မင္းသမီးရဲ႕ အေႏွးရုပ္ရွင္

- အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးကို လူအမ်ားက မင္းသမီး ဟု ေခၚၾက -

ျပကြက္ (၁)

မင္းသမီးဟာ ဝဲ - ယာ တဖက္တခ်က္မွာ တာဝန္ရွိသူေတြ - ကိုယ္ရံေတာ္ေတြ ျခံရံျပီး ခန္းမထဲက ထြက္အလာ - မင္းသမီးဟာ ပါးလႊာေသာ္လည္း အေရွ႕ပိုင္းတပိုင္းလံုး လည္ပင္းအထိ လံုျခံဳတဲ့ အျဖဴေရာင္ တန္ဖိုးၾကီး ပိုးဂါဝန္ရွည္ကို ေသးသြယ္တဲ့ ခႏၵာကိုယ္မွာ အခ်ိဳးတက် ဝတ္ဆင္ထား - ေက်ာဖက္မွာ သိုင္းထားတဲ့ ၾကိဳးေသးေသးေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းကလြဲလို႔ ခါးဆစ္ထိေအာင္ ဝတ္လစ္စလစ္ - မင္းသမီးဟာ ခြ်န္ျမလွပတဲ့ ေလးလက္မ ေဒါက္ေသးေသးေလးနဲ႔ ေရႊအိုေရာင္ ၾကိဳးသိုင္းဖိနပ္ကိုစီးလို႔ အနီရင့္ရင့္ အေမြးပြ ေကာ္ေဇာေပၚကို - တလွမ္းခ်င္း တလွမ္းခ်င္း - ကႏြဲ႔ကလ် လွပစြာ ေလွ်ာက္အလာ ရွည္လ်ားစြာ ဝဲေနတဲ့ ဂါဝန္စဟာ အနီေရာင္ ေကာ္ေဇာနဲ႔ တင့္တယ္စြာ မဟာမိတ္ျဖစ္ - အေရာင္စံု မီးပြင့္ေတြအၾကား ကင္မရာမင္းေတြရဲ႕ ဖ်ိဳးဖ်ိဳးျဖတ္ျဖတ္ မီးေရာင္ေတြၾကားမွာ လိမ္ေမာ္နီေရာင္ ေျပေျပ သုတ္လိမ္းထားတဲ့ ပိပိရိရိ ေသသပ္ျပီး ပံုက် လွပတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းပါးကေန - ပန္းရင့္ေရာင္ ပါးျပင္ - မို႔ - တက္လာသည္အထိ - အျပံဳးလဲ့လဲ့ကို အဆက္မျပတ္ ေခြ်ခ် - တခ်က္ တခ်က္မွာ ေရွ႕တူရွဴကို လွမ္းေနရင္းကေန အေနာက္ဖက္ကို ေခါင္းေလး ေစာင္းငဲ့လို႔ မခို႔တရို႔ - လည္ျပန္ ျပံဳးျပ - မင္းသမီး ျဖတ္သြားတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္မွာ အေကာင္းစား နာမည္ၾကီး ေရေမႊးနံ႔ေတြ ေဝ့ဝဲ သင္းပ်ံ႕ - အလွျပင္ထားတဲ့ ကိုးႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးတေယာက္က ခရမ္းေရာင္ သစ္ခြေတြပါတဲ့ ပန္းစည္းခပ္ၾကီးၾကီးတစည္း မင္းသမီးကို လွမ္းေပးျပီး ႏွဳတ္အဆက္ မင္းသမီးရဲ႕ အျပံဳးေတြ ပိုျပီး လင္းလက္သြား ကင္မရာက မီးပြင့္ေတြလည္း ပို လက္သြား - မင္းသမီးဟာ အနီေရာင္ ေကာ္ေဇာတေလွ်ာက္ လွလွပပ ၾကြၾကြရြရြ လွမ္းေလွ်ာက္အျပီးမွာ တံခါးလက္ကိုင္ အသင့္ဖြင့္ေပးထားတဲ့ အနက္ေရာင္ ကားၾကီးထဲကို ညင္သာစြာ ဝင္ထိုင္ - ညာလက္ကေလး ကို အသာအယာ ေျမာက္ျပီး လက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္ - စဥ္မွာ - ရာ ေထာင္ ေသာင္းမက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနတဲ့ ပရိသတ္က မင္းသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာတျခမ္းနဲ႔ အျပံဳးတစကို ျမင္ရဖို႔အေရး သူ႔ထက္ငါ အေရွ႕ကိုေရာက္ေအာင္ အလု အယက္ တိုးေဝွ႕ၾက - မင္းသမီးရဲ႕ အမည္နာမကို ေရရြတ္ရင္း လက္ေတြ ေဝွ႔ယမ္းလို႔ မင္းသမီးကို အားပါးတရ ႏွဳတ္ ဆက္ ၾက -

ျပကြက္ (၂)

မင္းသမီး စီးလာတဲ့ အနက္ေရာင္ ကားၾကီးဟာ ျခံဝင္းက်ယ္တခုထဲ ဝင္သြားအျပီး နန္းေတာ္တမွ် ၾကီးက်ယ္ ခန္းနားတဲ့ အေဆာက္အဦးတခုေရွ႕မွာ ရပ္ - ကားရပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မင္းသမီးဟာ ကားတံခါးကို ဝုန္းကနဲ - လာဖြင့္ေပးတဲ့သူကို မေစာင့္ - သူ႔ဟာသူ - ၾကမ္းတမ္းစြာ တြန္းဖြင့္ပလိုက္ - တံခါး အပြင့္မွာ ဂါဝန္ရွည္ကို လံုးေထြးျပီး မ - ကိုင္ရင္း ဆိုးဆိုးဆတ္ဆတ္ ေျခလွမ္းနဲ႔ အတူ ကားေပၚက အဆင္း - ပါးစပ္ကလည္း အိမ္အကူ - လို႔ ယူဆရတဲ့ - မိန္းကေလးတေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေခၚရင္း - လက္က ကိုင္ထားတဲ့ ပန္းစည္းကို ေလွခါးရင္းတေနရာကို လႊင့္ပစ္လိုက္ရင္း - ေျခေထာက္မွာ စီးထားတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ ၾကိဳးသိုင္းဖိနပ္ကို ခပ္ရမ္းရမ္း ကန္ခြ်တ္လိုက္ရင္း - ဂါဝန္ ျဖဴလြလြကို - မညွာမတာ - လံုးေထြး ပင့္ကိုင္ရင္း ေလွခါးထစ္ေတြကို ေျခသံ ျပင္းျပင္း နဲ႔ လွမ္းတက္အသြား ေစာင့္ၾကိဳေနၾကတဲ့ အေျခြအရံေတြ အိမ္အကူေတြကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အမိန္႔ေပး ေစခိုင္းသံေတြနဲ႔ အတူ ဆဲေရး တိုင္းထြာတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ - ၾကားၾကားသမွ် လူအကုန္က ဦးေခါင္းကို ၾကမ္းျပင္နဲ႔ ထိလုနီးပါး ညြတ္ျပီး မင္းသမီးရဲ႕ အမိန္႔ကို နာခံၾက - မင္းသမီးရဲ႕ ေခ်ာေမြ႔ လွပတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ မ်က္ႏွာဖံုးအတုကို ခြာခ်လိုက္သကဲ့သို႔ - မ်က္လံုးနီနီ - ႏွာေယာင္ ေကာက္ေကာက္ - ရွည္လ်ား ခြ်န္ျမ သြားစြယ္မ်ား - ေသြးစြန္းေနေသာ ႏွဳတ္ခမ္းရဲရဲမ်ားျဖင့္ - တမဟုတ္ခ်င္း အရုပ္ဆိုးကာ အ က်ည္း တန္ သြား -

ျပကြက္ (၃)

အျဖဴေရာင္ လင္းလင္း အိပ္ခန္းတခု နံရံေတြ ျပဴတင္းေပါက္ ေဘာင္ေတြကလည္း အျဖဴေရာင္ - ပန္းႏုေရာင္ လႊမ္းတဲ့ ခ်ည္သားစစ္စစ္ အိပ္ယာဖံုး နဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ ဇာခန္းဆီးရွည္ - ကႏုတ္ပန္းေတြ စီျခယ္ထားတဲ့ ပရိေဘာဂအစံု ႏွင္းဆီျဖဴေတြ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ပန္းအိုးေတြက ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေနရာယူ - ခရစ္စတယ္ စီျခယ္တဲ့ မီးဆိုင္း - ဂီတသံ တိုးညင္းစြာ ပ်ံ႕လြင့္ - မင္းသမီးရဲ႕ အိပ္ခန္း - မင္းသမီးဟာ ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို ေျဖေလ်ာ့ ကိုယ္ေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ ဂါဝန္ရွည္ကို ေျဖေလ်ာ့ အိပ္ရာေဘး စားပြဲေပၚက ေဆးလိပ္ဘူးနဲ႔ မီးျခစ္ကို လွမ္းယူ ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြၾကားထဲ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ နစ္ေမ်ာအျပီးမွာ အိပ္မက္ေယာင္သူတေယာက္လို တစံုတခုကို အရူးအမူး လိုက္လံ ရွာေဖြ ပါးစပ္ကလည္း ဆဲေရး တိုင္းထြာသံ တစြန္းတစနဲ႔အတူ မ်က္စိနား လက္နား နီးစပ္သမွ် ပစၥည္းေတြကို တခုမက်န္ တြန္းထုတ္ - ပစ္ေပါက္ - ကန္ေက်ာက္ - ေနာက္ဆံုးမွာ သူလိုခ်င္တာကို ရွာ ေဖြ ေတြ႔ ရွိ သြား - အျဖဴေရာင္ ေဆးျပား ေသးေသးေလး ႏွစ္ျပား - ကို - ခရစ္စတယ္ ဖန္ခြက္ လွလွေလးထဲက ေရနဲ႔အတူ ေမာ့ခ်လိုက္ - ျပီးေတာ့ ဖန္ခြက္ကို အခန္းေထာင့္ တေနရာကို ပစ္ေပါက္လိုက္ - ခြမ္း - ဖန္ခြက္ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲေၾကသြား - ျပီးတာနဲ႔ အိပ္ယာေပၚကို အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ေခြ ေခါက္ လွဲ ခ် - လဲ က် - တိမ္ေတြလား - နဂါးေငြ႔လား -

ျပကြက္ (၄)

မင္းသမီး ဝတ္ဆင္ခဲ့တဲ့ ညေနခင္း ပြဲတက္ ပိုးဂါဝန္ရွည္ဟာ ကုတင္ေျခရင္း ေဆးလိပ္ျပာခြက္ထဲက မီးမျငိမ္းေသးတဲ့ ေသာက္လက္စ ေဆးလိပ္တိုနဲ႔ ထိ ေတြ႔ မိတ္ ဆက္ ရင္း တေငြ႕ေငြ႕ လွိဳက္စား - တ ျမည့္ ျမည့္ နဲ႔ - တ တိ တ တိ - လူ မ သိ သူ မ သိ - ေလာင္ ကြ်မ္း ေန -

- အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးကို လူအမ်ားက မင္းသမီး ဟု ေခၚၾက -

White Cane

စာဖတ္သူမ်ား မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ားကို White Cane ဆိုတဲ့ Online Library ေလးတခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္…။ ဒီ Library ေလးကို မ်က္မျမင္ ကိုေအးခ်မ္းသူနဲ႔ အတူ သူ႔ရဲ႕ အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္း မဖူးျပည့္စံုတို႔က စတင္ တည္ေထာင္ထားပါတယ္…။ ဒီ Library ေလးကို အျမင္အာရံုခ်ိဳ႕ယြင္းေနၾကတဲ့ လူငယ္ လူရြယ္ေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ အဲဒီ Library ေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ White Cane Online Library ကို စတင္ ဖန္တီးသူ မဖူးျပည့္စံုက အခုလို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္…။

“တခ်ိဳ႔ ျမိဳ႔နဲ႔ နီးတဲ့ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းေတြမွာ စာဖတ္ေပးတဲ့ volunteer ေတြ ရွိေပမယ့္ တခ်ိဳ႔ အလွမ္းေဝးတဲ့ ေနရာေတြမွာ Volunteer က မရွိသေလာက္ဘဲဆိုေတာ့ ကေလးေတြကို စာဖတ္ေပးမယ့္သူ မရွိပါဘူး။ အျမင္အာရံု ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတယ္ဆိုတာ့ တဖက္မွာ အသိဥာဏ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး နိမ့္ေနပါတယ္။ ဆယ္တန္းလို႔သာ ဆိုတယ္… တခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြမွာ သာမန္ ငါးတန္း ေျခာက္တန္း ကေလးေလာက္ေတာင္ မသိတာမ်ိဳးေတြလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ စာဖတ္နည္းလို႔ လို႔ ယူဆပါတယ္…။

ေနာက္ျပီး စိတ္မေကာင္းစရာက သူတို႔ရဲ႕ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပါ။ ဆရာေတြ ဆရာမေတြကေတာ့ ေစတနာအျပည့္နဲ႕အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးေနၾကပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕အေျခအေနေၾကာင့္ သာမန္လူေတြေတာင္ အလုပ္ရဖို႕ခက္ခဲေနတဲ့အတြက္ မ်က္မျမင္ေတြအတြက္ အလုပ္အကုိင္လမ္းက မရွိသေလာက္ပါပဲ။ သူတို႔ကို ေက်ာင္းေတြမွာ အႏွိပ္နဲ႔ ၾကိမ္ထိုး သင္ေပးပါတယ္။ မ်က္မျမင္ အႏွိပ္ဆိုတာက ဘယ္မွာမ်ား တြင္က်ယ္ပါသလဲ။ ေနာက္ ၾကိမ္ထိုးဆိုတာကလဲ ေခတ္ကုန္သြားျပီ။ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားတဲ့သူမွ ဂ်ပန္မွာ သံုးလ ေလးလ စသည္ျဖင့္ အႏွိပ္ပညာတို႔၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာတို႔ သင္ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ ေက်ာင္းမွာ ဆရာ (သို႔မဟုတ္) ဝန္ထမ္းျပန္လုပ္ၾကရပါတယ္…။ ဒီလိုအခြင့္အေရးေတြကလည္း တကယ္ေတာ့ ေက်င္းသား တရာမွာ ေျခာက္ေယာက္ ခုႏွစ္ေယာက္ပဲ ရရွိႏိုင္တာပါ။ သာမန္ ေက်ာင္းသားကေတာ့ အလုပ္ရရင္ရ မရရင္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ေဝေဝဝါးဝါးနဲ႔ ျပီးသြားၾကတာပါ။ တခ်ိဳ႔ဆို ဒီထက္ ဆိုးတဲ့ အေျခအေနေတြ ေရာက္သြားတတ္ၾကပါတယ္…။ တကယ္ကို ဝမ္းနည္းစရာပါ…။

အဲဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က အမ်ားၾကီး လုပ္ေပးႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း သူတို႔ေလးေတြ အသိဥာဏ္ေလး ပိုမိုပြင့္လင္း လာေစဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ဖက္က ကူညီႏိုင္တာကေတာ့ စာဖတ္ျခင္း တမ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္… အဲဒီလို ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ White Cane ကို အစျပဳထားပါတယ္…”

ျပည့္ျပည့္စံုစံုကို ဒီေနရာ မွာ ဆက္လက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္...။

ဒါေၾကာင့္ အခု ဒီပိုစ့္ကို လာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ စာကူဖတ္ေပးႏိုင္မယ့္ ေစတနာရွင္ေတြကို ဖိတ္ေခၚခ်င္ပါတယ္။ အပန္းမၾကီးဘူးဆိုရင္ တေန႔ တေန႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြထဲက မိနစ္အနည္းငယ္ေလး သူတို႔အတြက္ စာဖတ္ေပးႏိုင္ၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ကိုယ္ဖတ္ေနက် စာေတြထဲက သတင္းတပုဒ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဆာင္းပါး တပုဒ္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝတၳဳတပုဒ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိနွစ္သက္ရာ (သို႔) ေကာင္းႏိုးရာရာ တခုခုကို အသံထြက္ ဖတ္ေပးၾကမယ္ဆိုရင္ White Cane Library ကေန ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစြာနဲ႔ လက္ခံ ၾကိဳဆိုခ်င္ပါတယ္…။

ဒီေနရာ မွာ အသံဖိုင္လ္အတြက္ အကူအညီေပးႏိုင္မယ့္ အခ်က္တခ်ိဳ႕ကို ေရးထားပါတယ္…။

ကိုယ္ဖတ္ၿပီးတဲ့ အသံဖိုင္ေတြကို မဖူးျပည့္စံုရဲ႕ အီးေမးလ္ asonepyezone2@gmail.com ကို ျဖစ္ေစ၊ ကြ်န္မရဲ႕ အီးေမးလ္ thetwai.blog@gmail.com ကို ျဖစ္ေစ…  ပို႔ေပးၾကပါလို႔ White Cane Admin မ်ားရဲ႕ ကိုယ္စား ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႔ ေတာင္းခံလိုက္ပါတယ္…။

Breaking News - အခုေလာေလာဆယ္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ျပႆနာကေတာ့ အသံဖိုင္လ္ေတြဟာ File Size သိပ္ၾကီးေနတဲ့အတြက္ Email နဲ႔ ပို႔ရတာ အဆင္မေျပတဲ့ ျပႆနာပါ… ဒီအတြက္ Media Fire, Drop Box, File Den စတဲ့ Online Storage တခုခုမွာ Upload လုပ္ၿပီးမွ Link ေပးလာခဲ့ရင္ ပိုအဆင္ေျပမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္…။

ျပိဳင္တူကတဲ့ပြဲ

ျပိဳင္တူကတဲ့ပြဲဟာ ေကာင္းခန္းကို ေရာက္ေနတယ္ သူတို႔ဟာ ဆန္းျပားလွပတဲ့ ကၾကိဳးအသစ္ေတြကို ဖန္တီး တီထြင္ၾကတယ္ ျပီးေတာ့ ကၾကိဳးေတြ တၾကိဳးျပီး တၾကိဳး မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ကျပ အသံုးေတာ္ခံၾကတယ္ တဖက္ရဲ႕ ကၾကိဳးကို တဖက္က ၾကည့္တယ္ တဖက္ရဲ႕ ကၾကိဳးကို တဖက္က ညွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ကၾကိဳးေတြကေတာ့ ေရွ႕ ေနာက္ မညီညာဘူး သူတို႔ဟာ သံစဥ္ေတြကို အျပိဳင္အဆိုင္ ရွာၾကတယ္ ျပီးေတာ့ သံတူ ေၾကာင္းကြဲ သီခ်င္းေတြကို တလွည့္စီ သီဆိုၾကတယ္ တဖက္ရဲ႕ အသံက မာန္ပါတယ္ တဖက္ရဲ႕အသံက ထန္လာတယ္ ဒါေပမယ့္ အသံေတြကေတာ့ နရီ စည္းဝါး မညီညာဘူး သူတို႔ဟာ တဖက္နဲ႔တဖက္ အကဲခတ္ၾကတယ္ တဖက္ရဲ႕ ေျခလွမ္းကို တဖက္က ၾကည့္ေနတယ္ တဖက္ရဲ႕ စိတ္မွန္းကို တဖက္က သိေနတယ္ တဖက္ရဲ႕ အမူအက်င့္ကို တဖက္က ေမြးစားတယ္ တခါတရံမွာ တဖက္က ပညာသားပါတယ္ တဖက္က လူအင္အားသာတယ္ တဖက္ရဲ႕အမွားကို ေထာက္ဖို႔ တဖက္က ၾကိဳးစားတယ္ တဖက္ရဲ႕ ဟာကြက္ကို တဖက္က အသာ ႏွက္တယ္ တဖက္က ခပ္က်ဲက်ဲ လွမ္းရင္ တဖက္က ခပ္စိတ္စိတ္ လိုက္တယ္ တခါတရံမွာ တဖက္နဲ႔ တဖက္ ခ်ိန္ညွိျပီး ျပိဳင္တူလွမ္းတဲ့အခါလည္း လွမ္းၾကတယ္ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ ကိုယ္စီနဲ႔ ေျခကို အသာ ေဖါ့လို႔ ခပ္ဖြဖြ လွမ္းတဲ့အခါလည္း လွမ္းၾကတယ္ တဖက္က အတိတ္ကို ဖြက္တယ္ တဖက္က အရိပ္ကို ရွက္တယ္ တဖက္က ပရိယာယ္ပါးတယ္ တဖက္က မာယာမ်ားတယ္ တဖက္က သိကၡာကို တန္ဖိုးထားတယ္ တဖက္က စိတ္နာသလို ျပန္ၾကိဳးစားတယ္ သာတဲ့ဖက္က ႏွလံုးလွတယ္ နာတဲ့ဖက္က အျပံဳးျမတယ္ ပြဲက စေတာ့မယ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ တကယ္ ၾကည့္ေကာင္းမယ့္ ပြဲပဲ သူတို႔ဟာ ေျမြ ေျမြျခင္းမို႔ ေျချမင္ၾကတယ္ - တကယ္ေတာ့ ေျမြမွာ ေျခရွိလား မရွိလားဆိုတာ သူတို႔ မစဥ္းစားႏိုင္ၾကဘူး - သူတို႔ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆြဲတင္လိုစိတ္ရွိတယ္ တဖက္ကို ထိုးခ်လိုစိတ္ေတာ့ မရွိၾကဘူးလို႔ (ထင္ရတယ္) သူတို႔ဟာ တဖက္နဲ႔တဖက္ မခန္႔ေလးစား မထီမဲ့ျမင္ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ ေစာ္ကား ေမာ္ကား မနာလို ဝန္တိုစိတ္ေတြ မရွိၾကဘူးလို႔ (ထင္ရတယ္) သူတို႔ဟာ ပြဲမစခင္ စင္ေနာက္မွာ တေယာက္ကိုတေယာက္ လွိဳက္လွဲ ေဖၚေရြစြာ လက္ဆြဲ ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္ ဝိုင္ခြက္ေတြရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းခ်င္း ထိတိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္ ၿပီးေတာ့ ခပ္အုပ္အုပ္ ဆဲေရးသံ တခ်ိဳ႕ နဲ႔ ေတာက္ေခါက္သံ တခ်ိဳ႕ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ေတြဟာ ပြဲခင္းထဲကို ဖိတ္စာမပါပဲ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကတယ္ အခုဆိုရင္ ျပိဳင္တူကတဲ့ပြဲဟာ ေသခ်ာေပါက္ ေကာင္းခန္းကို ေရာက္ေနျပီ…

ခ်စ္သူ ဖတ္ဖို႔ စာ

အခ်ိန္မ်ား တရက္ျပီးတရက္ ကုန္လြန္လာခဲ့ျပီ။
ကုန္လြန္သြားခဲ့ေသာ ေန႔ရက္ေတြတိုင္းမွာ အခ်ိန္ေစ့သြားလွ်င္ သူ႔အလိုလို ထေပါက္ကြဲေတာ့မည့္ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးတလံုးကို ေရွ႕တြင္ခ်ကာ သည္အတိုင္း ထိုင္ၾကည့္ေနရသူတေယာက္၏ ခံစားခ်က္ႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ကြ်န္မထံမွာ ရွိေနခဲ့သည္။

အနီးကပ္ဆံုး လူႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ မသိမသာ တိုးေဝွ႕ဝင္ေရာက္လာေသာ တိတ္ဆိတ္ျခင္း၊ ေအးစက္ျခင္း၊ ေသြ႕ေျခာက္ျခင္း၊ သူစိမ္းဆန္ျခင္း စသည့္ အျခင္းအရာမ်ားကို ပံုမွန္အေျခအေနသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာေစရန္ ကြ်န္မတို႔ စကားေျပာၾကရလိမ့္မည္…။ အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းကလို လြတ္လပ္ေသာ လွိဳက္လွဲ ေႏြးေထြးမွဳမ်ိဳး ကြ်န္မတို႔အၾကားကို ျပန္လည္ ေခၚေဆာင္လာဖို႔ရာ ကြ်န္မတို႔ စကားေျပာၾကရလိမ့္မည္။ တအံုေႏြးေႏြးႏွင့္ မပြင့္မလင္းျဖစ္ေနေသာ အရာမ်ားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျဖစ္သြားေစရန္ ကြ်န္မတို႔ စကားေျပာၾကရလိမ့္မည္။ အႏိုင္ အရွံဳး တြက္ခ်က္ရန္မလို… သို႔ေသာ္ ပြင့္လင္းဖို႔ လိုအပ္သည္။ သာသည္ နာသည္ သေဘာထားရန္ မလိုေသာ ေဆြးေႏြးမွဳမ်ိဳး၊ အထင္ေသး ႏွိမ့္ခ်ျခင္းမဟုတ္ေသာ ေထာက္ျပ ေျပာဆိုျခင္းမ်ိဳးမ်ားအျပင္ တဖက္သတ္ အျပစ္တင္ စြတ္စြဲ ထိုးႏွက္ ေဝဖန္ျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေသာ အၾကံျပဳ အၾကံေပးမွဳမ်ားလည္း လိုေကာင္း လိုႏိုင္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနသည္လဲ ဆိုသည္ကို ျမင္သာလာေအာင္ စကားလမ္းေၾကာင္း ဖြင့္ေပးရန္၊ သူ႔စကားမ်ားမွတဆင့္ သူ႔သေဘာထားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ငုမိေစရန္ ကြ်န္မ သူႏွင့္ စကားေျပာဖို႔ အမွန္တကယ္ကို လိုအပ္ေနေပျပီ…။ ဘဝတေလွ်ာက္လံုးမွာ သူႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် အရာရာကို အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ လက္ခံတတ္၊ အစဥ္ နားလည္ေပးေနတတ္ သူတေယာက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သည္တၾကိမ္မွာေတာ့ ကြ်န္မ ျငိမ္သက္စြာ ေျခစံုရပ္၍ မေနႏိုင္ျပီ…။

ဟုတ္ပါျပီ… ကြ်န္မတို႔ စကားေျပာၾကရမည္…။
သူႏွင့္ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စကားေျပာဆိုဖို႔ရာ မည္သည့္အခ်ိန္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္လဲ…။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ႏွစ္ဦးသား တူညီစြာ အားလပ္မည့္ ညေနခင္းအခ်ိန္ေတြမွာပဲ ျဖစ္ဖို႔မ်ားမည္…။ သို႔ဆိုလွ်င္… သာယာေသာ ေလညွင္း ေနာ့ေနာ့ တိုက္ခတ္သည့္ ညေနခင္းမ်ားမွာ စိမ္းျမျမ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ကို မ်က္ႏွာမူ၍ လက္ခ်င္း ခ်ိတ္တြဲကာ လမ္းေလွ်ာက္ေနစဥ္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာလား… ပင္လယ္ကို ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလကို မ်က္ႏွာေမာ့ကာ တဝၾကီးရွိဳဳက္သြင္းလိုက္ေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာလား… လမ္းေလွ်ာက္ရာမွ အျပန္ မီးေရာင္ ညိဳဝါဝါေအာက္မွ ညစာ ထမင္းဝိုင္းမွာ ဝိုင္နီတခြက္ကို သူ႔လက္ထဲ ကမ္းေပးရင္း စကား စရမွာလား… ညစာ စားျပီးခ်ိန္မ်ားမွာ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ပုခံုးမွာ ႏြဲ႔မွီရင္း ရုပ္ရွင္တကားကို အတူတူၾကည့္ေနစဥ္ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စကားစလိုက္ရမွာလား…။ ဒါမွမဟုတ္… မီးေရာင္ ျပာလဲ့လဲ့ျဖင့္ လွပေနေသာ အိပ္ခန္း… ဟင့္အင္း… သည္လိုေတာ့လည္း မျဖစ္ႏိုင္ျပန္…။ ကြ်န္မ သူ႔ကို စကားေျပာခ်ိန္မ်ားမွာ သူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသလား… သူ စိတ္ညစ္ညဴးေနသလား… သူ လက္ခံခ်င္ရဲ႕လား… သူ နားေထာင္ခ်င္ရဲ႕လား… သူ တုံ႔ျပန္ခ်င္ရဲ႕လား… စသည့္ သူ႔ စိတ္အစဥ္ကို သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ၊ သူ႔ မ်က္လံုးမ်ားထဲမွာ ကြ်န္မ ဖတ္ရႈရန္ မလြဲမေသြ လိုအပ္ေနဦးမည္ေလ…။

ေနာက္တခုက သူ႔ ထံမွ တုံ႔ျပန္စကားကိုလည္း ကြ်န္မ ေမ့ထား၍ မျဖစ္ျပန္ေခ်။ ေျပာရလွ်င္ သူက ေသြးေအးတတ္သူ၊ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္တတ္သူ၊ ခြန္းတုန္႔ျပန္ဖို႔ ႏွဳတ္ေႏွးတတ္သူ၊ ထိပ္တိုက္မတိုးပဲ တိတ္တဆိတ္ ေရွာင္ဖယ္တတ္သူ…။ ကြ်န္မက ေသြးပူတတ္သူ၊ ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္း ေျပာဆိုတတ္သူ၊ မေက်နပ္လွ်င္ မေက်နပ္သလို ခပ္ရမ္းရမ္း ျမည္တြန္ ေတာက္တီးတတ္သူ၊ စိတ္ရင္း ေစတနာမွန္ေသာ္လည္း ႏွဳတ္ထြက္ မခ်ိဳသာတတ္သူ၊ စကားလံုး လွလွ မေရြးတတ္သူ…။ သို႔ေသာ္လည္း အခုကိစၥမွာေတာ့ သည္လိုကိုင္တြယ္ဖို႔ရာ မလြယ္ကူလွမွန္း ဖာသာ သိေနခဲ့သည္။

ကြ်န္မ စဥ္းစားေနရသည္...။ သည္အတိုင္းေတာ့ မျဖစ္... မေျပာလို႔ လံုးဝ မရ…။ တနည္းနည္းႏွင့္ ေျပာေတာ့ ေျပာမွ ျဖစ္မည္။ စကားျဖင့္ေျပာလွ်င္ အလိုမက်သံ၊ အားမလို အားမရသံ၊ အျပစ္တင္ခ်င္ေသာအသံ၊ စိတ္လက္ မရွည္ေသာအသံ၊ စိတ္ထိခိုက္ ဝမ္းနည္းသံ… ေနာက္ဆံုးမွာ စိတ္ဆိုး ေဒါသသံ... စေသာအသံမ်ား ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် မပါဝင္ပါ ဟု အာမခံႏိုင္ပါမည္ေလာ။ မေသခ်ာပါ... တကယ္ႀကီးကို မေသခ်ာပါ...။

ခ်ာခ်ာလည္ေနေသာ အေတြးမ်ားအဆံုးမွာ ေျပာစရာရွိသည္မ်ားကို စာျဖင့္သာ ေရးသားေျပာဆိုရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။ ႏွဳတ္တရာ စာတလံုး ဟူေသာ စကားကို ကြ်န္မ သတိရေတာ့ ေနာက္က်ိေနေသာ စိတ္အစဥ္ၾကားမွာပင္ ျပံဳးမိေသးသည္…။ စကားကြ်ံလွ်င္ ႏွဳတ္မရ ဟုေသာ စကားကို သတိရမိျပန္ေတာ့ စာေရးဖို႔ ပိုပို ေသခ်ာခဲ့ရသည္…။ မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစ ကြ်န္မ စာ စ ေရးေတာ့မည္…။

ကြ်န္မ ေရးသားထားေသာ စာထဲတြင္ ကြ်န္မ၏ ရင္ထဲမွ ထုထည္ၾကီးမားေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနွင့္ ေစတနာတို႔ကို ျမင္ႏိုင္ေစရမည္…။ ကြ်န္မ၏ ႏွလံုးသားထဲမွ ဂရုဏာစိတ္လႊမ္းေသာ ၾကင္နာျခင္းမ်ားကို ျမင္ႏိုင္ေစရမည္…။ ကြ်န္မ၏ အေတြးမ်ားထဲမွ သင့္တင့္မွ်တ၍ မွန္ကန္ေကာင္းမြန္ေသာ ေဝဖန္ခ်က္မ်ားကို ျမင္ႏိုင္ေစရမည္…။ ကြ်န္မ၏ စကားလံုးမ်ားထဲမွ သာယာနာေပ်ာ္ျပီး နားခံသာေသာ အျပစ္တင္စကားမ်ားကို ျမင္ႏိုင္ေစရမည္…။ ကြ်န္မ၏ အေျပာမ်ားထဲမွ ျငင္းဆန္ႏိုင္စရာ မရွိေသာ အၾကံျပဳခ်က္မ်ားကို ျမင္ႏိုင္ေစရမည္…။

စကားျဖင့္ ေျပာလွ်င္ ျပင္မရ ႏွဳတ္မရေသာ အမွားအယြင္းမ်ား ပါသြားႏိုင္ေသာ္လည္း စာျဖင့္ ေရးရသည့္အခါ မွာေတာ့ အဆင္ေျပလွသည္။ စကားလံုး အသံုးအႏွဳန္းမ်ားကို သင့္ေတာ္ေအာင္၊ ေခ်ာေမြ႔ေအာင္ စိတ္တိုင္းမက်မခ်င္း ျပင္ဆင္ စစ္ေဆးႏိုင္သည္မွာ စာျဖင့္ ေရးသား ေျပာဆိုရျခင္း၏ အားသာခ်က္ျဖစ္သည္။ ထိုစာကို ကြ်န္မ ေရးသားေနစဥ္အခ်ိန္မွာေရာ၊ ေရးသားျပီးသြားေသာအခါမွာပါ အထပ္ထပ္ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ဖတ္ရႈကာ စကားလံုးတို႔ သိုသိုသိပ္သိပ္ျဖစ္ေစရန္၊ မလိုအပ္ေသာ ဇာတ္ဆန္ျခင္းတို႔ ပါမသြားေစရန္၊ ခြ်န္ျမေသာ ထိုးႏွက္ခ်က္မ်ား ပါမသြားေစရန္၊ သူစိမ္းဆန္ေသာ ခါးသီးျခင္းမ်ား ပါမသြားေစရန္၊ စာဖတ္ရသူ၏ ကိုယ္ စိတ္ ႏွလံုး သံုးပါးစလံုး စိုးစဥ္းမွ် နာက်င္ထိခိုက္ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိေစရန္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဂရုတစိုက္ တည္းျဖတ္ ျပင္ဆင္ခဲ့သည္…။

ရက္အတန္ၾကာ ေရးသား ျပင္ဆင္ ျဖတ္ေတာက္ ျဖည့္စြက္အျပီးမွာေတာ့ ထိုစာကို ကြ်န္မ စာတိုက္မွတဆင့္ သူ႔ထံ လွမ္းပို႔လိုက္သည္…။ ေနာက္ထပ္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ သူ႔လက္ထဲကို ထိုစာ မလြဲမေသြ ေရာက္သြားေပလိမ့္မည္။ ထိုစာကို သူဖတ္ျပီးလွ်င္ ကြ်န္မအေပၚ မည္သို႔ တုံ႔ျပန္လာမည္ဆိုသည္ကို ႏွစ္ဦးသား အတူရွိေနႏိုင္မည့္ ညေနခင္းအခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္မ ရင္ခုန္လွိဳက္ေမာစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲ….

ကြ်န္မ၏ ကမာၻ

ကြ်န္မမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနၿပီဟု သိလွ်င္ သိခ်င္း စိတ္ကူးအေတြးထဲမွာ ျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္က အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ရွည္ရွည္ မ်က္လံုး နက္နက္ ဆံပင္ နက္နက္ႏွင့္ အေခ်ာစားၾကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း ဥာဏ္ရည္ ထက္ျမက္ကာ သြက္သြက္လက္လက္ ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေသာ သမီးကေလး တေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မႏွင့္ အတူတူ ေစ်းတကာ ေစ်း လွည့္ပတ္ၿပီး shopping ထြက္ရန္၊ ကြ်န္မႏွင့္ အဝတ္ ဆင္တူေတြ ဝယ္ယူ ဝတ္ဆင္ရန္၊ မိန္းကေလးတို႔ ၾကိဳက္တတ္ေသာ လမ္းေဘးစာ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္မ်ားကို အိမ္က လူၾကီးမ်ား မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး သြားစားရန္၊ ကြ်န္မႏွင့္ တိုးတိုးေဖၚ တိုင္ပင္ေဖၚ သမီးကေလး တေယာက္အျဖစ္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း စိတ္ကူး ျမင္ေယာင္ကာ ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့မိသည္။ ကြ်န္မ၏ အေတြးကို အမ်ိဳးသားအား ေျပာျပမိေတာ့ “ခင္ဗ်ားလို သမီးဆိုးဆိုးေလးဆို ကြ်န္ေတာ္ သမီးႏွစ္ေယာက္ ထိန္းရေတာ့မွာေပါ့…” ဟု မခ်ိသြားျဖဲ ေျပာရွာသည္။

သည္လိုႏွင့္ သားေလးလား သမီးေလးလား သိရန္ အာထရာေဆာင္း ရိုက္ရမည့္ေန႔ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုေန႔မနက္ အိပ္ရာမွ ႏိုးႏိုးခ်င္း စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အရင္ကလို သမီးေလးလိုခ်င္တာ မဟုတ္ေတာ့ပဲ သားေလးသာ လိုခ်င္ ေတာင့္တေသာစိတ္ ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ တခ်ိန္လံုး သမီးေလးသာ လိုခ်င္ေနခဲ့ေသာ ကြ်န္မ၏ စိတ္မ်ား ထိုေန႔ မနက္မွာပင္ ရုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာ အံ့ၾသစရာ… ထိုေန႔ မနက္က ေဆးခန္းမသြားခင္ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာ ဘုရားရွိခိုးရင္း သားေလးျဖစ္ပါေစ ဟု တတြတ္တြတ္ ဆုေတာင္းေနခဲ့မိေတာ့သည္။

ကြ်န္မ ဆုေတာင္း ျပည့္ခဲ့ပါသည္။ အာထရာေဆာင္း ရိုက္ေပးေသာ ဆရာဝန္မက ေယာက်ၤားေလး… ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ ကြ်န္မ တသက္မွာ တခါမွ မေပ်ာ္ဖူးေသာ အေပ်ာ္မ်ိဳး၊ တခါမွ မခံစားဖူးေသာ ၾကည္ႏူး ပီတိမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါသည္။ ကြ်န္မဗိုက္ထဲမွာ ရွိေနေသာ ကေလး ေသးေသးေလးဟာ သားကေလး တဲ့ ဟူေသာ ၾကည္ႏူး ပီတိကို တစိမ့္စိမ့္ ခံစားရင္း ကြ်န္မ မ်က္ႏွာမွာ တခ်ိန္လံုး ျပံဳးရႊင္ေနခဲ့ပါသည္။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ဘာေလးျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္မည္ဟု ေျပာထားၿပီးသားမို႔ ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးကို မျပပါ။ အရာရာကို ထိန္းသိမ္း မ်ိဳသိပ္တတ္ၿပီး ခံစားခ်က္ကို လူျမင္ေအာင္ မျပတတ္ေသာ သူ႔အက်င့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အေပ်ာ္လြန္ကာ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ ျဖစ္ေနေသာ ကြ်န္မကို ၾကည့္ကာ “ထ ေတာ့ မခုန္လိုက္ပါနဲ႔ ျငိမ္ျငိမ္ေနပါ ၾကီးေတာ္ေလး…” ဟု ေျပာေသာ သူ႔စကားသံမွ အေပ်ာ္မ်ားကိုေတာ့ ကြ်န္မ ကူးစက္ခံစား၍ ရခဲ့ပါသည္။

*****

သားကေလး ေမြးလာေသာအခါ အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း အေဖႏွင့္ တူသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ဒီေလာက္ ေမြးေပါက္စ နီတာရဲေလး… ဘာမွ ေရေရရာရာ ခြဲျခား မရခင္မွာ အေဖနဲ႔တူသည္ဟူေသာ အေျပာကို ကြ်န္မ နည္းနည္းမွ ခံစား၍ မရပါ…။ ကြ်န္မ၏ ဝမ္းဗိုက္အတြင္းမွာ ကိုးလ ဆယ္လ ရွင္သန္ ေနထိုင္ခဲ့ေသာ၊ ေန႔တဒူဝ ကြ်န္မ စားေသာက္ ေနထိုင္ လွဳပ္ရွား ေဆာင္ရြက္သမွ် အေကာင္း အဆိုး အားလံုးကို ကြ်န္မႏွင့္အတူတူ မွ်ေဝ ခံစားကာ ေသြးတူ သားတူ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ေသာ၊ ကြ်န္မ၏ ဗိုက္ကို ခြဲစိတ္၍ ေမြးဖြားခဲ့ရေသာ ဤသားကေလးသည္ တူခ်င္းတူ ကြ်န္မႏွင့္သာ တူသင့္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ သားကေလး ရက္သားမွာပင္ ကေလးက အေဖနဲ႔ တူတာေတာ့… ဟူသည့္ အေျပာေတြကို ကြ်န္မ တိတ္တဆိတ္ မုန္းတီး နာက်င္ေနခဲ့မိပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း သူမ်ားေတြ ဘယ္လိုေျပာေျပာ အျပစ္ကင္းစင္လွေသာ သားကေလးက ကြ်န္မအတြက္ ကမာၻေပၚတြင္ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုး လူသားေလးတေယာက္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သားေလးသာ ကြ်န္မ၏ ဘဝ ကြ်န္မ၏ ကမာၻ ျဖစ္လာခဲ့သည့္အျပင္ ကမာၻၾကီးေလာက္ကို ခ်စ္ရေသာေၾကာင့္ သားေလးကို ကမာၻလံုး ဟုပင္ ေခၚမိသည္…။ ေအးေဆးၿပီး အငိုအရယ္ နည္းလွေသာ သားေလးကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ေနရင္း အသက္ရႈရန္ပင္ ေမ့ေနခဲ့ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ သတိထားမိလာေသာအခါ ဆရာမ ဂ်ဴး ေရးသားေသာ တဦးတည္းေသာ သား ဝတၳဳကို အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ျပန္ဖတ္ရင္း သက္ျပင္းရွည္ၾကီးမ်ားကို မၾကာခဏ ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ကြ်န္မ၏ ကမာၻလံုးေလး တျဖည္းျဖည္း ၾကီးလာၿပီ… အမ်ားသူငါေတြ ေျပာၾကသလို ကေလးက အေဖနဲ႔ တူတာေတာ့.. ဟူေသာ အသံတခ်ိဳ႕ ေပ်ာက္သြားၿပီး ကေလးက အေဖနဲ႔ အေမ ေရာၿပီး တူတာပဲ… ဟု ေျပာတတ္လာၾကပါသည္။ ထိုစကားကို စ ေျပာသူ ကြ်န္မ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း၏ လက္ကို ဆုတ္ကိုင္၍ သားေလးက ငါနဲ႔လဲ တူလာတာ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္… ဟု တဖြဖြ ေမးေနခဲ့မိပါသည္။ သားကို သူ႔အေဖနဲ႔ တူတာ မနာလို တိုရွည္ျဖစ္ၿပီး အေမနဲ႔ မတူမွာ စိုးရိမ္ေနေသာ ကြ်န္မကို အမ်ိဳးသားက မၾကာခဏ ရယ္ေမာ ေနာက္ေျပာင္ေနတတ္ပါသည္။

*****

သားေလးသည္ အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ ထက္ျမက္ ထူးခြ်န္ၿပီး အစစ အရာရာမွာ တည္ျငိမ္ ရင့္က်က္ နားလည္ေနခဲ့သည္။ သားကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္ အကဲပိုခဲ့ေသာ ကြ်န္မ… သားေလး ပထမဆံုး ေက်ာင္းစတက္သည့္ေန႔က မ်က္ရည္ ေတြေတြက်ကာ ရူးခ်င္သလိုလို ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းမသြားခင္ တပတ္ေလာက္ကတည္းက သားကို ေက်ာင္းအေၾကာင္း ေျပာျပျပီး တူညီဝတ္စံုေလးမ်ား ဝတ္ဆင္ကာ ေက်ာင္းတက္ၾကေသာ ကေလးမ်ားကို လိုက္ျပခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္း မေၾကာက္ေအာင္ ပံုျပင္စာအုပ္မ်ား အရုပ္ကေလးမ်ားပါေသာ စာအုပ္မ်ားမွတဆင့္ သားကို ေက်ာင္းႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးထားၿပီးသား ျဖစ္ေသာ္လည္း စိတ္ထဲမေတာ့ တထင့္ထင့္ႏွင့္…။ ထိုေန႔က ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ သားကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ပါသည္။ ေက်ာင္းေရွ႔မွာ ကားရပ္ေပးလိုက္ေသာအခါ လာၾကိဳေသာ ဆရာမကေလး၏ လက္ကိုဆြဲကာ အေမလုပ္သူကို တခ်က္ကေလးမွ် လွည့္မၾကည့္ပဲ ေက်ာင္းထဲသို႔ ဝင္သြားေသာ သားကို ကြ်န္မ အံ့ၾသတၾကီး ၾကည့္ေနမိပါသည္။ ဘုရားေရ… သံေယာဇဥ္ကေတာ့ ခပ္ျပတ္ျပတ္ထဲကပါလား…။ တဆက္တည္းမွာပင္ ကြ်န္မ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ခင္ပြန္း၊ သား၏ ဖခင္ျဖစ္သူကလည္း ၃ ႏွစ္သားထဲက သူ႔ မိဘမ်ားႏွင့္ ခြဲကာ ၾကီးေတာ္မ်ား ဘၾကီးမ်ားႏွင့္ တနယ္တေက်းမွာ ႏွစ္အတန္ၾကာ လိုက္ပါ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးသည္ကို ျပန္အမွတ္ရမိေတာ့ ကြ်န္မ တေယာက္တည္း ျပံဳးရယ္မိပါေတာ့သည္။

တစ တစ ၾကီးျပင္းကာ လူလားေျမာက္လာေသာ သားကေလးသည္ ရုပ္ရည္အားျဖင့္ အေဖႏွင့္သာ တူသည္ ဟု ေျပာ၍ မရေတာ့ေခ်။ အေဖေရာ အေမပါ ႏွစ္ေယာက္စလံုးႏွင့္ တူသည္ဟု ေျပာၾကေတာ့ အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနရသူမွာ ကြ်န္မျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သားကေလး၏ အမူအယာ အက်င့္စရိုက္ အျပဳအမူ အေျပာအဆို အေနအထိုင္မ်ား ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာအရာမ်ား အားလံုးမွာ သူ႔အေဖႏွင့္ ခြ်တ္စြပ္တူေနသည္ကို အျခားသူမ်ားက အလြယ္တကူ မသိႏိုင္ေသာ္လည္း သားႏွင့္အတူ အခ်ိန္ျပည့္ ရွိေနေသာ ကြ်န္မကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိေနခဲ့ပါသည္။

သားကေလး ေလးဖက္သြားတတ္ေသာအခ်ိန္က ျဖစ္ပါသည္။ တညေန ကြ်န္မ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီး ဆံပင္မ်ားကို ေျခာက္လြယ္ေအာင္ မစည္းပဲ သူ႔အတိုင္း ခ်ထားခ်ိန္မွာ သားကေလးက ေလးဖက္တြားကာ ကြ်န္မအနားကို ေရာက္လာပါသည္။ သားေလး လက္ထဲတြင္မူ ဆံပင္စည္းေသာ သိုးေမြးကြင္း အနီေရာင္ေလးကို သူ႔လက္ေခ်ာင္း ေဖါင္းေဖါင္းကေလးႏွင့္ ကိုင္လ်က္… ကြ်န္မမွာ သားကေလးကိုတလွည့္ ေခါင္းစည္းေသာ ကြင္းကေလးကို တလွည့္ ၾကည့္ရင္း အံ့ၾသစိတ္ကို ထိန္းမရေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ သားကေလး၏ ေဖေဖက ကြ်န္မ၏ ခါးေက်ာ္ေသာ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးေသာ္လည္း ဆံပင္မ်ားကို မစည္းပဲ သည္အတိုင္း ခ်ထားလွ်င္ မၾကိဳက္ေခ်။ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို မျဖတ္ႏိုင္ေသာ ကြ်န္မကလည္း သူ႔စကားကို နားေထာင္၊ သူ႔အၾကိဳက္ကို လိုက္ကာ အျမဲ စည္းေႏွာင္ထားသည္သာ။ ယခုလည္း ငါးလေက်ာ္ ေျခာက္လနီးနီး ရွိၿပီး စကားပင္ မေျပာတတ္ေသးေသာ သားကေလးက ကြ်န္မ ဆံပင္ ခ်ထားသည္ကို ႏွစ္သက္ပံုမရ…။ ဆံပင္မ်ားကို စည္းေႏွာင္ရန္ ေခါင္းစည္းကြင္းကေလးကို ေလးဖက္တြားကာ လာေပးသည္ေလ…။ သူတို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ တူညီပံုမ်ားကို ေရးျပေနရလွ်င္ျဖင့္ ကြ်န္မစာမွာ ဆံုးႏိုင္မည္ မထင္။

*****

သားကေလး အသက္ ၈ ႏွစ္ အထိ ကြ်န္မ အလုပ္မလုပ္ပဲ သားကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ အခ်ိန္မ်ားအားလံုး သားကို ေပးခဲ့သည္။ သားကေလးႏွင့္ ကြ်န္မသည္ သားေလး ေက်ာင္းသြားေနေသာ အခ်ိန္မွလြဲ၍ တျခားအခ်ိန္မ်ားမွာ လံုးဝ မခြဲခြာဖူးပါ။ ကြ်န္မ ခ်စ္ရေသာ သားကေလးသည္ ေအးေဆးသည္။ စကားနည္းသည္။ ေျပာစရာရွိလွ်င္ေတာ့ ခ်က္က် လက္က် ေျပာတတ္သည္။ ဘာမွ မပူဆာတတ္၊ ကြန္ပလိန္း မတက္တတ္၊ မလိမ္ညာတတ္၊ ဟန္မေဆာင္တတ္၊ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စာဖတ္ေနတတ္တာ မ်ားသည္။ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းသည္။ အတန္းထဲမွာ စာေတာ္ေသာကေလး၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ရွိေသာ၊ စည္းကမ္းရွိၿပီး မပ်င္းတတ္ေသာ စံျပ ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မက စကားမ်ားသည္ အေပါင္းအသင္းမ်ားသည္ ပူညံပူညံ ပြစိပြစိ လုပ္တတ္သည္ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း ဝီရိယမရွိ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ယံုၾကည္မႈ မရွိ၊ တခုခုဆို ပ်င္းရိကာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အခ်ိန္ဆြဲတတ္သည္။ ထိုသို႔ေသာ ေယဘုယ် အေၾကာင္းအရာေလးေတြမွာ သားကေလးသည္ ကြ်န္မႏွင့္ တူမေနသည့္အတြက္မူ ကြ်န္မ မ်ားစြာ ဝမ္းသာ ခဲ့ရသည္။

ကြ်န္မက ခရက္ဒစ္ကဒ္ ေအတီအမ္ကဒ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ ပါပါ၊ အိပ္ထဲ ပိုက္ဆံအရြက္မပါလွ်င္ မေနတတ္သူတေယာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျမဲလိုလို စိုးရိမ္တၾကီးျဖင့္ သားကို မုန္႔ဖိုး ပိုပိုလ်ံလ်ံ ေပးတတ္သည္။ သားကေတာ့ ထိုမုန္႔ဖိုးတို႔ကို လိုအပ္သေလာက္သာ သံုးၿပီး ပိုသမွ်ကို စုေဆာင္းတတ္သည္။ အေၾကြေစ့ေတြ မ်ားလာလွ်င္ ပိုက္ဆံ အရြက္မ်ားႏွင့္ လဲလွယ္ကာ စုသည္။ ထို႔ထက္ ပို မ်ားလာလွ်င္ ေဒၚလာ ဝယ္စုသည္။ ဘုရားေရ… ကြ်န္မဘဝမွာ ပိုက္ဆံစုသည့္အလုပ္ကို တခါမွ မလုပ္စဖူး…။

သားေလးတို႔ ေက်ာင္းေတြသည္ မနက္ ၇ နာရီ ေက်ာ္မွာ အေရာက္သြားရသည္။ ထိုအခါ သားေလး အိပ္ရာမွ ထသည့္ အခ်ိန္မွာ ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္အထိ သားေလးကို ေက်ာင္းသြားဖို႔ တခါမွ ခက္ခက္ခဲခဲ မႏွိဳးခဲ့ရေခ်။ သည္ေနရာမွာေတာ့ ေစာေစာအိပ္ၿပီး ေစာေစာထတတ္ေသာ အေဖတူ သားကေလးသည္ မနက္ ထရန္ Alarm ေပးထားၿပီး အိပ္ရာထ ေရခ်ိဳး အဝတ္လဲ မနက္စာ စား စသည္ျဖင့္ အစီအစဥ္အတိုင္း စနစ္တက် လႈပ္ရွားသူ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ၆ နာရီ ၄၅ ေလာက္ အိမ္က ထြက္ၾကခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက ႏိုးတဝက္ အိပ္တဝက္ျဖင့္သာ အိပ္ယာထဲမွာ က်န္ခဲ့စျမဲ…။

သားကေလး အသက္ ၁၂ ႏွစ္မွာ ႏွစ္ဖက္ေသာ မိဘ ဖိုးဖြား ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ စံုလင္စြာျဖင့္ ရွင္ျပဳေပးလိုက္သည္။ ေခါင္းေျပာင္ေျပာင္ လံုးလံုးေလးႏွင့္ ကိုရင္ ဝဝကေလးကို ၾကည့္ရင္း ၾကည္ႏူးစြာျဖင့္ ခ်စ္ခင္စိတ္မ်ား တိုးပြားရသည္။ တခါမွ အိမ္နဲ႔ အေဝးမွာ ခြဲမအိပ္ဖူးေသာ သားကေလးအတြက္ တေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္ေနရသည္။ သားေဖေဖကလည္း အလုပ္မအားေသာေၾကာင့္ သားႏွင့္အတူ ရဟန္း မဝတ္ႏိုင္။ သို႔ေသာ္လည္း သားကေလးသည္ သာသနာ့ေဘာင္တြင္ ကိုးရက္ တိုင္တိုင္ ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့သည္။ သူ႔ကို စိတ္မခ်ေသာေၾကာင့္ မနက္တေခါက္ ညတေခါက္ သြားၾကည့္ျခင္းကို သူက မႏွစ္သက္။ တတိယေျမာက္ေန႔တြင္မူ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ လာၾကည့္ရန္မလိုေတာ့ေၾကာင္း၊ သူ အစစ အဆင္ေျပေၾကာင္း စိတ္ပူရန္ မလိုေၾကာင္းႏွင့္ သူ ကိုရင္ထြက္မည့္ေန႔ မွသာ လာေတာ့ရန္ အတိအလင္းပင္ ဖြင့္ေျပာခဲ့သည္။ အေမႏွင့္ အနီးကပ္ လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ေသာ သားမို႔ အေမကို လိုအပ္သည္ထက္ ပို၍ တြယ္တာေနေလမည္လား ဟူေသာ ကြ်န္မ၏ ပူပူပန္ပန္ အေတြးမ်ားသည္ သား၏ ျပတ္သားေသာ စကားေအာက္တြင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ သံေယာဇဥ္နည္းတာ ေကာင္းတာေပါ့ေလ မခံစားရဘူးေပါ့… ဟု ေျဖသိမ့္ကာ ေတြးေနမိသည္။ ေျပာရလွ်င္ ကြ်န္မက စိတ္ႏွလံုး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းၿပီး အရာရာကို ခ်စ္ခင္တြယ္တာတတ္ သံေယာဇဥ္ၾကီးတတ္သူတေယာက္…။ ခ်စ္တတ္ေသာ သူမ်ားသည္ မခ်စ္တတ္ေသာ သူမ်ားထက္ ပို၍ ထိခိုက္နာက်င္ ခံစားရတတ္စျမဲ မဟုတ္လား… သားပိစိေလး ၾကီးလာရင္ အခ်စ္ေၾကာင့္ ထိထိခိုက္ခိုက္ မခံစားရဖို႔အေရး ၾကိဳတင္ ေတြးဆ ပူပန္ေနတတ္ေသာ အေမတေယာက္၏ အတၱမ်ားမွာ တဆိတ္ေတာ့ အံ့့ၾသစရာပင္…

ဖိနပ္ အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္ ဘယ္အရာကိုမွ မပူဆာတတ္ေသာ၊ ဗိုက္ဆာေနခ်ိန္မ်ားမွာ ဗိုက္ဆာတယ္ ဟု မေျပာတတ္ပဲ ေရခဲေသတၱာကို ဖြင့္ျပီး စားစရာ ရွာေနတတ္ေသာ၊ အဝတ္ဆိုလွ်င္ အေရာင္မွိန္မွိန္မ်ားကိုသာ ႏွစ္သက္တတ္ေသာ၊ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ တီရွပ္မ်ား ေဘာင္းဘီမ်ားကို ဘယ္အခ်ိန္မွာ မဆို ဘယ္လိုလမ္းမ်ိဳးကို မဆို ထပ္ခါတလဲလဲ ဝတ္တတ္ေသာ၊ ဆီမ်ားမ်ားႏွင့္ ေၾကာ္ထားေသာ အစားအစာမ်ား၊ ေပါင္မုန္႔ ၾကက္ဥ ခ်ိစ္ ဝက္ေပါင္ေျခာက္ ဝက္အူေခ်ာင္း စေသာ အေနာက္တိုင္း အစားအစာမ်ားကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ၊ အရာရာမွာ စည္းစနစ္က်ေသာ၊ ပိုက္ဆံ စုတတ္ေသာ၊ သံေယာဇဥ္ အတြယ္အတာ နည္းပါးပံုရေသာ၊ လက္ခ်ိဳးေရတြက္၍ ရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နည္းပါးေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကို ခပ္မွန္မွန္သာ ဆက္ဆံ ခင္မင္တတ္ေသာ၊ မလိုအပ္ပဲ အလြန္အကြ်ံ အားမနာတတ္ေသာ၊ စိတ္ခံစားမႈမ်ားကို လြယ္လင့္တကူ ထုတ္မျပတတ္ေသာ… စသည့္ သားေလး၏ အက်င့္စရိုက္မ်ားမွာ တေန႔ထက္ တေန႔ အေဖႏွင့္သာ တူလာသည္ကို ကြ်န္မ ဘယ္လိုမွ် မျငင္းႏိုင္ပါေခ်။ ကြ်န္မႏွင့္ကေတာ့ ထိုအခ်က္ေတြအားလံုးမွာ ဆန္႔က်င္ဖက္… ေမြးထားရေသာ အေမႏွင့္ အနည္းငယ္ကေလးမွ်ပင္ မတူရေကာင္းလားဟု သားကို ျငဴစူလွ်င္လည္း သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုးက ကြ်န္မကို ခ်စ္စႏိုး ေလွာင္ေျပာင္ကာ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေမာေနၾကသည္သာ။

*****

သို႔ေသာ္ သားကေလးသည္ အိမ္ေအာက္ေတြမွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေတြ႔ရတတ္ေသာ ေၾကာင္ကေလးမ်ားကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္စြာျဖင့္ မီမီ မီမီ ဟု လိုက္ေခၚတတ္သည္။ တခါတရံ ၾကိဳးကေလး တန္းလန္းျဖင့္ သခင္ေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ ေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနတတ္ေသာ ေခြးပုေလးမ်ားကို လိုခ်င္သည္ဟု ေျပာတတ္သည္။ ပလတ္စတစ္ဗံုးေလးမ်ားထဲမွာ တလွဳပ္လွဳပ္ျဖင့္ ေဆာ့ကစားေနတတ္ေသာ Hamster ေလးမ်ားကို ဝယ္ေပးမလားဟု ေမးတတ္သည္။ အင္း… သည္လိုဆိုျပန္ေတာ့ သားကေလးသည္ ကြ်န္မထင္သေလာက္ ႏွလံုးသားေအးစက္ကာ သံေယာဇဥ္နည္းပါးေသာသူတေယာက္ေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္တန္ရာ…

တခါ သားတို႔ ေက်ာင္းက Art Lesson အတြက္ ပန္းခ်ီဆြဲစရာ ေဆးေတြ စုတ္တံေတြ ဝယ္ေပးရျပန္သည္။ သူဆြဲေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကြ်န္မသိပ္မသိေသာ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ ပံုမ်ားျဖစ္သည္။ သားကေလး ဆြဲေသာ ပံုမ်ားမွာ အသက္ပါကာ တူလြန္းသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ပိုက္ဆံေပးကာ ဝယ္ယူၾကသည္ ဟု သားကျပန္ေျပာေသာအခါ ကြ်န္မ ရင္ဘတ္ကို ဖိရသည္။ သားရယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပိုက္ဆံနဲ႔ ေရာင္းရတာ အားနာစရာၾကီး… အလကားေပးလိုက္ေရာေပါ့… ဟု ေျပာမိေသာအခါ သားက သူရင္းႏွီးထားရသည္မ်ား ႏွင့္ ေပးလိုက္ရေသာ အခ်ိန္တို႔ကို တြက္ျပကာ သူ႔ လက္ရာအတြက္ ဤမွ်ေသာ ေငြေၾကးကို ယူရန္ သင့္ေတာ္ေၾကာင္း စီးပြားေရးပညာရွင္ၾကီး တေယာက္ႏွယ္ စနစ္တက် ကြ်န္မကို ရွင္းလင္း ေျပာဆိုျပေလသည္။

သားကေလး အသက္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ သီခ်င္းနားေထာင္ရန္ iPod ဝယ္ေပးပါ ဟု ေျပာလာေသာအခါ အူလွိဳက္ အသည္းလွိဳက္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လိုက္ဝယ္ေပးသူမွာ ကြ်န္မျဖစ္သည္။ ကြ်န္မ၏ သားကေလးသည္ သီခ်င္း ဂီတႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႔တတ္ျပီေကာ…။ သားေဖေဖသည္ ဂီတႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ တီးလံုးသံ သက္သက္ကိုပင္ တခါတရံမွ နားေထာင္တတ္သူေလ…။ သိပ္မၾကာခင္မွာ သားကေလးက iPod ႏွင့္ တြဲနားေထာင္ရန္ သူစုထားေသာ မုန္႔ဖိုးျဖင့္ Beats Headphone တခု ဝယ္လာျပန္သည္။ သူ႔အတန္းေဖၚ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆင္တူ ဝယ္ၾကသည္ ဟု ဆိုသည္။ ထိုပစၥည္းမွာ ေစ်းမေသးလွေခ်။ ပိုက္ဆံႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ စည္းကမ္းတက် သံုးစြဲတတ္ေသာ္လည္း သူတို႔ လိုခ်င္ေသာအရာဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ပင္ေစ်းၾကီးၾကီး နည္းနည္းမွ အႏွေမ်ာ အတြန္႔တိုမရွိပဲ ဝယ္တတ္ေသာ အက်င့္မွာ သူ႔ အေဖႏွင့္ ခြ်တ္စြတ္။ ထိုက်သင့္ေငြကို ကြ်န္မ ျပန္ေပးခ်င္လိုက္သည္မွာ လက္ကို ယားေနသည္။ သို႔ေသာ္ သားေဖေဖက ထားလိုက္ သူ႔ဟာသူ ၾကိဳက္တာ သံုးပေစ… ေနရာတိုင္း လိုက္ျပန္မေပးေနနဲ႔… ဟု တိုးတိုးေျပာကာ တားျမစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မမွာ မအီမလည္ႏွင့္ ျငိမ္ေနလိုက္ရသည္။ ေသာၾကာည စေနည လို ညမ်ိဳးမွာ နားမွာ Headphone တပ္ရင္း အိပ္ယာထဲမွာ သီခ်င္းနားေထာင္ကာ ဇိမ္လုပ္ေနတတ္ေသာ သားကိုၾကည့္ၿပီး ကြ်န္မ ဝမ္းသာရသည္။ အင္း.. ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ကြ်န္မသားကေလးသည္ သည္အေဖ သည္အေမ ႏွစ္ေယာက္စလံုးႏွင့္ မွ်မွ်တတ တူညီေနတာပါပဲလား ဟု ကြ်န္မ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး လက္ခံမိပါသည္။

သားတေယာက္တည္း ပ်င္းစရာၾကီး ညီမေလး တေယာက္ေလာက္ မလိုခ်င္ဘူးလား ဟူေသာ အေမးကို ခါးခါးသီးသီး ျငင္းဆန္ေသာ သားကေလးသည္ သူ၏ တဝမ္းကြဲ ညီေလး ညီမေလးမ်ားအၾကားမွာ လူၾကီးဆန္ဆန္ မွ်မွ်တတ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံတတ္သည္ကို ေတြ႔မွ ကြ်န္မ စိတ္ေအးရေတာ့သည္။ သားကေလးကို ကိုယ့္အတြက္သာသိၿပီး တကိုယ္ေကာင္းဆန္ဆန္ ေနတတ္ေသာ အတၱၾကီးသည့္ လူကေလးတေယာက္ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။

သားကေလး ၾကီးလာရင္ အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ ေမေမတို႔နဲ႔ပဲ ေနမလား ဟူေသာ အတၱၾကီးမားလွေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကြ်န္မ ႏွစ္ၾကိမ္ သံုးၾကိမ္ ေမးခဲ့ဖူးပါသည္။ မလိမ္ညာတတ္ေသာ ဟန္မေဆာင္တတ္ေသာ သားကေလးက ကြ်န္မ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အေျဖမ်ိဳး မေပးခဲ့ပါ။ Generation ေပ်ာက္သြားမွာေပါ့ ဟူေသာ လူၾကီးဆန္ဆန္ သူ႔အေျပာမွာ ကြ်န္မ ငိုရအခက္ ရယ္ရ အခက္။ ေနာက္ကို ဤသို႔ေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေမးမိရန္သာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆံုးမရသည္။ အလားတူပင္… ေနာက္ကို မေမးရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာ ေမးခြန္းတခုမွာ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ဘယ္သူ႔ကို ပိုခ်စ္သလဲ ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။ စကားစေျပာတတ္ေသာ အခ်ိန္မွစကာ ယခုအခ်ိန္အထိ ထိုေမးခြန္း၏ အေျဖမွာ တသမတ္တည္း… ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အတူတူ ခ်စ္တယ္ ၅၀ - ၅၀ ပဲ ဟူ၍သာ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္မ လိုခ်င္ေသာ ေမေမ့ကို ပိုခ်စ္တယ္ ဟူေသာ အေျဖမ်ိဳး မရေသာ္လည္း သားကေလး၏ ရိုးသား ေျဖာင့္မွန္ေသာ အေျဖေလးကို ကြ်န္မ မက္ေမာပါသည္။ တခါတရံတြင္မူ ကြ်န္မက သားရယ္ သားေလးကို ေမေမက ေမေမ့ဗိုက္ထဲမွာ အၾကာၾကီး ေခၚထားရတာေလ… ေမေမ့ကို နည္းနည္းေတာ့ ပိုခ်စ္သင့္တာေပါ့… ဟု အထြန္႔တက္ကာ က်ီစယ္မိပါသည္။ ထိုအခါ သားေလးက ေမေမကလည္း ေမေမတေယာက္တည္း သားကို ေမြးလို႔မွ မရတာ… ပါပါ မရွိရင္ သားသား မရွိ၊ ေမေမ မရွိရင္ သားသား မရွိေလ… ဒါေၾကာင့္ အတူတူပဲ ခ်စ္တာေပါ့… ဟူေသာ စကားကို ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ျပန္ေျပာပါသည္။ ထိုမွ်သာမက သူတို႔ ေက်ာင္းမွာ သင္ရေသာ Human Fertilization ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပါ ရွင္းလင္းေျပာျပရန္ စကားစတတ္ပါေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ဘုရားေရ ဟု အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရရြတ္ရင္း စားစရာ တခုခု ရွာေပးၿပီး သူတို႔ သားအဖကို ပါးစပ္ျမန္ျမန္ပိတ္ခိုင္းရသူမွာ ကြ်န္မသာ…။

သားကေလးသည္ ကြ်န္မလိုပင္ ေၾကာင္ကေလး ေခြးကေလးေတြကို ခ်စ္တတ္သည္၊ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္တတ္သည္ စာဖတ္တတ္သည္။ အဂၤလိပ္လိုသာမက တရုတ္လိုပါ အက္ေဆး လွလွေတြ ေရးတတ္ေသာေၾကာင့္ မၾကာခဏ ျပိဳင္ပြဲေတြ ဝင္ရသည္။ ဆုေတြ ရသည္။ English Literature ကို အတန္းထဲမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုး ရတတ္သည္။ တခါတရံမွာ ကြ်န္မ မတတ္ေသာ ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း အမွဳကို ျပဳတတ္သည္။ က်န္တာေတြမွာ ကြ်န္မႏွင့္ မတူေသာ္လည္း ထိုအခ်က္မ်ားမွာ ကြ်န္မႏွင့္တူေနသည္ကို ကြ်န္မ အလြန္ ေက်နပ္ရသည္။ တေန႔ တေန႔ ထိုကမာၻလံုးေလး ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ကြ်န္မႏွင့္ တူလာေလမည္ကို ၾကည့္ရသည္မွာ အေမာ…။

တရက္ကေတာ့ သားေလး၏ ေရခ်ိဳးခန္းအဝင္ဝရွိ စင္ကေလးေပၚတြင္ စာအုပ္ တအုပ္ေတြ႔ရသည္။ ေနာက္ တရက္ ႏွစ္ရက္ သံုးေလးရက္ ကြ်န္မ ဆက္တိုက္ သတိထားၾကည့္မိေသာအခါ သားေလးသည္ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္လွ်င္ စာအုပ္ဖတ္ေနတတ္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားသည္။ ထိုအခါ သားေဖေဖကို သားဆီမွာ ကြ်န္မႏွင့္တူေသာ အခ်က္ တခ်က္ ထပ္တိုးလာၿပီဟု အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပရင္း ဝမ္းပမ္းတသာ သတင္းေပးမိေသာအခါ သားေဖေဖက ကြ်န္မကို အရူးမ ဟု နာမည္ေပးေလေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ သားကေလးသည္ သခ်ၤာတြက္လွ်င္ အလြန္ ရွမ္းတတ္သည္ကို တေျဖးေျဖးႏွင့္ ကြ်န္မ သိလာခဲ့သည္။ ျမတ္စြာဘုရား… တခ်ိန္လံုး အေဖနဲ႔ တူေနခဲ့သမွ် ဒီေနရာမွာေတာ့ အလြဲၾကီး လြဲပါေပါ့လားဟု ေတြးရင္း စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရသည္။ ဟုတ္သည္… ကြ်န္မ ငယ္ငယ္က သခ်ာၤမွာ ရွမ္းတတ္လြန္းေသာေၾကာင့္ ဆရာမမ်ားက ရွမ္းမ ဟု ေခၚၾကသည္။ အခုေတာ့ သားကေလးက သည္လို မေကာင္းတဲ့ အခ်က္မွာ ကြ်န္မႏွင့္ ခြ်တ္စြတ္ တူေနေလၿပီေကာ…။ သားကေလးသည္ သခ်ာၤပုစာၦမ်ားတြင္ အေပၚတေၾကာင္းမွာ 7 ဟု ေရးထားေသာ္လည္း ေနာက္တေၾကာင္းတြင္ 9 ျဖစ္သြားတတ္သည္။ အေပၚတဆင့္မွာ ေရးထားေသာ အႏွဳတ္လကၡဏာက ေအာက္တဆင့္ ေရာက္ေသာအခါ အေပါင္း ျဖစ္သြားသည္။ ေမးခြန္းထဲက ဂဏန္းမ်ားကို အေျဖလႊာထဲ ကူးေရးရာမွာ တလြဲကူးေရးတတ္သည္။ အေျဖမွန္ ရၿပီးသည့္တိုင္ ေအာက္ဆံုးမွာ Answer = ဟု အေျဖထိုးေသာအခါ တလြဲကူးေရးတတ္ျပန္သည္။ သခ်ာၤဆို ဘယ္ေတာ့မွ ၁၀၀ ျပည့္သည္မရွိ၊ အမွတ္မ်ားမွာ ဟိုက ဒီက ဆီလို အေပါက္ရွာၿပီး ေရာ့ေနေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ တအိမ္လံုးက Like Mother, Like Son ဟု ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေထာပနာ ျပဳၾကေလသည္။ တူမယ့္ တူေတာ့လည္း တလြဲ… သားရယ္…

*****

အခုဆိုလွ်င္ ခ်စ္ရေသာ ကြ်န္မ၏ သား ကမာၻလံုးေလး အသက္ ၁၄ ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးသြားၿပီ။ ေဖေဖ ေမေမတို႔ထက္လည္း အရပ္ ပိုရွည္သြားၿပီ။ လူၾကီးေလးတေယာက္ႏွင့္လည္း အေတာ္ကို တူလာၿပီ။ ငယ္ငယ္က ကြ်န္မႏွင့္ မတူေသာေၾကာင့္ အလိုမက်ခဲ့ရသမွ် အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မခံစားေနေတာ့ျပီ။ သားေလး သူ႔ေဖေဖဆီက ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေလးေတြ ရတာကိုလည္း ၾကည္ျဖဴေပးလိုက္မည္။ ကြ်န္မႏွင့္ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေလးေတြ လာတူေနတာကိုလည္း ဒီတိုင္း ရယ္ကာ ေမာကာ ၾကည့္ေနလိုက္မည္။ ေဖေဖ ေမေမတို႔ရဲ႕သားဟာ ေဖေဖ ေမေမ ႏွစ္ေယာက္စလံုးနဲ႔ မွ်မွ်တတ တူရေပမေပါ့…။

ေရွ႕ေလွ်ာက္ သားကေလးကို သူ ဝါသနာပါေသာ လမ္းကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖဴးျဖဴး ေလွ်ာက္ႏိုင္ရန္၊ သူ ျဖစ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵမ်ား မတိမ္းမေစာင္းပဲ ျဖစ္ေျမာက္ေစရန္ ကြ်န္မ လိုအပ္သလို ကူညီ ပ့့ံပိုးေပးမည္။ ကိုယ္က မိဘပဲ ဟုဆိုကာ ကေလးကို အႏိုင္ယူၿပီး ကိုယ္လိုခ်င္သလို ပံုစံခြက္ထဲ အတင္း ထိုးသြင္းထည့္တတ္ေသာ မိဘမ်ိဳး ကြ်န္မ မျဖစ္ခ်င္ပါ။ စုန္ေရသာ ရွိၿပီး ဆန္ေရ မရွိေသာ မိဘေမတၱာအေၾကာင္း ပါးစပ္မွ ထုတ္ေဖၚ ေျပာျပစရာမလိုပဲ သားကေလး သိေနေအာင္ ကြ်န္မ အစဥ္အျမဲ ၾကိဳးစားေနမည္သာ…။

သက္ေဝ
(၂၂ ေမ ၂၀၁၂)

July 2012 - International Look Magazine