ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ား၊ ပိုင္ရွင္မဲ့ ေခြးမ်ားႏွင့္ ေခြးရူးအႏၱရာယ္

မၾကာေသးတဲ့ တစ္ညေနက အိမ္နီးခ်င္း စကၤာပူႏိုင္ငံသား အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေအာက္မွာေတြ႕လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ရင္း စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူ ၿပီးခဲ့တဲ့လက ျမန္မာျပည္ကို အလည္သြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ သဘာဝက ေပးထားတဲ့ ေတာေတာင္ ေရေျမေတြနဲ႔ သိပ္လွတဲ့ႏိုင္ငံ၊ လည္စရာ ပတ္စရာ ၾကည့္စရာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေနရာေဒသေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတဲ့ႏိုင္ငံ၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ မျဖစ္မေန ထပ္သြားခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ သူတို႔က Tour Group နဲ႔သြားတာျဖစ္ၿပီး ဆယ္ညအိပ္ ဆယ့္တစ္ရက္ခရီးမွာ ရန္ကုန္၊ ပုဂံေညာင္ဦး၊ ပုပၸါး၊ မႏၲေလး၊ ဟဲဟိုး၊ အင္းေလးနဲ႔ ပင္းတယျမိဳ႔ေတြကို ေရာက္ခဲ့တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ပုဂံဘုရားေတြကို အခ်ိန္ယူၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ဖူးခြင့္ရလို႔ အထူးပဲ ၾကည္ႏူး ေက်နပ္ရေၾကာင္း၊ ဘုရားဖူးဧည့္သည္ေတြကို ဘုရားေပၚတက္ၿပီး ေနဝင္ခ်ိန္ၾကည့္ဖို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ခြင့္မျပဳေတာ့တာဟာ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔အတူ မႏၲေလးက်ံဳးကို သေဘာက်ၿပီး ဦးပိန္တံတားက ပတ္ဝန္းက်င္က ျမင္ကြင္းေတြဟာ အင္မတန္မွ လွပတဲ့အေၾကာင္း (သူက U Bain Bridge - ယူဘိန္ Bridge လို႔ အသံထြက္လို႔ ခဏေၾကာင္ၿပီး စဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။) ေဖါင္ေတာ္ဦးဘုရားကို ေရႊသကၤန္း ကပ္လွဴခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း၊ အင္းေလးေရျပင္ျပာနဲ႔ ပင္းတယကိုလည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ 

ရန္ကုန္မွာေတာ့ ေရႊတိဂံု၊ ဆူးေလဘုရားနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဈးကို ေရာက္ခဲ့တယ္ ကရဝိတ္ ေရာက္ခဲ့တယ္၊ ေနေရးထိုင္ေရး စားေရးေသာက္ေရး အစစ အရာရာ အဆင္ေျပတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာအၿပီးမွာ တစ္ခုပဲ... စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္ ဆိုၿပီး အားတံု႔အားနာနဲ႔ ေျပာတာက လမ္းမေပၚမွာ လမ္းသြယ္ထဲမွာ ဟိုနား ဒီနားမွာ ပိုင္ရွင္ရွိဟန္မတူတဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြက ေနရာအႏွံ႔ ရွိေနတာ အဆင္မေျပဘူး၊ သူ ေၾကာက္တယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ နီးနီးနားနား ေနရာေတြကို လမ္းေလွ်ာက္သြားခ်င္ေပမယ့္ မသြားရဲဘူး၊ Grab ေခၚရတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကို အလည္သြားရင္း ေခြးကိုက္ခံထားရဖူးေတာ့ သူပိုေၾကာက္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။ ႏိုင္ငံျခား ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြ မ်ားမ်ားလာေစခ်င္ရင္ အဲဒီ လမ္းေဘးက ပိုင္ရွင္မဲ့ ေခြးေတြကို အရင္ဆံုး တစ္ခုခု စီစဥ္ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္ တဲ့။ သူ႔စကားအဆံုးမွာ ကြ်န္မ ဆက္ေတြးစရာ အေတြးစေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို အလည္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆီက လမ္းေဘးေခြးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္မ ၾကားရတာ ဒါပါနဲ႔ဆို ေလးႀကိမ္ေျမာက္ပါ။ ပထမနဲ႔ ဒုတိယအၾကိမ္က အလုပ္တာဝန္နဲ႔သြားတဲ့ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြဆီက ျဖစ္ျပီး တတိယအၾကိမ္ကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီကပါ။ သူတို႔ေျပာစကားေတြ အားလံုးက အတူတူပါပဲ။ ေခြးရူးအႏၱရာယ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ အဲဒီက လူေတြ မသိၾကတာလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတာင္ ပါပါေသးတယ္။ 

ကြ်န္မအေတြးေတြက အဲဒီမွာတင္ရပ္မေနပဲ ဟိုးတစ္ႏွစ္က အကိုတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ေရွ႕ သူထိုင္ေနတုန္း ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္က အသားလြတ္ လာကိုက္သြားတာ၊ ကုိက္တာမွ သူ႔တစ္ေယာက္တည္းေတာင္ မဟုတ္ လမ္းေပၚမွာ ေအးေအးသက္သာ လမ္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုပါ ဆက္တိုက္ ကိုက္သြားေသးတာ၊ ေနာက္ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ကားေတြကို ေရွာင္ျပီး လမ္းေဘးကပ္ေလွ်ာက္ေနရင္း ေရေျမာင္းထဲက တက္လာတဲ့ေခြးက လွမ္းကိုက္လိုက္တာ၊ ေခြးေတြက ကိုက္ျပီး ထြက္ေျပးသြားတာဆိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ကလည္း မလြယ္... လိုအပ္သမွ် ေဆးကုသမွဳတြ အျမန္ဆံုးလုပ္ျပီး မိသားစုေတြ ေသာကကိုယ္စီနဲ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြအေၾကာင္း၊ တခ်ိဳ႕ေတြက အိမ္က ထမင္းက်န္ ဟင္းက်န္ေတြ ခ်ေကြ်းထားၿပီး တစ္ခုခုလည္းျဖစ္ေရာ သူတို႔နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္သလို ေမးမရ ျမန္းမရ တာဝန္မဲ့ ေနတတ္ၾကတာေတြအေၾကာင္းကို ျပန္သတိရရင္း သူတို႔ေျပာတာ ဟုတ္တယ္လို႔ ေတြးေနတုန္း ဒီေန႔မနက္မွာ စာေရးေဖၚ မိတ္ေဆြ ကိုလင္းသူရိယႏြယ္ “7 days ေန႔စဥ္သတင္းစာ” မွာ ေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးတိုေလးကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္ ကိုလင္းသူရိယႏြယ္က စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ျပီး အင္ဂ်င္နီယာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ 

"ပိုင္ရွင္မဲ့ေခြး ေခြးရူးေရာဂါ ျပႆနာနွင့္ ျပည္သူ႔ အသံ" ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က ေဆာင္းပါးရွင္ရဲ႕အသံကို အခုလို ၾကားသိရပါတယ္။

"လမ္းေဘး ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုမႈအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေထာက္ခံပါတယ္။ ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အဆိပ္ခ်တဲ့နည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခား ေျဖရွင္းနည္းေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လည္း ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိေနထိုင္ေနတဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာလည္း တခ်ိန္က အလားတူျပႆနာမ်ဳိး ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ တိရိစာၦန္ေတြကို ညွဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္သူတို႔ရဲ႕ေဘးက ကာကြယ္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔အတူ တာဝန္ရွိ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ပူးေပါင္းျပီး ေျဖရွင္းၾကရတာပါ။ ေခြးေတြကို ေဘးလြတ္ရာ ေနရာမွာ ျခံေတြခတ္ၿပီး ထားတယ္။ အထီးအမ အတူထားေပမဲ့ သားေၾကာျဖတ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ မေပါက္ဖြားႏိုင္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီလို ထားတဲ့ ေခြးေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ စရိတ္စကကို fund raising လုပ္ၾကပါတယ္။ ဥပမာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြက တိရိစာၦန္ခ်စ္သူမ်ား ပရဟိတ အဖြဲ႕ေလးေတြ ဖြဲ႕ၿပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ လူစည္ကားတဲ့ ကားဂိတ္ေတြ၊ ဘူတာ႐ံုေတြမွာ အလွဴခံထြက္ၾကတယ္။ အဲဒီကရတဲ့ ေငြေတြကို ေခြးေတြ အသံုးစရိတ္အတြက္ လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ အဲဒီလို လုပ္တဲ့အတြက္လည္း ေက်ာင္းေတြက ဒီေက်ာင္းသားေတြကို လူမႈေရးဘာသာရပ္ အတြက္ အမွတ္ေတြ ေပးပါတယ္။

ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ မ်ဳိးဆက္တစ္ဆက္ ကုန္ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ မ်ဳိးဆက္ မက်န္ေတာ့တဲ့အတြက္ အခုအခ်ိန္မွာဆိုရင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြ လံုးဝ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး ေျဖရွင္းနည္း ျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆပါတယ္။"

****

သူေရးထားတာကို ကြ်န္မ ရာႏွဳန္းျပည့္ သေဘာတူ ေထာက္ခံပါတယ္။ အခုလို သေဘာတူ ေထာက္ခံဖို႔ရာ ခိုင္လံုတဲ့ အေၾကာင္းေတြကလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒီလိုပါ... လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က WHO (World Health Organization) ရဲ႕ စစ္တမ္းအရ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ေခြး႐ူးေရာဂါ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပြားတဲ့ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ စစ္တမ္းအရဆို တစ္ႏွစ္ကို ေခြးကိုက္မွဳ ၆၀၀,၀၀၀ (ေျခာက္သိန္း) ခန္႔ရွိၿပီး ေခြး႐ူးေရာဂါ ျဖစ္ပြားမွဳက တစ္ေထာင္ေလာက္ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆိုေတာ့ တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ တစ္ရက္ကို လူ ၁၆၀၀ ေက်ာ္ ေခြးကိုက္ခံေနၾကရတယ္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ားတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြပါလိမ့္...

တိရိစာၧန္ေတြကို ခ်စ္ခင္တတ္တဲ့သူဟာ ႏွလံုးသားေတြ ေႏြးေထြးတဲ့သူ၊ သူတပါးကို ၾကင္နာ သနားတတ္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ စာေတြထဲမွာ ကြ်န္မ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ေခြးေလးေတြ ေၾကာင္ေလးေတြ အပါအဝင္ အိမ္ေမြးတိရိစာၧန္ အေကာင္ေလးေတြကို အင္မတန္ ခ်စ္ခင္တတ္ပါတယ္။ သံေယာဇဥ္ေတြ မ်ားရလြန္း ပူေလာင္ရလြန္းတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ေမြးထားၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ တာဝန္မေၾကႏိုင္ရင္ ခက္မွာစိုးတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေၾကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ေခြးေလးတစ္ေကာင္း ေမြးအျပီး သူတို႔ေလးေတြ ေသဆံုးသြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာအေကာင္မွ ထပ္မေမြးေတာ့တာပါ။ အခုကိစၥမွာလည္း လမ္းေဘးက ပိုင္ရွင္မဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြကို အညႇာအတာကင္းကင္းနဲ႔ ကိစၥတံုး လုပ္ပစ္ဖို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခုက ဦးေဆာင္၊ နည္းလမ္းတစ္ခုခု ရွာေဖြျပီး စနစ္တက် ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ေခြး႐ူးေရာဂါဆိုတာက ေခြးအခ်င္းခ်င္း တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ ကိုက္ရင္းကေန အလြယ္တကူ ကူးစက္ပ်ံ႕ပြားလာတတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးပါ။ ကိုယ့္ကို ကိုက္တဲ့ေခြးက တကယ္သာ ေခြးရူးေရာဂါပိုး ရွိေနတာ ေသခ်ာခဲ့ရင္ ကုရာနတၳိ ေဆးမရွိ၊ ဘာမွ လုပ္လို႔မရပဲ အသက္ဆံုးရွံဳးရမွာပါ။ ေခြး႐ူး မ႐ူးကိုု ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ရာကလည္း လမ္းေပၚမွာ ေနေနတဲ့ ေခြးေတြမို႔ ဘယ္က ေရာက္လာတာမွန္းမသိ၊ ဘယ္သူကမွလည္း တာဝန္မခံ၊ တစ္ခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း ေကြ်းတုန္းက ေကြ်းထားၿပီး တကယ္တမ္း သိခ်င္လို႔ စံုစမ္း ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ပိုင္ရွင္နာမည္ခံဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ မသိဘူး မရွိဘူး ဘူးခံမယ္ ဆိုတာေတြခ်ည္းပါပဲ။ ခဏတျဖဳတ္ အလည္အပတ္ေရာက္လာတဲ့ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြသာမက၊ ေန႔စဥ္ လွဳပ္ရွားသြားလာေနရတဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြအတြက္ပါ အင္မတန္မွ စိတ္ေၾကာင့္ၾကစရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ 

ဒါေၾကာင့္ ေခြးကိုက္တဲ့အမွဳ ေလ်ာ့က်သြားေစဖို႔၊ ေခြး႐ူးေရာဂါ ျဖစ္ပြားၿပီး အသက္ဆံုးရွံဳးရသူဦးေရ နည္းပါးေစဖို႔၊ အမ်ားျပည္သူေတြ လမ္းေပၚမွာ စိတ္ခ်လက္ခ် လံုျခံဳစြာ သြားလာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပိုင္ရွင္မဲ့ လမ္းေဘးက ေလလြင့္ေခြးေတြကို စနစ္တက် စီစဥ္ ထိန္းသိမ္းေစလိုေၾကာင္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆီက ျပန္ၾကားရတဲ့ အသံေတြနဲ႔ ကိုယ္သိသမွ် သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို အေျခခံရင္း ဒီစာစုကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာစုထဲမွာ ေဆာင္းပါးတိုေလးကို ထည့္သြင္း အသံုးျပဳခြင့္ေပးတဲ့ ကိုလင္းသူရိယႏြယ္ ကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္။

သက္ေဝ

(၂၁ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၁၈)

- ၂၀၁၈ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ ရက္ 7 Day Daily ေန႔စဥ္သတင္းစာတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

အလုုပ္လုုပ္ရင္း ကစားလိုု႔ရတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ဂိမ္းေတြ

ဂိမ္း ဆိုုတာကိုု လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ကစားနည္းေတြေပါ့။

ဂိမ္းဆိုတဲ့ ကစားနည္းေတြကို ကစားၾကတယ္ ဆိုုတဲ့ေနရာမွာ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ကစားၾကသလိုု ျပိဳင္ပြဲေတြနဲ႔ သူ႔ထက္ငါ အႏိုုင္ရေအာင္ ၾကိဳးစားယွဥ္ျပိဳင္ ကစားၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိတာပဲ။ သိုု႔ေသာ္ ဂိမ္း လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အားကစားနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္ေနတဲ့ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွား ကစားနည္းေတြကိုု မျမင္ပဲ ကြန္ပ်ဴတာဂိ္မ္း၊ တီဗီဂိမ္း၊ စမတ္ဖုုန္းေတြ တက္ပလက္ေတြနဲ႔ ကစားရတဲ့ အြန္လိုင္း ေအာ့ဖ္လိုင္း ဂိမ္းေတြကိုုသာ အရင္ ျမင္သြားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒါအျပင္ ဂိမ္း ကစားတယ္ဆိုုတာ ကေလးေတြလုုပ္တဲ့ အလုပ္၊ ကေလးေတြနဲ႔သာ ဆိုင္တဲ့ကိစၥလိုု႔လည္း ျမင္ေလ့ရွိၾကတယ္။ လူႀကီးေတြ ဂိမ္းကစားမိရင္ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ဂိမ္းကစားေနရေကာင္းလား လို႔ေတာင္ ထင္ျမင္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္း လက္ကိုုင္ဖုုန္းေတြနဲ႔ တက္ပလက္ေတြ လူတကာလက္ထဲ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂိမ္းဆိုတာ ကေလးငယ္ေတြကိုသာ ရည္ရြယ္တာမဟုတ္ဘူးလို႔ လူတိုုင္း သိလာ ျမင္လာၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းေနစ ကေလးအရြယ္ကစလိုု႔ ဟိုုးလူၾကီးေတြအထိ အသက္အရြယ္နဲ႔လိုက္လို႔ ကစားရတဲ့ ဂိမ္း ကစားနည္းေပါင္း အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိလာပါတယ္။ သံုးတတ္ရင္ ေဆး၊ မသံုးတတ္ရင္ ေဘး ဆိုသလိုပဲ ဂိမ္းကစားျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာကိုုလည္း ေတြ႕လာရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဂိမ္း လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ အလကား အပိုအလုပ္ေတြ၊ အခ်ိန္ျဖဳန္းတဲ့ ကိစၥေတြလို႔ ေဝဖန္တတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အခ်ိန္ေတြ ပိုေနလို႔၊ ဘာမွ လုပ္စရာ မရွိလို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ကုန္ ျမန္ေအာင္ လို႔ ဂိမ္းကစားေနတာပါလိုု႔ ဆင္ေျခေပးသလိုု ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဂိမ္း နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေပ်ာ္ ဆိုတာကိုပါ တတြဲတည္း ျမင္ေလ့ရွိၾကတာကေတာ့ ျငင္းလိုု႔ မရပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဂိမ္း ဆိုတာ ကေလးေတြနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့ အဲဒီ အေပ်ာ္အပါးကိစၥ ဆိုတာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလိုု ေျပာရတာလဲ… ဘာေတြမ်ား ပိုုလိုု႔လဲ… ဂိမ္း ကစားတယ္ ဆိုုတာ အေပ်ာ္ပဲ မဟုုတ္ဘူးလား လိုု႔ ေမးလာမယ္ဆိုုရင္… မဟုုတ္ပါဘူး လိုု႔ ကြ်န္မက ျငင္းျပီး မဟုုတ္တဲ့အေၾကာင္းကိုုလည္း အခုုလိုု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ ေန႔စဥ္က်င္လည္ေနၾကရတဲ့ လုုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားၾကတဲ့အေၾကာင္းပါ။

အမ်ားအားျဖင့္ မနက္ ရွစ္နာရီ ကေန ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္အထိ ရံုုးမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႔ အလုုပ္လုုပ္ၾကရသူေတြအတြက္ အလုုပ္ရဲ႕ စိတ္ဖိစီးမွဳကိုု ေလွ်ာ့ခ်ႏိုုင္ေစဖိုု႔၊ ေန႔စဥ္ ဆင္တူရက္စြဲေတြထဲမွာ ပ်င္းရိညည္းေငြ႔ မေနေစဖိုု႔၊ စိတ္ၾကည္လင္ျပီး လန္းဆန္း တက္ၾကြလာေစဖိုု႔၊ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းေတြနဲ႔ တီထြင္ဖန္တီးႏိုုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြ တိုုးပြားလာေစဖိုု႔၊ မ်က္စိေရာ လူေရာ စိတ္ပါ အေညာင္း အညာေျပေစဖို႔၊ လုုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ လုုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ပိုျပီး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမွဳရွိလာေစဖိုု႔… အစရွိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ တလတၾကိမ္ ႏွစ္ၾကိမ္ အဆင္ေျပသလိုု အလုုပ္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားျဖစ္ၾကပါတယ္။ အလုုပ္ထဲမွာ ဂိမ္းကစားၾကတယ္ဆိုုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းေကာင္း ထူးဆန္းေနလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုုအခ်ိန္ေတြ တကယ္ရွိပါတယ္၊ တကယ္လည္း လိုုအပ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုုပ္ပ်က္ အကိုုင္ပ်က္ ျဖစ္ရတဲ့အထိလည္း အခ်ိန္ယူစရာ မလိုုပါဘူး။ အဲဒီလိုု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားေလ့ရွိတဲ့ ရံုးတြင္း ဂိမ္း ကစားနည္းေတြထဲက တခ်ိဳ႔ကိုု မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။

*****

အဲဒီေန႔က ေန႔လည္ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ဌာနကိုု အုုပ္ခ်ဳပ္သူ လူၾကီးက စကၠဴအိပ္ အညိဳေရာင္အထုုပ္ကိုု အခန္းထဲက စားပြဲေပၚမွာ လာခ်ျပီး အားလံုုး ဒီနားကို လာၾက… လိုု႔ ေခၚပါတယ္။ သူယူလာတဲ့ အထုုပ္ထဲက ပစၥည္းေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ တခါသံုုး စကၠဴခြက္၊ တခါသံုုး ဝါးတူ ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေဆးလံုုးေလးေတြနဲ႔တူတဲ့ M & M တံဆိပ္ ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္ထုုပ္ေတြကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ M & M ေရာင္စံုု ေခ်ာကလက္လံုုးေလးေတြကိုု သိၾကတယ္ မဟုုတ္လား၊ ဟိုုးအရင္က ျမန္မာ့အသံနဲ႔ တီဗီမွာ ေၾကာ္ျငာတယ္ေလ၊ “ေခ်ာကလက္ေလးေတြ တန္းစီ…” တို႔ “ပါးစပ္ထဲမွာသာ ေပ်ာ္ျပီး လက္မွာ မေပ်ာ္တဲ့ တိုု႔ေခ်ာကလက္” တို႔ ဆိုုတာ… (ဒီေနရာမွာ ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတာ melt ျဖစ္တာ - အရည္ေပ်ာ္တာကို ဆိုခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္) အဲဒီ ေခ်ာကလက္လံုုးေလးေတြပါ။ အားလံုုးက ဒီေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ ဝါးတူေတြ စကၠဴခြက္ေလးေတြကိုု ဘာလုုပ္ဖိုု႔ ယူလာတာပါလိမ့္လိုု႔ ေတြးျပီး ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သူကပဲ စျပီး တေယာက္ကိုု စကၠဴခြက္ တခုုနဲ႔ တူတစံုုစီ ယူေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခ်ာကလက္ထုုပ္ေတြကိုု သူကိုုယ္တိုုင္ပဲ ေဖါက္ျပီး ပလတ္စတစ္ဇလံုု ခပ္ၾကီးၾကီး တခုုထဲ ေလာင္း ထည့္ပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ သူ႔လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု ထုုတ္ျပီး တမိနစ္ တိုုင္မာ ေပးထားေၾကာင္း ကြ်န္မတိုု႔ကိုု ျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုးကိုု စားပြဲပတ္ပတ္လည္မွာ ေနရာယူခိုုင္းပါတယ္။

သူ တိုုင္မာစတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔က တူနဲ႔ ခုုနက ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု စကၠဴခြက္ေလးေတြထဲ ယူထည့္ၾကရမွာပါ။ ျပိဳင္ပြဲစည္းကမ္းအေနနဲ႔ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု တူနဲ႔ပဲ ယူရမယ္၊ လမ္းမွာ ျပဳတ္က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု ျပန္မေကာက္ပဲ ဒီတိုုင္းထားရမယ္၊ ဇလံုုထဲကေန စကၠဴခြက္ထဲကိုု တူနဲ႔ ညွပ္ျပီး အမိအရ ပါလာတဲ့ ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုုသာ ေရတြက္မယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ အိုုေက… အားလံုုး အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆိုု စမယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး တူ တျပင္ျပင္ လက္ တျပင္ျပင္နဲ႔ ေရာင္စံု ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု ေကာက္ယူဖိုု႔ အသင့္ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။

သူက Ready… One, Two, Three… Go လိုု႔ ေအာ္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး ေခ်ာကလက္လံုုးေတြကိုု တူနဲ႔ လွမ္းယူျပီး လက္တဖက္မွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စကၠဴခြက္ေလးထဲ ထည့္ၾကပါတယ္။ ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ ေရာင္စံုေခ်ာကလက္လံုးပိစိေလးေတြဟာ တူႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားမွာ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ပါလာတဲ့သူက ပါလာ၊ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့သူက ျပဳတ္က်၊ ခြက္ေလးထဲအထိ ပါလာလို႔ သေဘာက်တဲ့ ရယ္ေမာသံ၊ လမ္းတဝက္မွာ ျပဳတ္က်လို႔ မခ်င့္မရဲ ၾကိတ္မႏိုုင္ခဲမရ ေအာ္သံေတြလည္း ဆူညံ… ေပ်ာ္လိုုက္ၾကတာ ကေလးငယ္ ေတြလိုုပဲ။

တမိနစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ သူက အားလံုုး တူေတြခ်ျပီး ရပ္ေတာ့ လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တေယာက္ကိုု ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္ ဘယ္ႏွစ္လံုုးရသလဲ ေရတြက္ၾကရပါတယ္… အမ်ားဆံုုးရတဲ့သူကိုု သူ အသင့္ယူလာတဲ့ ဆုုေလး ထုုတ္ေပးပါတယ္။ ဆုုကလည္း သိပ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး မဟုုတ္ပါဘူး ေကာ္ဖီမတ္ခြက္ေလး တလံုုးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ကြ်န္မတိုု႔ အားလံုုး ေရာင္စံုုေခ်ာကလက္လံုုးေတြ စားရင္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတယ္၊ တခဏ လန္းဆန္းေပါ့ပါးသြားရံုုသာမက ေနာက္ေန႔ေတြအထိ ျပန္ေျပာျပီး ေပ်ာ္ၾကရတယ္။ အခ်ိန္လည္း မ်ားမ်ား မလိုု၊ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္စရာ မရွိ၊ ေခ်ာကလက္လည္းစားရတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားနည္း တခုုပါပဲ။

*****

ေနာက္တၾကိမ္ကေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ ဌာနတခုုလံုုး စာရင္းစစ္ဝင္မယ့္ ရက္နီးေနလိုု႔ ေခါင္းမေဖၚႏိုုင္ေအာင္ အလုုပ္မ်ားေနခ်ိန္ပါ။ ေန႔လည္စာ စားဖိုု႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အလိုုမွာ ကြ်န္မတိုု႔ လူၾကီးက စားစရာေတြလိုု႔ ထင္ရတဲ့ အထုုတ္ေတြနဲ႔ အခန္းထဲကိုု ေရာက္လာပါတယ္။ ခါတိုုင္းလည္း သူက အဲဒီလိုုပဲ စားစရာေတြ အျမဲ ဝယ္လာေနက်ပါ။ Hi everyone လိုု႔ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး အခန္းထဲ ဝင္လာပါတယ္… အလုပ္ေတြ ဖိစီးေနတာေၾကာင့္ သူ႔ကို ျပန္ႏွဳတ္ဆက္တဲ့ အသံက နည္းနည္းပဲ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ယူလာတဲ့ အထုုတ္ေတြကိုု အခန္းအလယ္က စားပြဲရွည္ေပၚမွာ တင္လိုုက္ပါတယ္။ ကိုုယ့္အလုုပ္ေဇာနဲ႔ကိုုယ္ ေခါင္းမေဖၚႏိုင္တဲ့ ကြ်န္မတိုု႔ကိုု သူက ဒီကိုလာၾကေဟ့ လိုု႔ လွမ္းေခၚပါတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ လူေရျပီး အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲခိုုင္းပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကြ်န္မတို႔ကို အလုပ္အသစ္ေတြ ထပ္ေပးဖိုု႔ အဖြဲ႔ခြဲခိုုင္းတယ္ပဲ ထင္ေနမိတာပါ။ သူယူလာတဲ့ အထုုတ္ေတြကိုု မ်က္စိတခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ပဲလံုုးေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ခါတိုုင္းလည္း အပ်င္းေျပဝါးဖို႔ ပဲလံုုးေလးေတြဝယ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗူးတခုခု၊ ဒါမွမဟုတ္ ပုုလင္းထဲ တခါတည္း ထည့့္ျပီးမွ ယူလာတတ္တာပါ။ အခုုကေတာ့ အထုုတ္လိုုက္ပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူခိုုင္းတဲ့အတိုုင္း ကြ်န္မတိုု႔ လူစုု အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲလိုုက္ပါတယ္၊ စိတ္မပါ လက္မပါ… ျပီးေတာ့ အနည္းငယ္ တြန္႔ဆုတ္ ေလးကန္တဲ့ အျပဳအမူေတြကိုုယ္စီနဲ႔ဆိုုတာ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ကြ်န္မတိုု႔ ဌာနမွာ စုုစုုေပါင္း ဝန္ထမ္း ဆယ့္ငါးေယာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က စာရင္းကိုုင္တေယာက္က ကေလးေနမေကာင္းလိုု႔ ခြင့္ယူထားတာမိုု႔ ဆယ့္ေလးေယာက္က်န္တာနဲ႔ တဖြဲ႕ကိုု ခုုႏွစ္ေယာက္စီ အညီအမွ် ခြဲလိုု႔ ရလိုုက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုု ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲျပီးေတာ့ သူက ဘယ္အခ်ိန္က သြားယူလာမွန္းမသိတဲ့ ပလတ္စတစ္ဇလံုု သံုုးခုုကိုု ထုုတ္လိုုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ သိသြားျပီ။ အားလံုုးက ေဟးးး ကနဲ တေပ်ာ္တပါး ေအာ္လိုုက္ၾကတယ္။

သူယူလာတဲ့ ပဲလံုုးေလးေတြက ႏွစ္မ်ိဳးပါ။ တခုုက Kidney Bean လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ နီညိဳညိဳ ပဲလံုုးေၾကာ္ေတြ ျဖစ္ျပီး ေနာက္တခုုကေတာ့ Chick Pea လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ ကုုလားပဲလံုုးလိုု ပဲေတြပါ။ အဲဒီ အရြယ္မတူ အေရာင္မတူတဲ့ ပဲႏွစ္ထုုပ္ကိုု သူက ဇလံုုတခုုထဲ ေရာထည့္ျပီး ဇလံုကို ဆန္ျပာသလို အလြယ္တကူ လွဳပ္ခါျပီးေတာ့ ပဲလံုးေတြကို ေရာ သမ ေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို ဇလံုု တလံုုးစီ ေပးပါတယ္။ အခ်ိန္ တမိနစ္ေပးမယ္ တဖြဲ႕က နီညိဳေရာင္ပဲလံုုးေတြကို ေရြး၊ ေနာက္တဖြဲ႔က အဝါေရာင္ ပဲလံုုးေတြကိုု ေရြးျပီး ကိုုယ့္ဇလံုုထဲ ကိုုယ္ ထည့္ရမယ္ လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ သူက စ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ ပဲလံုုးေတြ ေရြးၾကပါတယ္။ ကြ်န္မ ေနရတဲ့ အဖြဲ႕က နီညိဳေရာင္ ပဲလံုုးေတြ ေရြးရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မၾကည့္ႏိုုင္ပဲ ကိုုယ္လိုုတဲ့ ပဲလံုုးကိုု သူ႔ထက္ငါ အလုုအယက္ ေရြးယူၾကပါတယ္။ တမိနစ္ျပည့္ျပီ… အားလံုုး ရပ္ေတာ့ ဆိုုတာေတာင္ မရပ္ႏိုုင္ပဲ ဆက္ေကာက္ေနမိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ပဲ ဇလံုု ႏွစ္ခုုကိုု ၾကည့္ျပီး အေရာင္မတူတဲ့ မလိုုတဲ့ ပဲလံုးေတြကိုု ဖယ္ထုုတ္ေစပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းခ်ိန္ဖိုု႔ အသင့္ရွိေနတဲ့ ခ်ိန္တြယ္စက္ေလးနဲ႔ ခ်ိန္ပါတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ နီညိဳေရာင္ အဖြဲ႕က ပဲလံုုး အေလးခ်ိန္ သံုုးရာဂရမ္နဲ႔ အႏိုုင္ရပါတယ္။ ပဲလံုုး အဝါေရာင္ေကာက္တဲ့အဖြဲ႕က ႏွစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္ဂရမ္ပဲ ရတာပါ။ အႏိုုင္ရတဲ့ ကြ်န္မတိုု႔ ခုုႏွစ္ေယာက္ကိုု သူက ပိုုက္ဆံ ခုုႏွစ္ဆယ္ ထုုတ္ေပးျပီး တေယာက္ တဆယ္ယူ၊ ေန႔လည္စာဝယ္စားၾကလိုု႔ ေျပာျပီး တဟားဟား ရယ္ေမာရင္း အခန္းထဲက ထြက္သြားပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ဂရမ္နည္းလိုု႔ ရွံဳးသြားတဲ့ အဖြဲ႕က ကြ်န္မတိုု႔ကိုု မနာလုုိျဖစ္ျပီး ပဲလံုုးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ၾကပါတယ္။ သူတိုု႔ပဲလံုုးေတြကိုု ေရွာင္ရင္း တိမ္းရင္း ရယ္ေမာရင္း ကြ်န္မတိုု႔ ေန႔လည္စာ ဆင္းစားၾကပါတယ္။

ကိုုယ့္ရဲ႕ အဖြဲ႕ကိုု အလုုပ္ခြင္ထဲမွာ အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထားတတ္တဲ့၊ မၾကာခဏ အခုုလိုု ဂိမ္းေသးေသးေလးေတြ ကစားဖိုု႔ ယူေဆာင္လာတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကစားနည္းေတြက ဒါတင္ မကပါဘူး၊ ေနာက္ထပ္ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ တခါတေလ လုုပ္လက္စ အလုုပ္ေတြရပ္ခိုုင္း အားလံုုးကိုု Microsoft Word ဖြင့္ခိုုင္းျပီး ၾကိဳက္တဲ့ စာရိုုက္ၾကဆိုုျပီး ခိုုင္းတတ္တယ္။ ေခါင္းထဲက ထြက္သလိုု ရိုုက္ခ်င္ရင္ရိုုက္၊ ဒါမွမဟုုတ္ အနားက စာအုုပ္တခုုခုုထဲက စာေၾကာင္းေတြကိုု ကူးရိုုက္ခ်င္ရိုုက္၊ တမိနစ္ျပည့္ရင္ ရပ္ခိုုင္းျပီး စာလံုုး (Words) အေရအတြက္ အမ်ားဆံုုး ရိုုက္ႏိုုင္တဲ့သူကိုု ဆုုခ်တာမ်ိဳး၊ လက္ကိုုင္ဖုုန္းေတြကေန သူ႔ဆီကိုု စာတိုု ဘယ္ႏွစ္ေစာင္ ပိုု႔ႏိုုင္သလဲ ျပိဳင္တာမ်ိဳး၊ သီခ်င္းတပုုဒ္ကိုု ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ျပီး အခန္းထဲဝင္လာျပီးေတာ့ သီခ်င္းနာမည္နဲ႔ အဆိုုေတာ္နာမည္ကိုု သူ႔ဆီ မက္ေဆ့ခ်္ ပိုု႔ခိုုင္းတာမ်ိဳး၊ အဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲျပီး ေလမွဳတ္ပူေဖါင္းေတြ ဝယ္လာျပီး ျပိဳင္မွဳတ္ခိုုင္းတာမ်ိဳး… အမ်ိဳးမ်ိဳး ကစားရပါတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ဆယ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ထက္ ပိုု မကုုန္ပါဘူး။

*****

အလုုပ္ခြင္ထဲမွာ တေန႔ တေန႔ ေခါင္းစိုုက္ေအာင္လုုပ္ေနရင္းမွာပဲ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ အခိုုက္အတံ့ေလးေတြ၊ လုုပ္ေဖၚကိုုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မွဳ စည္းလံုုးမွဳ ပိုုေစတဲ့ အခိုုင္အတံ့ေလးေတြကိုု အခုုလိုု ဂိမ္းကစားရင္း ဖန္တီးယူလို႔ ရႏိုုင္တယ္ဆိုုတာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဆိုုေတာ့… ဂိမ္းဆိုုတာ ကေလးမွ ေဆာ့ရမယ္၊ အားမွ ေဆာ့ရမယ္၊ အခ်ိန္ပိုမွ ေဆာ့ရမယ္၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေရာက္မွ ေဆာ့ရမယ္ဆိုုတာ ဘယ္ဟုုတ္ပါ့မလဲ။ ျပီးေတာ့ ဂိမ္း ကစားတယ္ ဆိုုတာ အေပ်ာ္အပါး ကိစၥ၊ အခ်ိန္ပိုုမွ လုုပ္ရတဲ့ ကိစၥ၊ အလကား အခ်ိန္ျဖဳန္းရံုုသက္သက္ ကိစၥတခုုလိုု႔ေရာ ယူဆလိုု႔ရႏိုုင္ေသးရဲ႕လားလိုု႔ စဥ္းစားေနမိတာပါပဲ…။

သက္ေဝ

(၃၁ ဇူလိုုင္ ၂၀၁၇)

(၂၀၁၇ စက္တင္ဘာလ Gamer Magazine ငါးႏွစ္ျပည့္ အထူးထုတ္တြင္ ေဖၚျပၿပီး ျဖစ္သည္)

လ က္ ထ ပ္ ျပီ း စ အ ခ်ိ န္ ႏွ င့္ ေ ငြ ေ ၾက း စီ မံ ခ န္႔ ခြဲ မွ ဳ

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေမတၱာမွ်ျပီး ဘ၀တစ္ခုအျဖစ္ ေပါင္းစည္းထူေထာင္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ အေရးၾကီးတဲ့ ေပါင္းစည္းစရာတစ္ခု က်န္ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ရွိ လစဥ္၀င္ေငြေတြကို အတူတကြ ပူးေပါင္းၾကဖို႔ပါ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၀င္ေငြမညီမွ်မွဳဟာ အေရးမၾကီးပါဘူး။ အေရးၾကီးတာက ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ဘ၀စာ လက္တြဲၾကတဲ့အခါ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေမတၱာစစ္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ဖို႔၊ နားလည္မွဳရွိဖို႔သာမက ေငြေၾကးသံုးစြဲမွဳနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမွဳေတြမွာလည္း ပြင့္လင္းမွဳရွိၾကဖို႔ပါ။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မၾကာခဏ ၾကားေနရတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပမွဳေတြထဲမွာ ေငြေၾကးကိစၥဟာ အၾကီးမားဆံုးျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ရတာေတြဟာ ေငြေၾကး ဆင္းရဲတာ ခ်မ္းသာတာထက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ပြင့္လင္းျမင္သာ မရွိတာ၊ စိတ္ခ်ယံုၾကည္မွဳ မရွိတာေတြနဲ႔ သံသယေတြအေပၚမွာ အမ်ားၾကီး အေျခခံေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆို လက္မထပ္ရေသးခင္ အခ်ိန္မွာေတာင္ ေငြေၾကးကိစၥေၾကာင့္ စကားေျပာ အဆင္မေျပေတြျဖစ္ျပီး ျပႆနာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုမွ လက္ထပ္ျပီး အိမ္ေထာင္တစ္ခု၊ ဘ၀ခရီးလမ္းတစ္ခုကို အစျပဳေလွ်ာက္လွမ္းၾကမဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔အတြက္ ေငြေၾကးသံုးစြဲမွဳ၊ စီမံခန္႔ခြဲမွဳတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သတိျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္ အနည္းငယ္ကို ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ပထမအခ်က္ကေတာ့ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕ လစဥ္၀င္ေငြ ဘယ္ေရြ႕ ဘယ္မွ်ဆိုတာကို မွတ္သားျပီး အေကာင့္တစ္ခုထဲမွာ အတူတကြ ေပါင္းစည္းလိုက္ဖို႔ပါ။ အဲဒီလို ေပါင္းစည္းလိုက္မွသာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း တစ္လအတြက္ ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြနဲ႔ အသံုးစရိတ္ေတြကို ခ်င့္ခ်ိန္ ညွိႏွိဳင္းလို႔ရမွာ ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မတို႔ဆီမွာ အဓိက ျပႆနာရွိတာကေတာ့ ဘဏ္ေတြက ေဖာေဖာသီသီေပးထားတဲ့ အေၾကြး၀ယ္ခြင့္ ကဒ္ျပားေတြပါ။ လက္မွတ္ကေလး တစ္ခ်က္ထိုးလိုက္ရံု၊ ဂဏန္းေလးေတြ ႏွိပ္လိုက္ရံုနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္၊ သံုးစြဲရတာ အင္မတန္လြယ္ကူ သက္သာျပီး ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ သံုးလိုက္လို႔ သံုးလိုက္မိမွန္း မသိသာေစတဲ့ အဲဒီ အေၾကြး၀ယ္ခြင့္ကဒ္ေတြဟာ ေငြေၾကးစီမံခန္႔ခြဲမွဳအတြက္ အင္မတန္ ၾကီးမားတဲ့ အေႏွာက္အယွက္ေတြ ျဖစ္တာမို႔ သတိၾကီးၾကီးထားျပီး သံုးစြဲသင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အဲဒီကဒ္ေတြကို အကုန္ ထုတ္၊ အေသအခ်ာ စီစစ္ျပီး သိပ္အသံုးမလိုလွတဲ့ ကဒ္၊ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမွာ တစ္ေယာက္ တစ္ကဒ္ ဆင္တူ ျဖစ္ေနတဲ့ကဒ္ေတြနဲ႔ ႏွစ္စဥ္ေၾကး ေပးရတာ မ်ားေနတဲ့ ကဒ္ေတြကို အရင္ဆံုး ရွင္းပစ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ 

ဒုတိယအဆင့္အေနနဲ႔ တစ္လ တစ္လကို ပံုမွန္ ေပးရမဲ့ အသက္အာမခံ၊ ေဆးကုသစရိတ္ အာမခံ၊ အိမ္ဖိုး၊ ကားဖိုး… အဲဒီ ကုန္က်စရိတ္ေတြအတြက္ ပိုက္ဆံ သတ္သတ္ ဖယ္ထားလိုက္ပါ။ ဒီမွာေတာ့ အိမ္နဲ႔ကားကို လစဥ္ အရစ္က် အေၾကြး၀ယ္စနစ္နဲ႔ ၀ယ္ထားၾကရတာမို႔ တစ္လကို ဘယ္ေလာက္ေပးရမယ္ဆိုတာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရွိတယ္။ အဲဒါျပီးရင္ေတာ့ မကုန္မျဖစ္ ကုန္ရမဲ့ တစ္လစာ မီတာခ၊ ေရဖိုး မီးဖိုး၊ တယ္လီဖုန္း အင္တာနက္ လစဥ္ေၾကးနဲ႔ ၀င္ေငြခြန္ေတြအျပင္ လစဥ္ပံုမွန္လွဴဒါန္းေနတဲ့ ေနရာတခ်ိဳ႔နဲ႔ လူမွဳေရးအသင္းအဖြဲ႕ေတြ ရွိခဲ့ရင္ အဲဒီအတြက္ ကုန္က်မဲ့ေငြကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ပါ။ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒါေတြအျပင္ ရသမွ် လခရဲ႕ ႏွစ္ရာခိုင္ႏွဳန္းကို လွဴဖို႔ဆိုျပီး သတ္သတ္ ဖယ္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ဘုရားစင္မွာ ဗူးကေလးတစ္ခုနဲ႔ သီးသန္႔ ထားပါတယ္။ ႏွစ္ရာခိုင္ႏွဳန္းထဲမို႔ နည္းလိုက္တာလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔၊ လစဥ္သာ မွန္မွန္ စုသြားပါ။ လွဴစရာ တန္းစရာ လိုအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အျမဲ လံုေလာက္ေနတတ္ပါတယ္။ 

တတိယအဆင့္အေနနဲ႔ အိမ္တြင္း အသံုးစရိတ္ကို တစ္လ ဘယ္ေလာက္ ဆိုျပီး ခန္႔မွန္း သတ္မွတ္လိုက္ပါ။ အဲဒီ အိမ္အသံုးစရိတ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ တစ္လစာ အသား ငါး ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ သစ္သီး ၾကက္ဥ ေပါင္မုန္႔ ႏြားႏို႔ စတဲ့ အစားအေသာက္ကုန္ေတြနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး သန္႔ရွင္းေရး ပစၥည္းေတြ၊ ဆပ္ျပာ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္၊ သြားတိုက္ေဆး၊ သြားပြတ္တံ၊ တစ္ရွဴး အစရွိတဲ့ အိမ္သံုးပစၥည္း ၀ယ္ဖို႔ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒါေတြကို အေၾကြး၀ယ္ကဒ္တစ္ခု သတ္သတ္မွတ္မွတ္ထားျပီး ဘယ္မွာပဲ ၀ယ္၀ယ္ အဲဒီကဒ္ကိုပဲ သံုးျပီး ၀ယ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္လကို ဘယ္ဆိုင္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခါ ၀ယ္တယ္၊ စုစုေပါင္း ဘယ္ေလာက္ ကုန္တယ္ဆိုတာ စာရင္းလုပ္စရာမလိုပဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အလြယ္တကူ ျပန္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ ညေနစာေတြ အျပင္ထြက္စားတာ၊ ရံုးပိတ္ရက္မွာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာ၊ ေကာ္ဖီေသာက္တာ အစရွိတဲ့ အေပ်ာ္အပါးကိစၥေတြအတြက္ကို တစ္လ ဘယ္ႏွစ္ခါဆိုျပီး မွန္းေျခေလး သတ္မွတ္ျပီး အဲဒီအသံုးစရိတ္ထဲ ေပါင္းထည့္ထားႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့။

အဲဒါေတြ ျပီးရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ တစ္လကို အေသးသံုး ဘယ္ေလာက္သံုးမယ္ ဆိုတာကို သတ္မွတ္ပါ။ အေသးသံုးဆိုတဲ့ေနရာမွာ ရံုးတက္ရတဲ့ရက္ေတြမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး (ထမင္းဗူး မယူဘူးဆိုရင္) ေန႔လည္စာ အျပင္မွာ စားတဲ့ စရိတ္၊ မုန္႔ဖိုး၊ မိန္းကေလးဆိုရင္ ဆံပင္ညွပ္တာ၊ လက္သည္းအလွျပင္တာ၊ တကိုယ္ေရ အလွကုန္ပစၥည္းတခ်ိဳ႔နဲ႔ အ၀တ္အစားတို႔ ဖိနပ္တို႔ အတိုအထြာေတြ ၀ယ္တာမ်ိဳးေပါ့။ ေယာက်္ားေလးဆိုရင္ေတာ့ သူ ၾကိဳက္တဲ့ အီလက္ထရြန္းနစ္ပစၥည္းတို႔ တျခား သူ၀ါသနာပါရာ ပစၥည္းအတိုအထြာေတြ ၀ယ္တာမ်ိဳးနဲ႔ တခ်ိဳ႔လေတြမွာ အ၀တ္အစား ၀ယ္တာမ်ိဳးေပါ့။ အိမ္မွာေတာ့ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားက ေမာ္တာေတြ၊ အင္ဂ်င္ပိစိေလးေတြနဲ႔ အျပင္မွာ လႊတ္လို႔ရတဲ့ ရီမုတ္ကြန္ထရိုး ေလယာဥ္ပ်ံေလးေတြ၊ အဲဒီေလယာဥ္ေတြ နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ သူ႔ ငါးကန္အတြက္ လိုသမွ် ပစၥည္းေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ ၀ယ္ေလ့ရွိတယ္။ အ၀တ္အစား၀ယ္ဖို႔ကိုေတာ့ ေလး ငါးလၾကာမွ တစ္ခါ အတင္း တိုက္တိုက္တြန္းတြန္းနဲ႔ ၀ယ္ခိုင္းရတတ္တယ္။ ကြ်န္မလို စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္နဲ႔ ေတြ႔တိုင္း ၀ယ္ေလ့မရွိဘူး။

အဲဒါေတြအားလံုး ဖယ္ျပီးရင္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း၀င္ေငြထဲက ဘယ္ေလာက္ကုန္သြားျပီလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပိုသလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကြက္တိပဲလား… အစရွိတာေတြကို ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ပါျပီ။ တစ္လစာ မကုန္မျဖစ္ ကုန္ရမွာေတြကို ျမင္ရျပီးတဲ့အတြက္ က်န္တဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြကို လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္လို႔ ရပါျပီ။ ဘယ္ေလာက္ သံုး၊ ဘယ္ေလာက္ က်န္လို႔ ဘယ္ေလာက္ စုၾကမလဲ၊ တစ္လကို အနည္းဆံုး ဘယ္ေလာက္ စုႏိုင္မလဲ ဆိုတာကိုလည္း ခန္႔မွန္းလို႔ ရသြားပါျပီ။ အဲဒီေပၚမွာ မူတည္ျပီး ႏွစ္ဖက္မိဘေတြကို တစ္ႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ ကန္ေတာ့ႏိုင္မယ္၊ တစ္ႏွစ္ကို အနီးအနား ခရီးတိုေလး ဘယ္ႏွစ္ခု သြားႏိုင္မယ္၊ တႏွစ္ကို စေတာ့ခ္ ရွယ္ယာ ဘယ္ေလာက္ဖိုးေလာက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံႏိုင္မယ္၊ အသက္ၾကီးလာခ်ိန္၊ အလုပ္က အျငိမ္းစားယူခ်ိန္မွာ သံုးစြဲဖို႔ ရည္ရွည္စုေဆာင္းေငြ တစ္လကို ဘယ္ေလာက္ သတ္မွတ္ျပီး စုေဆာင္းႏိုင္မယ္ အစရွိတာေတြကိုလည္း ခန္႔မွန္းေျခ တြက္ခ်က္လို႔ ရပါျပီ။ 

အေသးစား အိမ္ျပင္တာ၊ ထမင္းစားစားပြဲ၊ ဆိုဖာ အစရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ အသစ္၀ယ္တာ၊ လက္၀တ္လက္စား နည္းနည္းပါးပါး ၀ယ္တာ၊ တီဗီ အသစ္လဲတာ၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္၊ အသီးေဖ်ာ္စက္ေတြလို မီးဖိုေခ်ာင္သံုး လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ… အဲဒါေတြကိုေတာ့ က်န္ရွိေနတဲ့ ဘတ္ဂ်က္ထဲကေန ခ်ိန္ဆျပီး အဆင္ေျပသလို ၾကည့္သံုးၾကတာေပါ့။ အဲဒီလို ကိုယ္လိုခ်င္တာေလးေတြ၊ အိမ္အတြက္ တကယ္လည္း လိုအပ္မယ္ ထင္တာေလးေတြကို စာရင္းမွတ္ထားျပီး တကယ္ လို မလို ႏွစ္ခါေလာက္ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ ၀ယ္သင့္ မ၀ယ္သင့္ ခ်င့္ခ်ိန္လို႔ ရသြားတတ္တယ္။ စတိုးဆိုင္ၾကီးေတြကို ေရာက္သြားတိုင္း ကြ်န္မက အိမ္အလွဆင္တဲ့ပစၥည္း တိုတိုထြာထြာေတြ၊ ဖေယာင္းတိုင္ေရာင္စံုေတြ၊ ဖန္ပန္းအိုးေတြနဲ႔ ပန္းကန္ လွလွေတြ ၀ယ္ခ်င္ေလ့ရွိျပီး အမ်ိဳးသားကေတာ့ အမ်ိဳးအစားေကာင္းတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္သံုးပစၥည္း ဒယ္အိုးတို႔၊ ဒါးတို႔၊ ဇြန္း ခက္ရင္းတို႔၊ မီးလံုး မီးဆိုင္းလွလွတို႔ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ၀ယ္ခ်င္ေလ့ရွိပါတယ္။ 

ပန္းခ်ီကား၊ စာအုပ္စင္၊ စားပြဲနဲ႔ အလွအပေလးေတြ တင္တဲ့ စင္မ်ိဳးကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တိုင္ပင္ေနစရာမလို အခ်ိန္မဆိုင္းပဲ ၀ယ္ခ်င္ေလ့ရွိၾကတယ္။ Ikea လို အ္ိမ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အလွဆင္ ပစၥည္းေတြ၊ ပရိေဘာဂေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္မ်ိဳးေရာက္ရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က အျပန္အလွန္ ထိန္းႏိုင္ သိမ္းႏိုင္၊ ဆြဲႏိုင္ တားႏိုင္မွ ေတာ္ရံုက်တယ္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ အိမ္အလွျပင္ပစၥည္း အသစ္ေတြ၊ လွတပတေတြျမင္ရင္ စိတ္တူကိုယ္တူ ၀ယ္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ တခါတခါက် ကိုယ္က လိုမယ္ ထင္လို႔၊ ကိုယ္လိုခ်င္လို႔ ၀ယ္လိုက္တာေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာ အသံုးမတည့္လို႔ ေခ်ာင္ထိုးထားရတဲ့ ပစၥည္းေတြ ရွိေနတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မ၀ယ္ခင္ ႏွစ္ခါျပန္ စဥ္းစားဖို႔ လိုကို လိုအပ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ပစၥည္းေတြက အခုခ်က္ခ်င္း၀ယ္ဖို႔၊ အရင္စလို ၀ယ္ဖို႔ မလိုအပ္ေသးဘူးဆိုရင္ ႏွစ္လည္ေစ်းေရာင္းပြဲတို႔၊ ႏွစ္ကုန္ ဒီဇင္ဘာ ဇန္န၀ါရီ နဲ႔ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူး ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ ကာလေတြကို ေစာင့္ျပီး ၀ယ္သင့္ပါတယ္။ 

ေငြေၾကးဆိုင္ရာ ကြ်မ္းက်င္သူေတြရဲ႕ အဆိုအရ အေရးေပၚအသံုးစရိတ္အျဖစ္ ကိုယ့္တစ္လတာ ကုန္က်စရိတ္ရဲ႕ သံုးဆကေန ေျခာက္ဆအထိ လက္ထဲမွာ အသင့္ေဆာင္ထားႏိုင္ရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ သိရတယ္။ သေဘာကေတာ့ အေပၚမွာတြက္ျပခဲ့တဲ့ မကုန္မျဖစ္ေတြရယ္၊ အိမ္စရိတ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အေသးသံုးစရိတ္ေတြရယ္ ေပါင္းလိုက္လို႔ တစ္လကို ေလးေထာင္ ရွိတယ္ဆိုပါစို႔… အဲဒါဆို ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ပ်မ္းမွ် တစ္ေသာင္းခြဲ၊ ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ကို အေရးေပၚအသံုးစရိတ္အျဖစ္ သီးသန္႔ေဆာင္ထားႏိုင္ဖို႔ပါ။ တခါတခါမွာ ကုန္က်စရာေတြဟာ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ေနရာကေန သူ႔အလိုလို ေပၚလာတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ က်န္းမာေရး၊ လူမွဳေရး၊ သာေရး နာေရး စတဲ့ အေထြေထြကိစၥေတြ ၾကံဳလာရရင္၊ ရုတ္တရက္ မ်ားမ်ားစားစား ကုန္က်စရာေတြ ေပၚလာခဲ့ရင္ လစဥ္ကုန္က်စရိတ္ကို မထိခိုက္ေစပဲ အဲဒီ အေရးေပၚအသံုးစရိတ္ထဲကေန သံုးႏိုင္တာဟာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေရးေပၚအသံုးစရိတ္ကို သီးသန္႔ တြက္ခ်က္ျပီး ဖယ္ထားသင့္ပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္နာမည္နဲ႔ ပူးတြဲအေကာင့္တစ္ခု ဖြင့္ျပီး အေရးေပၚအသံုးစရိတ္ ထားပါတယ္။ တကယ္ အေရးေပၚ မလိုအပ္မခ်င္း မထိရ ဆိုတဲ့ အေကာင့္ေပါ့။

အခုလို ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ လစဥ္၀င္ေငြေတြကို ေပါင္းစည္းျပီး တစ္လအတြက္ ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြနဲ႔ အသံုးစရိတ္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ ညွိႏွိဳင္းလိုက္တဲ့ အက်ိဳးကေတာ့ ကုန္က်စရိတ္ တစ္ခုခုေပၚလာရင္ သူေပး ငါေပးနဲ႔ အျငင္းပြားစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့ ဘယ္သူက ပိုက္ဆံကိုင္ရမယ္၊ ဘယ္သူက စီမံခန္႔ခြဲရမယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြ၊ ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္သံုးတယ္၊ သူသံုးတာ မ်ားတယ္ ကိုယ္သံုးတာ နည္းတယ္ စတဲ့ ျပႆနာမ်ိဳးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ကုန္က်စရိတ္ေတြ အားလံုးအေပၚမွာ ႏွစ္ဦးသား တန္းတူညီတူ တာ၀န္ရွိျပီး အနည္းအမ်ားနဲ႔ အတိုးအေလ်ာ့ကိုလည္း သတိထားႏိုင္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႔အိမ္ေထာင္ေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ဒီအိမ္ေထာင္မွာ ဘယ္သူက ေငြကိုင္ရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ဆီက လက္ျဖန္႔ေတာင္းသံုးရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ သိမ္းထားတဲ့ေငြေတြ (ဘတ္ေငြေတြ) ရွိေနတတ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး… အဲလိုကိစၥေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။

လက္ထပ္ျပီးစ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြဟာ တစ္ႏွစ္လံုးအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ေငြေၾကးအေျခအေနကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ျမင္ႏိုင္၊ လိုတာ ပိုတာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးေျပာဆို တိုင္ပင္ႏိုင္ျပီး ကိုယ္ အလိုရွိတဲ့ မိသားစုအစီအစဥ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္မွာ စ ႏိုင္မယ္ဆိုတာကိုလည္း တြက္ခ်က္ မွန္းဆလို႔ရသြားပါျပီ။ အဲဒီလို အဆင့္ေတြကို လတိုင္းပံုမွန္ သတိထားျပီး စနစ္တက် ကိုင္တြယ္ သံုးစြဲမယ္ဆိုရင္ လက္ထပ္ျပီးစ ဇနီးေမာင္ႏွံတို႔ၾကားမွာ ေငြေၾကးနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အထင္အျမင္ လြဲစရာ၊ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္စရာ၊ အဆင္မေျပစရာကိစၥမ်ိဳးေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အခုလို သီတင္းကြ်တ္ကာလမွာ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္လို႔ ေရႊလက္တြဲရင္း ဘ၀ခရီးကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းၾကမဲ့သူတိုင္း သာယာေပ်ာ္ရႊင္ျပီး ေအာင္ျမင္တဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းပါတယ္။ 

သက္ေ၀
(၁၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၅)

- ၂၀၁၅ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္

ကြ်န္မ သိတဲ့ ပညာေရး

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ေတြမွာ ေကာင္းတာနဲ႔ ဆိုးတာ အစဥ္အျမဲ ဒြန္႔တြဲေနလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ေကာင္းကြက္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိႏိုင္သလို ကြ်န္မတို႔ မျမင္လိုက္တဲ့ လစ္ဟာေနတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ရွိေနမွာမလြဲပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္မွာ ကြ်န္မ လက္ရွိ ေနထိုင္ေနတဲ့ စကာၤပူႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္မႏွစ္သက္မိတဲ့ ေကာင္းကြက္ကေလး တစ္ခု ဆိုပါေတာ့…

ေျပာရရင္ စကာၤပူရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ကို ၾကိဳက္တဲ့မိဘေတြ ရွိသလို ကေလးအတြက္ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားလြန္းတယ္ ကေလးေရာ မိဘပါ ပင္ပန္းရတယ္ဆိုျပီး မႏွစ္သက္တဲ့ မိဘေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ဘယ္သူ႔ဖက္ကမွ မမွားပါဘူး…။ စာလိုက္ႏိုင္တဲ့ကေလးေတြအတြက္ တစ္တန္းျပီး တစ္တန္း သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္ေက်ာ္သြားႏိုင္ေပမဲ့ စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ ကေလးနဲ႔ မိဘေတြဟာ စိတ္ေရာ လူေရာ ပင္ပန္းၾကရပါတယ္။ ဒါကလည္း ဒီစကာၤပူႏိုင္ငံမွာမွ မဟုတ္… ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသမွာမဆို ၾကံဳေတြ႔ရမဲ့ အေျခခံသေဘာတရားပါ။

ကြ်န္မ သားကို စကာၤပူမွာ Kindergarten 1 ကေန စျပီး ေက်ာင္းထားခဲ့ပါတယ္။ Kindergarten ႏွစ္တန္း (K1 & K2) ၊ Primary ေျခာက္တန္း (Primary 1 to Primary 6) နဲ႔ အခုဆို Secondary မွာ သံုးတန္း (Secondary 1, 2 3) တက္ျပီးပါျပီ…။ ဒီႏွစ္ Secondary 4 စ တက္ပါတယ္။ သားအတြက္ကေတာ့ တစ္တန္းျပီး တစ္တန္းကို ေအးေအးသက္သာပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အင္မတန္ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း ကြ်န္မ လိုခ်င္သလို (သို႔) ကြ်န္မ လိုခ်င္သေလာက္ ဖိဖိစီးစီးနဲ႔ အားထုတ္ ၾကိဳးစားတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေယာက်္ားေလးပီပီ သက္ေတာင့္သက္သာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အရာရာမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးပါပဲ။ အတန္းထဲမွာ အေတာ္ဆံုး ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း စာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္စုထဲေတာ့ ႏွစ္တိုင္း ပါခဲ့ပါတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း ကြ်န္မ ေနာင္တရမိပါတယ္။ သူ႔ဘ၀မွာ ပညာသင္ရမဲ့ ႏွစ္ေတြ ေတာ္ေတာ္က်န္ေသးတာေၾကာင့္ အတန္းငယ္တုန္းမွာ သက္သက္သာသာ ေနပါေစဆိုျပီး လႊတ္ထားခဲ့တာ၊ အျခားေသာ မိဘေတြလို စာမွ စာ… တစာစာ အတင္း မတြန္းခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ကေလးက ေပါ့ေပါ့ေလး ေနတာ အက်င့္ပါသြားေလသလားပါပဲ။

ေျပာျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကို စပါ့မယ္။
ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က သား Secondary 3 တက္ရပါတယ္။ Secondary 1 နဲ႔ Secondary 2 ႏွစ္တန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပါ့ပါးပါတယ္။ စာေတြလည္း သိပ္မမ်ား၊ သိပ္လည္း မခက္ပါဘူး။ က်ဴရွင္လည္း မလိုခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ Secondary 3 ေရာက္လာပါတယ္။ ကိုယ္ အထူးျပဳခ်င္တဲ့ ဘာသာေတြ ေရြးရပါတယ္။ မလိုခ်င္တာေတြလည္း ျဖဳတ္ခဲ့လို႔ရပါတယ္။ သားကေတာ့ ဆရာ၀န္လုပ္ရမွာစိုးလို႔ ထင္ပါရဲ႕ Biology နဲ႔ Geography ႏွစ္ဘာသာ ျဖဳတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ ေလ့လာက်က္မွတ္ရမွာမို႔ သူ ဆႏၵရွိတဲ့ ဘာသာကို ယူေစျပီး မလိုခ်င္တာကို ခ်န္ထားခြင့္ ေပးရပါတယ္။ သူတို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးကိုယ္တိုင္က ကေလးေတြ ဘာသာေရြးခါနီးမွာ မိဘေတြ အားလံုးကို ေခၚျပီး ကေလး စိတ္တိုင္းက် ဘာသာေရြးပါေစ… မိဘေတြက တားဆီးတာ.. ကိုယ့္ စိတ္ၾကိဳက္ အာဏာသံုးျပီး ေရြးခိုင္းေစတာမ်ိဳး မလုပ္ဖို႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မွာၾကားပါတယ္။ မိခင္တစ္ေယာက္ပီပီ Biology ကို ျဖဳတ္လိုက္တာ သိပ္မႏွစ္သက္လွေပမဲ့ Maths ကို မယူမေနရ တစ္ဘာသာအျပင္ ေနာက္တစ္ဘာသာ ျဖစ္တဲ့ Advanced Maths ကို သားေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့အတြက္ ကြ်န္မ ေက်နပ္လိုက္ပါတယ္။

Secondary 3 ရဲ႕ ပထမ တစ္လ ႏွစ္လ ကေတာ့ သူတို႔အေခၚ (Honeymoon Period) တကယ့္ကို ပ်ားရည္ဆမ္း ကာလေတြပါ။ အတန္းအသစ္၊ ဘာသာရပ္ အသစ္၊ ဆရာ ဆရာမ အသစ္ေတြနဲ႔ Orientation လုပ္ရတာ၊ Overseas Trip ေတြ သြားရတာ၊ ျပန္လာေတာ့လည္း အဲဒီခရီးေတြက ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းခ်တဲ့ ရန္ပံုေငြေစ်းေရာင္းပြဲေတြ ျပင္ဆင္ရ စီစဥ္ရနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ Mid Term Test ကို ေရာက္လာပါတယ္။ သင္ရိုးအသစ္ေတြနဲ႔ သိပ္အသားမက်ေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အရင္ႏွစ္ေတြကလိုပဲ ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေနခဲ့တာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ အဲဒီ စာေမးပြဲမွာ Maths ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ Physics မွာ သားဟာ ေအာင္မွတ္ပဲ ရပါတယ္။ သူတို႔ Secondary 3 Cohort တစ္ခုလံုး အမွတ္နည္းၾကတယ္၊ က်တဲ့သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပဲ ဆိုေပမဲ့ သူ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တေလ်ာက္မွာ တစ္ခါမွ အဲဒီေလာက္ အမွတ္မနည္းဖူးတာေၾကာင့္ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အဲဒီစာေမးပြဲက အမွတ္ေတြက ႏွစ္ကုန္မွာ ေျဖရမဲ့ အတန္းတင္စာေမးပြဲၾကီးမွာ ၃၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း ယူမွာပါ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာျပရရင္ ဒီမွာက တစ္တန္းကို စာေမးပြဲ သံုးၾကိမ္စစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ Mid Term စာေမးပြဲက အမွတ္ ရဲ႕ ၃၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း၊ ေနာက္ ႏွစ္လေလာက္အၾကာမွာ တစ္ၾကိမ္ စစ္တဲ့ စာေမးပြဲနဲ႔ Course Work ႏွစ္ခုေပါင္း ရမွတ္ရဲ႕ ၂၀ ရာခိုင္ႏွဳန္နဲ႔ စာေမးပြဲၾကီးက ရမွတ္ရဲ႕ ၅၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းကို အခ်ိဳးက် တြက္ျပီး အတန္းတင္ေပးတဲ့ စနစ္ပါ။

ဒီေတာ့ Mid Term မွာ သံုးဘာသာ အမွတ္နည္းတဲ့ သား စိတ္ပူတာလည္း မဆန္းပါဘူး။ ကြ်န္မကေတာ့ သား အမွတ္ေတြအတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ေလ်ာ့ျပီး ဆူဆူပူပူ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ အတန္းၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် စာေမးပြဲေတြဟာ အရင္ကလို ေပါ့ေပါ့ေလး သေဘာထားလို႔ မရေတာ့ေၾကာင္း သား နားလည္ေအာင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲေျပာျပျပီး ေနာက္ကို ဒီ့ထက္ပိုၾကိဳးစားဖို႔နဲ႔ က်ဴရွင္လိုရင္ စီစဥ္ေပးမယ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မကသာ အျပစ္မတင္ပဲ အဲဒီလို ေအးေအးသက္သာ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ သူတို႔ေက်ာင္းက သူတို႔ကို အျပစ္ေပးပါတယ္။ သူတို႔ အျပစ္ေပးပံုက ဒီလိုပါ။

သူတို႔ေက်ာင္းက သူ႔လိုပဲ အမွတ္နည္းသြားတဲ့ကေလးေတြ အားလံုး သူတို႔ အမွတ္နည္းတဲ့ဘာသာရပ္ တစ္ခုခ်င္းစီအတြက္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဆရာ ဆရာမေတြဆီကို စာေရးရပါတယ္။ ဘယ္လိုေရးရတာလဲ ဆိုေတာ့… သူတို႔ဟာ ဒီဘာသာမွာ ေကာင္းေကာင္းမၾကိဳးစားခဲ့လို႔ အခုလို အမွတ္ေတြ နည္းခဲ့တယ္၊ ေနာက္ စာေမးပြဲမွာ အခုလို အမွတ္မနည္းေအာင္ ဘယ္လိုေတြ ျပင္ဆင္ပါ့မယ္၊ ဘယ္လိုေတြ ေလ့လာပါ့မယ္၊ ဘယ္လိုေတြ ၾကိဳးစားအားထုတ္ပါ့မယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ ထုတ္ေဖၚ ေျပာဆိုျပျပီး ကိုယ္တိုင္ ၀န္ခံခ်က္ေရးရတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီလို ေရးျပီးတဲ့အခါမွာလည္း ေအာက္မွာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ကတိျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးရပါတယ္။ သားက သံုးဘာသာ အမွတ္နည္းေတာ့ သံုးရြက္ ေရးရတာေပါ့။ သားက အဲဒီစာေတြ ေရးျပီး ခပ္မွိန္မွိန္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔႔ ကြ်န္မကို လာျပပါတယ္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္မက ဘာမွန္းမသိပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဘာေတြပါလိမ့္… လို႔ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။ ေနာက္မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သေဘာေပါက္ျပီး ျပံဳးႏိုင္လာပါတယ္။

ၾကည့္ပါအံုး… ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးကို လူၾကီးတစ္ေယာက္လို သေဘာထားျပီး သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ ေလ့လာဆန္းစစ္ခိုင္းတာ၊ ပါးပါးေလးနဲ႔ ၀န္ခံကတိျပဳျပီး ခ်ဳပ္ကိုင္လိုက္တာ၊ ေနာက္ကို ဒီလို မျဖစ္ရေအာင္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ သိဖို႔ အတြက္ ေပးလိုက္တဲ့ အျပစ္က ဘယ္ေလာက္ ပညာသားပါျပီး လွပသလဲ လို႔။ အရြြယ္ေရာက္စျပဳလာျပီျဖစ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ၾကိမ္းေမာင္း မာန္မဲတာေတြ၊ ဆူဆူပူပူေတြ လုပ္ျပီး အတင္းအက်ပ္ ေစခိုင္းတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ထိေရာက္တဲ့ အျပစ္ေပးနည္းေလးမို႔ ကြ်န္မ တကယ္ပဲ သေဘာက်မိပါတယ္။

လူတစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ အဓိကက်တာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ္ ဘာလဲ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔၊ ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ ကိုယ့္ေနရာကို ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔၊ ကိုယ္ ဘာလိုအပ္တယ္ ကိုုယ္ ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔၊ ကိုယ့္ေရွ႕ခရီးကို ဘယ္လိုဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္၊ ဒီအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ျပင္ဆင္မွဳေတြ၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳေတြ ျပဳလုပ္ရမယ္၊ ဘာေတြေဆာင္လို႔ ဘာေတြေရွာင္ရမယ္ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔က မရွိမျဖစ္ အေရးၾကီးတာပါ။ အဲဒီလိုေတြ သိနားလည္ေစဖို႔အတြက္ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ အေျခခံ နည္းစနစ္တစ္ခု၊ ဘ၀နဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ မေျပာပေလာက္တဲ့ကိစၥ ခပ္ေသးေသးတစ္ခုသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကေလးေတြရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးနဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ႕ အသိစိတ္ဓါတ္ကို အလင္းဖြင့္ေပးတဲ့ အေၾကာင္းေလး၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ စိတ္ထဲ တကယ္ ႏွစ္ျခိဳက္ သေဘာက်မိတာေလးမို႔ သိသိမွတ္မွတ္ထားျပီး ဒီစာကို ေရးပါတယ္။

သက္ေ၀
၅ မတ္ ၂၀၁၄

(100% Magazine Volume 1, No. 2 တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္)

Candy Crush ႏွင့္ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးျခင္း

အခု ေျပာျပမွာကေတာ့ Candy Crush လို႔ အမည္ရတဲ့ ေရာင္စံုသၾကားလံုးေတြ ခြဲတဲ့ ဂိမ္းအေၾကာင္းပါ။
ဒီဂိမ္းကို ၂၀၁၂ ခု ႏို၀င္ဘာလမွာ စတင္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အခုဆိုရင္ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိေနျပီေပါ့။ ၀ီကီက စာရင္းအရ ဒီဂိမ္းကို ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာလ တစ္လထဲမွာ ေဒါင္းလုဒ္ လုပ္သူေပါင္း တစ္သန္းေက်ာ္ ရွိခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

အဲဒီလို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဂိမ္းရဲ႕ အေျခခံ သေဘာတရားကေတာ့ ရိုးစင္းပါတယ္…။ လြယ္လြယ္ေျပာရင္ တူရာ တူရာ သၾကားလံုးေတြ စုျပီး ခြဲေျခရတာ လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔…။ အဲဒီလို တူရာေတြ ခြဲဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုး အေရာင္တူ ပံုသ႑ာန္တူ သၾကားလံုး သံုးလံုး သို႔မဟုတ္ သံုးလံုးထက္ မ်ားတဲ့ သၾကားလံုးေတြကို တစ္တန္းတည္းျဖစ္ေအာင္ တစ္လံုးနဲ႔ တစ္လံုး လွည့္ပတ္ျပီး ေနရာေရႊ႔ရင္း ခြဲရတာျဖစ္တယ္..။

ဒီဂိမ္းဟာ အစပိုင္းမွာ လြယ္ကူသေယာင္ရွိေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္း အဆင့္ေတြ ျမင့္လာေတာ့ တဆင့္ျပီး တဆင့္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ မရိုးရေအာင္၊ ခက္ပံု ခက္နည္း မ်ိဳးစံုနဲ႔ ခက္လာေတာ့တာပါပဲ…။ တဆင့္နဲ႔ တဆင့္ ကစားပံုခ်င္း မတူေအာင္ ဖန္တီးထားတာမို႔ ကစားလိုက္ ရွံဳးလိုက္နဲ႔ လံုးခ်ာလည္ေနရင္းက အဲဒီဂိမ္းတီထြင္သူေတြကို အျမင္လည္းကပ္… အံ့လည္း အံ့ၾသျပီး တကယ္လည္း ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာ ကြ်န္ပ်ဴတာကေန ေဆာ့လို႔ရတဲ့ အဆင့္ေပါင္း ၄၇၀ အထိ ရွိေနေပမဲ့ အိုင္ဖုန္း အိုင္ပက္ စတဲ့ ပစၥည္းေတြကေန ေဆာ့ရင္ေတာ့ အဆင့္ ၄၁၀ အထိ ပဲ ရွိပါေသးတယ္…။

ဂိမ္းတစ္ၾကိမ္ ကစားႏိုင္ဖို႔အတြက္ Life လို႔ ေခၚတဲ့ ကစားခြင့္ အနည္းဆံုး တစ္ခု ရွိရမွာျဖစ္ျပီး Life ကုန္သြားရင္ေတာ့ အခ်ိန္ နာရီ၀က္ကို Life တစ္ခုႏွဳန္းနဲ႔ ျပန္ျပည့္လာပါတယ္…။ အဲဒါကို ေစာင့္ေနရတာ စိတ္မရွည္တဲ့သူမ်ားကေတာ့ အိုင္ဖုန္း အိုင္ပက္ စတဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႕ နာရီကို ေရွ႕တိုးျပီး Life ေတြ ျပန္ျပည့္ေအာင္ လုပ္ယူတတ္ၾကပါေသးတယ္။

အဲဒီလို ခြဲတဲ့ေနရာမွာ သၾကားလံုးေတြခ်ည္းပဲ လြယ္လြယ္ကူကူ ရွိေနသလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သၾကားလံုးေရာင္စံုေတြၾကားမွာ ေႏွာင့္ယွက္ေနတဲ့ အတားအဆီးေတြကလည္း အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ဆင့္ကာ ဆင့္ကာ ေပၚလာတဲ့ ေခ်ာကလက္ျပားေတြ၊ အေပၚက ျပဳတ္ျပဳတ္က်လာတဲ့ လက္ပစ္ဗံုးေတြ… အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ… စတဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ အပိတ္အဆို႔ေတြကိုလည္း အခ်ိန္နဲ႔ အမွ် ရွင္းလင္း ေခ်မွဳန္းရပါေသးတယ္။

ဒီဂိမ္းမွာ စပါယ္ရွယ္ သၾကားလံုးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ တြဲစပ္ျပီး ေဖါက္လိုက္ရင္ တစ္ၾကိမ္ထဲနဲ႔ သၾကားလံုးေပါင္းမ်ားစြာ၊ အတားအဆီးေပါင္း မ်ားစြာကို ရွင္းလင္းသြားေစတဲ့ အတြက္ အဲဒီ စပါယ္ရွယ္ သၾကားလံုးေလးေတြရေအာင္လည္း ၾကိဳးစားရပါေသးတယ္။

အဲဒီ Candy Crush ဂိမ္းကို ကြ်န္မ ၂၀၁၃ ေဖေဖၚ၀ါရီလဆန္းမွာ စျပီး ကစားခဲ့ပါတယ္…။ အခုဆိုရင္ အဆင့္ ၃၆၇ ကို ေရာက္ေနပါျပီ…။ သာမန္ဂိမ္းတစ္ခုလိုပဲ ရိုးစင္းတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ ဒီဂိမ္းကို ကစားရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သတိထားမိလာတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက ဘာလဲ ဆိုေတာ့… ဒီဂိမ္းကို ေတာ္ရံုတန္ရံု ဇြဲနဲ႔ ကစားလို႔မရပါဘူး။ တဆင့္ျပီး တဆင့္ ခက္ခဲလာတာေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ဖို႔ ဥာဏ္သံုးျပီး စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ တစ္ဆင့္ခ်င္း ေဆာ့ရတာပါ။ တခ်ိဳ႔ အဆင့္ေတြမွာဆို ကြ်န္မ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အထိ ဘယ္လိုမွ မေက်ာ္ႏိုင္တာ… ။ စိတ္ထဲ ေတာ္ျပီ… ဒီဂိမ္းကို မကစားေတာ့ဘူးဟာ လို႔ လက္ေလွ်ာ့ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္မိတာ။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ကစားေဖၚေတြကို ၾကည့္ျပီး အို… သူတို႔ေတာင္ ကစားႏိုင္တာ ကိုယ္ဘာလို႔ မရရမွာလဲ လို႔ ေတြးျပီး ျပန္ကစားလိုက္… တစ္ဆင့္တက္သြားရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၀မ္းသာလိုက္နဲ႔…။

စဥ္းစား တြက္ခ်က္ရတာေတြဟာ လူေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ဖြံ႔ျဖိဳးေစတာလည္း အမွန္ပါ။ ဦးေႏွာက္ဆိုတာလည္း မသံုးပဲ ပစ္ထားရင္ တံုးသြားတဲ့ ဒါးတစ္ေခ်ာင္းလိုပါပဲ…။ အစဥ္ အသံုးျပဳေနကာမွ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ေကာင္းမြန္ တိုးတက္ေစမွာမို႔ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ ပ်င္းစရာ ေန႔ရက္ေတြၾကားမွာ ဒီဂိမ္းေလးကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ကစားျဖစ္ေနပါတယ္…။

ဂိမ္းအေၾကာင္း ေျပာရင္း တလက္စထဲမွာ Dementia ဆိုတဲ့ ေရာဂါ အေၾကာင္းေလး နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ Dementia ဆိုတာ လက္တင္ဘာသာစကားက ဆင္းသက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ De ဆိုတာ without လို႔ အဓိပၸါယ္ရျပီး ment ကေတာ့ the roots of mind လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ Dementia ကို လြယ္လြယ္ ေျပာရရင္ေတာ့ သတိေမ့တတ္တဲ့ ေရာဂါတစ္ခုလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္…။ အေစာပိုင္း လကၡဏာေတြကို အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ တခုခု ခ်ိန္းထားျပီး ေမ့ေနတာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္အနီးအနားက ေတြ႔ေန ျမင္ေနက် မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ နာမည္ေတြ အလြယ္တကူ ေခၚလို႔ မထြက္တာမ်ိဳး၊ စကားေျပာေနရင္း တ၀က္တပ်က္နဲ႔ ကိုယ္ဘာေျပာေနမွန္း ေမ့သြားတာမ်ိဳး၊ မေန႔က ဘာလုပ္ခဲ့တယ္ ဘယ္သြားခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သတိမရတတ္တာမ်ိဳး၊ အိမ္မွာ ရွိျပီးသား ၀ယ္ျပီးသား ပစၥည္းေတြကို ထပ္ထပ္ ၀ယ္ေနမိတာမ်ိဳး၊ အေၾကာင္းမဲ့ စိတ္တိုလြယ္ ေဒါသထြက္လြယ္ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ မၾကာခဏ ဆာေလာင္ေနတာမ်ိဳး… အဲဒါမ်ိဳးေတြပါ။

အဲဒီလို Dementia ေရာဂါကို ကာကြယ္ႏိုင္တဲ့ အေျခခံအခ်က္တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေလ့က်င့္ခန္း ပံုမွန္ ျပဳလုပ္ျခင္၊ အစားအစာကို က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္ေအာင္ စားသံုးျခင္း၊ လံုေလာက္တဲ့ အိပ္ခ်ိန္ကို ပံုမွန္ အိပ္စက္ျခင္း၊ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ား နည္းပါးေအာင္ စနစ္တက် စီမံခန္႔ခြဲျခင္း၊ ေန႔စဥ္ လူမွဳဘ၀ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အလိုက္သင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စီးေမ်ာ ေနထိုင္ျခင္းတို႔နဲ႔အတူ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးျခင္း ဆိုတာလည္း တစ္ခ်က္ ပါ၀င္ပါတယ္…။

အဲဒီ ဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးျခင္း ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ဂိမ္းကစားတာလည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ျဖစ္တယ္ လို႔ ခိုင္လံုတဲ့ သက္ေသ အေထာက္အထားမ်ား၊ ေဆးပညာဆိုင္ရာ စာတမ္းမ်ားက ဆိုပါတယ္…။ အထိုက္အေလ်ာက္ စဥ္းစားေတြးေတာရျပီး ဦးေႏွာက္ကို အသံုးျပဳရတဲ့ Crossword Puzzle ေတြ၊ Board Games ေတြနဲ႔ Scrabble တို႔ Sudoku တို႔လို ဂိမ္းမ်ိဳးေတြကို ကစားေပးျခင္းဟာ Dementia ေရာဂါကို တဖက္တလမ္းက ကာကြယ္ေပးႏိုင္တယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေပၚမွာ ကြ်န္မေရးခဲ့တဲ့ Candy Crush လို ဂိမ္းမ်ိဳးဟာလည္း ဦးေႏွာက္ကို ေတြးေတာ အလုပ္ေပးတဲ့ ဂိမ္းတစ္ခု ျဖစ္တာမို႔ အခ်ိန္အားမ်ား ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကစားၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

ဂိမ္းကစားတယ္ ဆိုတာ ကေလးေတြအလုပ္လို႔ ေယဘုယ် သတ္မွတ္ထားျပီး ကြ်န္မတို႔လို လူၾကီးတစ္ေယာက္ ဂိမ္းကစားတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အျမင္မွာ အသက္အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ဖက္တာေတြ လုပ္ေနတဲ့သူ ဒါမွမဟုတ္ ကေလးကလားအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတဲ့သူလို႔ ေဘးကေန ထင္ျမင္ ယူဆတတ္ၾကပါတယ္…။ ဒါေပမဲ့လည္း လူၾကီးတစ္ေယာက္အတြက္ တခါတခါမွာ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးေတြဟာ ရွိကို ရွိသင့္တယ္… တကယ္လည္း လိုအပ္ပါတယ္လို႔ ေတြးရင္း၊ ဂိမ္းေတြေဆာ့ရင္း ဒီစာကို ေရးပါတယ္…။



မွတ္ခ်က္ - 2014 January - Gamer Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

မိခင္တစ္ေယာက္၏ ေမတၱာ ႏွင့္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္၏ တန္ဖိုုး

သားသမီးလိုခ်င္ရျခင္းအတြက္ ကၽြန္မရဲ႕အေၾကာင္းျပခ်က္ (၁၀) ခ်က္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဆီက သားသမီးလိုခ်င္ရျခင္း၊ မလိုခ်င္ရျခင္း အေၾကာင္းေလးေတြလည္း သိဖို႔စိတ္ဝင္စားပါတယ္ လို႔ ေရးထားတဲ့ ပန္ပန္ ပိုစ့္ကို ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္းမွာေတာ့ ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲ ေရးခ်င္သြားတာေတြ အမ်ားၾကီိးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း ခ်ေရးခါနီးမွာ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း လက္ေတြက အလုိလုိ ေႏွးသြားးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ သားသမီးဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္တိုင္း၊ ကိုယ္ ေတာင့္တတိုင္း လြယ္လင့္တကူ ရလာတတ္တဲ့ အရာမ်ိဳး မဟုတ္လို႔ပါ…။

ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္က်ျပီးတဲ့ အခ်ိန္က စလို႔ သားကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္စဥ္အခ်ိန္၊ သားကို ေမြးဖြားျပီးခ်ိန္… အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ ဘာေၾကာင့္ သားသမီး လိုခ်င္သလဲ လို႔ တစ္ခါမွ ျပန္မေမးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကြ်န္မ စိတ္ထဲမွာ သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အၾကီးအက်ယ္ေတြ ၾကိဳတင္ ၾကံစည္ထားတာမ်ိဳး၊ ရည္ရြယ္ထားတာမ်ိဳး၊ စိတ္ကူးယဥ္ထားတာမ်ိဳးလည္း ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ ေတြးလို႔မရခဲ့ဘူး။ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားကလည္း ပင္ကိုယ္ သဘာ၀အရ ေအးခ်မ္းသူ၊ စိတ္ခံစားမွဳမွန္သမွ်ကို သိသိသာသာ ထုတ္ေဖၚ မျပတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေလေတာ့… ဒီေတာ့ ကြ်န္မတို႔မွာ သားသမီးလိုခ်င္ရျခင္းအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ တခ်က္တေလမွ မရွိခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။

သို႔ေသာ္…
သားကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေနစဥ္အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ေတြဟာ အလိုလို ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္လင္ေနတတ္တာ သတိထားမိပါရဲ႕…။ ဒါေပမဲ့လဲ သားကေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေတြမွ အမ်ားၾကီး မေတြးထားခဲ့ဘူး... သားေလးကိုု ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔အတြက္ ဘာစာအုပ္မွလဲ မဖတ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခုပဲ ကြ်န္မ ဆုေတာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မ ေမြးလာမဲ့ သားကေလးဟာ က်န္းမာျပီး ကိုယ္လက္အဂၤါ ျပည့္စံု ဖြံ႔ျဖိဳးတဲ့ သားကေလး၊ ဥာဏ္ရည္ ဥာဏ္ေသြး ထက္ျမက္မဲ့ သားကေလး… ရွင္းရွင္းေျပာရင္ေတာ့ စာသင္လို႔ ရမယ့္ သားကေလးတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါေစလို႔ ကြ်န္မ အျမဲ ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သားေလးရလာေတာ့ မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔အတြက္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သမွ်ထဲက အေကာင္းဆံုးေတြကိုုသာ ေပးခ်င္မိတယ္...။ မိဘ အျဖစ္ကို ပီပီျပင္ျပင္ ေရာက္ေစဖို႔ တြန္းအား (Drive) က အဲဒီက စလာတယ္ လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္…။ သူ႔အတြက္ ကြ်န္မ လိုခ်င္တာ တခ်ိဳ႔ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ဆႏၵေတြကို အရင္ကလို ေရွ႔တန္းတင္လို႔ မရေတာ့ဘူးလို႔ အလိုလို သိလာရတယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြထက္ ျဖစ္သင့္တာေတြကို ဦးစားေပးရမယ္လို႔ နားလည္လာခဲ့တယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာမွ ၾကိဳတင္ ၾကံစည္စရာ မလိုု၊ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သားသမီးအေပၚ အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြပါ…။

သားကေလးဟာ ကြ်န္မတို႔ အတြက္ ေပ်ာ္ရြင္မွဳေတြနဲ႔အတူ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႔့မွဳေတြကို တေပြ႔တပိုက္ ယူေဆာင္လာသူကေလး ျဖစ္တယ္။ သားကေလးေၾကာင့္ မိဘေမတၱာ ဆိုုတာကိုု ပိုုနားလည္လာတယ္။ သားကေလးေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ မိသားစုကေလးတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ တစ တစနဲ႔ သားကေလးဟာ ကြ်န္မရဲ႕ ကမာၻ ျဖစ္လာတဲ့အျပင္ သားကေလးရဲ႕ ေမေမ ေခၚသံဟာ ၾကားဖူးသမွ်ထဲမွာ အခ်ိဳဆံုး ေတးသြားတစ္ခုလည္း ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သားကေလးေၾကာင့္ ကြ်န္မ ေလာဘေတြ ၾကီးတတ္လာတယ္…။ ကိုုယ္က သူ႔ကိုု အေကာင္းဆံုုးေတြသာ ေပးခ်င္မိတာကိုုး…။ ဒီေတာ့ သားကေလးနဲ႔အတူ ကြ်န္မတို႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရမဲ့လမ္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားရတယ္။ အရင္ကလို ကိုယ္ေနခ်င္သလို ေန၊ ကိုယ္ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္၊ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္သလို ေလွ်ာက္ေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ သိလာတယ္။ ကိုယ္ သူ႔ကို ေပးခ်င္တာေတြအတြက္ အခ်ိန္၊ ေငြေၾကး၊ ကိုယ္က်ိဳး၊ အတၱ… အစရွိတာေတြကို အမ်ားၾကီး ေပးဆပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီလိုု ေပးဆပ္ခဲ့ရတာေတြ အေပၚမွာ စိုုးစဥ္းမွ ျငိဳျငင္မွဳ မရွိခဲ့တာ သူ႔အေပၚ ထားခဲ့တဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ ေမတၱာေတြပါပဲ...။

သားေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သားဆီက ကြ်န္မ သင္ယူရတာေလးေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္အထိလည္း သင္ယူေနရဆဲပါ…။ အဓိက ကေတာ့ သားအေပၚ ကြ်န္မ တစ္ဦးတည္း ပိုုင္ဆိုုင္လိုုစိတ္နဲ႔ အတၱေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ျပီး စိတ္ကို ထားတတ္ဖို႔ပါ…။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့သားကိုု သူ တစ္ခုခု ေတာင္းဆိုလာတဲ့အခါတိုင္း ခြင့္ျပဳလိုု႔ ရသမွ်ကိုု စည္းကမ္းေဘာင္ထဲကေန ခြင့္ျပဳရင္း နားလည္ လိုက္ေလ်ာတတ္တဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္၊ သူ႔ကို လူၾကီးေလးတေယာက္လိုု သေဘာထား ဆက္ဆံရင္း သူ႔ဆႏၵေတြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ထုုတ္ေဖၚ ေျပာျပတတ္ေစဖို႔၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ တစ္ခုထဲကို ေရွ႔တန္းတင္ျပီး သူ႔ကို တဖက္သတ္ တားဆီး ပိတ္ပင္တာမ်ိဳး မလုပ္မိဖို႔ လည္း ကြ်န္မ သတိထားရပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ သားကို ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းရင္း ကြ်န္မ ရလာတဲ့ သင္ခန္းစာေတြပါ။

သားကေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္မမွာ ရည္မွန္းခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ မ်ားမ်ားစားစား ေျပာျပစရာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုရင္လည္း ဒါဟာ သူ႔ အက်ိဳးအတြက္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…။ ဥပမာ ေျပာရရင္ သူ အတန္းထဲမွာ စာေတာ္ေအာင္၊ အမွတ္မ်ားမ်ားရေအာင္ ၾကိဳးစားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ဟာ သူ႔အတြက္နဲ႔ သူ႔ ေရွ႕ေရးအတြက္သာ ျဖစ္တယ္…။ မိခင္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ သူ႔ေအာင္ျမင္မွဳတိုင္းမွာ ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ အပင္ေလး တစ္ပင္ အသီး အပြင့္ေတြ ေ၀လာတာကို ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူး ဂုဏ္ယူေနခ်င္တဲ့ စိတ္တစ္ခုထဲသာ ရွိပါတယ္…။

တစ္ဦးတည္းေသာသား ျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္မွာ ျမန္မာအသိုုင္းအဝိုုင္းၾကားမွာ၊ ေဆြမ်ိဳး ညီအစ္ကိုု ေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ ၾကီးျပင္းရတဲ့ သားကေလး မဟုုတ္တာက တစ္ေၾကာင္း တိုု႔ေၾကာင့္ မိဘအေပၚမွာ ၾကင္နာ ေႏြးေထြးမွုဳ၊ နားလည္ သိတတ္မွဳ နည္းပါးမွာေတာ့ ကြ်န္မ နည္းနည္း စိုုးရိမ္မိပါတယ္။ အတတ္ႏိုုင္ဆံုုးေတာ့ ကြ်န္မ သြန္သင္ပါတယ္။ ကြ်န္မကိုုယ္တိုုင္က မိဘကိုု ေစတနာ ေမတၱာအျပည့္နဲ႔ ဂရုုစိုုက္တတ္တဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလေတာ့ ကိုုယ့္ေစတနာအတြက္ တူေသာ အက်ိဳး ျပန္ရလိမ့္မယ္လိုု႔ ကြ်န္မ အျမဲေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ေနာက္ ႏွစ္လ ဆိုရင္ ကြ်န္မသားကေလး အသက္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မွာ…။ ကြ်န္မ ဆုေတာင္းခဲ့သလိုပဲ သားကေလးဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရေရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရပါ တိုးတက္ဖြံျဖိဳးတဲ့ လူကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ဘာသာတရား အဆံုုးအမေၾကာင့္ ယဥ္ေက်း လိမ္မာတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ဒါ့အျပင္ ပင္ကိုယ္ အရည္အေသြးေရာ ဥာဏ္ရည္ပါ ထက္ျမက္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ မိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မဟာ ဒါေတြအတြက္ အခ်ိန္တိုင္း ေက်နပ္ ပီတိ ျဖစ္မိပါတယ္။ ေရွ႔ခရီးကိုု ဆက္ေလွ်ာက္ဖိုု႔ ခြန္အားေတြကိုုလည္း ဒီ ေက်နပ္ပီတိေတြက အားျဖည့္ေပးပါတယ္။

အခုု ကြ်န္မ ေျပာခဲ့တာေတြအားလံုုက လက္ရွိ မိခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ သားအေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ ေက်နပ္ျခင္း ပီတိနဲ႔ သင္ယူျပီး သင္ယူဆဲ သင္ခန္းစာေတြ အေၾကာင္းပါ။

ဆက္ျပီးေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုုးအေၾကာင္း နည္းနည္းေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…။
မေန႔ကညက ဒီမွာ ရံုုတင္ေနတဲ့ Oshin ဇာတ္ကား သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ Oshin ဆိုုတာ ကြ်န္မတိုု႔ ငယ္ငယ္က ျမန္မာ့အသံကေန ျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲပါ။ အပိုုင္းေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္၊ သံုုးရာနီးပါး ရွိတဲ့ ဒီဇာတ္လမ္းကိုု ရုုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ခုုအေနနဲ႔ ႏွစ္နာရီစာ ဘယ္လိုုမ်ား ျပမွာပါလိမ့္လိုု႔ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ သြားၾကည့္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတိုု႔က မူလ လက္ေဟာင္း Oshin တစ္ကားလံုုးမဟုုတ္ပဲ Oshin ရဲ႕ ငယ္ဘဝ အပိုုင္းေလးကိုုပဲ ရိုုက္ထားတာပါ။ ၾကည့္လိုု႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္…။

အတိုုခ်ံဳးေျပာျပရရင္ေတာ့ Oshin တိုု႔ မိသားစုုမွာ စားစရာ ဆန္မရွိလိုု႔ အိုုရွင္ ျမိဳ႕ကိုုသြားျပီး အလုုပ္လုုပ္ရတယ္။ သူ အလုုပ္လုုပ္တဲ့အိမ္က ပိုုက္ဆံ ငါးမူးေပ်ာက္လိုု႔ သူ႔ကိုု သူခိုုး စြတ္စြဲလိုု႔ အဲဒီအိမ္ကေန သူ ထြက္ေျပးလာခဲ့တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔မိသားစုု အဆင္မေျပတာေတြကိုု ျပန္ေတြ႔ျပီး ေနာက္တေခါက္ သူ ျမိဳ႕ကိုုသြားျပီး အလုုပ္လုုပ္ရတယ္။ အဲလိုု အလုုပ္လုုပ္ေနရင္း ပြဲေတာ္ရက္တစ္ရက္မွာ မထင္မွတ္ပဲ သူ႔အေမကိုု ေယာက်္ားတစ္စုုနဲ႔အတူ ေဂရွားမယ္ အျဖစ္နဲ႔ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ခြဲခြာေနရတဲ့ အေမကိုု ေတြ႔လိုု႔မွ မေပ်ာ္ႏိုုင္၊ အေမွာင္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းအားငယ္စြာ ငိုုေနတဲ့ အိုုရွင္ကိုု သူ႔ အိမ္ရွင္ အဖြားၾကီးက မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ သဘာ၀ကို ေျပာျပတဲ့ အခန္းေလး ပါပါတယ္။

အဲဒီမွာ ေျပာသြားတဲ့ စကားေလးေတာ့… “None of us women work for our own benefit. We work for our parents, husbands and children.” တဲ့…။

မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုုးကိုု ေဖၚျပတဲ့ ဒီစကားဟာ အင္မတန္ မွန္ကန္ျပီး သေဘာက်စရာေကာင္းတယ္လိုု႔ ကြ်န္မ ထင္ပါတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ သူ႔မိဘအတြက္ ေက်းဇူးျပဳ ရွင္သန္ခြင့္ရတယ္။ အဲဒါကမွ တစ္ဆင့္တက္လိုု႔ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ရင္ သူဟာ ခင္ပြန္းအတြက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကိုု အေျချပဳျပီး ရွင္သန္ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ အိမ္ေထာင္ကေန ထြန္းကားလာတဲ့ သားသမီးေတြအတြက္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ၾကပါတယ္…။ တကယ္လိုု႔မ်ား သူတိုု႔ဘဝမွာ အေၾကာင္းအက်ိဳး မညီညြတ္လိုု႔ သားသမီး မထြန္းကားခ့ဲၾကသည့္တိုုင္ေအာင္ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အနည္းဆံုုးေတာ့ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႔ ခင္ပြန္းအတြက္ အေကာင္းဆံုုး အက်ိဳးျပဳ ရွင္သန္ေနၾကတဲ့သူေတြ မဟုုတ္လား…။ ဒါကိုု ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ေထာင္ က်သည္ျဖစ္ေစ၊ အိမ္ေထာင္ မက်သည္ျဖစ္ေစ၊ သားသမီး ထြန္းကားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မထြန္းကားသည္ျဖစ္ေစ ကိုုယ္နဲ႔ အနီးဆံုုး ပတ္၀န္းက်င္အေပၚ အေကာင္းဆံုုး ေပးဆပ္ႏိုုင္တဲ့သူေတြဆိုုတာ သိပ္ေသခ်ာပါတယ္။ ေတြးၾကည့္လိုုက္ရင္ အင္မတန္မွ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္…။

ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အစ္မေတြ ညီမေတြ အားလံုုး တန္ဖိုုးရွိတဲ့ မိခင္ဘဝ (သိုု႔မဟုုတ္) တန္ဖိုုးရွိတဲ့ မိန္းမသားဘဝကိုု ပိုုင္ဆိုုင္ခြင့္ရႏိုုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ လိုု႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္…။



ဒီပိုုစ့္ကိုု ေရးျဖစ္ေအာင္ အစပ်ိဳးေပးတဲ့ ညီမ ပန္ပန္ ကိုု ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မၾကာခင္ ပိုုင္ဆိုုင္လာရေတာ့မယ့္ မိသားစုုဘဝေလးမွာ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပ ျပည့္စံုုပါေစ၊ က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ လို႔လည္း ဆုုေတာင္းေပးတယ္ေနာ္…။

ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ႏွင့္ ဆက္စပ္၍...

တေန႔က တီဗီြမွာ လာသြားတဲ့ အစီအစဥ္တစ္ခုုထဲက အစိတ္အပိုုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ဆိုုပါေတာ့…။

ေခ်ာကလက္ဆိုုင္ တစ္ဆိုုင္မွာပါ…။
နာမည္ၾကီး တံဆိပ္နဲ႔ ေခ်ာကလက္… တစ္ခုုကိုု သံုုးက်ပ္ တန္ပါတယ္…။ အဲဒါကိုု ဆိုုင္က တစ္က်ပ္ ေလွ်ာ့ျပီး တစ္ခုု ႏွစ္က်ပ္ႏွံဳးနဲ႔ ေရာင္းပါတယ္…။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ေနာက္ နာမည္သိပ္မၾကီးတဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္တစ္မ်ိဳးကိုုလည္း ေၾကာ္ျငာတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေရာင္းေနပါတယ္။ ေစ်းဝယ္သူေတြဟာ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ကိုု ေယာင္လိုု႔ေတာင္မွ လွည့္မၾကည့္ၾကပဲ ေစ်းခ်ထားတဲ့ နာမည္ၾကီး ေခ်ာကလက္ေတြကိုုသာ ဝယ္ယူေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္…။

ေနာက္တေန႔မွာ အရင္ေန႔ကေရာင္းခဲ့သလိုုပဲ သံုုးက်ပ္တန္ နာမည္ၾကီး ေခ်ာကလက္ကိုု ႏွစ္က်ပ္နဲ႔ ဆက္ေရာင္းပါတယ္…။ ဒါေပမဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ေတြကိုုေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္လံုုး အျမည္းသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အလကား ေပးပါတယ္…။ အဲဒီေန႔မွာ ဆိုုင္ကိုု လာသမွ်လူေတြဟာ သံုုးက်ပ္တန္ အေကာင္းစား ေခ်ာကလက္ကိုု တစ္က်ပ္တိတိ ေလွ်ာ့ျပီး ႏွစ္က်ပ္နဲ႔ ေစ်းခ်ေရာင္းေနတာကိုု ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲ မေရာက္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အလကားရမဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ေတြကိုုသာ အခ်ိန္ေပး တန္းစီ ေစာင့္ဆိုုင္းရင္း အရယူေနၾကပါတယ္။

အေကာင္းစား ေခ်ာကလက္ကိုု ေစ်းခ်ခ်ိန္မွာ ႏွစ္က်ပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ဝယ္စားရမဲ့အစား ဆယ္ျပားတန္ အလကားေပးတဲ့ ေခ်ာကလက္နဲ႔ တင္းတိမ္လိုုက္ရတာ….။ အလကား (Free of Charge) ဆိုုတဲ့ စကားလံုုးရဲ႕ လွည့္စားမွဳေအာက္ကိုု ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္စားရင္း တည့္တည့္ၾကီး ဝင္သြားရတာပါ။

အဲဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ မနက္ပိုုင္း ရံုုးခ်ိန္ Peak Hour မွာ ရထားခ ျပားဂဏန္းေလာက္ ေလွ်ာ့ေပးတာကိုု လူေတြ အလုုအယက္ တက္သုုတ္ရိုုက္ျပီး သြားစီးေနၾကတာ သူတိုု႔ရဲ႕ Quality of Life ေတြ အင္မတန္ က်ဆင္းတယ္လိုု႔ ယူဆမိပါတယ္။ အလကားရတဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ကိုု စားၾကတဲ့သူေတြလိုုပါပဲ…။ ရထားနဲ႔ သက္ဆိုုင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကလည္း ရံုုးခ်ိန္မွာ ရထားၾကပ္တဲ့ ကိစၥကိုု ထိထိေရာက္ေရာက္ မေျဖရွင္းေပးပဲ ရံုုးခ်ိန္ထက္ ေစာတဲ့ ဒီအခ်ိန္ကေန ဒီအခ်ိန္ စီးရင္ ေလွ်ာ့ေပးတယ္ဆိုုျပီး ဘူတာရံုု တခ်ိဳ႕ အထြက္မွာ ရထားခကိုု မျဖစ္စေလာက္ ျပားဂဏန္းေလး ေလွ်ာ့ေပးရင္း ေလက်ယ္ေနတာပါ။

အမွန္ဆိုု အဲဒီ ျပားစြန္းေလာက္ သက္သာဖိုု႔အေရး အိပ္ရာကလည္း ေစာေစာထရတယ္… အလုုပ္ကိုုလည္း မလိုုအပ္ပါပဲနဲ႔ အခ်ိန္ ေစာျပီးေရာက္ေနရတယ္…။ မနက္ေစာေစာလာလိုု႔ ညေန ေစာျပန္ရတဲ့ ရံုုးဆိုု ေတာ္ေသးရဲ႕… မဟုုတ္လိုု႔ကေတာ့ ကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ အပိုုကုုန္သြားတာသာ အဖတ္တင္မယ္။ မနက္ ရံုုးမလာခင္ နာရီဝက္ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ညေနစာအတြက္ ဟင္းတစ္အိုုးလည္း ခ်က္လိုု႔ ျပီးႏိုုင္တယ္။ စာဖတ္ေနရင္ အနည္းဆံုုး စာမ်က္ႏွာ ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ေလာက္ ျပီးႏိုုင္တယ္။ စိတ္ေအး လက္ေအး ဘုုရား ရွိခိုုးလိုု႔ရတယ္။ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုုပ္အံုုးမလား… ရေသးတယ္…။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေအးေအးေဆးေဆး အလွျပင္လိုု႔ ရေသးတယ္…။ အဲဒီလိုု အခ်ိန္ကိုု ဘာမဟုုတ္တဲ့ ပိုုက္ဆံ ျပားဂဏန္းနဲ႔ လဲလွယ္လိုုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ကိုု မတန္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုု လိုု႔ ယူဆပါတယ္။ ပိုုက္ဆံဟာ ျပန္ရွာလိုု႔ရေပမဲ့ ကုုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ဘာနဲ႔မွ ျပန္အစားထိုုးလိုု႔ မရဘူးဆိုုတာလည္း သတိျပဳသင့္တယ္။

ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ…။ အလကားရတယ္ ဆိုုျပီး စားရရင္ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ပဲ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့…။ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ရဲ႕ အရသာဟာလည္း ဆယ္ျပားပဲ တန္မွာေပါ့…။ အဲဒီလိုုပဲ ရထားခ ျပားဂဏန္း သက္သာတာကိုု ၾကည့္လိုုက္ရင္ ကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ဆံုုးရွံဳးမွဳကိုုလည္း မေမ့ေစခ်င္ဘူး…။

လည္ဝယ္ပါးနပ္တဲ့ စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ လူတိုု႔ရဲ႕ သည္းေျခၾကိဳက္ျဖစ္တဲ့ Discount ဆိုုတဲ့စကားကိုု ထည္လဲ သံုုးျပီး လူေတြကိုု လွည့္ဖ်ားေနၾကတာ…။ ရွိေသးတယ္… Buy 1 Get 1 Free တိုု႔… Minimum 3 Pieces တိုု႔… 2nd Piece 50% Off တိုု႔…. အမ်ားၾကီး…။ အဲဒီလိုု သူတိုု႔ရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြထဲကိုု အလြယ္တကူ ေရာက္မသြားေအာင္… ဘဝမွာ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ကိုု တန္းစီ စားရံုုနဲ႔တင္ ကိစၥ ျပီးမသြားေအာင္… သက္သာတယ္ သက္သာတယ္ ဆိုုတိုုင္း ေမ်ာပါမသြားေအာင္... သတိထားဖိုု႔ အမ်ားၾကီးလိုုေသးတယ္လိုု႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ ဆင္ျခင္မိရင္း ဒီစာကိုု ေရးပါတယ္….။

တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား (၂)

အရင္ပိုစ့္… တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲပါ…။ တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တကယ္ပဲ တန္းစီရတာကို နည္းနည္းမွ မတြန္႔ဆုတ္ပဲ အသားက် ေပ်ာ္ေမြ႕တဲ့သူမ်ားရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္တာ၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ တင္ျပပံု ညံ့ဖ်င္းသြားလို႔ တန္းစီတာဟာ တစ္စက္မွ ႏွစ္သက္စရာ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ၾကီး လိုလို၊ အပိုအလုပ္ၾကီးတစ္ခု လိုလို ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အမွန္က လူအမ်ားနဲ႔ အတူ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ ကိစၥေတြတိုင္းမွာ တန္းစီျပီး ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းဆိုတာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္… စည္းကမ္းရွိရွိ စနစ္တက် တန္းစီတာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ။

တကယ္တမ္း ကြ်န္မ ေျပာျပခ်င္တဲ့ တန္းစီပံု တန္းစီနည္းက ဒီလိုပါ…။
လြယ္တာေလး ဥပမာ ျပရရင္ iPhone (သို႔) iPad စတဲ့ ပစၥည္း အသစ္ထြက္တဲ့ေန႔ဆို မနက္ ဆယ္နာရီမွာ ဖြင့္မဲ့ ဆိုင္ကို ည အိပ္ျပီး တန္းစီၾကတယ္။ တစ္ရက္ေလးမွ မေစာင့္ႏိုင္ပဲ ထြက္ထြက္ခ်င္း ကိုင္ခ်င္ၾကတဲ့ ေရာဂါပါ…။ ဝယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအားနဲ႔ကလည္း အျမဲတေစ မမွ်တေလေတာ့ ဒီလိုမွ တန္းမစီရင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ကေန တစ္ပတ္ေလာက္အထိ ေစာင့္ရမွာ ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ညအိပ္ တန္းစီၾကတာပါ။

တေလာက ဒီမွာ H & M ဆိုတဲ့ အဝတ္အစားေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ ဖြင့္ပါတယ္။ ပထမဆံုး စဖြင့္တဲ့ေန႔မွာ ဝယ္တဲ့သူ ေတြကို ေဒၚလာ ႏွစ္ဆယ္တန္ Gift Voucher ေပးမယ္ လို႔ ေၾကျငာတယ္…။ ဒီက လူသားအေပါင္းတို႔ဟာ အဲဒီ ႏွစ္ဆယ္တန္ Gift Voucher ရဖို႔အတြက္ ညလံုးေပါက္ ဆိုင္တံခါးေရွ႕မွာ အိပ္ျပီး တန္းစီၾကပါတယ္…။ အဲဒီလိုပါ…

စားေသာက္ဆိုင္ေတြထဲမွာ ေကာင္းတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ဆိုင္ ဒါမွမဟုတ္ တခုခု ေလွ်ာ့ေစ်း၊ ပရိုမိုးရွင္းရွိတဲ့ဆိုင္… စားဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ရင္ အနည္းေလး နာရီဝက္ကေန တနာရီ တန္းစီ ေစာင့္ရတယ္။ တန္းမစီႏိုင္၊ မေစာင့္ႏိုင္ရင္ မစားရံုပဲေလ…။ သူတို႔ကေတာ့ စိတ္ရွည္တယ္ဗ်ား… ဖုန္းေလးေတြ ကိုယ္စီ ကိုင္လို႔ ဂိမ္းကစားရင္း ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္တဲ့အထိ ေစာင့္ၾကတယ္…။

နာမည္ရ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တခုဆို ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္ မနက္ ရွစ္နာရီမွာ ၄၂ လက္မ တီဗြီက ဘယ္ႏွစ္လံုး… ဟုမ္းသီေရတာ က ဘယ္ႏွစ္လံုး… အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ ေရခဲေသတၱာ ဘယ္ႏွစ္လံုး… စသည္ျဖင့္ ဦးရာလူစနစ္နဲ႔ ေရာင္းမယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာတယ္။ ေစ်းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး သက္သက္သာသာ ေရာင္းပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္ ေရေႏြးအိုးတို႔ ေပါင္မုန္႔ကင္စက္တို႔ ဘာတို႔ဆို ကိုးေဒၚလာ ဆယ္ေဒၚလာေလာက္နဲ႔ကို ခ်ေရာင္းတာပါ။ အဲဒီမွာလည္း အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို ေနာက္တေန႔ ဖြင့္မဲ့ ဆိုင္တံခါးေရွ႕မွာ ညအိပ္ ညေန တန္းစီျပီး ေစာင့္ဆိုင္း ဝယ္ယူၾကပါတယ္။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြအတြက္ ကြ်န္မမွာသာ ရင္သပ္ရွဳေမာ ျဖစ္ရတာ သူတို႔ကေတာ့ တကယ့္ကို ေနသားတက်၊ မေမာမပန္း၊ ေအးေအးလူလူ နဲ႔ သက္သက္သာသာ တန္းစီၾကတာပါ…။

စကားၾကံဳလို႔ ဆက္ေျပာပါအံုးမယ္…
တေလာက Mc Donald မွာ အပတ္စဥ္ ၾကာသာပေတးေန႔တိုင္း Hello Kitty တစ္မ်ိဳးက်စီ ေရာင္းပါတယ္။ တစ္ပတ္ တစ္ေကာင္… ငါးပတ္စာအတြက္ ငါးေကာင္နဲ႔ အိမ္ကို မွာစားရင္ ရႏိုင္တဲ့ Delivery Kitty ေလးက တေကာင္၊ စုစုေပါင္း ေျခာက္ေကာင္ပါတဲ့ Hello Kitty Set ပါ…။ အပတ္စဥ္ ၾကာသာပေတးေန႔မွာ ဆိုင္တိုင္းမွာ လူၾကိတ္ၾကိတ္တိုး တန္းစီရပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဆိုင္အျပင္ကို လွ်ံထြက္ေအာင္ စီေနတဲ့ လူတန္းၾကီးထဲမွာ ကေလးသူငယ္ တေယာက္မွ မပါပါဘူး။ အားလံုး လူၾကီးေတြပါ။ အဲဒီမွာမွ ေနာက္ဆံုးတစ္ပတ္မွာ ေရာင္းတဲ့ Singing Bone အမည္ရ အမည္းေရာင္အေကာင္ေလးကို သူတို႔က Limited Edition လို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္ပါတယ္။ ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းပါပဲ…။

အဲဒီ အရုပ္ေလးကို ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့ Mc Donald ဆိုင္ေတြမွာ ဗုဒၺဟူးေန႔ ည ၁၂ နာရီက စျပီး ေရာင္းမွာ ျဖစ္သလို ပံုမွန္ ဆိုင္ေတြကေတာ့ ၾကာသာပေတးေန႔ မနက္ ၆ နာရီမွာ စ ေရာင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ Hello Kitty Crazy ေတြဟာ ဗုဒၺဟူးေန႔ည မွာ စျပီး တန္းစီၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ ကြ်န္မလည္း အဲဒီ Hello Kitty အရုပ္ေလး ေတြကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ အရင္အပတ္ေတြက ေရာင္းသမွ် အကုန္ရျပီးသားပါ…။ ကြ်န္မ ဝယ္လို႔မရတဲ့ တတိယအပတ္မွာ ညီမေလး ေမဇင္က ဝယ္ျပီး လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသားက သူ႔ အလုပ္ထဲက Hello Kitty Crazy ေတြနဲ႔ အတူတူ စုမွာျပီး ဝယ္ထားေပးပါတယ္...။ ဒီေတာ့ Collection တစ္စံုလံုး အျပည့္ျဖစ္ရေလေအာင္ ေနာက္ဆံုးအရုပ္ကိုလည္း ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ေလး လိုခ်င္ပါတယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသားက အိမ္နားက ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့ ဆိုင္မွာ ဗုဒၺဟူးေန႔ည ၁၂ နာရီမွာ လိုက္ဝယ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီညမွာ ညစာ စားေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့… ည ၁၁ နာရီေလာက္က် သြားလိုက္မယ္ေပါ့.. တန္းစီရလည္း ခဏေပါ့လို႔ ေတြးထားတုန္း… ည ကိုးနာရီ မထိုးခင္မွာ ဘဝတူေတြဆီက ဖုန္းဝင္လာပါတယ္။ ဆိုင္ေတြမွာ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းေတြ အရွည္ၾကီး ျဖစ္ေနျပီတဲ့… ဝယ္မယ္ဆို ျမန္ျမန္ သြားၾကေတာ့တဲ့…။ ဘုရားေရ အခါ တစ္သိန္း တ ျပီး အိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး လွမ္းတဲ့… လူသြားလူလာ နည္းမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ (ဆိုလိုတာက MRT ရထား ဘူတာနဲ႔ ေဝးလို႔ အလြယ္တကူ လူမလာႏိုင္တဲ့) ဆိုင္ကို သြားပါတယ္…။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လည္လွျပီေပါ့…။

အဲဒီဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ကားပါ့ကင္ အဝင္မွာ တန္းစီေနရထဲက သိလိုက္ျပီ… အေျခအေနမေကာင္းပါလားလို႔…။ ကားရပ္ျပီး ဆိုင္နားသြားလိုက္ေတာ့ ထင္ထားတာထက္ ပိုဆိုးေနပါတယ္…။ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက စီေနမွန္းမသိတဲ့ လူ ႏွစ္ရာေလာက္ ရွိေနပါျပီ…။ ဒါနဲ႔ ဟိုဟို ဒီဒီ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြက အိမ္နဲ႔ နီးတဲ့ Park တခုမွာ ကားနဲ႔ Drive Through ဝယ္ဖို႔ အၾကံျပဳၾကပါတယ္…။ ရရင္ သူတို႔အတြက္လည္း ပိုဝယ္ခဲ့ပါ… သူတို႔ရႏိုင္ရင္လည္း ကြ်န္မအတြက္ ပိုဝယ္လာခဲ့မယ္လို႔ ညွိႏွိဳင္း သေဘာတူၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကိုယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး လည္လွျပီ လို႔ ေတြးေနမိတုန္းပါ…။

Park ထဲက ဆိုင္ကို သြားေတာ့ ဆိုင္နဲ႔ အေဝးၾကီးမွာထဲက ကားေတြ တန္းစီေနပါျပီ…။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ကားတန္းဟာ လံုးဝ မေရြ႕ပါဘူး။ ကားနဲ႔ ဝင္ဝယ္လို႔ရရင္ ကားနဲ႔ဝယ္… ကြ်န္မကေတာ့ လူေတြ အေျခအေနၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ကားေပၚက ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ပါျပီ… လူေတြ တန္းစီေနတဲ့ေနရာ… ခုနက ေနရာထက္ ႏွစ္ဆ ေလာက္ ပိုမ်ားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဲကားေရာ၊ လံုျခံဳေရးကားေတြနဲ႔ ယူနီေဖါင္းဝတ္လူေတြ လည္း ေရာက္ေနပါျပီ…။ ကားနဲ႔ စီတဲ့သူေတြကိုလည္း တစ္ေနရာမွာ ရဲကားနဲ႔ ပိတ္ျပီး ျဖတ္ခ်ထားပါတယ္… လံုးဝ အဝင္မခံ၊ အေရွ႕ကို လည္း လံုးဝ ေပးမတိုးေတာ့ပါဘူး။

နာရီၾကည့္ေတာ့ ည ဆယ္နာရီတိတိပါ။ ေသခ်ာတာက ေနာက္ ႏွစ္နာရီ ဒီေနရာမွာ တန္းစီေနရမယ္… Limited Edition ဆိုေတာ့ ရမယ္ မရဘူးလည္း မေသခ်ာ…။ ဒီေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မထက္ စိတ္ရွည္တဲ့ အမ်ိဳးသားက ေနာက္တစ္ေနရာကို လိုက္ပို႔ျပန္ပါတယ္…။ အဲဒီေနရာက ရံုးေတြနားဆိုေတာ့ ရံုးခ်ိန္မဟုတ္ရင္ လူနည္းလိမ့္မယ္လို႔ သူ ေတြးပံုရပါတယ္…။ အထင္နဲ႔ အျမင္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲပါတယ္။ ကားတန္းရွည္ေတြဟာ ဆိုင္ဝင္း အဝင္ဝရဲ႕ ဘယ္ဖက္ကေရာ ညာဖက္ကပါ တန္းစီေနတာ ျမင္မေကာင္းပါပဲ…။ လူတန္းၾကီးကလည္း တြန္႔လိမ္ေခြေခါက္ေနတာ အရွည္ၾကီးမွ အရွည္ၾကီးပါ။ လံုျခံဳေရးေတြ ရဲေတြကလည္း ခုနေနရာကထက္ ပိုမ်ားပါတယ္…။

ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ့္ထက္ လည္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါလားလို႔ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားပါျပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ျပန္ၾကပါစို႔ လို႔ ေျပာျပီး ျပန္လာတာ…။ အိ္မ္နဲ႔ အနီးဆံုး ဆိုင္နားအေရာက္မွာ အျပင္က လွမ္းၾကည့္ေတာ့ လူသိပ္မ်ားပံုမရဘူး… တစ္ခ်က္ဝင္ၾကည့္လိုက္ေလ ဆိုလို႔ ကြ်န္မ ဆင္းၾကည့္ပါတယ္။ လူတန္းရွည္ၾကီးပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းရွည္ၾကီးေနာက္မွာ ကြ်န္မ မေယာင္မလည္ ဝင္ရပ္ေတာ့ အေရွ႕ကပ္လ်က္က တရုတ္ေလးက ေနာက္ဆံုးအေျခအေနမွာ ျဖစ္သြားတဲ့ တိုကင္စနစ္အေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ သူတို႔က ရွိေနတဲ့ အရုပ္ အေရအတြက္အရ တစ္ေယာက္ကို အမ်ားဆံုး ေလးခုပဲ ေရာင္းႏိုင္မယ္ ဆိုျပီး ေရွ႕ဆံုးက တန္းစီေနသူေတြက စျပီး တိုကင္ေတြ ေဝလိုက္တယ္တဲ့…။ လူ တစ္ရာေလာက္မွာ တိုကင္ေတြ ကုန္သြားပါတယ္ တဲ့။ ဒီေတာ့ တိုကင္ရတဲ့သူေတြသာ ဝယ္ခြင့္ရွိမွာပါ။ ျပီးေတာ့ တရုတ္ကေလးက ဆက္ေျပာပါတယ္… No more token.. Hopeless.. တဲ့…။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုစံကို ရယ္ခ်င္ေနတဲ့ ကြ်န္မက ေခါင္းညိတ္ျပျပီး ဟုတ္ပါျပီ… ဒါဆို နင္ကေရာ ဘာလို႔ တန္းစီေနတုန္းပဲလဲ ဆိုေတာ့ သူက Try my luck… ခပ္တိုးတိုး လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဝယ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတာေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို မစြန္႔လႊတ္ပဲ ဆက္ျပီး တန္းစီေနခ်င္တဲ့ သူပါလားရယ္လို႔ ေလးစားမိပါတယ္…။

ေနာက္တေန႔မနက္ သတင္းစာထဲမွာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ စာလံုး အမဲၾကီးနဲ႔ ပါလာတာလည္း Hello Kitty အေၾကာင္းပါပဲ….။ စီရင္း တန္းရင္း ေနရာလုၾက ရန္ေတြျဖစ္ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက နဲ႔ ဗီဒီယိုေတြလည္း အင္တာနက္ေပၚ တက္လာပါတယ္။ အဲဒီညက အခ်ိန္မီ တန္းမစီနိုင္လို႔ မရခဲ့တဲ့ Singing Bone အေကာင္ေလးကို ေနာက္တေန႔မွာ အမ်ိဳးသားက eBay က ေန ၄၅ ေဒၚလာနဲ႔ မွာျပီး ဝယ္ေပးပါတယ္။ ပံုမွန္ေစ်းက တစ္ေကာင္ကို ေလးေဒၚလာနဲ႔ ျပား ေျခာက္ဆယ္ပါ…။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မမွာ Hello Kitty တစ္စံုစာ ရွိသြားပါတယ္။ မေန႔ကလည္း Despicable Me ရုပ္ရွင္ထဲက အရုပ္ေလးေတြကို ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး တန္းစီၾကျပန္ပါေသးတယ္…။ အရုပ္မရလို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ ေဒးပါ။

တကယ္တမ္း ကြ်န္မ ေျပာျပခ်င္တဲ့ တန္းစီျခင္းမွာ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ တန္းစီပံု တန္းစီနည္းက အဲဒီလိုပါ…။ ၾကားရတာ အံ့အားသင့္စရာလည္း ေကာင္း၊ ရယ္ခ်င္စရာလည္း ေကာင္းမွန္း သိေပမဲ့ တခါတရံမွာ မသိမသာနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာေႏွာ ပါဝင္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး….

တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား

အပူပင္ အေၾကာင့္ၾကမဲ့စြာနဲ႔ ေအးေအးလူလူ ေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ တန္းစီေနၾကတဲ့ လူတန္းရွည္ရွည္ေတြကို ေတြ႔တိုင္း ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု အလိုမက်သလို ခံစားရစျမဲပါ။ တန္းစီေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အေရးပါတဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြအတြက္ မျဖစ္မေန တန္းစီေနတဲ့သူေတြကို အသာ ဖယ္ထားျပီး အခု လတ္တေလာမွာ ဟိုနားတစ္စု၊ ဒီနားတစ္စု ေတြ႔ေန ျမင္ေနရတဲ့ လူတန္းရွည္ေတြဟာ ဘာအတြက္မ်ားပါလဲ လို႔ ကြ်န္မ စပ္စပ္စုစု ေလ့လာမိတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္နည္းလြန္းသူ၊ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းကို အေၾကာင္းမဲ့ ပ်င္းရိတတ္သူ ပီပီ တေမွ်ာ္တေခၚ တန္းစီယူမွ ရလာမဲ့ အရာေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါတင္မက ေအးေအးလူလူ စီတန္းေနၾကတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ျပီး သူတို႔ႏွယ့္ အခ်ိန္ေတြ ပိုေနရန္ေကာ လို႔ မနာလိုျဖစ္မိလား… ျဖစ္မိပါရဲ႕…။

ဒါေပမဲ့လည္း ကြ်န္မေရာက္ေနတဲ့ ဒီကြ်န္းပိစိေလးမွာက ေနရာတကာမွာ တန္းစီၾကရတယ္။ တန္းစီျခင္းဟာ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလို႔ ဆိုရမေလာက္ကို ေနရာတိုင္းမွာ တန္းစီၾကရပါတယ္။ စည္းကမ္းရွိတယ္ လို႔ ေျပာရင္ ရသားေပါ့…။ ဘယ္လိုေတြ တန္းစီသလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမကုန္ပါပဲ…။ ေလွခါးတက္ဖို႔က စလို႔ တန္းစီရတယ္။ ကားစီးဖို႔လည္း တန္းစီရတယ္။ ကားငွားဖို႔လည္း တန္းစီရတယ္၊ အစားစားဖို႔လည္း တန္းစီရတယ္၊ ယုတ္စြအဆံုး အမ်ားသံုးအိမ္သာေတြမွာလည္း အခန္းအျပင္လွ်ံေနတဲ့အထိ တန္းစီျပီး ေစာင့္ရတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လို ၀န္ေဆာင္မွဳကိစၥမ်ိဳးမဆို လူနည္းနည္း မ်ားလာတာနဲ႔ အလိုလိုေနရင္း လူတန္းရွည္ၾကီးတစ္ခုဖြဲ႕လို႔ ေစာင့္ဆိုင္းၾကရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ တိုကင္ေလးေတြ ေပးထားတာမို႔ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ခင္မွာ အဆင္ေျပတဲ့ တစ္ေနရာမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေစာင့္ေနရတတ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။

မနက္ေစာေစာ အခမဲ့ ေဝငွတဲ့ သတင္းစာတစ္ေစာင္ ရဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ ရထားဘူတာ အဝင္ဝမွာ တစ္ရွဴးေပပါ အထုတ္ကေလးေတြ အခမဲ့ ေဝေနတာကို ရဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ ရထားဘူတာနဲ႔ မနီးမေဝးက ကုန္တိုက္ေတြကို ေျပးဆြဲတဲ့ အခမဲ့ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြ စီးရဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ ဒါေတြက ကိုယ္ အခမဲ့ ရဖို႔ အတြက္ စီရတာေတြမို႔ အသာ ထားလိုက္ၾကစို႔…။ သူ႔ထက္ ဆိုးတာေတြက… ရိုးရိုး Food Center ေတြမွာ စားစရာ တစ္ခုခု ဝယ္ဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ စားစရာ ရျပီး ျပန္ေတာ့ ထိုင္စားစရာ ေနရာ တစ္ေနရာစာေလး အတြက္လည္း တန္းစီ ေစာင့္ဆိုင္းရတယ္။ ေစ်းၾကီးၾကီး ေပးစားရတဲ့ နာမည္ရ ဆိုင္မ်ိဳးမွာေတာင္မွ ဆိုင္အဝင္၀က Wait to be Seated လို႔ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ေရွ႔မွာ တန္းစီ ေစာင့္ဆိုင္းရပါေသးတယ္။ အဝတ္အစား ဝယ္မယ္ဆိုလည္း ကိုယ္နဲ႔ သင့္ မသင့္၊ ေတာ္ မေတာ္ အရင္ စမ္းဝတ္ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္ မဟုတ္လား… ဆိုေတာ့ အဲဒီလို အဝတ္လဲခန္းအတြက္လည္း တန္းစီရတယ္။ ဝတ္ၾကည့္ျပီးလို႔ ႏွစ္သက္လို႔ ဝယ္မယ္ တန္ရာတန္ဖိုး ေပးေခ်ေတာ့မယ္ ဆိုလည္း Cashier ေရွ႔မွာ အဝတ္ေလးေတြ ကိုယ္စီ ပိုက္လို႔ တန္းစီၾကရျပန္တယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ကြ်န္မ အမုန္းဆံုး အခ်ိန္ေတြပါပဲ…။ ဒါေၾကာင့္ အလြန္အမင္း မလႊဲသာ မေရွာင္သာ အခ်ိန္မ်ိဳးကလြဲရင္ တန္းစီရတဲ့ ေနရာေတြကို ကြ်န္မ ေရွာင္ေလ့ရွိပါတယ္။

အဲဒီလို တန္းစီေနၾကသူေတြကို ေလ့လာလိုက္တဲ့အခါမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို လိုအပ္လို႔ စီကို စီမွ ျဖစ္မွာမို႔လို႔ တန္းစီၾကရတာမ်ိဳးနဲ႔ သိပ္ အေရးမပါတာေတြအတြက္ (သို႔မဟုတ္) တစ္ခုခုကို အခမဲ့ လိုခ်င္တာေတြ အတြက္ အခ်ိန္နဲ႔ ေငြေၾကးကို အလဲအလွယ္လုပ္လို႔ တန္းစီတာမ်ိဳးရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳး ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါက ကြ်န္မရဲ႕ ပုဂၢလိက ဆန္တဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ သက္သက္ပါ။ အမွန္ကေတာ့ တန္းစီေနတဲ့သူတိုင္းမွာ ကြ်န္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိႏိုင္တဲ့ အေရးပါမွဳေတြ ကိုယ္စီ ရွိေနၾကမွာ မလြဲပါ။

တေန႔က အိမ္နားက ေစ်းေလးကိုအသြား… ပိတ္ထားတဲ့ အလူမီနီယံတံခါးေရွ႕မွာ စီတန္းေနတဲ့ လူတန္းရွည္တစ္ခုကို ေတြ႔ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီး အခ်ိဳ႔နဲ႔ အသက္ငယ္ငယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားဆံုးပါဝင္တယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ဆယ္နာရီနီးနီး...။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မ သူတို႔အနား ကပ္သြားျပီး အေျခအေနကို အကဲခတ္မိတယ္။ သူတို႔ စီေနတာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ အေရွ႕ မွာ ဆိုေတာ့ ဆိုင္နာမည္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ ဆိုင္နာမည္ကို ေတြ႔ေတာ့ သိလိုက္တယ္၊ ဒါ ေရႊေငြ လက္၀တ္လက္စားေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ပဲ။ ဒီဆိုင္ေရွ႕မွာ ဒီလို လူတန္းရွည္ၾကီး စီေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲ… တေယာက္ကို ပုလဲ တစ္လံုး ဒါမွမဟုတ္ စိန္တစ္လံုးစီ ေပးမွာ မို႔လို႔လား…။ မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ…။ စပ္စုလက္စနဲ႔ ဆိုင္တံခါးနားအထိ ကြ်န္မ တိုးကပ္သြားမိတယ္။ အဲဒီမွာ ေတြ႔လိုက္ရတာက ဆိုင္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း လာတန္းစီတဲ့သူ အေယာက္ငါးဆယ္ကို ေစ်းဝယ္အိတ္ တစ္လံုးစီ လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာပဲ…။ ျပထားတဲ့ ေစ်းဝယ္အိတ္ ဆိုတာကလည္း ခပ္ညံ့ညံ့ ပလတ္စတစ္သား လက္ဆြဲ ေစ်းဝယ္အိတ္ေလးရယ္ပါ။ သူတို႔ဆိုင္က ပစၥည္းကို ဝယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဝယ္သည္ျဖစ္ေစ လာတန္းစီရင္ကိုပဲ ေစ်းဝယ္အိတ္ တစ္လံုးစီ ရမယ္ လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတာ။ သူတို႔ဆိုင္ကို လူေတြ ဂရုျပဳမိေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလြဲရင္ ဘာမ်ား ရွိအံုးမွာပါလဲ။ ကြ်န္မလို လူမ်ိဳးေတြခ်ည္းသာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီဆိုင္ေရွ႕ လူတစ္ေယာက္မွ ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ တြန္႔လိမ္ ေကြ႔ေကာက္ေနတဲ့ လူတန္ရွည္းၾကီးဟာ အၾကံပိုင္လွတဲ့ စီးပြားေရးသမားတို႔ရဲ႕ လွည့္ကြက္တစ္ခုထဲ အခ်ိဳးတက် စီးေမ်ာပါဝင္လို႔..။

အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ေနရာတိုင္း လက္ညွိဳးထိုး မလြဲဘူး ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သိလာရတယ္။ ဟိုတေလာက အံုးအံုးၾကြက္ၾကြက္ ျဖစ္သြားတဲ့ Mc Donald က Hello Kitty အရုပ္ကေလးေတြရဖို႔ တန္းစီရင္းမွာ ၾကားျဖတ္ၾက၊ ေနရာလုၾကနဲ႔ ရဲကားေတြ၊ လံုျခံဳေရးေတြ ေရာက္လာတဲ့အထိ ျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း သတင္းစာထဲမွာ စာလံုးအမဲေတြနဲ႔ အထင္အရွား ေနရာယူ လို႔…။

တခါကေတာ့ တန္းစီတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္တစ္ခု ကြ်န္မ ၾကံဳခဲ့ဖူးတယ္။ ေအာခ်တ္ရဲ႕ စေနေန႔ ညေနေစာင္း ငါးနာရီဟာ လင္းလက္တဲ့ ေနေရာင္ေတြေအာက္မွာ လွပစြာ စည္ကားေနခဲ့တယ္။ ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း တစ္ေနရာ အေရာက္မွာ ပလက္ေဖါင္းတေလ်ာက္ စီတန္းေနတဲ့ လူေတြကိုၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ ဘာမ်ား ပါလိမ့္ေပါ့။ သူတို႔ ဦးတည္ေနတဲ့ ေနရာတေလ်ာက္လံုးမွာက နာမည္ၾကီး ကုန္တိုက္ေတြခ်ည္းပဲ…။ ဒီေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြမ်ား ေစ်းေလွ်ာ့ေနတာလဲ လို႔ မိန္းမပီပီ ကြ်န္မ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီေန႔က ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေစ်း၀ယ္ခ်င္လို႔ လာတဲ့သူဆိုေတာ့ ေလွ်ာ့ေစ်းေလး ဘာေလးမ်ား ရွိရင္ ဆိုတဲ့ စပ္စုခ်င္စိတ္၊ သက္သာခ်င္စိတ္ကေလး တပိုင္းတစကလည္း ပါ၀င္ေနေသးသေပါ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ အစရွာမရတဲ့ လူတန္းၾကီးနား ကြ်န္မ အသာ တိုးကပ္သြားရင္း ေအးစက္စက္ မ်က္ႏွာနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေတြ ၾကားထဲမွာ အနည္းငယ္ေလး ေဖၚေရြမယ္ (သို႔မဟုတ္) ကြ်န္မ ေမးတာေလးကို အေရးတယူ ျပန္ေျဖေပးႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အနားကို ခ်ဥ္းကပ္သြားမိပါတယ္။ ဘာကို တန္းစီေနၾကတာလဲ လို႔ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ေတာ့ သူလည္း မသိပါဘူးတဲ့ ေရွ႕မွာ လူေတြ တန္းစီေနတာ ေတြ႔တာနဲ႔ တခုခုေတာ့ ထူးျခားလို႔သာ စီေနတာ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ယူဆတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူလည္း ေတြ႔တဲ့ေနရာကေန ၀င္စီေနလိုက္တာပါတဲ့…။ ဘုရားေရ… တန္းစီျခင္းမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနသူမ်ိဳးလည္း ေလာကမွာ ရွိပါေသးလား လို႔ ရယ္ခ်င္စိတ္တ၀က္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုျပီး ကြ်န္မ ျပန္လွည့္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မွ ျပန္သိရတာကေတာ့ အဲဒီေန႔က တန္းစီတဲ့သူေတြဟာ Road Show တခုမွာ စီေနၾကတာ ျဖစ္ျပီး တစ္ေယာက္ကို ေခါက္ထီး တစ္ေခ်ာင္းစီ ရခဲ့ပါတယ္ တဲ့…။

အမွန္ဆိုရရင္ တန္းစီျခင္းဟာ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းပါပဲ… ျပီးေတာ့ ဒါဟာလည္း ဒီေခတ္ ဒီအခ်ိန္မွာ ရွိသင့္တဲ့၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္တစ္ခုပါ။ ကိုယ့္အလွည့္ကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေနရာလုရ တိုးရ ၾကိတ္ရတာမ်ိဳး မရွိပဲ အိေျႏၵရရနဲ႔ စီတန္း ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္တာမို႔ လက္ခံသင့္၊ ၾကိဳဆိုသင့္တဲ့ စနစ္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကို ကြ်န္မ စိတ္မရွည္ႏိုင္သေရြ႕ကေတာ့ မျဖစ္မေန တန္းစီမွရမဲ့ အေရးကိစၥေတြမွာ ေသခ်ာေပါက္ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေနအံုးမွာပါပဲ…။ အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညြတ္တဲ့ တန္းစီျခင္းမ်ိဳးမွာ အကြ်မ္းတ၀င္၊ ျပီးေတာ့ ေနသားတက်ျဖစ္လာဖို႔ကိုေတာ့ ကြ်န္မ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၾကိဳးစားေနဆဲပါ…။



စာၾကြင္း - စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတို႔ေရာ… တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ၾကပါသလား… တန္းစီတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေကာင္း အဆိုး ဘာေတြမ်ား အေတြ႔အၾကံဳ ရွိၾကပါသလဲ… ဘယ္လို အေတြးမ်ိဳးေတြ ေတြးမိၾကပါသလဲ… ျပီးေတာ့ တစ္ေနရာမွာ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေက်ာ္ တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ဖူးတာ ဘယ္တုန္းက ေနာက္ဆံုးလဲ ဆိုတာေရာ မွတ္မိၾကပါသလား ဆိုတာေလးေတြ သိခ်င္မိပါတယ္… ပိုစ့္တခု အေနနဲ႔ ေရးျဖစ္ရင္လည္း ဖတ္ခ်င္ပါတယ္… မွတ္ခ်က္မွာလည္း ေရးထားခဲ့လို႔ ရပါတယ္ေနာ္…

မွတ္ခ်က္ - 2013 September - Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မ ကစားျဖစ္ေသာ ဂိမ္း (သို႔) Hay Day

အရင္တလက ကေလးငယ္ေတြ ဂိမ္းကစားတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္သင့္တယ္… ဘယ္လို သတိထားသင့္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ေရးခဲ့ပါတယ္…။ ဒီတခါေတာ့ ကြ်န္မ ကစားျဖစ္တဲ့ ဂိမ္းေတြ၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ ဘာေၾကာင့္ ဂိမ္းကစားျဖစ္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ ကစားေနတဲ့ ဂိမ္းေတြထဲက တခုျဖစ္တဲ့ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းအေၾကာင္းေလး ေရးျပခ်င္ပါတယ္…။

မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ပထမဆံုး ဂိမ္းကစားျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္မ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါျပီ။ အေခြထည့္ရတဲ့ စက္ကေလးကို တီဗီနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး ကစားရလို႔ တီဗီဂိမ္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ကြ်န္မ ကစားတဲ့ ဂိမ္းနာမည္ကေတာ့ မာရီယို တဲ့…။ မာရီယိုဆိုတဲ့ ေကာင္ကေလး သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ပိုက္ဆံေလးေတြ ေခါင္းနဲ႔ တိုက္ယူ၊ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္ႏိုင္လႊားႏိုင္တဲ့ အားအင္ေတြရေအာင္ မွိဳပြင့္ေလးေတြကို ခူးစားရင္း တေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ အင္မတန္မွ ရိုးစင္းျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ Tetris ဆိုတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ သူကေတာ့ နည္းနည္း ပညာသားပါပါတယ္။ ပံုသ႑ာန္စံု ေလးေထာင့္တံုးေလးေတြကို ေနရာက်ေအာင္ ခ်ေပးရတာပါ။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် မျဖစ္တာေတြ မ်ားလာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရွံဳးတာပါပဲ…။

အဲဒီေနာက္ ကြန္ပ်ဴတာေတြ အသံုးမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကစားျဖစ္တာကေတာ့ Mine Sweeper ဆိုတဲ့ ဗံုးေဖါက္တဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ သူလည္း စဥ္းစားျပီး ကစားရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အပ်င္းေျပပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ကစားၾကတဲ့ ဖဲခ်ပ္ေတြေတာ့ စိတ္ကို မ၀င္စားတာမို႔ မကစားျဖစ္ပါဘူး။ ၾကာလာေတာ့လည္း အဲဒီ ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းေတြက ရိုးသြားတာမို႔ ဂိမ္းေတြကို အရွင္း မကစားျဖစ္ေတာ့သေလာက္ပါပဲ…။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း Facebook မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကစားၾကတဲ့ Pet Society ကို ခဏ ကစားျဖစ္ပါတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ့ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မဟုတ္ပါဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ တက္ပလက္ေတြ အိုင္ပက္ေတြ ေပၚလာေတာ့ အေရာင္ေတြ အရုပ္ေတြ သိပ္လွတဲ့ ဂိမ္းေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မွဳေၾကာင့္ ကြ်န္မ ဂိမ္းေတြ ျပန္ကစားျဖစ္ပါတယ္။ တျခားလူၾကီးေတြအတြက္ေတာ့ မသိဘူး… ကြ်န္မမွာေတာ့ အဲဒီလို ဂိမ္းေတြ ျပန္ကစားျဖစ္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းျပစရာ တခ်ိဳ႕ ရွိေနပါတယ္။

တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္ေတြဟာ လိုအပ္တာထက္ ပိုျပီး ရွည္ၾကာလြန္းတဲ့အခါမွာ ဂိမ္းကစားရင္း အခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ပါတယ္။ ေကာင္းသလား ဆိုးသလား ၾကိဳတင္ မသိႏိုင္တဲ့ အေျဖတခုကို စိတ္တထင့္ထင့္ ရင္တေမာေမာနဲ႔ ေစာင့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေအာင္ မထားႏိုင္တဲ့အခါ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ အာရံုေတြ ပ်ံ႕လြင့္လို႔ အေတြးေတြ စုစည္းလို႔မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ စိတ္က ေတြးခ်င္ရာေတြးေနတဲ့ မ်က္လံုးက ဟိုေငး ဒီေငး မျဖစ္ရေလေအာင္၊ တခုခု လုပ္စရာရွိတယ္ ဆိုရံုေလး ရွိေနေအာင္ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လွဳပ္ရွားေနၾကတဲ့သူေတြကို ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ လိုက္မၾကည့္လိုတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အလုပ္တခု လုပ္ေနသလို ဂိမ္းကစားပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ဂိမ္းကစားျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ ဆင္ေျခေတြလို႔ ေပးတယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ…

ကြ်န္မ ကစားျဖစ္တဲ့ ဂိမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္…။ ၀က္ေတြကို ပစ္ခတ္ ထုႏွက္ရတဲ့ Angry Birds ၊ ေစ်းတန္းေလးဖြင့္ ဆိုင္ခန္းေလးေတြ ဖြင့္ျပီး ပိုက္ဆံသိမ္း ရတဲ့ Snoopy’s Street Fair ၊ ရုပ္ရွင္ေတာင္ ရိုက္ၾကတဲ့ Smurfs အေကာင္ေလးေတြ၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ ဓါတ္ေလွခါးနဲ႔ တထပ္ျပီး တထပ္ အိမ္လည္ထြက္လို႔ရတဲ့ Dream Heights ၊ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ လူတိုင္းလိုလို ကစားၾကတဲ့ Candy Crush နဲ႔ Hay Day…

အဲဒီလို ကစားျဖစ္တဲ့အထဲမွာ ကြ်န္မကို လွလွပပေလး ဆြဲေဆာင္တဲ့ ဂိမ္းကေတာ့ Hay Day ပါ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းေလးက ရိုးရွင္းပါတယ္။ ကေလးၾကိဳက္လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔မွာ သိမ္ေမြ႕လွပတဲ့ ပညာေလး ခပ္ပါးပါး ပါပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား Hay Day မွာ ပါ၀င္ေနတယ္။ အဲဒါေတြသာမက ကိုယ္နဲ႔ အတူ ကစားၾကတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အမူအက်င့္ေတြကိုလည္း ဒီဂိမ္းေလးကေန တဆင့္ ခပ္ပါးပါးေလး ေတြ႔ႏိုင္ ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဂိမ္းရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ျခံကေလးနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရး လုပ္တာပါ။ ႏြားေမြးမယ္ ႏြားႏို႔ရမယ္… ရတဲ့ ႏြားႏို႔နဲ႔ ေထာပတ္တို႔ ခ်ိစ္တို႔ လုပ္ေရာင္းမယ္…။ ေျပာင္းဖူး စိုက္မယ္… ျပီးရင္ ေျပာင္းဖူး ေပါက္ေပါက္ေတြ လုပ္မယ္ ေရာင္းမယ္။ သိုးေလးေတြ ေမြးမယ္… သိုးေမြး ညွပ္ျပီး ဆြယ္တာေလးေတြ ထိုးေရာင္းမယ္။ ၀က္ကေလးေတြ ေမြးမယ္… ျပီးရင္ ဟမ္တို႔ ေဘကြန္တို႔ ရလာတဲ့အခါ ဟမ္ဘာဂါတို႔၊ ေဘကြန္နဲ႔ လုပ္တဲ့ မုန္႔႔ေတြ လုပ္ေရာင္းမယ္။ အဲဒီလို ေရာင္းလို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို စုထားျပီး သူ႔ထက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္စက္တို႔၊ အခ်ိဳရည္စက္တို႔၊ ဒီ့ထက္ အဆင့္ျမင့္လာရင္ ေရခဲမုန္႔လုပ္တဲ့စက္၊ သၾကားလံုး လုပ္တဲ့စက္… အဲဒီလို စက္ေတြ ၀ယ္မယ္…။ အဲဒီလိုပါ…

အို… အဲဒီလို ဂိမ္းမ်ား စိတ္၀င္စားစရာ ဘာရွိလို႔လဲ… လို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကို အပန္းေျပေစျပီး အခ်ိန္ေတြ ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းမသိေအာင္ တကယ္ကိုပဲ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေျပာရရင္ အစပိုင္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရုန္းကန္ရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ ၾကက္ဥေလး ႏြားႏို႔ေလးနဲ႔ ဂ်ံဳပင္ေလးေတြ ပန္းသီးပင္ေလးေတြကေနျပီး အေရာင္းအ၀ယ္ စ ရပါတယ္။ ေရာင္းလို႔ ရသမွ် ပိုက္ဆံေလးေတြကို စုေဆာင္းျပီး စက္ေတြ ၀ယ္ရပါတယ္…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံ ရွာရတာ ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါတယ္။ ရသမွ်ေလးေတြကိုလည္း အဆင့္ျမင့္ စက္ကရိယာေတြ ၀ယ္ႏိုင္ဖို႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုေဆာင္းရပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္ အဆင့္ျမင့္ေနတဲ့သူေတြရဲ႕ ျခံက်ယ္က်ယ္ လွလွေတြကို သြားသြားျပီး သြားရည္က်ရပါတယ္။ ကိုယ့္ဆီမွာ လြယ္လြယ္ကူကူ မရႏိုင္ေသးတဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳး သူတို႔ေရာင္းတဲ့အခါဆို ၀မ္းပမ္းတသာနဲ႔ သြား၀ယ္ရပါတယ္။ အဲဒီလိုျခံေတြမွာက်ေတာ့ စက္ကရိယာ ပစၥည္းေတြ အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္ျပီး ျဖစ္ေနေလေတာ့ ပိုက္ဆံအတြက္ ပူစရာ မလိုတာေၾကာင့္ သူတို႔ ျခံထြက္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အသီးအႏွံေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ခ်ေရာင္းႏိုင္တာကိုလည္း အားက်စဖြယ္ ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီ ဂိမ္းမွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ ေနာက္တခုကေတာ့ ကာဂို သေဘာၤၾကီးက ပစၥည္းေတြကို ေလးနာရီ ၾကိဳတင္ ေအာ္ဒါမွာထားျပီး လာ၀ယ္တာပါပဲ…။ ကုန္ပစၥည္းတမ်ိဳးကို ကြန္တိန္နာ သံုးခု ေလးခု နဲ႔ ပစၥည္း သံုးမ်ိဳး တင္ေပးရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ သေဘာၤမွာ ကုန္အျပည့္ မျဖည့္ႏိုင္တဲ့အခါ အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုလည္း အကူအညီေတာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ျပည့္စံုျပီး ပုိလွ်ံတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြေတြက အကူအညီေတာင္းေနတဲ့ သေဘာၤေတြကို ကုန္ေတြ လာျဖည့္ေပးတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံ လံုလံုေလာက္ေလာက္ရွိလာျပီ… စက္ေတြလည္း ၀ယ္ျပီးျပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရင္က ရွားပါးခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ လိုရင္ လိုသလို ရႏိုင္ေအာင္ အလွ်ံအပယ္ ေပါမ်ားလာပါတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ သေဘၤာတင္ဖို႔ ကုန္ပစၥည္း အကူအညီေတာင္းသူေတြကို လိုက္ရွာျပီး သူတို႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို လိုက္ ကူညီျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လည္လည္ပတ္ပတ္ရွိလာေတာ့ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြဖက္ကို လွည့္ႏိုင္တဲ့ သေဘာပါပဲ…။ ေငြေၾကးကိစၥ ပူစရာမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ျခံထဲမွာ သီးပင္ စားပင္ေလးေတြကို အရင္ကလို ခူးမေရာင္းေတာ့ပဲ အသီးအပြင့္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ လွလွပပ စိုက္ပ်ိဳးထားရင္း၊ အေကာင္ေလးေတြကို အစာေရစာ မျပတ္ေအာင္ ေကြ်းေမြးရင္း၊ ျခံထြက္ပစၥည္းေလးေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းခ်ရင္း၊ အိမ္နီးခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကူညီရင္း နဲ႔ ဘ၀ကို ေအးေအးသက္သာ ျဖတ္သန္းလာတတ္ၾကတဲ့ သေဘာပါ။

ေနာက္တခုက အဲဒီဂိမ္းကေနတဆင့္ ကစားသူေတြရဲ႕ စိတ္ေန စိတ္ထားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အမူ အက်င့္ေလးေတြကို မသိမသာ ေတြ႔ႏိုင္ ျမင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ အရာရာကို စနစ္တက် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စီစဥ္တတ္တဲ့သူေတြရဲ႕ ျခံကေလးေတြဆို အပင္ေလးေတြကို စနစ္တက် စီတန္း စိုက္ပ်ိဳးလို႔… တေနရာနဲ႔ တေနရာ ျဖတ္သန္း သြားစရာ လာစရာ လမ္းကေလးေတြ ခင္းလို႔… သၾကားစက္ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္စက္ အခ်ိဳရည္ထုတ္တဲ့စက္ ေရခဲမုန္႔ လုပ္တဲ့စက္… စတဲ့ စက္ေတြကို တေနရာထဲမွာ စုျပံဳျပီး ျပီးစလြယ္ ခ်ထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ျခံကေလး ၀င္းကေလး ခတ္ျပီး ထားလို႔… သီးပင္ စားပင္ေလးေတြနဲ႔ အလွစိုက္ ပန္းပင္ေလးေတြကိုလည္း စီစီရီရီ လွလွပပ စိုက္ပ်ိဳးလို႔… အခ်ိဳ႔ဆို ေရႊေငြ လက္၀တ္လက္စား လုပ္တဲ့ေနရာမွာဆို အုတ္တံတိုင္း အခိုင္အခံ့နဲ႔ ကာထားျပီး အေစာင့္ တပ္သားေလးေတြေတာင္ ခ်ထားတတ္ေသးတာမ်ိဳး… အဲဒီလို လူသားဆန္တာေလးေတြကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ သူမ်ားလိုအပ္ေနတာ၊ အကူအညီေတာင္းေနတာကို ေတြ႔ေသာ္လည္း အလြယ္တကူ ကူညီေလ့မရွိတတ္ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက အိမ္နီးခ်င္း တေယာက္က သေဘာၤအတြက္ စေတာ္ဘယ္ရီ ကိတ္ သံုးလံုး အကူအညီေတာင္းထားတယ္။ တကယ္ဆို သူ႔မွာ စေတာ္ဘယ္ရီကိတ္ေတြ သံုးလံုးမက ရွိေနမယ္… ဒါေပမယ့္ သူ မကူညီလိုက္ပါဘူး။ သူ႔မွာ ရွိေနတဲ့ ပစၥည္းေတြကို သူ႔ဟာသူပဲ သိမ္းထား ေဆာင္ထားတတ္တာမ်ိဳး…။ ေဟာ… သူ႕သေဘၤာလည္း လာေရာ.. အကုန္ သူ႕ဟာသူ ျဖည့္ျပီး တင္လိုက္ေရာ…။ အဲလို သူမ်ားကိုလည္း မကူညီ… သူ႔အတြက္လည္း သူမ်ားကို အကူအညီမေတာင္းခံလိုတဲ့ All by myself လူစားမ်ိဳးေတြ ရွိေနတာကိုလည္း ျပံဳးခ်င္စရာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ကစားတာ Level အေတာ္ၾကီး ျမင့္ေနေသာလည္း ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့အခါ ေစ်းေလွ်ာ့ေရာင္းတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ပံုမွန္ေစ်း အျမင့္အတိုင္းပဲ ေရာင္းျပီး ပိုက္ဆံေတြ စုထားတတ္ၾကတဲ့ ေလာဘမ်ိဳးေတြလည္း ျပံဳးခ်င္စဖြယ္ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္…။

တရက္က ကြ်န္မမွာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ခ်ေရာင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕အေကာင့္ထဲမွာ follower ေတြ အမ်ားၾကီး ေရာက္ေနတာ တအံ့တၾသ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကို ေနာက္လည္း လာ၀ယ္ရေအာင္ တန္းစီဖို႔ ေရာက္လာၾကတဲ့ သေဘာပါ။ ၾကည့္ပါအံုး… ဘယ္ေလာက္ လူသားဆန္လိုက္သလဲေနာ္…။

အစပိုင္းမွာ ရုန္းကန္ရတဲ့ အေျခအေန.. တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လုပ္ငန္း လည္ပတ္လာတဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခ်ာင္လည္လာတဲ့ အေျခအေန… ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သက္ေတာင့္ သက္သာေလးနဲ႔ လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လိုက္ကူညီ… သိးပင္စားပင္ေလးေတြကို အလွစိုက္ ျခံကေလးကို အဖိုးတန္ ပစၥည္းလွလွေတြနဲ႔ အလွဆင္ျပီး ေနသြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေန… အဲဒီလို အေျခအေန အဆင့္ဆင့္ေတြဟာလည္း လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ တထပ္တည္း တူညီေနပါေသးတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ ေတြ႔ေလ့ ေတြ႔ထ ရွိတဲ့ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အမူအက်င့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စရိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြဟာ ဒီ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းမွာ လွလွပပေလး ထင္ဟပ္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္မ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက ဒီဂိမ္းကို အတူတူ ကစားေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ေလာေလာဆယ္မွာ အျပင္မွာ ကိုယ္စီ ဘ၀ေတြအတြက္ ရုန္းကန္ လွဳပ္ရွားေနၾကရင္း အဲဒီလို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရး မလုပ္ႏိုင္ၾကေသးတဲ့ သူေတြ ခ်ည္းပါပဲ…။ ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္ကူးအေတြးထဲမွာေတာ့ အသက္ၾကီးလာတဲ့ တေန႔က်ရင္ အခုလို ျခံကေလး ၀င္းကေလးနဲ႔ နားနားေနေန ေနရင္း တႏိုင္တပိုင္ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရးေလးေတြ လုပ္ျပီး ဘ၀ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္းလိုစိတ္ရွိၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္တာမို႔ အခု ဒီဂိမ္းကေလးကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ျဖစ္ေနၾကတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတို႔လည္း အခါအခြင့္ၾကံဳရင္ အဲဒီ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းကေလးကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ရင္း ကစားၾကည့္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။



မွတ္ခ်က္ - 2013 July - Gamers Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

ဂိမ္းကစားျခင္းကို ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္ေက်ာ္ျဖတ္ၾကမွာလဲ

အခုလို အိုင္တီေခတ္မွာ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ကေလးငယ္ အမ်ားစုဟာ အသက္အရြယ္ကို လိုက္လို႔ သူတို႔နဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ဂိမ္းေတြကို တီဗီ၊ ကြန္ပ်ဴတာ နဲ႔ တက္ပလက္ေတြ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကေန တဆင့္ ကစားတတ္လာၾကပါတယ္။ ဂိမ္း ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တီဗြီနဲ႔ ဆက္ျပီးကစားရတဲ့ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳျဖစ္ေစတဲ့ Wii လို ဂိမ္းမ်ိဳး၊ Play Station, X-Box လို ဂိမ္းမ်ိဳး ေတြအျပင္ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ရိုးရိုးတန္းတန္း ေဒါင္းလုဒ္ ခ်ျပီး ကစားရတဲ့ ဂိမ္းေတြရွိသလို အင္တာနက္ကို ခ်ိတ္ဆက္ျပီးမွ ကစားရတဲ့ အြန္လိုင္းဂိမ္းေတြ… စသည္ျဖင့္ ဂိမ္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။

တိုက္ခန္းနဲ႔ ေနရတဲ့ ကေလး၊ ေဆာ့စရာ ေျမက်ယ္က်ယ္ မရွိတဲ့ကေလးေတြဟာ မိဘေတြ မအားလပ္လို႔ ကစားကြင္းကို အခ်ိန္တိုင္း လိုက္မပို႔ႏိုင္တဲ့အခါ သူ႔ရဲ႕ အခ်ိန္ပိုေတြအတြက္ ဂိမ္းကစားလိုပါတယ္။ သစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ျခံက်ယ္ ၀န္းက်ယ္မွာ ေျပးလႊား ခုန္ေပါက္ ေဆာ့ကစားလို႔ရတဲ့ ကေလးကလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ သူမ်ားနည္းတူ ဂိမ္းကစားခ်င္ပါတယ္။ အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ မရွိတဲ့ ကေလးေတြကလည္း ဆိုင္မွာသြားျပီး တနာရီ ဘယ္ေလာက္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ေစ်းႏွဳန္းနဲ႔ ဂိမ္းကစားၾကပါတယ္။ မိဘေတြအေနနဲ႔ကလည္း ကိုယ့္ကေလးကို မ်က္စိေအာက္မွာ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ကစားေနတာကို ေတြ႔လိုတဲ့အခါ တီဗြီဂိမ္း၊ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္း၊ လက္ကိုင္ဖုန္းက ဂိမ္း… အစရွိတဲ့ ဂိမ္းေတြကို ကစားဖို႔ ခြင့္ျပဳျဖစ္ပါတယ္။

သုေတသန စာတမ္းတခုမွာ ဖတ္လိုက္ရတာက ကေလးေတြဟာ ျပင္ပကမာၻကို တစ တစ နဲ႔ လွ်စ္လွ်ဴရွဳလာၾကျပီး သူတို႔ရဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အင္တာနက္မွာ ဂိမ္းကစားရင္း ကုန္ဆံုးေစပါတယ္ တဲ့…။ အဲဒီလို ကစားတဲ့အခါမွာ ေယာက်္ားေလးတေယာက္ဟာ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ တပတ္ကို အနည္းဆံုး ဂိမ္းကစားခ်ိန္ ဆယ့္သံုးနာရီ ရွိျပီး မိန္းကေလးတေယာက္ဟာ ငါးနာရီ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလို ကေလးတိုင္းနီးနီး ခံုမင္ စြဲမက္စြာ ဂိမ္းကစားၾကတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ မိဘေတြဟာ ကေလးေတြ ဂိမ္းကစားေနတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္လို သတိထားသင့္သလဲ၊ ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္သင့္သလဲ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို အဓိကထား ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ပထမဆံုးအဆင့္အေနနဲ႔ အသက္ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ၾကည့္ရေအာင္…။ စကားေတာင္ သြက္သြက္ မေျပာႏိုင္ေသးတဲ့ အဲဒီအရြယ္ ကေလးငယ္ေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေဖေဖ ေမေမေတြဆီက လက္ကိုင္ဖုန္းေလးေတြကို ယူျပီး ေတာင္ႏွိပ္ ေျမာက္ႏွိပ္ ႏွိပ္ရမွန္း သိေနပါျပီ။ အဲဒီကမွ တဆင့္တက္ျပီး ေဘာလံုးေဖါက္တဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳးေလးေတြကို သူတို႔ လက္ပိစိေလးေတြနဲ႔ တို႔ကာ ထိကာ ကစားတတ္စျပဳလာျပီး ေဘာလံုးေလးေတြ ေဖါက္ကနဲ ေဖါက္ကနဲ ေပါက္သြားတဲ့အခါမွာ သေဘာက် ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ခိုးခိုးခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေမာတတ္ေနၾကပါျပီ…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔လက္ထဲကေန ဖုန္းကို ျပန္ယူမိရင္ ကြ်က္ကြ်က္ညံေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ငိုယိုျပီး သူတို႔ ဆႏၵေလးေတြကို ထုတ္ေဖၚျပသတတ္ေနပါျပီ…။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီအရြယ္ေလးေတြကို အာရံုေျပာင္းရတာ အနည္းငယ္ လြယ္ကူေသးတဲ့အတြက္ သိပ္ျပႆနာ မၾကီးေသးဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္…။

ဒုတိယအဆင့္ - အသက္ ႏွစ္ႏွစ္ကေန အသက္ ေျခာက္ႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေရာက္လာတဲ့အခါ ကေလးေတြဟာ လက္ကိုင္ဖုန္းထဲက ဂိမ္းကို ေဆာ့ရံုနဲ႔ အားမရေတာ့ပါဘူး။ တက္ပလက္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာေတြက ဂိမ္းေတြကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ေဆာ့ခ်င္၊ ေဆာ့တတ္တဲ့ အရြယ္ေတြ ျဖစ္လာၾကပါျပီ။ အဲဒီအရြယ္မွာ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြကို တတ္ခ်င္ သိခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔အတူ ေအ ဘီ စီ စာလံုးေလးေတြ ပါတဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳး၊ ကေလးသီခ်င္းေလးေတြ ဆိုတဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳးေတြကို လိုလို ခ်င္ခ်င္နဲ႔ ေပးေဆာ့ၾကပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ကီးဘုတ္ကေနတဆင့္ ေအ ဘီ စီ ေလးေတြ ေတာင္တလံုး ေျမာက္တလံုး ရိုက္တတ္လာရင္ မိဘေတြမွာ ေက်နပ္ ၾကည္ႏူးလို႔…။ အဲဒီလို ေဆာ့ရင္းနဲ႔ ကေလးေတြဟာ အဲဒီ ပစၥည္းေတြနဲ႔အတူ ဂိမ္း ဆိုတာကို စတင္ စြဲလမ္းသြားၾကပါတယ္။

အဲဒီေနရာမွာ ျပႆနာရွိလာတာကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ မ်က္စိပါ။ မသိ နားမလည္ေသးတဲ့အရြယ္ဆိုေတာ့ အလင္းေရာင္ လံုေလာက္တဲ့ေနရာမွာ ေဆာ့ဖို႔ေတြ၊ မ်က္စိနဲ႔ အနည္းဆံုး တေပ အကြာမွာ ထားျပီး ၾကည့္ဖို႔ေတြ ဘာေတြ သူတို႔ မသိပါဘူး။ ကစားခ်င္တာ တခုပဲ သိပါတယ္။ ကစားတဲ့ထဲကို အာရံုေရာက္သြားရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်က္လံုးနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ ၾကည့္ေနမိတယ္ ဆိုတာလည္း သူတို႔ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဂိမ္း ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးကလည္း အဲဒီေလာက္အထိ စြဲပါတယ္။ အဲဒီလို သူတို႔ကစားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိဘကသာ ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး၊ ကေလးျငိမ္ေနရင္ ျပီးေရာဆိုျပီး အလိုလိုက္ခဲ့၊ အခ်ိန္ကို အကန္႔အသတ္ထားျပီး မထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ မ်က္စိေတြကို မ်ားစြာ ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႕မွာတင္ အသက္ ေလးႏွစ္၊ ငါးႏွစ္အရြယ္မွာ မ်က္စိအားနည္းလို႔ မ်က္မွန္တပ္လိုက္ရတဲ့ ကေလးငယ္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။

ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့အရြယ္ အသက္ ေျခာက္ႏွစ္ကေန ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေတြကို ကြ်န္မအပါအ၀င္ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က မိဘ အမ်ားစုကေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ အေပးအယူလုပ္ျပီး အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ဂိမ္းကစားခြင့္ျပဳၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဥပမာ - ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ျပီး ခဏ အနားယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂိမ္း တနာရီေဆာ့ျပီးရင္ ေန႔လည္ တေရး အိပ္ရမယ္ေနာ္… ဒါမွမဟုတ္… တေရးအိပ္လို႔ အိပ္ယာႏိုးရင္ ဂိမ္း တနာရီ ကစားရမယ္… ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းကပါလာတဲ့ အိမ္စာေတြ ျပီးရင္ ဂိမ္း တနာရီ ေပးကစားမယ္… စသည္ျဖင့္ ကေလးေတြကို သင့္တင့္ မွ်တတဲ့ အေပးအယူေတြလုပ္ျပီး ဂိမ္းကစားျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြ ကစားတဲ့ ဂိမ္းေတြကိုလည္း တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ရပါတယ္။ အြန္လိုင္းဂိမ္းေတြမွာ သူတို႔အရြယ္နဲ႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ ဂိမ္းေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရွိေနတာကိုး…။ အရာရာကို စူးစမ္းတတ္တဲ့ အရြယ္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတာမို႔ ဂိမ္းတခု ေဆာ့ေနရင္းကေန ျဖတ္ကနဲ ျဖတ္ကနဲ ေပၚလာတတ္တဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြကတဆင့္ ေနာက္ထပ္ ဂိမ္းေတြ တခုကေန တခု… အဲဒီမွာ ကေလးေတြ မကစားသင့္တဲ့ ဂိမ္းေတြ၊ မျမင္သင့္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြဆီ ေရာက္မသြားဖို႔ကိုလည္း မိဘေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး သတိထားရပါတယ္။

အဲဒီလို အေပးအယူနဲ႔ ဂိမ္းကစားေစတဲ့အခါ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ျပည့္တဲ့အခါမွာ ကေလးတိုင္းလိုလိုမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာကေတာ့ ေစ်းဆစ္ၾကတာပါ…။ ဂိမ္းကစားတာဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ရပ္ရခက္တဲ့အတြက္ ေနာက္ ငါးမိနစ္… ေနာက္ ဆယ္ မိနစ္… စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္ပိုေတြ တိုးေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ တခါ ႏွစ္ခါ အလိုလိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီလို အခါေတြ မ်ားလာရင္ေတာ့ နည္းနည္းေလး ေလသံ မာမာေျပာမွ သူတို႔ ရပ္တန္႔ၾကပါတယ္…။ ျပီး မအိပ္ခ်င္ အိပ္ခ်င္နဲ႔ အိပ္ယာေပၚ ေမွာက္ရက္ၾကီး သြားေမွာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြ၊ အသံတိတ္ ဆႏၵျပတဲ့ ကေလးေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ။ ဟုတ္ပါတယ္… အဲဒီလို အေနအထားမ်ိဳးကို ကေလးေတြ အသက္ ဆယ္နွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ကြ်န္မတို႔ လိုတိုး ပိုေလ်ာ့နည္းနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပါေသးတယ္…။

အသက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားတဲ့ ကေလးေတြ၊ အလယ္တန္းေက်ာင္းေရာက္တဲ့ ကေလးေတြမွာ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ Laptop ေလးေတြ ကိုယ္စီ ၀ယ္ၾက ကိုင္ၾက အသံုးျပဳၾကရပါျပီ…။ မိဘေတြ အေနနဲ႔ သူတို႔ကို အခ်ိန္မေရြး လက္လွမ္းမီႏိုင္ေစဖို႔၊ အေၾကာင္းကိစၥ တစံုတရာရွိရင္ လြယ္လင့္တကူ ဆက္သြယ္ႏိုင္ေစဖို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးေတြကိုလည္း အသံုးျပဳခြင့္ ေပးရပါျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ ဂိမ္းကစားတာကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္ခဲသြားပါျပီ။ သူတို႔ကို နားလည္ေအာင္၊ နား၀င္ေအာင္၊ ဂိမ္းကစားျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေကာင္း အဆိုးကို ခြဲတတ္ေအာင္၊ အိပ္ခ်ိန္ စားခ်ိန္ မွ်မွ်တတျဖစ္ေအာင္ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေျပာျပရင္း ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔သာ ရွိပါေတာ့တယ္။

သတင္းစာေတြမွာ မၾကာခဏ ၾကားေန ဖတ္ေနရတဲ့ ဂိမ္းကစားရင္း ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ျဖစ္ျပီး အားျပတ္ လဲက်ျပီး ေသဆံုးရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ အေမလုပ္သူက ဂိမ္းကစားတာ ကေလးကို အစာေကြ်းဖို႔ ေမ့ေနလို႔ ကေလးေလး ေသသြားရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ဂိမ္းထဲမွာ သူ႔ထက္ငါ အႏိုင္ရေအာင္ ကစားရင္း အျပင္မွာပါ ရန္သူေတြျဖစ္ျပီး တေယာက္တေယာက္ အညွိဳးတၾကီးနဲ႔ သတ္ျဖတ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းေတြ… အဲဒါေတြကို နမူနာထား ေျပာျပျပီး အလြန္အကြ်ံ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းဖို႔သာ ရွိပါတယ္။ လံုး၀ၾကီး မကစားရဘူးရယ္လို႔ ယတိျပတ္ ျဖတ္ပစ္လိုက္ဖို႔ေတာ့ တကယ္ကိုပဲ မလြယ္ကူလွပါဘူး။

ဒါေၾကာင္း မိဘေတြအေနနဲ႔ ကေလးေတြကို ဂိမ္းကစားခြင့္ ျပဳတဲ့အခါ ကိုယ့္ကေလးရဲ႕ အသက္အရြယ္နဲ႔ စိတ္အေျခအေနေပၚ မူတည္ျပီး သူတို႔ကစားသင့္တဲ့ ဂိမ္းေလးေတြကို ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကစားေနတဲ့ ဂိမ္းအေပၚမွာ အရမ္းကို စိတ္အားထက္သန္ေနတဲ့ကေလး၊ တဖက္ကို အႏိုင္ရလိုစိတ္ ၾကီးမားလွတဲ့ကေလး၊ ထိုးခုတ္ သတ္ျဖတ္တာေတြကို သိပ္ခံုမင္ေနတဲ့ကေလးမ်ိဳးေတြကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အလြန္အကြ်ံျဖစ္မလာရေလေအာင္ ဂိမ္းေလးေတြ ေျပာင္းေပးသင့္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက အေခြနဲ႔ ကစားရတဲ့ ဂိမ္းေတြမွာ အသက္အရြယ္ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ ပါပါတယ္…။ အဲဒါကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပီးမွ ကေလးရဲ႕ အသက္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳးကို ၀ယ္ေပးသင့္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မ၀ယ္ေပးခင္မွာ ငွားျပီး ကစားၾကည့္ေစတာမ်ိဳး… ျပီးေတာ့ တခါတရံမွာ ကိုယ္တိုင္ ကေလးနဲ႔ အတူတူ ဂိမ္း၀င္ကစားျပီး ကေလးရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေလးကို မသိမသာနဲ႔ အကဲခတ္ ေလ့လာဖို႔လည္း လိုအပ္ပါေသးတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ကေလးကို အခ်ိန္အကန္႔အသတ္နဲ႔ ကစားေစဖို႔ရယ္၊ အမ်ားသူငါ (မိသားစု) ျမင္ရတဲ့ ေနရာမွာ ကစားေစဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဂိမ္းထဲမွာ ဘယ္လိုပံုေတြ ပါသလဲ၊ ကိုယ့္ကေလး ဘယ္လိုဂိမ္းေတြကစားေနသလဲ၊ ဘယ္လိုအရုပ္ေတြ ၾကည့္ေနသလဲ ၊ သူတို႔နဲ႔ သင့္ေတာ္သလား မသင့္ေတာ္ဘူးလား… စသည္ျဖင့္ အလြယ္တကူ သိႏိုင္ ျမင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအရ ကေလးေတြကို ခြင့္ျပဳရ လိုက္ေလ်ာရတဲ့အထဲမွာ ဂိမ္းကစားျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနရာယူ က်ယ္ျပန္႔လာတာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိဘမ်ားအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကေလးေတြရဲ႕ အသက္အရြယ္၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေနအထား၊ က်န္းမာေရး အေျခအေန စတာေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တဲ့ ဂိမ္းေတြကို အခ်ိန္အကန္႔အသတ္နဲ႔ ကစားတတ္ေအာင္ သတိထားျပီး ဂရုစိုက္ၾကဖို႔ အၾကံျပဳလိုပါတယ္။



မွတ္ခ်က္ - ၂၀၁၃ ေမလ - Gamers Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။