Sunday, November 15, 2020

ရြာရန္ ရာႏႈန္း ၈၀

အခ်စ္မွာလည္း ေရခ်ိန္ရွိတယ္၊ အလြမ္းမွာလည္း ေရခ်ိန္ရွိတယ္၊ နာက်င္မွဳမွာလည္း ေရခ်ိန္ရွိပါတယ္ ဆိုေသာ္ျငား... 

ျဖဴနဲ႔ ေအာင့္ ကို မီးခိုးေခါင္းတိုင္ေလးထဲ အတူတူ ျပန္ဝင္ေစခဲ့တဲ့အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္သြားတယ္ဆိုတာ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ မီးခိုးေခါင္းတိုင္ေလးထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့အခါ အထဲမွာ သန္႔ရွင္းရင္ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြမွာလည္း အမႈန္အမွိုက္ မရွိပဲ သန္႔ရွင္းေနမွာေပါ့၊ ေခါင္းတိုင္ေလးထဲမွာ မီးခိုးၾကပ္ခိုး အစအနေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေပတူးေလးေတြ ျဖစ္လာၾကမွာေပါ့... ဒါေပမယ့္ အေကာင္း အဆိုး ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ဆိုတဲ့ အသိကေတာ့ အျမဲ ေက်နပ္စရာ ျဖစ္ေနမွာပါ။ 

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဝးၾကဦးမွာလား နီးသြားၾကမွာလား လို႔ေတာ့ မေမးခ်င္ဘူး... တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ဆက္ဆံေရးေတြဟာ ကာယကံရွင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ အမည္တပ္ဖို႔... နီးသလား ေဝးသလား ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ခဲယဥ္းေနတတ္ပါတယ္။ 

မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းဟာ အဆံုးအစမဲ့ က်ယ္လြန္းလွတယ္၊ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြနဲ႔ ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚမွာ ျဖာက်ေနတဲ့ ေနေရာင္ျခည္တန္းေတြကလည္း သိပ္လွတယ္။ အဲဒီ ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚက ျမက္ပြင့္ေတြ ၾကားထဲမွာ တစ္ပြင့္နဲ႔ တစ္ပြင့္ မလွမ္းမကမ္း ရွိေနၾကၿပီး ဒီ့ထက္ နီးကပ္လာဖို႔လည္း မလို၊ ဒီ့ထက္ ပိုေဝးၾကဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ျမက္ပြင့္ေလး ႏွစ္ပြင့္ဟာ ျဖဴ နဲ႔ ေအာင္ လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေသးတာပဲ မဟုတ္လား... ေဘာ္ဘီနဲ႔ ကလဲရာက အဲဒီျမက္ခင္းစိမ္းေပၚမွာ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားလို႔ေလ... 

အဓိကကေတာ့ တစ္ဦးကို တစ္ဦးက ခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ...
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသာ ရွိေနရင္ သူတို႔ ဘယ္ေတာ့မွ... ဘယ္ေတာ့မွ... ဘယ္ေတာ့မွ.... 


မ်က္ဝန္းမွာ အလင္းထည့္ျပီး ျပံဳးတတ္သူ ခ်စ္ညီမ ေအးလဲ့ ရဲ႕ "ရြာရန္ ရာႏႈန္း ၈၀" သို႔ အမွတ္တရ...

သက္ေဝ
(၇ ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၂၀)

No comments:

Post a Comment

အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါ...