ကိုုယ္အေလးခ်ိန္က်လိုုသူမ်ားအတြက္ ထိေရာက္ေသာ နည္းလမ္း (သိုု႔) Dukan Diet

အခုအခ်ိန္မွာ လူအမ်ားစုရဲ႕ ေနထိုင္မွဳစနစ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတာဟာ ခႏၵာကိုယ္ အေလးခ်ိန္ တိုးလာေစျခင္းရဲ႕ လမ္းစ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြန္ပ်ဴတာကို မ်က္ႏွာအပ္ရင္း စားပြဲနဲ႔ ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ အဲဒီလို ထိုင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် ဗိုက္နဲ႔ ခါးပတ္လည္မွာ မလိုလားအပ္တဲ့ အဆီပိုေတြ စုစည္းလာတတ္တာ လူတိုင္း သတိထားမိမွာပါ။ အဲဒါေတြအျပင္ အလုပ္လုပ္ေနရင္း စားပြဲေပၚမွာ အသင့္ရွိေနတဲ့ အာလူးေၾကာ္တို႔ ေခ်ာကလက္တို႔ အစရွိတဲ့ တိုတိုထြာထြာေတြကို ထိုင္ရာက မထတမ္း လက္လွမ္းျပီး စားေနမိတာလည္း ကိုယ္အေလးခ်ိန္တိုးလာျခင္းကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး အေထာက္အကူ ျပဳေနပါတယ္။

အဲဒီလို ကိုယ္အေလးခ်ိန္တိုးလာလို႔ စိတ္ညစ္ စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို ကိုုယ္အေလးခ်ိန္ ေလွ်ာ့ဖိုု႔ နည္းလမ္းေလးနဲ႔ တခု မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အခုတေလာမွာ နာမည္ၾကီးလာတဲ့ Dukan Diet ပါ။ ျပင္သစ္ႏိုုင္ငံက ဆရာ၀န္တဦးျဖစ္တဲ့ Dr. Pierre Dukan ဆိုုသူက ရွာေဖြေတြ႔ရွိတဲ့အတြက္ Dukan Diet ရယ္လိုု႔ အမည္တြင္ပါတယ္။

အခုု ေျပာျပမယ့္ နည္းလမ္းရဲ႕ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ေန႔စဥ္စားေနက် အစားအစာေတြကို ပံုစံေျပာင္းေပးလိုက္တာပါပဲ…။ အဲဒီ နည္းမွာ Phase 1 to 4 ဆိုုျပီး အဆင့္ ေလးဆင့္ ရွိပါတယ္…။ အဲဒါေတြကေတာ့…

Phase 1 – Attack
Phase 2 – Cruise
Phase 3 – Consolidation
Phase 4 – Permanent Stabilization တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

Dukan Diet က သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူ တမူထူးျခားပါတယ္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ ေျပာျပရရင္…

Phase 1 – Attack Phase
ပထမဆံုုး အဆင့္မွာ ပရိုတိန္း (အသားဓါတ္) ပါတဲ့ အစားအစာေတြကို ၾကိဳက္သေလာက္ စားလို႔ရပါတယ္…။ ေျပာရရင္ေတာ့ (EAT AS MUCH AS YOU LIKE) လိုု႔ ဆိုုၾကတယ္။ အဲဒီလို စားရင္းကေန ငါးရက္မွာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ႏွစ္ကီလိုကေန သံုးကီလို အထိ က်ႏိုင္ပါတယ္။ Pure Protein လို႔ ေျပာတဲ့အတိုင္း ပရိုတိန္း သက္သက္ပဲ စားရမွာေနာ္…။ အဲဒီလို စားရမယ့္အျပင္ တေန႔ကို နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တေန႔ကို အနည္းဆံုး ေရ တစ္္လီတာခြဲ ေသာက္ဖို႔လည္း အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ ႏွစ္ရက္ကေန ဆယ္ရက္အထိ စားလို႔ရပါတယ္။

ပရိုတိန္းပါတဲ့ အစားအစာ ၇၂ မ်ိဳးရွိတဲ့အနက္ ကြ်န္မတို႔အတြက္ ေန႔စဥ္ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ႏိုင္တာေတြကို အၾကမ္းအားျဖင့္ ေျပာျပရရင္ ၾကက္သား၊ အမဲသား၊ ငါးအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ၾကက္ဥ (အကာကို ၾကိဳက္သေလာက္ စားႏိုင္ျပီး အႏွစ္က တပတ္ကို သံုးလံုး ထက္ မပိုရ)၊ အဆီထုတ္ထားတဲ့ ႏို႔၊ ေကာ့တိတ္ခ်္ ခ်ိစ္ နဲ႔ အဆီမပါတဲ့ (Non-Fat) ဒိန္ခ်ဥ္တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ အဆီဓါတ္ပါ၀င္မွဳ ျမင့္မားတဲ့ ၀က္သား၊ သိုးသား၊ ဘဲသား ေတြအျပင္ ပဲမ်ိဳးစံုကို လံုး၀ စားလို႔မရပါဘူး။ အသား ငါးေတြကို ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္း၊ စပါးလင္ အပါအ၀င္ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို သံုးစြဲျပီး အရသာေကာင္းေအာင္ ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ျဖစ္ႏိုုင္ရင္ ကင္စားတာမ်ိဳး ဆီေလး ပါတယ္ဆိုုရံုုနဲ႔ ကင္တာမ်ိဳး (Grill / Roast) ကေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါ။ အဲ့ဒါေတြနဲ႔ အတူ တေန႔ကို Oat Bran တဇြန္းခြဲ (စားပြဲတင္ဇြန္း) ကိုလည္း အတူ တြဲစားသင့္ပါတယ္။

Phase 2 – Cruise Phase
ဒုုတိယအဆင့္မွာကေတာ့ ပထမအဆင့္မွာ စားလို႔ရတဲ့ ပရိုတိန္း (Protein) အားလံုးကို ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေတြနဲ႔ တြဲစားလို႔ရပါၿပီ။ စားဖို႔ ခြင့္ျပဳတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြထဲမွာ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ နီးစပ္တာေတြကို ေျပာျပရရင္ ခရမ္းသီး၊ ကညြတ္၊ ေဂၚဖီထုပ္၊ ပန္းပြင့္၊ ဘရိုကိုလီ၊ သခြားသီး၊ ဖရံုသီး၊ ဆလတ္ရြက္ အပါအ၀င္ အရြက္စိမ္းမ်ိဳးစံု၊ ဟင္းႏုႏြယ္နဲ႔ မုန္လာဥ အျဖဴ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ မုန္လာဥ အနီစားလို႔ရေပမယ့္ ေန႔တိုင္း မစားသင့္ေသးပါဘူး။ ေနာက္တခုက စားလို႔ရတဲ့အထဲမွာ အာလူး လံုး၀ မပါပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အာလူးကို ေရွာင္ပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သံုးရက္ကို ကီလိုဝက္ (တေပါင္) ေလာက္ က်ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို မေရာက္မခ်င္း အဆင့္ တစ္နဲ႔ အဆင့္ ႏွစ္ကို သံုးရက္ (သို႔) ငါးရက္… တလွည့္စီ စားရပါမယ္။

Phase 3 – Consolidation
အဆင့္ တစ္နဲ႔ အဆင့္ ႏွစ္ကို တလွည့္စီ စားျပီးလို႔ ကြ်န္မတိုု႔ လိုခ်င္တဲ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ေရာက္သြားၿပီ ဆိုုပါေတာ့… ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တတိယအဆင့္ အေနနဲ႔ အစားအစာေတြကို ပံုမွန္ (Normal Diet) ျပန္စားလို႔ရပါၿပီ။ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေတာ့ စားရမွာေပါ့ေနာ္…။ ဒီ အဆင့္မွာ ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ ခ်ယ္ရီသီးကလြဲရင္ က်န္တဲ့ အသီးေတြကို စားလို႔ရပါျပီ။ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ပန္းသီး၊ သစ္ေတာ္သီး၊ လိမ္ေမာ္သီး… စသည္ျဖင့္ တရက္ကို တလံုး စားႏိုင္ပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ထမင္းအျဖဴ နဲ႔ အာလူး ကို တပတ္မွာ ႏွစ္ၾကိမ္ စားႏိုင္ပါျပီ။ ပဲ လည္း အနည္းငယ္ စားႏိုင္ပါျပီ။

ဒါ့အျပင္ တပတ္ကို ႏွစ္ၾကိမ္ Celebration Meal စားလို႔ရပါတယ္…။ ဆိုလိုတာက ပီဇာတို႔ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္တို႔ ေရခဲမုန္႔တို႔… အဲဒီလို ကိုယ္ၾကိဳက္တာေတြကို တပတ္ ႏွစ္ၾကိမ္ စားလို႔ရပါတယ္။ ၀ိုင္ေသာက္ခ်င္ရင္လည္း တဖန္ခြက္ ေသာက္လို႔ရပါတယ္။

ဒီအဆင့္မွာေတာ့ လက္ရွိ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ထက္ ထပ္မက်ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တက္မလာေအာင္ ထိန္းထားေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနရ စားရမလဲ ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္ က်သြားတဲ့ အေလးခ်ိန္နဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ - အရင္အဆင့္ႏွစ္ခုမွာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ဆယ္ေပါင္ က်ခဲ့တယ္ဆိုရင္ တေပါင္ကို ငါးရက္ ႏွဳန္းနဲ႔ ရက္ေပါင္း ၅၀ ဒီအဆင့္မွာ ေနလို႔ရပါတယ္။

အဲဒီရက္ေတြမွာ တေန႔ကို အနည္းဆံုး နာရီ၀က္ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွား ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္၊ တပတ္ကို တရက္ ပထမ အဆင့္က အတိုင္း ပရိုုတိန္း သက္သက္ (Pure Protein) စား၊ ေနာက္တရက္မွာ ဒုုတိယအဆင့္ အတိုင္း ပရိုတိန္းနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ တြဲစားရင္း ထိန္းထားႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ အစဥ္အလာ မပ်က္ေလးေပါ့…။

ဒီအဆင့္ဟာ ၀ိတ္ခ်သူေတြ အတြက္ အခက္ဆံုး အဆင့္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ နံပါတ္ တစ္ အခ်က္က စားရတဲ့ ရက္ ရွည္လို႔ပါ။ နံပါတ္ ႏွစ္ အခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ေရာက္ေနျပီျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ေပါ့ပါ့ရႊင္လန္းျပီး စည္းကမ္းကို အခ်ိန္မေရြး ေဖါက္ျပီး စားခ်င္တာ စားမိႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။

Phase 4 – Permanent Stabilization
ဒီအဆင့္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ရွိ (က်ေနၿပီးသား) ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ထိန္းထားဖို႔ပါ။ အမ်ားစုက အခုုလိုု Diet ကေန ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေတြ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၾကီး တိုးလာတတ္တာမို႔ အဲဒီအျဖစ္မ်ိဳးကို မေရာက္ေအာင္ ထိန္းထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာလည္း တေန႔ကို Oat Bran ႏွစ္ဇြန္းစား၊ တေန႔ကို နာရီဝက္ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားလုပ္၊ တပတ္ကို တခါ ပထမအဆင့္မွာလို ပရိုုတိန္း သက္သက္ စားရင္း မိမိလက္ရွိ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထားဖို႔ပါပဲ။

ဒီ နည္းစနစ္ ရဲ႕ အဓိက ေသာ့ခ်က္ကေတာ့ အခ်ိဳဓါတ္၊ အဆီဓါတ္နဲ႔ ကာဘိုဟိုက္ျဒိတ္ေတြ စားတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပါ..။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီ နည္းဟာ ေလ့က်င့္ခန္း အျပင္းအထန္လုပ္ရတဲ့ ဝိတ္ေလွ်ာ့နည္းေတြ၊ အစားေတြ ေလွ်ာ့စားရတဲ့ နည္းေတြ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြပဲ မ်ားမ်ားစားရတဲ့ နည္းေတြထက္ အမ်ားၾကီး ထိေရာက္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အသားေတြ ငါးေတြ ၾကိဳက္သေလာက္စားရံုနဲ႔ ဒီေလာက္ ျမန္ျမန္ၾကီး ဝိတ္က်တယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲ အေတာ္ေလး မယံုႏိုင္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ တကယ္ ဟုတ္ပါတယ္။

သိုု႔ေသာ္လည္း အရာရာတိုင္းမွာ ေကာင္းက်ိဳးနဲ႔ ဆိုးက်ိဳးဟာ ဒြန္တြဲေနတတ္တယ္ မဟုုတ္လား…။ Dukan Diet ကိုု လိုုက္နာၾကတဲ့သူေတြရဲ႕ သံုုးသပ္ခ်က္ေတြမွာ ေျပာေလ့ရွိၾကတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြကေတာ့ ပထမရက္ပိုုင္း အနည္းငယ္အတြင္းမွာပဲ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ သိသိသာသာ က်ဆင္းသြားတာကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ၾကရတာရယ္၊ စားခါနီးတိုင္း ကိုုယ္ စားမယ့္ အစားအစာကိုု ကယ္လိုရီ တြက္ေနစရာမလိုတာရယ္… က်န္းမာေရးအတြက္ ထိခိုက္စရာ ဘာမွ မရွိတာရယ္ လို႔ ဖတ္ရပါတယ္။

ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႔ကေတာ့ ေန႔စဥ္ အသား ၾကက္ဥ စတဲ့ ပရိုတိန္းေတြပဲ စားရတဲ့အခါ ကိုလက္စထေရာ တက္လာႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ေနာက္တခုက ဖိုင္ဘာ စားတာ နည္းသြားတယ္… ဒါေၾကာင့္ Oat Bran ေန႔တိုင္းစားျပီး ေရ တလီတာခြဲကေန ႏွစ္လီတာ ေသာက္ျပီး ျပန္ျဖည့္ရတယ္ လိုု႔ ဆိုုၾကပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိတိုု႔ရဲ႕ ကိုုယ္အေလးခ်ိန္ က်ခ်င္ၾကတဲ့သူေတြတြက္ေတာ့ ဒီနည္းလမ္းဟာ အေတာ္ေလး အေထာက္အကူျပဳတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီ့ထက္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုကို သိခ်င္ရင္ ဂူဂယ္လ္ မွာ Dukan ဆိုၿပီး ရိုက္လိုက္တာနဲ႔ သူနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႔ၾက ဖတ္ၾကရမွာပါ။ တကယ္လည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္... ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ…။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ က်ခ်င္သူမ်ား ဒီ Dukan Diet နည္းကိုု စမ္းသပ္ျပီး စားၾကည့္ၾကပါလို႔ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။



- 2013 January - Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး -

မိုုင္တိုုင္ ႏွစ္ဆယ္

ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးေသာ မိုင္တိုင္မ်ားစြာတြင္ အခ်ိဳ႕သည္ အမွတ္တမဲ့မွ်ျဖင့္ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ႏွွင့္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတတ္ၾကၿပီး၊ အခ်ိဳ႕သည္ အထင္ကရအျဖစ္ ဘဝတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ကမၺည္းတြင္ က်န္ရစ္ေနတတ္္ၾကသည္...

ဟုုတ္ပါတယ္... မိုင္တိုင္ ႏွစ္ဆယ္ လို႔ အမည္ရပါတယ္…။
ဒီစာအုပ္ေလးကို ဘေလာ့ဂါ အိန္ဂ်ယ္လွိဳင္က တာ၀န္ယူ စီစဥ္ျပီး AMK Creation က လွပ ေသသပ္စြာ ဖန္တီး ပံုေဖာ္ေပးခဲ့ပါတယ္... ။ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂါ အေယာက္ ႏွစ္ဆယ္ ပါဝင္ေရးသားထားၾကတဲ့ အြန္လိုင္း ရသ ဝထၳဳတို စာအုပ္ကေလးပါ။ ဒီေန႔ ဇန္န၀ါရီလ ၂၂ ရက္ မွာ စာေပေလာက (၅) စာအုပ္တိုက္ ကေန စတင္ ျဖန္႔ခ်ီမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ မိုင္တိုင္ ႏွစ္ဆယ္ စာအုပ္ေလးဟာ ကြ်န္မတို႔ တေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ အမွတ္တရ စိုုက္ထူျဖစ္တဲ့ မိုုင္တိုင္ေလး တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္…။

ဒီစာအုပ္ေလးမွာ ကြ်န္မ အပါအ၀င္ မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂါမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ျမစ္က်ိဳးအင္း၊ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕၊ သတိုး၊ ျမေသြးနီ၊ ကိုေဇာ္၊ သက္တန္႕ခ်ိဳ၊ ခင္ေလးငယ္ ဗညားရွိန္၊ ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)၊ ေမာင္ေရခ်မ္း၊ မိုးပန္းခ်ီ၊ ေနပိုင္၊ ျမတ္မြန္၊ လက္ဝဲ၊ ျမတ္ပန္းႏြယ္၊ ကိုကိုးအိမ္(မႏၱေလး)၊ ဂြ်န္မိုး၊ အလင္းသစ္ နဲ႔ အိန္ဂ်ယ္လွိဳင္ တို႔ ပါဝင္ ေရးသားထားၾကပါတယ္…။ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ အားေပးၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္…။

အဲဒီစာအုုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ ၀တၳဳေလးနာမည္က ထာ၀စဥ္ ပါ။ အဲဒီစာေလးကိုု ေရးျဖစ္ေစဖိုု႔ ေစ့ေဆာ္တဲ့ စိတ္ကူး အေတြးတခ်ိဳ႔ကိုု ေမတၱာလက္ေဆာင္ ပါးလိုုက္ပါတယ္…။

“လူတိုုင္း လူတိုုင္းဟာ ကိုုယ္စီ ဘ၀ေတြမွာ အျပစ္ ကင္းစင္ျပီး လွပ ဆန္းၾကယ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးကိုုသာ အလိုုရွိၾက ေတာင့္တၾကစျမဲ ျဖစ္ေပမယ့္ တခါတရံမွာ ကိုုယ္တိုုင္ ၾကိဳတင္ မျမင္ႏိုုင္တဲ့၊ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ တေထာင့္ တေနရာကေန သူ႔အလိုုလိုု ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြ၊ ၾကိဳဆိုု လက္ခံယူလိုု႔ မရပဲ ငဲ့ညွာ ေထာက္ထား ထိန္းခ်ဳပ္စရာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြ အျပင္ လူခ်င္း မနီးစပ္ႏိုုင္ေသာ္လည္း ႏွလံုုးသားထဲမွာ ထာ၀စဥ္ ေႏြးေထြးစြာ အျမစ္တြယ္ ရွင္သန္ေနႏိုုင္တဲ့ ေလးနက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးေတြ ရွိေနတတ္တာကိုု ေတြးမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီ၀တၳဳေလးကိုု ေရးျဖစ္ပါတယ္…”

အကူး အေျပာင္း

ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္က မွတ္မွတ္ရရ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ အပတ္စဥ္ထုတ္ Newsweek ဆိုတဲ့ ထိပ္တန္း မဂၢဇင္း အေၾကာင္းပါ။ အဲဒီမဂၢဇင္းဟာ သက္တမ္းအားျဖင့္ ၁၉၃၃ ကေန ၂၀၁၂ အထိ… ႏွစ္ေပါင္း ရွစ္ဆယ္ ရွိခဲ့ပါျပီ။ တိတိက်က် ေျပာရရင္ ပထမဆံုး Newsweek စာေစာင္ကို ၁၉၃၃ ခု ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၇ ရက္ မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ Newsweek မဂၢဇင္းဟာ အခု ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာလ ၃၁ ရက္ေန႔မွာ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀မွဳကို ရပ္တန္႔လိုက္မွာျဖစ္ျပီး အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းတခု အေနနဲ႔သာ ဆက္လက္ ရပ္တည္ေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္လိုု႔ သိရပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က စျပီး မဂၢဇင္းစာအုပ္ရဲ႔ ေရာင္းအားဟာ ပံုမွန္ေရာင္းအား စာအုုပ္ေရ သံုုးသန္းကေန (ငါးဆယ္ရာခိုုင္ႏွဳန္း) တသန္းခြဲကို သိသိသာသာ က်ဆင္းလာတယ္… ေၾကာ္ျငာစာမ်က္ႏွာေတြဟာလည္း ၈၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းေက်ာ္အထိ က်ဆင္းသြားျပီး ႏွစ္စဥ္ အရွံဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္ လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေတြအျပင္ ပံုုႏွိပ္ ထုုတ္ေ၀ရာမွာ ကုုန္က်စရိတ္၊ ျဖန္႔ေဝတဲ့ အခါ ကုုန္က်ရတဲ့ စရိတ္ေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကီးျမင့္လာတာေၾကာင့္ အခုုလိုု ဆံုုးျဖတ္ရျခင္းျဖစ္တယ္လိုု႔ တာဝန္ရွိသူမ်ားက ဆိုုပါတယ္။

သိုု႔ေသာ္ အခုလို ပံုုႏွိပ္ကေန အြန္လိုုင္းကိုု အေျပာင္းအလဲမွာ ပံုႏွိပ္ခ၊ ပို႔ေဆာင္ခ၊ ျဖန္႔ျဖဴးခ အစရွိတဲ့ စရိတ္ေတြက သက္သာသြားမွာ ျဖစ္သလိုု တဖက္က ေၾကာ္ျငာစာမ်က္ႏွာေတြဆီက ရေနတဲ့ ပံုုမွန္ဝင္ေငြေတြကေတာ့ ေလ်ာ့နည္းသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ၁၉၃၃ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၇ ရက္မွာ ပထမဆံုုး ထုုတ္ေ၀တဲ့ စာေစာင္နဲ႔ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၃၁ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ ထုတ္ေ၀လိုက္တဲ့ ေနာက္ဆံုုး ပံုုႏွိပ္ စာေစာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုုးစာေစာင္မွာ Manhattan Headquarters ပံုကို အျဖဴ အမည္း ႏွစ္ေရာင္နဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုး ျပဳလုပ္ထားျပီး #LAST PRINT ISSUE ဆိုတဲ့ စာလံုးမွာ PRINT ဆိုတဲ့ စာလံုးကို အနီေရာင္နဲ႔ ေရးထားတာ ေတြ႔ရမွာပါ။

ဒီလို ပံုႏွိပ္မဂၢဇင္းကေန အြန္လိုင္းကို ေျပာင္းလဲထုတ္ေ၀လိုက္တဲ့ အျဖစ္ကို Newsweek မဂၢဇင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာေဟာင္း ျဖစ္သူ Mr. Brown က ေနာက္ဆံုးထုတ္ စာအုုပ္ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔အတူ Bitter Sweet, Wish us Luck လို႔ သူ႔ရဲ႕ တြစ္တာ အေကာင့္မွာ ေရးသားခဲ့ပါတယ္…။

ပံုုႏွိပ္ေတြ တိမ္ေကာလာျပီး အြန္လိုုင္း ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ စာေပေတြ ပိုုထြန္းကားလာတာဟာ ေကာင္းတယ္ ဆိုုးတယ္ ေျပာဖိုု႔ တကယ္ကိုုပဲ ခက္လွပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္လိုု႔ စကာၤပူမွာ နာမည္ၾကီး စာအုုပ္ဆိုုင္ေတြ တဆိုုင္ျပီး တဆိုုင္ ပိတ္ကုုန္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းကိုု စာအုုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ ဆိုုျပီး ပိုုစ့္တခုု ေရးျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

စာအုုပ္ဆိုင္ေတြ ပိတ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိကက်တဲ့ အခ်က္က စာအုပ္ေတြ ေရာင္းအားက်လာလို႔ ဆိုေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလို ေရာင္းအားက်ရတာလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားစရာပါ။ လူအမ်ားစုဟာ စာမဖတ္ၾကေတာ့တာ မျဖစ္ႏိုုင္ပဲ စာဖတ္သူေတြဟာ စာအုပ္ေတြကို အပိုင္ဝယ္မဖတ္ၾကေတာ့လို႔ ဆိုုတာက ပိုုျဖစ္ႏိုုင္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဒီေခတ္မွာ စာအုုပ္ေတြရဲ႕ ေစ်းႏွဳန္းကလည္း ေသးမွ မေသးေတာ့တာကိုုး…။ ေနာက္တခုုက ကြန္ပ်ဴတာကတဆင့္ ဖတ္လို႔ရတဲ့ E Book ယဥ္ေက်းမွဳေတြ ထြန္းကားလာျပီး သြားရင္းလာရင္း အလြယ္တကူ သယ္ယူျပီး ေနရာမေရြး ကိုုင္ဖတ္သြားလို႔ရတဲ့… စာအုပ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ သိုမွီး သိမ္းဆည္းထားလို႔ရတဲ့… iPad တို႔ Kindle တို႔လို ပစၥည္းေတြေၾကာင့္လည္း ပံုုႏွိပ္စာအုုပ္ေတြရဲ႕ ေရာင္းအား က်ဆင္းလာတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္…။

ဘာပဲ ေျပာေျပာ စာဖတ္လိုုတဲ့သူေတြကေတာ့ ပံုုႏွိပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အြန္လိုုင္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ေတြကိုုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အလ်ဥ္းသင့္သလိုု ဖတ္ရွဳေနၾကအံုုးမွာလိုု႔ ယံုုၾကည္ပါတယ္။ စိတ္၀င္စားရင္ေတာ့ Newsweek ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုး ပံုုႏွိပ္မဂၢဇင္းကိုု အမွတ္တရ ၀ယ္ျပီး သိမ္းထားဖိုု႔ တိုုက္တြန္းလိုုပါတယ္…။ ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ (သုုိ႔မဟုုတ္) အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ၾကာလာတဲ့ အခါမွာ ဒါေတြဟာ အလြန္ ရွားပါးျပီး အဖိုုးတန္တဲ့အရာေတြ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာ…



ဒါကေတာ့ အိမ္မွာ သိမ္းထားဖိုု႔ တေန႔က သြားဝယ္လာတဲ့ Last Print Issue ပါ…။ အမ်ိဳးသားက သူ႔စိတ္ကူးနဲ႔ သူ ေဘာင္သြင္းထားတာ ျဖစ္ျပီး ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ အဆင္သင့္ေလး ဓါတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔ ျဖစ္လာပါတယ္… း))

မွတ္ခ်က္ - ၂၀၁၃ မတ္လ - Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

ပုဒ္မ / မ ခ် ျဖစ္ တဲ့ / ညေန // မွ // ပုဒ္မ / ခ် ျဖစ္ တဲ့ / ညေန သို႔

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ညေနဟာ ပုဒ္မ // မ ခ် ျဖစ္ တဲ့ // ညေန တခုသာ ျဖစ္တယ္ //
စာတေၾကာင္းရဲ႕ အဆံုးသတ္မွာ ပုဒ္မတခု ခ်ေပးဖို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ လို အပ္ မွန္း သိေပမယ့္ /
အဲဒီညေနက ေရးသမွ် စာေၾကာင္းတိုင္းမွာ / ပုဒ္မ မခ်ျဖစ္ခဲ့ဘူး //
အမွန္ တကယ္ ေမ့့ေလ်ာ့ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ေစ / တမင္ ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရင္းပဲျဖစ္ေစ /
အဲဒီညေနမွာ ပုဒ္မ မခ်ျဖစ္ခဲ့ဘူး //
မလိုအပ္လို႔ပဲ ျဖစ္ေစ / မွားယြင္းလိုလိုု႔ပဲ ျဖစ္ေစ / အဲဒီညေနမွာ ပုဒ္မ မခ်ျဖစ္ခဲ့ဘူး //

တေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးကို တေယာက္က တသက္စာ အမိအရ သိမ္းဆည္းထားဖိုု႔ ၾကိဳးစားတဲ့ / အဲဒီညေနမွာ ပုဒ္မ မခ်ျဖစ္ခဲ့ဘူး //
တိမ္ေတြ ပ်ံလာတာကိုု ေမာ့ၾကည့္ျပီး သံစဥ္ စာသား မေရရာတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကိုု ဆိုုညည္းမိတဲ့ / အဲဒီညေနမွာ ပုဒ္မ မခ်ျဖစ္ခဲ့ဘူး //
ဟိုး စၾကၤ၀ဠာအဆံုးအထိ စိတ္ကူးအေတြးေတြ ျဖန္႔က်က္ရင္း ကာရန္မညီညာတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ေရးစပ္မိတဲ့ /
အဲဒီညေနမွာ ပုဒ္မ မခ်ျဖစ္ခဲ့ဘူး //
တကယ္က အဲဒီညေနမွာ ပုဒ္မေတြဟာ အနီးအနားမွာပဲ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တာ //
သတိရလို႔ လိုက္ ရွာ ၾကည့္ ျပန္ေတာ့လည္း ေတြ႔ရသမွ် ပုဒ္မေတြဟာ ပုဒ္မ မပီသခဲ့ဘူး //

ၾကည့္ပါအံုုး - - -
သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ မိုးစက္ေတြေအာက္မွာ မိုးစိုရင္း တြန္႔လိမ္ေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
စီတန္း ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ခရစ္စမတ္ ၾကယ္မီးပံုး ေရာင္စံုေတြေအာက္မွာ ေဆးသားပ်က္ အေရာင္မွိန္ေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
စည္စည္ကားကား ပြဲေတာ္ၾကားမွာ ပိတ္မိရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
ဟိုး ေရွ႕နားက သစ္ေတာအုပ္ စိမ္းစိမ္းေလးထဲမွာ တိတ္တဆိတ္ ငံုု႔လွိ်ဳး ပုန္းကြယ္ေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
မီးမွိန္မွိန္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ အသက္ရွဴ မ ၀ တ ၀နဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
မနာလို ၀န္တိုသူေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ေမာက္မာ ၀ံ့ၾကြားေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
ရထား သံလမ္းနဲ႔ ရထားဘီးတို႔ ပြတ္တိုက္သံေတြ ၾကားမွာ ညပ္ ပါ က်ိဳး ပဲ့ေနတဲ့ ပုဒ္မတခု /
ကမ္းစပ္ တေနရာက ျမက္ရိုင္းပင္ရွည္ေတြၾကားမွာ ႏြံ နစ္ ညစ္ေထးေနတဲ့ ပုဒ္မ တခု /
ပစၥည္း အေဟာင္း - သတင္းစာ အေဟာင္း - နာရီ အေဟာင္း - ကာလ အေဟာင္း - ေဒသ အေဟာင္း - အေဟာင္းတကာ့ အေဟာင္း အႏြမ္းေတြၾကားမွာ / အဂၤါမစံုေတာ့တဲ့ ပုဒ္မေတြ / ပုဒ္မရယ္လို႔ မပီျပင္ေတာ့တဲ့ ပုဒ္မေတြ / ဟို တ ခု ဒီ တ ခု / ေန ရာ အ ႏွံ႔ ပ်ံ႕ က်ဲ လိုု႔ //

ေနာက္ဆံုးမွာ မျဖစ္မေန ပုဒ္မ ခ်ရမယ့္ ညေန တခုကို ေရာက္လာခဲ့တယ္ //
ခ်စရာ ပုဒ္မ ရွာမေတြ႔လို႔ ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး ဆံုမွတ္မရွိ ေျဖာင့္တန္း ယွဥ္ျပိဳင္ေနတဲ့ မ်ဥ္းျပိဳင္ လွလွ ႏွစ္ေၾကာင္းကို လိုက္ရွာခဲ့တယ္ // ဘူတာရံုေရွ႔မွာ ေတြ႔တယ္ //
ရထားေတြ မလာေသးခင္ အခ်ိန္မွာ / သို႔မဟုတ္ / ရထားေတြ ခုတ္ေမာင္းသြားျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ / တိတ္တဆိတ္ / သယ္ယူလာျပီး ပုဒ္မေနရာမွာ အစားထိုးလိုက္တယ္ //

မၾကာခင္အခ်ိန္ အတြင္းမွာပဲ / ညေနဟာ / မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ရွည္လ်ားလွတဲ့ ပုဒ္မ အၾကီးၾကီးတေခ်ာင္းနဲ႔ အတူ /
ပိတ္ ဆည္း ဆြံ႔ အ ေမွာင္ မိုက္ ရင္း / နိဂံုးခ်ဳပ္ သြားေတာ့တယ္ //
ဟုတ္တယ္ / ဒီညေနဟာ ပုဒ္မ // ခ် ျဖစ္ တဲ့ // ညေနပဲ //

အိမ္နီးခ်င္းအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

မေျပာခ်င္ဘူး… မေျပာခ်င္ဘူး… ေျပာကိုု မေျပာခ်င္ဘူး… ဆိုုတာ တကယ္ေတာ့ ေျပာကိုု ေျပာခ်င္လြန္းလိုု႔ အစျပဳလာတဲ့ စကားပဲ…။ ခက္တာက မေျပာပဲ ေနလိုု႔ရရင္ ဘယ္သူက ေလအကုုန္ခံျပီး ေျပာခ်င္မလဲ… ဒါေပမယ့္ အခုုလိုု မေျပာလိုုက္ရ မခ်င္း စိတ္ထဲ တႏံုု႔ႏံုု႔နဲ႔… ေနလိုု႔လည္း တယ္မေကာင္းလွဘူး…။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာမွပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဗ်ာ…

ဒီလိုုဗ်…
ကြ်န္ေတာ္တိုု႔မွာ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြ မိသားစုုတစုုရွိတယ္…။ မိသားစုုခ်င္း အေတာ္အတန္ ခင္မင္ၾကတယ္ ဆိုုပါေတာ့…။ အဓိကကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးခ်င္း ခင္မင္ေနၾကတာပါ…။ အိမ္ခ်င္းကလည္း နီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးခ်င္းသာမက… ကေလးေတြ အခ်င္းခ်င္းလည္း အေဖၚ အေလွာ္ေတြရလိုု႔… ဒီေတာ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း ကေလး ေက်ာင္းၾကိဳ ေက်ာင္းပိုု႔၊ က်ဴရွင္ ၾကိဳ ပိုု႔… ေစ်းသြား စသည္ျဖင့္ တေန႔ တေန႔ တတြဲတြဲနဲ႔…။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြ ေစ်းေလွ်ာ့ေနပဟ… ဆိုုလည္း သူတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ပဲ အေျပးကေလး သြားၾကတယ္…။ ဒီမွာရွိတဲ့ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းက ကထိန္တိုု႔ ၀ါဆိုုတိုု႔ ဘာညာေတြ တရားပြဲေတြလည္း အတူတူ သြားၾကတယ္။ ကေလးေတြ ကစားကြင္းပိုု႔ရင္းလည္း မိုုးတိုုးမတ္တပ္ စကားေတြ တေဖါင္ေဖါင္နဲ႔ အဆင္ေျပေနတာ သူတိုု႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ…။ ဟိုုတေလာက ဒီမွာ လာသြားတဲ့ အိုုင္စီရွိဳးေတာင္ သူတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ သြားၾကပါေသးေရာ…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုုယ္တိုုင္က ၀ါသနာမပါေလေတာ့ ကေလးထိန္းရင္း စာတအုုပ္နဲ႔ အိမ္မွာ ေနက်န္ခဲ့တယ္…။ အဆင္ေျပေျပပါပဲ….

အဲ… သူ႔ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ခပ္ရိုုးရိုုး ခပ္ေအးေအးထဲကပါ… ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တခါတေလေတြ႔လည္း ဟိုုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္း အလႅာပ သလႅာပ အနည္းငယ္ကလြဲလိုု႔ ေျပာစရာ တယ္မရွိလွဘူး…။

ကြ်န္ေတာ့ မိန္းမကေတာ့ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္…။ အိမ္နီးခ်င္း အမ်ိဳးသမီး စိတ္ေကာင္းရွိေၾကာင္း၊ ကူညီတတ္ေၾကာင္း၊ ေငြေၾကး ျပည့္စံုုေၾကာင္း၊ အလွဴအတန္း ရက္ေရာေၾကာင္း၊ အသံုုးအစြဲ လက္ဖြာေၾကာင္း… စသည္ျဖင့္ပါ…။ တခါတခါ သူမ်ား၀ယ္တိုုင္း လိုုက္၀ယ္ခ်င္တဲ့ အိမ္က မိန္းမကိုု နည္းနည္းေတာင္ ဘရိတ္အုုပ္ရေသးတယ္…။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ… ဟိုုမိန္းမက ပိုုက္ဆံအိပ္တလံုုးကိုု ေဒၚလာ ေထာင့္ေျခာက္ရာနဲ႔ အြန္လိုုင္းက မွာျပီး ၀ယ္သတဲ့… ၾကည့္ရတာ အားက်ေနပံုုပဲ… ဒါမ်ိဳးေတာ့ အားမက်နဲ႔ မိန္းမေရ… ကိုုယ့္မွာ ေမြးထားတဲ့ ကေလးေတြ ေရွ႕ေရးက ရွိေသးတယ္ မဟုုတ္လား… ဒီေခတ္ၾကီးထဲ စစ္စစ္စီစီေနႏိုုင္မွ ေတာ္ရံုုက်တာေနာ္… လိုု႔ မသိမသာ စကားသြင္းရေသးတယ္…။

ဒီလိုုနဲ႔ တေန႔မွာ အိမ္က မိန္းမက စကားစ လာတယ္…။ ေလသံက တမ်ိဳးပဲ… တခုုခုုကိုု မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနသလိုုမ်ိဳး…။ သူ႔စကားအရ သူ႔ေမြးေန႔မွာ ဟိုုအိမ္နီးခ်င္း အမ်ိဳးသမီးက ရန္ကုုန္က ပါတိတ္၀မ္းဆက္ကိုု မွာျပီး လက္ေဆာင္ေပးသတဲ့… ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတာတဲ့… ေမြးေန႔အမွီ လူၾကံဳမရ ရေအာင္ရွာျပီး တကူးတက မွာထားရတာ ဆိုုပဲ…။ ဒါ ဘာျဖစ္သလဲ… ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတာပဲ ဘာ ေပးေပးေပါ့… ဆိုုေတာ့ သူက မဟုုတ္ျပန္ဘူး။ ဒီမွာ အတူတူ ၀ယ္ ခ်မ္းသြားလာေနတာပဲ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္းေပး ဒီက ပစၥည္းတခုုခုုသာ ၀ယ္ေပးသင့္တာေပါ့တဲ့… ဒီပါတိတ္၀မ္းဆက္ကိုု သူ ဒီမွာ ဘယ္လိုု၀တ္မလဲ တဲ့… မိန္းမမ်ား ခက္ပံုု…။ အိုုကြာ… မင္းမ၀တ္ခ်င္လည္း သူမ်ားေပးခ်င္ေပး သိမ္းခ်င္လည္း သိမ္းထားလိုုက္ေပါ့… လိုု႔ စကားတိုုတိုုပဲ ျပန္ေျပာလိုုက္တယ္…။ မိန္းမလည္း မေက်မနပ္နဲ႔ ေဆာင့္ေဆာင့္ ဆိုု လွည့္ထြက္သြားတယ္…။ မိန္းမႏွယ့္… ခက္လိုုက္တာ… သူမ်ားတကာကိုု မေကာင္းျမင္တတ္တာ လြန္ေရာ ဆိုုတဲ့ အျပစ္တင္စကားကိုုေတာ့ လည္ေခ်ာင္း၀မွာတင္ ထားလိုုက္ပါတယ္… မဟုုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ခ်င္း စကားမ်ားၾကရမွာေလ…။

အဲ… ဒီလိုုနဲ႔ ေနလာလိုုက္တာ တေန႔က်ေတာ့ ျမန္မာျပည္က စာသင္ေက်ာင္းတေက်ာင္း ျပန္လည္ မြမ္းမံ ျပင္ဆင္ေရးအတြက္ ကုုသိုုလ္ျပဳစရာ အလွဴခံေပးဖိုု႔ ကိစၥေပၚလာတယ္…။ ရန္ကုုန္က လွမ္းပိုု႔လိုုက္တဲ့ အလွဴခံ ျဖတ္ပိုုင္းေတြ လက္ထဲေရာက္လာေတာ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုု အလွဴခံ ထြက္ၾကတယ္…။ လွဴၾကပါတယ္… တတ္အားသေရြ႕ လွဴၾကပါတယ္… ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုုရာမွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့သူေတြအဖိုု႔မွာက အခုုလိုုေလး အလွဴခံမွ အဆင္တေျပနဲ႔ လွဴျဖစ္ၾကတာ မဟုုတ္လား…။ အလွဴေငြေတြဟာ ထင္ထားတာထက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ရလိုု႔ မိန္းမကလည္း ၀မ္းေတြသာေနတယ္။ ထည့္၀င္လွဴတန္းၾကသူေတြကလည္း အခုုလိုု အခ်ိန္ကုုန္ခံ လူအပင္ပန္းခံျပီး အိမ္တိုုင္ရာေရာက္ အလွဴခံ ျဖတ္ပိုုင္းတအုုပ္နဲ႔ အလွဴလိုုက္ခံေပးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကိုု တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ သေဘာေတြ က်လိုု႔ေပါ့…။

ဒီလိုုနဲ႔ ဟိုု အိမ္နီးခ်င္း မိသားစုုဆီ အလွဴခံဖိုု႔ ေရာက္ေတာ့… အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပအျပီးမွာ အမ်ိဳးသမီးက အင္း အဲ နဲ႔… အိမ္ခန္းထဲ ၀င္သြားျပီး အေတာ္ေလးၾကာမွ ျပန္ထြက္လာတယ္…။ သူ႔လက္ထဲမေတာ့ ျမန္မာေငြစကၠဴ တထပ္နဲ႔…။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔လည္း ရုုတ္တရက္ေတာ့ အ့ံၾသသြားတာဗ်ာ…။ ဒါေပမယ္လည္း ဟန္မပ်က္ပဲ အလွဴေငြေတြ လက္ခံပါတယ္…။ ဗ်ာ… ဘယ္ေလာက္လွဴလိုုက္တာလဲ… ဟုုတ္လား… ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ… ျမန္မာေငြ က်ပ္ ငါးေထာင္တိတိပါ…။ တေထာင္တန္ ေလးရြက္ရယ္ က်န္တာေတြကေတာ့ ရာတန္တခ်ိဳ႔နဲ႔ ငါးဆယ္တန္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြေတာင္ ပါေသးသဗ်…။ ေငြလက္ခံျဖတ္ပိုုင္း ေရးမယ့္ဟန္ျပင္ေနတဲ့ မိန္းမ လက္ နည္းနည္း တြန္႔သြားတာ ျမင္လိုုက္တယ္…။ သူ႔ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း နည္းနည္း ရယ္ခ်င္သြားတယ္… ဒါေပမယ့္ သူ ေရးေနတာကိုု ကြ်န္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနလိုုက္တယ္… ေတာ္ၾကာ ေရးရင္းနဲ႔ လက္က အရင္ ေရးေနက်အတိုုင္း စကာၤပူေဒၚလာ ငါးေထာင္ တိတိ ဆိုုမွျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ အက်ိဳးနည္းရခ်ည္ရဲ႕ဗ်ာ…။

အခုုတေလာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ရံုုးမွာ အလုုပ္မ်ားေနလိုု႔ က်န္တဲ့ အိမ္ကိစၥ ကေလး ကိစၥေတြ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ မိန္းမကလည္း အလိုုက္တသိနဲ႔ အေႏွာက္အယွက္ မေပးဘူး… ေျပာရရင္ ပူညံပူညံ သိပ္မလုုပ္ဖူးေပါ့ဗ်ာ…။ ဒါေပမယ့္ တေန႔မွာ ကေလးေတြကိုုုု က်ဴရွင္သင္ေပးတဲ့ ဆရာမ ကိုု သီတင္းကြ်တ္ ကန္ေတာ့စရာ လက္ေဆာင္၀ယ္ခ်င္လိုု႔ အားတဲ့ တေန႔ Shopping Center တခုုကိုု လိုုက္ပိုု႔ေပးပါလားလိုု႔ မိန္းမက စကားစလာတယ္…။ အဲ… စကားၾကံဳလိုု႔ ေျပာရရင္ အဲဒီဆရာမက ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္ ဆရာမလုုပ္လာတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမအစစ္ဗ်… ကေလးေတြအေပၚ ေစတနာလည္းရွိတယ္ စာသင္လည္း သိပ္ေကာင္းတယ္… ဒီေတာ့လည္း ျမန္မာ့ရိုုးရာ ထံုုးထမ္းစဥ္လာနဲ႔ အညီ သီတင္းကြ်တ္မွာ ကန္ေတာ့တယ္ဆိုုတာ ျဖစ္သင့္တဲ့ ကိစၥတခုုေပပဲ…။ ခါတိုုင္းေတာ့ ဒီကိစၥေတြ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ မသိလိုုက္ရပဲ သူရယ္ ဟိုု အိမ္နီးခ်င္း မိန္းမရယ္ အတူတူ ေဆာင္ရြက္ေနက်ဗ်…။ အခုုမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း… ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မေမးလိုုက္ပါဘူး… ေသာၾကာေန႔ ညေန ရံုုးဆင္းရင္ လိုုက္ပိုု႔မယ္လိုု႔ ေျပာလိုုက္တယ္…။

ဆရာမအတြက္ မိန္းမက ပုု၀ါ တထည္ ၀ယ္တာေတြ႔တယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ေပြ႕အိပ္ ၾကီးၾကီးတလံုုး ၀ယ္တယ္…။ ေနာက္ေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း ေကာ္ဖီမွဳန္႔ ဘီစကစ္ စတဲ့ စားဖြယ္ေသာက္ရာ အခ်ိဳ႕…။ ေစ်း၀ယ္ျပီး အျပန္လမ္းမွာ မိန္းမက ေျပာတယ္… ဟိုုအမ်ိဳးသမီးက သူ႔ကိုု ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးသလိုုပဲ ကေလးေတြ ဆရာမကိုု သီတင္းကြ်တ္မွာ ကန္ေတာ့ဖိုု႔ ရန္ကုုန္ကေန ပါတိတ္ လွမ္းမွာ ထားျပီးသားတဲ့…။ အဲဒီ ပါတိတ္အျပင္ သူ႔အိမ္မွာရွိတဲ့ မုုန္႔ဟင္းခါးထုုပ္တိုု႔ လဖက္ နဲ႔ အေၾကာ္စံုုတိုု႔ပါ ပါမွာတဲ့…။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လိုု႔ ကြ်န္ေတာ့အေနနဲ႔ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ဟိုုတခါ အလွဴခံတုုန္းက ထည့္လႊတ္လိုုက္တဲ့ ျမန္မာေငြ က်ပ္ ငါးေထာင္ကိုု သတိရသြားေတာ့ စိတ္ထဲ နည္းနည္း တမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္…။

ကေလးေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ခါနီးျပီ…။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ျမန္မာျပည္ မျပန္ပဲ ကေလးေတြကိုု နီးနီးနားနား ယိုုးဒယားျဖစ္ျဖစ္ မေလးရွုားျဖစ္ျဖစ္ အလည္အပတ္ ပိုု႔မလား ေတြးထားတယ္။ အဲ… တမနက္ ရံုုးသြားခါနီး အ၀တ္လဲေနတံုုးမွာ မိန္းမက လာေျပာတယ္…။ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ဟိုု အိမ္နီးခ်င္း မိသားစုု ျမန္မာျပည္ ျပန္ၾကလိမ့္မယ္တဲ့…။ မျပန္ခင္ အိမ္မွာ ထမင္းလာစားပါလိုု႔လည္း ဖိတ္ၾကားသတဲ့…။ ေအးေလ… ဒါဆိုုလည္း သြားစားၾကတာေပါ့… မင္းတိုု႔ အဆင္ေျပမယ့္ရက္သာ ခ်ိန္းလိုုက္ပါလိုု႔ ေျပာျပီး ရံုုးကိုု ထြက္လာခဲ့တယ္…။

ထမင္းစားဖိတ္တဲ့ေန႔မွာ မိန္းမက အဲဒီအိမ္ကိုု ယူသြားစရာ မုုန္႔ပဲ သြားရည္စာေတြ အခ်ိဳရည္ေတြကိုု ျပင္ဆင္လိုု႔…။ တိုုတိုုေျပာရရင္ စေနေန႔ တညေနမွာ သူတိုု႔အိမ္က ဖိတ္တဲ့ ထမင္း၀ိုုင္းကိုု ေရာက္သြားေရာ ဆိုၾကပါစိုု႔ဗ်ာ…။

ဟား… ထမင္း၀ိုုင္းမွာ ဟင္းခြက္ေတြက အမ်ားၾကီးပါပဲ…။ ဒါနဲ႔ တခုုခ်င္းစီကိုု အသာ ေစ့ငုုၾကည့္လိုုက္တယ္…။ ကုုလားပဲနဲ႔ ၾကာဆံဟင္း၊ ငါးရံ႕ေျခာက္ဖုုတ္ ဆီဆမ္း၊ ဆတ္သားေျခာက္ဖုုတ္ ဆီဆမ္း၊ သရက္သီး သနပ္က အစိမ္းသနပ္ တမ်ိဳး အခ်ိဳသနပ္က တမ်ိဳး ႏွစ္မ်ိဳးဗ်…။ ျပီးေတာ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္လိုု႔ ေခၚၾကတဲ့ ငါးပိေၾကာ္… ေနာက္ဗူးေသးေသးေလးတခုုထဲကဟာက ငါးပိေထာင္း ထင္တယ္…။ ေနာက္ျပီး ၀က္အူေခ်ာင္းေၾကာ္… ဟင္းေတြၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ့စိတ္ထဲ တမ်ိဳးုျဖစ္လာလိုု႔ မိန္းမကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မိန္းမမ်က္ႏွာလည္း သိပ္မေကာင္းဘူးဗ်…။ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း ရႊန္းရႊန္းေတြ ေ၀လိုု႔… လက္ကလည္း ဟင္းေတြကိုု ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ပန္းကန္ေတြထဲ ခပ္ထည့္ေပးေနတယ္။

ထမင္းပန္းကန္ထဲ ဆမ္းထည့္ထားတဲ့ ပဲဟင္းနဲ႔ ထမင္းကိုု နယ္လိုုက္ေတာ့ ႏွာေခါင္းထဲ ေအာက္သိုုးသိုုးအနံ႔လိုု အနံ႔တမ်ိဳး ရလာတယ္…။ စိတ္ထင္လိုု႔ ျဖစ္မွာပါေလ ဆိုုျပီး ဆက္စားတယ္… ၀က္အူေခ်ာင္းတဖတ္ကိုု ကိုုက္လိုုက္တဲ့အခါ ဆီေခ်းနံ႔က ေထာင္းကနဲပဲ…။ မ်ိဳမခ်ႏိုုင္လိုု႔ အသာ ျပန္ထုုတ္ျပီး အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးသမီး အလစ္မွာ ထမင္းတခ်ိဳ႔နဲ႔ ဖံုုးျပီး ပန္းကန္ေဘးမွာ ပံုုထားလိုုက္ရတယ္…။ ဒါဆိုုလည္း ငါးပိၾကာ္ေလးနဲ႔ပဲ ထမင္း တလုုပ္ ႏွစ္လုုပ္၀င္ေအာင္ ဆက္စားလိုုက္ပါမယ္ေလ လိုု႔ အားနာနာနဲ႔ ငါးပိေၾကာ္ တဇြန္း ခပ္ယူလိုုက္တယ္…။ ၾကက္သြန္ျဖဴေၾကာ္ အ၀ိုုင္းေလးေတြနဲ႔ ငါးပိေၾကာ္ကေတာ့ အဆင္ေျပေလာက္မွာပါ လိုု႔ ေတြးျပီး ပါးစပ္ထဲ အထည့္… အခုုနကလိုုပဲ ဆီေခ်းနံ႔လိုုလိုု ေဟာင္းေနတဲ့ ေအာက္သိုုးသိုုး အနံ႔မ်ိဳး ရလာျပန္တယ္…။ ျပီးေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေၾကာ္ေတြရဲ႕ ပ်ဥ္းတြဲတြဲ ေစးကပ္ကပ္ အထိအေတြ႔…။ အဲဒါေတြကိုု ဘယ္လိုုမွ မ်ိဳခ်လိုု႔ မရပဲ ဒုုကၡနဲ႔ လွလွနဲ႔ ေတြ႔ေနတုုန္း အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လက္ကိုုင္ဖုုန္းက အသံျမည္လာလိုု႔ ဖုုန္းသြားေျပာခ်ိန္နဲ႔ အံကိုုက္မွာ တိုုင္ပင္ထားသလိုုပဲ… ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုုး ထမင္းပန္းကန္ ကိုုယ္စီကိုုင္ျပီး ထမင္း၀ိုုင္းကေန ျပိဳင္တူ ဆတ္ကနဲ ထလိုုက္ၾကတယ္…။ အဲ… အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပဲ ဘာမွ မျဖစ္သလိုုပဲ ထမင္းေတြ ဆက္စားေနတာေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ အံ့ၾသလိုု႔ကိုု မဆံုုးဘူး…။

သြန္စရာရွိတာေတြကိုု ေတြ႔တဲ့ အမွိဳက္ပံုုးထဲ ကဗ်ာကရာ သြန္ထည့္ျပီး အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးသမီး ထမင္း၀ိုုင္းနား ျပန္မ၀င္လာခင္မွာပဲ ထမင္းစားျခင္းအမွဳကိုု ခပ္ျမန္ျမန္ လက္စသတ္လိုုက္ၾကတယ္။

ေျပာလက္စနဲ႔ ဆက္ေျပာရရင္ ထမင္းစားအျပီး ေရေႏြးၾကမ္း၀ိုုင္းမွာကလည္း မာဆတ္ဆတ္ ေအးစက္စက္ ေကာက္ညွင္းေရႊၾကည္၊ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ့တြဲတြဲ အေၾကာ္စံုုရယ္ ညစ္ထပ္ထပ္ အေရာင္အဆင္းရွိတဲ့ ပုုဇြန္ေျခာက္ရယ္နဲ႔ ေရာေႏွာထားတဲ့ လဖက္သုုပ္… ဒါေတာင္ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက ေျပာေသးသဗ်ာ… ဒါ ေရႊပုုဇြန္ေျခာက္တဲ့… အရသာက သိပ္ခ်ိဳ သိပ္ေကာင္း ဆိုုပဲ…။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လည္း ေရေႏြးၾကမ္းပူပူေတြပဲ ဖိေသာက္ျပီး ျပန္မယ္အလုုပ္မွာ အိမ္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက စကားစလာတယ္…။

တျခားေတာ့ မဟုုတ္ပါဘူး…. သူတိုု႔ ခရီးသြားေနတဲ့ အခ်ိန္ တလခြဲအတြင္းမွာ သူတိုု႔ အိမ္က အလွေမြးငါးေတြကိုု အစာေကြ်းေပးဖိုု႔ ငါးကန္ကိုု ကြ်န္ေတာ္တိုု႔အိမ္ကိုု ေရႊ႕ထားခ်င္ပါသတဲ့ ခင္ဗ်…။ ျပီးေတာ့ ငါးေတြဟာ အဖိုုးတန္ ငါးေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ငါးကန္အတြက္ မီးေခ်ာင္းကိုု ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ထြန္းထားေပးရပါမယ္ တဲ့… အဲ… ငါးစာကိုုေတာ့ သူတိုု႔ အသင့္၀ယ္ထားပါသတဲ့… အကယ္၍မ်ား ငါးစာ ကုုန္သြားခဲ့သည္ရွိေသာ္ တိုုက္နံပါတ္ --- ေအာက္က ငါးဆိုုင္မွာ ေစတနာေလ်ာက္ ၀ယ္ယူ ေကြ်းေမြးထားႏိုုင္ပါတယ္တဲ့ ခင္ဗ်…

ကိုုင္း… ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လားဗ်ာ…
လက္စသတ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ကိုု ညစာ ထမင္းဖိတ္ေကြ်းတာ အဲဒါေၾကာင့္ကိုုး လိုု႔ အခုုမွ သေဘာေပါက္သြားတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔လည္း မၾကာေသးခင္ေလးကမွ ၾကိတ္မွိတ္မ်ိဳခ်ထားခဲ့ရတဲ့ ေအာက္သိုုးသိုုး ထမင္းလုုပ္တခ်ိဳ႔ရယ္ လက္ထဲကိုုင္ထားတဲ့ ေသာက္လက္စ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ရယ္နဲ႔ ျငင္းရတခက္ ယူရတခက္နဲ႔ လက္ပူးလက္ၾကပ္ၾကီးေတြကိုု ျဖစ္လိုု႔ဗ်ာ…။

အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ မျငင္းေလာက္ဖူးဆိုုတာ အပိုုင္တြက္ထားပံုုပဲ…။ သူ႔ေယာက်္ားကိုု "ေမာင္ေရ… ကိုု--- နဲ႔ မ--- တိုု႔က ခင္တိုု႔ ငါးေလးေတြကိုု ေမြးေပးထားမယ္တဲ့… ငါးကန္ ေရႊ႕ဖိုု႔ ျပင္ပါအံုုး… ေလာေလာဆယ္ ငါးေလးေတြကိုုေတာ့ ေရပံုုးတခုုနဲ႔ သပ္သပ္ထည့္ထားၾကတာေပါ့…" လိုု႔ အသံခ်ိဳလြင္လြင္ေလးနဲ႔ လွမ္းေျပာေနသဗ်…။ ကြ်န္ေတာ့ မိန္းမကေတာ့ မ်က္ႏွာေတာ္ေတာ္ပ်က္ေနျပီး ကြ်န္ေတာ့ကိုု ကုုလားထိုုင္ေအာက္ကေန ေျခေထာက္ခ်င္းတိုု႔ျပီး မသိမသာ အခ်က္ျပတယ္…။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာျပန္ေျပာရမလဲ စဥ္းစားေနတုုန္းမွာ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသမီးက မီးဖိုုခန္းထဲကေန ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ အထုုတ္ၾကီးတထုုပ္ကိုုင္ျပီး ထြက္လာျပန္တယ္…။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔အနားကိုု လာခ်ေပးရင္း ပါးစပ္ကလည္း ဒါေတြဟာ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တိုု႔အိမ္အတြက္ လက္ေဆာင္လိုု႔ ရွင္းလင္း ေျပာျပေနေသးတယ္…။

အိတ္ထဲကိုု တစြန္းတစ လွမ္းျမင္ရသေလာက္ကေတာ့ ေဖါက္လက္စ မေၾကာ္ရေသးတဲ့ ငါးမုုန္႔ေၾကာ္ထုုပ္၊ ပုုန္းရည္ၾကီးထုုပ္၊ ေျမာင္းျမေဒၚခ်ိဳ မုုန္႔ဟင္းခါးထုုပ္၊ သံုုးလက္စ ျငဳတ္သီးမွဳန္႔ထုုပ္၊ ပဲၾကာဆံ ဆန္ၾကာဆံထုုပ္ေတြ၊ တ၀က္တပ်က္ သံုုးထားတဲ့ ကုုလားပဲ၊ ေမႊး ပဲမွဳန္႔အက်က္…။ ဒါတင္မကေသးဘူးဗ်… ေရခဲေသတၱာထဲက အခုုမွ ထုုတ္ယူလာဟန္တူတဲ့ စိုုစိစိ ပန္းသီး ေလး ငါးလံုုး၊ လိမ္ေမာ္သီး သံုုးလံုုး၊ ကီ၀ီသီး တဗူးနဲ႔ စပ်စ္သီး ဗူးတ၀က္ခန္႔ေတြလည္း ပါလာေသးတယ္…။ ဒါေတြကိုု အိမ္မွာ တလခြဲ ဒီတိုုင္းထားပစ္ခဲ့မယ့္အစား အမွန္တကယ္ စားသံုုးမယ့္သူေတြရဲ႕ လက္ထဲ ေပးထားခဲ့တာ ကုုသိုုလ္ရတာမိုု႔ အခုုလိုု စီစဥ္ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း… မဟုုတ္လဲ အျပင္က ၀ယ္စားေနရမယ့္ အတူတူ သူေပးတာကိုု ယူလိုုက္ေစခ်င္ေၾကာင္း… သူဟာ အေကြ်းအေမြး အေပးအကန္းမွာ လြန္စြာ ရက္ေရာသူ တေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူတဖက္သားအေပၚမွာ အန္မတိ အင္မတန္ ေစတနာ သဒၵါတရား ၾကြယ္၀တတ္သူတေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း… စကားလံုုးလွလွေတြ စီကာပတ္ကံုုး ေျပာေနေသးတာ…။

ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လည္း တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ရင္း၊ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနတဲ့ နည္းနည္းေနာေနာမဟုုတ္တဲ့ လက္ေဆာင္ထုုပ္ ဆိုုတာၾကီးကိုု ၾကည့္ရင္း ျငင္းစရာ စကားလံုုး ရွာမရျဖစ္ေနတယ္… ခက္ပံုု ခက္နည္းက ဟင္းပြဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ထမင္း၀ိုုင္းၾကီးကလည္း ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ေရွ႕မွာ ေလာေလာလတ္လတ္ၾကီး ရွိေနေသး… ျပီးေတာ့ လက္ထဲမွာ ကိုုင္ထားတဲ့ ေသာက္လက္စ ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္… တလုုပ္စားဖူး သူ႔ေက်းဇူးဆိုုတဲ့ ျမန္မာစကားပံုု… ဘယ္ကစလိုု႔ ဘာစကား ျပန္ေျပာရမွန္းမသိပဲ မ်က္ႏွာေတြ ခပ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ အိုုးတိုုး အမ္းတမ္းၾကီးေတြကိုု ျဖစ္ေရာ….

ေအးဗ်ာ… ဒီလိုုနဲ႔ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ တေပခြဲေလာက္ရွိတဲ့ မီးေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္းပါ၀င္တဲ့ ငါးကန္ၾကီး… ဟိုုလက္ေဆာင္ထုုပ္ၾကီးနဲ႔ အတူ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ အိမ္ေရာက္လာပါေလေရာ…။ သူတိုု႔လင္မယားက ငါးကန္ၾကီးနဲ႔ စင္ကိုု တၾကိမ္၊ ငါးေတြ ထည့္ထားတဲ့ ေရပံုုးနဲ႔ ငါးစာေတြ၊ ငါးကန္မွာ ဆင္ရတဲ့ Filter ေတြနဲ႔အတူ အေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ထုုပ္ၾကီးရယ္ကိုု တၾကိမ္ အိမ္အေရာက္ လိုုက္ပိုု႔ေပးသြားသဗ်…။



သူတိုု႔လင္မယား ျပန္သြားၾကျပီး ကေလးေတြကေတာ့ အေဖ အေမေတြရဲ႕ အရိပ္အကဲကိုု နည္းနည္းမွ သတိထားမိၾကပံုု မေပၚဘူး၊ ကစားစရာ အသစ္တခုုရသလိုုပဲ… ငါးကန္ေဘးမွာ ၀ိုုင္းေနၾကရင္း ငါးစာေကြ်းဖိုု႔ သူ႔အလွည့္ ကိုုယ့္အလွည့္ ျငင္းခံုု လုယက္ျပီး အခ်ိန္ခြဲေနၾကေလရဲ႕…။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ငါးကန္က မီးေခ်ာင္းေတြ ၀ပ္ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ… ေရသန္႔တဲ့ Filter ကေရာ ၀ပ္ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ… တနာရီကိုု မီတာ ဘယ္ေလာက္ စားမလဲ… ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီဆိုု ဘယ္ေလာက္… တလခြဲဆိုုရင္ ဘယ္ေလာက္ျဖစ္သြားမလဲ… စသည္ျဖင့္ စိတ္တြက္နဲ႔ အလုုပ္မ်ားေနတုုန္းမွာ မိန္းမကေတာ့ မီးဖိုုခန္းထဲမွာ အခုုနက လက္ေဆာင္ထုုပ္ထဲက ပစၥည္းေတြကိုု တခုုခ်င္း အမွိဳက္ပစ္တဲ့ အေပါက္ကေန (စိတ္ဆိုုး မာန္ဆိုုးနဲ႔) တဒုုန္းဒုုန္း တဒိုုင္းဒိုုင္း အသံေတြ မျမည္ ျမည္ေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ျပီး ပစ္ခ်ေနေလရဲ႕….

အဲ့လိုုပါ…
မေျပာခ်င္ဘူး မေျပာခ်င္ဘူး… ေျပာကိုု မေျပာခ်င္ဘူး ဆိုုတာ တကယ္ေတာ့ ေျပာကိုု ေျပာခ်င္လြန္းလိုု႔ အစျပဳတဲ့ စကားပါဗ်ာ…။



မွတ္ခ်က္ - ၂၀၁၃ ဧျပီလ - စတိုင္သစ္ (New Style) Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။