Monday, September 26, 2016

လႊတ္ခ်လိုက္ျခင္းမ်ား

ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္မိပါက ဘဝတြင္ လႊတ္ခ်ပစ္ခ်င္စရာ ေကာင္းလွေသာ အေၾကာင္းအျခင္းအရာမ်ား၊ တနည္းအားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ရန္ သက္ေသ သကၠာရ အေထာက္အထား ျပည့္စံု ခိုင္လံုေသာ  အေၾကာင္းအရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား မ်ားစြာ ရွိေနခဲ့သည္။ အခ်ိဳ႕အရာမ်ားမွာ အမွန္တကယ္ အသံုးမဝင္ေတာ့ပဲ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ လႊတ္ခ်ခ်င္စရာ ေကာင္းလွသည္ျဖစ္ျပီး အခ်ိဳ႔မွာမူ အနည္းငယ္ လိုအပ္ေကာင္း လိုအပ္ေနအံုးမည္ဟု ယူဆကာ လႊတ္မခ်ျဖစ္ေသးေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ လံုးဝ မလိုအပ္ေတာ့ဟု စိတ္ထဲမွာ ေသခ်ာေနေသာ္လည္း ငဲ့ညွာေထာက္ထားစရာ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ မရွိ မေကာင္း၊ ရွိမေကာင္း၊ သိမ္းထားရေကာင္းႏိုး လႊင့္ပစ္လိုက္ရေကာင္းႏိုး ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနရေသာ အရာမ်ားလည္း မ်ားစြာ ရွိေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဘဝတိုတိုေလးတြင္ မည္သည္က အေရးပါျပီး မည္သည္က အေရးမပါသည္ကို အေသအခ်ာ ျပန္လည္စဥ္းစား ဆင္ျခင္မည္။ အေရးမပါေသာအရာမ်ားကို အေသအခ်ာ စီစစ္မည္။ ျပီးလွ်င္ အဆင္ေျပသလို တစျပီး တစ လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့မည္။
 
* * * * *
ပထမဆံုး ပိုးပုဝါေလးတစကို လႊတ္ခ်ခဲ့သည္။ ပုဝါမ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ေသာ္လည္း ထိုပုဝါကေလးမွာ အမွတ္တရေပါင္းမ်ားစြာ ပါဝင္ေသာ၊ အထိမ္းအမွတ္ေန႔စြဲတခုမွာ သူကိုယ္တိုင္ တယုတယ စည္းေႏွာင္ေပးခဲ့ဖူးေသာ ခရမ္းေဖ်ာ့ေရာင္ ပိုးပုဝါကေလးတခု ျဖစ္သည္။ ဘဝမွာ အတန္အသင့္ ျမတ္ႏိုးခဲ့ဖူးေသာ အရာတခုဟု ဆိုရလွ်င္လည္း မွားမည္မထင္ပါ။ သူႏွင့္ပတ္သက္သမွ် အရာရာကို လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့မည္ဟု စဥ္းစားလိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ထိုပုဝါကေလးကို သတိတရ ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိသည္။ လႊတ္ခ်အံ့ဆဲဆဲ ထိုပုဝါစေလးထဲတြင္ ခါးသက္ရွတျပီး တဖက္သတ္ဆန္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား ပါဝင္မည္၊ တကိုယ္ေရ လြမ္းဆြတ္တမ္းတမွဳ အနည္းငယ္ ပါဝင္မည္၊ ျပင္းထန္ေသာ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္မ်ားႏွင့့္အတူ နာက်င္မွဳအပိုင္းအစမ်ားကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ကို ပါဝင္ေနလိမ့္မည္။ ခ်စ္သူဟု သံုးႏွဳန္းေခၚဆိုႏိုင္ခဲ့ဖူးေသာ သူစိမ္းအမ်ိဳးသားတေယာက္ထံမွ ပိုင္ဆိုင္ရရွိခဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ သူ ခ်န္ထားခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ တန္ဖိုးထား စံုမက္စြာ ဆက္လက္ သိမ္းဆည္းထားရန္ လိုအပ္သည္လား၊ တဆက္တည္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ရက္ေသာ ထိုခ်စ္သူကို တရွိဳက္မက္မက္ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနရမွဳကေရာ အမွန္တကယ္ ရွိသင့္ရွိထိုက္ပါသလား၊ ထိုသူကို လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနရဖို႔ေရာ ထိုက္တန္ပါရဲ႕လား။ ထိုသူႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ထိခိုက္နာက်င္မွဳမ်ားကေတာ့ ဘယ္လိုမွ သိမ္းဆည္းထားရန္ မသင့္ေသာ အရာမ်ားသာ။ ထိုအခါ အရာရာကို အျပီးတိုင္ လႊတ္ခ်ပစ္ရန္သာ စဥ္းစားရေတာ့သည္။

ျမင္လႊာေအာက္မွ အျပီးတိုင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေစရန္ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ ထိုပုဝါစကေလးကို ဟိုး ခပ္ျမင့္ျမင့္ေနရာတခုမွ လႊတ္ခ်ႏိုင္ရန္ ေနရာေရြးရသည္။ ေတြ႔ျပီ…  အတန္ငယ္ျမင့္မား မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းငယ္ေလး။ သူနဲ႔အတူ တၾကိမ္မက ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ ေတာင္ကုန္းငယ္ကေလး။ ေတာင္ကုန္းတေနရာတြင္ ေျခစံုရပ္ရင္း လက္ထဲမွ ထိုပုဝါကေလးကို လႊတ္ခ်ခဲ့သည္။ မလႊတ္ခ်ခင္ ေဘးဘီဝဲယာကို အသာ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ရင္း တခ်က္ကေလး နမ္းရွိဳက္လိုက္ရန္ ဟန္ျပင္ျပီးမွ ရွက္ရြံ႔စိတ္တို႔ျဖင့္ မလံုမလဲျဖစ္ကာ ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ကို ျဖတ္ကာ ပုဝါစေလးကို လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုေန႔ ထိုအခ်ိန္မွာ ေဆာင္းေလက အရွိန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ တိုက္ခတ္ေနခဲ့သည္။ ခရမ္းေဖ်ာ့ေရာင္ ပိုးပုဝါကေလးသည္ ေလထဲတြင္ တလူးလူး တလြန္႔လြန္႔ျဖင့္ နိမ့္ဆင္းဝဲပ်ံရင္း စကၠန္႔အနည္းငယ္ အၾကာတြင္္ သစ္ကိုင္းတခု၏ ထိပ္ဖ်ားတြင္ သြားေရာက္ တြယ္ျငိေနခဲ့သည္။ ထိုအခါ ပုဝါစကေလးသည္ ရုတ္တရက္ ဖမ္းဆီး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံလိုက္ရသူတေယာက္ပမာ၊ ေလအေဝွ႕တြင္ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ႏွင့္။ သို႔ေသာ္ ေလႏွင့္အတူ ဆက္လက္၍လည္း မပ်ံသန္းႏိုင္၊ သစ္ကိုင္းဖ်ားတြင္ ျငိတြယ္ျမဲ ျငိတြယ္လ်က္ ျမင္လႊာေအာက္မွလည္း ေပ်ာက္ကြယ္မသြားႏိုင္ပဲ လႊတ္ခ်ခဲ့သူကို အျပစ္တင္ စကားတင္းဆိုေနသေယာင္။ ေနာင္တမ်ားစြာ ရေစသေယာင္။ ပုဝါကေလးကို သံေယာဇဥ္မျပတ္ခ်င္သလို၊ အားနာသလို လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ျဖင့္ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ တဆက္တည္းမွာ ထိုေနရာကို ေနာက္တေခါက္ ထပ္မလာရန္လည္း ဆံုးျဖတ္မိသည္။ မကြယ္မဝွက္ပဲ ေျပာၾကစတမ္းဆိုလွ်င္ ကိုယ္တိုင္လႊတ္ခ် ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေသာ ထိုပုဝါေလးကို စိတ္အေတြးထဲမွ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္လည္ေကာက္ယူေနခဲ့မိသည္။ 

* * * * *
ထိုညက ညသည္ ညပီသလွ်က္ အေမွာင္ထုၾကီးစိုးကာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့၏။ အျဖဴခံေပၚတြင္ အျပာေရာင္ Bulla တံဆိပ္္ ေရးထိုးထားေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးထဲသို႔ သၾကားညိဳအနည္းငယ္ ထည့္ကာ ေမႊလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကို ကိုင္ကာ ခပ္က်ယ္က်ယ္ တြန္းဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္နံေဘးတြင္ ထိုင္ရင္း အျပင္ဖက္ကို အေၾကာင္းမဲ့ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ နက္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ထိုညက ၾကယ္ပြင့္ကေလး တလံုးတေလမွ ရွိမေနပါ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ၾကယ္ပြင့္ကေလး ဟု ေခၚခဲ့ဖူးသူတေယာက္၏ အသံကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရသြားခ်ိန္တြင္ ႏွလံုးသားတေနရာမွ နာက်င္စူးနစ္ကာ အသက္ရွဴရ ခက္ေနခဲ့သည္။ သတိရျခင္းမ်ားသည္ အခါမ်ားစြာမွာ အတိုင္းအဆမဲ့ ခ်ိဳျမိန္သည္ဟု ေက်နပ္ခ်င္စရာေကာင္းေသာ္လည္း တခ်ိဳ႔အခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ ထင္ထားသည္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ခါးသက္ေစသည္ခ်ည္းသာ။ တခါတရံတြင္မူ ၾကည္လင္ေသာ ဂ်င္န္ တခြက္ကဲ့သို႔ ရစ္မူးစြာ ျပင္းရွတတ္ေသး၏။ ထိုသတိရျခင္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ႏွစ္လိုျခင္းမရွိေသာ အခ်ိန္တခုကို မလြဲမေသြ ေရာက္ရွိေနျပီဟု ကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာေနခဲ့သည္။

ထိုစဥ္ ရုတ္တရက္ ေပၚလာေသာ စိတ္အစဥ္အတိုင္း ေသာက္လက္စ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကိုု အရွိန္ျဖင့္လႊဲကာ ျပတင္းေပါက္မွ ပစ္ခ်လိုက္မိသည္။ ပစ္ခ်အျပီးမွာ တစံုတခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနသကဲ့သိုု႔ စကၠန္႔အနည္းငယ္ ၾကာသည္အထိ မ်က္စိ စံုမွိတ္ကာ အသက္မရွဴမိပဲ ျငိမ္သက္ေနမိသည္။ တခဏအတြင္းမွာပင္ ပစ္ခ်လိုက္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးႏွင့္ ကတၱရာလမ္းမတိုု႔ ျပင္းထန္စြာ ထိရိုုက္သြားေသာ အသံကို ၾကားရသည္။ ေသးငယ္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကေလးက ထိုမွ်ေလာက္ အသံျပင္းျပင္း ထြက္သည္ကို အံ့ၾသ မွင္သက္ေနမိေသးသည္။ ထိုအသံသည္  ညတည၏ တိတ္ဆိတ္မွဳကို လွလွပပ ျဖိဳခြင္း လိုက္သလိုပင္။ တခ်ိန္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ေနေသာ ခံစားမွဳတို႔ကို အဆံုးစြန္ ေျဖေလ်ာ့ခ်လိုက္သကဲ့သို႔ ႏွာသီးဖ်ားတြင္ ရစ္ဝဲေနေသာ ေလကို လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစြာ ရွဴထုုတ္လိုက္မိ၏။ ႏွဳတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကို မဖြင့္ဟပဲ ပိပိရိရိ ျပံဳးတတ္ရန္ အခါမ်ားစြာက ၾကိဳးစား ေလ့က်င့္ခဲ့ဖူးသည့္အတိုင္း ဟန္ပါပါ ျပံဳးလိုက္၏။ တစံုတေယာက္ကိုု သတိရျခင္း၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္တိုင္းမက်စြာ ခံျပင္းျခင္း၊ ေဒါသ အနည္းငယ္ႏွင့္ ပူေလာင္ျခင္းတခ်ိဳ႔ အျပင္ သစ္ကိုင္းဖ်ားတြင္ လူးလြန္႔ ျငိတြယ္က်န္ေနခဲ့ေသာ ပိုးပုဝါစကေလးပါ ထိုဒိန္ခ်ဥ္ဗူးထဲတြင္ ရီးေလးခို၍ ပါသြားၾကသည္ကိုု မည္သူမွ် မသိႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့သည္။

ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးသည္ အနက္ေရာင္လမ္းမႏွင့္ အရွိန္ျပင္းျပင္း ထိရိုုက္ကာ တစစီ ေပါက္ကြဲ ပြင့္ထြက္ လြင့္စင္သြားပံုကို စိတ္မွန္းျဖင့္ ေတြးျမင္ၾကည့္မိ၏။ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးႏွင့္အတူပါသြားေသာ ေဒါသလွိဳင္းမ်ား၊ အလြမ္းမ်ားႏွင့္ ေသာက အပူေငြ႔မ်ားသည္လည္း အပိုင္းအစမ်ားအျဖစ္ ပဲ့ေၾကြကာ အနက္ေရာင္ကတၱရာလမ္းမေပၚတြင္ အေဆာတလ်င္ ေျပးလႊားသူက ေျပးလႊား၊ ဘီးလွိမ့္ရံု ေမာင္းႏွင္သြားေသာ ကားတစင္းမွ လြင့္က်က်န္ရွိေနခဲ့ေသာ ေတးသံတခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ နရီစည္းခ်က္လိုက္ကာ ကခုန္သူက ကခုန္၊ လမ္းေဘး သစ္ပင္ေျခရင္းတြင္ ျငိမ္သက္စြာ လွဲေလ်ာင္းသူက လွဲေလ်ာင္း… ထိုျမင္ကြင္းကို စိတ္ထဲမွာ ေတြးထင္ ျမင္ေယာင္ရင္း မ်ားစြာ ေက်နပ္မိ၏။ တင္းၾကပ္မွဳမ်ား ပူေလာင္မွဳမ်ားလည္း အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း သက္သာရာ ရသြားသေယာင္၊ ေနလို႔ ပိုေကာင္းသြားသေယာင္။  ထို႔အတူ သတိရေနစရာ မလိုအပ္ဟု ဆင္ျခင္မိေသာ လူတေယာက္ကို ရံဖန္ရံခါ လြမ္းဆြတ္ သတိရေနခ်ိန္မ်ားဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ကိုပါ တခါတည္း လႊတ္ခ်လိုက္ႏိုင္ျပီ ျဖစ္သည္။ ထိုအခိုက္အတံ့ေလးမွာေတာ့ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ရျခင္း၏ အရသာကိုလည္း မက္ေမာစြာ နားလည္ေနခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ပုဝါကေလးကို လႊတ္ခ်ခဲ့စဥ္ကလို ႏွေျမာတသစြာ ျပန္လည္ေကာက္ယူလိုစိတ္မ်ား စိုးစဥ္းမွ ေပၚမလာသည္ကိုလည္း အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။

* * * * *
မလိုအပ္သည္မ်ားကို လႊတ္ခ်ျခင္း ဟူေသာအျဖစ္တြင္ ေနသားတက် ေပ်ာ္ဝင္လာေသာအခါ လူက တစ တစ ေပါ့ပါးလာခဲ့သည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ဘာကို လႊတ္ခ်ရရင္ ေကာင္းမည္လဲ ဟူေသာ အေတြးမ်ားသာ ၾကီးစိုးသည္။ မွတ္မိသမွ်ေျပာျပရလွ်င္ စာတိုက္ပံုးထဲမွ စာအေဟာင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းပစ္ခ်ခဲ့သည္။ လက္တဝါးစာခန္႔ရွိေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းကေလး၏ သိုေလွာင္ႏိုင္စြမ္းကို အံ့အားတသင့္ျဖစ္ေနရင္းမွပင္ စာတိုမ်ားကို ၾကက္ေျခခတ္ရင္း ပစ္ခ်ခဲ့သည္။ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေရးသားခဲ့ေသာ ဒိုင္ယာရီမ်ား၊ သံေယာဇဥ္ လက္က်န္တစြန္းတစေၾကာင့္ သိမ္းဆည္းထားမိေသာ မင္လက္က်န္္နည္းေနေသာ ေဘာပင္ေရာင္စံုမ်ား၊ အသံထြက္မည္ မထြက္မည္ မေသခ်ာေတာ့ေသာ သီခ်င္းစီဒီခ်ပ္မ်ား၊ ဟိုတကြက္ ဒီတကြက္ ေဆးသား ျပယ္လြင့္စျပဳေနျပီျဖစ္ေသာ ဓါတ္ပံုေဟာင္းမ်ား။ သာမန္မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ေသာ ထိုအရာမ်ားအျပင္ အလြယ္တကူ မျမင္ေတြ႔ႏိုင္ေသာ၊ ဟိုမွ သည္မွ တစစီထြက္ေနေသာ အထူအပါး အတိုအရွည္ မတူညီၾကေသာ အေရာင္အေသြးစံုလင္လွေသာ ၾကိဳးမွ်င္မ်ားကိုလည္း တမွ်င္ျခင္းစီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းလင္း ဆြဲထုုတ္သည္။ ထိုၾကိဳးမွ်င္မ်ားထဲမွ အနည္းငယ္ကိုသာ ျပန္လည္သိမ္းဆည္းကာ အခ်ိဳ႔ကို အပိုင္းအစငယ္ကေလးမ်ားျဖစ္ေအာင္ ျဖတ္ေတာက္ကာ လႊတ္ခ်သည္။ အခ်ိဳ႔ကို စုေပါင္း ေထြးလံုးကာ ပစ္ခ်သည္။ ရွင္သန္ေနထိုင္ရေသာ ေန႔ရက္မ်ား တေန႔ထက္တေန႔ ပို၍ ေပါ့ပါးလာခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ရွဴသြင္းလိုက္ေသာ ေလထုသည္ပင္ အခါမ်ားစြာထက္ ပိုမိုလတ္ဆတ္ သန္႔ရွင္းေနသေယာင္...

မလိုအပ္သမွ် အရာအားလံုးကို လႊတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့ေသာတေန႔…
ထိုေန႔တြင္ အျပာေရာင္ေကာင္းပင္ၾကီးေပၚတြင္ လွပစြာ ခ်ိတ္တြယ္လွ်က္ရွိေသာ ဝါဂြမ္းကေလးတမွ် ေပါ့ပါးေသာ တိမ္ျဖဴကေလးတစ သို႔တည္းမဟုတ္ ေရာင္စဥ္ခုႏွစ္သြယ္ စီျခယ္အပ္ေသာ သက္တန္႔ေကြးေပၚတြင္ မွီတြယ္ ခိုနားလွ်က္ရွိေသာ အျဖဴေရာင္ ငွက္ငယ္ကေလးတေကာင္ ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဟု ဘယ္သူ အတတ္ေျပာႏိုင္မည္လဲ။ ဒါေတြမွ မျဖစ္ရလွ်င္၊ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့လွ်င္ အနည္းဆံုးေတာ့ ေကာင္းကင္ေပၚတြင္ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစြာ ဝဲပ်ံသန္းသြားေသာ ငွက္ငယ္ကေလးတေကာင္၏ ကိုယ္ေပၚမွ မေတာ္တဆ က်က်န္ေနရစ္ခဲ့ေသာ ငွက္ေမႊးေလးတမွ်င္၊ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္း တေလွ်ာက္ မ်က္စိတဆံုး ေတြ႔ျမင္ေနရေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းထဲမွ ေလယူရာ ယိမ္းေနေသာ ျမက္သီးေပါ့ေပါ့ကေလး တစ္လံုး၊ စမ္းေခ်ာင္းငယ္ကေလးထဲတြင္ ေပါ့ပါးစြာ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာပါလာေသာ စကၠဴေလွငယ္ကေလး တစီး၊ မိုးရြာျပီးစ ညေနခင္းတခုတြင္ စိမ္းျမသစ္ရြက္ဖ်ား၌ တြဲခိုက်န္ရစ္ေသာ မိုးေရစက္ကေလး တစက္၊ အျဖဴေရာင္ႏွင့္ အနက္ေရာင္ ေရာေႏွာေနေသာ လိပ္ျပာတေကာင္ သယ္ယူလာေသာ ဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဝတ္မွဳန္ကေလး တမွဳန္၊ ပြင့္အာစျပဳေနျပီျဖစ္ေသာ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပြင့္ငယ္ေလး၏ ကိုယ္ေပၚမွ ႏုညံ့ေသာ ပြင့္ခ်ပ္ကေလးတခု… တခုခုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ေသခ်ာယံုၾကည္ေနမိသည္ေလ။

သက္ေဝ
(၁၂ ဇြန္ ၂၀၁၅ - ၉ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၆)

- ၂၀၁၆ စက္တင္ဘာလ ထုတ္ မိုးမခ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။


Friday, August 19, 2016

ဓါတ္ေလွခါးထဲက ျခင္

မနက္က ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ ျခင္တစ္ေကာင္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ 
ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ ျခင္ေတြ႔တာ ဘာမ်ား ထူးဆန္းသလဲ။ အဲဒီ “ျခင္” ဆိုတဲ့ ေသးေသးေကြးေကြး ငတိအေၾကာင္းကို လူတိုင္းသိၾကတယ္။ ျခင္ဆိုတာ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လြယ္လြယ္ကူကူ ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ သတၱဝါတစ္ေကာင္ပဲ၊ သူ႔မွာ အေတာင္ပံေတြ ပါတယ္၊ လိုရာခရီးကို အခ်ိန္မဆိုင္း ပ်ံသန္းႏိုင္တယ္။ ျခင္တစ္ေကာင္ဟာ တဝီဝီ အသံေပး ေအာ္ျမည္ပ်ံသန္းရင္း ေတြ႔တဲ့သူကို ကိုက္တတ္တယ္။ သူက သြားခ်င္ရာ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္သြားႏိုင္တဲ့ အေကာင္ဆိုေတာ့ ေနရာအႏွံ႔မွာ ေတြ႔ႏိုင္တာေပါ့။ လူသူတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အိမ္ေဟာင္းေဟာင္းထဲမွာ၊ အိပ္ခန္းထဲက ဇာျခင္ေထာင္အစပ္မွာ၊ အလွစိုက္ ပန္းအိုးေတြနားမွာ၊ ပန္းႏုေရာင္ သစ္ခြပြင့္ေပၚမွာ၊ ငါးကန္တစ္ခုရဲ႕ မွန္ေဘာင္ေပၚမွာ၊ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာင္တင္းတင္း ေျခသလံုးေလးေပၚမွာ၊ ဂါဝန္လက္ျပတ္ဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေမာင္းရင္းမွာ၊ မီးဖိုခန္းက စိုထိုင္းထိုင္း လက္သုတ္ပုဝါစေပၚမွာ၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက သြားပြတ္တံနဲ႔ သြားတိုက္ေဆးဗူးနားမွာ၊ ေရကူးကန္ေဘးမွခ်ထားတဲ့ ေဆးျဖဴသုတ္ပက္လက္ကုလားထိုင္ေတြနားမွာ၊ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြ အုပ္ေနတဲ့ ျခံစည္းရိုးတဝိုက္မွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေထာင့္က ဇြန္ပန္းရံုအနားမွာ... ျခင္တစ္ေကာင္ ေရာက္ေနႏိုင္တဲ့ေနရာေတြက ေရတြက္လို႔မရေအာင္ အမ်ားၾကီး။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ ျခင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ရတာဟာလည္း ဘာမွ မဆန္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆန္းေနတာေတြက ရွိေသးတယ္။  

ျခင္အေၾကာင္း အေသးစိတ္ မေျပာခင္ ဓါတ္ေလွခါးအေၾကာင္း (နည္းနည္း) အရင္ေျပာတာ ေကာင္းမယ္လို႔ ယူဆတယ္။ ဓါတ္ေလွခါးဟာ အေတာ္ေလး က်ယ္ဝန္းတယ္။ အခင္းက အစိမ္းေရာင္ ရင့္ရင့္နဲ႔။ ဓါတ္ေလွခါးရဲ႕ တံခါးမွာ ဆႏြင္းမကင္းပံု အကြက္ေဖၚထားတဲ့ သံတိုင္ေတြနဲ႔ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ မွန္ခ်ပ္ေတြ ပါတယ္။ အတြင္းနံရံ သံုးဖက္မွာကေတာ့ ၾကည္လင္ လင္းလက္ေနတဲ့ ၾကည့္မွန္ခ်ပ္ေတြ ပါတယ္။ နံရံတစ္ဖက္မွာေတာ့ အဂၤလိပ္စာလံုး တစ္ကေန ေလးဆယ္ အထိ ေရးထားတဲ့ ေလးေထာင့္အကြက္ေလးေတြ ပါတယ္။ အေရးေပၚေခၚခ်င္ရင္ ႏွိပ္စရာ ခလုပ္၊ တံခါး အဖြင့္အပိတ္ ခလုပ္ေတြလည္း ပါေနတဲ့ သာမာန္ဓါတ္ေလွခါးတစ္စင္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဓါတ္ေလွခါးထဲမွာရွိေနတဲ့ မွန္ခ်ပ္ေတြကေတာ့ အင္မတန္ဆြဲေဆာင္မွဳရွိတဲ့ မွန္ခ်ပ္ေတြလို႔ ဆိုရမယ္။ ဓါတ္ေလွခါးထဲေရာက္ရင္ အဲဒီမွန္ေတြကို မၾကည့္မိတဲ့သူ မရွိသေလာက္ (မရွိသေလာက္) ရွားတယ္။ ၾကီးၾကီး ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္၊ မိန္းမ ေယာက်္ား ကေလး... အားလံုး တစ္ခ်က္ကေလးျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ မွန္ကို ၾကည့္လိုက္ၾကတာပဲ။ သိသိသာသာ ၾကည့္တာနဲ႔ မသိမသာ ၾကည့္တာနဲ႔ပဲ ကြာတယ္။ 

အမ်ားအားျဖင့္ လူလတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ တျခားလူေတြ ရွိေနရင္ေတာင္ နည္းနည္းေလးမွ ဂရုမစိုက္ပဲ မွန္ကို သိသိသာသာ ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ မွန္ၾကည့္ျပီး ဆံပင္သပ္တင္လိုက္ၾကတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေပၚက အဝတ္အစားကို ဆြဲဆန္႔လိုက္ၾကတာမ်ိဳး၊ လည္ပင္းက ဆြဲၾကိဳး အေနအထားေလး နည္းနည္း ျပင္လိုက္တာမ်ိဳး၊ ပုခံုးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ကို အေရွ႔ဖက္ကို ဆြဲလွည့္လိုက္တာမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ခါးကို မသိမသာလွည့္လို႔ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ၾကည့္နည္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္ကို ေရွ႕ ေနာက္ ေစာင္းငဲ့ျပီး ၾကည့္တတ္ေသးတာ။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသူေလးေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြကေတာ့ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း အမူအယာမ်ိဳးနဲ႔ မွန္ကို ျဖတ္ကနဲ မရဲတရဲ (မသိမသာ) ခိုးၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားေတြလည္း အဲဒီလိုပဲ၊ မွန္ခ်ပ္ေတြေပၚမွာ ျမင္ေနရတဲ့ သူတို႔ပံုရိပ္ကို မသိမသာပဲ ၾကည့္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ကေလးငယ္ေတြကေတာ့ မွန္နားကို မ်က္ႏွာကပ္ျပီး ဝွဴးကနဲ ေလနဲ႔ မွဳတ္သူက မွဳတ္၊ မွန္ထဲမွာ ျမင္ေနရတဲ့ သူတို႔မ်က္ႏွာကို သေဘာက်ျပီး မ်က္လံုးျပဴးလိုက္၊ လွ်ာထုတ္လိုက္၊ ပါးစပ္ကို ေလေဖါင္းလိုက္နဲ႔ ေနာက္ေျပာင္သူက ေနာက္ေျပာင္၊ မွန္ခ်ပ္ေတြကို လက္နဲ႔ တျဖတ္ျဖတ္ရိုက္သူက ရိုက္နဲ႔ေပါ့။ ဓါတ္ေလွခါးထဲက မွန္ခ်ပ္ၾကည္ၾကည္ေတြဟာ လူတိုင္းကို အဲဒီလို ဆြဲေဆာင္တယ္။ 

ဟုတ္ျပီ အခုေလာက္ဆို ဓါတ္ေလွခါးကို မ်က္စိထဲ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ေရာေပါ့။ အဲဒီဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ ဒီမနက္ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း။ ရံုးခ်ိန္မေရာက္ေသးပဲ အခ်ိန္အေတာ္ ေစာေနေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ တျခား ဘယ္သူမွ မပါဘူး။ ဓါတ္ေလွခါးထဲေရာက္ေတာ့ ခုနကေျပာတဲ့ အင္မတန္ဆြဲေဆာင္ႏိုင္အားေကာင္းတဲ့ မွန္ခ်ပ္ၾကီးေတြေပၚမွာ တြဲခိုေနတဲ့ ျခင္ကို အထင္အရွား ေတြ႔လိုက္ရတာပဲ။ ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ... ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ ျခင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ရတာ ဘာမွ မဆန္းဘူး။ ဆန္းေနတာက ျခင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာပဲ။ ျခင္ဟာ သူ႔မ်က္ႏွာေသးေသးေလးေပၚမွာ မထီတရီအျပံဳးကို ဆင္ျမန္းထားခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္ခ်ပ္ကို မ်က္ႏွာမလႊဲတမ္း စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ျခင္ဟာ အေနာက္ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္စရာမလိုပဲ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္အတြင္းမွာ ကြ်န္မကို ေတြ႔ျမင္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္မ သူ႔ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္ ဆိုတာကိုလည္း မွန္ခ်ပ္ေတြကေနတဆင့္  ျခင္ သိသြားခဲ့တယ္။ ျခင္ဟာ ေနရာမွာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ျငိမ္သက္ေနရင္း ကြ်န္မကို သူ႔ရဲ႕ ရန္သူလား မိတ္ေဆြလား ဆိုတာ အကဲခတ္ေနပံုပဲ။ 

ကြ်န္မကလည္း အခုလို အထပ္ေလးဆယ္အျမင့္အထိ ေရာက္လာတဲ့ ျခင္ကိုၾကည့္ရင္း  ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကို ခန္႔မွန္း စဥ္းစားေနခဲ့တယ္။ ျခင္ဟာ ဒီေလာက္ အျမင့္ကို ေရာက္လာဖို႔ သူ႔ရဲ႕ အေတာင္ပံေတြကို ေညာင္းညာကိုက္ခဲသြားတဲ့အထိ အသံုးျပဳျပီး ခဲရာခဲဆစ္ တက္လာခဲ့ရတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဓါတ္ေလွခါးရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ အေတာင္ေတြကို အနားေပးလို႔ သက္ေတာင့္သက္သာ - မပင္မပန္း - ေရာက္လာခဲ့တာလား။ ကြ်န္မ အေတြးမဆံုးခင္မွာ ျခင္ဟာ တဖက္နဲ႔တဖက္ ထိုးထြင္းျမင္ႏိုင္ေအာင္ ပါးလႊာျပီး ၾကည္လင္တဲ့ အေတာင္ေတြကို တစ္ခ်က္ခတ္ျပီး သူ႔ခႏၶာကိုယ္ အေနအထားကို နည္းနည္းျပင္လိုက္တယ္။ အေတာင္ေညာင္းလို႔ အေတာင္ေတြကို ဆန္႔လိုက္တာမ်ိဳးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ - ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ - အင္အားခ်င္းမမွ်တဲ့ ရန္သူကို ရင္ဆိုင္ေတာ့မယ္လို႔ အားတင္းရင္း လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္လိုက္တာမ်ိဳးလားဆိုတာ ကြ်န္မ မေသခ်ာဘူး။ စိတ္ထဲက အလိုလို သိေနတာတစ္ခုကေတာ့ ျခင္ဟာ ကြ်န္မကို သူ႔ရဲ႕ ရန္သူလို႔ပဲ သေဘာထားတယ္ဆိုတာပဲ။ ဒါနဲ႔ေနပါဦး... ကြ်န္မတို႔ လူသားေတြကေရာ အရြယ္အစားအားျဖင့္ အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ ျခင္ေတြကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရန္မူခဲ့ / ရန္ျပဳခဲ့ / အသက္နဲ႔ ခႏၶာ အိုးစားကြဲျပီး တစ္စစီ ေသေၾကပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကျပီးျပီလဲ။ 

ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျဖက သိပ္ရွင္းေနတယ္။ ငွက္ဖ်ားပိုး၊ အဝါေရာင္ အဖ်ားပိုး၊ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးနဲ႔ တျခားေရာဂါပိုးေတြကို သယ္ေဆာင္ျဖစ္ပြားေစတဲ့ ျခင္ေတြ။ သူတို႔ကို ျမင္လိုက္ရင္ လူတိုင္း (လိုလို) က အားၾကိဳးမာန္တက္ ရိုက္ႏွက္ ႏွိမ္နင္းလိုက္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၾကတာ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္ကိုယ္ေပၚမွာ လာနား / လာကိုက္ရင္ေတာင္ အဲဒီျခင္ ျမန္ျမန္ကိစၥတံုးဖို႔သာ အဓိကထားျပီး ကိုယ့္အသား ဘယ္ေလာက္နာသြားတယ္ဆိုတာ ဂရုမထားပဲ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး (မညွာမတာ) ရိုက္ပစ္လိုက္ၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ျခင္ေတြကို ႏွိမ္နင္းပံု ႏွိမ္နင္းနည္းနဲ႔ ကာကြယ္နည္းေတြကလည္း ေျပာရရင္ အမ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာပါ။ ျခင္ဇကာ၊ ျခင္ေထာင္ က အစ... ျခင္ေဆးေခြ၊ ျခင္ေဆးရည္၊ ျခင္မကိုက္ေစတဲ့ လိမ္းေဆး၊ လိမ္းေဆးပါတဲ့ ကပ္ခြာ၊ လက္ေကာက္ေတြ အလယ္... လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အားသံုး ဘက္တံ၊ ယပ္ေတာင္၊ ေထာင္ေျခာက္ေတြအဆံုး အမ်ိဳးကို စံုလို႔။ ဒီၾကားထဲ ဒန္အိုးအဖံုးမွာ ဆီသုတ္ျပီး ျခင္ေတြကို ကပ္ေစျပီး အမိဖမ္းတဲ့နည္းေတာင္ ရွိေသးတယ္။ ဘုရားေရ... မွဳန္တီမွဳန္မႊား ေသးေကြးလွတဲ့ သတၱဝါတစ္ေကာင္အတြက္ အကာအကြယ္ေတြနဲ႔ အားထုတ္မွဳေတြက မ်ားလွခ်ည္လား။ ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ ဓါတ္ေလွခါးထဲက ျခင္ဟာ ကြ်န္မကို ရန္သူတစ္ေယာက္လို ၾကည့္ေနတာျဖစ္မယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္အေတြးကို ျခင္ သိေနသလား မဆိုႏိုင္ဘူး။ ျခင္ဟာ သူ႔ေျခေထာက္ ေျခာက္ေခ်ာင္းကို တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း ဆန္႔ထုတ္လိုက္တယ္။ ေခါင္းေပၚက အင္တီနာ အတံႏွစ္ခုကလည္း နည္းနည္း လွဳပ္ရွားသြားတယ္။ ဒါ ကြ်န္မရဲ႕ အနံ႔ကို သူ စူးစမ္းလိုက္တာပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သစ္သီးနံ႔သင္းေမႊးတဲ့ ေရေမႊးကို ကြ်န္မ နည္းနည္းဆြတ္လာခဲ့မိတယ္။ 

ျခင္ေတြဟာ တကယ္ပဲ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ဆိုးရြားၾကသလား။ သူတို႔မွာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ကေလး တစ္ခ်က္တေလေတာင္ မရွိေတာ့ၾကဘူးလား။ ကြ်န္မ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကြ်န္မဖတ္ဖူးတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာ ျခင္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္း ေကာင္းတာေလးေတြ ေရြးေျပာထားတာ ျပန္သတိရတယ္။ လူေတြကို ကိုက္တတ္တာက ျခင္ အမ ေတြသာ ျဖစ္တယ္၊ ျခင္အထီးေတြဟာ မကိုက္တတ္ၾကဘူးတဲ့။ ဒါဆိုရင္ ဓါတ္ေလွခါးထဲက မွန္ခ်ပ္ေပၚမွာ ခိုတြယ္ေနတဲ့ ျခင္ကေရာ အထီးလား အမလား။ တကယ္လို႔မ်ား သူဟာ ျခင္အထီးဆို ကြ်န္မကို ဒုကၡေပးမယ့္ ျခင္တစ္ေကာင္ မဟုတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ ကိုယ့္ကို ရန္မူမွာမဟုတ္တဲ့ ျခင္တစ္ေကာင္ကို ကြ်န္မက - အသားလြတ္ - ရိုက္ပုတ္ ႏွိမ္နင္းမယ္ဆိုရင္ တရားပါ့မလား။ ခက္ပံုခက္နည္းက ကြ်န္မဟာ ျခင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ျပင္ပလကၡဏာေတြကို ၾကည့္ရံုနဲ႔ အထီးလား အမလား မခြဲျခားတတ္တာပဲ။ ေလာကၾကီးမွာ သင္ယူလို႔ မဆံုးႏိုင္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးတယ္ ဆိုတာ နားလည္လိုက္တယ္။ 

ျခင္အထီးေတြဟာ လူေတြကို ကိုက္တတ္တဲ့အထဲ မပါဘူး၊ လူေတြကို ဒုကၡေပးတတ္ၾကသူေတြမဟုတ္လို႔ ျခင္ေတာ္ ျခင္ေကာင္းေတြဆိုရင္ ျခင္အမ ေတြမွာေရာ ေတာ္တာ ေကာင္းတာေလးမ်ား မရွိဘူးလား။ အဲဒီေဆာင္းပါးမွာ ေရးထားတာကေတာ့ ျခင္အမေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ကေလးေတြအတြက္ လိုအပ္ေနတဲ့ အစာအဟာရအတြက္ လူေတြဆီက ေသြးကို လာယူတာျဖစ္တယ္။ ဒါကို မိခင္ေမတၱာလို႔ ေတြးျမင္ယူဆလိုက္ႏိုင္ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ သူတို႔ကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စိတ္ကေလး ေပၚလာတန္ေကာင္းပါရဲ႕ တဲ့။ ကြ်န္မ တခဏေတာ့ ျငိမ္ေတြသြားမိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ သားေလးအတြက္ သူၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြကို ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး တယုတယ (စိတ္ရွည္လက္ရွည္) ခြံ႕ေကြ်းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရသြားတယ္။ ကြ်န္မမ်က္စိေရွ႕ မွန္ခ်ပ္ေပၚမွာက ျခင္ကေရာ  ျခင္အမတစ္ေကာင္ (သားေတြ သမီးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ျခင္ အေမတစ္ေကာင္) မ်ား ျဖစ္ေနမလား။ သူ႔ရဲ႕ ရင္ေသြးေတြ လိုအပ္တဲ့ အစာေရစာေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔အတြက္ ဒီလို အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမင့္မားေခါင္သီတဲ့ ေနရာေဒသကို စြန္႔စြန္႔စားစား အစာရွာထြက္လာခဲ့သူလား။ သားသမီးေတြဆီ အျပန္လမ္းေပ်ာက္ေနလို႔ နားမိနားရာ ေနရာတစ္ခုမွာ နားေနခဲ့သူလား။

ျခင္ကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္မ ဝမ္းနည္းလာတယ္။ ျခင္ကေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕အျဖစ္ကို သိဟန္မတူဘူး။ မွန္ထဲမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကြ်န္မကမ်ား သူ႔ကို ရန္မူလာခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ စိတ္အေတြးနဲ႔၊ တစ္ခုခုဆို အခ်ိန္ကိုက္လွဳပ္ရွားႏိုင္ေအာင္ အဆင္သင့္ ျပင္ထားတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ေငးၾကည့္ေနဆဲပဲ။ အခုနက သူ႔မ်က္ႏွာ ေသးေသးေလးေပၚမွာ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ မထီတရီ - မခိုးမခန႔္ - အၾကည့္ေတြလည္း ေပ်ာက္ဆံုးလို႔။ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔တဲ့ အရိပ္ေတြသာ ၾကီးစိုးေနခဲ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဓါတ္ေလွခါးတံခါးဟာ ရုတ္ခ်ည္းပြင့္လာျပီး မွန္းေျခ အသက္ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေျခာက္ႏွစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ခုႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္ရတဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ဝရုန္းသုန္းကား ေျပးဝင္လာခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာ ကြ်န္မဟာ ကေလးေတြရဲ႕ အသက္ကို ခန္႔မွန္းရာမွာ သိပ္ညံ့တယ္ဆိုတာ ဝန္ခံခ်င္ေသးတယ္။ ေျပာရရင္ အဲဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ ဓါတ္ေလွခါးထဲေရာက္ျပီး စကၠန္႔သံုးဆယ္ေလာက္အၾကာမွာ ျခင္ကို ေတြ႔သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ ျခင္ကလည္း ေတြ႔ခ်င္ျမင္ခ်င္ သတိထားမိခ်င္စရာပဲ။ မွန္ခ်ပ္ၾကည္ၾကည္ေပၚမွာ တစ္ေကာင္တည္း ထင္ထင္ရွားရွား ရွိေနတာကိုး။ ျခင္ကို ၾကည့္ေနရင္းမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ထဲက နည္းနည္းပိုပိန္တဲ့တစ္ေယာက္က ျခင္ကို သူ႔လက္ဝါး ပိန္ပိန္ေသးေသးေလးနဲ႔ လွမ္းရိုက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတာကို ရိပ္ကနဲ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီလို ျမင္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကြ်န္မရဲ႕ ညာဖက္လက္ကို သူတို႔ထက္ ျမန္ေအာင္ လွဳပ္ရွားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္စိကို စံုမွိတ္ထားလိုက္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မ ဘာလုပ္လိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိမထားလိုက္မိဘူး။ သတိဝင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ မ်က္လံုးဖြင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဓါတ္ေလွခါး မွန္ေပၚမွာ အခုနက ျခင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ကေလးငယ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မကို မ်က္လံုးအေၾကာင္သားနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကြ်န္မဟာ ဓါတ္ေလွခါးထဲေရာက္ျပီး အမွတ္မထင္ျမင္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ျခင္တစ္ေကာင္ကိုၾကည့္ရင္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိတာေၾကာင့္ ဓါတ္ေလွခါးကို ေအာက္ဆင္းဖို႔ ခလုပ္ေတြ ႏွိပ္မထားမိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေကာင္းမွဳေၾကာင့္ ဓါတ္ေလွခါးဟာ အထပ္ေလးဆယ္ကေန ေအာက္ဆံုးေျမညီထပ္ကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြားခဲ့ျပီ။ တံခါးပြင့္လာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္က ကြ်န္မကို လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္နဲ႔ ထြက္သြားၾကတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ရုတ္တရက္ အျပင္ကို မထြက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ၾကိဳးစားျပီး ခပ္ဖြဖြျဖစ္ေအာင္ ဆုတ္ထားတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ လက္သီးဆုတ္ကို အဓိပၸါယ္မဲ့ ျပန္ငံု႔ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။ ျပီးေတာ့ နည္းနည္းလည္း တုန္လွဳပ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဓါတ္ေလွခါးထဲကို လူေတြဝင္လာဖို႔ ျပင္ေနျပီ။ ကြ်န္မ ဓါတ္ေလွခါးထဲက ထြက္ခဲ့လိုက္တယ္။

ဓါတ္ေလွခါးအျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ လူသြားစၾကၤန္အမိုးေလးေအာက္ကို ေျခလွမ္းနည္းနည္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေဘးဘီဝဲယာကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ အနီးအနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာျပီဆိုမွ အသက္ကို တဝရွဴသြင္းရင္း ဆုပ္ထားတဲ့လက္ကို ျဖည္းျဖည္းျခင္း ေျဖလိုက္မလို႔။ အဲဒီလို ေျဖေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မ်က္စိကို မိွတ္ထားရမလား၊ ဖြင့္ၾကည့္ေနရမလားဆိုတာ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနေသးတယ္။ မ်က္စိကို မွိတ္ထားရင္ေကာင္းမယ္လို႔ ေတြးျပီး ဖ်တ္ကနဲ မွိတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ နီနီရဲရဲ ေသြးအိုင္ထဲမွာ ေခြေခြေလး လဲေနတဲ့့ ျခင္တစ္ေကာင္ေပၚလာေတာ့ ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ မ်က္စိကို ျပန္ဖြင့္လိုက္တယ္။ ခုနက ဆုတ္ထားတဲ့ လက္သီးကိုလည္း လန္႔ျပီး ျဖည္လိုက္မိတယ္။ လက္ထဲမွာ.... 

လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရင္း စဥ္းစားလာတာ... ကြ်န္မရဲ႕လက္သီးထဲမွာ ျခင္ဟာ အစထဲက ပါမလာခဲ့တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ လက္သီးဆုတ္ကို ျဖည္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ပ်ံထြက္သြားတာလား ဆိုတာပဲ။
 
သက္ေဝ
(၅ ေမ ၂၀၁၆)


 - ၂၀၁၆ စက္တင္ဘာလ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Thursday, July 21, 2016

လက္ကိုင္ဖုန္းထဲက မင္းသမီး

ကြ်န္မ အိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့ အေတာ္ေနျမင့္ေနျပီ။ ေနျမင့္ျပီသာ ေျပာတာ ေနလံုးဟာ ဘယ္နားေရာက္လို႔ ဘယ္ေလာက္အျမင့္ဆီ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူကမ်ား ေသေသခ်ာခ်ာ သိမွာလဲ။ ဒီလိုပဲ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ စကားတစ္ခြန္းအေနနဲ႔ ေနျမင့္ျပီ ေနျမင့္ျပီ ဆို ေျပာေနၾကတာ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အေတာ္ေတာ့ ရယ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ထားပါေလ... အခု ေနျမင့္ျပီ ဆိုပါစို႔။ ေနျမင့္ေတာ့ တစ္ေန႔တာ အလုပ္မစခင္ မနက္စာ စားဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ စားစရာ ဆိုင္တန္းေတြဖက္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ဆိုင္ခန္းေပါင္း ဆယ့္တစ္ခုရွိတယ္။ 

မေန႔ညက အလုပ္ကျပန္ေတာ့ အေတာ္ေလး မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ။ နာရီေတာ့ မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ အလြယ္တကူ ၾကည့္ရေအာင္ကလည္း ကြ်န္မ လက္ထဲမွာ နာရီမရွိဘူး။ နာရီဆိုတာ ၾကည့္လည္း ဒီအခ်ိန္ပဲ မၾကည့္လဲ ဒီအခ်ိန္ပဲ ဆိုေတာ့ နာရီၾကည့္တဲ့အလုပ္ဟာ အပိုအလုပ္လို႔ ခံယူထားတာၾကာျပီ။ ဒါက စကားၾကံဳလို႔ ေျပာျပတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ မ်က္စိေရွ႕ ေတြ႔သမွ် ကားနံပါတ္က ဂဏန္းေတြကို လိုက္ေပါင္းတယ္။ အဲဒီအက်င့္က ေက်ာင္းအတူသြားေဖၚ ကြ်န္မရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ရလာတာ။ ငယ္ငယ္က သူနဲ႔အတူ ေက်ာင္းကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္သြားတဲ့ ကားေတြရဲ႕ နံပါတ္ေတြကို သူ႔ထက္ငါ ျမန္ျမန္အေျဖရေအာင္ ျပိဳင္ေပါင္းၾကတယ္။ ေပါင္းတဲ့အခါမွာလည္း ျမန္ျမန္အေျဖထြက္ေအာင္ ေပါင္းတတ္ဖိုု႔ ပညာက လိုေသးတယ္။ အဲဒါကဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုး ေတြကို ဖယ္ထုတ္ျပီး ေပါင္းတဲ့ နည္းပဲ။ နံပါတ္မွာ ကိုး မပါရင္လည္း ရွိေနတဲ့ ဂဏန္းလံုးေတြထဲက ကိုး ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ ဂဏန္းေတြကို ရွာ၊ အဲဒါေတြကိုု ဖယ္ထုတ္ျပီး က်န္တာေတြကိုု ေပါင္းတဲ့နည္း။ ဒီေနရာမွာ ကိုုး ဆိုုတဲ့ ဂဏန္းရဲ႕ ဂုုဏ္သတၱိဟာ အင္မတန္ ထူးဆန္းတယ္ဆိုုတာေလးေတာ့ တဆိတ္ မွတ္ထားၾကေစခ်င္တယ္။ အဲဒီလို လမ္းသြားရင္း ကားနံပါတ္ေတြ ေပါင္းတဲ့နည္းက ကေလးေတြကို စိတ္တြက္ တြက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့ေနရာမွာ သိပ္အသံုးဝင္တယ္ လို႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ဆိုတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ရွင္တို႔ အနီးအနားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္တေလ ရွိေနခဲ့ရင္ ဒီနည္းကို စမ္းၾကည့္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။ 

အဲဒီလို ကားနံပါတ္ေတြ ေပါင္းေနရင္း ညက တျဖည္းျဖည္း ပိုေမွာင္မိုက္လာတယ္။ ညနက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ကား အသြားအလာ က်ဲသြားတာကေန ကားတစီးတေလမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ လူက အလုပ္မရွိေတာ့သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ လမ္းေဘးက တိုက္တန္းလ်ားေတြရဲ႕ ျပတင္းတံခါးေတြကို ေရတြက္တယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါး ဘယ္ႏွစ္ခု၊ ပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါး ဘယ္ႏွစ္ခု သီးျခား မွတ္သားေရတြက္ရင္း ခဏၾကာေတာ့ အကုန္ေရာသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆိုျပီး ပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါးေတြနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါးေတြရဲ႕ အေရအတြက္ကို ေပါင္းပစ္လိုက္တယ္။ တကယ္လည္း ထူးေတာ့ မထူးပါဘူး ျပတင္းတံခါးဟာ ပိတ္ထားထား ဖြင့္ထားထား ျပတင္းတံခါးေတြပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္ သေဘာက်ရင္း ဟက္ ဆို တခ်က္ ရယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမီးေရာင္ လင္းလင္းနဲ႔ ညလံုးေပါက္ဖြင့္တယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းဟာ ကြ်န္မရဲ႕ မ်က္စိေရွ႕ကို ေရြ႕လ်ားလာခဲ့တာပဲ။


ဒါနဲ႔ ဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕ နာမည္ကို စာလံုးေပါင္း ဖတ္ရင္း တစ္ခန္း ႏွစ္ခန္း သံုးခန္း... ေရတြက္ၾကည့္လိုက္မိတာပါ။ ေဟာ... ေျပာရင္းဆိုရင္းမွာ ညကေရတြက္ခဲ့တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြနားကို ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ေျပာခဲ့သလိုပဲ၊ အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ဆိုင္ခန္းေပါင္း ဆယ့္တစ္ခုရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု ေလာေလာဆယ္ (မနက္ပိုင္းမွာ) ဖြင့္ေနတာက ႏွစ္ဆိုင္ထဲရယ္။ ေကာ္ဖီ လဖက္ရည္ အေအး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ရယ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ၾကာဆံေၾကာ္ေတြကို ၾကက္ဥေၾကာ္၊ အသားျပားေၾကာ္၊ ၾကက္ေတာင္ပံေၾကာ္ေတြနဲ႔ တြဲ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ရယ္... အဲဒီ ႏွစ္ဆိုင္ပဲ ဖြင့္ထားတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဆိုင္မွာ တန္းစီေနၾကတဲ့ လူတန္းရွည္ၾကီးကို တခ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အေနာက္မွာ ကြ်န္မ ဝင္ရပ္လိုက္တယ္။ ေရွ႔မွာ တန္းစီေနတဲ့လူ အားလံုးလိုလိုက လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကို ငံု႔ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း ေရာေယာင္ျပီး အိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ထုတ္လိုက္တယ္။

သူမ်ားနည္းတူ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုသာ ထုတ္ယူလိုက္တာ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုသံုးျပီး ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ တကယ္ မသိဘူး။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မအတြက္ လက္ကိုင္ဖုန္းက အသံုးမတည့္တာ ၾကာျပီ။ လက္ကုိင္ဖုန္းကေန အခ်ိန္မွန္ (မပ်က္မကြက္) ေခၚရ ေျပာရမယ့္သူလည္း မရွိတာ ၾကာျပီ ဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္။ အဲဒီကိစၥကိုေတာ့ အက်ယ္ခ်ဲ႕ျပီး မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ စိတ္သေဘာထားခ်င္းမတိုက္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ စကားကို ရွင္တို႔ ၾကားဖူးၾကမွာေပါ့။ အဲဒီစကားအတိုင္းပါပဲ။ သတင္းစာထဲမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ ထည့္ေရးလိုက္ရတယ္။ တျခားလည္း ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ရွင္းေန ေျပာေနစရာမွ မလိုတာ။ ျပီးေတာ့ ထံုးစံအရ စံုစမ္းေမးျမန္းျခင္း သည္းခံပါ ဆိုတာကလည္း ထည့္ေရးလိုက္ရေသးတယ္။ လူေတြရဲ႕သေဘာကလည္း ခက္သားလား။ စံုစမ္းေမးျမန္းျခင္း သည္းခံပါ ဆိုကာမွ ပိုသိခ်င္ ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္ၾကတာမ်ိဳး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေၾကာ္ျငာ သတင္းစာထဲ ပါလာတဲ့ေန႔က ကြ်န္မ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ပိတ္ျပီး ျမစ္ကမ္းစပ္တစ္ခုမွာ သြားထိုင္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီညေနက ေလေတြကလည္း တိုက္လိုက္တာ လြန္ပါေရာ။ လည္ပင္းမွာ စီးလာတဲ့ လည္္စည္းပုဝါေတာင္ ေလထဲ လြင့္ပါျပီး ေရထဲ ေမ်ာသြားတဲ့ အထိပဲ။ ပုုဝါ လြင့္သြားသြားခ်င္း ေရစပ္ကို ဆင္းျပီး ျပန္ေကာက္ဖို႔ ကြ်န္မ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး၊ ေရထဲကိုု ဆင္းျပီးရင္ ျပန္တက္လာခ်င္စိတ္ ရွိ မရွိ ကြ်န္မ မေသခ်ာလိုု႔။

ခဏေနေတာ့ ေရွ႔မွာ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြ နည္းနည္းေရြ႕သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း အေရွ႔ကို လိုက္ေရႊ႕ရတယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းရဲ႕ အနက္ေရာင္မ်က္ႏွာျပင္ကို ငံု႔ၾကည့္မိတယ္။ ဒီလိုေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လူတန္းရွည္ၾကီး ေနာက္တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနရာက ကိုယ္ကို ေဘးဖက္ကို နည္းနည္းထြက္ျပီး လက္ကိုင္ဖုန္းကို သူတို႔ ဘယ္လို အသံုးခ်ေနသလဲ အကဲခတ္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ နားရြက္ေတြကို ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သြယ္တန္းထားၾကတယ္။ ကြ်န္မမွာ အဲဒီၾကိဳး ပါမလာဘူး။ ပါမလာဘူးဆိုတာကလည္း အစတည္းက ရွိမေနလို႔ပါ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကြ်န္မဆီမွာ ဘာၾကိဳးမွ မရွိပါဘူး။ တခါတခါေတာ့လည္း ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းတေလ လိုခ်င္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ စဥ္းစားတယ္။ တကယ္လိုု႔မ်ား ကြ်န္မမွာ ၾကိဳး ႏွစ္ေခ်ာင္းရွိမယ္ဆိုု တစ္ေခ်ာင္းကိုု ပထမၾကိဳး နဲ႔ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းကိုု ဒုုတိယၾကိဳးလိုု႔ အမည္ေပးဖိုု႔ပါ။ ဒုတိယၾကိဳးဟာ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္ေမာတတ္တဲ့ ပန္းႏုေရာင္ ဂါဝန္ဝတ္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္သလို ပါဝါရိန္းဂ်ားဝတ္စံုနဲ႔ ဒါးကိုင္ျပီး ဟန္ေရးျပင္ေနတဲ့ သားကေလးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ ပထမၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဟာ မထင္မွတ္ပဲ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ ဒုတိယၾကိဳးဆိုတာ ေလထဲမွာေဆာက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလးပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ရွိမလာႏိုင္ေတာ့မယ့္ ဒုတိယၾကိဳးပါ။ အဲဒီလိုေတြ ေတြးမိတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကြ်န္မ (စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔) ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားေလ့ရွိတယ္။ ဝါဖန္႔ဖန္႔ သို႔မဟုတ္ ညိဳညစ္ညစ္ ေခါက္ဆြဲမွ်င္ေတြဟာ ၾကိဳးေတြလို႔ လွည့္စားလို႔ အေကာင္းဆံုးပစၥည္း မဟုတ္လား။

ကြ်န္မနဲ႔ တစ္ေယာက္ေက်ာ္မွာ ရပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္က အေတာ္ေလး ၾကီးတယ္။ ၾကီးဆို ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ေလာက္ကို ၾကီးတာ။ ဒီေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကို ကြ်န္မ ေကာင္းေကာင္းျမင္လို႔ရတယ္။ သူ ၾကည့္ေနတာ ရုပ္ရွင္လား၊ သီခ်င္းလား တစ္ခုခုပဲ။ အလွျပင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အၾကီးၾကီး ျမင္ရတယ္။ အဲဒီမ်က္ႏွာကို ကြ်န္မ ျမင္ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စိတ္သေဘာထားျခင္း တိုက္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက တီဗီေရွ႔မွာ ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမၾကိဳးတို႔ အတူတူ ထိုင္ဖူးခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ တီဗီဖန္သားျပင္မွာ ေပၚလာသမွ် အရုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ေန႔ေန႔ ညည (အေၾကာင္းမဲ့) ရယ္ေမာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာေတြထဲက တစ္ခုပဲ။ လွေတာ့ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ မ်က္ႏွာ။ အဲဒီလက္ကိုင္ဖုန္းအၾကီးစားကို လွမ္းအကဲခတ္ရင္း တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းရဲ႕ အေရြ႕အတိုင္း ကြ်န္မ လိုက္ေရႊ႕ရေသးတယ္။

အခုုဆိုုရင္ ကြ်န္မရဲ႕ အေနာက္မွာ တန္းစီေနတဲ့သူေတြေတာင္ ရွိေနျပီ။ ေနာက္ေက်ာ နည္းနည္း လံုုသြားတာေပါ့လိုု႔ ေတြးရင္း အေရွ႕က လက္ကိုုင္ဖုုန္းအၾကီးစားကိုု ဆက္ျပီး အကဲခတ္ရတယ္။ အခုုနက မင္းသမီးလား အဆိုုေတာ္လား မသဲကြဲတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွကိုု ေနာက္တၾကိမ္ ထပ္ေတြ႔ရျပန္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ စႏိုုးစေနာင့္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ ကြဲကြဲျပားျပား သိလိုုစိတ္နဲ႔အတူ လူက ရီေဝေဝ မူးရိပ္ရိပ္ျဖစ္လာတယ္။ ဟိုုက္ပိုုဂလိုုက္ဆီးမီးယား ဆိုုတဲ့ ေသြးထဲမွာ အခ်ိဳဓါတ္နည္းေနတာမ်ိဳး၊ အဲဒီလိုုမ်ိဳး ကြ်န္မ မၾကာခဏ ျဖစ္ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သၾကားလံုုးတစ္လံုုးေလာက္ ဝါးစားလိုုက္ရင္ ေကာင္းသြားတတ္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အိတ္ထဲမွာ သၾကားလံုုး တစ္လံုုးမွ ရွိမေနဘူး။ နားထင္ကိုု လက္နဲ႔ေထာက္ထားရင္းမွာ ကြ်န္မအေရွ႕ ကပ္ရက္ကလူက ကြ်တ္ ဆိုု အသံျပဳျပီး ထြက္သြားတယ္။ ၾကည့္ရတာ ေစာင့္ရတာ ၾကာလိုု႔ စိတ္မရွည္ပံုုမ်ိဳး။ ေစာင့္ရတာ ၾကာလိုု႔ စိတ္မရွည္ရင္ ရွင္ ေခါက္ဆြဲ မစားရရံုုပဲ ရွိမွာေပါ့ အေတာ္ညံ့တဲ့လူပဲ လိုု႔ စိတ္ထဲက ေျပာလိုုက္တယ္။ သူ ဘယ္ၾကားမလဲ။

အဲဒီလူထြက္သြားေတာ့ အခုုနက လက္ကိုုင္ဖုုန္းအၾကီးစားဟာ ကြ်န္မနဲ႔ လက္တကမ္းအကြာကိုု ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ အခန္႔သင့္လိုုက္ေလ။ လူတန္းဟာ အေရွ႔ကိုု နည္းနည္း ဆက္ေရြ႕သြားတယ္။ နီးေနပါျပီ။ ေခါက္ဆြဲစားရဖိုု႔ တနည္းအားျဖင့္ ၾကိဳးမွ်င္ေတြ ပိုုင္ဆိုုင္ရဖိုု႔ နီးလာေနပါျပီ။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမိသားရွင့္။ စိတ္ထဲကသာ အေတြးေပါင္းစံုုေတြးေနတာ မ်က္လံုုးကေတာ့ အေရွ႔က အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လက္ကိုုင္ဖုုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကိုု မခြာမိဘူး။ ၾကည့္ေနရင္းမွာ အဲဒီမ်က္ႏွာျပင္ဟာ တျဖည္းျဖည္း ၾကီးလာတာ အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းက လက္မ ေလးဆယ္ တီဗီေလာက္ကိုု ၾကီးလာသလိုုပဲ။ ဖန္သားျပင္ေပၚက မိတ္ကပ္ႏွဳတ္ခမ္းနီ ျခယ္သထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွဟာလည္း နီးလာလိုုက္ ေဝးသြားလိုုက္၊ ၾကီးလာလိုုက္ ေသးသြားလိုုက္၊ ျပံဳးလာလိုုက္ မဲ့သြားလိုုက္။ အေတာ္အတန္ ရင္းႏွီးေနတဲ့ မ်က္ႏွာလိုုပဲလိုု႔ ေတြးရင္း ကြ်န္မလက္ထဲမွာ ခလုုတ္မဖြင့္ရေသးတဲ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုုတ္ထားမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ႕ ေခါင္းထဲကိုု တစံုုတရာ ေဆာင့္တြန္းထည့္လိုုက္တဲ့အသံ… ဒုုန္း ကနဲ တခ်က္ ၾကားရတယ္။ ေစာေစာက ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ျဖစ္ေနတဲ့ ေခါင္းဟာ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ရုတ္ခ်ည္း ျပည့္သိပ္သြားသလိုု ခံစားရတယ္။ မနက္ခင္းရဲ႕ လန္းဆန္းတဲ့ ေနေရာင္ေတြနဲ႔အတူ ဦးေႏွာက္ေတြ ေနသားတက် ျပန္လည္ ႏိုုးထ ဖြံ႕ျဖိဳးလာတာ ထင္ရဲ႕ေနာ္။ တဆိတ္ေတာ့ ဆန္းၾကယ္သား။ ရွင္တိုု႔လည္း တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲဒီလိုုအျဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။


တဆက္တည္းမွာပဲ ေခါင္းထဲကေန ျမင္ကြင္းတခ်ိဳ႔ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ခုုန္ဆင္းလာၾကတယ္။ ျမိဳ႔လည္ေခါင္မွာရွိတဲ့ ျပဇာတ္ရံုုအေရွ႔က ေရပန္းနားမွာ ရုုတ္တရက္ေတြ႔လိုုက္ရတဲ့ ပူးပူးကပ္ကပ္ ခႏၶာကိုုယ္ႏွစ္ခုု၊ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းသာ ျမင္ႏိုုင္တဲ့ၾကိဳးမွ်င္ေတြက သူတိုု႔ကိုုယ္ေတြကို ပူးခ်ည္ထားသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ အေရွ႕က လက္ကိုုင္ဖုုန္းထဲက မင္းသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ စိတ္သေဘာထားခ်င္း မတိုုက္ဆိုုင္ပါသျဖင့္ ဆိုုတဲ့ သတင္းစာေၾကာ္ျငာ၊ ေရစီးထဲမွာ လြင့္က် ေမ်ာပါသြားတဲ့ ပုဝါစ။ လူတန္းရွည္ဟာ ေနာက္တၾကိမ္ ေရြ႕လ်ားသြားျပန္တယ္။ ေခါက္ဆြဲဆိုုင္နားကိုု ေရာက္ခါနီးေနျပီ။ ကြ်န္မအေရွ႕မွာ တန္းစီေနတဲ့သူ သံုုးေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေခါက္ဆြဲဝယ္ျပီးရင္ ေခါက္ဆြဲဗန္းကို သယ္စရာ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုုး အားသြားေအာင္ ခုုနက ဆုတ္ထားတဲ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု အိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုုက္တယ္။

ကြ်န္မ နည္းနည္း ပိုုမူးလာတယ္လိုု႔ ထင္တယ္။ သၾကားလံုုး မရွိတာ ခက္တယ္။ မူးေနရက္က စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ၾကိဳးေတြနဲ႔တူတဲ့ ေခါက္ဆြဲကိုု ကြ်န္မ တကယ္ စားခ်င္ေသးရဲ႕လား ဆိုုတာပဲ။ ကြ်န္မအေရွ႔က မိန္းမက သူ႔လက္ကိုုင္ဖုုန္း ဖန္သားျပင္ကိုု သည္းသည္းမည္းမည္း ၾကည့္ေနဆဲ။ မင္းသမီး... မင္းသမီး... ျပဇာတ္ရံုေရွ႔က မင္းသမီး...။ ျဗဳန္းဆိုု ကြ်န္မ အဲဒီမိန္းမေရွ႕မွာ သြားရပ္ျပီး သူ႔ၾကည့္ေနတဲ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု လူယူလိုုက္တယ္။ ထင္မထားဘူး၊ အၾကီးစားလက္ကိုုင္ဖုုန္းဟာ ကြ်န္မလက္ထဲကိုု အဲဒီေလာက္ လြယ္လင့္တကူ ပါလာလိမ့္မယ္လိုု႔ ကြ်န္မ တကယ္ပဲ ထင္မထားဘူး။ ျပီးေတာ့ ေခါက္ဆြဲဆိုုင္ဖက္ကိုု ေလွ်ာက္သြားျပီး အဲဒီလက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ဟင္းခ်ိဳအိုုးထဲကိုု ခပ္ျဖည္းျဖည္း ထည့္ခ်လိုုက္တယ္။ လွလွေလး ျပံဳးေနတဲ့ မင္းသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာ ဟင္းခ်ိဳပူပူထဲ တအိအိနဲ႔ နစ္ဝင္သြားတာကိုု ၾကည့္ရင္း တခ်က္ျပံဳးျပီး ေခါက္ဆြဲဆိုုင္ကိုု ေက်ာခိုုင္းလိုုက္တယ္။ အေနာက္မွာ ဘာေတြျဖစ္ က်န္ခဲ့တယ္ဆိုုတာ ကြ်န္မ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ မသဲမကြဲ ေအာ္ဟစ္သံ တခ်ိဳ႔နဲ႔ တဖ်တ္ဖ်တ္ျမည္ေနတဲ့ ဖိနပ္သံတခ်ိဳ႕ကိုုေတာ့ ကြ်န္မ ၾကားလိုုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မ်က္စိေရွ႔က ျဖတ္သြားတဲ့ ကားတစင္းရဲ႕နံပါတ္ျပားထဲက ကိုုး ျဖစ္ေစမယ့္ ဂဏန္းေတြကိုု စိတ္ထဲကေန ေရြးခ်ယ္ ဖယ္ထုုတ္ေနလိုုက္တယ္။

သက္ေဝ
(၂၉ ဧျပီ ၂၀၁၆)

ႏွင္းဆီျဖဴ အတြဲ ၂ အမွတ္ ၁၀ ၊ ဇူလိုင္ ၂၀၁၆ တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။


Friday, July 15, 2016

ကို ကို နဲ႔ ကြ် န္ မ ရဲ႕ ည ေ န

ဒီစာကို ကိုကိုဖတ္ရတဲ့အခ်ိန္ဟာ အနည္းငယ္ ေအးစက္စက္ႏိုင္ျပီး ေနေရာင္ ေစာေစာ ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ ေဆာင္းညေနခင္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္ေလး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သလို ကိုကို႔အိမ္ ဧည့္ခန္းထဲက မေဟာ္ဂနီေရာင္ တိုင္ကပ္နာရီၾကီးဆီက မနက္ဆယ္နာရီ အတြက္ သံစံုတီးလံုးျမည္ေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက မွန္ေရွ႔မွာထိုင္ရင္း ကိုကိုခ်စ္တဲ့ ညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဆံပင္ရွည္ေတြကို ရွင္းလင္း ျဖီးသင္ျပီးစအခ်ိန္ ျဖစ္ေနႏိုင္သလို တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲ နာက်င္ေနတဲ့ ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာကေန သက္သာလို သက္သာျငား ေရေႏြးပူပူေရာထားတဲ့ ပ်ားရည္ထဲကို အဝါေရာင္သံပုရာတစ္လံုး ညွစ္ထည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနႏိုင္တာေပါ့။ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီခ်ိန္ ကိုကို ဖတ္လက္စ စာတစ္အုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ကြ်န္မကို သတိရစရာ စာေၾကာင္းေရ အနည္းငယ္ သို႔မဟုတ္ တစြန္းတစ ပါဝင္ႏိုင္ဖို႔ သိပ္မေသခ်ာလွေပမဲ့ ကြ်န္မ စာအုပ္စင္ထဲက စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာေတာ့ ကိုကို ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ကိုကို႔အိပ္ယာေဘးက စားပြဲတင္နာရီဟာ တစ္ေတာက္ တစ္ေတာက္နဲ႔ ကုုန္လြန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပေနခဲ့ေပမဲ့ ကြ်န္မ ေခါင္းအံုးေဘးက လက္ကိုင္ဖုန္းကေလးကေတာ့ ေခၚသူ မရွိ၊ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနဆဲပါ။

အိပ္ခန္းေထာင့္က စားပြဲအပုေလးေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္တစ္ေခ်ာင္း တေငြ႔ေငြ႔နဲ႔ ညင္ညင္သာသာ ေလာင္ျမိဳက္ျပီး အရည္ေပ်ာ္က်ေနခ်ိန္မွာ ထြက္လာတဲ့ ဖေယာင္းအေညွာ္နံ႔နဲ႔ လာဗင္းဒါးပန္းနံ႔ ေရာေနတဲ့ အနံ႔ဆန္းဟာ ကိုကိုနဲ႔ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ညေနခင္းဆီကို မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီညေနတုုန္းကလည္း အခုလိုုပဲ အျဖဴေရာင္ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ တစ္တိုင္ျပီးတစ္တိုင္ ေလာင္ကြ်မ္းျပီး အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ ကိုကို မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုကို ထပ္ထပ္ ျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ ဝိုင္အနီေတြကေတာ့ ကိုကို႔ ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႔ေတြၾကားထဲမွာ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ ေဝဝါးကုန္ၾကတယ္ေလ။ အဲဒီဝိုင္အနီေတြ ျဖည့္ထားတဲ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ဝိုင္ခြက္ႏွစ္ခြက္ ႏွဳတ္ခမ္းခ်င္း ေတ့ခတ္ျပီး ႏွဳတ္ဆက္ ျဖစ္ခဲ့လား၊ ႏွဳတ္မဆက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးလားဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ကိုကို ကြ်န္မကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပံုေလးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္၊ တသက္စာ အမွတ္တရပါ ကိုကို။ ရီေဝ ရွတ ဝိုင္အရသာနဲ႔အတူ ၾကည္သာခ်ိဳျမ အျပံဳးေတြနဲ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တဲ့ အဲဒီညေနခင္းဟာ ရင္ခုန္ ယစ္မူးစရာ… ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္စရာ။ အဲဒီညေနကိုု “ကိုုကိုုနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ညေန” လိုု႔ အမည္တပ္ျပီး စာတစ္ပုဒ္ ေရးမယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ကိုုကိုု႔ကိုု ကြ်န္မ ေျပာျဖစ္ခဲ့ရဲ႕လား။

ေခတ္မီဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာေတြေၾကာင့္ စာလံုးေတြ စကားသံေတြနဲ႔ အမ်ားၾကီး ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးေပမဲ့ အတူတူ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ေျပာစရာစကားေတြဟာ ဟိုးေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးေပၚမွာ လြင့္ေမ်ာ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴေတြလိုပဲ ဖမ္းဆုပ္ရ ခက္ခဲေနျပန္တယ္။ ထိုင္ေနရာကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဘာမွ မထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ၾကံရြယ္ရာမဲ့ ေငးေမာရင္း အဲဒီညေနခင္းမွာ အခ်ိန္ေတြဟာ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားခဲ့တာ။ အလင္းေရာင္ နည္းပါးသြားတဲ့ ညေနခင္းေတြတိုုင္းကိုု အိမ္ျပန္ခ်ိန္ရယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား သတ္မွတ္ထားခဲ့တာပါလိမ့္။ ေတြးေနရင္းမွာပဲ လမ္းမီးတိုုင္ေတြအားလံုး တျပိဳင္နက္ထဲ လင္းလာၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရတယ္။ ျပန္ခါနီးႏွဳတ္ဆက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ဘယ္သူမွ မ်က္ရည္မဝဲခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရေတာင့္ရခဲ ရွားပါးတဲ့ ေတြ႔ဆံုခြင့္ေလးကို ဘုုရားေပးတဲ့ ဆုုလာဘ္တစ္ခုုလိုု မက္ေမာ တန္ဖိုးထားရင္း တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ၾကရေပမေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ အမ်ားၾကီးေရွ႔မွာ ကိုကို႔လက္ကို တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ထားရင္း တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ မွာခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္္ ဘာေျပာခ်င္မွန္း၊ ဘာမွာခ်င္မွန္းေတြးလို႔ မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီ့အခိုက္အတံ့ေလးကိုု ခက္ခက္ခဲခဲ လြန္ေျမာက္အျပီးမွာေတာ့ ကိုကို႔လက္ေမာင္းကို လက္သီးနဲ႔ မနာေအာင္ ဖြဖြထိုးရင္း ေနေကာင္းေအာင္ေနကြ လို႔ အျပံဳးမပ်က္ အရယ္စြက္လို႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာ ကိုကို မွတ္မိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဒါဟာ အဓိကအေရးအၾကီးဆံုး မွာတမ္းပဲ… ေနေကာင္းေနမွ က်န္းမာေနမွသာ ကြ်န္မတို႔ ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လား။

ကိုကို႔ကို သတိရလို႔ အမွတ္တရစိုက္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ စပယ္ပန္းပင္ေလးမွာ အဖူးေတြ ေဝေနျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အျပန္လမ္းမွာ ဒီေန႔အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ႏွင္းဆီအနီေလး တစ္အိုုး ဝယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း၊ တိမ္ကင္းစင္တဲ့ညေတြမွာ နက္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ပြင့္ေလးကို ေတြ႔တိုင္း ကိုကို႔ကို လြမ္းဆြတ္ သတိရေနမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ကိုကိုယူလာေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေလးသံုးအုပ္အတြက္ ေက်းဇူးတင္တဲ့ အေၾကာင္း… အဲဒီလိုု ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာရင္း လမ္းခြဲခဲ့ၾကတဲ့ေနာက္ ကြ်န္မရဲ႕ အျပန္လမ္းတေလ်ာက္လံုး စပါယ္ပန္းနံ႔ေတြ လွိဳင္လွိဳင္ေဝေနခဲ့တယ္ ကိုကို။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အမွတ္မထင္ လွမ္းဖြင့္လိုက္မိတဲ့ ေရဒီယိုလိုင္းတစ္ခုမွာ လာေနတဲ့ သီခ်င္းက ကိုကိုတခါက ခပ္တိုုးတိုုး ညည္းျပခဲ့ဖူးတဲ့၊ အဆိုုေတာ္ ဟဲေလး ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္… သီခ်င္းနာမည္က ခိုနားရာ တဲ့။

… အို အခ်စ္ေလးရာ နင္နဲ႔ငါ မိုင္ေတြအမ်ားၾကီး ေဝးတဲ့အခါ
ရင္ထဲမွာ ဥာဏ္ထဲမွာ အခ်ိန္မွန္သတိရေနပါ…
ကိုယ့္အနားကို လာဖို႔ရာ ဘယ္အခ်ိန္အတိအက် မသိလို႔ပါ…
ခိုနားရာ ဟိုအေဝးက စိတ္ခ်င္း ဆက္ေပးပါ… …

ခ်စ္စရာ သီခ်င္းေလးကို စိတ္ထဲကေန ခပ္တိုးတိုး လိုက္ဆိုေနရင္း ခုုေလာက္ဆိုု ကိုကို ကြ်န္မကိုလြမ္းေနေရာေပါ့ လို႔ ေတြးမိတယ္။ ညက ေမွာင္မိုက္ျပီး တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ ကိုကို။ ျပတင္းေပါက္ကေန ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးက ကြ်န္မကို ၾကင္နာဟန္ အျပည့္နဲ႔ ငံု႔ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ၾကယ္ပြင့္ေလး တစ္ပြင့္တစ္ေလမ်ား ေတြ႔လိမ့္ႏိုးနဲ႔ လိုက္ရွာၾကည့္ေပမဲ့ အဲ့ဒီညက ၾကယ္ေလးေတြ မရွိၾကဘူး။ ကိုကို႔ရဲ႕ လွပတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာထဲမွာ ကြ်န္မ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေၾကြက်ခဲ့ဖူးသလို ၾကယ္ကေလးေတြလည္း သူတို႔ ခ်စ္တဲ့သူေတြနား ေၾကြက်ကုန္ၾကျပီထင္ပါရဲ႕။

* * * * * *

ဒီစာကိုေရးျပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္မ ဆက္မေရးႏိုင္ပဲ တပိုုင္းတစနဲ႔ ရပ္ထားမိတယ္။ မနက္ကေတာ့ ကိုကို႔ကို သတိရလြမ္းဆြတ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔အတူ ေရးလက္စ စာကေလးကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႔မွဳတခ်ိဳ႔ကို ရလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ စာကို စိတ္လိုလက္ရ ဆက္ေရးေနမိတယ္။

ကိုကို႔ကို ေျပာျပရအံုးမယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကြ်န္မ အရင္တပတ္က ခရီးတိုေလးတစ္ခု သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီခရီးက အျပန္မွာ ကိုကို႔အတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ပါလာခဲ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပံုသ႑ာန္ေရာ အရြယ္အစားပါ တထပ္တည္း တူညီတဲ့ ၾကည့္မွန္ကေလး ႏွစ္ခ်ပ္ပါ။ အဲဒီ မွန္ကေလးေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာျပထားတဲ့ အၾကီး အေသး၊ အ၀ိုင္း ေလးေထာင့္၊ ဘဲဥပံု အစရွိတဲ့ မွန္ခ်ပ္ေလးေတြဟာ ေထာင္ထားလိုု႔ရတဲ့ ေထာက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လက္ကိုင္ဒီဇိုင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေရာင္စံု ပံုသ႑ာန္စံု ေဘာင္ကေလးေတြနဲ႔ တခ်ိဳ႔ဆို ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ေလးေတြ စီျခယ္လို႔ အင္မတန္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းလွတယ္။ ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ဆိုလို႔ ကိုကို႔ရဲ႕ တခ်ိန္က ႏြယ့္ကို တခါတေလ သတိရေနတုန္းပဲလားလို႔ စိတ္ထဲကေန ရန္လွမ္းေတြ႔မိေသးတယ္။ ကြ်န္မ အေတာ္ေလး မိန္းမဆန္လာျပီေနာ္ ကိုကို။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ သေဘာက်လို႔ ျပံဳးရေသးတယ္။

အဲဒီဆိုင္မွာ မွန္ကေလးတစ္ခုခ်င္းစီကို ကြ်န္မ အေသအခ်ာ ၾကည့္ျပီး အင္မတန္ ၾကည္လင္တဲ့၊ မွန္အ၀ိုင္းေလး ႏွစ္ခ်ပ္ကို ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုကိုနဲ႔ ကြ်န္မ ေနာက္တၾကိမ္ ေတြ႔ျဖစ္တဲ့အခါက်ရင္ အဲဒီ မွန္ကေလးကို အမွတ္တရ ေပးပါ့မယ္။ ၾကည့္မွန္ခ်ပ္ေတြတိုုင္းမွာ ျပင္းထန္တဲ့ အစြမ္းသတၱိေတြကိုုယ္စီ ရွိၾကတယ္ ကိုကို။ ျပီးေတာ့ သူတိုု႔ေတြကိုု မွန္မွန္ကန္ကန္ ေနရာခ်ထားတတ္ဖိုု႔လည္း လိုုအပ္တယ္။ အဲဒီလိုု ထားတဲ့ေနရာေပၚ မူတည္လိုု႔ တန္ျပန္တတ္တဲ့ စြမ္းအားမ်ိဳးေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္။ အဲဒီ မွန္ခ်ပ္ေလးကိုု ကိုုကိုု႔ စာၾကည့္စားပြဲေပၚက ကြ်န္မရဲ႕ ဓါတ္ပံုုေဘးမွာ ေထာင္ထားလိုုက္ေနာ္ ကိုုကိုု။ ျပီးေတာ့ အဲဒီမွန္ကေလးကိုု ေန႔စဥ္ မပ်က္မကြက္ ၾကည့္ရမယ္ေနာ္။ ကိုုကိုုသိလား… လူတစ္ေယာက္ဟာ အနည္းဆံုုး တစ္ေန႔ကိုု တစ္ၾကိမ္ေတာ့ မွန္ၾကည့္ဖိုု႔ လိုအပ္တယ္။ ကိုကို႔စိတ္အေတြး ခံစားခ်က္၊ အေကာင္း အဆိုးနဲ႔ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်၊ စိတ္အလိုက်ျခင္း မက်ျခင္း၊ စိတ္တိုုျခင္း စိတ္ၾကည္လင္ျခင္း စတာေတြကို အဲ့ဒီၾကည့္မွန္ကေလးမွာ ေပၚလာမဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာက အရွိကိုု အရွိအတိုုင္း မကြယ္မဝွက္တမ္း ေဖၚျပပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုကို႔အနားမွာ ကြ်န္မ ရွိမေနႏိုင္တဲ့အခ်ိန္၊ ကိုကို ကြ်န္မကို သတိရတဲ့အခ်ိန္၊ အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးခ်င္း ဒါမွမဟုုတ္ ည အိပ္ရာဝင္ခါနီး... အဲဒီလိုု အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ မွန္ကေလးကို ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ပါ။ ျပီးရင္ ကြ်န္မအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ ေတြးပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႔မွဳ တစံုတရာကို ကိုကို ရႏိုင္လိမ့္မယ္လိုု႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ကိုုကိုု… ကြ်န္မနဲ႔ေဝးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သီခ်င္းနားေထာင္ပါ။ စာဖတ္ပါ။ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ပါ။ ေလခြ်န္ပါ။ ၀ိုင္အနီ ေသာက္ပါ။ သဘာဝကို ေငးေမာပါ။ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကို ခ်စ္သူ ခင္သူေတြနဲ႔ မွ်ေဝခံစားပါ။ စိတ္ထိခိုုက္ နာက်င္စရာေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာ့ စာရြက္လြတ္တစ္ရြက္ေပၚမွာ တန္းစီျပီး ခ်ေရးလိုက္ပါ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီစာရြက္ကို မီးနဲ႔ရွိဳ႔ပစ္လိုက္ပါ။ ကြ်န္မကို သတိရလာတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဟိုးအေဝးၾကီးမွာ မွဳန္ျပျပ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကို လွမ္းၾကည့္ပါ၊ တဖက္တခ်က္မွာ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြနဲ႔ ကာရံထားတဲ့ လမ္းေကြးေလးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ပါ။ ေနသာတဲ့ေန႔ေတြမွာ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ေရြ႔လ်ားေနတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြကို လွမ္းၾကည့္ပါ။ သူတို႔က ကိုကို႔ကို ကြ်န္မအနား ေရာက္လာေအာင္ တနည္းနည္းနဲ႔ လမ္းျပေခၚငင္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒီၾကားထဲမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သတိရ လြမ္းဆြတ္ရင္း၊ အိပ္မက္ေတြမက္ရင္း၊ ဘယ္တုုန္းကမွ ပံုုမွန္မဟုုတ္ခဲ့တာေတြကိုု ပံုုမွန္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုုင္ရင္း၊ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ေတာ့တဲ့ ဘဝရဲ႕ ကန္႔သတ္ရက္စြဲေတြထဲမွာ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ဆိုုင္းရင္း အရင္လိုပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့ ေနာ္ ကိုကို။

သက္ေဝ
(၈ ေမ ၂၀၁၅)

~ ၂၀၁၆ ဇူလိုင္လထုတ္ Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Friday, June 10, 2016

မၾကည္လင္တာေတြ ေမွာင္ရိပ္ထဲ သိပ္ခဲ့ကြယ္

မနက္ခင္းတစ္ခုုရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္တန္းဟာ ေလေျပတခ်ိဳ႔တေလကို အေဖၚျပဳလို႔ အိပ္ခန္းျပတင္းကေန ကန္႔လန္႔ျဖတ္ တိုးဝင္လာတယ္။ ခန္းဆီးစ ထူထူကို ေအာက္ေျခက ထိန္းထားတဲ့ သစ္သားတန္းရဲ႕ အရိပ္၊ ခန္းဆီးကို အတင္အခ်လုပ္ဖို႔ ဆြဲရတဲ့ ၾကိဳးစႏွစ္ခုရဲ႕ အရိပ္ေတြဟာ ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ နံရံေပၚမွာ အဂၤလိပ္စာလံုး ေအ ပံုသ႑ာန္ဆန္ဆန္ တည္ဖြဲ႔ေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ၾကည့္စမ္း… မ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းဟာ နံရံေပၚက အရိပ္ထဲမွာ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ဆံုႏိုင္တာပဲ။

မ်က္စိႏွစ္လံုး ဖြင့္ဖြင့္ျခင္း ျမင္ရတဲ့ အဲဒီ ျမင္ကြင္းဟာ စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတယ္။ ျပီးေတာ့ ဥၾသတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခပ္သြက္သြက္ ေအာ္သံကို ၾကားရတယ္။ တစ္ၾကိမ္နဲ႔ရပ္မသြားပဲ ဥၾသဟာ ဥၾသ ဥၾသလို႔ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေအာ္ေနတယ္။ သူဟာ ေႏြဥၾသလား၊ ဒီေန႔ဟာ မတ္လရဲ႕ ေန႔စြဲတစ္ခုဆိုတာ သတိထားမိေတာ့ ေႏြဦးဟာ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္လာျပန္ျပီပဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။ အခ်ိန္မွန္တဲ့ ေႏြဦး။ ဥၾသကေရာ ေႏြဦးေပါက္မို႔ အခ်ိန္မွန္ ေအာ္ျမည္တာလား။ ၾကားေနရတဲ့ ဥၾသသံဟာ ခ်ိဳသာတယ္လို႔ ခံစားရသလား။ မလိမ္မညာတမ္း ျပီးေတာ့ အားမနာတမ္း ေျပာရမယ္ဆို သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာလွပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဥၾသသံ တိတ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာငွက္လို႔ ေရေရရာရာ မေျပာႏိုင္တဲ့ ငွက္သံ တစ္မ်ိဳးကို ၾကားရျပန္တယ္။ အိပ္ခန္းနဲ႔ အနီးဆံုးသစ္ပင္မွာ အဝါေရာင္ ပန္းေတြ ပြင့္ေနျပန္ျပီ။ ပန္းပြင့္ေတြေၾကာင့္လား၊ ထူသိပ္ေနတဲ့ အရြက္ဖါးဖါးေတြ ေၾကာင့္လား မသိ… အဲဒီ သစ္ပင္မွာ ငွက္ေတြ အင္မတန္ ေပ်ာ္ၾကတာကို သတိထားမိတယ္။ ေတြးေနရင္းမွာ ငွက္ေအာ္သံေတြကို အဆက္မျပတ္ၾကားလာရတယ္။ ေအာ္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးအေၾကာင္းကို စာထဲ ထည့္ေရးခ်င္ေပမယ့္ ဘာငွက္လို႔ အမည္မေဖၚႏိုင္တာကို ေတြးမိေတာ့ စိတ္နည္းနည္း ေနာက္သြားတယ္။ ထားပါေလ… ကိုယ္ဟာ ဘဝမွာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ကိုု ခ်စ္ဖူးေပမဲ့ က်န္တဲ့ ငွက္ေတြကို သိမွ မသိတာ၊ ေအာ္သံၾကားရံုုနဲ႔ ဘာငွက္မွန္း အမည္မေဖၚတတ္တာ ဆန္းသလား။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ဟာ ငွက္မွဳေရးရာ ကြ်မ္းက်င္သူတစ္ေယာက္လည္း ဟုုတ္မွ မဟုတ္တာပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္ဖူးတဲ့ ငွက္ကေလးဟာ အပြင့္ေတြ မေဝဆာ၊ အရိပ္လည္းမရွိတဲ့ ကိုယ့္အနားမွာ မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းကို အစေဖၚျပီး ျပန္မေတြးခ်င္ပါဘူး။ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး ခုနက ၾကည္လင္လက္စ စိတ္ကေလးကို အျမန္ျပန္ေခၚရတယ္။ အဲဒီစိတ္ကေလး တစ္ေန႔တာလံုး ဆက္လက္ၾကည္လင္ဖို႔ ဘာေတြမ်ား လိုအပ္ပါလိမ့္။ ဒီေန႔ တစ္ေန႔တာ လုပ္ရမဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြၾကားထဲမွာ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္လင္ရႊင္ျပစရာ တခုတေလမွ ပါဝင္ရဲ႕လား။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာလွ။ မေသခ်ာရင္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုခုကို ရွာေဖြရမွာေပါ့။ တေန႔တာ အခ်ိန္ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီမွာ ကိုယ့္စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစမယ့္ အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းေတာ့ လိုအပ္တယ္ ဆိုရင္ စိတ္လိုုလက္ရ သေဘာတူၾကမယ္ မဟုတ္လား။

အိပ္ယာကထျပီး တကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးနဲ႔အတူ လုပ္စရာရွိတာေတြကို ခပ္သြက္သြက္ေလး လွဳပ္ရွားလိုက္တယ္။ ထမင္းစားပြဲေပၚက ဗန္းေလးထဲမွာ ထပ္ထားတဲ့ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ေပါင္မုန္႔ခ်ပ္ေတြကို ျငီးေငြ႔စိတ္နဲ႔ တခ်က္ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ငွက္ကေလးေတြဟာ ေပါင္မုုန္႔အစေလးေတြ စားတတ္ၾကသလား။ ဆက္ၾကည့္ေနရင္ စိတ္ေနာက္လာမွာစိုုးတာနဲ႔ ေပါင္မုုန္႔ေတြကိုု ေက်ာခိုုင္းလိုုက္တယ္။ ႏို႔ပူပူတစ္ခြက္ကို ေကြကာအုပ္နည္းနည္းနဲ႔ စပ်စ္သီးေျခာက္ နည္းနည္းထည့္ျပီး ေမႊလိုုက္တယ္။ ျဖဴညစ္ညစ္ ေကြကာအုုတ္ပန္းကန္ကိုု ငရုုတ္ေကာင္းမ်ားမ်ားပါတဲ့ မုုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပန္းကန္နဲ႔ အစားထိုုး ျမင္ေယာင္ၾကည့္ရင္း ေနာက္က်ိအံ့ဆဲဆဲစိတ္ကို ျပန္လည္ၾကည္လင္ေစရတယ္။ စားျပီးေတာ့ အခန္းထဲကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဝင္၊ Opium လို႔ အမည္ရတဲ့ ေရေမႊးပုလင္းကို ယူဆြတ္လိုက္တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေရေမႊးရဲ႕ အနံ႔သင္းသင္းဟာ စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတာ အမွန္ပဲ။ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး… Opium ဆိုတာ ဘိန္း ေပါ့။ ဘိန္းဆိုတာ မူးရစ္ ရီေဝျပီး စြဲလမ္းေစတဲ့ အရာတစ္ခု မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အဲဒီေရေမႊးကို မက္မက္ေမာေမာ စြဲလမ္းေနမိတာလား။ ဒီေရေမႊးကိုု စြဲလမ္းတာနဲ႔ ငွက္ကေလးကိုု စြဲလမ္းတာကေရာ အတူတူပဲလား။ ဘဝမွာ တစံုတခု ဒါမွမဟုတ္ တစံုတေယာက္ကို စြဲလမ္းတပ္မက္ေနရတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေနာက္စရာ မေကာင္းဘူးလား။ ေဟာ… စိတ္ေနာက္တဲ့အေၾကာင္း ပါလာျပန္ျပီ။ ႏွစ္ျခိဳက္စရာေရေမႊးနံ႔ကို ရွဴရွိဳက္ရင္း၊ ခ်စ္ရတဲ့ ငွက္ကေလးအေၾကာင္းကိုု ေတြးရင္း ေနာက္က်ိတဲ့ စိတ္ကို ျပန္လည္ ၾကည္လင္ေစလိုက္တယ္။ ေမႊးရနံ႔ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ရီေဝလို႔။ အခန္းဝက စားပြဲခံုုပုုေလးေပၚ အသင့္ခ်ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းပစၥယ စံု မစံု တခ်က္စစ္ျပီး ဝတ္ေနက် မီးခိုးေရာင္ ပါးရွည္ရွည္ အေႏြးထည္နဲ႔ ကားေသာ့ကိုယူရင္း အိမ္အျပင္ကို ထြက္ခဲ့တယ္။

ကားျဖည္းျဖည္းေမာင္းေနာ္ ဆိုတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕အသံဟာ သံပန္းတံခါးအကြက္ေတြထဲကေန အျပင္ကို မပ်က္မကြက္… ျပီးေတာ့ ၾကင္ၾကင္နာနာ တိုးထြက္လာတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ပါ ေမေမလို႔ ဒေရာေသာပါး တုန္႔ျပန္သံ၊ ေဒါက္အခြ်န္နဲ႔ ရွဴးဖိနပ္က အသံခပ္အုပ္အုပ္၊ ေခၚထားတဲ့ ဓါတ္ေလွခါးက သူ ေရာက္ရွိေၾကာင္း တတီတီ အခ်က္ေပးသံ၊ အမိုးနီနီနဲ႔ ေလွ်ာက္လမ္းကေလး၊ ေကာင္းေသာမနက္ခင္းပါလို႔ ေၾကာင္ဘာသာေဗဒနဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္ေလ့ရွိတဲ့ မိေညာင္နဲ႔ ဖိုးက်ား၊ သန္႔ရွင္းေရးအလုုပ္သမားေလးရဲ႕ လက္ကိုုင္ဖုုန္းက လူမ်ိဳးျခားသီခ်င္းသံ ျမဴးၾကြၾကြ၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီး တစ္စု၊ ပန္းပြင့္ျဖဴျဖဴေတြ ေၾကြက်ေလ့ရွိတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ရြယ္ရြယ္ေတြ တန္းစီေနတဲ့ ကားရပ္နားရာကြင္းျပင္က်ယ္… အားလံုးဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အစီအစဥ္တက်၊ ျပီးေတာ့ ေနသားတက်။ ဒါဟာ ရက္သတၱတပတ္မွာ ငါးရက္ရွိတဲ့ အလုပ္လုပ္ရက္တိုင္းအတြက္ ဆင္တူ မနက္ခင္းေတြပဲ။ ၾကည့္ေနရင္းမွာ အဝါေရာင္ ေက်ာင္းၾကိဳကားတစ္စီး လမ္းမက ျဖတ္သြားတယ္။ ေသခ်ာတယ္ နာရီၾကည့္စရာ မလိုုဘူး၊ ဒါဟာ ရွစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပဲ။ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ အဆင္တူ၊ အေသြးတူ၊ အခ်ိန္တူ မနက္ခင္းေတြကို ျငီးေငြ႔စိတ္က ဖ်တ္ကနဲ။ ဘယ္ေလာက္ မၾကည္လင္ခ်င္စရာေကာင္းပါလိမ့္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းကိုု ခါရင္း မၾကည္လင္တာေတြကိုု ဖယ္ထုုတ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္။

ကားကို ေအးေအးေဆးေဆး ေမာင္းထြက္လာခဲ့တယ္။ ကက္ဆက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ သီခ်င္းစီဒီဟာ ၾကည္လင္စရာ သီခ်င္းေတြကို တစ္ပုဒ္ခ်င္း ေရြးကူးထားတဲ့ စီဒီတစ္ခ်ပ္ ျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆရင္း ခလုပ္ကိုႏွိပ္လိုက္ေတာ့ “တစ္ပြင့္ထဲပြင့္တဲ့ အျမင့္ပန္းကို ပန္ဆင္ခ်င္လာ တတ္တဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ မင္းကမာၻဟာ တျဖည္းျဖည္း ရွဳပ္ေထြးလို႔လာမယ္…” တဲ့။ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေလး။ ေတးဂီတဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို အလြန္တရာ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းျပီး ၾကည္လင္ေစတယ္တဲ့။ သိပ္မွန္တာပဲ။ အနည္းဆံုး ကိုယ္လို စိတ္အနည္ထလြယ္၊ ေနာက္က်ိလြယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ မွန္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကားလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ၾကံဳရတဲ့ စိတ္မၾကည္လင္စရာတခ်ိဳ႔တေလကို သီခ်င္းေတြအားကိုးနဲ႔ ၾကည္လင္ေစလိုက္တယ္။ ကားၾကီး ကားငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ အျမန္ေမာင္းလမ္းမက်ယ္မွာ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္တစ္ေလမွ ပ်ံသန္းသြားတာ မေတြ႔ရဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္… မၾကည္လင္စရာေတြကိုု သတိမျပဳမိေအာင္ လွ်စ္လွ်ဴရွဳရင္း ျဖတ္သန္းႏိုုင္ခဲ့တာကေတာ့ ဝမ္းသာစရာပဲ။

အလုုပ္ခန္းထဲက မရပ္မနား ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ နာရီလက္တံေတြထဲမွာ ၾကည္လင္စရာက နည္းနည္းနဲ႔ မၾကည္လင္စရာ မ်ားမ်ားေတြ အထပ္လိုက္ အပံုလိုက္ ေရာေႏွာလို႔။ တကယ္ေတာ့လည္း ဒါဟာ ပံုမွန္ေနရက္ေတြအတြက္ ပံုမွန္ အေနထားေတြပါပဲလို႔ စိတ္ကို ေျဖေတြးရတယ္။ လုပ္စရာရွိတာေတြ အတန္အသင့္ျပီးသြားေတာ့မွ ပုခံုးနဲ႔ ဇက္က အေၾကာေတြ တင္းမာ နာက်င္ေနတတ္တာအတြက္ ဆရာဝန္က ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခိုင္းထားတာ သတိရတယ္။ ေခါင္းကို ဘယ္ ညာ အထက္ ေအာက္ လွဳပ္ရွားလိုက္တယ္။ အေညာင္းေတာ့ ေျပသား။ မၾကည္လင္စရာေတြထဲက ၾကည္လင္စရာ တစ္ခ်က္ေပါ့။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာ စားဖို႔ အခ်ိန္။ ပါးသည္ထက္ ပါးေအာင္ လႊာထားတဲ့ ငါးအသားခ်ပ္ေလးေတြနဲ႔ မုန္ညင္းစိမ္းအရြက္နည္းနည္းကို ေရာျပဳတ္ထားတဲ့ ငါးျပဳတ္ကိုု စားတယ္။ စားေသာက္ဆိုုင္တန္းထဲက ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ ေအးစက္စက္ အေငြ႔အသက္ကိုု မၾကိဳက္တဲ့အတြက္ ပါးပါးလွီးထားတဲ့ အနီေရာင္ငရုုတ္သီး အပိုုင္းအစ ေလး ငါးခုု ကိုု ငါးျပဳတ္ထဲ ထည့္ရေသးတယ္။ အင္မတန္ပူစပ္တဲ့ ငရုုတ္သီးေတြ။ ျပီးေတာ့ ေသာက္ေနက် အန္ကယ္ၾကီးဆိုုင္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ဝယ္ေသာက္တယ္။ ေန႔လည္စာဟာ စိတ္ၾကည္လင္ ေက်နပ္စရာပါပဲ။

အျပန္လမ္းမွာ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြ ထူသိပ္ေနတဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္တစ္ခုကိုု ျဖတ္ရတယ္။ ေခါင္းေမာ့လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သိပ္လွတဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ ဝင္တိုးပါေလေရာ။ အင္မတန္ၾကည္လင္စရာေကာင္းတဲ့ အခိုုက္အတံ့ေလးပဲ။ “တိမ္ေတြက လွလိုုက္တာ ကိုုယ့္မွာ တရားနဲ႔ ေျဖရတယ္” ဆိုုတဲ့ ကဗ်ာတစ္စ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးကာရယ္ကာနဲ႔ ၾကည္လင္လို႔။ ေရွ႔ကိုဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ျမက္ခင္းစပ္တေနရာက ျမင္ကြင္းဟာ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္သလို တံု႔သြားေစတာ။ ၾကည့္ပါဦး... လူတရပ္ေက်ာ္တဲ့ အစိမ္းေရာင္ တိုင္အေကာက္ကေလးေတြ အစီအရီ။ ဒါေတြဟာ ငွက္ေလွာင္အိမ္ေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲတဲ့ တိုုင္ေတြပဲ။ စိတ္ဟာ ခ်က္ျခင္းပဲ မသက္မသာျဖစ္သြားတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ အသက္အရြယ္နည္းနည္းရျပီး အားလပ္ခ်ိန္လည္း ရွိၾကသူတခ်ိဳ႔ဟာ ဝါသနာအရ အလွေမြးငွက္ေတြကိုု ေလွာင္အိမ္ေတြနဲ႔ ေမြးထားတတ္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေန႔ တစ္ခါ ဒါမွမဟုုတ္ ရက္ျခား ဆိုုသလိုု ေလွာင္အိမ္ေလးေတြကိုု သယ္ယူလာျပီး ခုုနက ျမင္ရတဲ့ တိုုင္ေလးေတြမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ျပသေလ့ရွိၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ငွက္ဝါသနာရွင္ အခ်င္းခ်င္း ငွက္ေတြအေၾကာင္း ဗဟုုသုုတပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အပ်င္းေျပပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာၾက၊ တျခားေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြ ေျပာၾက၊ အေတြးအျမင္ျခင္း ဖလွယ္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းတတ္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူတိုု႔အေျပာအရေတာ့ ငွက္ေတြကလည္း သူတိုု႔ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္၊ ေလွာင္အိမ္တစ္ခုုနဲ႔ တစ္ခုုလွမ္းျပီး စကားေတြ ေျပာၾကတယ္တဲ့။ အင္းေလ… ေကာင္းတဲ့ဖက္က လွည့္ေတြးရင္ေတာ့ သူတိုု႔ေျပာတာလည္း ဟုုတ္တာပါပဲ။ ကိုုယ့္မွာသာ ငွက္ကေလးကိုု ခ်စ္သေလာက္ ေလွာင္အိမ္ေတြကိုု အမုန္းၾကီး မုုန္းတီးတဲ့ ေရာဂါ ရွိတာကိုုး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ငွက္ကေလးကို ေလွာင္အိမ္ငယ္ထဲမွာ အုပ္ေလွာင္ထားလိုတဲ့စိတ္မ်ိဳး စိုးစဥ္းမွ ကိုယ့္မွာ မရွိရိုးအမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငွက္ကေလးနဲ႔ ကိုယ္ဟာ အေဝးၾကီး ေဝးေနခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ ခပ္ေဝးေဝးကို ေခ်ာ္ထြက္သြားတဲ့ စိတ္အေတြးေတြကိုု ျပန္လည္တည့္မတ္ယူေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပလွဘူး။ ေလွာင္အိမ္ထဲကေန က်ီက်ီက်ာက်ာနဲ႔ ေအာ္ေနတဲ့ ငွက္သံေတြသာ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္လာတယ္။ ငွက္ကေလးေရ… ကိုုယ့္ရဲ႕ ငွက္ကေလးေရ… အေဝးကိုု ပ်ံသြားတဲ့ ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့ ငွက္ကေလးကိုု သိပ္လြမ္းလာတာ။ ညီညာတိပေနတဲ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြနဲ႔ သိပ္လွတဲ့ တိမ္ေတြလည္း မကယ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရံုုးတံခါးဝကိုု ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ရုုတ္တရက္ သည္းသည္းမည္းမည္း မိုုးရြာခ်လိုုက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ငွက္ကေလးေရ… လိုု႔ သတိတရ ေရရြတ္မိတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္းပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ေတြ ရုတ္ခ်ည္း အနည္ထလာေအာင္ ဘယ္သူ ဖန္တီးလိုက္တာပါလိမ့္။

အလုုပ္စားပြဲမွာ အနက္ေရာင္ပိန္းပိန္းပဲရွိေနေသးတဲ့ ေမာ္နီတာကိုု မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္လိုု႔ ငူငူေငါင္ေငါင္နဲ႔ ထိုုင္ေနမိတာ တစ္နာရီေလာက္ၾကာမယ္ ထင္တယ္။ တစက္ကေလးမွ ျပန္လည္ၾကည္လင္လာခ်င္ဟန္မတူတဲ့ စိတ္ေတြကိုု တစ္ခုုခုုနဲ႔ အာရံုုေျပာင္းမွ ရေတာ့မယ္။ မ်က္စိတကမ္းအကြာမွာ ရွိေနတဲ့ သတင္းစာေပၚကိုု အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ အျပာေရာင္စာလံုုးထူထူေတြနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာအုုပ္ဆိုုင္ၾကီး တစ္ဆိုုင္ရဲ႕ နာမည္ကိုု ေတြ႔လိုုက္တယ္။ ဆိုုင္ေၾကာ္ျငာလား၊ စာအုုပ္ေတြ ေစ်းေလွ်ာ့တဲ့ ေၾကာ္ျငာလား၊ ဆိုုင္ေနရာ ေျပာင္းမလိုု႔ ေၾကာ္ျငာတာလား၊ ဒါမွမဟုုတ္ ဆိုုင္ပိတ္ေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ သတင္းလား ဘာမွ သဲသဲကြဲကြဲ မသိေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ကေတာ့ အဲဒီစာအုုပ္ဆိုုင္ၾကီးထဲကိုု ေရာက္ေနႏွင့္ျပီ။ အခန္းတံခါးကို အသံမျမည္ေအာင္ သတိထားျပီး ပိတ္ရင္း အလုပ္ခန္းကို ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။

စီစီရီရီ ထပ္ထားတဲ့ စာအုုပ္စင္ေတြၾကားမွာ ေစာေစာက ေနာက္က်ိ ညစ္ညဴးေနခဲ့တဲ့ စိတ္အစဥ္ဟာ ယူပစ္သလိုု ေပ်ာက္သြားၾကတာ အင္မတန္ထူးဆန္းတာပဲ။ စာအုုပ္ဆိုုင္ထဲမွာ ကိုုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုုပ္ေတြကိုု စိမ္ေျပနေျပ တစ္အုပ္ခ်င္း ေရြးခ်ယ္ေနရတဲ့ ခံစားမွဳေလာက္ စိတ္ကိုု ၾကည္လင္ေစတာ၊ စိတ္ကိုု ေက်နပ္မွဳရေစတာ ရွိပါဦးမလား။ ကိုုယ္ႏွစ္သက္ႏိုုင္မယ့္ စာတစ္အုုပ္ကိုု ေရြးယူျပီး မ်က္ႏွာဖံုုးပန္းခ်ီကိုု အဓိပၺါယ္ေဖၚ ၾကည့္လိုုက္၊ ေနာက္ေက်ာဖံုုးေပၚက မွတ္ခ်က္ေလးေတြ ဒါမွမဟုုတ္ ဝတၳဳရဲ႕ ေက်ာရိုုး အက်ဥ္းေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းေလးေတြကိုု ဖတ္လိုုက္၊ အတြင္းက စာတစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်က္ႏွာကိုု အျမည္းဖတ္လိုုက္၊ ခဏ ျပန္ခ်ထားျပီး ေနာက္တစ္အုုပ္ ေကာက္ကိုုင္လိုုက္၊ ခုုနကလိုုပဲ အစဥ္အတိုုင္း လုုပ္လိုုက္၊ ၾကိဳက္တယ္ကြာ ဝယ္မယ္ ဆိုုျပီး လက္ထဲ ေပြ႔ထားလိုုက္နဲ႔။ အရာရာကို ေမ့ထားႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

ေနာက္ စာအုုပ္တန္း တစ္တန္းဆီကိုု ဆက္ေလွ်ာက္သြားခိုက္ တေန႔က အင္တာနက္မွာေၾကာ္ျငာထားတဲ့ စာအုုပ္တစ္အုုပ္ကိုု သတိရသြားတယ္။ ဖုုန္းထဲမွာ အဲဒီစာအုုပ္ မ်က္ႏွာဖံုုး ဓါတ္ပံုုေလး သိမ္းထားမိတာ ျပန္ရွာရမယ္။ အိတ္ထဲက ဖုုန္းကိုု ကပ်ာကယာထုုတ္ ဓါတ္ပံုုေတြထဲမွာ မွတ္ထားတဲ့ စာအုုပ္မ်က္ႏွာဖံုုးကိုု ျပန္ရွာ။ စာေရးဆရာေတြ နာမည္ အကၡရာစဥ္နဲ႔ စီတန္းထားတဲ့ စာအုုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ခ်င္းစီ ခပ္ဖြဖြ တို႔ ထိ သြားရင္း ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ စာအုုပ္ကိုုရွာ။ ေတြ႔သြားေတာ့ ခုုနကလိုုပဲ အျမည္းဖတ္၊ တစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်က္ႏွာ သံုုးမ်က္ႏွာအထိ စိတ္ပါလက္ပါ ကိုုယ့္ကိုုဆြဲေဆာင္လာျပန္ေတာ့ ထိုုင္စရာေနရာေလး တစ္ခုုကိုု ရွာျပီး စိတ္ေအးလက္ေအး ထိုုင္ဖတ္၊ ကိုုယ့္ကမာၻဟာ တိတ္ဆိတ္၊ စိတ္ထဲမွာ ရွဳပ္ေထြးေနာက္က်ိစရာ ဘာဆိုု ဘာမွ မသိေတာ့၊ ကိုုယ္မုုန္းတဲ့ နာရီလက္တံေတြ၊ ေလွာင္အိမ္ေတြနဲ႔ စိတ္မၾကည္လင္စရာေတြလည္း မရွိေတာ့၊ ေနာက္ဆံုုး ကိုုယ့္အာရံုုထဲမွာ ခ်စ္ရတဲ့ ငွက္ကေလးပါ မရွိေတာ့။ အေအးေငြ႔ေတြရိုုက္ေနတဲ့ မွန္နံရံရယ္၊ မီးခိုုးေရာင္ ေကာ္ေဇာခင္းရယ္ စာအုုပ္ထဲက စာေၾကာင္းေတြရယ္သာ ၾကီးစိုုး။ ဖတ္လိုု႔ အေတာ္ေလးေက်နပ္အားရသြားျပန္ေတာ့ ခါးကိုု ဆန္႔လိုု႔ အေညာင္းေျဖ။ စာအုုပ္တန္းေတြ ဆီကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္သြား။ ဆိုုင္ပိတ္ခ်ိန္မွ အိမ္ျပန္ရင္ ေမေမဆူမွာ… ဟင့္အင္း မဟုုတ္ေသးပါဘူး မဆူပါဘူး ေမေမက ေမွ်ာ္ေနမွာပါ။

လက္ထဲ မႏိုုင္မနင္း ေပြ႔ပိုုက္ထားတဲ့ စာအုုပ္ေတြကိုု ေငြရွင္းေကာင္တာေပၚ ခ်လိုုက္ခ်ိန္မွာ ျပီးျပည့္စံုုတဲ့ ခံစားမွဳမ်ိဳးဟာ ၾကည္လင္စရာ။ စာအုုပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ အဝတ္အိတ္ထူထူရဲ႕ ေလးလံမွဳဟာ ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ ငွက္ေမႊးေလးတမွ် ေပါ့ပါးလို႔။ ေဟာ… ငွက္ေမႊးေလး တဲ့… အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုုယ့္ရဲ႕ ငွက္ကေလးကိုု ျပန္သတိရသြားတာ။ သတိရစိတ္နဲ႔ ၾကည္လင္ခ်င္ပါတယ္ ငွက္ကေလးေရ။ ကိုုယ္ မင္းကိုု ခ်စ္တယ္။

စာအုပ္ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အိမ္မျပန္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ နီယြန္မီးတိုုင္ေတြ လင္းေနျပီ။ ကိုယ့္အိမ္ကေလးထဲမွာေရာ အဝါေရာင္ မီးပြင့္ေလးေတြ လင္းလက္ေနေရာေပါ့။ အိမ္တံခါးဝကို ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖက ခြာသံၾကားတယ္ေဟ့လို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျပာျပီး ေမေမကေတာ့ ညစာ မုုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ထားတယ္တဲ့။ မုန္႔ဟင္းခါး… မနက္တိုုင္း ကိုုယ္ေတာင့္တမိျပီး စိတ္ကို စြဲလမ္းေစတဲ့ အရာေတြထဲက တစ္ခု။ ဒီလိုုဆိုုေတာ့ ၾကည္လင္လက္စ စိတ္အစဥ္ဟာ ဆက္ ဆက္ျပီးသာ ၾကည္လင္ဖိုု႔ပဲေပါ့။ ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးလိုက္တယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးကို မုန္႔ဖတ္နည္းနည္း အီၾကာေကြးနည္းနည္းေပၚမွာ ဟင္းရည္မ်ားမ်ား ဆမ္းျပီးစားလိုက္တယ္။ ဝယ္လာတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္လွျပီ။ ကိုုယ့္ရဲ႕ အိပ္ခန္းထဲက စာၾကည့္မီးတိုုင္ေလးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ အိပ္ခန္းျပတင္းကေန တိုုးဝင္လာတတ္တဲ့ ငွက္ေအာ္သံ က်ီက်ီက်ာက်ာေတြ မၾကားရေတာ့ဘူး။ သူတို႔ အိပ္ကုုန္ၾကေရာေပါ့။ ခုုနက ဝယ္လာတဲ့ စာအုုပ္ေတြကိုု တယုုတယ ျပန္ၾကည့္ရင္း ဒီညအတြက္ ဖတ္စရာ ေရြးခ်ယ္။ အခုုေတာ့လည္း စိတ္ဟာ ဘယ္တုုန္းကမွ ဘယ္လိုုမွ မေနာက္က်ိခဲ့ဖူးတဲ့ အသစ္စက္စက္ ေရတစ္ဖန္ခြက္လိုု၊ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ေလးရဲ႕ ႏုုညက္ၾကည္လင္တဲ့ ဖဝါးျပင္ေလးလိုု၊ ေရၾကည္ေသာက္လွ်င္ ျမင္ရမေလာက္ပင္ လိုု႔ တင္စားၾကရတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးရဲ႕ လည္တိုုင္ေက်ာ့လိုု။ မၾကည္လင္ေစတာေတြကိုု ဖယ္ထားျပီး ၾကိဳးစားၾကည္လင္ေစခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔တာကိုု ႏွစ္သက္ ေက်နပ္လိုု႔။

ဖတ္လက္စ စာအုုပ္ တဝက္မက်ိဳးခင္မွာ ဘယ္ရီသီးနံ႔ သင္းေမႊးတဲ့ ဖေယာင္းတိုုင္အနီက မီးေတာက္ကိုု ေငးၾကည့္ရင္း မ်က္လံုုးေတြက ေမွးစင္းလာခဲ့တယ္။ ႏွာေခါင္းထဲမွာ Opium ေရေမႊးနံ႔ရလာတယ္။ မနက္ကဝတ္သြားတဲ့ ဝတ္စံုလည္း အခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ဆြဲမထား၊ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ကိုယ္ေပၚမွာလည္း တစ္စက္ကေလးမွ ဆြတ္ျဖန္းမထားပါပဲနဲ႔… စြဲလမ္းမွဳဟာ အထင္အရွား… ျပီးေတာ့ ရီေဝေဝ။ ျပတင္းတံခါးကေန အျပင္ဖက္ကိုု လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္တစ္ေလကိုမွ မေတြ႔ရဘူး။ ရီေဝလက္စမကုန္တဲ့ အေတြးထဲမွာ ၾကယ္ပံုေတြကို စကၠဴျဖဴတစ္ရြက္ေပၚမွာ ဆြဲ၊ ကပ္ေၾကးနဲ႔ညႇပ္ၿပီး နက္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးမွာ သြားကပ္ေပးဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ အမ်ိဳးအစားေကာင္းတဲ့ ေကာ္ပုလင္းေလး တစ္လံုးေတာ့ ယူသြားဖို႔ လိုအပ္မွာေပါ့။ သစ္ပင္ေတြကေတာ့ ေလတိုုးလိုု႔ ထင္ပါရဲ႕ ဘယ္ယိမ္းညာႏြဲ႕ လွဳပ္ရွား ကခုုန္လိုု႔။ သိုးေတြကို ေရတြက္မဲ့အစား အနားက ပန္းစိုက္အိုးထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြကို ေရတြက္တယ္။ ပြင့္ဖတ္ စုစုေပါင္း ၁၆၈ ခု။ ေထာင့္ခြ်န္ငါးခုနဲ႔ ေငြမင္ေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေတြ တစ္ခုခ်င္းစီ ညႇပ္ရင္း ေကာ္နဲ႔ လိုက္ကပ္ရင္း မ်က္လံုးဟာ ပိုပိုျပီး ေမွးစင္းလာ။ ေကာင္းေသာညပါ ငွက္ကေလးေရလိုု႔ ႏွဳတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ အိပ္ရာဝင္ေတးသြားဆီက ျငိမ့္ေျငာင္းတဲ့ သီခ်င္းသံကို ၾကားရတယ္။

မၾကည္လင္တာေတြ ေမွာင္ရိပ္ထဲ သိပ္ခဲ့ကြယ္… မၾကာခင္ဆိုုရင္ မိုုးလင္း ႏိုုးထေတာ့မယ္ တဲ့။

သက္ေဝ
(၀၃ မတ္လ ၂၀၁၆)


- ၂၀၁၆ ဇြန္လ ထုတ္ မိုးမခ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။