ္ဆံုးေတြဟာ အျမဲတမ္း ရန္ကုန္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္၊ ရန္ကုန္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းလား လို႔ သူက ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာခဲ့ျခင္းဟာ အနာဂတ္တစ္ခ်ိဳ႔ကို ေမးျမန္းခ်င္လို႔၊ ဘဝဆိုတာကို ျပန္လည္သင္ယူဖို႔ လို႔ ေတြးထားတယ္ တဲ့။ ဒီအက္ေဆးေလးကို အမွတ္မထင္ ဖတ္လိုက္မိရာကေန ကြ်န္မစိတ္ထဲကို စစဆံုးဆံုး ဝင္ေရာက္ျငိတြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အိပ္မက္ေတြကို ေပြ႕ပိုက္လို႔ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာခဲ့တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ရန္ကုန္ဟာ ဘယ္လို ႀကိဳဆိုသလဲ၊ သူ႔ဘဝနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ရန္ကုန္က ဘယ္လို ဖန္တီးလိုက္သလဲ၊ ရန္ကုန္မွာ သူ ေပးဆပ္ခဲ့ရတာ ဘာေတြလဲ၊ ရန္ကုန္ကေန သူ ရသြားတာ ဘာေတြလဲ... အက္ေဆးထဲက ဇာတ္ေကာင္ေနရာမွာ အတူတူ ဝင္ေရာက္ခံစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္လွတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးကို တက္ခ်င္ခဲ့သူ၊ ဆရာမင္းလူရဲ႕ စာထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြလို လွဳပ္ရွားခ်င္ခဲ့သူ၊ ဆရာတာရာမင္းေဝရဲ႕ ကဗ်ာထဲကလို ေက်ာင္းနံရံမွာ ေဒါင္းအလံ စိုက္ခ်င္ခဲ့သူ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အိပ္မက္ေတြဟာ ရန္ကုန္ကို စေရာက္တဲ့ေန႔မွာတင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေနခဲ့ျပီ တဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႔ေန႔ေတြမွာ ဘုရားကို စိတ္လိုလက္ရ ရွိခိုးရင္း၊ မွိဳတက္ေနတဲ့ လူေနမွဳ အသိုင္းအဝိုင္းေလးထဲမွာ ေက်ာတစ္ခ်စာ ေနရာငယ္ေလး တစ္ခုအတြက္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားရင္း၊ မိုးခါးေရ ဆိုတာကို ေခတ္နဲ႔ တစ္ျပိဳက္နက္ ေသာက္ခ်ရင္း၊ အမွန္တရားနဲ႔ အသိတရားေတြကို မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳရင္း၊ ေငြေၾကးနဲ႔ ဘဝကို ေရာဂါျဖစ္တဲ့အထိ လဲလွယ္ရင္း၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ၾကီးထဲမွာ ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်လာခဲ့ပံုေတြ၊ ရန္ကုန္ဟာ အင္ဂ်င္တစ္လံုးပဲ… သူ ဆက္လက္ လည္ပတ္လို႔ရေအာင္ ဘဝမ်ားစြာဆီက စြမ္းအင္ေတြကို စုတ္ယူေနတယ္ လို႔ နာနာက်င္က်င္ ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။

စာေရးသူဟာ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရန္ကုန္ရဲ႕ဘဝကို အထပ္ခိုးေလးထဲမွာ ေခါက္သိမ္း၊ တရားဓမၼကို စာအုပ္ထဲ ေခါက္သိမ္း၊ ဘဝကို ေဆးစာရြက္ထဲမွာ ေခါက္သိမ္း၊ နာက်င္မွဳေတြ နာရီေတြ သံေယာဇဥ္ေတြ ေမတၱာေတြနဲ႔ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြ အားလံုးကို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေနရာတက် ေခါက္သိမ္းအျပီးမွာ သူ႔ရဲ႕ အက္ေဆးကို…
“အင္ဂ်င္တစ္လံုး ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရန္ကုန္ေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဆးစာရြက္ကေလးေတာင္ ႏြမ္းသြားျပီ။” လို႔ အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။

ကြ်န္မ ဒီ့ထက္ပိုၿပီး မေျပာျပခ်င္ေတာ့ပါ။ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ခံစားၾကည့္ပါ။ ဒါေတြဟာ ရန္ကုန္မွာ တကယ္ပဲ ရွိေနတဲ့၊ တကယ္ပဲ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ဘဝအစစ္ေတြလို႔ ကြ်န္မလိုပဲ လက္ခံႏိုင္ၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါ့မယ္။

*၃၃ လမ္းက်ဥ္းေလး (ခင္လြန္း)*

ကြ်န္မငယ္ငယ္က စာေစာင္ေတြ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ၾကားဖူးခဲ့ေသာ္လည္း အျပင္မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မရင္းႏွီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ "ေလထန္ကုန္း" ဆိုတဲ့ ေနရာေလးအေၾကာင္းကို ဒီ အက္ေဆးေလးက တစ္ဆင့္ ျပန္လည္ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသူ ခင္လြန္းက ေလထန္ကုန္းကို အခုလို ပံုေဖၚ ေရးဖြဲ႕ပါတယ္။

"ျမစ္မ်ား ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ခရီးမိုင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေမာၾကီး ပန္းၾကီး ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကရင္း ပင္လယ္ထဲသို႔ စီးဝင္ေပါင္းစည္းလာၾကသည့္ပမာ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ စာသမား ကဗ်ာသမား ပန္းခ်ီဆရာ ဂီတ တပ္မက္သူ... စသည္ စသည္တို႔သည္ ေလထန္ကုန္းသို႔ တသြင္သြင္ စီးဝင္လာတတ္သည္မွာ အမွ်င္ျပတ္သည္ မရွိ..." တဲ့။ ဒီလိုေလး ဖတ္လိုက္ရ ၾကားလိုက္ရတာနဲ႔ကို ဒီအက္ေဆးက ဒီေနရာေလးက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွျပီ။

ေလထန္ကုန္းကို ေရာက္လာၾကတဲ့ အႏုပညာသည္ေတြရဲ႕ စကားဝိုင္းေတြကို အေသးစိတ္ ေရးဖြဲ႕ထားပံုဟာ ကိုယ္ပါ အဲဒီ ဆရာ ဆရာမေတြ အနားကို ေရာက္သြားသလို ခံစားရေစပါတယ္။ ေလထန္ကုန္းရဲ႕ ရင္ခုန္သံ၊ ေလထန္ကုန္းရဲ႕ နမိတ္ပံု၊ ေလထန္ကုန္းရဲ႕ သေကၤတ၊ ေလထန္ကုန္းရဲ႕ ေခတ္ျပိဳင္ ခံစားစီးဆင္းမွဳ… ဒီေနရာေလးမွာ သူရဲေကာင္းေတြ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရ၊ ဒီေနရာေလးမွာပဲ သူရဲေကာင္းေတြ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာခဲ့ရ။ ဒီေနရာေလးမွာ ပင္လယ္လို ေပါင္းစည္းးျပီး ပင္မေသြးေၾကာေတြလို ခက္ျဖာပ်ံံႏွံ႔ သြားၾက။ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ ေငြေၾကး ဥစၥာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြကိုေမ့၊ အိမ္ေမ့ ယာေမ့ ဇနီးမယား သမီးသားတို႔ကိုပါ ေမ့ေနေစတဲ့အထိ ေလထန္ကုန္းမွာ သူတို႔တေတြ လွပစြာ ဆင္းရဲခဲ့ၾကတယ္ တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔အႏုပညာေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ ထြန္းညွိခဲ့ၾက၊ ေလာကကို ထြန္းညွိခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာေလး။ ၃၃ လမ္းထိပ္က ေရတမာပင္ရိပ္ေလး၊ ေလထန္ကုန္း လို႔ ဖြဲ႕သီပါတယ္။

ဒါဟာ ေလထန္ကုန္းပဲ...
ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ေဝးက အစ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္၊ ပန္းခ်ီမုတ္သုန္ အလယ္၊ ဆရာၾကီး ဒဂုန္တာရာ ျမသန္းတင့္ တို႔ အဆံုး အႏုပညာသမားေတြ အားလံုးရဲ႕ေလထန္ကုန္း။ ညေန ညေနေတြဆိုရင္ အားလံုး ရီေဝေဝ။ ညေနခင္း ရင့္အိုလာျပီ ဆိုရင္ေတာ့ အသြင္တူ ငွက္ေတြ အုပ္စုဖြဲ႕ ပ်ံသန္းၾကသလို အလွ်ိဳလွွ်ိဳ ထြက္သြားၾက… လို႔ ေရးဖြဲ႕ထားပံုဟာလည္း ေလထန္ကုန္းရဲ႕ ညေန အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ျမင္ကြင္းကို အသက္ဝင္ ထင္ရွား ျမင္သာလွပါတယ္။ ညေန ညေနေတြဆိုရင္ အားလံုး ရီေဝ ရီေဝ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အခ်ိန္ကာလမ်ား လူပုဂၢိဳလ္မ်ား ေခတ္မ်ား ေရြ႔လ်ား… အဲဒီေနရာေလးက အတိတ္မွာ မွဳန္ရီလို႔က်န္ေနခဲ့။ လြမ္းဖြယ္အတိတ္၊ ခ်စ္သူတို႔ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ….

“ၾကယ္ေတြ ေၾကြသြားၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ အလင္းေရာင္ေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်န္ရစ္ခဲ့စျမဲပဲေလ” ဆိုတဲ့ အဆံုးသတ္ေလးမွာ စာေရးသူနဲ႔ အတူ ကြ်န္မ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ေနရာေလးကို ပံုေဖၚျမင္ေယာင္ၾကည့္ရင္း လိုက္ပါ လြမ္းေမာရပါတယ္။

ဒါေတြတင္မက…
လင္းေအာင္ေဆြရဲ႕ အဓိပတိစစ္တမ္း
ေမာင္ရစ္ရဲ႕ ရန္ကုန္ကို ဗဟိုျပဳ၍ စဥ္းစားေနထိုင္ခဲ့ျခင္းမ်ား
ဘလက္ေခ်ာရဲ႕ ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေန
ေက်ာ္ေဇာခိုင္ရဲ႕ ရန္ကုန္
လြင္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ မွတ္မိလိမ့္မယ္ အက္ေဆးေတြ အပါအဝင္
ဆရာ ႏိုင္ဝင္းသီရဲ႕ ျငိမ္သက္ျခင္း၏အျခားတစ္ဖက္မွာ
ဆရာမၾကီး ဝင္ဒီေလာရံုရဲ႕ ေမွာ္ရံုေတာ… အစရွိတဲ့ အက္ေဆးေတြဟာလည္း စာဖတ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စြဲျငိထင္က်န္ေစမယ့္ အက္ေဆးေကာင္းေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

မ်က္ႏွာဖံုးပန္းခ်ီကို ဆရာ ထြန္းေဝျမင့္က ေရးဆြဲေပးထားျပီး ျမင္ေတြ႔ေနက် ရန္ကုန္ျမင္ကြင္းမ်ိဳးနဲ႔ မတူ၊ ကြဲျပား ျခားနားတဲ့ ရန္ကုန္ကို သူ႔ရဲ႕ စုတ္ခ်က္ အထူအပါးေအာက္မွာ ရွဳျမင္ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ အတြင္းထဲမွာလည္း အတိတ္ထဲက ရန္ကုန္ကို လြမ္းေမာသြားေစမယ့္ ရွားပါးဓါတ္ပံုမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စာအုပ္တန္ဖိုး ၆၀၀၀ က်ပ္ျဖစ္ျပီး ၂၀၁၉ ၾသဂုတ္လမွာ ျဖန္႔ခ်ီခဲ့တဲ့ အက္ေဆး စာအုပ္သစ္ တစ္အုပ္ပါ။

အိပ္မက္တစ္ခုဟာ ကိုယ္တကယ္ မက္ျမင္ဖူးမွသာ ေကာင္း မေကာင္း၊ လွ မလွ သိႏိုင္မယ္ လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အခု ရန္ကုန္အိပ္မက္ေတြကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် မက္ၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အိပ္မက္ထဲက ရန္ကုန္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔တေတြ မက္ဖူးတဲ့ ရန္ကုန္… ဘယ္ေနရာမွာ ထပ္တူက်သလဲ… ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြ ကြာျခားသလဲ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲသြားျပီလဲ… အစရွိသျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္ရေအာင္ပါ။

သက္ေဝ
(၁၉-၈-၁၉)

- ရန္ကုန္အက္ေဆး စာအုပ္အတြက္ ေရးျဖစ္တဲ့ စာအုပ္အၫႊန္းပါ။ မိုးမခ online မွာ ဖတ္လို႔ရသလို မိုးမခ မီဒီယာ ရဲ႕ Facebook Page မွာလည္း ဖတ္လို႔ရပါတယ္။

• မိုးေကာင္းကင္ကို ဖြင့္ခဲ့သူ •

ေတာ္ရံု ႏွလံုးသားမ်ိဳး၊ ေတာ္ရံု စိတ္ဓါတ္ ၾကံ့ခိုင္မွဳမ်ိဳးနဲ႔ ဖန္တီးေရးသားဖို႔ ဘယ္လိုမွ မလြယ္ကူတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကြ်န္မလက္ထဲမွာ ရွိေနတာ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဟိုတစ္ရက္က စာေရးသူက သူေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ခ်င္တဲ့သူေတြ ရွိရင္ PDF နဲ႔ ပို႔ေပးမယ္ Email address ေတြ ေရးေပးခဲ့ပါလို႔ Facebook မွာ စေတးတပ္စ္ တင္တာ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲ ဇေဝဇဝါျဖစ္သြားတယ္။ သူေျပာတာ ေနာက္ထပ္ စာအုပ္အသစ္ တစ္အုပ္မ်ားလား ဆိုၿပီး အဲဒီစေတးတပ္စ္ေအာက္မွာ ကြ်န္မ email လိပ္စာေလး ခ်ေရးခဲ့ပါတယ္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း စာအုပ္ PDF File နဲ႔အတူ သူ႔ဆီက email ျပန္ဝင္လာတယ္။ ရရခ်င္း ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ကြ်န္မမွာ ရွိေနခဲ့ၿပီးသား စာအုပ္ပဲ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ စာစုေလးကို အစအဆံုး တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကြ်န္မမွာရွိတဲ့ စာအုပ္ကို ျပန္ရွာခဲ့ပါတယ္။ ႐ိုးသားရွင္းလင္းတဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔ စာအုပ္ပါးေလးဟာ ကြ်န္မရဲ႕ စာအုပ္စင္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

***

စာေရးသူ ေဒဝဟာ သူ႔ကိုယ္သူ "ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ ေဒဝ ပါ" လို႔ ႐ိုး႐ိုးပဲ မိတ္ဖြဲ႕ရင္း သူ႔ရဲ႕ စာစုကို အစျပဳလိုက္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္ဟာ သူ႔ဘဝရဲ႕ ဟီး႐ိုးဆိုရင္ စာေရးသူ ေဒဝရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္ဟာ "စိုးလြင္လြင္" လို႔ ကြ်န္မတို႔ သိခဲ့တဲ့ အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီ ဟီး႐ိုးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း (သို႔) ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ဖခင္အေၾကာင္းကို အမွတ္တရ သတိတရ ေရးထားတဲ့စာမို႔ စာေရးသူရဲ႕ ႏွလံုးသား အခင္းအက်င္းကို ၾကည္လင္ ျပတ္သားစြာ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ ငယ္ဘဝေလးထဲမွာ သူခ်စ္တဲ့ အေဖ၊ သူ႔ရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔... အေဖ အငွားကား ေမာင္းလို႔ အဆင္ေျပတဲ့ ညဖက္ေတြမွာ ျပန္လာရင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဝယ္လာတတ္တာက အစ၊ ၁၉၈၅/၈၆ မွာ ခ်စ္လူမိုက္ အေခြထြက္တာ၊ ညီမေလး ေရႊအိမ္စည္ကို ေမြးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခ်စ္လူမိုက္ အေခြေပါက္ၿပီး ေအာင္ျမင္လာတာ၊ သူတို႔ရဲ႕ ရန္ကင္းအိမ္ေလး လွ်ာထိုးၾကမ္းခင္းတာ၊ အေဖေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြ လူၾကိဳက္မ်ားျပီး ေရာင္းရလာတာ... စတဲ့ အမွတ္ရစရာေလးေတြ ဖတ္ရတယ္။ ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္… အဲဒီအခ်ိန္က ကြ်န္မတို႔ သိခဲ့တဲ့၊ ရိုးသားျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္… "ဆံပင္ေတြကို ေလနဲ႔ မွဳတ္မယ္ ခ်စ္လို႔… ခ်စ္လို႔..." ဆိုတာ စိုးလြင္လြင္ရဲ႕ လက္ရာေတြထဲက တစ္ခုေပါ့။

သူ႔စာထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ရင္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ အျဖစ္တစ္ခုကေတာ့ အသိတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး အဆိုေတာ္အသစ္ရဲ႕ အေခြတစ္ေခြ မူပိုင္ဝယ္မလားလို႔ လာေမးတာ၊ အေမက ဝယ္လိုက္ပါလား ဆိုတာကို အေဖက "ငါက အႏုပညာသမား စီးပြားေရး မလုပ္ႏိုင္ဘူး... အဲဒီအေခြကို ဝယ္လိုက္ရင္ အဆိုေတာ္ကို ေခါင္းပံုျဖတ္သလို ျဖစ္သြားမယ္၊ အႏုပညာသမားအခ်င္းခ်င္း ေခါင္းပံုျဖတ္တဲ့အလုပ္ကို တသက္လံုး မလုပ္ဘူး" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။ တကယ့္ အႏုပညာသမား စစ္စစ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို အထင္အရွား ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ အေခြကေတာ့ "နာရီေပၚမွမ်က္ရည္စက္မ်ား" ျဖစ္ၿပီး အဆိုေတာ္ကေတာ့ အားလံုးသိတဲ့ "ထူးအိမ္သင္" ပါ။

ေနာက္ပိုင္းမွာ အေဖသြားရာ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း စိုးလြင္လြင္ရဲ႕ လက္တြဲေဖၚ ေတးေရးဆရာေတြ ျဖစ္လာမယ့္ ညီညီသြင္၊ ညီညီစံတို႔နဲ႔ ရန္ကင္း ၁၂ လံုးတန္းထိပ္က စုရပ္ေလးမွာ ေတြ႔ဆံုျဖစ္ၾကတာ၊ သူရဲေကာင္း တို႔ရဲ႕ ႏွလံုးသား ေတးစု ထြက္လာတာ၊ ေခတ္ကာလ မတည္မျငိမ္ အေနအထားထဲမွာ သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြ ပါရဲ႕သားနဲ႔ အေခြက ထင္သေလာက္ မေအာင္ျမင္ခဲ့တာ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူတို႔အိမ္ကို ေအာင္ရင္ ထူးအိမ္သင္တို႔ ေရာက္လာတတ္တာ၊ ညီညီသြင္ရဲ႕ "မင္းမရွိရင္ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး အခ်စ္ရယ္ မေန႔က ငါေသဆံုးသြားခဲ့…" ဆိုတဲ့ စာသား အဆန္းေလးကို ၾကားၾကားခ်င္း ႏွစ္သက္ သြားရတာ… စတဲ့ အေၾကာင္းေတြ အျပင္ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစု အေျခအေနေလးေတြကိုပါ စီစီရီရီ ေရးျပထားတာမို႔ စာေရးသူဟာ ငယ္ေပမယ့္ အေတာ္မွတ္မိတဲ့သူပဲ လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။

ကစားစရာေတြဆို ဘယ္ေလာက္ေစ်းၾကီးၾကီး ဝယ္ေပးတတ္တဲ့ အေဖတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ကို ျပန္ေျပာျပတဲ့အခါ သားကို လက္ဆြဲလို႔ ပန္းဆိုးတန္းနားက စတိုးဆိုင္မွာ ကစားစရာ ဝယ္ေနတဲ့ သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာေစပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ ဓါတ္ပံု ဝါးဝါးေလးမွာေတာင္ သားအတြက္ ကစားစရာ ဆင္ေပးေနတဲ့ စိုးလြင္လြင္ရဲ႔ အျပံဳးကို တိတိပပ ပံုေဖၚလို႔ရခဲ့ပါတယ္။ သမီးငယ္ ေရႊအိမ္စည္ေလးကေတာ့ အရုပ္အၾကီးၾကီး တစ္ခုကို ေပြ႔ပိုက္ရင္း ျပံဳးေပ်ာ္လို႔။

အေဖက သားကို သြားေလရာ ေခၚသြားတတ္တယ္၊ သီခ်င္းသြင္းတဲ့ စတူဒီယိုေတြ၊ စတိတ္ရွိဳးေတြ ေခၚသြားဖို႔ လိုတယ္ဆို ေက်ာင္းဖ်က္ျပီး ေခၚသြားတတ္တယ္ တဲ့။ အဲဒီေနာက္ ရသမွ် ပိုက္ဆံေတြကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္တစ္လံုးထဲ ထည့္ထားျပီး သားအဖ သံုးေယာက္ အတူတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ေန႔စြဲေတြ အေၾကာင္း၊ အင္းလ်ားလိတ္မွာ သြားစားၾကတဲ့ ေန႔စြဲေတြ ရွိသလို စားစရာမရွိတဲ့ ေန႔ေတြနဲ႔ အိမ္နားက ထမင္းဆိုင္မွာ အေၾကြးစားရတဲ့ေန႔ေတြ ရွိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ သားအဖ သံုးေယာက္ အဲဒီလိုေနခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ဘူး တဲ့။ စာေရးသူနဲ႔ ထပ္တူ ခံစားရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြပါ။ ျပန္လည္ရွာေဖြလို႔ မရ၊ ဘာနဲ႔မွ အစားထိုးလို႔ မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ…

"မိုးေရစက္ေတြလိုပဲ ေလထဲ ေမ်ာလြင့္ပါ… ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြ လွဳပ္ရွား…" ဆိုတဲ့ မာနမ်က္ႏွာ သီခ်င္းကို ေရးတုန္းက အျပင္မွာ မိုးဖြဲေလးေတြ က်ေနခဲ့တာ၊ အဲဒီသီခ်င္းကို တီးၾက ဆိုၾက အသံသြင္းၾကခ်ိန္က ေစာဘြဲ႕မွဴးနဲ႔ ခ်စ္စမ္းေမာင္ ပါဝင္ခဲ့တာ။ မာနမ်က္ႏွာ အေခြြ ေအာင္ျမင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ စာေရးသူ ေမာင္ေဒဝ ေလးတန္း ပထမအစမ္း စာေမးပြဲ က်ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ... ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မ ရယ္မိတယ္။ ေလးတန္းကေလးရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲ သယ္ပိုးထားရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားလွခ်ည့္လို႔လည္း ေတြးမိျပန္ပါတယ္။

သူ႔အေဖ ေရးခဲ့တဲ့ တခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းေလးေတြကိုလည္း သူ႔စာထဲမွာ ဖတ္ရတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရတဲ့ ငယ္ခ်စ္ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိမယ္ မဟုတ္လား… ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ "ငယ္သူမို႔" ၊ ဘဝေရး မေျပလည္တဲ့အတြက္ ခ်စ္သူနဲ႔ ရင္မဆိုင္ရဲခဲ့တဲ့ ေဝဒနာကို ေဖၚညႊန္းတဲ့ "ရင္ဆိုင္စရာ စြမ္းအား မရွိေတာ့လို႔ပါ" ၊ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္ျပီး သူကလည္း သိပ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ဇနီးအတြက္ ရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ "မွန္တာေျပာရင္ သစၥာ…" စတဲ့ သီခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ့ စာဖတ္ရင္း စာေရးေနရင္းမွာ တစ္ခ်ိဳ႕သီခ်င္းေတြကို သတိတရ နားေထာင္ရျပန္ပါတယ္။

လြမ္းေဆြးရတဲ့ ေန႔တခ်ိဳ့မွာ ေျဖစရာ ရွာၾကည့္ရင္း

ဒီသီခ်င္းဟာ မင္းအတြက္ ျဖစ္လာတယ္...

ေသာက တခ်ိဳ႕တဝက္ကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးစြမ္းရွိလို႔လည္း

ဒီသီခ်င္းအတြက္ မင္းကို ေက်းဇူးပဲ... ...

(စိတ္ေျဖသီခ်င္း)

မခြဲဘူးအခ်စ္ေရ… မခြဲဘူး အသက္ေရ…

စိေႏၵျမတ္ဘုရား ဆုပန္ေျခြလို႔သာ

အလြမ္းပန္းပြင့္ေတြ ေပးဆက္ရင္းသာ

အဆင္ေျပၾကဆံုး တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ကမၻာမွာ…

(နမိတ္)

ပိုးခ်ည္မွ်င္ လြန္းရက္ကန္းတင္ အကြက္လွလွလိမ္းျခယ္

ထားသစၥာခိုင္ေစဦး ရြက္လူးပ်ိဳငယ္

ဘဝပံုကာခ်စ္ၾကစို႔ကြယ္ တိုးရစ္ပတ္အခ်စ္ႏြယ္

စိမ္းလဲ့ေရၾကည္ေစဦး ခ်စ္ၿပံဳးစီျခယ္…

(ခ်စ္ျပံဳးစီျခယ္)

***

အဲဒီေနာက္ ခိုင္ထူးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲအေခြ "ထားရစ္ခက္ ေနခဲ့ေတာ့မယ္ " အတြက္ သီခ်င္းေတြ သြင္းတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ရတယ္။ တစ္ည စတူဒီယိုတစ္ခုကေန သီခ်င္းသြင္းၿပီး အျပန္ ကားေမာင္းလာရင္း အင္းလ်ားေရာက္ေတာ့ ဆီကုန္သြားတာနဲ႔ ကားကို ရပ္ထားခဲ့ျပီး အိမ္ျပန္ အိပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ့ အင္း… လုပ္ေတာ့မယ္ လို႔ ေတြးရင္း ျပံဳးမိတယ္။ တကယ္ကို ရိုးရိုးသားသား စိတ္ရွင္းရွင္း လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ေတြး၊ ဒီလိုပဲ ျပဳမူလိမ့္မယ္ဆိုတာ နည္းနည္းမွ ယံုမွားသံသယ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဆီကုန္တယ္ ေမာင္းမရေတာ့လို႔ ထားခဲ့တယ္ေပါ့။ ေခတ္ကာလကလည္း ေကာင္းေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ကားကို အလံုးအထည္မပ်က္ ဒီတိုင္း ျပန္ေတြ႔ရတယ္ တဲ့။

၁၉၉၀ မွာ ေမာင့္မ်က္ရည္ဝိုင္း… ထြက္တယ္။ ေမာင့္မ်က္ရည္ဝိုင္း က ကိုင္ဇာေရးျပီး စိုးလြင္လြင္ ဆို၊ အင္မတန္ နာမည္ေက်ာ္ သြားခဲ့တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ကြ်န္မတို႔ ေက်ာင္းေတြပိတ္ျပီး နားေနရတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္လို႔ သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး နားေထာင္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီအေခြထဲက သီခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကို စြဲလမ္း ႏွစ္သက္ခဲ့တာ မွတ္မိေနပါတယ္။ မ်က္လံုးရိုင္း၊ ရက္စက္တယ္၊ ေဝးေဝးမသြားပါနဲ႔၊ ခေရ… သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ အေခြေလးပါ။ အၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းကေတာ့ အလြမ္းရင့္ လြမ္းမျပယ္…။

အေနအထိုင္ေတြ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းလို႔ ရင္မွာ နာက်င္တယ္…

ေစတနာေတြ လမ္းခင္းလည္း လွမ္းေလွ်ာက္မလာခဲ့

ဝမ္းနည္းတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္မယ္…

(အလြမ္းရင့္ လြမ္းမျပယ္)

စာေရးသူဟာ သူ႔ရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္အေၾကာင္းကို ပံုေဖၚရာမွာ ဆံပင္ညွပ္ရင္ အင္းလ်ားလိတ္မွာ ညွပ္တာက အစ ေသာက္ေရဆို Evian မွ ေသာက္တာ၊ ဂ်င္းဂ်ာကင္ကို မခြ်တ္တမ္းဝတ္တတ္တာ ဆိုတာမ်ိဳးအထိ အေသးစိတ္ပါတယ္။ ေမြးေက်းဇူး ေကြ်းေက်းဇူးေတြေတြထက္ ပိုတဲ့ အေဖတစ္ေယာက္လို႔လည္း အရိုးရွင္းဆံုး ရည္ညႊန္းထားပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အမွတ္အသားေတြ။

ေနာက္ေတာ့ ၁၉၉၃ မွာ ကာရန္သစ္ အေခြထြက္လာ၊ ရွိဳးေတြအမ်ားၾကီး ဆိုရ၊ မိသားစုေရးရာေတြ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ခဲ့ရ၊ အေဖနဲ႔ တကြဲတျပား ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအေၾကာင္း၊ အေမနဲ႔ ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဖလာေခၚတဲ့အခါ သားအဖတေတြ ေလွ်ာက္လည္ၾက မုန္႔ေတြဝယ္စားၾက ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတဲ့ အေၾကာင္း၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အျပင္သြားရင္း ကားတိုက္မိမလိုျဖစ္ေတာ့ အေဖက သူ႔ကို တြန္းထုတ္လိုက္တာ၊ အေဖကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ကားေရွ႕မွာ ပြန္းပဲ့ ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔ လဲက်ေနခဲ့တာ တဲ့။ ကံေကာင္းလို႔…။ အဲဒါေတြအျပင္ ဘယ္ေနရာသြားသြား ဘာကိစၥေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဆိုေတာ္ စိုးလြင္လြင္ရဲ႕သား လား ဆိုျပီး ကူညီတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြအေၾကာင္းကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့ မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။

စာေရးသူက "ကြ်န္ေတာ့အေဖဟာ ဘဝမွာ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ပီသစြာ ေနထိုင္သြားခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။ အႏုပညာ မာန္မာနလည္း အလြန္ၾကီးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံပါဘူး။ သိတဲ့သူေတြလည္း သိျပီးသားမို႔ ထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ သူဟာ တကယ္ပဲ သူ႔အတြက္ေရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ပါ မိုးေကာင္းကင္ကို ဖြင့္ေပးသြားခဲ့တယ္” လို႔ ေျပာရင္း သူ႔ရဲ႕ စာကို အဆံုးသတ္ပါတယ္။

ကြယ္လြန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူေရးခဲ့တဲ့ မူပိုင္သံစဥ္နဲ႔ ေကာ္ပီသီခ်င္း အပုဒ္ ေလးရာ ေက်ာ္ ခ်န္ခဲ့သူ၊ ေကာ္ပီကေတာ့ ေရးခိုင္းတဲ့သူရွိလို႔ ေရးခဲ့ဟန္တူေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္ေတာ့ ေကာ္ပီ တစ္ခါမွ မဆိုခဲ့သူ၊ ဝတၳဳတို ဝတၳဳရွည္ ေတြနဲ႔ ကဗ်ာေတြလည္း ေရးခဲ့သူ၊ အႏုပညာသမား ပီသစြာ ေနထိုင္ ရွင္သန္ခဲ့သူ၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ အေဖဟာ မိုးေကာင္းကင္ကို အလွပဆံုး ဖြင့္ေပးခဲ့သူ… စိုးလြင္လြင္။

သက္ေဝ

(၁၃ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၉)

မွတ္ခ်က္ - အဆိုေတာ္ စိုးလြင္လြင္ရဲ႕သား စာေရးသူ ေဒဝရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္ကို ဖြင့္ေပးခဲ့သူ စာအုပ္ကို သူ႔ရဲ႕ အားေပး တိုက္တြန္းမွဳနဲ႔ ျပန္လည္ခံစား ေရးသားပါတယ္။ ဒီစာ စ ေရးေနျပီ ဆိုေတာ့ ေမာင္ေဒဝ က ေျပာတယ္၊ ႏွလံုးသားနဲ႔ ေရးပါ အမ တဲ့။ ကြ်န္မ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစား ေရးသားခဲ့ပါတယ္။

ဟိုုတုုန္းက ဒီဇင္ဘာ

ဘယ္တုုန္းကမွ မေရာက္ေစခ်င္ခဲ့၊ အစဥ္အျမဲေမ့ေလ်ာ့ထားခ်င္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာဟာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔အလုုပ္ သူလုုပ္ရင္း မပ်က္မကြက္ ေရာက္လာခဲ့တာပဲ။ ေဆာင္းဥတုုရယ္လိုု႔ ပီပီျပင္ျပင္ မရွိ၊ ႏွင္းေတြလည္း တစ္ပြင့္တေလမွ က်မေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္းကေလးရဲ႕ ဒီဇင္ဘာကေတာ့ အရင္အတိုုင္းပဲ… ေန႔စဥ္ေန႔တိုုင္း မိုုးေတြသည္းသည္းမဲမဲရြာျပီး ေအးစိမ့္စိမ့္နဲ႔ပါ၊ ျပီးေတာ့ မိုုးရြာျပီးခါစ ညေနခင္းေတြဆိုု ျမဴခိုုးေတြက ဟိုုနားဒီနားမွာ မသဲမကြဲ အံုု႔ဆိုုင္းေနတတ္ေသးတယ္။ လြမ္းစရာေပါ့။ အဲဒီလိုုပဲ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ အိပ္မက္ေဟာင္းေတြကလည္း မေန႔တစ္ေန႔ကလို မေျပာင္းမလဲ စိမ္းစိုု လတ္ဆတ္ဆဲ၊ အခါခါ ျပန္မက္ေနရဆဲ။ ေလးလံလွတဲ့ အဲဒီအိပ္မက္ေဟာင္းေတြကို ကိုုယ္နဲ႔မကြာ သယ္ေဆာင္ရင္း ျပာမွိဳင္းေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အရြက္ေတြ သိပ္သည္းစိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ ကုုကၠိဳပင္ၾကီးအနားကိုု ေရာက္ေတာ့ (ဟိုုးဒီဇင္ဘာတုုန္းကလိုုပဲ) တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုုယ့္ကိုု ေစာင့္ေနသလိုု ခံစားရျပီး လွမ္းလက္စ ေျခလွမ္းေတြ ခဏ တံု႔ဆိုင္းသြားတယ္။ အဲဒီတုုန္းကေတာ့ တကယ္ပဲ လာေစာင့္ေနခဲ့ဖူးတယ္ မဟုုတ္လား။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းမွာ ျပံဳးျပရင္း အဲဒီႏွဳတ္ခမ္းနီအေရာင္က မင္းနဲ႔ သိပ္လွတယ္လိုု႔ ခပ္တိုုးတိုုး ေျပာခဲ့ဖူးတာ၊ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ခုကို သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ ခ်ိန္းဆိုထားၾကတာျဖစ္ေပမယ့္ (မထင္မွတ္ပဲ) ကိုုယ္စိတ္ေျပာင္းသြားျပီ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္... လိုု႔ ေျပာလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လမ္းေဘးက ဓါတ္မီးတိုုင္ေတြ ရုုတ္တရက္ လင္းလက္လာခဲ့တာ၊ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ကို ေမ့ပစ္ျပီး အိမ္ေလးကို ေရာက္သြားၾကတာ၊ အဲဒါ ဟိုုတုုန္းက ဒီဇင္ဘာပဲ မဟုုတ္လား…

လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဒီဇင္ဘာညေနခင္းေတြရဲ႕ သေကၤတ အေရာင္စံု မီးပြင့္ မီးခိုင္ေတြ၊ မီးဆိုင္းေတြက မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ လင္းလက္လို႔၊ ျပဳျပင္မႈလြန္ကဲၿပီး သဘာဝရဲ႕ အႏွစ္သာရ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ မာဆတ္ဆတ္ ထင္းရွဳးပင္အတုေတြကလည္း ေနရာတကာမွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔၊ ျဖဴပြပြ ဆပ္ျပာျမွဳပ္ေတြကေတာ့ ႏွင္းထုုေတြအျဖစ္ ဟန္ေဆာင္လိုု႔။ အဲဒီ ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာပဲ စည္းဝါးက်က် ကျပ အသံုးေတာ္ခံေနတဲ့သူ၊ လူတစ္ကိုုယ္လံုုး ေငြမွင္ေရာင္ ေဆးျခယ္ထားျပီး ေက်ာက္ရုုပ္လိုု ရပ္ျပေနတဲ့သူ၊ ေတးဂီတသံစဥ္ေတြကို တီးခတ္ သီဆို ေျဖေဖ်ာ္ေနတဲ့သူ၊ ၾကိမ္ပုတီးလံုးေတြကို ခါးမွာပတ္ျပီး တစ္ပတ္ၿပီး တစ္ပတ္ လွည့္ျပေနတဲ့သူ၊ သူတို႔ေတြနဲ႔အတူ ေရခဲမုန္႔ကိုု ေပါင္မုုန္႔နဲ႔ ညွပ္ေရာင္းတဲ့ လွည္းေတြကလည္း ၾကိဳးၾကား ၾကိဳးၾကား ရွိေနတယ္။ ေဘာလံုုး ငါးလံုုးကိုု လက္ထဲမွာ အလွည့္က် လွည့္ျပီး Juggler ကစားျပေနတဲ့သူေရွ႕မွာ ခဏ ရပ္ၾကည့္လိုုက္တယ္၊ ဒီလိုု ေဘာလံုုးငါးလံုုးကိုု (လက္ႏွစ္ဖက္တည္းနဲ႔) တစ္ခုုနဲ႔ တစ္ခုု အလ်င္မီေအာင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ ဖမ္းယူရင္း ထိန္းသိမ္းလိုုက္ႏိုုင္ဖိုု႔အတြက္ ဘယ္လိုု စြမ္းရည္မ်ိဳးေတြ လိုုအပ္တာပါလိမ့္လိုု႔ ေတြးၾကည့္မိတယ္၊ တဆက္တည္းမွာပဲ အာရံုုစူးစိုုက္မွဳနဲ႔ အေလ့အက်င့္ လိုုအပ္တယ္လိုု႔ (ကိုုယ့္ဟာကိုုယ္) ေကာက္ခ်က္ခ်ျပီး သူ႔ေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ အလွဴခံပံုုးထဲကိုု ေငြစကၠဴ တစ္ရြက္ထည့္လိုုက္တယ္။ ေဘာလံုုးေတြ အေျမွာက္မပ်က္ပဲ ေက်းဇူးတင္စကားဆိုုႏိုုင္တဲ့ ကစားသမားကိုု အျပံဳးတစ္ခ်က္ တုုံ႔ျပန္ရင္း အဲဒီေနရာကိုု ေက်ာခိုုင္းခဲ့တယ္။

ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြ အလွဆင္ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြေပၚမွာ အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္လွတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္လိုု႔ ေနရာတိုင္းမွာ တန္းစီ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားတယ္။ အမ်ားသူငါလို တေမ့တေမာ တန္းစီၿပီး မေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္တဲ့ ကိုုယ္လိုု လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေနရာက အလြဲ၊ အခ်ိန္က အလြဲ၊ အရာရာဟာ လွလွပပ လြဲေခ်ာ္ မွားယြင္းေနေတာ့တာ။ လူေရစီးေၾကာင္းၾကီးနဲ႔ ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႕ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ရွားရင္း လူဦးေရ ထူထပ္မႈ နည္းမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ေနရာကို ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ဟိုုးဒီဇင္ဘာတုုန္းကလဲ အခုုလိုုပဲ လူရွင္းတဲ့ေနရာကိုု (ႏွစ္ေယာက္အတူ) ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကတာပဲ မဟုုတ္လား...

မီးေရာင္လဲ့လဲ့နဲ႔ တစ္လမ္းေမာင္း ေျမေအာက္လမ္းထဲက ထြက္လာတဲ့ကားေတြကိုု (ရုုတ္တရက္) ေတြ႔လိုုက္ရေတာ့ ဒါဟာ အျပန္လမ္းပဲလို႔ သိလိုက္တယ္။ ဟိုုတုုန္းက ဒီဇင္ဘာမွာလည္း ရွည္လ်ားလွတဲ့ ေျမေအာက္လမ္းထဲကေန အတူတူ ျဖတ္ျပီး ျပန္ခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ။ မီးေရာင္ခပ္ဝါဝါနဲ အဲဒီေျမေအာက္လမ္းေတြကိုု ၾကိဳက္တတ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အဲဒီေနရာေတြထဲ ကားျဖတ္ေမာင္းရတဲ့ အခါတိုုင္းမွာ စိတ္ေရာကိုုယ္ပါ လံုုျခံဳလိုုက္တာ… လိုု႔ခ်ည္း ေတြးမိတာ။ အျပင္ဖက္က အလင္းေရာင္ စူးစူးကိုု မျမင္ရခင္အခ်ိန္အထိ ဆိုုပါေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဂၤလန္ႏိုုင္ငံက ေဝလမင္းသမီးရဲ႕ ကားမေတာ္တဆမွဳဟာ ဒီလိုု ေနရာထဲမွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့ကိစၥကိုုေတာ့ ႏွစ္ဦးသား စိတ္တူ ကိုုယ္တူ ေမ့ထားခဲ့ၾကတာေပါ့။ အခုုေတာ့ အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါျပီ။ မေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြကသာ ကိုယ္နဲ႔အတူတူ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ရွိေနဆဲ…

သတိရျခင္းေတြနဲ႔အတူ အျဖဴေရာင္ စကၠဴေလွကေလး တစ္စင္းကိုု ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေခါက္ခ်ိဳးလိုက္ႏိုုင္တယ္။ ေလွကေလးရဲ႕ကိုယ္ထည္မွာ သူ႔ကိုု (စိတ္ကူးေပါက္ရင္) ေခၚေနက် စာလံုးေလးကို မင္အနက္နဲ႔ ေရးျခစ္လိုက္တယ္။ အရွိန္နည္းနည္းနဲ႔ စီးေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးနား ေရာက္ျပန္ေတာ့ အဲဒီစကၠဴေလွေလးကို လႊတ္ခ်လိုက္ဖို႔ လက္က (ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္း မသိ) ခက္ခဲေနျပန္တယ္။ အို... ဒီေလွကေလးက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို တနင့္တပိုး သယ္ေဆာင္ၿပီး သူရွိတဲ့ေနရာကို အေရာက္သြားမွာ မဟုတ္လား လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ (အားေပးရင္း) ေမးရတယ္။ ဟုတ္တယ္ လို႔ ေသခ်ာတဲ့အေျဖကို ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလွကေလးကို စမ္းေခ်ာင္းထဲ အသာ ခ်ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ဆီ ေရာက္ေအာင္သြားေနာ္ လို႔လည္း ခပ္တိုးတိုး မွာလိုက္ရေသးတယ္။ ေရစီးထဲမွာ လူးကာ လြန္႔ကာ ေမ်ာပါသြားတဲ့ စကၠဴေလွကေလးကို ၾကည့္ေနရင္းမွာ အျမင္ေတြက ေဝဝါး။ ၿပီးေတာ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လွည့္ထြက္ျပီး မလွမ္းမကမ္းက ေကာ္ဖီဆိုုင္ထဲ ဝင္လာခဲ့တယ္။

သၾကားမပါ ႏိုု႔မပါတဲ့ ခါးသက္သက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဟာ သတိရျခင္းေတြကို အဆေပါင္းမ်ားစြာ တိုးပြားေစလိမ့္မယ္လိုု႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားမိတာ ကိုုယ့္အမွားပဲ။ အဲဒီသတိရျခင္းေတြကို အရည္ေပ်ာ္လို ေပ်ာ္ျငား ေကာ္ဖီပူပူထဲ ေလာင္းထည့္လိုက္ရင္း စားပြဲေပၚ ေမးေထာက္လို႔ လမ္းမတေလွ်ာက္ကို ေအးေအးသက္သာပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီဆိုုင္ေလးရဲ႕ မွန္ျပတင္းေပၚက ေရေငြ႔ေတြကိုု ျမင္ေတာ့ အခုလိုပဲ ေရေငြ႔ေတြရိုက္ေနတဲ့ ကားမွန္ျပတင္းမွာ အသည္းပံုေတြ အတူတူ လုဆြဲခဲ့ၾကဖူးတာ၊ သူ႔အသည္းက ပိုလွတယ္၊ ကိုယ့္အသည္းက ပိုလွတယ္နဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ရင္း ရယ္ေမာခဲ့ၾကဖူးတာေတြကို အေႏွးရုပ္ရွင္ျပကြက္တစ္ခုလို ျမင္ေယာင္မိျပန္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ကိုု ေက်ာ္ျပီး လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ လမ္းကေလးမွာ သစ္ရြက္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ မိုးေရေတြၾကားမွာ လွဲေလ်ာင္းေနၾကတယ္။ မိုးေရစက္ေတြနဲ႔ ဒီဇင္ဘာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြကနဲ႔ တကယ့္ကိုု ဆင္တူပဲ။ ၾကည္ႏူး လြမ္းဆြတ္စရာ ျပီးေတာ့ ခ်စ္မက္စရာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ ခံစားမွဳကို ေပးစြမ္းႏိုင္တုန္း။

ၾကည့္ပါအံုး…

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ညက ေမွာင္လာတယ္၊ လမ္းေပၚမွာ မီးေရာင္ေတြ ပိုလင္းလာတယ္၊ ကားေတြ အသြားအလာ က်ဲပါးစ ျပဳလာၿပီ။ ခုနက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြလည္း စဲ စ ျပဳလာျပီ၊ ထိုင္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ ေမွာင္ေမွာင္ေလးမွာလည္း လူရွင္း စ ျပဳလာၿပီ။ စားပြဲေပၚက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ တဝက္တပ်က္နဲ႔ ေအးစက္ခဲ့ေပမယ့္ အေတြးထဲက သတိရျခင္းေတြကေတာ့ လွိဳက္လွဲေႏြးေထြးဆဲ။

ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ဖယ္ခြာ ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြကို ႏွဳတ္တိုက္ ေရရြတ္ျပေနစရာ မလိုပဲ ေနရာမွန္ကို ေရာက္သြားေစဖို႔ (မေမ့မေလ်ာ့ - မပ်က္မကြက္) လွမ္းပို႔လိုက္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ တႏွစ္စာ…

သက္ေဝ

(၁၄ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၇)

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစမ်ား

အခုအခ်ိန္မွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာလဲ လို႔ ေမးလာခဲ့ရင္ တိက်ေရရာတဲ့ အေျဖတစ္ခု ေပးစရာမရွိေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ အပိုင္းအစတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ ကြ်န္မအနားကို ျဖဴလြလြ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္နဲ႔အတူ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေမ်ာလြင့္လာခဲ့ပါတယ္။ သာယာတဲ့ ေလေျပညင္းေလးနဲ႔အတူ လွလွပပ လြင့္ပါလာတဲ့ အဲဒီလဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးကို လက္လွမ္းဖမ္းဆုပ္ဖို႔ မမီႏိုင္ေသာ္လည္း သူ႔ရဲ႕ႏူးညံ့ညင္သာတဲ့ အလြင့္ထဲမွာ၊ သူေခၚေဆာင္လာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြထဲမွာ ကြ်န္မ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လိုက္ပါ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိပါတယ္။

ၾကည့္ပါဦး… အဲဒီလဲမွိဳ႕ပြင့္ေလး ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ကလည္း ဒီဇင္ဘာ တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတဲ့ အသံေလး သဲ့သဲ့ၾကားရံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြဟာ သူ႔အလိုလို ဆတိုးလို႔ ေရာက္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ မနက္ခင္းေတြမွာ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာတတ္တဲ့ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းေရာင္ရယ္၊ အိမ္အျပင္ဖက္ကို ထြက္လိုက္တာနဲ႔ နားရြက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္သြားေအာင္ လွမ္းႏွဳတ္ဆက္တတ္တဲ့ ေဆာင္းေလေအးေအးရယ္၊ ႏွင္းေတြၾကားထဲက မွဳန္ဝါးဝါး ျမင္ကြင္းေတြရယ္၊ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ေစာျပီး ေမွာင္သြားတတ္တဲ့ ေဆာင္းဦး ညေနခင္းေတြရယ္ေၾကာင့္ ဒါဟာ ဒီဇင္ဘာပဲလို႔ ေသခ်ာရျပန္တယ္။ မလွမ္းမကမ္း ဘုရားေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းထိုးသံ၊ ၾကယ္ပံုသ႑ာန္ခ်ိဳးထားတဲ့ မီးပံုးအနီေရာင္ေတြ၊ အစိမ္းရင့္ေရာင္ ထင္႐ူးပင္မွာ တြဲခိုေနတဲ့ အ႐ုပ္ပိစိေပါက္စေလးေတြ၊ ထင္း႐ူးပင္ေျခရင္းက အရြယ္စံု ထုတ္ပိုးမွဳ အမ်ိဳးစံုနဲ႔ လက္ေဆာင္ထုပ္ေတြ၊ ႀကိဳးတန္းမွာ စီရီခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပိုစ့္ကဒ္ေတြ၊ မီးလင္းဖိုအေပၚနားက ၾကိဳးတန္းမွာ လက္ေဆာင္ေစာင့္ေနတဲ့ ေျခအိတ္ငယ္ေလးေတြ၊ အခ်ိန္မွန္ေရာက္လာတတ္တဲ့ အနီေရာင္ဝတ္စံုနဲ႔ စန္တာ၊ ၿပီးေတာ့ ႏွင္းပြင့္ငယ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ Jingle Bell သီခ်င္း၊ ခင္ဝမ္းရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ၊ ဗစ္တာခင္ညိဳရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ၊ လင္းနစ္ရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ၊ အငဲရဲ႕ ဒီဇင္ဘာ သီခ်င္းသံေတြ… ဆိုေတာ့ ဒါ ဒီဇင္ဘာ ဆိုတာ ျငင္းမရေအာင္ ေသခ်ာၿပီး အေပ်ာ္ေရာင္ေတြကလည္း ေနရာအႏွံ႔မွာ တလက္လက္ေတာက္ပလို႔။ အစိမ္းနဲ႔ အနီ ေရာေႏွာေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာအေရာင္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအေရာင္ပဲ။ အရင့္အရင္က ဒီဇင္ဘာေတြထက္ ပိုျပီး အဓိပၸါယ္ရွိ၊ ပိုျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းဖို႔ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးက အနားကို ေရာက္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား လို႔ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိတယ္။

မနက္ေစာေစာ ႏွင္း႐ိုက္ထားလို႔ မွဳန္ေနတဲ့ မွန္ျပတင္းမွာ အၿမဲသတိတရ ေရးေနက် စာလံုးေလးႏွစ္လံုးနဲ႔အတူ အသည္းပံုေလးေတြ ခ်ေရးလိုက္တယ္။ ေနေရာင္ေတြ လင္းလာၿပီး ႏွင္းကြဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ စာလံုးေလးေတြ ပ်က္သြားတာကို ေတြ႔ေပမယ့္ အရင္ကလို ဝမ္းနည္းစိတ္ကေလး နည္းနည္းမွ ျဖစ္မလာတာ ထူးဆန္းလိုက္တာ။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ဖာသိဖာသာေနတတ္တဲ့ ကြ်န္မဆီကို ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ တဖြဲဖြဲ နည္းနည္းခ်င္းစီ စီးဆင္း ေရာက္ရွိလာပံုကလည္း အံ့ၾသစရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ဆိုတာကို တအံ့တၾသေငးေမာေနရင္းက ကိုယ္တိုင္လည္း အလိုလို ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရႊင္လာတာကို သိသိမွတ္မွတ္ သတိထားမိခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ အသံထြက္ျပီး ရယ္ေမာလိုက္မိတယ္။ အရင္က အၿမဲလိုလို လြမ္းေနခဲ့ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာဟာ အခုေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ အစားထိုး ဝင္ေရာက္လာခဲ့ျပီး လြဲေခ်ာ္မွဳေတြ အဆံုးသတ္သြားပံုကလည္း ထူးဆန္းလွပလိုက္တာ။ ဘယ္တုန္းကမွ မေတာင္းခဲ့ဖူးတဲ႔ ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္စံုသြားပံုကလည္း မယံုႏိုင္စရာ။

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔အတူ ေန႔တိုင္း နားေထာင္ေနက် သီခ်င္းစာရင္းထဲက လြမ္းစရာသီခ်င္းေတြအစား ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ အစားထိုး လဲလွယ္လိုက္တယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ဖတ္ေနက်၊ ကိုယ္နဲ႔ လက္တကမ္းအကြာမွာ ရွိေနက် စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဖတ္လက္စ “ေလာကႀကီးမွာ ေၾကာင္ဆိုတဲ့ သတၱဝါေတြ မရွိေတာ့ရင္…” လို႔ အမည္ရတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါေဝဒနာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္ေတြကို ဒိုင္ယာရီဆန္ဆန္ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ကိုလည္း သိမ္းဖယ္လိုက္မိျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အသံခ်ိဳသာတဲ့ ကဗ်ာေတြ ျပန္ရွာဖတ္ျဖစ္တယ္။ ခါတိုင္းဆိုးေနက် ပန္းႏုေရာင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လက္သည္းဆိုးေဆးအစား လင္းရွင္းတဲ့ နီညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ကို အစားထိုး၊ အဝတ္ဘီဒိုထဲမွာ စီရီေနတဲ့ ဝတ္ေနက် အေရာင္ေမွာင္ေတြကို ေခါက္သိမ္းလို႔ အေရာင္လင္းလင္းေတြကို ရွာေဖြခ်ိတ္ဆြဲ၊ ရွတတ ဝိုင္နီတစ္ခြက္နဲ႔အတူ သဇင္ညနဲ႔ အိပ္မက္လမ္း သီခ်င္းကို အခါခါ ျပန္ေက်ာ့ၿပီး နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အနည္းငယ္ ရီေဝစျပဳလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ႏွင္းဆီဖူးအနီရဲရဲေတြကို ဆိုင္က လွမ္းမွာၿပီး ပန္းစိုက္အိုးေတြထဲ ေဝေနေအာင္ အလွဆင္ျဖစ္တာေပါ့။ ေသးငယ္သေလာက္ ေပါ့ပါးလြန္းတဲ့ လဲမွိဳ႕ေလးတစ္စက သယ္ယူလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ထုထည္ဟာ မယံုႏိုင္စရာ အတိုင္းအဆ မသိႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွတာ ေတြ႕ရေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူ႔ကို မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္မသြားေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ လဲမွိဳ႔ပြင့္ေလးကို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ အမိအရဖမ္းဆုပ္ၿပီး ပုလင္းတစ္လံုးထဲကို ထည့္သြင္း သိမ္းဆည္းထားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ ေပၚလာခဲ့တယ္ဆိုတာကိုလည္း ဝန္ခံရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခိုက္အတံ့ေလးမွာ ကြ်န္မရဲ႕ အေတြးစတစ္ခ်ိဳ႔ဟာ ငယ္ဘဝက ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြဆီကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

ဒီလိုေလ… ငယ္ငယ္က အေရာင္စူးစူးလက္လက္နဲ႔ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကိုျမင္တိုင္း လိုခ်င္လိုက္တာ… လို႔ မၾကာခဏ ေတာင့္တခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ အခုလို ေဆာင္းဦးေပါက္ ညတစ္ညမွာ ဖန္ပုလင္းငယ္တစ္လံုးထဲမွာ လင္းလက္စြာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးသံုးေကာင္ကို ကြ်န္မ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးသံုးေကာင္လို႔ အထပ္ထပ္ ေရရြတ္ရင္း အိပ္ခန္းကို မီးအေမွာင္ခ်၊ ခန္းဆီးထူထူေတြကို အျပည့္ခ်ၿပီး ဖန္ပုလင္းေလးကို စာၾကည့္စားပြဲေပၚတင္ရင္း (မသိတတ္သား ဆိုးရြားစြာ) သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့။ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြဆီကရတဲ့ အလင္းေရာင္ဟာ ကြ်န္မရဲ႕ မက်ဥ္းမက်ယ္ အိပ္ခန္းထဲမွာေတာ့ ျပတ္သား လင္းရွင္းလို႔ပါပဲ။ အဲဒီအလင္းေရာင္ေလးကို ေငးၾကည့္ရင္း စားပြဲစြန္းမွာ ေခါင္းတင္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကြ်န္မက ေရွ႕ကေျပး ပိုးစုန္းၾကဴးေတြက အုပ္စုလိုက္ အလင္းေရာင္ေပးရင္း လမ္းျပၾကတယ္ေပါ့။ အျပင္မွာေရာ အိပ္မက္ထဲမွာပါ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔ အလင္းေရာင္ေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္စဖြယ္ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ အိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့ ဖန္ပုလင္းထဲမွာ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြ မလင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ သံုးေကာင္လံုး ျငိမ္သက္လို႔ ေသဆံုးေနၾကတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္လိုမွဳတစ္ခုတည္းနဲ႔ မစဥ္းမစား မဆင္မျခင္ ပိုးစုန္းၾကဴးေတြကို ပုလင္းထဲ ထည့္ပိတ္ထားခဲ့မိတာေလ။ တကယ္ဆို ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကို ဖမ္းေပးတဲ့သူက ခဏၾကည့္ၿပီးရင္ ျခံစည္းရိုးနားက သစ္ပင္ေတြၾကားထဲကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္ေနာ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာျပီးမွ ေပးခဲ့တာပါ။ ကြ်န္မကသာ ေျပာစကားကို နားမေထာင္ပဲ သူတို႔ကို ညတစ္ဝက္နီးပါး ထိုင္ၾကည့္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ။ ညက ပိုးစုန္းၾကဴးေတြကို ထိုင္ေငးေနတုန္းက ရခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြဟာ မနက္မိုးလင္းေတာ့ အကုန္ေပ်ာက္ဆံုးသြားၾကတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရံုသာမက ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ အသက္မဲ့ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ဝမ္းနည္းမွဳေတြသာ အစားထိုး ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ေန႔စဥ္ရက္စြဲေတြထဲမွာ ျငီးေငြ႔ေနျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ တျဖည္းျဖည္းနည္းပါးလာခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားစပ္မိတဲ့အခါတိုင္း ငယ္ငယ္ကလို ပိုးစုန္းၾကဴးေလးသံုးေကာင္ ပိုင္ဆိုင္ရရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ဦးမလားလို႔ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ မၾကာခဏ ျပန္ေမးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေျဖကေတာ့ မေရမရာပါ။

ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္သတိရျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ျငိမ္သက္ေနခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မအနားမွာ ရစ္ဝဲေနတဲ့ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးနဲ႔ ဒီဇင္ဘာရဲ႕အေပ်ာ္ေရာင္ေတြကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားလာသူတစ္ေယာက္လို ၾကည္လင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ တစ္ဦးတည္း တစ္ေယာက္တည္းအတြက္သာ မဟုတ္၊ လူတိုင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တာေလ။ ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ရႊင္လိုစိတ္နဲ႔ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးကို အပိုင္သိမ္းထားဖို႔ မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ ဖန္ပုလင္းထဲက ပိုးစုန္းၾကဴးေလးေတြကို အျမဲသတိရေနမိဦးမွာ။ သူ လြင့္ႏိုင္သေလာက္ ေဝးသည္ထက္ ေဝးေဝးကိုသာ လြင့္ပါေစ။ ဒါမွ ဟိုးအေဝးၾကီးက ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူေတြဆီကိုလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ နည္း မ်ား မဆို ေရာက္သြားႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကာလအတန္ၾကာ ေအးစက္ ကြယ္ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြကို ျပန္လည္ရွာေတြ႔ေစတဲ့ လဲမွိဳ႕ပြင့္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ တလက္စတည္းမွာ ဒီလိုအခ်ိန္ကိုေရာက္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ဖယ္ခြာ ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မရႏိုင္တဲ့ သတိရျခင္းေတြနဲ႔အတူ ေသးငယ္ေသာ္လည္း ခန္းနားလွပတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစေတြကို သက္ဆိုင္သူတစ္ေယာက္ဆီ ေရာက္သြားေစဖို႔ (မေမ့မေလ်ာ့ - မပ်က္မကြက္) ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ တႏွစ္စာ…

သက္ေဝ

(၁၄ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၈)

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ မိုးေရစက္မ်ား

ဒီေန႔ဟာ မိုးေန႔ပဲ။

မိုးခ်ည္းပဲရြာၿပီး ေလမတိုက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ မိုးစက္ေတြ မိုးေပၚက က်လာပံုဟာ အျဖဴေရာင္ ေဒါင္လိုက္မ်ဥ္းျပိဳင္ေတြအတိုင္း ညီညာ ေျဖာင့္တန္းလို႔။ ေဒါသ အနည္းငယ္စြက္ေနဟန္တူတဲ့ အဲဒီမိုးေရစက္ေတြကပဲ သစ္ပင္ေတြေပၚက ေႂကြလုေႂကြခင္ အရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေတြကို တစ္ခါတည္း ေႁခြခ်သြားေသးတယ္။ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာေတာ့ ညိဳဝါဝါ အေရာင္အဆင္းနဲ႔ ရြက္ေႂကြေတြဟာ ပြင့္ဖတ္အႏြမ္းေတြနဲ႔ ေရာေႏွာျပီး အနည္းငယ္ လွဳပ္ရွားလြန္႔လူးလို႔၊ မိုးေရစက္ေတြက မရပ္မနား က်ေနေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ နာက်င္ေနမွာေပါ့ေနာ္။ သစ္ရြက္ေလးေတြလည္း နာက်င္မွဳကို သိၾကတာပဲ။ ပြင့္ဖတ္ႏြမ္းႏြမ္းေတြကလည္း နာက်င္မွဳကို သိၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ မနက္တိုင္း အစာေကြ်းေနက် မိေညာင္လို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလးကေတာ့ မိုးစက္ေတြနဲ႔ လြတ္ေအာင္ ေရွာင္ပုန္းနားေနစရာ ေနရာေလးတစ္ခုကို အထိတ္ထိတ္ အလန္႔လန္႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ လိုက္ရွာေနတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ရဲ႕ အသိဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္နဲ႔ ရွာထားတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ေသးေသးတစ္ပင္ေအာက္မွာ ၿငိမ္ပုၿပီး ထိုင္ေနေလရဲ႕။ အေမႊးညိဳေလးေတြမွာလည္း မိုးေရစက္ေတြ စိုစိုစြတ္စြတ္၊ မ်က္လံုးဝိုင္းနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေသးေသးေလးကလည္း သနားစရာေလး။ မိုးေတြ ရြာေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာလည္း လူေတြက ထီးကိုယ္စီနဲ႔ ဟိုဒီ သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကၿမဲ၊ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေလျပင္းျပင္းတိုက္လိုက္ရင္ေတာ့ သူတို႔ဟာ ထီးလက္ကိုင္ေတြကို ခပ္တင္းတင္းဆုတ္ထားလိုက္ၾကတယ္။ မိုးကာအရွည္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္လိုက္ၾကသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ရဲ႕။ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြလည္း အရွိန္ေႏွးေႏွးေပမယ့္ အသြားအလာ မပ်က္ပါ။ အခုလို သည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနတဲ့ေန႔မ်ိဳးမွာေတာင္ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ စားဝတ္ေနေရးေတြအတြက္ တာဝန္ေတြ ကိုယ္စီရွိၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

•••••

အဲဒီျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ မိုးေရစက္ေတြကိုေငးၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္က မိသားစုစံုလင္တဲ့ မိုးေန႔ေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ေန႔စြဲေတြ…။ အိမ္ငယ္ေလးတစ္လံုးထဲမွာ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ေမာင္ေလးရယ္ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ေနာက္ၿပီး ေၾကာင္ျဖဴကေလးတစ္ေကာင္ရယ္ေပါ့။

မိုးေတြ သည္းလာၿပီဆိုရင္ အိမ္ထဲကို မိုးပက္မွာစိုးေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေတြ အကုန္လံုးပိတ္ထားရတယ္။ ေဖေဖက ကေလးေတြ အေအးမမိေစနဲ႔၊ အိမ္ထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနၾကေဟ့… လို႔ ေဆာ္ၾသေလ့ရွိတယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေပမယ့္ အျပင္သြားစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ သာေရး နာေရး လူမွဳေရး အစရွိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြလည္း ထူးထူးေထြေထြ ရွိမေနပါဘူး။ ပိတ္ရက္ေတြတိုင္းဟာ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာ အနားယူလို႔ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါပဲ။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကလည္း အခုလို ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ မရဘူး၊ ညဖက္မွ လာတာဆိုေတာ့ ေန႔လည္ေန႔ခင္းေတြဟာ မိသားစု အနားယူဖို႔ အပန္းေျဖဖို႔ သက္သက္ပါပဲ။ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ တယ္လီဖုန္းေတြ၊ တက္ပလက္ေတြလည္း ငံု႔ၾကည့္ေနစရာမရွိတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ စာအုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေစာင္ထဲမွာ လံုးေထြးလို႔၊ ေန႔လည္ တစ္နာရီခြဲကေန ႏွစ္နာရီအထိ လာေလ့ရွိတဲ့ ျမန္မာ့အသံ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္က သီခ်င္း သံုးပုဒ္ကို ေစာင့္နားေထာင္လို႔။ Abba အဖြဲ႕ ဒါမွမဟုတ္ Boney M အဖြဲ႕ေတြက သီခ်င္းမ်ိဳး လာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရသေလာက္ လိုက္ဆိုရင္း စိတ္လွဳပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္လို႔။ ေန႔လည္ သံုးနာရီ ေကာ္ဖီခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမေဖ်ာ္ေနတဲ့ လက္ေရြးစင္ ေကာ္ဖီရဲ႕ အနံ႔ဟာ တစ္အိမ္လံုး ေမႊးပ်ံ႕ေနတာ။ ေကာ္ဖီေသာက္လို႔ ရၿပီေဟ့ ဆိုရင္ အိပ္ရာထဲ ေစာင္ေတြထဲက ထလာၾကၿပီး မိသားစုမုန္႔ပံုးထဲက ဘီစကစ္အဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ေကာ္ဖီပူပူနဲ႔ တို႔စားၾကတာပဲ။ ေမာင္ေလးက မိသားစုမုန္႔ပံုးေပၚက ပံုကို လက္နဲ႔ေထာက္ရင္း ေဖေဖ ေမေမ မမ သားသားလို႔ ေရရြတ္လိုက္ရင္ေတာ့ အကုန္လံုး ရယ္ေမာရျပန္တာ။ အဲဒီမုန္႔ပံုးကို ျမင္တိုင္း သူအျမဲေျပာေနက်၊ သူေျပာတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး (ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးႏိုင္ပဲ) ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရယ္ေမာေနက်။ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားၿပီးရင္ေတာ့ ေစာင္ထဲျပန္ဝင္ၿပီး စာဖတ္ၾကတာပဲ။

သိလား... ေၾကာင္ျဖဴေလးကလည္း ခ်မ္းတတ္တယ္။ ေစာင္ထဲကို ဝင္ခ်င္လို႔ သူ႔လက္ကေလးနဲ႔ လူေတြကို လိုက္ လိုက္ တို႔တယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ေမာင္ေလးက ေစာင္ကိုဖြင့္ေပးလိုက္ရင္ တိုးဝင္သြားၿပီး ေခြအိပ္ေနေတာ့တာ။ ေမာင္ေလးက ကာတြန္းဖတ္ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ရင္ ေၾကာင္ေလးက သူ႔ကို ျမႇဴတယ္ထင္ၿပီး ထေဆာ့တတ္ေသးတယ္။ ေမာင္ေလးက နားထဲမွာ နားၾကပ္တပ္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ေတာ့ ေၾကာင္ေလးက သူပါ နားေထာင္ခ်င္သလို မ်က္လံုးဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ သူ႔နားထဲကို နားၾကပ္ထည့္ေပးရင္ အစပိုင္းမွာ နည္းနည္းထိတ္လန္႔သလို ေခါင္းကို ခါထုတ္တတ္တယ္။ သိပ္ဆူတဲ့ သီခ်င္းကို ေၾကာင္ျဖဴေလးက မႀကိဳက္ဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆး သီခ်င္းမ်ိဳး ဖြင့္ၿပီး အသံကို နည္းနည္းတိုးေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနတာပဲ။ နားၾကပ္တစ္ခုကို ေမာင္ေလးနဲ႔သူနဲ႔ ႀကိဳးကေလးသြယ္ၿပီး တစ္ေယာက္ တစ္ဖက္စီ နားေထာင္ေနၾကတဲ့ျမင္ကြင္းဟာ ေပ်ာ္စရာ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္စရာေလး။ အခုေခတ္လို ကင္မရာေတြ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ အလြယ္တကူ မပိုင္ဆိုင္ၾကေသးတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဲဒီေၾကာင္ကေလးမွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုမရွိရွာဘူး။

စာဖတ္ရတာ ပ်င္းလာၿပီ ေညာင္းလာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ မိုးရြာတာ ၾကည့္ဦးမယ္ဆို ေစာင္ေတြထဲက ထြက္၊ ျပတင္းေပါက္ကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ဟၿပီး ဖြင့္ရတယ္။ ေဟာ... မိုးက စဲေနၿပီပဲ... လို႔ ကြ်န္ေတာ္က အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္လိုက္ရင္ေတာ့ အားလံုး အခန္းအျပင္ေရာက္လာၾကတာပဲ။ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြ ခန္းဆီး လိုက္ကာေတြ ဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကျမင္ရသမွ် ျမင္ကြင္းကို ရုပ္ရွင္ျပကြက္တစ္ခုလို မရိုးႏိုင္ပဲ ၾကည့္ၾကျပန္တယ္။ အိမ္ေရွ႕က ဓါတ္ႀကိဳးတန္းမွာ တြဲခိုေနတဲ့ မိုးေရစက္အလံုးေလးေတြကို လွမ္းၾကည့္ရတာ ကေလးဘဝက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြထဲက တစ္ခုအျဖစ္ အခုထိ အမွတ္ရေနတုန္းပဲ။ ဆပ္ျပာပူေဖါင္းေလးမ်ား အခ်ိန္ေစ့ရင္ သူ႔အလိုလို မွိန္ေဖ်ာ့ ပါးလ်ၿပီး ေဖါက္ကနဲ ေပါက္သြားတတ္ၾကသလို အဲဒီေရစက္ေလးေတြကလည္း သူတို႔အေလးခ်ိန္ကို သူတို႔ ထိန္းမထားႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္ ဖ်တ္ဆို ျပဳတ္က်သြားၾကတာ။ ဓါတ္ႀကိဳးတန္းေတြေပၚ ခိုေတြ က်ီးကန္းေတြ လာနားၿပီး ႐ုတ္တရက္ ထပ်ံၾကရင္ေတာ့ ေရစက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တစ္ခ်ိန္တည္း ျပဳတ္က်သြားတတ္တယ္။ ျငဴစူရေကာင္းေစလို႔ မထင္ပါဘူး။ ကေလးပီပီ ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာေနခဲ့တာပါပဲ။

မိုးစဲသြားတဲ့ေကာင္းကင္ဟာ ေစာေစာကလို မွဳန္မွိဳင္းမေနေတာ့ဘူး၊ အျပာေရာင္သမ္းစျပဳလာျပီ။ သစ္ရြက္ေတြကလည္း မိုးေရစက္ေတြက ေရခ်ိဳးၿပီး အလွဆင္ေပးလိုက္သလို စိမ္းစိုလင္းလက္ေနတာပဲ။ အဲဒီလို သန္႔ရွင္းေနတဲ့ သစ္ပင္၊ သစ္ရြက္ေတြ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေတြ၊ ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ အိမ္ေရွ႕က လမ္းေလးေတြကို ျပၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း ကေလးေတြ သန္႔ရွင္းေအာင္ ေရခ်ိဳးၾကေတာ့ လို႔ ေမေမက ေျပာတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမက ညေနေစာင္း ေနဝင္ခ်ိန္ေလးကို သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေစာင့္ၾကည့္၊ ေဖေဖက အိမ္ထဲမွာ စာဖတ္၊ ေမေမကေတာ့ ညစာ ခ်က္ေနတာေပါ့။ ေၾကာင္ျဖဴေလးက ကြ်န္ေတာ္တို႔အနားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ လာထိုင္လို႔ သူလည္း ေမေမ့လက္ရာ ညစာကို ေမွ်ာ္ေနပံုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးအားမျပည့္တျပည့္ မီးပြင့္နီက်င္က်င္ေလးေတြ ဖြင့္ၿပီး မိသားစု ညစာ အတူတူစားၾကတာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြလဲ။

•••••

ေရးလက္စ စာ တစ္ပိုင္းတစ္စမွာ သတိရလို႔ အိမ္အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုနက ေဒါၾကီးေမာၾကီးနဲ႔ ရြာေနတဲ့မိုးဟာ တိတ္သေလာက္ ျဖစ္ေနျပီ။ မိုးသားနဲ႔ ညအေမွာင္နဲ႔ အနည္းငယ္ ေရာေႏွာစျပဳေနၿပီ။ ေနဝင္တာကိုလည္း မသိလိုက္ရပါလားလို႔ ေတြးရင္း ငယ္ငယ္က မိုးနဲ႔ အခုမိုးကို (အလိုလို) ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည့္မိလ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေငးေမာေနက်၊ ျမင္ဖူးေနက် မိုးဟာ ဒီေန႔ ရြာသြားတဲ့ မိုးလို သစ္ပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ ေႁခြခ်ခဲ့ပံုလည္း မရပါဘူး၊ သစ္ပင္ေျခရင္းမွာ နာက်င္မွဳနဲ႔ လူးလြန္႔ေနတဲ့ ရြက္ေျခာက္ေတြ ပြင့္ဖတ္အႏြမ္းေတြလည္း မရွိၾကပါဘူး။ သစ္ပင္ သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ ပန္းေရာင္စံုေတြဟာ ေရခ်ိဳးထားသလို ပကတိ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ျပီး စိမ္းစိုလို႔၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေအးျမျငိမ္းခ်မ္းလို႔သာ က်န္ေနခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔ရြာသြားတဲ့မိုးကေတာ့ျဖင့္… ၾကည့္ပါဦး… ေရစိုေနတဲ့ ဒါဏ္ရာရ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ပြင့္ဖတ္ေၾကြ အပိုင္းအစေတြက ေနရာအႏွံ႔၊ နာက်င္ေမာပန္းေနဟန္တူတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြက ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္၊ အုန္းလက္အက်ိဳးအပဲ့ေတြနဲ႔ သစ္ကိုင္းေျခာက္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူသြားစၾကၤန္လမ္းေပၚမွာ ဖ႐ိုဖရဲ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ လဲက်လို႔။ လူေတြ ကားေတြကလည္း အနားမေနႏိုင္၊ သူတို႔ကိစၥနဲ႔သူတို႔ လွဳပ္ရွားသြားလာေနျမဲ။ မိုးစက္ေလးေတြတြဲခိုေနတဲ့ ဓါတ္ၾကိဳးတန္းေတြလည္း မေတြ႔ရ၊ ခုနက မိုးစိုေနတဲ့ေၾကာင္ေလး မိေညာင္ကေတာ့ ေၾကာက္တဲ့ အရွိန္ ေျပေသးဟန္မတူ၊ ေခၚတာေတာင္ လွည့္ၾကည့္ေဖၚမရဘူး၊ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ပံုစံမပ်က္ ဝပ္ေနတုန္း။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြၾကည့္ရင္း၊ ငယ္ငယ္က မိုးေန႔ေတြကို ျပန္သတိရရင္း စာရြက္ျဖဴျဖဴေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်ေရးမိတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကလည္း မိုးေရစက္ေတြ ထိခတ္ခံထားရသလို ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြနဲ႔ စိုစြတ္ေနပါလား။ မိုးရြာၿပီးစျခင္း အတူတူကို ငယ္ငယ္က မိုးေန႔ေတြနဲ႔ မတူပဲ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့တာ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္။

အရင္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အလြယ္တကူ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္လို႔လား၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အလြယ္တကူ ေရာက္လာတတ္လို႔လား မသိဘူး၊ အရာရာတိုင္းဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြခ်ည္းပဲ၊ ေတြးၾကည့္ရင္ လွိဳက္လွဲေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔စြဲေတြ၊ အခ်ိန္ေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ၾကိဳးတန္းေပၚက မိုးေရစက္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ တဖ်တ္ဖ်တ္လွဳပ္ခါေနတတ္တဲ့ ခန္းဆီးစေလးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ သြပ္မိုးေပၚကို မိုးစက္ေတြက်တဲ့အသံကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ မိသားစု မုန္႔ပံုးထဲက ဘီစကစ္ခ်ပ္ေတြဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ ေရဒီယိုက လာေလ့ရွိတဲ့ Boney M ရဲ႕ River of Babylon နဲ႔ Abba ရဲ႕ Super Trouper ကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ ရွဳမဝမဂၢဇင္းထဲက ဝါက်င့္က်င့္စာရြက္ေလးေတြကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ တဂ်စ္ဂ်စ္ အသံျမည္ေအာင္လွည့္ၿပီး ဆက္ရတဲ့ အမည္းေရာင္တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ၊ မီးေရာင္မွိန္မွိန္နဲ႔ ဧည့္ခန္းေလးဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳပဲ။ ေဖေဖ ေမေမ ေမာင္ေလး... ၿပီးေတာ့ ေၾကာင္ျဖဴေလး… ေျပာရရင္ အရာရာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ျပည့္ႏွက္လို႔ပါပဲ။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးရင္း ေတြးရင္း အရာရာဟာ ဇေဝဇဝါျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္အရာကမွ ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွခ်ည့္လို႔ မခံစားရေတာ့တာလည္း ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနၿပီ။ အမ်ားသူငါေတြ အားက် ေငးေမာၾကရတဲ့ တန္ဖိုးၾကီးပစၥည္းေတြ၊ ေနရာေဒသ အသစ္အဆန္းေတြ၊ အရသာရွိလွပါတယ္ဆိုတဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ၊ ဆန္းသစ္ေခတ္မီတဲ့ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းေတြ… ဘယ္အရာမ်ိဳးေတြကမွ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္လာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအပိုင္းအစ ခပ္ေသးေသးေတြဟာလည္း အစစ္အမွန္ေတြ မဟုတ္ၾကလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာၾကာမေနတတ္ၾကဘူး၊ လွိဳက္လွဲဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ရေတာ့မလိုလိုနဲ႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ၿပီး ခဏေနေတာ့ သူ႔အလိုလို အေငြ႕ပ်ံ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္တာေတြခ်ည္းပါပဲ။

တကယ္ပဲ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ဘူးေနာ္၊ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ေအာင္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ထံုေပေပျဖစ္သြားျပီတယ္ ထင္တယ္ လို႔ တစ္ေယာက္တည္း ရြတ္ဆိုညည္းတြားေနရင္း တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔ (မကုန္ခ်င္လည္း) ဒီလိုပဲ ကုန္ရျပန္တယ္။ စိတ္ပါတဲ့ေန႔ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ သတိရသမွ်ကို ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ (အခုလို စာေၾကာင္းေတြ) ခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ျပန္ဖတ္လိုက္မိတဲ့အခါတိုင္း မိုးေတြ တစ္စက္တစ္ေပါက္မွ ရြာမေနပါပဲနဲ႔ ကိုယ့္ရင္ကို ေအးျမၿပီး ကိုယ့္မ်က္ဝန္းကို အလိုလို စြတ္စိုလာေစႏိုင္တဲ့ စာေၾကာင္းေတြေပါ့။

သက္ေဝ

(၂၆ ေမ - ၂၆ ဇူလိုင္၂၀၁၈)

၂၀၁၈ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္