Friday, June 1, 2012

ဘာေၾကာင့္ စာေရးသလဲ…

ဘာေၾကာင့္ စာေရးသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးလာခဲ့ရင္ ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာမဆို ကြ်န္မ ေျဖမယ့္ အေျဖက တခုတည္း ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းမလဲ တသမတ္တည္း ရွိေနပါတယ္၊ အဲဒါကေတာ့ ဝါသနာေၾကာင့္ စာေရးပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေျဖပါပဲ…။ ဒီအေျဖဟာ ေယဘုယ် က်လြန္းတဲ့ အေျဖျဖစ္ေသာ္လည္း Universal Truth ဆိုတာလို အျမဲတမ္းအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အေျဖတခုလည္း ျဖစ္ေနျပန္ေသးတယ္။ ဝါသနာပါလို႔ စာေရးတယ္ ဆိုတဲ့ တိုရွင္း ျပတ္သားတဲ့ အေျဖရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ အဲဒီလို စာေရးရတာာ ဝါသနာပါဖို႔၊ အခုလို စာေတြ ေရးျဖစ္ဖို႔ကို ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာေတြက ေစ့ေဆာ္ပါသလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ေျဖစရာ အေျဖ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနပါတယ္။

(၁)
စာေရးျခင္းရဲ႕ အစဟာ စာဖတ္ျခင္း ျဖစ္တယ္။
စာဖတ္ဝါသနာကို ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ မိဘေတြရဲ႕ သြန္သင္ ဆံုးမမႈနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ စၿပီး စာဖတ္တတ္တဲ့ အရြယ္ထဲက ေန႔စဥ္ ဖတ္လာခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ စာေရးျခင္းဆိုတဲ့ ဝါသနာကို တစထက္ တစ ရွင္သန္ ခိုင္မာလာေစခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ စာအုပ္တအုပ္ရရင္ ဇာတ္လမ္းကို သိခ်င္ေဇာနဲ႔ အေလာတၾကီးနဲ႔ အျမန္ျပီးေအာင္ ဖတ္ၿပီး ေနာက္တရက္ ႏွစ္ရက္ ၾကာမွ ေအးေအးေဆးေဆး တေခါက္ ျပန္ဖတ္တတ္တယ္။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ရဲ႕ အခ်ိဳးအေကြ႔ေလးေတြကို စကားလံုး အဖြဲ႕အႏြဲ႕ထက္ ပိုၿပီး မက္ေမာမိတယ္။ အခု အသက္အရြယ္မွာေတာ့ စာတအုပ္ကို တစိမ့္စိမ့္ ခံစားရင္း ေျဖးေျဖးသာ ဖတ္ခ်င္မိေတာ့တယ္။ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြတိုင္းမွာ ဖတ္ေနရင္း တပိုင္းတစနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ အဆံုးထိ ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေစ ေတြးေနမိတဲ့ အေၾကာင္းက ကိုယ္တိုင္သာဆို ဘယ္လိုေလး စီစဥ္လိုက္မယ္ ဘယ္လိုေလး ေရးလိုက္မယ္လို႔ ဆိုတ့ဲ စိတ္ကူးယဥ္ အေတြး တခ်ိဳ႔ပါ…။ ဒါဟာလည္း ဖတ္ျဖစ္တဲ့စာကို မႏွစ္သက္လို႔ ေပါ့ေပါ့တန္တန္စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ေျပာင္းလဲပစ္ခ်င္တာ မဟုတ္ပဲ ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေရာေႏွာ ပါဝင္ စီးေမ်ာ ခံစားရင္းက ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေတြးတခ်ိဳ႔နဲ႔ စိတ္ထဲကေန ေရးၾကည့္ ေနမိတဲ့ သေဘာပါ…။ ဒီလိုနဲ႔ အိပ္ယာေဘးက ဖတ္လက္စ စာအုပ္ပံုဟာ တေျဖးေျဖး ျမင့္လာေလတယ္။

(၂)
စကားအရာမွာ မကြ်မ္းက်င္တဲ့အတြက္ အေၾကာင္းအရာတခုကို စကားနဲ႔ ေျပာမယ့္အစား စာနဲ႔သာ ခ်ေရးလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ ကြ်န္မမွာ အျမဲတမ္း ရွိေနတတ္တယ္။ အဲဒီစိတ္ဟာလည္း စာေရးျဖစ္ဖို႔ တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြထဲက တခ်က္ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္…။ စာသင္ခန္းထဲမွာ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ ေျပာၿပီး မိတ္ဆက္ပါလို႔ ဆိုလာတဲ့အခါတိုင္း လူေၾကာက္တတ္တဲ့ ကြ်န္မဟာ ကြ်န္မနာမည္ ဘယ္သူပါ ဆိုတာအျပင္ ဘာစကားကိုမွ ေဝေဝဆာဆာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မေျပာတတ္ခဲ့ေပမယ့္ Myself ဆိုတဲ့ စာစီစာကံုးမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးနဲ႔ ပထမဆု ရခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခိုက္အတံ့ေလးကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း ကြ်န္မဟာ စာေရးျခင္းကို စကားေျပာျခင္းထက္ ပိုႏွစ္သက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာလာခဲ့တယ္။

(၃)
ကြ်န္မက ေတြးရတာကို ၾကိဳက္တယ္…။ ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ သက္ရွိ သက္မဲ့ေတြရဲ႕ အေၾကာင္း၊ ေတြ႔ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတခု၊ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာတပုဒ္၊ ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားတခြန္း (သို႔) သီခ်င္း တပိုင္းတစ၊ ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ရုပ္ရွင္ တကြက္… စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မဆံုးႏိုင္တဲ့ အေတြးေတြ ကြ်န္မဆီမွာ အျမရွိေနတတ္တယ္…။ စိတ္အေတြးဆိုတာ ေလထက္ေတာင္ လွ်င္ျမန္တတ္တဲ့ သဘာဝရွိတာမို႔ ကြ်န္မ ႏွစ္သက္ေသာ ကြ်န္မ စြဲလမ္းေသာ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ အေတြးေတြကို ဘယ္ေသာအခါမွ မေပ်ာက္ပ်က္ေစလိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵေၾကာင့္ စကားလံုးေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းျပီး မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက ကြ်န္မက စိတ္ကူးယဥ္တတ္တယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကို စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔ မရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ သူတို႔တေတြကို စာတပုဒ္ထဲမွာ အကြက္က်က် ေနရာခ် ထည့္သြင္းၿပီး ေဆးစက္က်ရာ အရုပ္ထင္ေစခဲ့တယ္။ တကိုယ္ေကာင္းဆန္လိုက္တာလို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရရံုပါပဲ…။ တိမ္ေတြကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္လိုရာ ပံုသ႑ါန္မ်ိဳးနဲ႔ ျမင္ရေစဖို႔၊ က်ယ္လြင့္လြင့္ ျမက္ခင္းစိမ္းတခုနဲ႔ ေရာင္စံုသက္တန္႔ၾကီးတခု မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္ကို ေရာက္လာေစဖို႔ ဆိုတာေတြကို စာထဲမွာ ကြ်န္မ ခ်က္ခ်င္း ဖန္တီး တည္ေဆာက္ယူလို႔ ရတယ္မဟုတ္လား…။

(၄)
ထြက္ေပါက္ဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ တကယ္ကို လိုအပ္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို စိတ္နဲ႔မေတြ႔တာ စိတ္တိုင္းမက်တာေတြေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ စိတ္ကို တနည္းနည္းနဲ႔ ထြက္ေပါက္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားမိတာ ကြ်န္မတေယာက္တည္း မဟုတ္ဖူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ စိတ္ထြက္ေပါက္ရွာၾကသလဲ ဆိုတာကို ကြ်န္မ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ စာေရးျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ အဆင္အေျပဆံုး စိတ္ထြက္ေပါက္တခုပါပဲ…။ စိတ္ထဲမွာ ရွိသမွ် ေကာင္းျခင္း ဆိုးျခင္းေတြကို စကားလံုးေတြအျဖစ္ သြန္ခ်လိုက္တဲ့အခါ ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ မဟုတ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေပါ့ပါးလြတ္လပ္သြားတာ… ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ မလိုလားအပ္တဲ့ ၾကမ္းတမ္းမႈေတြ ပူေလာင္မႈေတြဟာ ကြ်န္မကို ဝါးျမိဳသြားၾကေတာ့မွာေလ…။

(၅)
ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းေနမလားပဲ…။ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္မွာ အပတ္စဥ္ထုတ္ Times နဲ႔ Newsweek ဂ်ာနယ္ေတြ ရွိတယ္။ စာဖတ္တာ ဝါသနာပါတယ္ ဆိုေပမယ့္ အဲဒီစာအုပ္ေတြက မူလတန္း ေက်ာင္းသူ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခက္ေနပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ စာအုပ္ထဲက ဓါတ္ပံုေတြ၊ ေၾကာ္ျငာေတြကိုပဲ ကြ်န္မ ၾကည့္ပါတယ္။ တေန႔မွာ ဓါတ္ပံုတပံုကို ကြ်န္မ ေတြ႔တယ္။ အဲဒီဓါတ္ပံုဟာ ကြ်န္မကို ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ လေပါင္းမ်ားစြာ ဆြဲေဆာင္ထားေလတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဓါတ္ပံုက ေဖါင္တိန္ေၾကာ္ျငာတဲ့ ဓါတ္ပံု ရိုးရိုးေလးပါ။ ေဖါင္တိန္ကိုင္ထားတဲ့ ညာဖက္လက္ကေလးတခု မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြပါတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ေပၚမွာ စာေရးေနတဲ့ ပံုကေလး... လက္ကေလးက မိန္းကေလးလက္ဆိုတာကို ပန္းႏုေရာင္ လက္သည္းနီေလးေတြက ေဖၚျပေနပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္မဟာ စာေတြ ေရးတဲ့ စာေရးသူတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေဖါင္တိန္ေကာင္းေကာင္း တေခ်ာင္း ဝယ္ၿပီး အဲဒီလို ဓါတ္ပံုမ်ိဳး ရိုက္ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္မယ္လို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလး ေတးထားမိတယ္။ ခုေတာ့ ကြ်န္မ စာေတြေရးေနျဖစ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ေဖါင္တိန္လည္း မဝယ္ျဖစ္ေသးသလို အဲဒီဓါတ္ပံုမ်ိဳးလည္း အခုခ်ိန္ထိ မရိုက္ျဖစ္ေသးပါဘူး။

(၆)
ရင္ခြင္မွာ... မခံစားရပဲ အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့... သီခ်င္းမျဖစ္ဖူး အခ်စ္ရယ္… တဲ့…။ မွန္တာေပါ့… ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူေတြ အေနနဲ႔ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ခံစား စီးေမ်ာၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ စာေတြထဲမွာ ကြ်န္မကို… ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ေစတနာကို ေကာင္းေကာင္း ရွာေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အျမဲတမ္းမဟုတ္တဲ့ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ကြ်န္မဟာ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ျပန္ရွာလို႔ မေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတတ္ျပန္တယ္။

(၇)
၂၀၁၁ Blog Day အမွတ္တရ ပိုစ့္မွာ ဒီလို ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္…
တေန႔ၿပီး တေန႔ အသက္ေတြက ပိုၾကီးလာတာ အခုဆိုရင္ လူ႔ဘဝသက္တမ္းရဲ႕ တဝက္ကို ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ အသက္ေတြ ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ် တာဝန္ေတြ ဝတၱရားေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ တာဝန္ေတြ ပိုမ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ နည္းလာတယ္။ အဲဒီလို ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ နည္းလာတာနဲ႔အမွ် လူက စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားလာတယ္။ အလိုမက်တာေတြ မ်ားလာတယ္။ စိတ္ေရာ လူေရာ ပင္ပန္းလာတယ္။ မၾကည္လင္ဘူး မလန္းဆန္းဘူး။ အလိုလိုေနရင္း ေဒါသေတြ ၾကီးလာတယ္။ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ စိတ္ေတြ မာေက်ာ ခက္ထန္လာတယ္။ အရာရာကို အဆိုးဖက္က ျမင္တတ္လာတယ္…။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ ေတြးလို႔မရေတာ့ဘူး။ ဘယ္အရာကမွ ကိုယ့္စိတ္ကို သက္သာရာ မရေစခဲ့ဘူး။ တေန႔လံုးေနလို႔ သီခ်င္းတစ မဆိုမိ မညည္းမိခဲ့ဘူး။ စာ ကဗ်ာ တေၾကာင္းတေလနဲ႔ မေပ်ာ္ေမြ႔ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

တေန႔တာ အခ်ိန္ ၂၄ နာရီမွာ အိပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီ ႏႈတ္လိုက္ၿပီး က်န္တဲ့ ၁၆ နာရီ၊ အဲဒီအထဲကမွ အလုပ္ခ်ိန္ ဆယ္နာရီကို ႏႈတ္လိုက္ရင္ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ ၆ နာရီမွာ ကိုယ့္အတြက္ (သို႔) ကိုယ့္စိတ္ကေလး သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားေစဖို႔အတြက္ ဘာမ်ား လုပ္မိပါလိမ့္၊ ကိုယ့္ဆႏၵေလး (သို႔) ကိုယ့္ဝါသနာေလး တခုခုအတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပးမိပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိလိုက္တဲ့ တေန႔မွာ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာေတြ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…။

အရိုးဆံုးဟာ အဆန္းဆံုးလို႔ ဆိုၾကတယ္…။
ဒီေတာ့ ကြ်န္မ ေန႔တဓူဝ ေတြ႔ျမင္ ၾကားသိ ဖတ္မွတ္ ေနရသမွ်ေတြကို အေတြးထဲ ထည့္ေတြးရင္း၊ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ရင္း အဲဒီ အေတြးေတြကိုလည္း စကားလံုးေတြ ဝါက်ေတြအျဖစ္ အခ်ိန္ရွိေနသေရြ႕ ရိုးရိုးသားသား ပံုေဖၚရင္း စာေတြ အမ်ားၾကီး ဆက္ေရးျဖစ္ေနအံုးမွာပါပဲ…။



ေမးခြန္းေမးသူ - icn2
ေျဖဆိုသူ - သက္ေဝ

21 comments:

  1. ညီမက် စကားေျပာတာ ၀ါသနာထံုတဲ့လူဆုိေတာ့ ...
    စာေရးတာ ညံ့တယ္။ း(
    ဖတ္ထားျပီးသား စာေတြဆုိရင္လည္း .. Conclusion ေတြ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ဆြဲျပီး သူမ်ားကုိ ျပန္ ေျပာျပတာမ်ိဳးကုိ ပုိ၀ါသနာထံုတယ္။
    အစ္မ စာဖတ္ျပီးမွ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ စဥ္းစားမိလာတာ။
    btw, ခ်က္ခ်င္းမွာ စာလံုးေပါင္း ျပင္လုိက္ဦး။ :D

    ReplyDelete
  2. ကိုယ့္သယ္ရင္းေတြ ေရးရင္...တေန႔ ၂၄နာရီထဲက အိပ္ခ်ိန္ ၁၆နာရီႏႈတ္... က်န္တဲ့ ၈နာရီ..ကြန္ျပူတာေရွ႕က မခြာ..ဖတ္မွာပဲ..ဖတ္မွာပဲ..တို႔ကို လာမတားနဲ႔ ...း)

    ReplyDelete
  3. အမကိုအရမ္းအားက်တယ္...။ ဘေလာ့စေရးကတည္းက ဒီေန႔ထိ အမသက္ေ၀ဟာ ညီမရဲ႔ ဟီးရိုးပဲ...။ အမေရးတဲ႔အရမ္းၾကိဳက္တဲ႔စာေတြဆို print ေတာင္ထုတ္ထားတာ...။ အမစာေတြ အမအေရးေတြ အမအေတြးေတြ အကုန္အကုန္လံုးကိုရူးသြပ္တဲ႔သူပါ...။ စာေတြအမ်ားၾကီးဆက္ေရးေနဦးမယ္ဆိုလို႔ အရမ္း၀မ္းသာတယ္ ဆက္လည္းအားေပးေနပါမယ္အမ...း)

    ခ်စ္တဲ႔
    မိုးေငြ႔

    ReplyDelete
  4. မဂၤလာပါ သက္ေဝ
    ေဖါင္တိန္ကေလးဝယ္ျဖစ္သြားရင္ေျပာေနာ္-
    က်ေနာ္ဓါတ္ပံုလာရိုက္ေပးမွာေပါ့ဗ်ာ-

    ReplyDelete
  5. မဂၤလာပါ သက္ေဝ
    ေဖါင္တိန္ကေလးဝယ္ျဖစ္သြားရင္ေျပာေနာ္-
    က်ေနာ္ဓါတ္ပံုလာရိုက္ေပးမွာေပါ့ဗ်ာ-

    ReplyDelete
  6. အမ ေရ အမ ၇ဲ႕ စာေတြ ထဲက အမရဲ႕ ေစတနာ ေတြ ကို အၿမဲ ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ေဖာင္တိန္ ေလးနဲ႕ ေတာ့ ဒါ့ ပုံ ရိုက္ၿဖစ္ေအာင္ ရိုက္ပါ အမ ရယ္ ..အမ လက္ေလး နဲ႕ ဆို သိပ္လွ မွာ...း)

    ReplyDelete
  7. အစ္မသက္ေ၀ရဲ႕ အက္ေဆးေတြကို ႏွစ္သက္စြာ အၿမဲ ဖတ္ေနသူပါ..။

    ReplyDelete
  8. စလံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္ေတာ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ဘ၀မ်ိဳးရဖုိ.ေတာ့ မလြယ္လွဖူးဗ်ိဳ.

    သက္တမ္းတစ္၀က္က်ိဳးတယ္လို.ေတာ့မလုပ္ပါနဲ.၊ သက္တမ္း ၃/၄ ေရာက္ေနျပီ ဆုိရင္မွန္ေနမလားလို. (ခင္လို.ေနာက္တာစိတ္မဆုိးပါနဲ.)

    ေဒါသေတြ တတ္နုိင္သေလာက္ေလ်ာ့ပါ၊

    ပုိ.စ္က ရုိးရုိးရွင္းရွင္းနဲ.အလြန္ဖတ္လို.ေကာင္းပါသည္။

    ReplyDelete
  9. က်မလည္းငယ္ငယ္ကစာေတြအရမ္းေရးခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒီေန ့ထိလည္းခံစားမွုုျပင္းထန္လာရင္ခ်ေရးေနတုုန္းပါဘဲ။
    အျမဲအားေပးေနပါတယ္။
    ဘာေၾကာင့္ဘဲေရးေရး စာေတြဟာအဓိကက်တဲ့အခန္းက႑မွာအျမဲရွိေနေတာ့ တန္ဘုုိးထားပါတယ္ မသက္ေ၀ေရ။
    အိုုင္အိုုရာ

    ReplyDelete
  10. ျမတ္မြန္June 2, 2012 at 5:37 PM

    လူေၾကာက္တတ္တဲ့ ကြ်န္မဟာ ကြ်န္မနာမည္ ဘယ္သူပါ ဆိုတာအျပင္ ဘာစကားကိုမွ ေဝေဝဆာဆာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မေျပာတတ္ခဲ့ေပမယ့္ Myself ဆိုတဲ့ စာစီစာကံုးမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးနဲ႔ ပထမဆု ရခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အမသက္ေဝရဲ႕
    စကားစုေလးကို နွစ္သက္မိတယ္။
    မမသက္ေဝ စာေတြအျမဲေရးျဖစ္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။

    ReplyDelete
  11. စာေရးသူအမ်ားစုရဲ႕ အေျခခံ ခံစားခ်က္ေလးေတြက အစျပဳၿပီး စာဖတ္ဝါသနာပါတာခ်င္း တူညီတာမ်ားတယ္။ စာအေရးအသားေလး ရွင္းၿပီး မွတ္သားစရာေတြပါတယ္ မသက္ေရ။ လာမဲ့ ေမြးေန႔က်ရင္ ေဖာင္တိန္လက္ေဆာင္ေပးမယ္ း)
    စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

    ေမတၱာျဖင့္
    အန္တီတင့္

    ReplyDelete
  12. မသက္ေ၀ ေျပာတာေတြကုိ သေဘာတူပါ၏။ ပုံရိပ္လည္း ေဖာင္တိန္ေကာင္းေကာင္း တစ္ေခ်ာင္း၀ယ္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ေဖာင္တိန္နဲ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ့ စာေရးခ်င္ရုံသက္သက္ရဲ႕ သေကၤတအျဖစ္နဲ႔ပဲ ခုေတာ့ သိမ္းထားတယ္။ :D

    ReplyDelete
  13. စာ အေရးအသား အေတြးအေခၚ အယူအဆ အေၾကာင္းအရာ တင္ျပပံု အစစ ေသေသသပ္သပ္ရွိတဲ့ စာမ်က္ႏွာတခုမို႔ အျမဲလာဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ စာအသစ္ေတြ ပံုမွန္ေရးႏိုင္ၿပီး ဒီ့ထက္ ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္…

    ReplyDelete
  14. ႏႈတ္တရာ၊စာတလုံးဘဲ၊ခ်စ္သူ....
    စာေတြအဆင္ေျပေအာင္ေရးႏိုင္ပါေစ... :)

    ReplyDelete
  15. စာေရး ကဗ်ာေရးရင္သာ မထစ္ေငါ့ေပမယ့္ စကားေျပာရင္ ဟိုုဟာ၊ ဟိုုဥစၥာ စတဲ့ အဓိပၺါယ္မရွိတဲ့ စကားဆက္ ေတြကိုု သံုုးသံုုးမိခဲ့တယ္။ စကားေျပာရာမွာ အထစ္အေငါ့ေတြ မပါဖိုု႕ စာနဲ႔အရင္ ခ်ေရးတတ္တဲ့ အက်င့္လည္း ေနာက္ပိုုင္းမွာစြဲခဲ့တယ္။ စကားေျပာအဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕လာမလာေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ စာေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ စကားေျပာဖိုု႔ထက္ စာေရးဖိုု႕ကိုုပဲ ပိုုျပီးအားသာခဲ့တယ္ အစ္မေရ႕..

    ခ်စ္တဲ့
    ဝသုုန္

    ReplyDelete
  16. တည္ျငိမ္ရိုးရွင္းစြာ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေသာ... တခ်ိန္ထဲမွာ စာဖတ္သူကို အင္မတန္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ အစ္မသက္ေဝရဲ႕ စာေတြကို အျမဲ အျမတ္တႏိုး ဖတ္မိစျမဲပါ... ေဖာင္တိန္တေခ်ာင္းနဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ လက္သည္းဆိုးေဆး တစ္ပုလင္း လက္ေဆာင္ေပးၿပီး အစ္မလက္ကေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးခ်င္ပါတယ္ း)

    ReplyDelete
  17. ဘာေၾကာင့္...အေတာ္မ်ားမ်ား တူတယ္ အစ္မ။ း) ဟုိတစ္ခါ အစ္မေရးမယ္လုိ႔ ေျပာဖူးတဲ့စာ ဘယ္ေတာ့ဖတ္ရမွာလဲဟင္။

    ReplyDelete
  18. ေမာင္နိူင္June 5, 2012 at 10:10 PM

    စာစိပ္စိ္ပ္ေလးေရးပါလါး? စလံုးမွာေနေနႁကတာအခ်င္းခ်င္းအခ်ိန္မရတာကိုယ္ခ်င္းေတာ႔စာမိပါတယ္

    ReplyDelete
  19. ေထာက္ခံပါတယ္ ဆရာမသက္ေ၀ခင္ဗ်ား

    ReplyDelete
  20. The way you write about writing is adorable, sis. miss u!

    ReplyDelete
  21. အစ္မရဲ႕သည္စာေလးကို ဖတ္ရတာ
    ေမးခြန္းေမးလို႔ အေျဖကို ဖတ္ေနရသလိုမ်ိဳးနဲ႔
    မတူဘူး ... ဝတၳဳတစ္ပုဒ္လို
    စီးစီးေမ်ာေမ်ာေလး ခံစားရပါတယ္
    အစ္မအေရးအသားကို ကၽြန္ေတာ္
    အရမ္းႏွစ္သက္မိတယ္
    ဒါေၾကာင္႔ သည္ပို႔စ္ေလးကို save လုပ္ထားလိုက္တယ္

    ReplyDelete

အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါ...