Wednesday, July 15, 2015

အ နီ ေ ရ ာ င္ ႏွ င္ း ဆီ ပြ င့္ မ် ာ း ႏွ င့္ အ တူ - ၃

မ်က္စိမွိတ္ထားတဲ့ၾကားက ေတာင္ပတ္လမ္းဟာ ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာတယ္လို႔ အလိုလိုသိေနတယ္။ လမ္းက သိပ္အက်ဥ္းၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္လာခ်ိန္မွာ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္စိတ္၀င္မိတယ္။ ကားျပတင္းကေန ေဘးဖက္ကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ျမဴခိုးေတြဆိုင္းလို႔၊ ရာသီဥတုကလည္း သိသိသာသာ ေအးစိမ့္လာတယ္။ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးပဲ။ စကားလံုးနဲ႔ ပံုေပၚေအာင္ သရုပ္ေဖၚျပဖို႔ အေတာ္ခက္တယ္။ နားအူလာတယ္။ သက္သာလို သက္သာျငား အိတ္ထဲအဆင္သင့္ပါလာတဲ့ သၾကားလံုးတလံုး ငံုထားလိုက္တယ္။ ေရလည္း နည္းနည္းေသာက္လိုက္တယ္။
(Kintamani ကို အသြား ေတာင္ပတ္လမ္းေဘးက ျမင္ကြင္း)

ကင္တာမာနီ (Kintamani) ေဒသဟာ ဘာလီကြ်န္းရဲ႕ ေျမာက္ပိုင္း၊ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ထက္ မီတာ ၁၅၀၀ အျမင့္မွာ တည္ရွိတယ္။ ဘာလီရဲ႕ အၾကီးဆံုး Batur ေရကန္ၾကီး၊ Mount Batur လို႔ အမည္ရတဲ့ မီးေတာင္ရွင္နဲ႔ လွပတဲ့ ရွဳေမွ်ာ္ခင္းေတြကို ျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာမို႔ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ ေနရာတခုျဖစ္တယ္။ တကယ္ဆို Kintamani မွာ တညအိပ္ျပီး Mount Batur ကို မနက္ေစာေစာတက္၊ ေနထြက္ခ်ိန္ကို ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္ သိပ္လွတယ္လို႔ ကားဆရာၾကီးက ေျပာျပတယ္။ ႏွင္းဆီနီေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာဆိုေပမဲ့ ကြ်န္မ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ ေတာင္ေပၚရြာကေလး ကင္တာမာနီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ အင္ဒိုနီးရွားရိုးရာ စားေသာက္ဆိုင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ ေမးတင္ျပီး ေဆာက္ထားတဲ့ ခ်စ္စရာ စားေသာက္ဆိုင္ပါ။ အေတာ္ေလးလည္း ၾကီးပါတယ္။ ေန႔လည္စာစားခ်ိန္မို႔ပဲလား အစဥ္အျမဲ ဒီလိုပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတယ္။ သိပ္စည္ကားတာပဲ။ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ ေ၀့၀ဲေနတဲ့ ျမဴခိုးခပ္မွဳန္မွဳန္ၾကားကေန ျဖတ္လာတဲ့ ေအးျမျမ ေလေျပညင္းရယ္၊

ေျမသင္းနံ႔လိုလို သစ္ပင္ေတြ သစ္ရြက္ေတြဆီကလာတဲ့ အနံ႔လို အနံ႔ဆန္းတမ်ိဳးရယ္က ကြ်န္မကို ဆီးၾကိဳ ႏွဳတ္ဆက္တယ္။ လွလိုက္တာ၊ ေအးခ်မ္းလိုက္တာ၊ သာယာလိုက္တာ လို႔ တဖြဖြ ေရရြတ္မိတယ္။ အဲဒီလို လွပတဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ ေအးျမတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ကြ်န္မကို မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အံ့ၾသမွင္သက္ေစခဲ့တယ္။ အိတ္ထဲကေန ကင္မရာထုတ္ယူျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ေတာင္ သတိမရႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

ေန႔လည္စာအတြက္ ဆိုင္အေရွ႔ဖက္က ေကာင္တာေလးမွာ တေယာက္စာ က်သင့္ေငြကို အရင္ေပးရပါတယ္။ စကံာပူပိုက္ဆံနဲ႔တြက္ရင္ ႏွစ္ဆယ္ေပမဲ့ သူတို႔ပိုက္ဆံနဲ႔က ႏွစ္သိန္းက်ပါတယ္။ ၾကိဳက္တာယူ ၾကိဳက္သေလာက္စား ဘူေဖးစနစ္ပါ။ က်သင့္ေငြေပးျပီးေတာ့ အျပင္ဖက္ ၀ရန္တာနဲ႔ ကပ္ရက္ စားပြဲကိုရဖို႔ ျမန္ျမန္ေလးသြားျပီး ေနရာဦးရေသးတယ္။ ေနရာရေတာ့ စားစရာသြားမယူႏိုင္ေသးပဲ မ်က္စိထဲ၀င္လာသမွ် ျမင္ကြင္းေတြကို ေငးေမာေနမိတယ္။
(ဗိုက္ဆာေနတာကို ေမ့သြားေစတဲ့ ျမင္ကြင္း)

သူတို႔ခ်ထားတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြက ေတာ္ေတာ္ကို မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္စားတတ္တာ ဘာမ်ားပါမလဲလို႔ လိုက္ၾကည့္တဲ့အခါ ထံုးစံအတိုင္း ဘာလီစတိုင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို ေတြ႔တယ္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေၾကာ္၊ ေကာ္ျပန္႔လိပ္ နဲ႔ ငါးမုန္႔ေၾကာ္ေတြ႔လို႔ နည္းနည္းစီ ယူလာခဲ့တယ္။ ၾကက္သားခ်က္ထားတာေတြ႔လို႔ တခု ယူလာခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ ဟင္းအစိုေတြကေတာ့ ကြ်န္မ မစားတတ္ဘူး။
(ၾကိဳက္တာယူ ၾကိဳက္သေလာက္စား)
(၀ါးဇကာေလးေပၚမွာ စကၠဴေလး ခံထားေပးတဲ့ ပန္းကန္)

အခ်ိဳပြဲေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ သစ္သီးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေတြ႔တယ္။ ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာမုန္႔လို ဆင္ဆင္တူတာေတြလည္း ေတြ႔တယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ သစ္သီးနည္းနည္းရယ္၊  ေကာက္ညွင္းငါးခ်ိတ္ကို သၾကားနဲ႔ ျပဳတ္ထားျပီး အုန္းသီးျဖဴးထားတာေလး ယူလာခဲ့တယ္။ အုန္းသီးၾကိဳက္တဲ့သူမို႔ အုန္းသီးေတြ အမ်ားၾကီးထည့္ခဲ့တယ္။ ကားဆရာၾကီးက ဒီေနရာမွာ အခ်ိန္ တနာရီလိုခ်င္လား၊ တနာရီခြဲလိုခ်င္လား ေမးတာ ကြ်န္မက ေနာက္ ဆက္ရန္ေတြအတြက္ အခ်ိန္နည္းေနမွာစိုးလို႔ တနာရီလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ စားစရာရွိတာေတြကို ခပ္ျမန္ျမန္စားလိုက္တယ္။
(ေကာက္ညွင္းငါးခ်ိတ္ အုန္းသီးမ်ားမ်ားနဲ႔ အခ်ိဳပြဲ)

စားလို႔ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီတခြက္ သြားယူတယ္။ ေကာ္ဖီအရသာ သက္သက္ကိုသာ ေသာက္ခ်င္တာမို႔ ႏို႔ေရာ သၾကားပါ ထည့္မလာခဲ့ဘူး။ ေကာ္ဖီ အရမ္းေကာင္းတယ္။ စတားဘတ္စ္နဲ႔ လဲမလားေမးရင္ေတာင္ နည္းနည္း ေျဖရခက္လိမ့္မယ္။ ေကာ္ဖီခြက္ေလး ေဘးခ်ရင္း ျမင္ေနရတဲ့ မီးေတာင္ကို မ်က္စိကလည္းၾကည့္၊ ကင္မရာ မွန္ေျပာင္းထဲကလည္း ၾကည့္နဲ႔ တေယာက္တည္း အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနခဲ့တယ္။
(Mount Batur မီးေတာင္ရွင္)
(မီးေတာင္ေဘးက ဘာလီရဲ႕ အၾကီးဆံုး Batur ေရကန္ၾကီး)

Mount Batur မီးေတာင္နဲ႔ ေရကန္က်ယ္ကို ေငးေမာေနလိုက္တာ နာရီၾကည့္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ သတိရလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားဆရာၾကီးနဲ႔ ေျပာထားတဲ့အခ်ိန္ထက္ ငါးမိနစ္ေက်ာ္ေနျပီ။ ဒါနဲ႔ ကားဆီကို ျပန္သြားေတာ့ ကားဆရာၾကီးက ဆိုင္ေရွ႔က နားေနစရာေနရာေလးမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ လမ္းတဖက္ျခမ္းကို ကူးျပီး ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြေအာက္မွာ ျငိမ္သက္ေနတဲ့ မီးေတာင္ကို ဓါတ္ပံုထပ္ရိုက္မိျပန္တယ္။
(ေျပးေနတဲ့ တိမ္ေတြေအာက္က မီးေတာင္)

ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ ကားဆရာၾကီး ႏိုးလာျပီး ကြ်န္မတို႔ ခရီးဆက္ၾကတယ္။ အခုသြားမဲ့ေနရာကေတာ့ Rice Terrace တဲ့။ စပါးစိုက္ခင္းေတြလို႔ ရိုးရိုးပဲ နားလည္လိုက္တယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့မွ သိလိုက္တာက ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အရင္ထဲက ရွိျပီးသား၊ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ အေတာ္ေလး ရင္းႏွီးျပီးသား ေလွခါးထစ္စိုက္ခင္းေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ စပါးကို ေလွခါးထစ္အဆင့္ဆင့္မွာ စိုက္ထားတဲ့ေနရာ၊ ခရီးသြားေတြအတြက္ တေထာက္နားလို႔ရတဲ့ အပန္းေျဖစခန္းေလးပါ။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ခံရွဳခင္းနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္စရာ Photo Spot လို ေနရာေလးလည္း လုပ္ထားေပးတယ္။ ဘာမွ သိပ္မထူးျခားလွတဲ့ေနရာေလးကို လူစိတ္၀င္စားေအာင္ ျပဳျပင္ဖန္တီးျပီး ပိုက္ဆံရွာတဲ့ ေနရာတခုဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ လာသမွ်လူတိုင္းဟာ အနည္းဆံုး ေကာ္ဖီတခြက္ အေအးတဗူးေတာ့ ေသာက္ျဖစ္ၾကတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။
(Rice Terrace Café)
(ဟိုးေတာင္ဆီက ရြာမယ္ဟန္ျပင္)
(ေလွခါးထစ္ စိုက္ခင္းေတြ)

Rice Terrace မွာ ေကာ္ဖီတခြက္ ထပ္ေသာက္လိုက္တယ္။ အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ေကာ္ဖီျခံနဲ႔ ပါတိတ္ေဆးေရးေတြကို ၀င္ၾကမယ္လို႔ သိရတယ္။ တနာရီေလာက္ ေမာင္းရမွာမို႔ ပင္ပန္းေနရင္ စိတ္ေအးလက္ေအး အိပ္ျပီး လိုက္ခဲ့၊ ျမင္ကြင္းေတြက အလာတုန္းကလိုပဲ တူတူေတြပဲ လို႔ ကားဆရာၾကီးက ေျပာတယ္။ ခက္တာက ကြ်န္မက ကားေပၚမွာ မအိပ္တတ္တာ။ ဒါေပမဲ့ မနက္က ေစာေစာထလာခဲ့ရတာမို႔ ကြ်န္မ အိပ္ခ်င္ေနတယ္။ ႏွင္းဆီနီေတြ ေတြ႔လိမ့္ႏိုးဆိုတဲ့စိတ္ကိုလည္း ဒီေန႔အဖို႔ေတာ့ လက္ေလွ်ာ့ရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ ႏွင္းဆီေတြ မရွိႏိုင္တဲ့ေနရာမွာမွ လိုက္ရွာေနမိတာကိုး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရြ႔လ်ားေနတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မမ်က္လံုးေတြ ခဏ ေမွးစင္းသြားခဲ့တယ္။ တိမ္ေတြဟာ ႏွင္းဆီပြင့္ အျပာေရာင္ေတြအျဖစ္နဲ႔ လွည့္စားတတ္ၾကသလား... ကြ်န္မ မေသခ်ာပါဘူး။

သိပ္မၾကာခင္မွာ ေကာ္ဖီျခံကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ျခံ၀မွာ ကားရပ္ျပီး ကြန္ကရစ္အ၀ိုင္းျပားေလးေတြ ခင္းထားတဲ့ လမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္၀င္လာခဲ့တယ္။ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာေတာ့ ေကာ္ဖီသီးေတြ သီးေနတဲ့ ေကာ္ဖီပင္ေတြ ေတြ႔တယ္။ ၾကက္ကေလး သားအမိ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတာ ေတြ႔တယ္။ စံုတြဲျဖစ္ဟန္တူတဲ့ ရစ္ႏွစ္ေကာင္ကို ေတြ႔တယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္သီးနီနီေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ခင္း ေတြ႔တယ္။ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေတးသံေတြကိုလည္း ဟိုတစ ဒီတစ ၾကားနာရပါေသးတယ္။
(ေကာ္ဖီသီးေတြ ဒီလိုသီးၾကတယ္)
(ေျခာက္သြားေအာင္ ေနျပထားတဲ့ ေကာ္ဖီေစ့ေတြ)

ေကာ္ဖီေစ့ေတြကို ခူးဆြတ္ျပီး အေျခာက္ခံထားတဲ့ ဗန္းေတြထဲမွာ ဘာလီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ Luwak Coffee ကို ေတြ႔ရမွာပါ။ အဲဒီေကာ္ဖီဟာ အေတာ္ ထူးဆန္းပါတယ္။ ကြ်န္မအတြက္ဆို ေသာက္ကို မေသာက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ထူးဆန္းပါတယ္။ သူတို႔မို႔ ၾကံၾကံဖန္ဖန္လို႔ စိတ္တိုမိေအာင္ ထူးဆန္းပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို အဲဒီ Luwak ဆိုတာ အေကာင္တမ်ိဳးရဲ႕ နာမည္ျဖစ္တယ္။ ရုပ္ကေတာ့ ေမ်ာက္လိုလို၊ ၾကြက္လိုလို၊ ေၾကာင္လိုလို... မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ ႏွဳတ္သီးခြ်န္ခြ်န္၊ အေမႊးညိဳညစ္ညစ္နဲ႔ အေကာင္ေလးပါ။ သူက အဲဒီ ေကာ္ဖီေစ့ေတြကို စားတယ္။ စားတယ္ဆိုတာထက္ ျမိဳခ်တယ္ ဆိုရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ ျပီးေတာ့ သူ အညစ္အေၾကးစြန္႔တဲ့အခါ ျပန္ပါလာတဲ့ အဲဒီေကာ္ဖီေစ့ေတြကို ေကာက္ယူ၊ သန္႔စင္ျပီး ၾကိတ္ေသာက္ၾကရတာပါ။ အင္မတန္ ေကာင္း၊ အင္မတန္ ေမႊး၊ အင္မတန္ အရသာရွိ ဆိုပဲ။ ေစ်းကလည္း သာမန္ေကာ္ဖီေတြထက္ ႏွစ္ဆ သံုးဆ ပိုမ်ားပါတယ္။ လု၀ေကာ္ဖီဟာ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ ေမႊးတယ္၊ ဘယ္လို အရသာရွိတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ အဖိုးတန္တယ္ ေျပာေျပာ ကြ်န္မကေတာ့ လံုး၀ဆို လံုး၀မွ မေသာက္ႏိုင္ပါဘူး။ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ ေသာက္ခ်င္စိတ္မေပၚတာ။ အဲဒါသာ အတင္းတိုက္လို႔ကေတာ့ ကြ်န္မ ေကာ္ဖီျပတ္မလားေတာင္ ထင္မိတယ္။ ေကာ္ဖီမေသာက္ခဲ့ေပမဲ့ လု၀ ေကာင္ေလးကိုေတာ့ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါတယ္။
(အိပ္ေနတဲ့ အိပ္ပုတ္ လု၀)
(လု၀ေလးေတြကို အခုလို ခ်ီလို႔လည္း ရတယ္ ဒါက လု၀ အငယ္စားေလး)
(ဒါေတြကေတာ့ အျမည္းေပးတဲ့ လဖက္ရည္ ေကာ္ဖီေတြ)

အေပၚကပံုမွာ ေတြ႔ရသလို လဖက္ရည္ေတြ ေကာ္ဖီေတြကို အျမည္းေပးပါတယ္။ လု၀ေကာ္ဖီကေတာ့ အျမည္းေတာင္ မေပးႏိုင္ဘူး။ တန္ဖိုးၾကီးလြန္းလို႔တဲ့ေလ။ ကြ်န္မလည္း ဘာမွမ၀ယ္မဲ့အတူတူ အျမည္းေသာက္ရမွာ အားနာတာေၾကာင့္ မေသာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေကာ္ဖီေတြအနားေရာက္ရဲ႕သားနဲ႔ ေကာ္ဖီမေသာက္ခဲ့ရတာကေတာ့ အမွတ္တရပါပဲ။

ေကာ္ဖီျခံက အျပန္ မနီးမေ၀းမွာရွိတဲ့ ပါတိတ္ေဆးေရးတဲ့ေနရာကို ဆက္သြားၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မက ပါတိတ္ မၾကိဳက္ဘူး၊ ပါတိတ္ေတြက အနံတိုတယ္ေလ... အဲဒီေတာ့ ကြ်န္မအရပ္နဲ႔ အဆင္မေျပဘူး။ ၀တ္လိုက္ရင္ တိုနံ႔နံ႔နဲ႔ ၾကည့္ရဆိုးတာမို႔ ၀တ္ေလ့၀တ္ထလည္း မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ဘယ္လို ေရးၾကတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားပါတိတ္ဆိုတာ အင္မတန္ နာမည္ၾကီးေလေတာ့ လက္ေဆာင္ေလးဘာေလးလည္း ၀ယ္ရင္းေပါ့။

ပါတိတ္ဆိုင္ၾကီးက အၾကီးၾကီးပဲ။ ဆိုင္ရဲ႕ အေရွ႕ဖက္မွာ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ဓနိမိုးလား သက္ကယ္မိုးလား အဲ့လိုအမိုးမ်ိဳး မိုးထားတယ္။ အမိုးေအာက္ေရာက္တာနဲ႔ ေအးစိမ့္သြားတာပဲ။ အဲဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ျပီး ပါတိတ္ေဆးေရးေနသူေတြအျပင္ အထည္ေတြကို စက္နဲ႔ ခ်ဳပ္ေနတဲ့သူေတြကိုပါ ေတြ႔ရတယ္။ ပါတိတ္ေတြကို ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္ ပန္းခ်ီဆြဲသလို လက္နဲ႔ တယုတယ ပံုေဖၚေရးဆြဲေနၾကသူေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ကြ်န္မ ဓါတ္ပံုရိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခြင့္ မျပဳပါဘူး။
(ပါတိတ္ဆိုင္ အ၀င္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ျမင္ကြင္း)
(ပါတိတ္ေဆးေရး အစ)
(ေရႊေရးလို႔ ေျပာတယ္ ပိတ္စေပၚမွာ ေဖါင္းၾကြျဖစ္ေအာင္ေရးထားတာ)

အင္မတန္က်ယ္၀န္းတဲ့ ပါတိတ္ဆိုင္ၾကီးထဲမွာ အေရာင္အေသြး စံုလင္လွပျပီး အမ်ိဳးအမည္မေခၚတတ္ေအာင္ မ်ားျပားလွတဲ့ ပါတိတ္ေတြကို ေတာင္ပံုရာပံု ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆိုင္က တေယာက္က ကြ်န္မကို ဒါက ေဆးေရး၊ ဒါက လက္ေရး၊ ဒါက ေရႊပါတိတ္၊ ဒါက ပိုးပါတိတ္၊ ဒါက ဇင္းမယ္ဆင္ အစရွိသည္ျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္ရွင္းျပပါတယ္။ ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေမေမ့အတြက္ ဇင္းမယ္ဆင္ တထည္နဲ႔ ပါတိတ္တစံု ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေစ်းကေတာ့ မေသးပါဘူး။ ပိုးဇင္းမယ္တထည္ကို ယူအက္စ္ေဒၚလာ ၁၀၀ နီးပါး က်ပါတယ္။ ပါတိတ္ဖိုး ပိုက္ဆံရွင္းျပီး ျပန္အထြက္မွာ ပါတိတ္ဆင္ ပိုးပ၀ါပါးေလးေတြကို ေတြ႔တာနဲ႔ ပ၀ါၾကိဳက္တတ္တဲ့ ညီမတေယာက္ကို သတိရျပီး ၀ယ္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ေစ်းျပန္တြက္ၾကည့္ေတာ့ စကၤာပူမွာ ေရာင္းတဲ့ေစ်းနဲ႔ အတူတူေလာက္ပဲ။
(ကြ်န္မ ၀ယ္လာတဲ့ ပါတိတ္သံုးမ်ိဳး)

ပါတိတ္ဆိုင္ကေန ဟိုတယ္ကို ျပန္လာရာလမ္းတေလွ်ာက္မွာ လူက အေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနျပီ။ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၇ နာရီ… ေမွာင္ေနျပီ။ ဘာစာမွလည္း မေရးႏိုင္၊ မေရးခ်င္… ျပီးေတာ့ ဘာမွလည္း မေတြးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေတာင္တန္းေတြ၊ တိမ္လိပ္ေတြ၊ ညစာေတြ၊ ေကာ္ဖီေတြ၊ မေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ႏွင္းဆီနီေတြ အားလံုးကို အာရံုထဲက ေဖ်ာက္၊ သူ႔ကိုပါ ေမ့ေဖ်ာက္ျပီး အခန္းထဲျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေရခ်ိဳးျပီး အိပ္လိုက္တယ္။

သက္ေ၀
(၁၅ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅)

Monday, July 6, 2015

အ နီ ေ ရ ာ င္ ႏွ င္ း ဆီ ပြ င့္ မ် ာ း ႏွ င့္ အ တူ - ၂

မေန႔ညက စိတ္ၾကည္လင္စြာ အိပ္ေမာက်သြားတာက တေၾကာင္း၊ ဒီေန႔ သြားရမဲ့ ခရီးစဥ္အတြက္ စိတ္ေစာေနမိတာက တေၾကာင္းတိုု႔ေၾကာင့္ မနက္အေစာၾကီးမွာ ႏွိဳးစက္မျမည္ခင္ ႏိုုးလာခဲ့တယ္။ ႏိုုးႏိုုးခ်င္း ဖုုန္းထဲမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီနီနီေလး တပြင့္နဲ႔ ေကာင္းေသာမနက္ခင္းပါ ဆိုုတဲ့ ႏွဳတ္ဆက္စကားကိုု ေတြ႔လိုုက္ရေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ မနက္ခင္းဟာ ပိုုျပီး ျပည့္စံုု သာယာသြားေတာ့တာ။ ညထဲက အသင့္ျပင္ထားတဲ့ ေက်ာပိုုးအိတ္အညိဳေလးထဲမွာ လိုုအပ္တဲ့ ပစၥည္း အစံုပါ မပါ တခါ ထပ္စစ္၊ ကင္မရာအတြက္ ဘက္ထရီအပိုနဲ႔ Lens အပိုုတလံုုးကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္၊ ေရခ်ိဳး အဝတ္လဲျပီး မနက္ စားဖိုု႔ ေအာက္ကိုု ဆင္းလာခဲ့တယ္။

ဓါတ္ေလွခါးက အထြက္မွာ အသင့္ေစာင့္ၾကိဳေနတဲ့ ဘာလီကြ်န္းသူေလးေတြက မနက္စာ စားရမဲ့ေနရာကိုု လိုုက္ျပတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကိုု စကားပန္းအျဖဴေရာင္ေလး တပြင့္ေပးျပီး သူတိုု႔လိုု နားရြက္ၾကားမွာ ညွပ္ထားဖိုု႔ ေျပာလာတယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မရဲ႕ ပင္ကိုုယ္သဘာဝက ပန္းမၾကိဳက္တတ္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ အခုုတေလာမွာေတာ့ သူအျမဲပိုု႔ေပးေနတဲ့ ႏွင္းဆီနီနီေတြေၾကာင့္ ကြ်န္မ ပန္းေလးေတြနဲ႔ သိပ္စိမ္းစိမ္းၾကီး ျဖစ္မေနေတာ့ သူတိုု႔ ေျပာသလိုုပဲ စကားပန္းအျဖဴေလးကိုု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ နားရြက္ၾကားမွာ ညွပ္လိုုက္မိတယ္။ သူတိုု႔က ကြ်န္မကိုု ေက်နပ္သြားျပီး ဓါတ္ပံုုရိုုက္ေပးရမလားလိုု႔ ေမးတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မက လက္ထဲက ဖုုန္းေလးကိုု သူတိုု႔ကိုု ေပးျပီး ဓါတ္ပံုုအရိုုက္ခံလိုုက္ပါတယ္။ အမွတ္တရေပါ့။
(Flower of Bali လို႔ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကတဲ့ စကားပန္း - Frangipanis ပါ)

မနက္စာ စားရမဲ့ေနရာမွာ လူေတာ္ေတာ္ျပည့္ေနျပီ။ ဒါနဲ႔ အျပင္ဖက္က ပန္းျခံေလးလိုု လုုပ္ထားတဲ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင့္ရွိတဲ့ေနရာကို ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ့သူ တေယာက္မွ မရွိေသးဘူး။ အထဲမွာ လူမ်ားမ်ားနဲ႔ ထိုုင္ေနရမဲ့အစား အျပင္မွာ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလကိုု ရွဴရွိဳက္ရင္း ထိုုင္ဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့သူ တေယာက္ေယာက္မ်ား ေရာက္လာခဲ့ရင္ အထဲကိုု ေျပာင္းမယ္ဆိုုတဲ့ စိတ္အေတြးနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေဆးလိပ္ေသာက္မဲ့သူ တေယာက္မွ ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။

ဟိုတယ္က မနက္ခင္းစာက အေတာ္ေလး ျပည့္စံုုပါတယ္။ အစားအမ်ားၾကီး မစားႏိုုင္တဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ လိမ္ေမာ္ရည္နဲ႔ အရြက္စံုု Salad တပန္းကန္စားျပီး စတိုုင္တမ်ိဳးနဲ႔ ထူးျခားေနတဲ့ ဘာလီေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ေလးကိုု နည္းနည္း စားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္ကိုု စိတ္တိုုင္းက် ေဖ်ာ္၊ မသိမသာေလး ပူေႏြးစျပဳလာတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ ဟိုုေငး ဒီေငး ေငးရင္းနဲ႔ လာေခၚမဲ့ကားကိုု ေစာင့္ေနလိုုက္ပါတယ္။ အလာတုုန္းက ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေကာ္ဖီရဲ႕ ထူးျခားမွဳမ်ိဳး အခုု ဒီေကာ္ဖီမွာ ျပန္ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာလီေကာ္ဖီ သိပ္နာမည္ၾကီးတာ ဒါေၾကာင့္ကိုုးလိုု႔ ခ်ီးက်ဴးရေလာက္ေအာင္ ေကာ္ဖီက ေမႊး ဆိမ့္ ခါးသက္ျပီး ဆြဲေဆာင္မွဳရွိလွပါတယ္။ အဲဒီ အခိုုက္အတံ့ေလးမွာေတာ့ ရွာလိုု႔ မေတြ႔ေသးတဲ့ ႏွင္းဆီနီေတြအေၾကာင္းကိုု ခဏ ေမ့သြားတာ အမွန္ပဲ။
(လိမ္ေမာ္ရည္နဲ႔ အရြက္စံုု Salad)

ရွစ္နာရီခြဲတိတိမွာ ကြ်န္မကိုု လာေခၚတဲ့ကားေလး ေရာက္လာတယ္။ ကားဆရာက အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔ ခ်ိဳရႊင္ျပီး သေဘာေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးကိုု ပိုုင္ဆိုုင္သူပါ။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မိတ္ဆက္စကား ေျပာျပီးေတာ့ ကြ်န္မက ကြ်န္မ သြားလိုုတဲ့ေနရာေတြကိုု ေျပာျပပါတယ္။ ဒီေန႔အဖို႔ အဓိကေရာက္ခ်င္တာ ကေတာ့ Mount Batur လို႔ အမည္ရတဲ့ မီးေတာင္ရွင္ပါ။ အဲဒီ မီးေတာင္ရဲ႕ အလွကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ႏိုုင္ေအာင္ Kintamani လိုု႔ အမည္ရတဲ့ ေတာင္ေပၚက ရြာကေလးဆီကိုု သြားရမယ္။ အဲဒီမွာရွိတဲ့ နာမည္ၾကီး အင္ဒိုုနီးရွား စားေသာက္ဆိုုင္တခုုမွာ ေန႔လည္စာစားရင္း မီးေတာင္ကိုုလွမ္းၾကည့္ရင္ ျမင္ကြင္း သိပ္ေကာင္းတယ္၊ ဓါတ္ပံုေကာင္းေကာင္း ရိုက္လို႔ရတယ္လို႔ ကြ်န္မ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ကင္မရာကို ညႊန္ျပရင္း ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေျပာတယ္။ ကြ်န္မ တကယ္ ေပ်ာ္သြားတဲ့အျပင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း တကယ့္ ကင္မရာမန္းလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ စိတ္ၾကီးေတြေတာင္ ၀င္သြားေသးတာ။ အဲဒီေတာင္ကိုု သြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြ ေရာက္သင့္၊ ၾကည့္သင့္တဲ့ ဘာလီရဲ႕ အထင္ကရ ေနရာေလးေတြကိုုလည္း တေထာက္နားရင္း ဝင္ျပမယ္လိုု႔ ကားဆရာၾကီးက ေျပာတယ္။ Kintamani ကိုုေရာက္ေအာင္ တနာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းရတယ္။ အသြားလမ္းတေလွ်ာက္ ျမင္ရသမွ် ျမင္ကြင္းေတြကိုု အေၾကာင္းကို စိတ္ထဲကေန သူ႔ကို လွမ္းေျပာျပေနခဲ့မိတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ႏွင္းဆီပန္းေတြေတာ့ မေတြ႔ရဘူး။ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဘာလီရိုုးရာ သီဆိုုတီးမွဳတ္ပံုုေတြနဲ႔ ရိုုးရာအကေတြကိုု ၀င္ၾကည့္ဖိုု႔ ေနရာကိုု ေရာက္လာတယ္။

ကြ်န္မတို႔ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ တျခား ခရီးသြားဧည့္သည္အဖြဲ႕ေတြ တဖြဲဖြဲနဲ႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကပြဲ၀င္ခြင့္ လက္မွတ္ဝယ္အျပီးမွာ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ကျပမဲ့ မင္းသမီးေလးေတြနဲ႔ အတူ ဓါတ္ပံုုတြဲရိုုက္ေနၾကတာ ေတြ႔တယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ၾကည္လင္သာယာလွတဲ့ မိုးေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ဓါတ္ပံုတပံု ရိုက္ခဲ့တယ္။
(ကြ်န္္းပင္အေသးေလးေတြနဲ႔ ဘာလီရဲ႕ ေကာင္းကင္ျပာ)

Barong Dance လို႔ အမည္ရတဲ့ ကပြဲမွာ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က လူမ်ိဳးေပါင္းစံုုပဲ။ စုစုေပါင္း လူတရာ ေလာက္ ရွိမယ္။ Barong ဆိုတဲ့ အေကာင္က ျခေသၤ့လို ဆင္ဆင္တူတယ္။ အဲ့အေကာင္နဲ႔ လူဆိုးေတြ ခ်ၾကတာ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ Barong ေကာင္ပဲ ႏိုင္တယ္ေပါ့။ အဲ့လိုပါ။ အေကာင္ဆို ေခြးေလာက္ ေၾကာင္ေလာက္သာ ခ်စ္တတ္၊ အရုပ္ဆို လွမွ ခ်စ္စရာေကာင္းမွ ခ်စ္တတ္သူ ကြ်န္မအတြက္ ကို Barong က တဆိတ္ေတာ့ အရုပ္ဆိုးလြန္းေနတယ္။
(Barong ေကာင္ နဲ႔ ေနာက္ခံတီးလံုး သီဆိုတီးမွဳတ္ေနသူေတြ)
(ကိုBarong ထြြက္လာျပီ)
(Barong က ပရိႆတ္ေတြကို ဂါရ၀ျပဳေနတာ)
(Barong အက ထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းတခ်ိဳ႔)
(Barong အက ထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းတခ်ိဳ႔)

တျခားႏိုုင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ သေဘာတက်ၾကည့္ရင္း လက္ခုတ္ေတြ ဘာေတြ တီးၾက၊ ဓါတ္ပံုုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ရိုုက္ေနၾကေပမဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အဲဒီ အဆို အငို အေျပာ အကေတြ၊ ထိုးခုတ္ ရန္ျဖစ္ၾကတာေတြကို နားမလည္တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ တနာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ အေတာ္ေလး သည္းခံျပီး ၾကည့္လိုက္ရတယ္။ ဒီအကေတြ ျပီးရင္ ဘယ္ကိုခရီးဆက္ရမွာလဲ ဆိုတာသာ စိတ္ေစာေနမိတယ္။ 

ဘာလီကြ်န္းမွာ စုုစုုေပါင္း လူဦးေရ ေလးသန္းေက်ာ္ထဲက ကိုုးဆယ္ရာခိုုင္ႏွဳန္းက ဟိႏၵဴဘာသာကိုု ကိုုးကြယ္ၾကတာျဖစ္ျပီး က်န္တာေတြကေတာ့ အစၥလာမ္ နည္းနည္းနဲ႔ ခရစ္ယာန္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္လိုု႔ ကားဆရာၾကီးက ေျပာျပတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အိမ္တိုုင္းမွာ သူတိုု႔ကိုုးကြယ္တဲ့ ဟိႏၵဴဘုုရားေက်ာင္းေဆာင္ေလးကိုု အိမ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာစာမွာ ေနရာေလး သပ္သပ္ေပးျပီး ေဆာက္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ မ်က္ႏွာစာ ျခံစည္းရိုုးေတြဟာလည္း အႏုုပညာလက္ရာ ကႏုုတ္ေတြပါတဲ့ အုုတ္တိုုင္ေတြနဲ႔ အခိုုင္အခန္႔ လွလွပပ ေဆာက္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ စာအုပ္တအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ကို ကိုင္ရင္း သူေျပာတာေတြ လိုက္မွတ္လိုက္၊ ကိုုယ့္ဟာကိုုယ္ ေရးခ်င္တာေလးေတြ ခ်ေရးလိုုက္၊ တိမ္ေတြကို ေငးလိုက္၊ ကင္မရာကို ဟို ဒီ ခ်ိန္လိုက္၊ ဖုန္းမွာလည္း message ေတြလာတဲ့အသံ တေတာင္ေတာင္နဲ႔… အဲဒီလို အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနတဲ့ ကြ်န္မကို ကားဆရာၾကီးက သတင္းေထာက္လား၊ ဓါတ္ပံုဆရာလား၊ အလုပ္တာ၀န္ တခုခုနဲ႔ လာတဲ့သူလား အဲဒီလို ေတြးေနပံုရတယ္။ သိသင့္သိထိုုက္တာေတြကိုု အတည္ေပါက္နဲ႔ ေလးေလးနက္နက္ ရွင္းျပေနတာ။

ကြ်န္မ ခရီးသြားမယ္ဆိုုေတာ့ သားေရအဖံုုးအနက္ေပၚမွာ ႏွင္းဆီအနီေလးပါတဲ့ မွတ္စုုစာအုုပ္ကေလးကိုု သူကိုုယ္တိုုင္ ဝယ္ေပးခဲ့တယ္။ ခရီးသြားမွတ္တမ္းျပန္ေရးတဲ့အခါ စံုုစံုုလင္လင္ျဖစ္ေအာင္ တရက္ခ်င္းစီ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးမွတ္လာခဲ့ဖိုု႔၊ သူ႔ကိုု သတိတရ ေျပာခ်င္တာေတြရွိရင္လည္း ေရာေႏွာျပီး ေရးထားဖိုု႔ မွာလိုုက္တယ္။ ခရီးက ျပန္ေရာက္ရင္ သူ႔ကိုု ေပးဖတ္ပါတဲ့။ ၾကည့္ပါအံုုး… ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အၾကံအစည္မ်ိဳးပါလိမ့္။ စာအုုပ္ထဲမွာ ဒီေန႔အတြက္ ေရးထားတာေလးေတြ ျပန္ဖတ္ေနရင္းက ကြ်န္မ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း သန္းၾကြယ္သူေဌး ျဖစ္သြားတဲ့အေၾကာင္း မေရးရေသးတာကိုု သတိရသြားတယ္။ အဟုုတ္ပဲ… တေန႔တာ အသံုုးစရိတ္အတြက္ စကၤာပူေဒၚလာ တရာ့တဆယ္ကိုု လဲလိုုက္တာ ရူပီးယား လိုု႔ေခၚတဲ့ အင္ဒိုုနီးရွားပိုုက္ဆံ တသန္းေက်ာ္ ရခဲ့တာကိုုး။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မ သန္းၾကြယ္သေဌး ျဖစ္တာေပါ့။

အဲဒီလိုု ေတြးျပီး ရယ္ခ်င္ေနတုန္းမွာပဲ ကားက သစ္ပင္ရိပ္တခုမွာ ရပ္သြားတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျခံ၀င္းေလးထဲမွာ သစ္သားအိမ္ နိမ့္နိမ့္ေလးတလံုုး။ အိမ္ေရွ႔မွာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြ ေထာင္ထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ကားဆရာၾကီးက အစီအစဥ္ထဲမွာ မပါေပမဲ့ မင္းကိုု ၾကည့္ရတာ ပန္းခ်ီေတြ ၾကိဳက္မယ္ ထင္လို႔ တဲ့။ ခ်က္ခ်င္းပဲ စိတ္က သူ႔ဆီ ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ကြ်န္မကို ပန္းခ်ီေတြ ၾကိဳက္သလား လို႔ ေမးခဲ့ဖူးတာ၊ ျပီးေတာ့ ကမာၻေက်ာ္ ျပတိုုက္တခုုထဲက ပန္းခ်ီကားတခ်ိဳ႔အေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ဖူးတာ။ ကြ်န္မ ပန္းခ်ီျပခန္းထဲ ၀င္လာခဲ့တယ္။ အမ်ိဳးအမည္ ေဖၚမျပတတ္တဲ့ ေရာင္စံုုပန္းခ်ီကားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ၀ယ္ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ကႏုတ္ေဘာင္ လွလွေတြ ကြပ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အမွတ္တရ တခုခု ၀ယ္ခ်င္ေပမဲ့ ဘာ၀ယ္ရမွန္း မသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြပဲ ရိုက္လာခဲ့တယ္။
 (ျမက္ဖ်ာကို မ်က္ႏွာၾကက္အျဖစ္တပ္ထားတဲ့ ခ်စ္စရာ ပန္းခ်ီအေရာင္းျပခန္း)
(ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူရင္း ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ ခ်စ္စရာ ပန္းခ်ီအေရာင္းျပခန္း)
(သူ႔အတြက္ အမွတ္တရ ရိုက္လာတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္)

ပန္းခ်ီျပခန္းကေန ေနာက္ထပ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ ေမာင္းလာျပီးေတာ့ ျခံဝင္းက်ယ္ၾကီးတခုထဲကိုု ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ဒီတခါကေတာ့ ပန္းပုုဆိုုင္ပါ။ အင္မတန္ အႏုုစိတ္ျပီး လက္ရာေျမာက္လွတဲ့ သစ္သားပန္းပုုရုုပ္ေတြ အၾကီး အေသး အရြယ္စံုု ပံုုသ႑ာန္စံုု အမ်ားၾကီး ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ပန္းပုုလက္ရာေတြ၊ ျပီးေတာ့ တေနရာကေန တေနရာ ဝယ္ယူသယ္ေဆာင္သြားဖိုု႔ အေတာ္ေလး ခက္ခဲတဲ့ ဒီ ပန္းပုုရုုပ္ေတြကိုု ဘယ္လိုုနည္းနဲ႔မ်ား ေရာင္းဝယ္ေဖါက္ကားပါသလဲ လိုု႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေနရာအႏွံ႔အျပားကိုု ေရလမ္းခရီးနဲ႔ ပိုု႔ေပးတယ္ လိုု႔ သိရပါတယ္။ စကာၤပူဆိုုရင္ Free Shipping လိုု႔လည္း ေျပာပါေသးတယ္။ ဘာမွေတာ့ ဝယ္မလာျဖစ္ပါဘူး။
(ပန္းပုုလက္ရာေတြထဲမွာ ကြ်န္မ အႏွစ္သက္ဆံုုး လက္ရာတခုု)

ဘာလီကြ်န္းသူ ကြ်န္သားအမ်ားစုုဟာ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုု၊ ပန္းတိမ္၊ ပါတိတ္ေဆးေရး၊ ေက်ာက္ထြင္းရုုပ္ထုုေတြ စတဲ့ အိမ္တြင္း လက္မွဳ အႏုုပညာလုုပ္ငန္းကိုုယ္စီနဲ႔ ေအးခ်မ္း ေရာင့္ရဲစြာ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမွဳ ျပဳၾကတာကိုုေတြ႔ေတာ့ စိတ္ထဲ အင္မတန္ အားက်မိပါတယ္။ ရပ္ကြက္အစုုေလးေတြမွာ ဒါက ပန္းခ်ီတန္း၊ ဒါက ပန္းပုုတန္း၊ ဒီေနရာကေတာ့ ေငြပန္းတိမ္၊ ဒီလမ္းေလးကေတာ့ ေရႊပန္းတိမ္ စသည္ျဖင့္ သူ႔ အစုုေလးနဲ႔သူ ရွိၾကတယ္။ ေရႊပန္းတိမ္ေတြ ရွိတဲ့ လမ္းကိုုေရာက္ေတာ့ ျခံဝန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ တကယ့္ကိုု လွပ ေခတ္မီတဲ့ အိမ္ၾကီး အိမ္ေကာင္းေတြကိုု ေတြ႔ရတယ္။

ျမိဳ႕နဲ႔ လွမ္းလာတဲ့ အခါမွာ ျမင္ကြင္းဟာ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းျပီး စိမ္းလန္းစိုုေျပတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္လာပါတယ္။ လမ္းေဘးတဖက္တခ်က္မွာ ျခံဝင္းက်ယ္က်ယ္ေလးေတြနဲ႔ သစ္သားအိမ္ တိုုက္ခံအိမ္နိမ့္နိမ့္ေလးေတြကိုု ခပ္က်ဲက်ဲ ေတြ႔ရတယ္။ ျခံတိုုင္းလိုုလိုုမွာ စပါးစိုုက္ခင္းေတြကိုု ေတြ႔ရလိုု႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ အိမ္တိုုင္း အိမ္တိုုင္း ကိုုယ့္မိသားစုုအတြက္ တႏိုုင္တပိုုင္ စပါးစိုုက္စားၾကတယ္လိုု႔ သိရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ကိုု ႏွစ္သီးစား သံုုးသီးစား စိုုက္ၾကတယ္လိုု႔လည္း သိရပါတယ္။ သူတိုု႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ ဘဝေတြ၊ ရွင္သန္ေနထိုုင္ပံုုေတြ ေအးခ်မ္းလိုုက္တာလိုု႔ ေတြးျပီး ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ကိုုယ္ က်င္လည္ လွဳပ္ရွား ေနထိုုင္ေနရတဲ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ကိုု ျပန္ေတြးမိေတာ့ အနည္းငယ္ ေမာပန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆုုေတာင္းမွား၊ ေနရာမ်ား မွားခဲ့သလားရယ္…
(စပါးခင္းေတြ)

ကြ်န္မေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္လွတဲ့ မီးေတာင္ကိုု မေရာက္ခင္ အသြားလမ္းမွာ Holy Spring ဆိုုတဲ့ေနရာကိုု ခရီးတေထာက္နားရင္း ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ Holy Spring ဆိုုတာ နန္းျမိဳ႔ရိုုးတခုုလိုု အုုတ္တံတိုုင္းထူထူ ကာထားတဲ့ ေရကန္ခပ္ငယ္ငယ္ပါ။ အဝင္ဝမွာ က်ား မ လူၾကီး လူငယ္မေရြး အဝါေရာင္ ခါးစည္းၾကိဳးေလးေတြ ခ်ည္ဖိုု႔ လိုုက္ေဝပါတယ္။ ေဘာင္းဘီအတိုု၊ စကပ္အတုုိေတြနဲ႔သူေတြကေတာ့ အဝတ္စအၾကီးၾကီးေတြကိုု လံုုခ်ည္လိုု ဝတ္ရပါတယ္။ Holy Spring ဆိုုေတာ့ ေရကန္တခုုပဲ ဘာမွ သိပ္မထူးဆန္းသလိုုလိုု၊ ဒါေပမဲ့ ေရကန္ထဲကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ငံုု႔ၾကည့္လိုုက္ေတာ့မွ ၾကည္လင္စိမ္းလဲ့ေနတဲ့ ေရေတြရယ္၊ ျပီးေတာ့ ေရေအာက္ခင္း ၾကမ္းျပင္ကေန သူ႔အလိုုလိုု ထြက္ေနတဲ့ ေရပြက္ကေလးေတြရယ္ကိုု ေတြ႔ရတယ္။ သဘာ၀ဟာ အင္မတန္ ဆန္းၾကယ္လွတယ္။ အဲဒီေရကန္က ထြက္တဲ့ေရေတြကိုု ေရတံေလွ်ာက္နဲ႔ သြယ္တန္းျပီး တေနရာမွာ ေရခ်ိဳးကန္ ျပဳလုုပ္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ လူေတြကိုု ေရခ်ိဳးခြင့္ (ေရစိမ္ခြင့္) ေပးပါတယ္။ ဒီ Holy Spring က ေရကိုု ခ်ိဳးရင္ ေရာဂါဘယေတြ ကင္းစင္ပေပ်ာက္ႏိုုင္တယ္ ဆိုုတဲ့ ယံုုၾကည္မွဳနဲ႔ လူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ တေပ်ာ္တပါး ေရစိမ္ေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေရစိမ္ေနတဲ့ က်ား မ လူၾကီး လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးကိုု ၾကည့္ရံုုပဲ ၾကည့္ျပီး ဓါတ္ပံုုမရိုုက္ခဲ့ပါဘူး။
(Holy Spring ပါ။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ရင္ ေအာက္ခင္း ၾကမ္းျပင္ကေန သူ႔အလိုုေလ်ာက္ စိမ့္ထြက္ေနတဲ့ ေရပြက္ကေလးေတြကိုု ေတြ႔ႏိုုင္ပါတယ္။)
(Holy Spring ေက်ာင္းဝင္းတေနရာ)

အဲဒီ Holy Spring ကေန ျပန္ထြက္ေတာ့မဲ့ဆဲဆဲမွာ ကြ်န္မအနားကိုု အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ငွက္ေပ်ာသီး ခပ္ေသးေသး တလံုုးကိုုင္လိုု႔။ ကြ်န္မကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ရင္း အသားျဖဴတယ္လိုု႔ အဂၤလိပ္လိုု ခပ္တိုုးတိုုးေျပာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔လက္ထဲက ငွက္ေပ်ာသီးေလးကိုု အခြံခြာျပီး ကြ်န္မကိုု ေကြ်းပါတယ္။ ေကြ်းတာမွ ခြံ႔မေကြ်းရံုုတမယ္ပါ။ မ်က္ႏွာကလည္း မိခင္တေယာက္၊ အဖြားတေယာက္က သားသမီးကိုု ေကြ်းေနတဲ့ ေကြ်းပံုုမ်ိဳးနဲ႔ဆိုုေတာ့ ကြ်န္မလည္း ရုုတ္တရက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးသြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ငွက္ေပ်ာသီးၾကိဳက္တဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ သူေကြ်းေနတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးေလးကိုု ကြ်န္မ ယူစားလိုုက္ပါတယ္။ တကယ္ပါ… ငွက္ေပ်ာသီးေလးက အေတာ္ အရသာရွိပါတယ္။ အဲဒီငွက္ေပ်ာသီးကိုု စားလိုု႔ မကုုန္ခင္အခ်ိန္ေလးမွာ ကြ်န္မနားကိုု ျဗဳန္းဆိုု ငွက္ေပ်ာသီးအဖီးေတြ ကိုုင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငါးေယာက္ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ လက္ထဲမွာ စားလက္စ ငွက္ေပ်ာသီးကိုုကိုုင္ရင္း သူတိုု႔ကိုု အေၾကာင္သား ၾကည့္ေနတဲ့ ကြ်န္မကိုု စားေကာင္းတယ္မဟုုတ္လားလိုု႔ ေမးျပီး သူတိုု႔ ကိုုင္လာတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးအဖီးေတြ အတင္း ေရာင္းေတာ့တာပါပဲ။

ဟိုုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ ဘာလုုပ္ရမွန္းမသိ အၾကံအိုုက္ေနတဲ့ ကြ်န္မကိုု ပတ္ဝန္းက်င္က တဦးတေယာက္ကမွ သတိျပဳမိဟန္မတူပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္မလည္း ကိစၥျမန္ျမန္ျပီးေအာင္ ငွက္ေပ်ာသီးတဖီး ဝယ္လိုုက္ရပါတယ္။ သူသာသိရင္ေတာ့ အဲဒါေတြေၾကာင့္ စိတ္မခ်တာ ဘာညာ အစခ်ီတဲ့ ဓါတ္ျပားေဟာင္းၾကီး ျပန္ဖြင့္အံုုးမွာပါ။ ငွက္ေပ်ာသီးတဖီးနဲ႔အတူ ကားေပၚျပန္ေရာက္လာတဲ့ ကြ်န္မကိုု ကားဆရာၾကီးက ငွက္ေပ်ာသီး ေကာင္းတယ္ ဆိုုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ လက္မ ေထာင္ျပပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ကိုုယ့္အျဖစ္ကိုု ကိုုယ္ ရယ္ခ်င္ေနတာနဲ႔ သူ႔ကိုုလည္း ေခါင္းညိတ္ရင္း ရယ္ပဲ ျပလိုုက္ႏိုုင္တယ္။
(Holy Spring အဝင္ဝက သူတိုု႔ ကိုုးကြယ္တဲ့ ရုုပ္ထုု)

Holy Spring က ျပန္ထြက္ေတာ့ ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ခြဲေနျပီ။ ကြ်န္မ ေန႔လည္စာ မဆာေသးရင္ Art Market ကိုု ခဏ ဝင္မလား ဘာလီ အမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြ ဝယ္မလားလိုု႔ ေမးပါတယ္။ ဒါမွမဟုုတ္ ကြ်န္မ ဆာေနျပီဆိုုရင္ အျပန္က်မွ ဝင္ရင္လည္း ရတယ္လိုု႔ ညွိညွိႏွိဳင္းႏွိဳင္း ေျပာလာပါတယ္။ ကြ်န္မက မဆာေသးတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပီး Art Market ကိုု သြားၾကပါတယ္။ ဘာလီရဲ႕ အမွတ္တရပစၥည္း အမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ ေစ်းေတြကေတာ့ သိပ္ သက္သက္သာသာ မဟုုတ္လွဘူး။ ခရီးသြားေတြအတြက္ အထူးစပါယ္ရွယ္ဖြင့္ထားတဲ့ ေစ်း ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ ကြ်န္မ I love Bali ဆိုုတဲ့ စာတမ္းေရးထိုုးထားတဲ့ တီရွပ္ ႏွစ္ထည္ ဝယ္လာျဖစ္ပါတယ္။
(Art Market တေနရာ)

Art Market ကေန ျပန္ထြက္လာေတာ့ Kintamani ကိုု ေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္းေတာ့မယ္ ဘယ္မွ ဝင္စရာ မရွိေတာ့ဘူးလိုု႔ ကားဆရာက ေျပာတယ္။ အိုုးေက… အဲဒါဆိုုရင္ ေတာင္တက္လမ္းတေလွ်ာက္ လမ္းေဘးတဖက္တခ်က္ ျမင္ရသမွ်ကိုု ၾကည့္မယ္၊ ေကာင္းကင္ျပာျပာကိုု ေမာ့ၾကည့္မယ္၊ အနားကိုု တိုုးဝင္လာၾကတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြကိုု လွမ္းစကားေျပာမယ္… အဲဒီလိုုအေတြးေတြနဲ႔ လက္ထဲက မွတ္စုုစာအုုပ္ေတြ ေဘာပင္ေတြအကုုန္ သိမ္း၊ ကင္မရာကိုုလည္း အဖံုုးဖံုုးျပီး အိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုုက္တယ္။ ေတာင္ပတ္လမ္းကေန ေဘးကိုု ငံုု႔ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေျမျပန္႔ဟာ ဟိုုး အနိမ့္ထဲမွာ က်န္ေနခဲ့ျပီ။ ေလထုုဖိအား အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ နားအူလာတယ္။ မ်က္စိကိုု စံုုမွိတ္ထားလိုုက္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ကြ်န္မ အာရံုုထဲမွာ တိမ္ေတြနဲ႔ နီးတဲ့ေနရာဆီကိုု တရိပ္ရိပ္တိုုးဝင္သြားတယ္ဆိုုတဲ့ ခံစားခ်က္တခုုပဲ ရွိေနေတာ့တယ္။ 

သက္ေ၀
(၅ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅)

ေအာက္ေျခမွတ္စုု - ဒီပိုုစ့္မွာ စာေတြေရာ ဓါတ္ပံုုေတြပါ အေတာ္မ်ားေနျပီမိုု႔ မီးေတာင္ဆီကိုု မေရာက္ေသးခင္ ဒီေနရာမွာ တပိုုင္းျဖတ္ျပီး တင္လိုုက္ပါတယ္။ ေနာက္တပိုုင္းကိုု အျမန္ဆံုုး ဆက္ေရးပါ့မယ္ေနာ္။

Wednesday, July 1, 2015

အ နီ ေ ရ ာ င္ ႏွ င္ း ဆီ ပြ င့္ မ် ာ း ႏွ င့္ အ တူ - ၁

မင္း ေရာက္တဲ့ေနရာတိုုင္းမွာ အနီေရာင္ရင့္ရင့္ ႏွင္းဆီပြင့္ေလးေတြကိုု ရွာၾကည့္ပါ… ပန္းကေလးေတြဟာ ကိုုယ့္ ကိုုယ္စား မင္းကိုု ႏွဳတ္ဆက္ေနၾကလိမ့္မယ္လိုု႔ သူက ဆိုုခဲ့တယ္။ ဆိုုခဲ့တဲ့အတိုုင္းပါပဲ… ဟိုုတယ္ထဲကိုု ၀င္၀င္ခ်င္း ကြ်န္မ ေတြ႔လိုုက္ရတာက ၾကက္ေသြးေရာင္ဖက္ကိုု ေရာက္လုု ေရာက္ခင္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္စဖြယ္ ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ။ ခရီးစဥ္အတြက္ စိတ္လွဳပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္မွဳရယ္၊ ႏွင္းဆီနီေတြကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမွဳေတြရယ္က ကြ်န္မရဲ႕ ညေနခင္းကိုု ျပည့္စံုုလွပသြားေစတယ္။ ကြ်န္မ ႏွင္းဆီေတြအနားကိုု သြားျပီး ခ်စ္စရာ ပြင့္ဖတ္ နီညိဳေလးေတြကိုု အသာ ထိေတြ႔လိုု႔ ႏွဳတ္ဆက္လိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးတဲ့ စိတ္အစဥ္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ႏွင္းဆီေတြရယ္ လိုု႔ ေျပာခဲ့လိုက္တယ္။
(ကြ်န္မကို ၾကိဳေနၾကတဲ့ ႏွင္းဆီေတြထဲက ခ်စ္စရာ ႏွင္းဆီ ႏွစ္ပြင့္)

တကယ္ဆိုု ကြ်န္မ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာဟာ ႏွင္းဆီေတြနဲ႔ လံုုး၀ မသက္ဆိုုင္ဘူးလိုု႔ ဆိုုရမဲ့ ေနရာ။ အဲဒီလိုု မသက္ဆိုုင္တဲ့ေနရာမွာ သူ ေစလႊတ္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီေတြ ကြ်န္မအနားကိုု ၾကိဳေရာက္ေနၾကတာ ဘယ္ေလာက္အ့ံၾသစရာ ေကာင္းလိုုက္သလဲေနာ္။ ဟုုတ္ပါတယ္… ကြ်န္မ အခုု ေရာက္ေနတဲ့ေနရာက အင္ဒိုုနီးရွားႏိုုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ ကမ္းေျခေလးတခုု၊ ႏိုုင္ငံတကာက ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြနဲ႔ အစဥ္အျမဲစည္ကားေနတဲ့ ဘာလီ ကမ္းေျခပါ။

ျမိဳ႔ေတာ္ Denpasar မွာ ရွိတဲ့ ေလယာဥ္ကြင္းကိုု ဆင္းဆင္းခ်င္း ေတြ႔လိုုက္ရတာက ထုုထည္ၾကီးမားခိုုင္ခံ့ျပီး အႏုုပညာလက္ရာေျမာက္ ထြင္းထုုထားတဲ့ အုုတ္တံတိုုင္း အနီေရာင္ေတြ၊ ဟိုုတယ္ကိုု အသြား လမ္းတေလ်ာက္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ လူေနအိမ္ေတြ ရံုုးေတြ စာသင္ေက်ာင္းေတြ အားလံုုးမွာ အဲဒီလိုု အုုတ္ရိုုးေတြ ကိုုယ္စီကာလိုု႔။ တကယ္ကိုု လက္မွဳပညာ အႏုုအလွလက္ရာေတြနဲ႔ တည္ထားတဲ့ စိတ္၀င္စားစရာ ကြ်န္းျမိဳ႔ကေလး တျမိဳ႔ပါလားလိုု႔ သေဘာတက် ေတြးေနမိတယ္။
(ဘာလီကြ်န္းေလးရဲ႕ ျမိဳ႔ေတာ္ Denpasar မွာ ရွိတဲ့ ေလယာဥ္ကြင္းက အထြက္)
(ဒါကေတာ့ ကြ်န္မ တည္းခိုမဲ့ Kuta Paradiso Hotel ပါ)

ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ… ဟိုုတယ္ကိုုေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မကိုု ၾကိဳေနတဲ့ ႏွင္းဆီေတြကိုု ႏွဳတ္ဆက္ျပီး ကြ်န္မ ေနရမဲ့ အခန္းထဲကိုု ၀င္လာခဲ့တယ္။ အခန္းထဲကို ၀င္၀င္ျခင္း ေတြ႔လိုက္ရတာက ၾကက္ေသြးေရာင္ရင့္ရင့္ ပန္းတပြင့္ပါတဲ့ ပန္းအိုုးအျပာကေလး။ အို... ဒါကေရာ သူ ပိုု႔ထားတဲ့ ပန္းကေလးပဲလားလိုု႔ ေတြးျပီး ကြ်န္မ ၾကည္ႏူး ေပ်ာ္ရႊင္သြားျပန္တယ္။ ဒီမွာၾကည့္ပါအံုုး...
(ကြ်န္မ ေနရမဲ့ အခန္းထဲက ပန္းအိုးကေလး)

အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်ေနစဥ္မွာပဲ တံခါးေခါက္သံၾကားတယ္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Kuta Paradiso Hotel က လွိဳက္လွဲစြာ ၾကိဳဆိုပါတယ္ လို႔ ေခါင္းေလးညႊတ္ရင္း ေျပာျပီး Welcome Drinks လာေပးေနတဲ့ ဘာလီကြ်န္းသူေလး နွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ကို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာျပီး သူတို႔ယူလာေပးတဲ့ နာနတ္ေဖ်ာ္ရည္ ႏွစ္ခြက္ ၾကည့္ရင္း သူ တခြက္ ကိုယ္တခြက္ေပါ့ အခန္႔သင့္လိုက္ေလ လို႔ ေတြးျပီး သေဘာတက် ျပံဳးရျပန္တယ္။
(Welcome Drinks နာနတ္သီးေဖ်ာ္ရည္)

အရသာရွိတဲ့ နာနတ္ေဖ်ာ္ရည္ကို ေသာက္၊ ခဏ နားျပီး ေနာက္ရက္ေတြအတြက္ ခရီးစဥ္ဆြဲဖိုု႔ ေအာက္ကိုု ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ ဒီခရီးအတြက္ ကြ်န္မ စီစဥ္ခဲ့တာက အသြားအျပန္ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္ရယ္၊ ေလးရက္စာ ဟိုုတယ္အခန္းရယ္ပါ။ ကြ်န္မ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကိုု လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားႏိုုင္ဖိုု႔အတြက္ Package Tour ကိုု ၾကိဳတင္ မစီစဥ္ခဲ့ပါဘူး။ Free & Easy ပဲ ဆိုုပါေတာ့။

ဟိုုတယ္ေအာက္ထပ္မွာ အစီအရီရွိေနတဲ့ စားပြဲေလးေတြကိုု တခုုခ်င္း လိုုက္ေလ့လာလိုုက္ေတာ့ Spa ရယ္၊ Javanese Massage ရယ္၊ လက္သည္း ေျခသည္း အလွျပဳျပင္တာေတြရယ္၊ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာေလးေတြ ထပ္ထားတဲ့ ခရီးသြား၀န္ေဆာင္မွဳ။ ကြ်န္မက သူတိုု႔ ျပတဲ့ေနရာေတြနဲ႔ သူတိုု႔ေျပာတဲ့ Water Activity ေတြကိုု စိတ္မ၀င္စားပဲ ကြ်န္မ သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကိုု ေျပာျပျပီး Tour Guide လည္း မလိုုဘူးလိုု႔ ဆိုုေတာ့ ပထမ သူတိုု႔ ေၾကာင္ေနၾကတယ္။ အဂၤလိပ္စကားကိုု ေျဖးေျဖးနဲ႔ မွန္မွန္ ၾကိဳးစားျပီး ေျပာေနၾကတဲ့ ဘာလီကြ်န္းသူေလး ႏွစ္ေယာက္၊ ေနာက္ေတာ့ သူတိုု႔ သေဘာေပါက္သြားၾကတယ္။ ကြ်န္မကိုု ကားဆရာနဲ႔ ကားတစီး မနက္ ရွစ္နာရီကေန ညေန ေျခာက္နာရီအထိ စီစဥ္ေပးမယ္၊ တရက္ကိုု ယူအက္စ္ေဒၚလာ ေျခာက္ဆယ္လိုု႔ ဆိုုတယ္။ ကြ်န္မက ႏွစ္ရက္ ငွားမယ္ဆိုုေတာ့ သေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ တဆယ္ေလွ်ာ့ေပးလိုက္လိုု႔ ႏွစ္ရက္ကိုု ေဒၚလာတရာနဲ႔ ေစ်းတည့္သြားခဲ့တယ္။

အဲဒီညေနမွာေတာ့ ကြ်န္မ ေနတဲ့ Kuta ဆိုုတဲ့ေနရာ အနီးတ၀ိုုက္ကိုု လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ပါတယ္။ ကမ္းေျခကိုု ေလွ်ာက္သြားတဲ့လမ္းေပၚမွာ ေနေရာင္ျခည္က တလက္လက္ေတာက္ပေနတုုန္းပဲ။ ေနပူေနေပမဲ့ ကမ္းေျခကေန ျဖတ္တိုုက္လာတဲ့ ေလေၾကာင့္ ထူးထူးျခားျခား ပူေနတယ္လိုု႔ မခံစားရဘူး။ အဲဒီ Kuta Beach မွာ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုု ေစာင့္ျပီး ဓါတ္ပံုုရိုုက္လိုု႔ရတယ္ လိုု႔ ခုုနက ဘာလီကြ်န္းသူေလးႏွစ္ေယာက္က ေျပာလိုုက္တယ္။ သိုု႔ေသာ္ ကူတာ ကမ္းေျခကိုု ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ဒါလားဟဲ့ ဘာလီ လိုု႔ အခါတသိန္း ေရရြတ္မိတယ္။ ကမ္းေျခတေလ်ာက္မွာ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ လူေတြရယ္၊ ေရာင္စံုု ပလတ္စတစ္အိတ္္ခြံေတြ၊ ေရသန္႔ဗူး အေအးဗူး အခြံေတြ နဲ႔ ရုုပ္ဆိုုး အက်ည္းတန္ေနတဲ့ Kuta ကမ္းေျခပါ။
(လူေတြရဲ႕ စည္းကမ္းမဲ့မွဳေၾကာင့္ အက်ည္းတန္ေနတဲ့ ကူတာ ကမ္းေျခ တေနရာ)

ဒီေလာက္မ်ားတဲ့လူေတြၾကားမွာ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုု ဓါတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔ ဘယ္လိုုမွ မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့တာ ေသခ်ာေနတဲ့အတြက္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကင္မရာကိုု အဖံုုးျပန္ဖံုုးလိုုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီလိုုပဲ လူေတြၾကားထဲ ဟိုုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ့တိမ္ေတြကေတာ့ အုုပ္စုုဖြဲ႔လိုု႔ လွလွပပ ၾကိဳဆိုုေနၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ တိမ္ေတြကိုုပဲ ကြ်န္မ တိုုးလိုု႔ ခ်စ္သြားမိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့ အမွိဳက္သရိုုက္ကင္းစင္တဲ့ ေရစပ္နဲ႔ သဲျပင္ကိုုေတြ႔မွ ကြ်န္မ နည္းနည္း ျပံဳးႏိုုင္ေတာ့တယ္။ လူေတြကေတာ့ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ မ်ားေနတုုန္းပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္တုုန္း ခဏထိုုင္မယ္ ဆိုုျပီး မ်က္စိကစားလိုုက္ေတာ့ အေအးတိုု႔ အုုန္းရည္တိုု႔ ဘီယာတိုု႔ ေရာင္းတဲ့ ဆိုုင္ကေလးေတြ ေတြ႔တယ္။ သူတိုု႔ဆီမွာ ၀ယ္ရင္ အဲဒီနားမွာ ခင္းထားတဲ့ ခံုုကေလးေတြမွာ ထိုုင္လိုု႔ရမယ္ ဆိုုတာနဲ႔ လိမ္ေမာ္ရည္တဗူး၀ယ္ျပီး ထိုုင္ေနလိုုက္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုု မ်က္စိကစားလိုုက္ေတာ့ ကမ္းေျခမွာ ေရကူးေနတဲ့သူေတြ၊ ေရစိမ္ေနတဲ့သူေတြ၊ သဲေတြနဲ႔ ေဆာ့ေနတဲ့ ကေလးငယ္ကိုုယ္စီနဲ႔ မိသားစုုေတြ၊ စြန္လႊတ္ေနတဲ့လူၾကီးတခ်ိဳ႔နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးျခား ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြကိုု ေတြ႔ရတယ္။

ခံုုေလးမွာ ထိုုင္၊ အေအးေသာက္ရင္း ပင္လယ္ကိုု ေငးေနခ်ိန္မွာ ျပႆနာက စ ပါေတာ့တယ္။ ခံုုကေလးေတြမွာ ထိုုင္လိုုက္တာနဲ႔ ကြ်န္မအနားကိုု ၀ိုုင္းအံုုျပီး ေရာက္လာၾကတာကေတာ့ ေျခေထာက္ေတြ ႏွိပ္ေပးမယ္ ႏွစ္ေဒၚလာပဲ ေပးပါ လိုု႔ ေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ ျပျပီး လာေျပာတဲ့ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္၊ ကြ်န္မ အေနာက္မွာရပ္ေနတဲ့ တေယာက္ကေတာ့ သိပ္မၾကီးေသးဘူး၊ ဇက္ကိုု ႏွိပ္ေပးမယ္ တေဒၚလာပဲ ေပးပါ တဲ့။ ေဘးမွာက်ျပန္ေတာ့ ဘာလီရိုုးရာ အ၀တ္အထည္ေတြ၊ လံုခ်ည္လို Wrap Around ေတြေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ႏွစ္ေယာက္ နဲ႔ လက္မွာပတ္ရတဲ့ ၾကိဳးေရာင္စံုေလးေတြ ေရာင္းတဲ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္။ ဒီၾကားထဲ ေလးနဲ႔ ျမား ေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသားၾကီးတေယာက္ေတာင္ အဆစ္ပါလိုုက္ေသး။ တေယာက္ခ်င္းစီကိုု ဆယ္ခြန္းေလာက္ ႏိုုး ႏိုုး လိုု႔ ျငင္းလိုုက္ျပီး မ်က္စိမ်က္ႏွာ မေကာင္းလွစြာနဲ႔ သူတိုု႔အားလံုုး တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ထြက္သြားၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကိုု အားကုုန္သြားပါတယ္။ ေဘးဘီဝဲယာကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ကြ်န္မလိုု ခံုုေလးေတြမွာထိုုင္ေနတဲ့ လူေတြအားလံုုးဟာ ေျခေထာက္အႏွိပ္ခံတဲ့သူနဲ႔ ဇက္ေတြ ပုုခံုုးေတြ အႏွိပ္ခံေနတဲ့သူေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဘဝကိုု ဒီလိုုနည္းနဲ႔ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳေနၾကတဲ့ အႏွိပ္သည္ေတြကိုု စိတ္ထဲ သနား ဂရုုဏာျဖစ္သလိုု လိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့သူတိုု႔ကိုုၾကည့္ရတာ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ပံုု၊ သူတိုု႔ရဲ႕ အေနအထားကိုု စိတ္တိုုင္းမက်ျဖစ္ေနတဲ့ပံုု၊ စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ပံုု နည္းနည္းမွ မေပါက္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလွတာ သတိထားမိတယ္။ သူတိုု႔ရဲ႕ ႏွစ္သိမ့္ ေရာင့္ရဲႏိုုင္မွဳဟာ သူတိုု႔စိတ္ေတြကိုု ေအးခ်မ္းေစဟန္တူရဲ႕။  အတုုယူမယ္ဆိုု ယူခ်င္စရာပါ။

ဒီလိုုနဲ႔ ကမ္းေျခမွာ တနာရီေလာက္ ေလတိုုက္ခံျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ လူေတြၾကားထဲ ကင္မရာ မခ်ိန္ရဲတာေၾကာင့္ ဓါတ္ပံုုေကာင္းေကာင္း မရိုက္ခဲ့ရပါဘူး။ အဲ… ဒါေပမဲ့ မွတ္မွတ္ရရ ဒါေလး တပံုုေတာ့ ရခဲ့တယ္။ 
(ပံုုထဲမွာပါတဲ့သူက ကြ်န္မ ခုုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ေလးနဲ႔ ျမားေတြ လိုုက္ေရာင္းေနတဲ့သူေပါ့)

ေျမပံုုထဲမွာပါတဲ့ အညႊန္းအရ ကုူတာ ကမ္းေျခနဲ႔ မနီးမေဝးမွာရွိတဲ့ Beach Walk ဆိုုတဲ့ စတိုုးဆိုုင္ၾကီးရွိရာကိုု ညစာစားဖိုု႔ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ ဆိုုင္ကယ္ေတြ ကားေတြ လမ္းသြား လမ္းလာေတြနဲ႔ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုုး စည္ကားေနလိုုက္တာ။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းကေန တေနရာရာမွာမ်ား ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ ေတြ႔ေလအံုုးမလားလိုု႔ မ်က္စိကစားရင္း လိုုက္ရွာေနမိေသးတယ္။ ႏွင္းဆီေတြေတာ့ မေတြ႔ဘူး ဒါေပမဲ့ Starbucks ေကာ္ဖီဆိုုင္ေတြကိုေတာ့ တဆိုုင္ျပီး တဆိုုင္ ေတြ႔ရတယ္။ StarBucks တဆိုင္ေတြ႔တိုင္း ႏွင္းဆီနီတပြင့္ေတြ႔သလို ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ အလြမ္းဆိုတဲ့ စကားလံုးကလည္း မဆီမဆိုင္ ကြ်န္မအနားမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲနဲ႔။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ် ေကာ္ဖီဆိုုင္တိုုင္းမွာ လူေတြကေတာ့ အျပည့္ပဲ။ ထမင္းမစားရေသးခင္ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္ကိုု ျမိဳသိပ္ရင္း လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။
(ကူတာ ကမ္းေျခက ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြတန္းစီေနတဲ့ လမ္းမတေနရာ)

လမ္းတေလ်ာက္မွာ ကြ်န္မကိုု ဒုုကၡေပးတာကေတာ့ အမ်ားသူငါ ေသာက္သံုုးေနၾကတဲ့ စီးကရက္ မီးခိုုးေငြ႔ေတြပါ။ စီးကရက္ကိုု ၾကိဳက္တတ္ရင္ စီးကရက္မီးခိုုး မ်က္စိထဲ ၀င္တာေလာက္ေတာ့ ခံႏိုုင္ရည္ရွိပါတယ္… ဆိုုေပမဲ့ ကြ်န္မမွ စီးကရက္ မၾကိဳက္တတ္တာ၊ မီးခိုုးနံ႔ေတြလည္း ဘယ္ ခံႏိုုင္ပါ့မလဲ။ လမ္းကိုု သြက္သြက္ေလ်ာက္လာရင္း ေနာက္ဆံုုးမွာ Beach Walk ကိုု ေရာက္ခဲ့တယ္။ Zara / Mango / Pull & Bear / Tony Roma စတဲ့ ဆိုုင္ေတြ ေတြ႔ေတာ့ ျပံဳးမိတယ္။ အင္း.. သူတိုု႔လည္း ဒီမွာ ေရာက္ေနၾကပါလား လိုု႔။ မိန္းမပီပီ ေစ်းႏွဳန္းေတြ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ Zara ကိုု ၀င္ၾကည့္မိတယ္။ ေခါင္းထဲက ဂဏန္းေပါင္းစက္ေတြ အလုုပ္လုုပ္လိုု႔ အျပီးမွာ စကာၤပူနဲ႔ ေစ်း အတူတူပဲ ဆိုုတာ သိလိုုက္ေတာ့ ေက်နပ္သြားတယ္။ ေစ်းသက္သာတယ္ဆိုု ဝယ္ေနမိအံုုးမွာေလ။

အဲဒီ ဆိုင္ေတြၾကည့္ျပီးေတာ့ ဘာလီကြ်န္းရဲ႕ အမွတ္တရပစၥည္းေတြခ်ည္းပဲ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တဆိုင္ကို ေတြ႔လို႔ ၀င္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ၾကိမ္၊ ၀ါး၊ သစ္သား၊ အုန္းသား၊ အုန္းလက္ အစရွိတာေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ၊ ဆြဲၾကိဳး ပုတီး၊ လက္ေကာက္ေတြ၊ ဘာလီ ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ စာတမ္းပါ ဦးထုပ္ တီရွပ္ ယပ္ေတာင္ နဲ႔ ပု၀ါေတြ၊ ျပီးေတာ့ ဘာလီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ အေရာင္အေသြး၊ အဆင္ဒီဇိုင္း စံုလင္စြာနဲ႔ လွပျပီး အရည္အေသြးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေစ်းအမ်ိဳးမ်ိဳး မတူ ကြဲျပားတဲ့ ပါတိတ္လံုခ်ည္ေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ေစ်းသိပ္မၾကီးတဲ့ ပါတိတ္လံုခ်ည္ နည္းနည္းနဲ႔ ပိုးပု၀ါေလး ႏွစ္ထည္ကို အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ၀ယ္လာျဖစ္ပါတယ္။
(ေစ်းသိပ္မၾကီးတဲ့ ခ်စ္စရာ ခ်ည္သား ပါတိတ္ေလးေတြ)
(လက္မွဳပစၥည္းမ်ိဳးစံု၊ အမွတ္တရပစၥည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ခ်စ္စရာ အခင္းအက်င္း)

ပါတိတ္ဆိုင္က ထြက္ေတာ့ ညေနစာ စားခ်ိန္ေရာက္ေနျပီ။ အဲဒီ Beach Walk မွာ ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ ဟို ဒီ လိုုက္ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မတို႔ဆီက Food Republic လိုု ဆင္ဆင္တူတဲ့ စားေသာက္ဆိုုင္တန္းၾကီးကိုု သြားေတြ႔တယ္။ ယိုုးဒယား၊ ဗီယက္နမ္၊ အိႏၵိယ၊ ဂ်ပန္ စတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အစားအစာေတြနဲ႔အတူ မရိုးနိုင္တဲ့ စကၤာပူစာ ၾကက္ဆီထမင္းနဲ႔ ခ်ာေကြ႔တေယာင္ဆိုင္ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ပါေသးတယ္။
(Beach Walk က စားေသာက္ဆိုင္တန္းေလးရဲ႕ အျပင္အဆင္ကို အေ၀းကေန လွမ္းျပင္ရတဲ့ပံုေလးပါ)

အဲဒီမွာ ကြ်န္မ ဗီယက္နမ္စာ Chicken Pho စားခဲ့တယ္။ အရသာ ေကာင္းျပီး စားလိုု႔ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းကလည္း စကာၤပူေစ်းထက္ နည္းနည္း သက္သာပါတယ္။ စားျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္တာ ဆိုုင္မွာ ထိုုင္ေသာက္ဖိုု႔ကေတာ့ စီးကရက္ မီးခိုုးေတြနဲ႔ မျဖစ္ႏိုုင္တာမိုု႔ Espresso Double Shot တခြက္ ဝယ္ျပီး ဟိုတယ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အေတြးထဲမွာေတာ့ ႏွင္းဆီနီေတြနဲ႔ ေကာ္ဖီခါးခါးနဲ႔ ေရာလို႔... ရီေ၀ေ၀။

အျပန္လမ္းတေလ်ာက္မွာ ငါးႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္တသိုက္ လက္မွာ အလွပတ္ရတဲ့ ၾကိဳးေရာင္စံုေလးေတြကိုကိုင္ရင္း လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို သူ႔ထက္ငါ လုျပီး ေရာင္းေနၾကတယ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာေလးေတြက အျပစ္ကင္းကင္းနဲ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေလးေတြ၊ တကယ္ပဲ ဒါေလးေတြ ေရာင္းျပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေနၾကရတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ခုန္ရင္း ေပါက္ရင္း ေဆာ့ကစားရင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေရာင္းေနၾကတာလား ဆိုတာကိုေတာ့ ခြဲျခားရ ခက္လွတယ္။

ေမွာင္ရီရီလမ္းမေပၚမွာ ကားအသြားအလာ ရွင္းစျပဳေပမဲ့ လမ္းတေလ်ာက္က ဆိုင္ေတြမွာေတာ့ လူေတြ ပိုစည္ကားလာတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ Hard Rock Café ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲက သီခ်င္းသံေတြက အျပင္ကို လွ်ံထြက္လို႔ရယ္။ အဲဒါေတြအျပင္ လမ္းေထာင့္တေနရာက ဟိုတယ္ၾကီးတခုရဲ႕ ျခံစည္းရိုး အုတ္တံတိုင္းမွာ အေမွာင္ရိပ္က်ေနတာကို အမွီျပဳရင္း ေတာင္းရမ္းေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ေလး စုေလာက္ ေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္။ ႏိုင္ငံတိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ ဒီလိုလူတန္းစားကြာဟခ်က္ေတြ ရွိေနတာပါပဲလားလို႔ အေတြး၀င္မိတယ္။

ဟိုတယ္အ၀င္မွာ ေတြ႔တဲ့ ႏွင္းဆီနီေတြကို ေကာင္းေသာညပါလို႔ ႏွဳတ္ဆက္၊ ႏွင္းဆီေတြကို သတိတရ ပို႔ေပးတဲ့သူကိုလည္း တခါတည္း လွမ္းႏွဳတ္ဆက္ရင္း အခန္းကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဒီညအဖို႔ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ေကာ္ဖီေသာက္၊ ေအးေအးေဆးေဆး နားေနရင္း မနက္ျဖန္အတြက္ ကင္မရာ၊ ဖုန္းေတြ ဘက္ထရီ ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္၊ မနက္ျဖန္ယူသြားစရာ စာအုပ္၊ ေဘာပင္၊ ပု၀ါ၊ ဦးထုပ္ အစရွိတဲ့ လိုမယ္ထင္တာေလးေတြ စီစစ္ျပီး ေစာေစာပဲ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့တယ္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ မီးေတာင္ေတြရွိတဲ့ေနရာကို သြားဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ အတူတူ မီးေတာင္ရွိရာဆီကိုု အလည္လိုက္ခဲ့ၾကပါအံုးေနာ္။

သက္ေ၀
(၁ ဇူလိုင္ ၂၀၁၅)

Wednesday, June 24, 2015

မ န က္ က ဘ ယ္ သူ အ ဝ တ္ ေ လွ် ာ္ သြ ာ း သ လဲ

အိပ္ခ်င္မေျပေသးပဲ ႏိုုးထလာရတဲ့ မနက္ခင္းပဲ။ ႏိုုးႏိုုးခ်င္း မ်က္စိမဖြင့္ႏိုုင္ေသးခင္ နားထဲမွာ အသံတခုု ၾကားရတယ္။ ေျပာရရင္ နားထဲမွာ အသံေတြ ၾကားေနတတ္တာ ၾကာျပီ။ ျပန္တြက္ၾကည့္ရင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီေနျပီ ဆိုုပါေတာ့။ ခက္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕… နား (သိုု႔မဟုုတ္) နားရြက္ရဲ႕အလုုပ္က အသံေတြကိုု နားေထာင္ဖိုု႔ ၾကားရဖိုု႔ မဟုုတ္လား၊ ဒီေတာ့ နားကေနတဆင့္ အသံၾကားရတာ ဘာမ်ား ထူးဆန္းသလဲလိုု႔ ေမးစရာရွိတယ္။ ဒီလိုုပါ… ၾကားေလ့ရွိတဲ့ အသံေတြထဲမွာ စက္ကရိယာေတြ ပစၥည္းေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေတြ၊ တယ္လီဖုုန္း ေရဒီယိုု၊ ကက္ဆက္ အစရွိတာေတြက ထြက္ေလ့ထြက္ထရွိတဲ့ အသံမ်ိဳးေတြသာမက မိုုးထစ္ခ်ဳန္းသံ၊ ေလတိုးသံ၊ လွိဳင္းပုုတ္သံ၊ ျပီးေတာ့ ေလခြ်န္သံ၊ ေခါင္းေလာင္းသံ၊ ဖန္ပုုလင္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ရိုုက္ခတ္သံ၊ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံ ခပ္ဆန္းဆန္းေတြ၊ အရာ၀တၳဳအခ်င္းခ်င္း တခုုနဲ႔တခုု ထိခိုုက္ ပြတ္တိုက္သံ၊ တစံုတခုကို ဆြဲယူ တြန္းေရႊ႕လိုက္တဲ့အသံ၊ လမ္းေလွ်ာက္ဖိနပ္အမ်ိဳးစံုုက အသံ၊ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္နာမည္ကို တိုးတိုးတမ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တမ်ိဳး၊ ေဝးေဝးက တမ်ိဳး နီးနီးက တမ်ိဳး ေခၚေနတတ္တဲ့ အသံေတြပါ ပါတယ္။ 

အဲဒီလိုအသံေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႔အသံေတြက ကိုုယ္နဲ႔အကြ်မ္းတဝင္ ရင္းႏွီးျပီးသား ျဖစ္ေပမဲ့ တခ်ိဳ႔အသံေတြကေတာ့ တကယ့္ကိုု အဆန္းတၾကယ္နဲ႔ အစိမ္းသက္သက္ရယ္။ တခ်ိဳ႔အသံေတြက စူးစူးရွရွနဲ႔ ပီသၾကည္ျမ၊ တခ်ိဳ႔အသံေတြကေတာ့ မသဲမကြဲ ပလံုုးပေထြးနဲ႔။ အဲဒီ အသံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဘယ္ေနရာကေန ဘယ္လိုု ေရာက္လာၾကတယ္ဆိုုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘူး။ စဥ္းစားလိုု႔လည္း မရဘူး။ တခါတခါမွာ ဟိုုးအေဝးၾကီးက လြင့္လာတဲ့အသံေတြ ျဖစ္ေနတတ္သလိုု တခါတခါမွာက်ေတာ့ အနားနား လာကပ္ျပီး ေခၚေန ေျပာေနသလိုုလိုု၊ တခ်ိဳ႔အခ်ိန္ေတြမွာဆိုု နားထဲမွာ တခုုခုု၊ ဒါမွမဟုုတ္ တေယာက္ေယာက္က လာဝင္ထိုုင္ျပီး တတြတ္တြတ္နဲ႔ ေျပာေနတာမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုုတ္ တီးတိုုးေျပာေနသလိုုမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုုတ္ ေလသံသဲ့သဲ့နဲ႔ ေျပာေနသလိုုမ်ိဳးကိုု ၾကားရတာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကားလိုုက္ရသမွ် အသံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အဆန္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကိုု္ယ္တိုုင္ကပဲ ညံ့တာလား၊ အသံေတြကပဲ အမ်ိဳးအမည္ စံုုလင္ျပီး ထူးျခားၾကတာလားဆိုုတာကေတာ့ အေျဖထုုတ္မရတဲ့ ပုုစာၦတပုုဒ္ပါ။ ေတြးလက္စ အေတြးကိုု ျမန္ျမန္ျဖတ္ျပီး ေလာေလာဆယ္ ၾကားေနရတဲ့ အသံကိုု စူးစမ္းဖိုု႔ ၾကိဳးစားတယ္။

အခုုၾကားေနရတဲ့ အသံကေတာ့ စည္းခ်က္ညီညီ ျပီးေတာ့ အရွိန္မွန္မွန္ ခုုတ္ေမာင္းေနတဲ့ ျမိဳ႔ပတ္ရထား အေဟာင္းတစီးဆီက ထြက္လာတဲ့အသံမ်ိဳးပဲ။ အသံက ခပ္လံုုးလံုုးနဲ႔ ေလးထိုင္းထိုင္းဟန္ ေပါက္ေနတာကိုက တမ်ိဳးထူးျခားတယ္။ အဲဒီအသံ ဘယ္ကလာတာပါလိမ့္... အသံလာရာကိုု ဟိုုဟုုိဒီဒီ လိုုက္ရွာၾကည့္ေတာ့ ျမင္ကြင္းထဲကိုု အျဖဴေရာင္ ေလးေထာင့္စပ္စပ္အရာတခုု ဝင္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီအရာဟာ တုုန္ခါႏွဳန္းတခုုခုုနဲ႔ တုုန္ခါေနတယ္။ စိတ္ကပဲ ထင္လိုု႔လား သူကိုုယ္တိုုင္ တကယ္ပဲ တုုန္ယင္ လွဳပ္ရွားေနတာလား မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က စတိုးဆိုင္ၾကီးတခုကေန ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူလာခဲ့တဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္တလံုုးျဖစ္တယ္ ဆိုတာပဲ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္က ထြက္ေနတဲ့အသံဟာ အစဥ္အျမဲၾကားေနက် ရင္းႏွီးေနတဲ့ အသံတခုုသာ ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုုတ္ဘူးလား။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီအသံကိုု ရုုတ္တရက္ မက်က္မိတာပါလိမ့္။ တဆက္တည္းမွာ ေတြးမိတာ… ဒါဆိုု ဒီမနက္ ဘယ္သူ အဝတ္ေလွ်ာ္သြားတာလဲ။ ပံုုမွန္ဆိုု ဒီအခ်ိန္ဟာ အဝတ္ေလွ်ာ္ေလ့ရွိတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမဟုုတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ အိမ္သားေတြထဲမွာ ဒီအခ်ိန္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေလ့ရွိတဲ့သူ တေယာက္မွ မရွိဘူး။ အားလံုုးလည္း အလုုပ္သြားၾကျပီ။ ဒီေတာ့ တေယာက္ေယာက္က စက္ကိုု အလုုပ္ခိုုင္းခဲ့တယ္ ဆိုုတာ ေသခ်ာျပီ၊ အခု စက္က သူ႔အလုုပ္ သူ လုုပ္ေနျပီ။

ျမင္ေနရတဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ဟာ အေရွ႔ဖက္ကေန တံခါးဖြင့္ျပီး အဝတ္ထည့္ရတဲ့စက္မ်ိဳး။ စတီးေရာင္ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ ေဘာင္ထူထူကြပ္ထားတဲ့ တံခါးပံုုစံက ေလးေထာင့္မဟုုတ္ပဲ အဝိုုင္းျဖစ္ေနတာ၊ ျပီးေတာ့ ပလတ္စတစ္သား ျဖဴျဖဴၾကည္ၾကည္နဲ႔ လုုပ္ထားပံုုရတဲ့ အဲဒီတံခါးကေနတဆင့္ အတြင္းထဲကိုု ထြင္းေဖါက္ျပီး ျမင္ေနရတာ ဒီစက္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္တခုုလိုု႔ ဆိုုရမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုုနက ဆူညံသံဟာ အဲဒီအဝတ္ေလွ်ာ္စက္က လာတယ္ဆိုုတာ ဟုုတ္ မဟုုတ္၊ စက္ကိုု တေယာက္ေယာက္က လည္ပတ္ေစခဲ့တာ ဟုုတ္ မဟုုတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိရဖိုု႔လိုုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အနားကိုု သြားၾကည့္ဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ အသံေတြ ပိုုညံလာတယ္။ ဟုုတ္တာေပါ့ ခုုနက ၾကားရတဲ့ ရထားသံလိုုလိုု အသံဟာ အဲဒီအဝတ္ေလွ်ာ္စက္ဆီက ထြက္ေနတဲ့ အသံပဲ။ ခိုုင္လံုုတဲ့ အေျဖတခုု ရလိုုက္တာမိုု႔ နည္းနည္း စိတ္သက္သာသြားတယ္။ 

ဒါနဲ႔ စက္ကိုု မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ျပီး ထိုုင္ခ်လိုုက္တယ္။ တံခါးဝိုုင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ တတန္းထဲ ျဖစ္သြားတယ္။ တံခါးကေနတဆင့္ အထဲကိုု ျမင္ေနရတယ္။ အထဲမွာ အေရာင္အေသြးစံုုလင္တဲ့ အဝတ္စေတြ တရစ္ျပီးတရစ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လည္ပတ္ေနၾကတာဟာ ေရာင္စံုုပန္းပြင့္ဝိုုင္းဝိုုင္းၾကီး တပြင့္လိုုပဲ။ သူတိုု႔နဲ႔ အတူတူ ကိုုယ္ပါ ေရာေႏွာေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္။ ၾကားေနရတဲ့ အသံကိုုလည္း အနည္းငယ္ ႏွစ္လိုုစ ျပဳလာတယ္။ ၾကည့္ပါအံုုး… ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုုက္တာ၊ မ်က္စိေရွ႔မွာ ပန္းပြင့္ေတြ၊ ေရာင္စံုုပန္းပြင့္ေတြ၊ အေရာင္တမ်ိဳးျပီး တမ်ိဳး၊ အဆင္တမ်ိဳးျပီး တမ်ိဳး ေရာေႏွာေျပာင္းလဲေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြ။ ၾကည့္ေနရင္းမွာ ပန္းေရာင္ ပြင့္ခ်ပ္ေတြ၊ မၾကာခင္မွာ အျဖဴေရာင္ကိုု နက္ျပာက အနားကြပ္ထားတဲ့ ပြင့္ခ်ပ္ေတြ၊ ေနာက္တခါ ရိုုးတံ စိမ္းစိမ္းနဲ႔ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီေတြ၊ အဝါေရာင္ က်ဴးလစ္ပန္းေတြ… ေရာင္စံုုပန္းခင္းၾကီးထဲမွာ ပန္းေရာင္စံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔။ ကိုုယ္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႔အတူ လက္ခုုပ္ လက္ဝါးတီးျပီး အသံထြက္ေအာင္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလိုုက္မိတယ္။ အနားမွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနဘူး၊ ကိုုယ့္ကိုု ဘယ္သူမွ ၾကည့္မေနဘူး ဆိုုတာ သိေနေပမဲ့ မလံုုမလဲ ေဘးကိုု ငဲ့ၾကည့္လိုုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ရယ္သံကို ကိုယ္တိုင္သေဘာက်ျပီး အားရဝမ္းသာ ဆက္ရယ္ေနလိုုက္တယ္။

ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းမွာ စက္ရဲ႕လည္ပတ္ေနတဲ့ႏွဳန္းက တျဖည္းျဖည္း ပိုုျမန္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ စတီးလ္ေရာင္ေဘာင္ကြပ္ထားတဲ့ တံခါးအဝိုုင္းကပါ အထဲက အဝတ္ေတြနဲ႔ အတူတူ တခ်က္ျပီး တခ်က္ လိုုက္လည္လာတယ္။ အဲဒီတံခါးခ်ပ္ လည္ေနလိုုက္တဲ့အသံဟာ ေလခြ်န္သံလိုလို တရႊီရႊီနဲ႔၊ ခုနက ၾကားေနရတဲ့ ရထားသံလိုု အသံမ်ိဳးထဲမွာ အဲဒီအသံဆန္းတခုပါ ပူးတြဲပါလာတာ။ မဟုုတ္ေသးပါဘူး… ဒီတံခါးက ဒီလိုလည္စရာ ဘာအေၾကာင္းရွိလိုု႔လဲ။ တံခါးဆိုုတာမ်ိဳးဟာ ဟန္နဲ႔ ပန္နဲ႔ တည္တည္တံ့တံ့ အိေျႏၵသိကၡာနဲ႔ေနရတဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးလား။ တပ္ဆင္အသံုးျပဳထားတဲ့ ေနရာေဒသနဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို လိုက္လို႔ အမ်ိဳးအမည္၊ အရြယ္အစား၊ ပံုပန္းသ႑ာန္ မတူညီၾကေသာ္လည္း တံခါးတခုခ်င္းစီမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူတဲ့၊ ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွာ မရွိႏိုင္တဲ့ တင္းက်ပ္လံုျခံဳမွဳ၊ စည္းစနစ္က်မွဳနဲ႔ ေသသပ္ ခန္႔ညားတဲ့ အရွိန္အ၀ါမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္ၾကတာခ်ည္း မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာလိုု႔မ်ား သူမ်ားလည္တိုုင္း လြယ္လင့္တကူ လိုက္လည္ေနရတာပါလိမ့္။ အေတြးေတြနဲ႔အတူ မ်က္လံုုးကိုပြတ္ျပီး ေနာက္တၾကိမ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဟုတ္တယ္ ကိုုယ္ ျမင္တာ မမွားဘူး… အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ရဲ႕ တံခါးအဝိုုင္းက တကယ္လည္ေနတာပဲ၊ လည္တာမွ တရစ္ျပီး တရစ္ တပတ္ျပီး တပတ္ကိုု မႊတ္ေနေအာင္ကို လည္တာ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လည္ေနတဲ့ အရွိန္ကလည္း ျမန္သည္ထက္ ျမန္လာတယ္။ စက္ရဲ႕ ကိုုယ္ထည္ကလည္း တလစပ္ တုုန္ခါလာတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတြးေနတာက အခုုလိုု တုုန္ယင္ေနတဲ့စက္ကိုု အသာ ဖက္ထားလိုုက္ရင္ ျငိမ္သြားမလား၊ တုုန္ခါေနတာ သက္သာသြားမလားလိုု႔ပဲ။ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္တိုင္ ျပန္သေဘာက်မဆံုးျဖစ္ျပီး ေနာက္ထပ္တၾကိမ္ အားပါးတရ ရယ္ေမာမိျပန္တာ။

* * * * * * *

အဆက္မျပတ္ လည္ပတ္ေနတဲ့ စက္ရဲ႕ အသံ၊ ျပီးေတာ့ တံခါးခ်ပ္ လည္ေနတဲ့အသံနဲ႔ စက္ရဲ႕ တုုန္ယင္လွဳပ္ရွားမွဳေတြ ေပါင္းစပ္လိုုက္တဲ့အခါမွာ ဘယ္တုုန္းကမွ မၾကားဖူးတဲ့ အသံဆန္းဆန္းတမ်ိဳး ေပၚထြက္လာတာတယ္။ ျမင္ေနရတဲ့ အဝိုုင္းထဲမွာေတာ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေတြ တပြင့္ျပီး တပြင့္ မရပ္မနား ပြင့္ေနဆဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေခၚသံတခု ၾကားရတယ္။ သိပ္မသံကြဲတာမို႔ နားစိုုက္ေထာင္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္တခါ ထပ္ေခၚျပန္တယ္။ ဒါ ကိုုယ့္နာမည္ကိုု ေခၚေနတာပဲ။ ေခၚေနတာမွ ပီပီသသၾကီးကိုု ေခၚေနတာ။ အသံလာရာကလည္း အဲဒီ တံခါးခ်ပ္ဆီကပဲ။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာ ေခၚေနတဲ့ အသံက ပိုက်ယ္လာတယ္၊ ျပီးေတာ့ ပိုျပီး ၾကည္လင္ျပတ္သားလာတယ္။ တေယာက္ေယာက္က တံခါးအျပင္ကို ေခါင္းထြက္ျပီး လာေခၚေနသလိုကို ပီပီသသၾကီး ၾကားလာရတာ။ အသံကို နားစိုက္ေနရင္း တံခါးရဲ႕ အတြင္းဖက္ထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုုနက ျမင္ေနရတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြထဲမွာ ရုုတ္တရက္ ႏွင္းလိုု ျဖဴျဖဴအရာေတြ ဖုုံးလႊမ္းသြားလိုုက္တာ ျမင္ေနရသမွ် ျမင္ကြင္းဟာ ေဖြးဆြတ္ေနတဲ့ ႏွင္းျပင္ၾကီး ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ ေရာင္စံုုပန္းပြင့္ေတြလည္း ႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုုးသြားေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေခၚေနတဲ့အသံဟာ ဆက္တိုက္ျဖစ္လာရံုုတင္မက ရုုတ္တရက္ ၀ုန္း ဆို တံခါးပြင့္လာတယ္။ ပြင့္လာတဲ့ တံခါးကေန ႏွင္းစက္ေတြဟာ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ သြန္ခ်လိုက္သလို ေဖြးကနဲ ထြက္က်လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ထပ္ခါတလဲ ၾကားေနရတဲ့ ေခၚသံက တကယ့္ကို နီးနီးကပ္ကပ္ကေန ေခၚလိုက္သလိုပဲ။ ဒါနဲ႔ ဘာမွ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ခ်စ္စရာ ေရာင္စံုုပန္းပြင့္ေတြြရွိတဲ့ေနရာ၊ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းပြင့္ေတြ ရွိတဲ့ေနရာထဲကိုု ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး တိုုးဝင္သြားလိုက္ေတာ့တယ္။ 

ေဖြးဆြတ္ေအာင္ က်ေနတဲ့ ႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ ပန္းေရာင္စံုုေတြဟာ ခ်မ္းခိုက္ျပီး တုုန္ယင္ေေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ပြင့္အာေနတဲ့ နီညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ ပန္းပြင့္ေလးက မင္းေရာ မခ်မ္းဘူးလား လိုု႔ ကိုုယ့္ကိုု ခပ္တိုုးတိုုး ေမးလာတယ္။ ႏွင္းပြင့္ေတြ ေတြ႔လိုု႔ ေပ်ာ္ေနတာ ခ်မ္းဖိုု႔ေတာင္ ေမ့ေနတယ္လိုု႔ ျပန္ေျပာလိုုက္ေတာ့ သူက အက္ရွရွအသံနဲ႔ ရယ္တယ္။ ႏွင္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနလိုုက္တာ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ကုုန္သြားတယ္ဆိုုတာ ကိုုယ္ တကယ္ မသိပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ႏွင္းေတြၾကားထဲမွာ ေဆာ့ရင္း ေမာျပီး အိပ္ခ်င္လာတယ္။ အိပ္ရာကႏိုးရင္ ျပန္ေဆာ့ၾကမယ္ ႏွင္းကေလးေတြေရ လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး တခဏ အိပ္ေမာက်သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဖြးဆြတ္ဆြတ္ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ႏွင္းေတြ ဘယ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္လို႔ အကဲခတ္ စူးစမ္းေနတုန္းမွာ ခုုနက ခ်မ္းေအးတုန္ယင္ေနၾကတဲ့ ပန္းေရာင္စံုုေတြက ေခါင္းတေမာ့ေမာ့နဲ႔ မဂၤလာပါ လို႔ တညီတညာထဲ ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ ႏွင္းေတြကို ႏွေျမာတသစြာ လိုက္ရွာေနခ်ိန္မို႔ သူ႔ရဲ႕ႏွဳတ္ဆက္စကားကို ခြန္းတုံ႔မျပန္ျဖစ္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ အဝါေရာင္ က်ဴးလစ္ပန္းအငံုကေလးက လာေျပာတယ္။ ႏွင္းေတြ ကုုန္သြားျပီ အိမ္တြင္းပုုန္းေနစရာ မလုုိေတာ့ဘူး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေန၊ ေပ်ာ္သလိုုသာ ေနေနာ္ တဲ့။ ေယာင္နနနဲ႔ ကိုုယ္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ပန္းရင့္ေရာင္ တိုက္ဂါးလီလီ ပန္းပြင့္ၾကီးကေတာ့ သူ႔အသံၾသၾသၾကီးနဲ႔ လွမ္းေျပာတယ္… မၾကာခင္ မိုးေတြရြာေတာ့မွာ ေသခ်ာသတဲ့။ မိုးလံုတဲ့ ေနစရာေနရာ တခု အျမန္ ရွာထားေပေတာ့ တဲ့။ 

သူ႔စကား မဆံုးခင္မွာပဲ ေလနည္းနည္းတိုက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ေလနဲ႔အတူ မိုးစက္မိုးေပါက္ ေသးေသးေလးေတြ တေပါက္ႏွစ္ေပါက္ က်လာတာ သိလိုက္တယ္။ ခုုနက တိုုက္ဂါးလီလီပြင့္ၾကီးကေတာ့ ငါ မေျပာလား ဆိုုတဲ့ ပံုုစံမ်ိဳးနဲ႔ မိန္႔မိန္႔ၾကီး ျပံဳးလိုု႔။ မိုးစက္ေတြကို အံ့ၾသတၾကီး ေငးၾကည့္ေနတုန္းမွာ အညိဳေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မွိဳပြင့္ၾကီးက ကေလးမ… လာ လာ ဒီမွာ မိုးလာခိုလွည့္… လို႔ လွမ္းေခၚတယ္။ ၾကီးမား က်ယ္ျပန္႔တဲ့ မွိဳပြင့္ၾကီးေအာက္ကို အေျပးကေလးသြားျပီး မိုးခိုေနရင္းက မိုးေရေတြ စိုစုိရႊဲေနတဲ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေတြကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ မိုးရြာေနေပမဲ့ သူတို႔အားလံုး ေပ်ာ္ေနၾကတာပဲ။ တေ၀ါေ၀ါ ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုးသံေတြေအာက္မွာ သီခ်င္းေတြ ဆိုရင္း တေပ်ာ္တပါး ယိမ္းထိုး ကခုန္ေနၾကတာ။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရင္း ကိုယ္ပါ အလိုလို ျမဴးတူး ေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ မွိဳပြင့္ၾကီး ေအာက္က ထြက္၊ မိုးေရစက္ေတြၾကားထဲကို တိုး၀င္သြားျပီး ေရာင္စံုပန္းကေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ေရာေႏွာ ကခုန္ေနမိတယ္။ မိုးသံေတြနဲ႔အတူ နားထဲမွာ ေပ်ာ္စရာ သီခ်င္းသံေတြ ျပည့္ႏွက္လို႔။ အရင္က ၾကားေနက် အမည္မေဖၚႏိုင္တဲ့ အသံဆန္းဆန္းေတြ မၾကားရေတာ့ပဲ ပန္းကေလးေတြရဲ႕ စကားသံေတြ၊ ရယ္ေမာသံေတြ၊ မိုးစက္ေတြရဲ႕ ေတးသံေတြ၊ ေပ်ာ္စရာ သီခ်င္းသံေတြပဲ နားထဲမွာ ျပည့္လွ်ံေနေတာ့တယ္။ ေနထိုင္ရွင္သန္လာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀တေလွ်ာက္မွာ တခါမွ ဒီေလာက္ မေပ်ာ္ဖူးဘူးလို႔ ကိုယ္ဟာ့ကိုယ္ သိေနတယ္။ 

မိုးက ျဗဳန္းဆို ရုတ္တရက္ တိတ္သြားတယ္။ တေပ်ာ္တပါး ကခုန္ေနၾကတဲ့ ပန္းကေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္စဖြယ္ အကပေဒသာလည္း တိ ကနဲ ရပ္သြားတယ္။ သီခ်င္းသံေတြအားလံုးလည္း တိတ္ဆိတ္၊ တိတ္ဆိတ္တာမွ အသံေတြ အကုန္လံုး ဘာဆိုဘာမွ မၾကားရေတာ့တာ၊ ေျပာရရင္ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုး အပ္က်သံေတာင္ မၾကားရေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ အဲဒီလိုု အသံေတြတိတ္သြားျပီး စကၠန္႔အနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ အလင္းေရာင္ေတြ အားလံုးလည္း ေပ်ာက္ဆံုးျပီး ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ရေတာ့ေအာင္ ေမွာင္အတိ က်သြားခဲ့တယ္။ ထိတ္လန္႔တုုန္လွဳပ္စျပဳလာတဲ့ စိတ္ကိုု ၾကိဳးစားျပီး တည္ျငိမ္ေအာင္ ေနၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ကေန အသံထြက္ၾကည့္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ေစာေစာက စကားလာေျပာတဲ့ နီညိဳေရာင္ ပန္းပြင့္ေလး၊ ဒါမွမဟုုတ္ အဝါေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းအငံုု၊ ဒါမွမဟုုတ္ အသံၾသရွရွနဲ႔ ပန္းရင့္ေရာင္ တိုုက္ဂါးလီလီပန္းပြင့္ၾကီး၊ ျပီးေတာ့ မိုုးကာေပးတဲ့ မွိဳပြင့္ၾကီး တေယာက္မဟုုတ္ တေယာက္ကိုု ေခၚၾကည့္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အသံေတြက လည္ေခ်ာင္းဝမွာတင္ ေပ်ာက္ဆံုုးသြားတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ အသံထြက္ေအာ္လိုုက္တာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အသံဟာ အျပင္ကိုု ေရာက္မသြားပဲ လမ္းခုုလတ္မွာတင္ ေပ်ာက္ဆံုုးလိုု႔။ နားထဲမွာ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့တာ သိပ္ဆန္းၾကယ္တာပဲ။ 

* * * * * * *

ဘာကိုုမွ မၾကားရ၊ ဘာကိုုမွ မျမင္ရနဲ႔ အခ်ိန္ေတြလည္း ဘယ္ေလာက္ ကုုန္သြားတယ္ မသိဘူး။ အိပ္ခန္းျပတင္းဝမွာ အစာလာစားေနက် အဝါေရာင္ ငွက္လွလွေလးႏွစ္ေကာင္ ပ်ံလာတာကိုု ရုုတ္တရက္ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ခါတိုုင္းဆိုု သူတိုု႔ရဲ႕ စကားသံ က်လိ က်လိကိုု မၾကားခ်င္မွ အဆံုုး၊ အခုုေတာ့ သူတိုု႔လည္း တိတ္ဆိတ္လိုု႔ပါလား။ ျပီးေတာ့ ေဘးဘီဝဲယာကိုု လိုုက္ၾကည့္မိတယ္။ နားထဲမွာ ၾကားေနက် အသံေတြ၊ ၾကားေနမက်တဲ့ အသံေတြ၊ ထူးျခား ဆန္းျပားတဲ့ အသံေတြ ဘာဆိုု ဘာမွ မၾကားရေတာ့ဘူး၊ ျပီးေတာ့ ခုုနက အသံညံေနတဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္၊ သူနဲ႔အတူ လိုုက္လည္ေနတဲ့ တံခါးအဝိုုင္း၊ သီခ်င္းသံ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔အတူ ကခုုန္ေနတဲ့ ေရာင္စံုုပန္းပြင့္ေတြ၊ တေယာက္ေယာက္က ကိုုယ့္နာမည္ကိုု ပီပီသသ ေခၚလိုုက္တဲ့အသံ၊ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းပြင့္ အဆုုပ္အခဲေတြ၊ သည္းသည္းမဲမဲ ရြာခ်လိုုက္တဲ့ မိုုးေရစက္ေတြ၊ မိုုးတိတ္ျပီးခ်ိန္မွာ အေမွာင္အတိ က်သြားတာေတြ…။ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ၾကျပီလဲ။

အိပ္ရာထဲမွာ လွဲေလ်ာင္းေနရာကေန ထျပီး ျပတင္းေပါက္ကိုု တြန္းဖြင့္လိုုက္တယ္။ ဆန္ေစ့ေတြ ထည့္ထားတဲ့ အနက္ေရာင္ ယြန္းခြက္ကေလးထဲက ဆန္ေစ့နည္းနည္းယူျပီး ဝရန္တာ ေဘာင္ေပၚမွာ ခပ္က်ဲက်ဲ ပက္ခ်ေပးလိုုက္တယ္။ စားစရာ ေတြ႔သြားရင္ ငွက္ကေလးေတြဆီက ၾကားေနက် စကားသံေတြ ထြက္လာမွာပဲလိုု႔ ေတြးမိတာ မွားသြားတယ္။ သူတိုု႔ႏွစ္ေကာင္ဟာ စားစရာရွိတာကိုု အသံမထြက္ပဲ စားေနၾကတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုုးကလည္း ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္လိုု႔။ ျပတင္းေပါက္ကေန ခြာျပီး အိမ္အေနာက္ဖက္မွာ ခ်ထားတဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ဆီကိုု တလွမ္းခ်င္း ျပီးေတာ့ မရဲတရဲနဲ႔ သြားၾကည့္တယ္။ သူ႔ေနရာမွာသူ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ရွိေနတဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ကိုု ေတြ႔လိုုက္ရေတာ့ ကိုုယ့္နားကိုု ကိုုယ္ မယံုုသကၤာနဲ႔။ ဒါဆိုု ခုုနက ဆူဆူညံညံနဲ႔ အသံေတြဟာ သူ႔ဆီက မဟုုတ္ဖူးေပါ့။ ရုုတ္တရက္ ေတြသြားတယ္ ျပီးေတာ့ အထိတ္တလန္႔နဲ႔။ 

အၾကားအာရံုုကိုု ခံစားႏိုုင္တဲ့ နားရြက္ဆိုုတဲ့အရာေတြ ရွိမွ ရွိေသးရဲ႕လားဆိုုတာကို စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ လက္ေတြကို ေျမွာက္လိုက္တယ္။ ထိတ္လန္႔စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ တ၀က္တပ်က္နဲ႔ ေလထဲမွာ ရပ္တန္႔သြားတဲ့ လက္ေတြကို နားရြက္နားကို ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး ေရႊ႔ယူလိုက္တယ္။ ဘုရားေရ… နားရြက္ေတြကို စမ္းလို႔ မရပါလား… နားရြက္ေတြကို ရွာလို႔ မေတြ႔ေတာ့ဘူး… တကယ္ပဲ နားရြက္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ေခ်ာင္းေတြက ခံစားမွဳကင္းမဲ့ျပီး ထံုက်ဥ္ေနတာမ်ားလား။ အဲဒီလိုေတြးျပီး လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ မဟုတ္ေသးပါဘူး ဒီလက္ေတြက ပံုမွန္ပါ၊ ခုနက တုန္ခါေနတဲ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ကိုေတာင္ ဒီလက္ေတြနဲ႔ ထိန္းထားခဲ့ေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ မေရမရာ အေတြးေတြနဲ႔ ေတြေ၀ျပီး စကၠန္႔နည္းနည္း ျငိမ္ေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ လက္နဲ႔စမ္းလို႔ မေတြ႔တဲ့ နားရြက္တစံုကို မွန္ထဲကေန တဆင့္ ရွာေဖြလို႔ ရႏိုင္တာပဲဆိုတဲ့ အသိတခ်က္ လင္းကနဲ ၀င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ မွန္သြားၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေျခစံုရပ္ေနတဲ့ေနရာကေန မွန္ထားတဲ့ေနရာဆီ မေရာက္ခင္ စပ္ၾကားမွာ ရထားခဲ့ဖူးတဲ့ ဘုရားစာတခ်ိဳ႔ကို တပိုင္းတစ ရြတ္လိုက္မိေသးသလိုပဲ။ မွန္အနားကို ေရာက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ မၾကည့္ရဲေသးဘူး ကိုယ့္ႏွလံုးခုန္သံကို ကိုယ္တိုင္ျပန္ၾကားေနရတယ္။ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ မွန္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ အၾကည့္ေတြကို နားရြက္ရွိရာေနရာကို ျဖည္းျဖည္းေလး၊ ျပီးေတာ့ မရဲတရဲနဲ႔ ေရႊ႕လိုက္တယ္။ 

အိုး… မွန္ထဲမွာ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ကိုယ့္ပံုရိပ္ကို ေသခ်ာေအာင္ အခါခါ အထပ္ထပ္ျပန္ၾကည့္ရင္း အင္မတန္ ၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္… ကိုယ္လိုက္ရွာေနတဲ့ နားရြက္ေတြဟာ မ်က္ႏွာရဲ႕ ဘယ္ ညာ တဖက္တခ်က္စီမွာ ပံုုမွန္အေနအထားနဲ႔ ေနရာမွန္မွန္ ခ်ိတ္တြယ္လိုု႔ပါပဲ။ တဆက္တည္းမွာ အဲဒီနားရြက္ေတြဟာ အသံေတြကိုု ၾကားႏိုုင္စြမ္းရွိေသးရဲ႕လားဆိုုတာ သိရဖိုု႔ အနီးစပ္ဆံုုး စမ္းသပ္မွဳအေနနဲ႔ အိမ္ဝက လူေခၚေခါင္းေလာင္းေလးကိုု သြားလွဳပ္ၾကည့္တယ္။ ေခါင္းေလာင္းေလးဆီက ခ်ိဳလြင္တဲ့ အသံသာသာကိုု ၾကားလိုုက္ရေတာ့ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ေအးသြားတယ္ဆိုတာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႔အတူ အသံတိုုးတိုုးထြက္လိုု႔ ရယ္ေမာလိုုက္မိတယ္။ ကိုုယ့္ရယ္သံကိုု ကိုုယ္တိုုင္ ပီပီျပင္ျပင္ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ျပန္ၾကားလိုုက္ရတဲ့အခါ ကိုုယ္ဟာ ကုုန္လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ရယ္ေမာျခင္းကိုု ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သူ တေယာက္ပါလားလိုု႔ သတိျပန္လည္လာတယ္။ ျပီးတာ့ ကိုုယ့္ရယ္သံကိုု ကိုုယ္တိုုင္ နားေထာင္ရတာ အရသာေတြ႔ျပီး ရယ္ျပီးရင္း ရယ္… မရပ္မနား ရယ္ေမာေနမိေတာ့တာ…။

သက္ေဝ
(၈ မတ္ ၂၀၁၅)

- ၂၀၁၅ ဇူလိုုင္လ - Idea မဂၢဇင္း ႏွစ္ပတ္လည္ အထူးထုုတ္ တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Thursday, May 28, 2015

သာတဲ့ ပုုဂံေျမ (၅)

 ေရႊဆံေတာ္ ဘုရားကေန ျပန္ေတာ့ ကန္ေတာ့ပလႅင္ (ေဂါေတာ့ပလႅင္) ဘုရားကို သြားဖူးျဖစ္ပါတယ္။ အေလာင္းစည္သူမင္းလက္ထက္က မိဘ ဘိုးဘြားေတြကို ကန္ေတာ့ရာေနရာမွာ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့တာျဖစ္လို႔ ကန္ေတာ့ပလႅင္ လို႔ဆိုၾကရာက ေနာင္ ကာလေရြ႔ေလ်ာလာတဲ့အခါမွာ ေဂါေတာ့ပလႅင္လို႔ ေခၚတြင္ၾကေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ထုထည္ၾကီးမားျပီး ဥာဏ္ေတာ္ ေပတရာ့ရွစ္ဆယ္ခန္႔ အျမင့္ရွိတဲ့ ေဂါေတာ့ပလႅင္ လိႈဏ္ဂူေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ နရပတိစည္သူမင္းၾကီးရဲ႕ ေကာင္းမွဳေတာ္ျဖစ္ျပီး ေစတီေတာ္ တည္ထားကိုးကြယ္စဥ္အတြင္း နရပတိစည္သူမင္း ကံေတာ္ကုန္သြားတဲ့အခါမွာ သားေတာ္ နားေတာင္းမ်ားမင္းက ဆက္လက္တည္ထား ကိုးကြယ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ဘုရားဖူး ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီးမွာ ေမွာင္ရီပ်ိဳးလာပါတယ္။ ဟိုတယ္ကို ျပန္နား၊ ေရခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲ ျပီး ညစာစားဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ ဒီည ညစာကိုေတာ့ အျပင္မထြက္ပဲ ဟိုတယ္မွာပဲ စားမယ္လို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ပုဂံသံတဲဟိုတယ္ရဲ႕ ညစာစားခ်ိန္မွာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္ေတြထဲက တခုျဖစ္တဲ့ ရုပ္ေသးအကကို သားကို ျပခ်င္လို႔ပါ။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္ ပထမပိုင္းမွာ ေတးသံရွင္တဦးက သာယာျငိမ့္ေျငာင္းတဲ့ ေစာင္းလက္သံနဲ႔အတူ ေတးသီခ်င္းမ်ား သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။
ဒါကေတာ့ ရုပ္ေသးအကပါ။ စားရင္းေသာက္ရင္း ဖုန္းနဲ႔ ရိုက္လာတာမို႔ ပံုက သိပ္မေကာင္းေပမဲ့ အမွတ္တရေပါ့။
ေနာက္တေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ ထန္းရည္ေသာက္ခ်င္တယ္၊ ထန္းေတာေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္တယ္ ဆိုလို႔ ထန္းေတာေတြဆီကို သြားၾကပါတယ္။ စီတန္း ညီညာျပီး သိပ္လွတဲ့ ထန္းေတာေတြရဲ႕ အလွကို ကင္မရာနဲ႔ ေဘာင္ခတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ အကန္႔အသတ္နဲ႔ လွရတာမို႔ ပံုေတြကို စိတ္တိုင္းမက်သလို ခံစားရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံု သိပ္မ်ားမ်ား မရိုက္ေတာ့ပဲ ကင္မရာ ေဘးခ်ျပီး သဘာ၀အလွေတြကို တေမ့တေမာသာ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။
လမ္းမတေလွ်ာက္မွာ အညာလက္ေဆာင္ လို႔ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အိမ္ဆိုင္ေလးေတြ တန္းစီေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီဆိုင္ေလးမွာ ထန္းရည္အခ်ိဳကိုေသာက္ရင္း ခဏထိုင္ျဖစ္ေတာ့ အခ်ိန္တိုင္း လူျပည့္ေနတဲ့၊ တခုခုစားဖို႔ဆို ထိုင္စရာေနရာ တေနရာ အရင္ရွာရတဲ့၊ တိုကင္နံပါတ္ယူျပီး နာရီနဲ႔ခ်ီေအာင္ တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းရတဲ့ စကၤာပူက အလြန္နာမည္ၾကီးေသာ၊ ေတာ္ရံု နာမည္ၾကီးေသာ၊ နာမည္မၾကီးေသာ၊ အဆင့္အတန္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း သတိရျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ အင္း……
ထန္းေတာေတြ တဖက္တခ်က္ ကာရံေနတဲ့ အဲ့ဒီလမ္းမတေလွွ်ာက္မွာ အခုလို လက္ေတြ႔ ဆီၾကိတ္ျပေနတဲ့ ဆီဆံုေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ထန္းရည္၊ ထန္းလ်က္၊ ထန္းရည္ကေန ခ်က္တဲ့ မီးေတာက္အရက္ ေတြအျပင္ အဲဒီဆီဆံုေတြကလည္း ခရီးသြားေတြကို စိတ္၀င္စားစရာတခုအေနနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။ ေျမပဲဆန္ ငါးျပည္ကို ေလးနာရီေလာက္ ၾကိတ္မွ ဆီ ႏွစ္ပိႆာေလာက္ပဲ ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အခုလိုဆိုေတာ့လည္း ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ ကြ်န္မတို႔ေတြ ေျမပဲဆီစစ္စစ္ မစားရတာ ဘာမ်ားဆန္းသလဲလို႔ ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။ စားအုန္းဆီေတြနဲ႔ ေရာရိေရာရာ ဆီေတြကို ေပါေပါမ်ားမ်ား စားသံုးျပီး လူေတြ ေရာဂါေပါင္းစံု ရေနၾကတာေတြကို ဆက္ေတြးမိေတာ့ အေတြးစကို အဲဒီေနရာမွာပဲ ျမန္ျမန္ျဖတ္ရပါတယ္။ အားလပ္ရက္ အပန္းေျဖခရီးမွာ ေမ့ထားသင့္တာေတြကို ေမ့ထားတာ အေကာင္းဆံုး မဟုတ္လား။
ဒါကေတာ့ ထန္းလက္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ဗူးကေလးေတြပါ။ ထန္းလ်က္ခဲ ၀ယ္ရင္ အဲဒါေလးေတြနဲ႔ ထည့္ေပးပါတယ္။ ခ်စ္စရာေလးေတြေနာ္… နာမည္ေက်ာ္ LV အိတ္အဆင္ ေလးေထာင့္ကြက္ေလးေတြဟာ ဒီ အိတ္ကို ေတြ႔ျပီး အတုယူထားသလားလို႔ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရယ္လိုက္ရတာ။
အျပန္ခရီးတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အလာတုန္းကရွိေနခဲ့တဲ့ ေပါ့ပါးတက္ၾကြမွဳနဲ႔ လန္းဆန္းေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ နည္းနည္း ေရာ့သြားပါတယ္။ မိုင္တိုင္ေတြ တတိုင္ျပီး တတိုင္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့တာ… လမ္းေဘးက ျမင္ကြင္းေတြ တရိပ္ရိပ္နဲ႔ က်န္ခဲ့တာ… အေတြးထဲမွာေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ ေနာက္တေခါက္ ေရာက္အံုးမွာေပါ့ေလ လို႔ ေတြးရင္း သာတဲ့ ပုဂံေျမဟာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ဟိုးေ၀းေ၀းမွာ က်န္ေနရစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အခု Bonus အေနနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္မွာ ဖူးခဲ့ရတဲ့ ဘုရား ႏွစ္ဆူနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္တ၀ိုက္က ျမင္ကြင္း ဓါတ္ပံုေတြ တင္လိုက္ပါတယ္။

ဥပၸါတသႏၲိေစတီေတာ္ကို ညေန ေန၀င္ရီတေရာမွာ ဖူးေတြ႔ရတဲ့ပံုပါ။
အဲဒီေစတီရဲ႕ အတြင္းနံရံေတြမွာ ပန္းခ်ီဦးဘၾကည္ရဲ႕ လက္ရာ ရုပ္စံုဗုဒၶ၀င္ေတြကို စက်င္ေက်ာက္နဲ႔ ထြင္းထုထားတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အင္မတန္မွ လက္ရာေျမာက္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သားေတာ္ ရာဟုလာ ဘုရားရွင္ဆီက အေမြေတာင္းေနတဲ့ ပံုေလးပါ။
ဒါကေတာ့ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ပါ။ ဗုဒၶဂယာက မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ပံုကို ကူးယူျပီး တည္ထားကိုးကြယ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ ဗုဒၶဂယာ လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္။
ဒါကေတာ့ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ရဲ႕ ရင္ျပင္တေနရာပါ။ ဒီဘုုရားကိုု သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္မယ္ဆိုုရင္ ေယာက်္ားေလး မိန္းကေလး လူၾကီး လူငယ္မွန္သမွ် ေဘာင္းဘီေတြ စကပ္ေတြ ဝတ္လိုု႔မရပါဘူး။ မျဖစ္မေန လံုုခ်ည္ဝတ္ရပါတယ္။ လံုုခ်ည္မပါသြားရင္ ငွားဝတ္လိုု႔ရတဲ့ ေနရာေလးလည္း ရွိပါတယ္။
ေနျပည္ေတာ္ ဘူတာရံု
ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေမတၱာခံယူတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ဗိုလ္ရွဳခံ
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အက်ယ္ဆံုး ဆယ္လမ္းသြား လမ္းမၾကီး...
ေနျပည္ေတာ္မွာရွိတဲ့ ဟိုတယ္ေတြထဲက အၾကီးဆံုး ဟိုတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ နာမည္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။
ဒါကေတာ့ တေန႔ကမွ ေနျပည္ေတာ္ လမ္းညႊန္ေျမပံုကို ၾကည့္ရင္း အမွတ္မထင္ ေတြ႔မိတာေလးပါ။ National Landmark Garden တဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျမပံုေလး လုပ္ထားတာ ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ သေဘာက်ေနတယ္။
ဘေလာ့ေခတ္ အလြန္ေမွးမွိန္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပုဂံပိုစ့္ကို လာဖတ္တဲ့၊ ဓါတ္ပံုေတြ လာၾကည့္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ တေယာက္ခ်င္းစီတိုင္းကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။

သက္ေ၀
(၂၈ ေမ ၂၀၁၅)