Sunday, April 23, 2017

i am water

ဒီေန႔ ေအာခ်တ္က ကီႏိုကုနိယ (Kinokuniya) ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ကို ေရာက္တယ္။ အလွကုန္ေတြ အဝတ္အထည္ အသံုးအေဆာင္ေတြ ေရာင္းတဲ့ Shopping Center ထဲမွာ လူေတြ ရွဳပ္ေထြးမ်ားျပားေနသလိုမ်ိဳး အဲဒီစာအုပ္ဆိုင္ထဲမွာလည္း အရြယ္စံု အေရာင္စံု လူၾကီး လူငယ္ေတြ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ အို... ဝမ္းသာစရာေကာင္းလိုက္တာ လို႔ ကြ်န္မ ေရရြတ္မိတယ္။ စာအုပ္ (Hardcopy) ကို ကိုင္ျပီး စာဖတ္ၾကသူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနေသးတာကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ဝမ္းသာမိတာ။ စာအုပ္ေတြနဲ႔ လူေတြကို ၾကည့္ရင္း ကိုယ္သြားေနက် Literature ဆိုတဲ့ စာအုပ္တန္းကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။ လမ္းတဝက္မွာ Poetry ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေတြ႔ေတာ့ အဲဒီစင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို လိုက္ၾကည့္မိတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းက အနက္ေရာင္အဖံုးနဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္ကို ေတြ႔ရတယ္။ အနက္ေရာင္ဟာ အခ်ိန္မေရြး ေနရာ မေရြး ပစၥည္းမေရြး ကြ်န္မကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တုန္းပဲ။ 

စာအုပ္နာမည္က Milk & Honey... ေရးတဲ့သူက ကေနဒီယန္း အမ်ိဳးသမီး ကဗ်ာဆရာမ Rupi Kaur တဲ့။ အဲဒီမွာ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔လိုက္ရတာပဲ။ ၾကည္ပါဦး ဘယ္ေလာက္ သေဘာက်စရာ ေကာင္းသလဲဆိုတာ။ တိုတိုေလးေပမယ့္ အဓိပၸါယ္က က်ယ္ဝန္းတယ္။ ကြ်န္မ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ မစဥ္းစားႏိုင္ပဲ ဖုန္းနဲ႔ ဓါတ္ပံု ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ဒီစာေလး ေလးေၾကာင္းကို သံုးေလးေခါက္ ရြတ္ဆိုျပီး အလြတ္က်က္ေနေသာ္လည္း ကိုယ့္မွတ္ဥာဏ္ကို ကိုယ္တိုင္ စိတ္ခ်စရာ မေကာင္းတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေနျပီ မဟုတ္လား။ ေနာက္မွ သူ႔ကဗ်ာစာအုပ္ ဝယ္ဖတ္ဦးမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္တယ္။


ေျပာရရင္ ကြ်န္မမွာ ေရ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စာေၾကာင္းနည္းနည္း ေရးထားဖူးတယ္။ နာမည္ကေတာ့ သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုး တဲ့။ 

သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုး

စားပြဲေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ ဖန္ခြက္ထဲကို ေရအျပည့္ ျဖည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့ ေသာက္တယ္။ ေသာက္ေနရင္းနဲ႔ ေရဟာ အင္မတန္ ခ်ိဳတာပါလားလို႔ ကြ်န္မ ေတြးမိတယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မက ေရ သိပ္ၾကိဳက္တယ္။ ေသာက္ဖို႔ေရာ ခ်ိဳးဖို႔ပါ ၾကိဳက္တာ။ ကြ်န္မ တစ္ေန႔ကို အနည္းဆံုး ေရ ႏွစ္ခါေတာ့ ခ်ိဳးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ေန႔ေတြမွာ သံုးခါ။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မ ေသာက္လက္စ ေရအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတယ္။ ေရအသက္ တစ္မနက္ လို႔ ဆိုရိုးစကား ရွိတာမို႔ ေရဟာ အေတာ္ အစြမ္းရွိပါလားေပါ့။ ဟိုတေန႔က လည္ေခ်ာင္းနာျပီး ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးခန္းသြားျပေတာ့လည္း ဆရာဝန္က ေဆးေပးျပီး ေရမ်ားမ်ားေသာက္ေနာ္ လို႔ မွာတယ္။ ကြ်န္မက ဟုတ္ကဲ့... ေသာက္ပါတယ္ တစ္ေန႔ကို အနည္းဆံုး ေရသံုးလီတာ ေသာက္ပါတယ္ ဆိုေတာ့ ဆရာဝန္ၾကီး မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ တယ္ဟုတ္ပါလား တဲ့။ လိမ္မာတယ္ တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ဒါ ဘာဟုတ္ေသးလဲ... ကြ်န္မမွာ လိမ္မာတာေတြက အမ်ားၾကီးရယ္။ ထားပါေတာ့။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မ ေရနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ လိုက္ဖတ္ၾကည့္ရင္း ေတြ႔ရတာေလးတစ္ခု ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ေရရဲ႕ အဟာရဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြပဲ။ ေရမွာ ကယ္လိုရီ သုည / အဆီပါဝင္ႏွဳန္း သုည / ဆိုဒီယမ္ သုည / ကာဘိုဟိုက္ဒရိတ္ သုည / ပရိုတိန္း သုည တို႔အျပင္ ကယ္လ္စီယမ္ နဲ႔ မဂၢနီဆီယမ္ ပါဝင္မွဳႏွဳန္းကလည္း သုည တဲ့။ အဲဒီလို ဂုဏ္သတၱိအျဖစ္ သုညေပါင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေရ ကို ေတြ႔ရေတာ့ ကြ်န္မ အံ့ၾသသြားတယ္။ တဆက္တည္းမွာ သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုးကိုလည္း အံ့ၾသရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဖန္ခြက္ထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ ေရကို ကြ်န္မ အကုန္ ေမာ့ခ်လိုက္တယ္။ မ်က္လွည့္ျပသလိုမ်ိဳး... သုညေတြရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႔ ဂုဏ္သတၱိေတြ ကြ်န္မဆီ ေရာက္လာမွာ မုခ်ပဲ။

အဲဒီလို ေရးထားခဲ့ဖူးတယ္။
Rupi Kaur ရဲ႕ ကဗ်ာတိုေလးကေတာ့ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေရ ဘာလဲ ဘယ္လဲ ဆိုတာ နဂါးမွန္းသိေအာင္ အေမာက္ေထာင္ျပလိုက္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မ သိပ္ၾကိဳက္တယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မကလည္း နဂါးတစ္ေကာင္ပဲ မဟုတ္လား။ 

သက္ေဝ
(၂၃ ဧျပီ ၂၀၁၇)

Thursday, April 20, 2017

သင္တန္းဆရာနဲ႔ ကြ်န္မၾကားက အကြာအေဝး

ကြ်န္မေနထိုင္တဲ့ ကမာၻၾကီးမွာ လူေတြဟာ တဆိတ္ေတာ့ ဆန္းၾကယ္တယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အခ်ိန္ကို အလကား မထားၾကဘူး။ အားလပ္ခ်ိန္ နည္းနည္းေလးရတာနဲ႔ သင္တန္းေတြ တက္ၾကတယ္။ သင္တန္းေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာေပါ့။ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ဘာသာစကား သင္တန္းေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြက အစျပဳလို႔ ကိတ္မုန္႔၊ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္ သင္တန္း၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သင္တန္း၊ ပန္းအလွျပင္သင္တန္း၊ စာရြက္ေခါက္သင္တန္း... စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ သင္တန္းေပါင္းစံုရွိတယ္။ ဘာတတ္ခ်င္သလဲ ဘာသိခ်င္သလဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုသာ ေျပာၾကည့္လိုက္၊ အဲဒီအတြက္ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးမယ့္ သင္တန္းက အဆင္သင့္။ သင္တန္းေတြတိုင္းမွာလည္း သင္တန္းသားက အျပည့္ရွိတယ္။ အဲဒီလို သင္တန္းေပါင္းစံု တက္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ကြ်န္မလည္း သင္တန္းတစ္ခုခု တက္ဖို႔ ရွာေဖြတယ္။ အဲဒီမွာ သတင္းစာေၾကာ္ျငာတစ္ခု သြားေတြ႔တယ္။ “ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္း” တဲ့။ ရယ္မာျခင္းသည္ အသက္ရွည္၏ လူတိုင္း လူတိုင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတတ္ေစရန္ တာဝန္ယူသည္ ဆိုပဲ။ အဲဒီသင္တန္းကို သြားတက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး စာရင္းသြားေပးျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မ ဘဝမွာ တကယ္ပဲ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတတ္ခ်င္တယ္ေလ။ (ရွင္တို႔ေရာ...)

သင္တန္းတက္ဖို႔ စာရင္းသြားေပးတဲ့ေန႔မွာ သင္တန္းဆရာနဲ႔ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔တယ္။ သူက ကြ်န္မကို ရယ္ကာျပံဳးကာနဲ႔ ၾကည့္ရင္း နာမည္ဘယ္လိုေခၚသလဲ လို႔ ေမးတယ္။ ဒီေမးခြန္းဟာ ရယ္စရာ ေမးခြန္းတစ္ခုလို႔ မခံစားရေပမယ့္ ေမးခြန္း မေမးခင္ေရာ၊ ေမးခြန္းေမးလို႔ အျပီးမွာေရာ သင္တန္းဆရာက ရယ္ေမာေနတာပဲ။ ကြ်န္မ နာမည္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ေနာက္တၾကိမ္ ရယ္ျပန္တယ္။ ကြ်န္မနာမည္မွာ ဘာမ်ား ရယ္ေမာစရာ ပါေနပါလိမ့္လို႔ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး စဥ္းစားေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ စာရင္းစာအုပ္မွာ ကြ်န္မနာမည္ကို အရယ္တဝက္နဲ႔ တစ္လံုးစီ အဂၤလိပ္လို စာလံုးေပါင္းကို ေရရြတ္ျပီး ျဖည့္စြက္ ေရးသားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ရယ္ျပန္တယ္။ ခက္ေတာ့ေနပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ သင္တန္းဆရာကို ျပန္မရယ္ျပတတ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို သင္တန္းမွ မတက္ရေသးတာ။

သင္တန္းစတဲ့ေန႔က ကြ်န္မ အခ်ိန္အတိအက် ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ အခ်ိန္ကို ေလးစားတာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္တစ္ခု မဟုတ္လား။ ကြ်န္မ လြယ္လာတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ သင္ခန္းစာေတြကို ေရးမွတ္ဖို႔ ဗလာစာအုပ္အသစ္ သံုးအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ ခဲတံ ခဲဖ်က္ ေပတံေတြကို စံုလင္ေအာင္ ထည့္ယူလာခဲ့တယ္။ သင္တန္းအခန္းကိုေရာက္ဖို႔ ေလွခါးထစ္ေလးေတြကို တက္ရတယ္။ ေလွခါးရင္းမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ စာအုပ္ခပ္ေသးေသးတစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ကိုင္လို႔။ ကြ်န္မလိုပဲ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္းကို တက္ဖို႔ ေရာက္လာသူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ယံုမွားသံသယရွိစရာ စိုးစဥ္းမွ် မလိုအပ္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ျပီး မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိတာနဲ႔ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ဖ်တ္ကနဲ မ်က္ႏွာလႊဲပစ္လိုက္ၾကလို႔ပဲ။ 

သင္တန္းတက္ရမယ့္ အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ေနရာစီ၊ တစ္ေထာင့္စီမွာ ျငိမ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ သင္တန္းသား ေယာက်္ားေလး မိန္းကေလး စုစုေပါင္း ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ေတြ႔ရတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သင္တန္းဆရာ ေရာက္လာတယ္။ သူကေတာ့ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ရယ္ေမာေနတာပါပဲ။ အားလံုးပဲ ေကာင္းေသာေန႔ပါ လို႔ အစခ်ီျပီး သူ႔သင္ခန္းစာကို စ တယ္။ သင္တန္းသားေတြ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကိုမွ ထ ျပဳျပီး မိတ္မဆက္ခိုင္းတာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ပဲ လို႔ ေတြးရင္း သင္တန္းဆရာကို စိတ္ထဲက တိတ္တိတ္ေလး သေဘာက်သြားတယ္။ သင္တန္းစစခ်င္းမွာ ဆရာက ကဲ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို ရယ္ေမာၾကမလဲ လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေမးျပီး ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္စီ လိုက္ေဝတယ္။ ကြ်န္မတို႔ေတြနဲ႔ အင္မတန္ ရင္းႏွီးျပီးသား ရိုးရိုးသာမာန္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္းကို အေထာက္အကူျပဳဖို႔ အေကာင္းဆံုးပစၥည္း လို႔ သူက ဆိုတယ္။ ထူးဆန္းလိုက္တာ။

ျပီးေတာ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာေသးတယ္၊ ကြ်န္မတို႔မ်က္ႏွာေတြဟာ ေတာ္ရံုတန္ရံု ရယ္စရာကို ၾကားရံုျမင္ရံုနဲ႔ ရယ္ေမာၾကမယ့္ မ်က္ႏွာေတြ မဟုတ္မွန္း သူ သိတယ္၊ မစၥတာဘီးန္ တို႔၊ တြမ္နဲ႔ ဂ်ယ္ရီတို႔၊ တျခား ရယ္ေမာစရာ ကာတြန္းေတြ ဟာသရုပ္ရွင္ေတြ ျပလို႔လည္း လိုက္ပါရယ္ေမာၾကမယ့္သူေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း သူ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့အဆင့္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ေပးရတာ ဆိုပဲ။ လူတိုင္းလက္ထဲကို မွန္တစ္ခ်ပ္စီ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဆရာက မွန္ကိုၾကည့္ျပီး နည္းနည္းစီေလာက္ ရယ္ၾကဖို႔ ေျပာတယ္။ ဘုရားေရ... မွန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ကိုယ္ၾကည့္ျပီး ရယ္ရမယ္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ျပီး စိတ္ဓါတ္က်စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါလိမ့္။ သင္တန္းသား တခ်ိဳ႔တေလကေတာ့ ဆရာ့ကို အားနာပါးနာနဲ႔ ျပံဳးမိၾကသလား မသိဘူး။ ကြ်န္မအဖို႔ကေတာ့ ရယ္ဖို႔မဆိုထားနဲ႔... ျပံဳးခ်င္စရာေတာင္ ရွာမေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့စကားကို နားေထာင္တဲ့အေနနဲ႔ ကြ်န္မ မွန္ထဲကို စကၠန္႔ဝက္ေလာက္ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ မွန္ထဲက မ်က္ႏွာက ရွဳတည္တည္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ မွန္ကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ထားလိုက္တယ္။

ခဏၾကာေတာ့ သင္တန္းသား အားလံုးလိုလိုဟာ မွန္ေတြကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ထားလိုက္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီလိုပဲ ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတာေပါ့။ ဆရာက ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ျပန္တယ္ ၿပီးေတာ့ စကားေျပာဖို႔ အတန္းေရွ႕က စင္အျမင့္ေလးေပၚကို တက္သြားတယ္။ တမင္ပဲ လုပ္လိုက္သလား မေတာ္တဆပဲ ျဖစ္သြားတာလားေတာ့ မသိဘူး၊ ဆရာဟာ ေျခလွမ္း ႏွစ္လွမ္း သံုုးလွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္အျပီးမွာ သူ႔ေျခေထာက္သူ ျပန္ခလုတ္တိုက္မိျပီး ေမွာက္လ်က္ လဲက်သြားတယ္။ လူေတြ (တပည့္ေတြ) ေရွ႔မွာ ဆရာ ေမွာက္ရက္လဲရတယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေလးကို ကို႔ယို႔ကားယားႏိုင္တဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ လဲက်အၿပီး ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ျပန္ထေနခ်ိန္မွာေတာင္ ဆရာဟာ ကြ်န္မတို႔ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ရယ္ျပေနေသးတယ္။ ဆိုးတာက ဆရာ ဝတ္ထားတဲ့ မီးခိုးေရာင္ သကၠလပ္စ ေဘာင္းဘီရဲ႕ အေနာက္ဖက္ ခ်ဳပ္ရိုးဟာ သံုးလက္မေလာက္ (သိသိသာသာ) ကြဲသြားတာပဲ။ အဲဒါကို လူတိုင္းေတြ႕လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ဆီက အဟက္ ဆို ရယ္သံ ခပ္တိုးတိုး တခ်က္ထြက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်န္တဲ့သူေတြက ဘယ္သူမွ မရယ္ေတာ့ သူ႔ရယ္သံဟာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္တိတ္သြားတယ္။ ကြ်န္မလား... ဟင့္အင္း နည္းနည္းေလးမွ မရယ္ခ်င္မိဘူး။

ေခ်ာ္လဲရာက ျပန္ထလာတဲ့အထိ ဆရာဟာ အရယ္မပ်က္ပဲ။ ျပီးေတာ့ နံရံေပၚက နာရီကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သင္တန္းခ်ိန္အရဆို အခ်ိန္ေစ့ဖို႔ နာရီဝက္ေလာက္ လိုေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာက ေခ်ာ္လဲထားလို႔ နာေနသလား မဆိုႏိုင္ဘူး၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႔ၾကတာေပါ့ ဆိုျပီး အတန္းကို လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေစာေစာဆင္းရတဲ့ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာမွဳမ်ိဳး ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ ရွိမေနၾကဘူး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္။ ၾကည့္မွန္ခ်ပ္ကိုုေတာ့ စားပြဲေပၚမွာပဲ ဒီအတိုုင္း ေမွာက္ထားခဲ့ၾကတယ္။ အခန္းထဲက ထြက္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာ ဆရာက စကားတခြန္း လွမ္းေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ သင္တန္းအခ်ိန္မွာ ကိုယ္စိတ္ဝင္တစား ေလ့လာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ကိုယ္ သိဖူး ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ထဲက မွတ္မိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႔ဖူးတဲ့ အျဖစ္ေတြထဲက သူမ်ားေတြ မသိေအာင္  ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ဖူးတဲ့၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ေျပာျပဖို႔ ျပင္ဆင္လာခဲ့ပါ တဲ့။ ကြ်န္မဘဝမွာ ဘာမ်ား လွ်ိဳ႕ဝွက္ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ဖူးပါလိမ့္လို႔ အေျပးအလႊားစဥ္းစားရင္း အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္ ဆိုမွ အဲဒါကို အခုလို ကိုယ္နဲ႔ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ေတြ႔ဖူးေသးတဲ့ လူေတြေရွ႕မွာ ထုတ္ေျပာရမွာ အေတာ္ အဆင္မေျပတဲ့ကိစၥပဲလို႔ ဆက္ေတြးေနေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္းနဲ႔ေရာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။

****

ေနာက္တစ္ေန႔ သင္တန္းခ်ိန္မွာ သင္တန္းသားဦးေရဟာ ပထမေန႔ကထက္ တဝက္ေလာက္ ေရာ့သြားတယ္။ မေန႔က ကြ်န္မနဲ႔ ေလွခါးရင္းမွာဆံုခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးကိုလည္း ဒီေန႔ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ဆရာေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ရယ္ေမာလို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သိသိသာသာ ေလ်ာ့နည္းသြားတဲ့ သင္တန္းသားေတြကို ေတြ႔လိုုက္ေတာ့ သူ မ်က္ႏွာနည္းနည္းပ်က္ျပီး အရယ္အျပံဳးေတြ ခဏ ရပ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေလးပါပဲ။ မ်က္ႏွာကို ျပန္ျပင္လိုက္ျပီး “ေကာင္းေသာေန႔ပါ က်န္တဲ့သူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ၾကသလဲေဟ့...” လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာရင္း အတန္းေရွ႔က စင္ျမင့္ေလးေပၚကိုု ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းတက္လိုုက္တယ္။ (ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာ ေခ်ာ္မလဲေတာ့ဘူး လိုု႔ ေတြးလိုုက္မိေသးတယ္။) ဆရာက မေန႔က မွာလိုက္သလို စကားေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုစီ ျပင္လာခဲ့ၾကသလား လို႔ ေမးေတာ့ အားလံုးလိုလိုက အသံတိတ္ (ေလးတြဲ႔တြဲ႔နဲ႔) ေခါင္းညိတ္ျပၾကတာကိုု ကြ်န္မ မ်က္လံုးေထာင့္စြန္းကေန ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဆရာက Well done Class… လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ျပီးေတာ့ ခပ္ျမဴးျမဴးေလး ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆရာ့ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေပ်ာ္သြားသလိုပဲ။

စကားမေျပာခင္မွာ ဆရာက နာမည္ေတြရဲ႕ အေရွ႕ဆံုးအကၡရာကိုယူျပီး အမွတ္စဥ္မွတ္တယ္။ ဇက္ (Z) နဲ႔စတဲ့ ကြ်န္မနာမည္ေၾကာင့္ နံပါတ္က ေနာက္ဆံုးပဲ - နံပါတ္ ေျခာက္ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေျခာက္ ဂဏန္းကို ကြ်န္မ ၾကိဳက္တယ္။  ေရွ႔ဆံုုးကလူက ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းက ဘြန္ဆိုင္းဆိုတဲ့ သက္ၾကီးပုသစ္ပင္ေတြ စိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းဘူး။ စာအုုပ္ထဲက စာဖတ္ျပေနသလိုု အင္မတန္ ပ်င္းရိစရာ။ ဒုုတိယတစ္ေယာက္က မိန္းကေလး၊ သူ႔အသံကလည္း တိုုးလိုုက္တာ ဘာေျပာေနမွန္းကိုု မသိဘူး။ မနည္း စူးစိုက္ျပီး နားေထာင္ရတယ္။  ေျပာတာကေတာ့ ငယ္ငယ္က သူ အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ ရသာပိုု ႏြယ္ခ်ိဳအမွဳန္႔ေတြကို မိဘေတြမသိေအာင္ ခိုးစားတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ သူ အလြယ္တကူ လွမ္းမယူႏိုင္ေအာင္ အျမင့္မွာတင္ထားတဲ့ အမွဳန္႔ပုလင္းကို ခံုနဲ႔ တက္ယူ၊ အမွဳန္႔ေတြကို ဇြန္းနဲ႔ခပ္၊ ပါးစပ္ထဲ ပက္ထည့္ျပီး စားလိုက္တာမွာ အခန္႔မသင့္ျဖစ္ျပီး အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း ပိတ္လို႔ ေဆးရံုုေရာက္သြားတဲ့ အေၾကာင္းပဲ။ ကြ်န္မ အဲဒီ ရသာပို အမွဳန္႔ေတြကို သိသလား မသိဘူးလား၊ စားဖူးသလား မစားဖူးဘူးလား ျပန္စဥ္းစားရင္း ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္မွာေတာ့ အိပ္ငိုုက္သြားတယ္။ ဘာေျပာမွန္းကိုု မသိလိုုက္ဘူး မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္နဲ႔။ ေလးေယာက္ေျမာက္ ေကာင္ကေလးအလွည့္မွာ သူက ဆရာ့ကိုု လက္ခါျပတယ္။ သေဘာက သူ႔မွာ ေျပာစရာ မရွိဘူး ျပင္ဆင္မလာဘူး ဆိုုတဲ့သေဘာပဲ။ ဆရာက ေခါင္းယမ္းသလိုလို၊ ေခါင္းညိတ္သလိုလုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မကြဲျပားတဲ့ ဦးေခါင္းလွဳပ္ရွားမွဳတစ္ခုခုကိုု လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သင္တန္းအခန္း တစ္ခုလံုုး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ ငါးေယာက္ေျမာက္ သင္တန္းသားေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မလည္း မ်က္လံုးေတြ က်ယ္သြားတယ္။ သူက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ သူ ငယ္ငယ္က မရယ္တတ္ေတာ့ ရယ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေရးတို႔၊ ရယ္တတ္ေရး လမ္းညႊန္တို႔ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္တဲ့။ အဲဒါ စာတစ္အုပ္ထဲမွာပါသလို သူ႔အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေခါင္းကို အညိဳေရာင္ စကၠဴအိတ္ထူထူတစ္လံုုးနဲ႔ စြတ္ျပီး သားေရကြင္းနဲ႔ ဖြဖြ စည္းထားေပးတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ အဲလိုုဆိုုေတာ့ ေၾကာင္ဟာ ဘာမွ မျမင္ရလိုု႔ လမ္းကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္မေလွ်ာက္ႏိုင္ပဲ ဟိုတိုး ဒီတိုက္နဲ႔ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေနတာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာဖို႔တဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးရြားလိုက္တဲ့နည္းပါလိမ့္ေနာ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ သူက မိသားစုအေရးနဲ႔ ခရီးတိုတစ္ခု ရုတ္တရက္သြားဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ခရီးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေၾကာင္ကို ေခါင္းစြပ္ထားခဲ့မိတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ႏွစ္ရက္ခရီးက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေၾကာင္ဟာ သူ႔အိပ္ရာေဘးက စာအုပ္ပံုေလးေဘးမွာ သူ စြပ္ထားေပးတဲ့ စကၠဴအိတ္ ေခါင္းမွာစြပ္လ်က္သားနဲ႔ ေသဆံုုးေနခဲ့တယ္။ အဲဒါကိုု ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ သူ႔ရဲ႕ ေမ့ေလ်ာ့မွဳ ေပါ့ဆမွဳတိုု႔အတြက္ အေတာ္ေလး ထိတ္လန္႔ တုုန္လွဳပ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာင္အေသရဲ႕ ေခါင္းက စကၠဴအိတ္ကိုု သူ ျဖဳတ္ရမလား မျဖဳတ္ပဲ ဒီတိုုင္း ထားျပီး ေျမျမွဳပ္လိုက္ရမလား ေဝခြဲမရခဲ့ဘူး၊ ျပီးေတာ့ ႏွစ္ရက္အတြင္း ဒီေၾကာင္ ဘာျဖစ္လိုု႔ ေသသြားတယ္ဆိုုတာလည္း သူ စဥ္းစားလိုု႔ မရဘူး။ သူ႔စိတ္က ထင္လိုု႔ပဲလား မသိ ေၾကာင္ရဲ႕ ဦးေခါင္းဟာ စကၠဴအိတ္နဲ႔ ျပည့္လုုနီးပါး ေဖါင္းကားေနသလိုုပဲ တဲ့။ အဲဒီစကားအဆံုုးမွာ သူ ရုုတ္တရက္ ခံုမွာ ျပန္ထိုင္ခ်လိုုက္တယ္။ သင္တန္းဆရာအပါအဝင္ က်န္တဲ့သူေတြဟာ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္ေနဆဲ သူ ဘာဆက္ေျပာလာမလဲ၊ ေၾကာင္အေသကိုု ဘယ္လိုုရွင္းမလဲ၊ ေၾကာင္ရဲ႔ ဦးေခါင္းဟာ တကယ္ပဲ ၾကီးေနတာလား၊ ဒီနည္းဟာ တကယ္ပဲ ရယ္ေမာစရာျဖစ္ခဲ့သလား ဆိုုတာ ေမွ်ာ္ေနဆဲ။ သူကေတာ့ စာေမးပြဲမွာ ေမးခြန္းေတြ အကုုန္ေျဖဆိုုျပီး တာဝန္ေက်သြားတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္လို အတန္းေရွ႔ကို မ်က္ႏွာတည့္တည့္ထားလိုု႔ ေအးေအးသက္သာပဲ ထိုင္ေနတယ္။

ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေနလိုု႔ သူ႔ဆီက ဘာသံမွ ထြက္မလာေတာ့တာ ေသခ်ာျပီဆိုုမွ ဆရာက ကြ်န္မဖက္ကိုု လွမ္းၾကည့္တယ္။ နံပါတ္ ေျခာက္ လို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ ကြ်န္မက အသင့္ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္ကိုု ျဖန္႔ျပီး ကြ်န္မ ဂရုုတစိုုက္ စီစဥ္ ေရးသားလာခဲ့တာေတြကိုု ခပ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပီပီသသ ဖတ္ျပလိုုက္တယ္။

“လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးေခါင္း အေလးခ်ိန္ဟာ ခႏၵာကိုုယ္ အေလးခ်ိန္ရဲ႕ ရွစ္ရာခိုုင္ႏွဳန္းခန္႔နဲ႔ ညီမွ်ျပီး ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ေလးကီလိုခြဲကေန ငါးကီလိုအထိ ေလးလံတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါေတာင္ ဆံပင္ေတြရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကို ထည့္တြက္မထားရေသးဘူး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဟာ အဲဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္စီး ေလးလံတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုးကို လည္ပင္းရဲ႕ အကူအညီ အေထာက္အပံ့၊ လည္ပင္းရဲ႕ ၾကင္နာမွဳ၊ စာနာ နားလည္ေပးမွဳတို႔ေၾကာင့္သာ အမ်ားအျမင္မွာ တင့္တယ္စြာ တည့္တည့္မတ္မတ္ တည္ရွိႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ လည္ပင္းကသာ ေဖးေဖးမမနဲ႔ မကူညီရင္ ဒီေလာက္အေလးခ်ိန္ရွိတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုးကို အဆင္ေျပေျပ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ကြ်န္မတိုု႔ဟာ စာေရးခ်ိန္၊ စာဖတ္ခ်ိန္၊ ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ခ်ိန္ေတြမွာ ဦးေခါင္းရဲ႕ အေနအထားကိုု လည္ပင္းကေနတဆင့္ အေရွ႔ဖက္ကိုု အနည္းငယ္ ဆန္႔ထုတ္လိုုက္ၾကတယ္။ သာမန္အခ်ိန္မွာ လည္ပင္းဟာ ေလးကီလို ငါးကီလို ဆိုတဲ့ အေလးခ်ိန္ကို မွ်တေအာင္ ထိန္းထားရေပမဲ့ အဲ့ဒီလို ဆန္႔ထုုတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ အေလးခ်ိန္ ခုႏွစ္ကီလိုနီးပါးရွိတဲ့ ဦးေခါင္းကို လည္ပင္းက ဆြဲယူျပီး ထိန္းထားရျပန္တယ္။ အလားတူပဲ စမတ္ဖုန္းေတြနဲ႔ တက္ပလက္ အိုင္ပက္ စတာေတြကို ကြ်န္မတိုု႔ ငံုု႔ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ၊ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ လည္ပင္းဟာ အေလးခ်ိန္ ရွစ္ကီလိုေက်ာ္ ေလးလံသြားတဲ့ ဦးေခါင္းကိုု မွ်တေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ဆြဲငင္ ထိန္းသိမ္းေပးထားရျပန္တယ္။ တစ္ေန႔တာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ေတြဟာ လည္ပင္းကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုုကၡေတြ ေပးထားခဲ့ၾကသလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မညွာမတာ တာဝန္ယူခိုုင္းခဲ့ၾကသလဲ ဆိုတာ နည္းနည္းေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္...”

ကြ်န္မ စကားအဆံုးမွာ အခန္းဟာ လိုအပ္တာထက္ပိုျပီး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ကြ်န္မေျပာတဲ့အေၾကာင္းကိုု တကယ္ပဲ ေလးေလးနက္နက္ လိုုက္ပါ စဥ္းစား ေတြးေတာေနၾကတာလား၊ ခုုနက ေၾကာင္အေသရဲ႕ ဦးေခါင္း စကၠဴအိတ္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု ၾကီးထြားလာႏိုုင္တာ ဟုုတ္ မဟုုတ္… အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ လည္ပင္းအေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး တစ္ခုုခု ေတြးေနၾကသလားဆိုတာ ကြ်န္မ မသိႏိုင္ဘူး။ ထူးဆန္းတာက အခါမ်ားစြာမွာ လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးျပီး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေမာေနတတ္တဲ့ သင္တန္းဆရာပါ တိတ္ဆိတ္သြားတာ။ သင္တန္းနာမည္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္း ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာေလးကေတာ့ အဝါေရာင္ စမိုုင္းလီ ကာတြန္းရုုပ္ကေလးေတြ ျခံရံျပီး အခန္းနံရံမွာ ခပ္တည္တည္ ေနရာယူထားဆဲ။

****

တတိယေန႔ သင္တန္းခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအပါအဝင္ သင္တန္းသား သံုးေယာက္သာ က်န္ေတာ့တယ္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာလည္း အေတာ္ မလွေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သံုုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ရုုတ္တရက္ အေရးၾကီးကိစၥေပၚလာလိုု႔ တဲ့၊ ဆရာ့ကို ခြင့္ေတာင္းျပီး ျပန္သြားတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ တတ္ခ်င္ သိခ်င္လွတဲ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း ဆိုုတဲ့ သင္ခန္းစာေတြဟာ ဘယ္ကို ေရာက္လိုု႔ ေရာက္မွန္းမသိ၊ ဦးတည္ရာမဲ့သြားတာ သင္တန္းဆရာ ကိုုယ္တိုုင္ေတာင္ မရယ္ေမာႏိုုင္ေတာ့ေအာင္ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာက မွန္ကိုု ထပ္ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ျပံဳးဖိုု႔ ေျပာတယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ မေန႔က ေၾကာင္ရဲ႕ ဦးေခါင္းကိုု စကၠဴအိတ္စြပ္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ အဲဒီမွန္ခ်ပ္ကိုု ကိုုင္ေတာင္ မၾကည့္လိုုက္ၾကဘူး။

သင္တန္းဆရာရဲ႕ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ဟန္၊ ဘာလုုပ္လိုု႔ လုုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ဟန္ဟာ အင္မတန္ ထင္ရွားတယ္။ သူ ဝတ္ထားတဲ့ ဂ်က္ကက္က ဇစ္ကိုု တင္လိုုက္ ခ်လိုုက္နဲ႔ ကြ်န္မတိုု႔ ႏွစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္ျပီး တခုုခုုေျပာဖိုု႔ ၾကိဳးစားေနပံုပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အတန္းေရွ႔က အစိမ္းေရာင္ သင္ပုုန္းခ်ပ္ေပၚမွာ L A U G H & L O V E ဆိုတာကို စာလံုးၾကီးၾကီးနဲ႔ ခ်ေရးလိုုက္တယ္။ သူ ခ်ေရးလိုုက္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုုးေတြဟာ ညီညီညာညာ စီစီရီရီ မရွိဘူး။ အခုုမွ အဂၤလိပ္စာ စသင္ခါစ ကေလးတစ္ေယာက္ေရးထားသလိုု၊ စိတ္ေတြ လွဳပ္ရွားေနသလိုု မညီမညာ မသပ္မရပ္နဲ႔။ အဲဒါကို သူ႔ဟာသူလည္း သိပံုုရတယ္။ အဲဒီစာလံုုးေတြကိုု ျပန္ဖ်က္လိုုက္ ျပန္ေရးလိုုက္ လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္လိုၾကိဳးစားျပီး ေရးေရး အဲဒီ စာလံုးဆယ္လံုးဟာ ညီလာတယ္ကို မရွိဘူး၊ အေပၚေထာင္တက္သြားလိုုက္၊ ေအာက္စိုုက္သြားလိုုက္နဲ႔။ သူကလည္း ျပန္ဖ်က္လိုုက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား အသစ္ျပန္ေရးလိုုက္နဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ အတန္းေဖၚဟာ ကြ်န္မကို လက္ကာျပျပီး ဆရာ မျမင္ေအာင္ အခန္းထဲက ေျခေဖါ့ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။
အခန္းထဲ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္မ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာက မညီမညာ စာလံုုးေတြ ျပည့္ေနတဲ့ သင္ပုုန္းကိုု ဖ်က္ရင္း ဖ်တ္ဆို လွည့္ၾကည့္တယ္။ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ထိုုင္ေနတာ ေတြ႔လိုုက္ေတာ့ သူ နည္းနည္း အံ့ၾသသြားပံုုပဲ။ ကြ်န္မက ဟိုုတစ္ေယာက္ ထသြားတဲ့ ေနရာကို လက္ညွိဳးထိုုးျပျပီး တဆက္တည္းမွာ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုုတဲ့ သေဘာနဲ႔ လက္ကို ခါျပလိုုက္တယ္။ ဆရာက နားလည္သြားဟန္တူရဲ႕။ သူ ေရးလက္စ သင္ပုုန္းကိုု ေက်ာခိုုင္းျပီး ကြ်န္မေရွ႕ တည့္တည့္က ကုလားထိုင္မွာ လာထိုုင္တယ္။ ျပီးေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ သူ႔ ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြကိုု လက္နဲ႔ ထိုုးဖြေနတယ္။ ကြ်န္မ ဆက္ထိုင္ေနရမလား၊ ထ ထြက္သြားရမလား ဆိုတာ စဥ္းစားေနတုန္း...

ဆရာက ကြ်န္မမ်က္ႏွာကိုု ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မနာမည္ရဲ႕ အေရွ႕ဆံုုး စာလံုုးကို ေခၚျပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။ သူ႔စကားကိုု နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ (ပီပီသသ) တိတိက်က်ၾကီး ၾကားလိုုက္ေပမယ့္ ကြ်န္မ အထိတ္တလန္႔ ဒါမွမဟုုတ္ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနဲ႔ ဆရာ ဘာေျပာတာလဲဟင္ လိုု႔ ျပန္ေမးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဆရာက နည္းနည္း စိတ္လွဳပ္ရွားသလိုု မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ဆံပင္ကို သပ္ရင္း ခုုနက စကားကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေျပာတယ္။ သူ႔စကားအဆံုုးမွာ ကြ်န္မ သူ႔အလိုုလိုု ေအာ္ရယ္လိုုက္မိတယ္ (လို႔ ထင္တယ္)။ ဆရာက စိတ္တိုုသြားသလိုုပဲ… စားပြဲကို လက္သီးနဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ထုုျပီး ကိုယ္ မင္းကို ရယ္စရာ ေျပာေနတာ မဟုုတ္ဘူးကြ လိုု႔ ခပ္မာမာ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မ ေစာေစာက ျပဳလိုုက္တဲ့ အျပဳအမူဟာ ရယ္ေမာျခင္း ပဲ ဆိုုတာ နားလည္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာက အခုုနက သူ ႏွစ္ခါျပန္ေျပာတဲ့ စကားကိုပဲ ေနာက္တစ္ခါ (တတိယအၾကိမ္ အျဖစ္) ထပ္ေျပာျပန္တယ္။ သူက ထပ္ေျပာေတာ့ ကြ်န္မက ထပ္ ရယ္ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိသြားျပီ၊ ကြ်န္မဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာေနမိတာ ဆိုတာ ေကင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ရယ္ရတာ အရသာရွိလြန္းတာမိုု႔ ရယ္ျပီးရင္း ရယ္ရင္း (သိပ္ကိုု အရွိန္ရလာျပီး) ဆက္ကာ ဆက္ကာ ရယ္ေနမိတာ။

အဲဒီလိုု ရယ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ ေက်ာပိုုးအိတ္ကိုု ေကာက္ဆြဲျပီး အခန္းထဲက (သင္တန္းဆရာရဲ႕ ေရွ႕က) ကြ်န္မ တစ္လွမ္းခ်င္း ထြက္လာခဲ့တယ္။ အခန္းတံခါးဝကို ေရာက္တဲ့အထိ ကြ်န္မရဲ႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာသံဟာ အခန္းထဲမွာေရာ အခန္းအျပင္မွာပါ ပဲ့တင္ထပ္လိုု႔ေနတယ္။ အို… ရယ္လိုုက္ရတာ… သင္တန္းနာမည္ကိုုက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း ပါဆိုုမွ။ အခန္းအျပင္ဖက္ ေလွခါးဝမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ သင္တန္းနာမည္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုု လက္နဲ႔ အသာ လွမ္းတိုု႔ထိရင္း ကြ်န္မ အေတာမသတ္ ဆက္ရယ္ေနမိျပန္တယ္။ ရယ္ရင္းနဲ႔ ေမာဟိုုက္လာတဲ့အထိကို ကြ်န္မ ရယ္ေနမိတာ။ ေလွခါးထစ္ေတြက မဆင္းခင္ သင္တန္းအခန္းထဲ (ေနာက္ဆံုုးအေနနဲ႔) တစ္ခ်က္ကဲၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အခုန ေနရာမွာ ထိုုင္ေနဆဲ၊ ဆံပင္စုုတ္ဖြားနဲ႔ ေခါင္းကို စားပြဲေပၚ ထိုုးစိုုက္ျပီး ေမွာက္ခ်ထားတဲ့ သင္တန္းဆရာကိုု ေတြ႔ရတယ္။ ရယ္ခ်င္စိတ္ဟာ ကြ်န္မ ဗိုုက္ထဲကေန လည္ေခ်ာင္းနားအထိ တလိပ္လိပ္နဲ႔ ထပ္တက္လာခဲ့တာ။ သူ႔ကိုုၾကည့္ရင္း အသံအုပ္အုုပ္နဲ႔ (အားနာပါးနာ) ကြ်န္မ ရယ္မိျပန္တယ္။ ခဏေနေတာ့ သင္တန္းအခန္းဝကေန ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေလွခါးကို တစ္ထစ္ခ်င္း ဆင္းေနရင္းမွာလည္း ကြ်န္မ အရွိန္မေသႏိုုင္ပဲ ဆက္ရယ္ေနမိတယ္။ ေလွခါး ေအာက္ဆံုးထစ္ကိုု ေရာက္ေတာ့ အသက္ ေလး ငါးႏွစ္အရြယ္ ဂါဝန္ ပန္းႏုုေရာင္နဲ႔ ခ်စ္စရာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ကို (ေလွခါးရင္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့) သင္တန္းဆိုင္းဘုတ္ကို လက္ညွိဳးညႊန္ျပရင္း “သိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား သိပ္ေကာင္းတဲ့ သင္တန္းပဲ...” လိုု႔ အရယ္တဝက္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။ ကေလးမေလး နားလည္ မလည္၊ ရယ္ မရယ္၊ သင္တန္းသြားတက္ မတက္ေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္မကေတာ့ တလမ္းလံုုး အဆက္မျပတ္ ရယ္ေနမိတာပဲ။

သက္ေဝ
(၁၉ ေမ ၂၀၁၆)


 - ၂၀၁၇ ေမလ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Tuesday, January 17, 2017

IB (International Baccalaureate)*

သားေလး ေအာင္စာရင္းအေၾကာင္း၊ Perfect Score ရတဲ့အေၾကာင္း စေတးတပ္စ္ေလး တင္လိုက္ေတာ့ IB ဆိုတာ ဘယ္လိုစာေမးပြဲမ်ိဳးလဲ၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ ဘယ္လိုတက္ရတာလဲ စသည္ျဖင့္ IB နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာျပပါလို႔ မိဘတခ်ိဳ႔က ေမးလာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သားရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေပၚမွာ အေျခခံျပီး ကိုယ္သိသေလာက္ ေရးျပပါ့မယ္။ စာက ရွည္ေနလို႔ အားနာတယ္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ၾကပါေနာ္။

သားက Primary ေျခာက္ႏွစ္ကို ပံုမွန္အတိုင္း Government School မွာပဲ တက္ပါတယ္။ PSLE ေျဖျပီး အမွတ္ထြက္လာျပီး ေက်ာင္းေရြးၾကေတာ့ သူက ACS (I) – Anglo Chinese School (Independent) ကို လိုခ်င္တယ္လို႔ေျပာျပီး ထိပ္ဆံုးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ေျပာရရင္ သားဟာ အဲဒီ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္္အရြယ္ေလးထဲက သူ ဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာကို ေရြးခ်ယ္ရမယ္၊ ဘယ္ Information မ်ိဳးကို ဘယ္မွာ ရႏိုင္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ေမးရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့တာပါ။ အဲဒါ သားရဲ႕ အားသာခ်က္တခုပါပဲ။) ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ေတြ ထြက္လာေတာ့ သူ႔အမွတ္နဲ႔ မွီလို႔ အဲဒီေက်ာင္းကို ဝင္ခြင့္ရပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမ တံခါးတစ္ခ်ပ္ပါ။ PSLE ရမွတ္ေပၚ မူတည္ျပီး သြားစရာလမ္းက Express နဲ႔ IP (Integrated Programme) ဆိုျပီး ႏွစ္ဆင့္ရွိပါတယ္။ အမွတ္မ်ားရင္ IP ေက်ာင္း တန္းသြားလို႔ရပါတယ္။ Express နဲ႔ IP ရဲ႕ ျခားနားခ်က္က Express သမားေတြက Secondary ေလးႏွစ္အၿပီးမွာ O Level ေျဖရပါတယ္။ ၿပီးမွ အဲဒီအမွတ္ေပၚ မူတည္လို႔ Junior College/ Poly/ ITE စသည္ျဖင့္ ျပန္ခြဲပါတယ္။ IP (Integrated Programme) ကေတာ့ IP ေက်ာင္း* ရယ္လို႔ သီးသန္႔ရွိပါတယ္။ cut-off point (အမွတ္) ျမင့္ပါတယ္။ IP ရဲ႕ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ကေတာ့ O Level ေျဖစရာ မလိုတာပါ။ (စိတ္ပူစရာ အဆင့္တဆင့္ ေရာ့သြားတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္) အဲဒီေတာ့ Secondary ေလးႏွစ္ၿပီးရင္ Junior college ႏွစ္ႏွစ္၊ စုစုေပါင္း ေျခာက္ႏွစ္ တဆက္တည္း တက္ျပီး ေက်ာင္းရဲ႕ စနစ္ကို လိုက္လို႔ A Level (သို႔မဟုတ္) IB ေျဖရံုပါပဲ။

သားတို႔ေက်ာင္းက IP ေက်ာင္း၊ ျပီးေတာ့ စာေမးပြဲစနစ္က IBDP ပါ။ IBDP ဆိုတာ International Baccalaureate Diploma Programme - ေျခာက္ႏွစ္အၿပီးမွာ ရမယ့္ Diploma ေပါ့။ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ A Level နဲ႔ ညီမွ်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Teaching approach မွာေတာ့ နည္းနည္း ကြာတယ္လို႔ သားက ေျပာပါတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သားေရြးတဲ့ေက်ာင္းဟာ IP ေက်ာင္းဆိုေတာ့ ၾကားထဲမွာ O Level တဆင့္မရွိတာက တေၾကာင္း၊ အိမ္နဲ႔သိပ္နီးေတာ့ ကိုယ္ မပို႔ႏိုင္ မၾကိဳႏိုင္ရင္ေတာင္ သြားေရးလာေရး လြယ္ကူတာကတေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ (ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိခင္မွာပဲ) အဲဒီေက်ာင္းကို သေဘာက်ေနမိပါတယ္။ ရံုးက စလံုးေတြကေတာ့ သားကို အဲဒီေက်ာင္းမွာ ထားမယ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခ ေဈးၾကီးတယ္၊ ေငြကုန္ေၾကးက် သိပ္မ်ားတယ္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြ မ်ားတယ္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။ Government School မဟုတ္ပဲ Private School ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခ မ်ားတယ္ ဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းလခက Citizen/PR နဲ႔ Student Pass မွာမွ (Asean နဲ႔ Non-Asean) ဆိုျပီး တလကို သံုးရာေက်ာ္ ေလးရာကေန တေထာင့္ႏွစ္ရာေလာက္အထိ အဆင့္ဆင့္ပါပဲ။ အတန္းၾကီးလာရင္ ေက်ာင္းလခလည္း ပိုမ်ားလာပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြ မ်ားတယ္ ဆိုတာလည္း ဟုတ္ (ပံုရ) ပါတယ္။ ေငြကုန္ေၾကးက် သိပ္မ်ားတယ္ ဆိုတာကေတာ့ သူတို႔ ဘာကို ၾကည့္ျပီး ေျပာမွန္း၊ ဘာကို ဆိုခ်င္မွန္း မသိပါ။ ပံုမွန္ ေက်ာင္းလခ၊ စာအုပ္ဖိုးအျပင္ တျခား ကုန္စရာ ထူးထူးေထြေထြ မမ်ားပါ။ အလွဴခံတာလည္း ေျခာက္ႏွစ္လံုးမွာ ႏွစ္ၾကိမ္ပဲ ၾကံဳရပါတယ္။ ဒါကလည္း ကိုယ္ေစတနာရွိသေလာက္ ငါးဆယ္ တရာပဲ ထည့္ခ်င္ ထည့္လို႔ရတဲ့ အလွဴမ်ိဳးပါ။

ကိုယ္ကသာ အိမ္နီးလို႔ နာမည္ရွိတဲ့ေက်ာင္းမို႔ O Level မလိုလို႔ စတဲ့ ေယဘုယ်အခ်က္ေတြနဲ႔ သေဘာက်ေနေပမယ့္ သားမွာကေတာ့ အဲဒီ ACS (I) ေက်ာင္းကို တက္ခ်င္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းက ရွိေနျပီးသားပါ။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့သား၊ စာသိပ္ဖတ္တဲ့သားက Law ကိုေတာ့ အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ Oxford ကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ အဲဒီ အရြယ္ေလးထဲက ၾကီးလာရင္ Law School ပဲ တက္မယ္လို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ACS (I) မွာက Law School တက္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ Humanities Subjects ေတြ သင္ၾကားရာမွာ နာမည္ၾကီးတယ္၊ Junior College အတန္းမွာ Humanities Scholarship* အတန္းလည္း သီးသန္႔ရွိတယ္လို႔ သူ သိထားျပီးသားပါ။

ေျပာခဲ့သလိုပဲ IP တန္းမို႔ သားဟာ Secondary ေလးႏွစ္ အျပီးမွာ O Level ေျဖစရာ မလိုပါဘူး။ Junior College ကို ဆက္တက္ရပါတယ္။ JC အတြက္ သူလိုခ်င္တဲ့ဘာသာတြဲကို သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔သူ ေရြးပါတယ္။ အဲဒီလို ဘာသာတြဲေရြးခါနီးမွာ သားတို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးက မိဘေတြ အားလံုးကို ေခၚေျပာပါတယ္။ ကေလးေတြ ဘာသာရပ္၊ ဘာသာတြဲ ေရြးတဲ့အခ်ိန္မွာ မိဘေတြက လံုးဝ (လံုးဝ) ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မျပဳၾကဖို႔ပါ။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ကို သတိေပးပါတယ္... တကယ္တမ္း ေလ့လာသင္ၾကား က်က္မွတ္ရမွာက ကေလးေတြသာျဖစ္လို႔ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့၊ သူတို႔ အားသန္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ပါေစဆိုျပီး သတိေပးတာပါ။ စာလည္းေတာ္တယ္၊ ဥာဏ္လည္းေကာင္းတယ္၊ က်က္လည္း က်က္ႏိုင္ မွတ္လည္း သိပ္မွတ္ႏိုင္တဲ့သားေလးကို ဂ်ဴတီကုတ္ေလးနဲ႔ နားၾကပ္ေလးနဲ႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ခ်င္မိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ခပ္ပါးပါးေလးကို လံုးဝ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ဘာသာေရြးတဲ့အခ်ိန္မွာ သားက Bio နဲ႔ Chemistry ကို ျဖဳတ္လုိက္ေတာ့ အဲဒီကိစၥက အဲဒီေနရာမွာတင္ တိကနဲ ျပတ္သြားပါေလေရာ...။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သားဟာ သူ သိထားတဲ့အတိုင္း၊ သူ လိုခ်င္ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္းပါပဲ... စာေမးပြဲရမွတ္၊ သူလုပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပိုေတြ၊ CCA (co-curricular activities) ေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး အေပၚမူတည္ျပီး ဆက္တက္ရမယ့္ Junior College ႏွစ္ႏွစ္စာအတြက္ MOE က ေပးတဲ့ Humanities Scholarship* ကို ရပါတယ္။ စုစုေပါင္း ေက်ာင္သား ေက်ာင္းသူ ၂၅ ေယာက္ပါဝင္တဲ့ Scholar အတန္းမွာ တက္ခြင့္ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူ႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ ဒုတိယတံခါးတခ်ပ္ပါ။ သူ႔ဟာသူ ေရြးျပီး တြန္းဖြင့္သြားတဲ့ တံခါးဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ Secondary ေလးႏွစ္စလံုးမွာ မိဘေနရာကေန ဘာမွ မ်ားမ်ားစားစား မပံ့ပိုးလိုက္ရပါဘူး။ Secondary 3 နဲ႔ Secondary 4 မွာ သခ်ၤာ တဘာသာပဲ က်ဴရွင္ ေပးရပါတယ္။ Junior College ႏွစ္ႏွစ္မွာလည္း သူ႔စာေတြ ကိုယ္က ဘာတလံုးမွ မသိေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ေပးတတ္၊ သား မပင္ပန္းေအာင္ က်ဴရွင္လိုရင္ယူေနာ္ ဆိုတာပဲ ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူက အခ်ိန္ကုန္တယ္ က်ဴရွင္တက္စရာ မလိုဘူးခ်ည္း ေျပာတာပဲ။

Junior Colleage ပထမႏွစ္ အျပီး (သူတို႔အေခၚ Year 5 အျပီး) မွာ Mother Tongue ေျဖလို႔ရပါတယ္။ သားရဲ႕ Mother Tongue က တရုပ္စာ ပါ။ အဲဒီစာေမးပြဲက ရမွတ္ကို ၾကိဳက္ရင္ အဲဒီတရုပ္စာကို ေနာက္ႏွစ္ (Year 6) မွာ ဆက္သင္/ ဆက္ယူစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ရတဲ့အမွတ္က နည္းလို႔ ကိုယ္က အဲဒီအမွတ္ကို မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ ဆက္ယူ၊ ဆက္ေျဖေပါ့။ တဘာသာျပဳတ္သြားလည္း မနည္းဘူးဆိုေတာ့ သားကို တရုပ္စာ အမွတ္ေကာင္းေအာင္ က်ဴရွင္ယူဖို႔ တိုက္တြန္းရျပန္ပါတယ္။ က်ဴရွင္မလိုဘူး တြင္တြင္ေျပာတဲ့ သားဟာ အဲဒီတရုပ္စာကိုလည္း မည္သို႔မည္ပံု ျပဳလုပ္လိုက္သည္မသိ... ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ Grade 7 (Perfect score) နဲ႔ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ Year 6 မွာ ေျဖစရာ Maths/ Eng. Literature/ History/ Physics နဲ႔ Eco ငါးဘာသာပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာမွ Literature/ History နဲ႔ Eco ကိုေတာ့ Higher Level ယူရၿပီး က်န္တဲ့ Maths နဲ႔ Physics ကိုေတာ့ Standard Level ပဲ ယူရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ Junior College ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ Thesis ဆန္ဆန္ Extended Essay သံုးပုဒ္ ေရးရပါတယ္။ သားေရးတဲ့ အက္ေဆးေတြက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတိုင္မီ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး အေျခအေန အေၾကာင္းပါ။ အဲဒါေတြေရးဖို႔ စာၾကည့္တိုက္ေပါင္းစံုမွာ စာအုပ္ေတြ ရွာရ ဖတ္ရ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းရပါတယ္။ အင္မတန္ရွားပါးတဲ့ စာအုပ္ေတြမို႔ အိမ္ကို ငွားလာလို႔ မရပါဘူး။ စာၾကည့္တိုက္မွာ ထိုင္ဖတ္ရ မွတ္ရပါတယ္။ ထိလိုက္ရင္ ပဲ့ေၾကြလုလု စာအုပ္ေတြဆိုေတာ့ စာမ်က္ႏွာ တခုခ်င္းစီကို ပလတ္စတစ္ ေလာင္းထားတာ လို႔ သားက ေျပာျပပါတယ္။ ရိုးလ္တိုက္တို႔၊ ဒီဆူစာတို႔၊ Cathay (ကာေဌး) ရုပ္ရုင္ရံုတို႔ ဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဲဒီတုန္းထဲက ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေရနံတြင္းေတြအေၾကာင္း၊ တြင္းထြက္ သယံဇာတေတြအေၾကာင္းနဲ႔ အဖိုးတန္ ကြ်န္းသစ္အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး သိလာပါတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး၊ ေညာင္ေရႊေစာ္ဘြား စဝ္ေရႊသိုက္ စတဲ့ သူ အသံထြက္ရခက္တဲ့ စကားလံုးတခ်ိဳ႔ကို ဖတ္ျပ ေျပာျပရံုကလြဲျပီး က်န္တာ ဘာမွ မကူညီျဖစ္ (မကူညီႏိုင္) ပါဘူး။ လိုအပ္ရင္ ရန္ကုန္ျပန္ျပီး တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ သြားရမလား၊ ဘယ္သူ႔ေမးေပးရမလဲ ဘာလဲနဲ႔ ေတြးေနမိေပမယ့္ သားက NUS Central Library/ Southeast Asia Library နဲ႔ National Library တို႔နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဆယ့္ငါးႏွစ္နီးပါး ေဝးေနတဲ့ သားရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမွဳနဲ႔ Thesis ေခါင္းစဥ္ေရြးခ်ယ္မွဳဟာ ကိုယ့္ကို တကယ္ပဲ အံ့အားသင့္ေစခဲ့ပါတယ္။ သူလို Thesis ေခါင္းစဥ္မ်ိဳး တင္တဲ့သူလည္း သူတစ္ေယာက္ပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၆ ႏိုဝင္ဘာမွာ သားတို႔ စာေမးပြဲေျဖရပါတယ္။ ၂၀၁၇ ဇန္နဝါရီ ၅ ရက္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီမွာ ေအာင္စာရင္း ထြက္ပါတယ္။ သားေလးက ဘာသာတိုင္းမွာ Grade 7 နဲ႔ ေအာင္ပါတယ္။ Grade 7 ဆိုတာ point အေနနဲ႔ဆို 7 points / အမွတ္ရာခိုင္ႏွဳန္းအေနနဲ႔ဆို (၉၆% ~ ၁၀၀%) ပါ။ အက္ေဆးသံုးပုဒ္အတြက္က maximum 3 points ေပးတာ သားက အျပည့္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာသာတိုင္းမွာ 7 points စီနဲ႔ ေျခာက္ဘာသာအတြက္ 42 points/ Essay ေတြအတြက္ ေပးတဲ့ 3 points - စုစုေပါင္း 45 points အမွတ္ျပည့္ ရပါတယ္။ အဲဒီလို အျပည့္ရတာကို perfect score ရတယ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။

ဒီႏွစ္ IB စာေမးပြဲကို တကမာၻလံုး ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ တေသာင္းႏွစ္ေထာင္နီးပါး ေျဖပါတယ္။ Perfect score ရတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ စုစုေပါင္း ၉၄ ေယာက္ရွိၿပီး အဲဒီထဲမွာ စကၤာပူက ၅၇ ေယာက္ ပါ ပါတယ္။ အဲဒီ ၅၇ ေယာက္ထဲမွာ သားတို႔ေက်ာင္းက သား အပါအဝင္ ကေလး ၄၈ ေယာက္ Perfect Scorer ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၅ ေယာက္ရွိတဲ့ သားတို႔ Humanities Scholar အတန္းမွာ Perfect Score ရတဲ့သူ ၁၂ ေယာက္ ရွိပါတယ္။ Perfect Score မရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ Grade ေတြကလည္း အားလံုး 40 points ေတာ့ ေက်ာ္တဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေလွခါးထစ္ကေလးေတြကို တထစ္ခ်င္း တလွမ္းခ်င္း လွမ္းတက္လာရင္း ေစ့ထားတဲ့ တံခါးရြက္ကေလးေတြကို တခ်ပ္ခ်င္း ေအးေအးေဆးေဆး တြန္းဖြင့္သြားတဲ့ သားကေလးဟာ ဒီတႀကိမ္မွာေတာ့ သူ႔ဘဝအတြက္ အင္မတန္အေရးပါတဲ့ တံခါးရြက္အႀကီးၾကီးတခ်ပ္ကို ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အသပ္ရပ္ဆံုး အလွပဆံုး တြန္းဖြင့္ျပသြားခဲ့တာပါ။

ဆိုေတာ့ အဓိက အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္က PSLE ရမွတ္နဲ႔ ေက်ာင္းေရြးခ်ယ္မွဳပါ။ ဟိုးအရင္က စကၤာပူမွာ Top 30 ေက်ာင္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီနာမည္ေတြကို ျဖဳတ္လိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းေတြ အားလံုး အတူတူပဲ... တေျပးညီလို႔ သတ္မွတ္ၾကရတဲ့သေဘာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း အစဥ္အဆက္က ေကာင္းခဲ့တဲ့ေက်ာင္းဆိုတာ နာမည္ျဖဳတ္လိုက္ရံုနဲ႔ ေကာင္းတာေတြ ေပ်ာက္သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခု အေလးထားရမွာက ေက်ာင္းေတြရဲ႕ တည္ေနရာနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ပါ။ တျခားမိဘေတြ ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ေတာ့ မသိ၊ ကိုယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းနဲ႔တူတဲ့ေနရာမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းမ်ိဳးကိုပဲ သေဘာက်တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကေလးမက လူႀကီးမက် စေကာစကအရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ Secondary ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ တက္ရမယ့္ေက်ာင္းဟာ ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ Shopping mall ေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ရံုေတြ၊ ပန္းျခံေတြ ရွိေနတာမ်ိဳးကို သေဘာမက်ပါဘူး... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဟိုေက်ာင္းက ေကာင္းလား၊ ဒီေက်ာင္းကို ေရြးရမလား လာေမးတဲ့အခါမွာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲ့လိုေနရာက ေက်ာင္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ဖို႔ တိုက္တြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ကေလးေတြ ေန႔တဓူဝ က်င္လည္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သူတို႔ကို အမ်ားႀကီး ပဲ့ျပင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းေကာင္းကို ေရာက္လာတဲ့ကေလးေတြဟာ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးထားတတ္၊ ကိုယ့္သိကၡာကို ကိုယ္တိုင္ ရိုေသတတ္လာပါတယ္။ အဲဒီလို ေကာင္းတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ထဲေရာက္သြားျပီးရင္ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာသြားဖို႔သာ လိုပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြကလည္း ကေလးေတြကို လူၾကီးေလးေတြလို သေဘာထားျပီး ေနရာေပး၊ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတတ္ၾကပါတယ္။ ပညာေတာ္ဖို႔ကို အဓိကထားသလို အက်င့္စာရိတၱေကာင္းဖို႔ကိုလည္း အေလးထား သင္ၾကားတတ္ၾကပါတယ္။ ကေလးေတြ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳရွိေအာင္၊ proud ျဖစ္ေအာင္ ေျမွာက္ပင့္ထားတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း နည္းနည္းေတာ့ပါတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒီလိုမွပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးထားတတ္ၾကမွာမဟုတ္လား။ ဘယ္အရာမဆို အလြန္အကြ်ံမဟုတ္ရင္ေတာ့ ဒါဟာလည္း သေဘာက်စရာအခ်က္ပါပဲ။

ဒီေလာက္ဆို IP တို႔ IB တို႔ အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းေတြအေၾကာင္း အၾကမ္းဖ်ဥ္းေတာ့ သိေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ သိခ်င္တာမ်ားရွိခဲ့ရင္လည္း အားမနာပါနဲ႔၊ လာေမးပါ။ ကိုယ္သိထားသေလာက္ အကုန္ေျပာျပပါ့မယ္။ ေအာက္မွာလည္း Link ေတြ ထည့္ေပးထားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားရင္ ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ပါ။


သက္ေဝ
(၁၃ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၇)


ေအာက္ေျခမွတ္စု -

IB (International Baccalaureate)
IP Schools
Humanities Scholarship

Wednesday, January 4, 2017

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း



အားလံုးအတြက္ လာျခင္းေကာင္းေသာ ၂၀၁၇ ျဖစ္ပါေစ...