ၾက ာ သ ပ ေ တ း ေ န႔ သ ည္ ခ ရ မ္ း ေ ရ ာ င္

ယေန႔ ၾကာသပေတးေန႔ ျဖစ္သည္။ ၾကာသပေတးေန႔ကိုု ကိုုယ္စားျပဳေသာ အေရာင္မွာ ခရမ္းေရာင္ ျဖစ္သည္ဟု တိတိက်က် ဆိုၾကသည္။ ခက္ေနသည္က သိစိတ္ထဲမွာေရာ မသိစိတ္ထဲမွာပါ ၾကာသပေတးေန႔ကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သေလာက္ ခရမ္းေရာင္ကို အနည္းငယ္မွ် ႏွစ္သက္၍ မရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေလး အတြင္းတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ၾကာသပေတးေန႔ႏွင့္ ခရမ္းေရာင္တို႔ အစစ အရာရာမွာ လိုုက္ဖက္ညီသည္၊ ၾကာသပေတးကို ခ်စ္လွ်င္ ခရမ္းေရာင္ကိုပါ တတြဲတည္း ခ်စ္ခင္သင့္သည္ဟု ဆိုလာခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ထိုအဆိုကို မွန္၏ မမွန္၏ ျငင္းခ်က္မထုတ္ေသးမီ ခရမ္းေရာင္ကို အနီးကပ္ေလ့လာဖို႔ လိုသည္ပဲ ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ခရမ္းေရာင္ကို အရင္ ေလ့လာခဲ့သည္။ ခရမ္းေရာင္အေၾကာင္းကို ဖတ္ရွဳေလ့လာမိသေလာက္ ေျပာျပရေသာ္ ခရမ္းေရာင္သည္ အနီႏွင့္ အျပာတိုု႔၏ ေပါင္းစပ္မွဳ ရလာဒ္တစ္ခုု ျဖစ္သည္။ ခရမ္းေရာင္သည္ တရားမွ်တျခင္းကိုု ေဖၚေဆာင္သည္။ ခရမ္းေရာင္သည္ စိတ္ႏွလံုုး ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္မွဳကိုု ကိုုယ္စားျပဳသည္။ ခရမ္းေရာင္သည္ သစၥာတရား၏ ျပယုုဒ္တစ္ခုု ျဖစ္သည္။ ခရမ္းေရာင္ကိုု ကေလးသူငယ္မ်ားကလည္း ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ကေလးတိုု႔ခ်စ္ေသာ ဝဝဖိုုင့္ဖိုုင့္ ဘာနီအရုုပ္သည္ ခရမ္းေရာင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္အလက္မ်ားအျပင္ နာမည္ေက်ာ္ လာဗင္ဒါမ်ားသည္ ခရမ္းေရာင္၊ မၾကာေသးမီက ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ က်ဴးလစ္ပန္းတစ္ခ်ိဳ႔သည္ - အံ့ၾသဖြယ္ရာ - ခရမ္းေရာင္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အိမ္ခန္းေရွ႔တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ေအာခစ္ပန္းအိုးထဲတြင္ ပြင့္အာေနေသာ ပန္းမ်ားသည္ ခရမ္းေရာင္၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္၊ အနားမွ လွစ္ကနဲ ျဖတ္ေျပးသြားေသာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္၏ ဂါ၀န္သည္ ခရမ္းေရာင္၊ ေခါင္းတစ္ျခမ္းကိုက္ ေ၀ဒနာခံစားရတိုင္း မလႊဲမေရွာင္သာ ေသာက္သံုးေနရေသာ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးကဒ္မွ ေဆးလံုးမ်ားသည္ ခရမ္းေရာင္၊ ဆိုးေနမက်ေသာေၾကာင့္ မွန္တင္ခံုအံဆြဲေအာက္ေျခ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ကပ္ေနေသာ ႏွဳတ္ခမ္းနီဗူးသည္ ခရမ္းေရာင္၊ လက္ေဆာင္ရထားျပီး မေဖါက္ရေသးေသာ Bvlgari Omnia ေရေမႊးဗူးႏွင့္ Coach တံဆိပ္ မ်က္မွန္ကိုင္းကေလးသည္ ခရမ္းေရာင္၊ သူငယ္ခ်င္း ၀ယ္လာေပးေသာ ဂ်က္ကက္ကေလးသည္ ခရမ္းေရာင္၊ ဘာေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္ ၀ယ္ယူခဲ့မွန္းမသိ၊ ၀ယ္ထားျပီး မေရးျဖစ္ေသးေသာ အသစ္စက္စက္ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း၏ ကိုယ္ထည္သည္ ခရမ္းေရာင္…

ဤသို႔ျဖင့္ ခရမ္းေရာင္ကို ကိုယ္ႏွင့္အနီးအနား ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ အမွတ္မထင္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ထိုမွ်သာမက အဆိုေတာ္ မင္းသား၏ ခရမ္းေရာင္မိုး၊ ခရမ္းျပာ အိပ္မက္၊ ေ၀းခဲ့ျပီ ပန္းးခရမ္းျပာေရ… တစ္ခါတရံမွာ အိပ္မက္လို…ဟူေသာ သီခ်င္းစာသား၊ ကာကြယ္ရန္လိုအပ္ေသာ ခရမ္းလြန္ေရာင္ျခည္၊ ယုတ္စြအဆံုး ေရခဲေသတၱာထဲမွ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားထားေသာ အကန္႔ငယ္ထဲမွေန၍ ကိုယ့္ကို ေလွာင္ေျပာင္ဟန္အျပည့္ျဖင့္ လွဲေလ်ာင္းေနေသာ ခရမ္းသီးတစ္လံုး… ဘုရားေရ… မယံုႏိုင္စရာ၊ ကိုယ္ မႏွစ္သက္လွေသာ ခရမ္းေရာင္က သည္မွ် ထင္ရွားေနတာပါလား။ ထို႔အျပင္ ၀ီကီပီးဒိယ အဆိုအရ အႏုုပညာျမတ္ႏိုုးသူ အမ်ားစု၏ အေလးထား အေရးေပးမွဳကိုု ခံရေသာအေရာင္မွာလည္း ခရမ္းေရာင္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု သိလိုက္ရေသာအခါ ဦးေခါင္းတစ္ခုလံုး အဆမတန္ၾကီးသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ အေတာ္အစြမ္းရွိကာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားေသာ ခရမ္းေရာင္ပါေပ။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ထိုခရမ္းေရာင္သည္ ကိုယ္ခ်စ္လွစြာေသာ ၾကာသပေတးေန႔ကိုု ကိုုယ္စားျပဳေနျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ကိုယ္ခ်စ္ေသာ ၾကာသပေတးေန႔မွာမူ ခရမ္းေရာင္ကဲ့သို႔မဟုတ္။ ပကတိ ျဖဴစင္ ရိုးသားကာ ရွင္းလင္းလွသည္။ ကိုယ္ထင္ ကုတင္ေရႊနန္း မဟုတ္ပါလား။ ေျပာရလွ်င္ ေသာၾကာေန႔ မေရာက္မခ်င္းသည္ ၾကာသပေတးေန႔ပင္ ျဖစ္သည္။ (သည္စကားကို - ဟမ္ - လိုသူမ်ား- ဟမ္ - ႏိုင္ပါသည္)။ ၾကာသပေတးေန႔သည္ တနဂၤေႏြမွ စတင္ေရတြက္လွ်င္ စတုတၳေျမာက္ေန႔ ျဖစ္ေသာ္လည္း စေနေန႔႔မွ စတင္ ေရတြက္ပါမူ ပဥၥမေျမာက္ေန႔သာ ျဖစ္သည္။ ျပကၡဒိန္ေပၚတြင္ အကြက္ခ် ေရတြက္သည့္ေန႔အေပၚ မူတည္၍ ေျပာင္းလဲေရြ႕လ်ားတတ္ေသာေန႔ ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ၾကာသပေတးေန႔သည္ ပါးနီေျပေျပေလး ျခယ္သထားေသာ မိန္းမပ်ိဳကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ လွပလန္းဆန္းေနတတ္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔၊ ထို႔အတူ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ အစဥ္ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္သည္။ ၾကာသပေတးေန႔သသည္ ႏို႔ဆီမ်ားမ်ားထည့္ကာ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းတပ္ထားေသာ ေကာ္ဖီခြက္တစ္ခြက္၏ မေမႊရေသးေသာ သစ္လြင္မွဳႏွင့္ ဆင္တူသလို အႏွစ္မေပါက္ေသးေသာ ၾကက္ဥေၾကာ္ ၀ိုင္း၀ိုင္းကေလးႏွင့္လည္း တူေသးသည္။ ဆရာၾကီး ဂြ်န္စတိန္းဘက္ခ္ ေရးသားခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားအနက္ ခ်ိဳေသာ ၾကသပေတးေန႔ဟူေသာ စာအုပ္မွာ အလြန္နာမည္ေက်ာ္ခဲ့သည္ကို ျပန္သတိရမိသည္။

ထို႔အျပင္ လွပေအးခ်မ္းေသာ ၾကာသပေတးေန႔ နံနက္ခင္းတြင္ ပါးေဖါင္းေဖါင္းႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလွေသာ သားကေလးတစ္ေယာက္ကို လူ႔ေလာကထဲသို႔ေခၚေဆာင္လာခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ အေရးအပါဆံုး တစ္ဦးတည္းေသာသားကေလးသည္ ၾကာသပေတးသား၊ အဓိပတိဖြား ျဖစ္သည္ဟူေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ႏွင့္ပင္ ကိုယ္ ၾကာသပေတးကို အျပည့္အ၀ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းရန္ မလံုေလာက္ေသးဘူးလား။ ခရမ္းေရာင္ကို မခ်စ္ေသာ္လည္း ၾကာသပေတးေန႔ကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ခ်စ္ခင္စံုမက္ခြင့္ေတာ့ျဖင့္ ရွိႏိုင္သည္ မဟုတ္ဘူးလား။

ေျပာရလွ်င္ ၾကာသပေတးေန႔အတြက္ ေရးထားခဲ့ေသာ သည္မွတ္စုကို ၾကာသပေတးေန႔တြင္ အျပီးသတ္မည္ဟု မွန္းထားခဲ့သည္မွာ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ၾကာသပေတးေန႔ေပါင္း မ်ားစြာကတည္းက ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၾကာသပေတးေန႔ႏွင့္အတူ ခရမ္းေရာင္အေၾကာင္းက တတြဲတြဲ(သို႔မဟုတ္) ကန္႔လန္႔ ကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ စာမွာ အဆံုးသတ္၍ မရႏိုင္ခဲ့ေခ်။ ျဖတ္သန္း ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ ၾကာသပေတးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာမွာ သည္မွတ္စုကို ဆက္ေရး၍လည္း မရ၊အဆံုးသတ္ဖို႔ ဆိုတာ ေ၀းလွသည္။ သည္လိုႏွင့္ တစ္ပတ္ျပီး တစ္ပတ္ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာခဲ့သည္။ အသစ္ အသစ္ေသာ ေန႔စြဲမ်ား၏ ေနာက္တြင္ မ်ားစြာေသာ ၾကာသပေတးေန႔တို႔ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႔စြာ က်န္ေနရစ္ခဲ့သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို မိတ္ေဆြတစ္ဦးကို ေျပာျပမိေသာအခါ သူက ျပန္ေျပာသည္။ ဘာမွ စိတ္မပူ့ပါနဲ႔ မင္းဘ၀မွာ ေနာက္ထပ္ ၾကာသပေတးေန႔ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးတာပဲ… တဲ့။ ၾကည့္ပါအံုး… ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ သိပ္ဟုတ္တာပဲ… ဘ၀မွာ ကိုယ့္ထံကို ေရာက္လာဦးမည့္ ၾကာသပေတးေန႔ေပါင္း မ်ားစြာ က်န္ေန / ရွိေနလိမ့္ဦးမည္ ဆိုသည္ကို အစက ဘာေၾကာင့္မ်ား မေတြးမိတာပါလိမ့္။
ျပီးေတာ့ သူက ေျပာေသးသည္။ ၾကာသပေတးေန႔ကို ခ်စ္သလို မင္း မႏွစ္သက္တဲ့ ခရမ္းေရာင္အေပၚမွာလည္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္၊ သက္ေတာင့္သက္သာ သေဘာထားၾကည့္လိုက္ပါ၊ မၾကာခင္ ခရမ္းေရာင္နဲ႔ အဆင္တေျပ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္… တဲ့။ သူ႔ေျပာစကားကိုသေဘာက်၊ မ်က္စိစံုမွိတ္ကာ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး လိုက္နာ ယံုၾကည္ပစ္လိုက္သည္။

ထိုယံုၾကည္မွဳႏွင့္အတူ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မွဳမ်ားတြင္ ေပ်ာ္၀င္လာရင္း ၾကာသပေတးေန႔ႏွင့္ သူ၏ သေကၤတ ခရမ္းေရာင္ကိုပါ တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္လို ခ်စ္ခင္စိတ္တို႔ ၀င္လာခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ခရမ္းေရာင္အဆင္းရွိ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို ႏွစ္ျခိဳက္ခံုမင္စ ျပဳလာခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ခရမ္းေရာင္ အ၀တ္မ်ားကို တကူးတက ရွာေဖြ၀ယ္ယူစ ျပဳလာသည္။ ေမေမ ယူလာေပးေသာခရမ္းဆြဲ ရင္ထိုးကေလးကို ရွပ္ေကာ္လာ အဖ်ားေလးတြင္ မရဲတရဲ ခ်ိတ္တြယ္စ ျပဳလာသည္။ ထို႔အျပင္ခရမ္းေရာင္ လာဗင္ဒါခင္းမ်ား ရွိရာဆီသို႔ ခရီးဆန္႔ျဖစ္ခဲ့သည္။ ခရမ္းေရာင္ က်ဴးလစ္ပန္းမ်ားကို ႏွစ္လိုစြာ ဓါတ္ပံုရိုက္ကာ မၾကာခဏလည္း ျပန္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ခရမ္းေရာင္ Bvlgari Omnia ေရေမႊးဗူးကို ေဖါက္ကာ ဆြတ္ျဖန္းစ ျပဳလာသည္။ ပန္းခရမ္းျပာ ေဗဒါလည္း ကမ္းစပ္နားမွာ ျငိတြယ္… နန္းတံတားျဖဴ ေနရာေလး ေတးသံလႊမ္းေစကြယ္… ဟူေသာ သီခ်င္းစာသားကို မၾကာခဏ တီးတိုး သီဆိုတတ္လာသည္။ ေက်နပ္စရာ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္မွဳသည္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပို၍ အေရးပါသည္ပဲ။

အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ သည္လို ၾကာသပေတးေန႔မ်ိဳးတြင္ ရွပ္လက္တို/လက္ရွည္ ခရမ္းေရာင္မ်ားကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အေရာင္ရင့္ရင့္ႏွင့္ တြဲဖက္ ၀တ္ဆင္ထားျပီး၊ ခရမ္းေရာင္ အသံုးအေဆာင္မ်ား ဟိုနားတစ္စ ဒီနားတစ္စ တပ္ဆင္ ကိုင္ေဆာင္ကာ ျပံဳးရယ္ခ်ိဳျမ၊ သက္ေတာင့္သက္သာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ပါက အမ်ားၾကီး မေတြးပါႏွင့္၊ စိတ္ကူးမလြဲပါႏွင့္။ သက္ေ၀ ဟု သာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး လွမ္းေခၚလိုက္ပါ။ ကိုယ့္အိတ္ကေလးထဲမွာ အသင့္ယူေဆာင္လာေသာ ခရမ္းေရာင္ က်ဴးလစ္ပန္းတစ္ပြင့္ (သို႔မဟုတ္) ခရမ္းေရာင္ လာဗင္းဒါးပန္းေျခာက္တစ္ခက္ႏွင့့္အတူ ခရမ္းေရာင္စကၠဴျဖင့္ ထုတ္ပိုးထားသာ ကက္ဗ်ဴရီ ေခ်ာကလက္တစ္ျပားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ သင္ ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။

(၃ ဇူလိုင္ ၂၀၁၄)

ခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူမ်ား သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မွဳတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ ေပ်ာ္၀င္စီးေမ်ာႏိုင္ပါေစ။

ကြ်န္မ သိတဲ့ ပညာေရး

ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ေတြမွာ ေကာင္းတာနဲ႔ ဆိုးတာ အစဥ္အျမဲ ဒြန္႔တြဲေနလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ေကာင္းကြက္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိႏိုင္သလို ကြ်န္မတို႔ မျမင္လိုက္တဲ့ လစ္ဟာေနတဲ့ အခ်က္ေတြလည္း ရွိေနမွာမလြဲပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္မွာ ကြ်န္မ လက္ရွိ ေနထိုင္ေနတဲ့ စကာၤပူႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္မႏွစ္သက္မိတဲ့ ေကာင္းကြက္ကေလး တစ္ခု ဆိုပါေတာ့…

ေျပာရရင္ စကာၤပူရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ကို ၾကိဳက္တဲ့မိဘေတြ ရွိသလို ကေလးအတြက္ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားလြန္းတယ္ ကေလးေရာ မိဘပါ ပင္ပန္းရတယ္ဆိုျပီး မႏွစ္သက္တဲ့ မိဘေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာလည္း ဘယ္သူ႔ဖက္ကမွ မမွားပါဘူး…။ စာလိုက္ႏိုင္တဲ့ကေလးေတြအတြက္ တစ္တန္းျပီး တစ္တန္း သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖတ္ေက်ာ္သြားႏိုင္ေပမဲ့ စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ ကေလးနဲ႔ မိဘေတြဟာ စိတ္ေရာ လူေရာ ပင္ပန္းၾကရပါတယ္။ ဒါကလည္း ဒီစကာၤပူႏိုင္ငံမွာမွ မဟုတ္… ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသမွာမဆို ၾကံဳေတြ႔ရမဲ့ အေျခခံသေဘာတရားပါ။

ကြ်န္မ သားကို စကာၤပူမွာ Kindergarten 1 ကေန စျပီး ေက်ာင္းထားခဲ့ပါတယ္။ Kindergarten ႏွစ္တန္း (K1 & K2) ၊ Primary ေျခာက္တန္း (Primary 1 to Primary 6) နဲ႔ အခုဆို Secondary မွာ သံုးတန္း (Secondary 1, 2 3) တက္ျပီးပါျပီ…။ ဒီႏွစ္ Secondary 4 စ တက္ပါတယ္။ သားအတြက္ကေတာ့ တစ္တန္းျပီး တစ္တန္းကို ေအးေအးသက္သာပဲ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အင္မတန္ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း ကြ်န္မ လိုခ်င္သလို (သို႔) ကြ်န္မ လိုခ်င္သေလာက္ ဖိဖိစီးစီးနဲ႔ အားထုတ္ ၾကိဳးစားတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေယာက်္ားေလးပီပီ သက္ေတာင့္သက္သာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အရာရာမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးပါပဲ။ အတန္းထဲမွာ အေတာ္ဆံုး ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း စာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္စုထဲေတာ့ ႏွစ္တိုင္း ပါခဲ့ပါတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း ကြ်န္မ ေနာင္တရမိပါတယ္။ သူ႔ဘ၀မွာ ပညာသင္ရမဲ့ ႏွစ္ေတြ ေတာ္ေတာ္က်န္ေသးတာေၾကာင့္ အတန္းငယ္တုန္းမွာ သက္သက္သာသာ ေနပါေစဆိုျပီး လႊတ္ထားခဲ့တာ၊ အျခားေသာ မိဘေတြလို စာမွ စာ… တစာစာ အတင္း မတြန္းခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ကေလးက ေပါ့ေပါ့ေလး ေနတာ အက်င့္ပါသြားေလသလားပါပဲ။

ေျပာျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကို စပါ့မယ္။
ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က သား Secondary 3 တက္ရပါတယ္။ Secondary 1 နဲ႔ Secondary 2 ႏွစ္တန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပါ့ပါးပါတယ္။ စာေတြလည္း သိပ္မမ်ား၊ သိပ္လည္း မခက္ပါဘူး။ က်ဴရွင္လည္း မလိုခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ Secondary 3 ေရာက္လာပါတယ္။ ကိုယ္ အထူးျပဳခ်င္တဲ့ ဘာသာေတြ ေရြးရပါတယ္။ မလိုခ်င္တာေတြလည္း ျဖဳတ္ခဲ့လို႔ရပါတယ္။ သားကေတာ့ ဆရာ၀န္လုပ္ရမွာစိုးလို႔ ထင္ပါရဲ႕ Biology နဲ႔ Geography ႏွစ္ဘာသာ ျဖဳတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ ေလ့လာက်က္မွတ္ရမွာမို႔ သူ ဆႏၵရွိတဲ့ ဘာသာကို ယူေစျပီး မလိုခ်င္တာကို ခ်န္ထားခြင့္ ေပးရပါတယ္။ သူတို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးကိုယ္တိုင္က ကေလးေတြ ဘာသာေရြးခါနီးမွာ မိဘေတြ အားလံုးကို ေခၚျပီး ကေလး စိတ္တိုင္းက် ဘာသာေရြးပါေစ… မိဘေတြက တားဆီးတာ.. ကိုယ့္ စိတ္ၾကိဳက္ အာဏာသံုးျပီး ေရြးခိုင္းေစတာမ်ိဳး မလုပ္ဖို႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မွာၾကားပါတယ္။ မိခင္တစ္ေယာက္ပီပီ Biology ကို ျဖဳတ္လိုက္တာ သိပ္မႏွစ္သက္လွေပမဲ့ Maths ကို မယူမေနရ တစ္ဘာသာအျပင္ ေနာက္တစ္ဘာသာ ျဖစ္တဲ့ Advanced Maths ကို သားေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့အတြက္ ကြ်န္မ ေက်နပ္လိုက္ပါတယ္။

Secondary 3 ရဲ႕ ပထမ တစ္လ ႏွစ္လ ကေတာ့ သူတို႔အေခၚ (Honeymoon Period) တကယ့္ကို ပ်ားရည္ဆမ္း ကာလေတြပါ။ အတန္းအသစ္၊ ဘာသာရပ္ အသစ္၊ ဆရာ ဆရာမ အသစ္ေတြနဲ႔ Orientation လုပ္ရတာ၊ Overseas Trip ေတြ သြားရတာ၊ ျပန္လာေတာ့လည္း အဲဒီခရီးေတြက ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းခ်တဲ့ ရန္ပံုေငြေစ်းေရာင္းပြဲေတြ ျပင္ဆင္ရ စီစဥ္ရနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ Mid Term Test ကို ေရာက္လာပါတယ္။ သင္ရိုးအသစ္ေတြနဲ႔ သိပ္အသားမက်ေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အရင္ႏွစ္ေတြကလိုပဲ ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ ေနခဲ့တာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ အဲဒီ စာေမးပြဲမွာ Maths ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ Physics မွာ သားဟာ ေအာင္မွတ္ပဲ ရပါတယ္။ သူတို႔ Secondary 3 Cohort တစ္ခုလံုး အမွတ္နည္းၾကတယ္၊ က်တဲ့သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပဲ ဆိုေပမဲ့ သူ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တေလ်ာက္မွာ တစ္ခါမွ အဲဒီေလာက္ အမွတ္မနည္းဖူးတာေၾကာင့္ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး အဲဒီစာေမးပြဲက အမွတ္ေတြက ႏွစ္ကုန္မွာ ေျဖရမဲ့ အတန္းတင္စာေမးပြဲၾကီးမွာ ၃၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း ယူမွာပါ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာျပရရင္ ဒီမွာက တစ္တန္းကို စာေမးပြဲ သံုးၾကိမ္စစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ Mid Term စာေမးပြဲက အမွတ္ ရဲ႕ ၃၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း၊ ေနာက္ ႏွစ္လေလာက္အၾကာမွာ တစ္ၾကိမ္ စစ္တဲ့ စာေမးပြဲနဲ႔ Course Work ႏွစ္ခုေပါင္း ရမွတ္ရဲ႕ ၂၀ ရာခိုင္ႏွဳန္နဲ႔ စာေမးပြဲၾကီးက ရမွတ္ရဲ႕ ၅၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းကို အခ်ိဳးက် တြက္ျပီး အတန္းတင္ေပးတဲ့ စနစ္ပါ။

ဒီေတာ့ Mid Term မွာ သံုးဘာသာ အမွတ္နည္းတဲ့ သား စိတ္ပူတာလည္း မဆန္းပါဘူး။ ကြ်န္မကေတာ့ သား အမွတ္ေတြအတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ေလ်ာ့ျပီး ဆူဆူပူပူ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ အတန္းၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် စာေမးပြဲေတြဟာ အရင္ကလို ေပါ့ေပါ့ေလး သေဘာထားလို႔ မရေတာ့ေၾကာင္း သား နားလည္ေအာင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲေျပာျပျပီး ေနာက္ကို ဒီ့ထက္ပိုၾကိဳးစားဖို႔နဲ႔ က်ဴရွင္လိုရင္ စီစဥ္ေပးမယ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မကသာ အျပစ္မတင္ပဲ အဲဒီလို ေအးေအးသက္သာ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ သူတို႔ေက်ာင္းက သူတို႔ကို အျပစ္ေပးပါတယ္။ သူတို႔ အျပစ္ေပးပံုက ဒီလိုပါ။

သူတို႔ေက်ာင္းက သူ႔လိုပဲ အမွတ္နည္းသြားတဲ့ကေလးေတြ အားလံုး သူတို႔ အမွတ္နည္းတဲ့ဘာသာရပ္ တစ္ခုခ်င္းစီအတြက္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ဆရာ ဆရာမေတြဆီကို စာေရးရပါတယ္။ ဘယ္လိုေရးရတာလဲ ဆိုေတာ့… သူတို႔ဟာ ဒီဘာသာမွာ ေကာင္းေကာင္းမၾကိဳးစားခဲ့လို႔ အခုလို အမွတ္ေတြ နည္းခဲ့တယ္၊ ေနာက္ စာေမးပြဲမွာ အခုလို အမွတ္မနည္းေအာင္ ဘယ္လိုေတြ ျပင္ဆင္ပါ့မယ္၊ ဘယ္လိုေတြ ေလ့လာပါ့မယ္၊ ဘယ္လိုေတြ ၾကိဳးစားအားထုတ္ပါ့မယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ ထုတ္ေဖၚ ေျပာဆိုျပျပီး ကိုယ္တိုင္ ၀န္ခံခ်က္ေရးရတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီလို ေရးျပီးတဲ့အခါမွာလည္း ေအာက္မွာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ကတိျပဳတဲ့ အေနနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးရပါတယ္။ သားက သံုးဘာသာ အမွတ္နည္းေတာ့ သံုးရြက္ ေရးရတာေပါ့။ သားက အဲဒီစာေတြ ေရးျပီး ခပ္မွိန္မွိန္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔႔ ကြ်န္မကို လာျပပါတယ္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္မက ဘာမွန္းမသိပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဘာေတြပါလိမ့္… လို႔ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။ ေနာက္မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သေဘာေပါက္ျပီး ျပံဳးႏိုင္လာပါတယ္။

ၾကည့္ပါအံုး… ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးကို လူၾကီးတစ္ေယာက္လို သေဘာထားျပီး သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ ေလ့လာဆန္းစစ္ခိုင္းတာ၊ ပါးပါးေလးနဲ႔ ၀န္ခံကတိျပဳျပီး ခ်ဳပ္ကိုင္လိုက္တာ၊ ေနာက္ကို ဒီလို မျဖစ္ရေအာင္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ သိဖို႔ အတြက္ ေပးလိုက္တဲ့ အျပစ္က ဘယ္ေလာက္ ပညာသားပါျပီး လွပသလဲ လို႔။ အရြြယ္ေရာက္စျပဳလာျပီျဖစ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ၾကိမ္းေမာင္း မာန္မဲတာေတြ၊ ဆူဆူပူပူေတြ လုပ္ျပီး အတင္းအက်ပ္ ေစခိုင္းတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ထိေရာက္တဲ့ အျပစ္ေပးနည္းေလးမို႔ ကြ်န္မ တကယ္ပဲ သေဘာက်မိပါတယ္။

လူတစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ အဓိကက်တာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ္ ဘာလဲ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔၊ ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ ကိုယ့္ေနရာကို ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔၊ ကိုယ္ ဘာလိုအပ္တယ္ ကိုုယ္ ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔၊ ကိုယ့္ေရွ႕ခရီးကို ဘယ္လိုဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္၊ ဒီအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ျပင္ဆင္မွဳေတြ၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳေတြ ျပဳလုပ္ရမယ္၊ ဘာေတြေဆာင္လို႔ ဘာေတြေရွာင္ရမယ္ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သိဖို႔က မရွိမျဖစ္ အေရးၾကီးတာပါ။ အဲဒီလိုေတြ သိနားလည္ေစဖို႔အတြက္ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ အေျခခံ နည္းစနစ္တစ္ခု၊ ဘ၀နဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ မေျပာပေလာက္တဲ့ကိစၥ ခပ္ေသးေသးတစ္ခုသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကေလးေတြရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးနဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ႕ အသိစိတ္ဓါတ္ကို အလင္းဖြင့္ေပးတဲ့ အေၾကာင္းေလး၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ စိတ္ထဲ တကယ္ ႏွစ္ျခိဳက္ သေဘာက်မိတာေလးမို႔ သိသိမွတ္မွတ္ထားျပီး ဒီစာကို ေရးပါတယ္။

သက္ေ၀
၅ မတ္ ၂၀၁၄

(100% Magazine Volume 1, No. 2 တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္)

ကၾကိဳးႏွစ္ဆယ့္တစ္

ဘေလာ့ဂါ အိန္ဂ်ယ္လွိဳင္ ဒုတိယေျမာက္ စီစဥ္ထုတ္ေဝ တဲ့ ကၾကိဳးနွစ္ဆယ့္တစ္ (အြန္လိုင္းရသဝတၳဳတိုမ်ား စုစည္းမႈ) စာအုပ္ေလးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။

ကၾကိဳးႏွစ္ဆယ့္တစ္ မွာ ကြ်န္မအပါအ၀င္ စာေရးသူ ဘေလာ့ဂါ (၂၁) ဦး ပါဝင္ ေရးသား ထားျပီး AMK Creation က လွပေသသပ္စြာ ဖန္တီးေပးထားပါတယ္။ အနုပညာပန္းမ်ား ျခံရံထားတဲ့ စာေရးသူ ေမာင္နွမမ်ားရဲ႕ နွလံုးသား ပဲ့တင္သံမ်ားနဲ႔အတူ ဘဝ ရသ အစစ္မ်ားကို ခံစားၾကရမယ္ ဆိုတာ ယံုၾကည္တယ္လို႔ စီစဥ္သူ ညီမ အိန္ဂ်ယ္က ေျပာျပပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးမွာ ကြ်န္မ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ ပါပါတယ္။ ၀တၳဳေလး နာမည္က ေမ့ေလ်ာ့ခံ… ပါ။
ဘ၀မွာ ကိုယ့္ အတၱနဲ႔ ကိုယ့္ဆႏၵေတြကို ေရွ႔တန္းမတင္ပဲ အခါမ်ားစြာမွာ ႏွဳတ္ဆိတ္၊ ျမိဳသိပ္ျပီး ထိန္းခ်ဳပ္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳ၊ သဘာ၀နဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကို ပတ္၀န္းက်င္က နားမလည္ႏိုင္၊ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ လွ်စ္လွ်ဴရွဳခံ၊ ေမ့ေလ်ာ့ခံရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၊ မိန္းမ သဘာ၀နဲ႔ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ေတြကို တြန္းလွန္ခ်င္ေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာ သူဟာ အမ်ားနည္းတူ မိန္းမပီသျပီး စိတ္ႏွလံုး ေႏြးေထြး ႏူးညံ့တဲ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ နားလည္လက္ခံလိုက္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပီျပင္ေအာင္ ပံုေဖၚေရးဖြဲ႔ထားပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကို ေမလ ၇ ရက္ေန႔ မွာ စတင္ထုတ္ေ၀မွာျဖစ္ျပီး ေမလ ၈ ရက္မွာ ျမန္မာ့ေခတ္က တာ၀န္ယူ ျဖန္႔ခ်ီမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွာ Ocean ၊ Lion City ၊ Taw Win, Asia Light စတဲ့ ေနရာမ်ားမွာ ၀ယ္ယူႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ မႏၱေလး၊ ေတာင္ႀကီး၊ ေမာ္လၿမိဳင္၊ ေနျပည္ေတာ္ စတဲ့ ျမိဳ႔မ်ားကိုေတာ့ ေနာက္ ၅ ရက္ေလာက္ေနရင္ ေရာက္ရွိႏိုင္မယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြအားလံုး "မိုင္တိုင္ႏွစ္ဆယ္" တုန္းကလိုပဲ "ကၾကိဳးနွစ္ဆယ့္တစ္" ကုိလည္း လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ အားေပးၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၅)

စြယ္ေတာ္ဖူးျပီး အျပန္မွာ မေန႔က ဆိုုင္ေလးမွာပဲ မနက္စာ ဝင္စားၾကပါတယ္။ ထံုုးစံအတိုုင္း နံျပား၊ ပလာတာ၊ တိုုရွည္ နဲ႔ ၾကက္သား အာလူးဟင္း၊ ဘာေခၚမွန္းမသိတဲ့ ပလာတာ ႏုုတ္ႏုုတ္စင္းေၾကာ္။ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒါေတြ မစားတတ္တာမိုု႔ ဘယာေၾကာ္နဲ႔ ကမာၻ႔အခ်ိဳဆံုုး လဖက္ရည္ကိုု ေသာက္ႏိုုင္သေလာက္ ေသာက္ျပီး ခဏျပန္နားၾကပါတယ္။ နားျပီးရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုုရား ေျခေတာ္ရာ ခ်န္ခဲ့တဲ့ ဘုုရားကိုုဖူးဖိုု႔ ဟိုုး ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေလးကိုု သြားၾကမယ္လိုု႔ ဆိုုပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ေတာင္ေပၚ ဆိုုတဲ့အသံၾကားတာနဲ႔ အလိုုလိုု ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ေျမျပန္႔နဲ႔မတူ သိသိသာသာ ကြဲျပားျခားနားစြာ လွပတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြရယ္၊ လင္းလက္တဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ေအးစိမ့္စိမ့္ေလး ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ရာသီဥတုုရယ္၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မခ်စ္တဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔ အနီးကပ္ ဆံုုေတြ႔ရတတ္တဲ့ အဲဒီ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေတြဟာ ကြ်န္မရဲ႕ All time favourite ေတြပါ။

ဒါေတြကေတာ့ ေတာင္ေပၚအတက္ လမ္းကေလးေတြပါ။

ေႏြဦးက ေျခာက္ေသြ႔သလိုု ထင္ရေပမဲ့ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ေတာ့ သိပ္လွေနတာပါပဲ။

ဒါကေတာ့ ျမတ္စြာဘုုရား ေျခေတာ္ရာ ခ်န္ခဲ့တဲ့ ဘုုရား လိုု႔ သိရပါတယ္။ ေနသိပ္ပူေတာ့ အၾကာၾကီးထိုုင္မဖူးႏိုုင္ခဲ့ပါဘူး။ လူတစ္စုုကေတာ့ ေစတီကိုု ထံုုးသကၤန္း အသစ္ ကပ္လွဴေနၾကတာကိုု ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ (ပံုုထဲမွာ ၾကည့္ရင္ ေသးေသးေလး ျမင္ႏိုုင္ပါတယ္) ဒီေလာက္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူတဲ့ေနေရာင္ေအာက္မွာ ထံုုးသကၤန္းလွဴေနၾကသူေတြရဲ႕ သဒၺါတရားနဲ႔ သူတိုု႔ရဲ႕ ကုုသိုုလ္ေတြအတြက္ သာဓုုသံုုးၾကိမ္ ေခၚမိပါတယ္။ 

ဗစ္တိုုးရီးယား ေရကာတာပါ။ သီရိလကာၤႏိုုင္ငံရဲ႕ အၾကီးဆံုုး ေရကာတာ တစ္ခုုျဖစ္ျပီး ႏိုုင္ငံအတြက္ ေရအားလွ်ပ္စစ္ အမ်ားဆံုုး ထုုတ္ေပးတဲ့ ေရကာတာၾကီးပါ။ အဲဒီကိုုေရာက္ေတာ့ ညေန သံုုးနာရီခြဲ… ေနသိပ္ပူေနလိုု႔ ကားေပၚက မဆင္းေတာ့ပဲ လွမ္းရိုုက္လိုုက္တဲ့ပံုုေတြပါ။

မနက္ကလည္း အေစာၾကီးထခဲ့ရတာမိုု႔ လူၾကီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနၾကျပီ။ ဒီေတာ့ ဘုုရားဖူးျပီး ျပန္နားၾကမယ္လိုု႔ စီစဥ္လိုုက္ပါတယ္။ ဒါ အျပန္လမ္းပါ။ ေတာင္ေတြကိုု ေကြ႔ကာ ပတ္ကာ ေဖါက္ထားတဲ့ လမ္းေတြေပမဲ့ ကားေမာင္းသူက ကြ်မ္းက်င္ျပီး စိတ္ရွည္ေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် နဲ႔ သက္ေတာင့္သက္သာ စီးလိုု႔ရခဲ့ပါတယ္။ 

ေဗာဓိေညာင္ပင္ရဲ႕ ေႏြဦးအလွ၊ ေညာင္ရြက္ေလးေတြ ေလထဲမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္ လွဳပ္ခတ္ေနတာကိုု ၾကည့္ျပီး ဆည္းလည္းလွိဳက္သံကိုု သတိရမိပါတယ္။

ေတာင္ေပၚကအဆင္း အျပန္လမ္းမွာ ခဏနားရင္း အေအးတိုု႔ သစ္သီးတိုု႔ အျပင္ လွမ္းေတြ႔ေနရတဲ့ ေျပာင္းခင္းထဲက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခ်ိဳးထားတဲ့ ေျပာင္းဖူးေတြကိုု မီးဖိုုျပီး ခ်က္ခ်င္း ျပဳတ္ေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္ေလးတစ္ဆိုုင္မွာ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ ဝင္စားၾကေသးတယ္။ သူတိုု႔က ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ကိုု မစားခင္မွာ ဆားရည္ထဲကိုု စိမ္ေပးတယ္။ ဒီမွာစားရတဲ့ Sweet Corn ေတြလိုု မခ်ိဳေသာ္လည္း သဘာဝအတိုုင္း လတ္ဆတ္တာမိုု႔ စားလိုု႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါကေတာ့ အဲဒီ ဆိုုင္ေဘးမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ စပါးခင္းေလးပါ။ စပါးပင္ကိုု နီးနီးကပ္ကပ္ မေတြ႔မျမင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု ၾကာေနျပီမိုု႔ အခုုလိုုေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာျပီး ဓါတ္ပံုု ရိုုက္ခဲ့ပါတယ္။ 

ဒါကေတာ့ ကႏၵီျမိဳ႔ထဲကိုု ျပန္ဝင္လာတဲ့ လမ္းမၾကီးပါ။ ဟိုုးေတာင္ေပၚမွာ ထံုုးသကၤန္းနဲ႔ ရုုပ္ပြားေတာ္ၾကီးတစ္ဆူကိုု လွမ္းျပီး ဖူးေမွ်ာ္ႏိုုင္ပါတယ္။

တိမ္ေတြက သိပ္လွတာပဲလိုု႔ ကိုုယ္ေျပာရင္ မင္း ယံုုလိုုက္ပါ။ (တိမ္နဲ႔ ခ်ည္တဲ့ၾကိဳး - ဂ်ဴး)

မနက္ျဖန္က်ရင္ လဖက္ခင္းေတြရွိတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႔ကိုု သြားလည္ပါအံုုးမယ္။ အဲဒီဖက္မွာ လဖက္ခင္းေတြအျပင္ Little England ဆိုုတဲ့ ေနရာေလးရယ္၊ မယ္သီတာကိုု ဒႆဂီရိ က ခိုုးယူလာျပီး ဖြက္ထားခဲ့တဲ့ေနရာရယ္ကိုုပါ သြားၾကဖိုု႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ အတူတူ လိုုက္လည္ၾကပါအံုုးေနာ္…။



- ၂၀၁၅ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ Living Fashion Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္

Thanks Note - ကြ်န္မ အရင္ပိုု႔စ္ေတြမွာ Kandy ဆိုုတဲ့ ျမိဳ႕နာမည္ကိုု ကန္ဒီလိုု႔ပဲ ေရးေနခဲ့မိတာ။ တေန႔ကမွ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က စာလံုုးေပါင္းအမွန္က ကႏၵီ ျဖစ္ရမယ္လိုု႔ လွမ္းေျပာလာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုု ျပင္ေရးလိုုက္ပါျပီ၊ ေရးျပီးခဲ့တဲ့ ပိုုစ့္အေဟာင္းေတြမွာလည္း လိုုက္ျပင္ပါ့မယ္။ စာလံုုးေပါင္း အမွန္ကိုု ေျပာျပေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအၾကီးၾကီးတင္ပါတယ္ေနာ္။ း)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၄)

အိပ္ရာက အေစာၾကီးထ၊ ေရခ်ိဳး ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး၊ အက်ႌအျဖဴနဲ႔ ေဘာင္းဘီအျဖဴဝတ္၊ လူၾကီးေတြကေတာ့ အက်ႌအျဖဴနဲ႔ လံုုခ်ည္၊ ပုုဆိုုး အျဖဴ၊ ပုုဝါအျဖဴေတြနဲ႔ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေနတဲ့ အဖြဲ႔… စြယ္ေတာ္ဖူးဖိုု႔ မနက္ ငါးနာရီမွာ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကပါျပီ။
 
စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းဝင္းေရွ႕ကိုု ေရာက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီခြဲကာနီးျပီ။ မီးအလင္းေရာင္ ၀ါက်င္က်င္ေလးေအာက္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ စြယ္ေတာ္ေက်ာင္း။

ဘုရားမွာ ကပ္ဖို႔ ေက်ာင္း အ၀င္၀မွာ ေရာင္းေနတဲ့ ၾကာပန္းေတြ ဝယ္ၾကတယ္။ “ၾကာျဖဴ ၾကာနီ ၾကာညိဳေႏွာလိုု႔ တိုု႔လယ္ေတာမွာ ပြင့္ၾကတယ္…” ဆိုုတဲ့ ကဗ်ာေလးကိုု သတိတရျဖစ္ရေအာင္ပဲ အေရာင္စံုု ၾကာပန္းေတြက သိပ္လွပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီမွာ ေတြ႔ရခဲတဲ့ အင္ၾကင္းပန္းပြင့္ အၾကီးၾကီးေတြ၊ လွလိုုက္တာဆိုုတာ ဘယ္လိုုေျပာျပရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ဒီမွာၾကည့္ပါအံုုး…

ဒါကေတာ့ စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းထဲအဝင္ လမ္းကေလးရဲ႕ အမိုုးခံုုးေလးပါ။

စကားစပ္လိုု႔ ေျပာျပရရင္ စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းဟာ ဘုရားဖူးေတြအတြက္ တစ္ရက္ကို သံုးၾကိမ္ ဖူးခြင့္ေပးပါတယ္။ အခုလို မနက္အာရံု တစ္ခ်ိန္၊ ေန႔လည္ တစ္ခ်ိန္နဲ႔ ညေနပိုင္း တစ္ခ်ိန္ပါ။ ျပီးေတာ့ အ၀င္အထြက္ လံုုျခံဳေရးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္နဲ႔ စည္းကမ္းတက် ရွိတာကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ ရပ္နီးရပ္ေဝး ဘုုရားဖူးေတြကလည္း ေန႔စဥ္ အရမ္းမ်ားတာကိုုး။ ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးျပီးမွ အမ်ိဳးသားေတြက တစ္ျခမ္း၊ အမ်ိဳးသမီးေတြက တစ္ျခမ္း သပ္သပ္စီ ဝင္ၾကရပါတယ္။ စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းအေၾကာင္း ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ Temple of Tooth – Sri Lanka လို႔ Google မွာ ရွာလို႔ရပါတယ္။

စြယ္ေတာ္ဖူးဖိုု႔ ကိုုယ့္ထက္အရင္ အေစာၾကီး ၾကိဳေရာက္ေနႏွင့္ၾကတဲ့ ဘုုရားဖူးေတြ။
ဆြမ္းအုပ္ပံု စတီးလ္ခြက္ကေလးေတြ၊ ေၾကြခြက္ကေလးေတြ၊ ေျမခြက္ကေလးေတြနဲ႔ ဆြမ္းကပ္ၾကျပီး ပန္းေတြကိုေတာ့ အပြင့္လိုက္ ေျခြျပီး ကပ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ စြယ္ေတာ္ ကိန္းဝပ္စံပါယ္ရာ ေနရာကို အျပင္ဖက္က ေတြ႔ရတဲ့ပံုပါ။ အထဲမွာေတာ့ ဓါတ္ပံုုရိုုက္ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ညာဖက္ျခမ္းကေန တန္းစီျပီး ဝင္၊ ျပီးေတာ့ စြယ္ေတာ္ကိုု ဆယ္စကၠန္႔ ေလာက္ အာရံုုျပဳျပီး ဖူး၊ ျပီးတာနဲ႔ ဘယ္ဖက္ေပါက္ကေန ျပန္ထြက္ပဲ။ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ေလးေတြနဲ႔ လသားအရြယ္ ကေလးငယ္ေလးေတြကိုု ခ်ီပိုုးထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကိုုေတာ့ တစ္စုု စုုထားျပီး သပ္သပ္ ဝင္ဖူးခြင့္ျပဳတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အခု ပံုမွာေတြ႔ရတဲ့ ေလးေထာင့္ အကာအရံထဲမွာထိုင္ေနတဲ့ ဘုရားဖူးေတြကေတာ့ သူတို႔ဆီက VIP ေတြလို႔ ယူဆရပါတယ္။ ေအးေအးလူလူ ထိုင္ျပီး ဘုရားဖူးခြင့္ရၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။

ဒါကေတာ့ စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းတိုက္ထဲက တစ္ေနရာပါ။ Shrine Area လိုု႔ ေရးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

Shrine Area ကိုု တည့္တည္ရေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ရိုုက္တာ ေစာင္းျဖစ္ေအာင္ ေစာင္းသြားေသးတယ္။ (ဂါးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး လို႔ ေအာ္ခ်င္လိုက္တာ)

ဘုရားဖူးျပီး အျပင္ေရာက္ေတာ့ မိုးလင္းစျပဳေနျပီ။ ဒါကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းထဲက ေနရာ တစ္ခ်ိဳ႔ပါ။

အလင္းေရာင္ေအာက္က စြယ္ေတာ္ေက်ာင္း။

ဒါကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္း တစ္ေနရာပါ။

စြယ္ေတာ္ေက်ာင္းက အျပန္ ခဏနားျပီး ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႕ကို ဆက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါပါ ဆက္ေရးလိုက္ရင္ ဓါတ္ပံုေတြ သိပ္မ်ားသြားမွာစိုးလို႔ ဒီေနရာမွာပဲ ရပ္ထားလိုက္မယ္ေနာ္။ ေနာက္တစ္ပိုစ့္ကို ျမန္ျမန္ ဆက္တင္ပါ့မယ္။


- ၂၀၁၅ စက္တင္ဘာလထုတ္ Living Fashion Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္