Monday, September 8, 2014

ေ မွ် ာ္ မိ ျပ န္ ၏

အင္မတန္ ျငီးေငြ႔စရာေကာင္းတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုုပဲ ဟုု ခပ္တိုုးတိုုး အသံျပဳကာ ညည္းညဴေနခဲ့မိသည္။ လက္ထဲတြင္ ကိုုင္ထားေသာ စာအုုပ္ထဲမွ ယေန႔ဖတ္ျဖစ္ေသာ စာမ်က္ႏွာကိုု အမွတ္အသားျပဳကာ ေဘးသိုု႔ ခ်ထားလိုုက္သည္။ အေရးေပၚကားတစ္စင္း အသံကုုန္ျမည္ဟီး၍ အိမ္နားမွ ျဖတ္သြားသံ၊ အခ်ိန္အခါမေရြး ေနပူမေရွာင္ မိုုးရြာမေရွာင္ ေအာ္ျမည္တတ္ေသာေၾကာင့္ တြန္သံခ်ိဳသည္ဟုု မခံစားရတာ့ေသာ ဥၾသငွက္၏ အသံ၊ အိမ္နီးခ်င္းအခန္းမွ ေမြးေပါက္စ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္၏ ငိုုသံ၊ လူသံသူသံမ်ားႏွင့္ ညစာ စားေသာက္ျပီး ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ား ေဆးေၾကာေနေသာ အသံ၊ အိမ္ေပၚထပ္မွ ကုလားထိုင္မ်ားကို ဒရြတ္တိုက္ ဆြဲေရႊ႕ေသာအသံ၊ ထိုုအသံမ်ားအားလံုုး တိတ္ဆိတ္သြားသည္အထိ ေနရာမွာ ျငိမ္သက္စြာ ထိုုင္ေနမိသည္။ ထိုုင္ေနေသာ ေနရာႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ တည့္တည့္တြင္ အိမ္အဝင္ တံခါးမဟုု ဆိုုရမည့္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ရွိေနသည္။ ထိုုတံခါးခ်ပ္ကိုု အဓိပၺါယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္မ်ားႏွင့္ သာမန္ႏွင့္ မတူ၊ တမူထူးျခားေသာ၊ ကြဲကြဲျပားျပား ခြဲျခားႏိုုင္ေသာ တံခါးေခါက္သံတစ္ခုုကိုု ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တေနမိေသာ အခ်ိန္မ်ား ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုုတံခါးခ်ပ္တြင္ အျပင္သိုု႔ ေတြ႔ျမင္ႏိုုင္ေသာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ ေသးေသးေလးတစ္ခုု ပါရွိသည္။ တစ္အိမ္လံုုးတြင္ ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိေနခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ားအတြက္ ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးသည္ မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳျပီး ႏွစ္သက္ ဖြယ္ရာလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ 

ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး မရွိခင္က တံခါးခ်ပ္သည္ ခပ္ရိုုးရိုုးႏွင့္ ဘာမွ် မေျပာပေလာက္ေသာ သာမန္ သစ္သားတံခါး တံခါးေဟာင္းေဟာင္း တစ္ခ်ပ္သာ။ ထိုုတံခါးခ်ပ္ကိုု တစ္စံုုတစ္ေယာက္က တေဒါက္ေဒါက္ႏွင့္ ခပ္ျပင္းျပင္း ေခါက္လိုုက္ေသာအခါတိုုင္းတြင္ တေပြ႕တပိုုက္ေသာ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္တိုု႔ျဖင့္ တံခါးခ်ပ္ဆီသိုု႔ မဝံ့မရဲ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ တိုုးကပ္သြားရတတ္စျမဲ။ အခ်ိဳ႔ေသာ ရုုပ္ရွင္ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ား၊ စံုုေထာက္ဝတၳဳမ်ားထဲတြင္ ပါေလ့ရွိေသာ ေသနတ္ (သိုု႔) ခြ်န္ျမျမဒါးတစ္ေခ်ာင္းကိုု ကိုုင္ေဆာင္သူ လူဆိုုးတစ္ေယာက္တစ္ေလမ်ား အိမ္ေပါက္ဝတြင္ ေရာက္ေနေလမည္လားဟုု ပူပူပန္ပန္ေတြးရင္း တံခါးေခါက္သံၾကားတိုုင္း အလိုုလိုု မူပ်က္ကာ ထိတ္လန္႔ေနတတ္စျမဲ။ 

ထိုုသိုု႔ ထိတ္လန္႔ရင္းမွပင္ တံခါးမ၏ အတြင္းဖက္တြင္ တစ္ထပ္ ရွိေနေသးေသာ ေပ်ာ့စိစိ၊ မခိုုင္မခန္႔ အလူမီနီယံ အေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ တံခါးၾကားမွ လက္လွ်ိဳရင္း သစ္သားတံခါးကိုု အျပင္ကိုု ျမင္ႏိုုင္ရံုုမွ် အသာဟကာ တစ္ဖက္မွ တံခါးေခါက္သူကိုု ၾကည့္ရစျမဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေက်ာင္းရန္ပုုံေငြအတြက္ ေရခဲမုုန္႔လာေရာင္းေသာ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား၊ သတင္းစာအေဟာင္းမ်ား အလွဴခံတတ္ေသာ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ားႏွင့္ တစ္ခါတရံတြင္ ဘာသာေရးဆိုုင္ရာ လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာမ်ား၊ ပိုုစ့္ကဒ္မ်ားကိုု ျဖန္႔ေဝရင္း သူတိုု႔ဘာသာအေၾကာင္း ေဟာလို ေျပာလိုုေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသာ။ ထိုုအခါ အသက္ကိုု ျမန္ျမန္ျပန္ရွဴရင္းက အားနာနာျဖင့္ ေဆာရီး ဟုု ျငင္းကာ တံခါးခ်ပ္ကိုု အေဆာတလ်င္ ျပန္ပိတ္လိုုက္ရစျမဲ။ ရံဖန္ရံခါလာတတ္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးမ်ား လိုုက္ေရာင္းသည့္ အန္တီၾကီးကိုုေတာ့ တကြ်ီကြ်ီျမည္ေနတတ္ေသာ သူ႔တြန္းလွည္းအသံၾကားထဲက သိေနေသာေၾကာင့္ သူ ဘယ္လိုုပင္ တံခါးကိုု ေခါက္ေသာ္ျငား ထမဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ေခ်။

တစ္ခါတရံတြင္မူ လည္ပင္းတြင္ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုုခုုမွ ကဒ္ျပားကိုု ျပကာ ျပဴတင္းေပါက္မ်ား စစ္ေဆးရန္၊ ေသြးလြန္တုုတ္ေကြးေရာဂါ ကာကြယ္ေရးအတြက္ ျခင္ေပါက္ဖြားမွဳကိုု စစ္ေဆးရန္ အစရွိေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားျဖင့္ တံခါးေခါက္လာသုူမ်ားကိုုလည္း ေတြ႔ရတတ္၏။ အိမ္ရွင္မရွိေသးပါ ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကိုု (ယံုုခ်င္ယံုု မယံုုခ်င္ေန) ဇြတ္အတင္း ျပကာ တံခါးကိုု ျပန္ပိတ္လိုုက္မိစျမဲ။ ထိူသူတိုု႔သည္လည္း အိမ္အကူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ ရုုပ္ရည္ပိုုင္ရွင္ ကိုုယ့္ကိုု ၾကည့္ကာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ လွည့္ျပန္သြားၾကစျမဲ။ ထိုုအခါမွ ရယ္ခ်င္စိတ္တဝက္ျဖင့္ တံခါးကိုု ျပန္ပိတ္ရင္း အသက္ကိုု ရဲရဲရွဴခြင့္ ရေလ၏။ အျပင္ေကာ္ရစ္ဒါေနရာကိုု တစ္လတစ္ၾကိမ္ ေရလာေဆးေသာ အလုုပ္သမားကေလး ဆိုုလွ်င္ေတာ့ သိသာသည္။ ေရသံ တရဲွရွဲၾကားမွ တံခါးကိုု တစ္ခ်က္ခ်င္း ေျဖးေျဖးႏွင့္ ေလးေလး ေခါက္မည္။ သိုု႔ဆိုုလွ်င္ တံခါးကိုု သြက္သြက္လက္လက္ ေျပးဖြင့္ကာ အျပင္ဖက္တြင္ရွိေနေသာ မိမိပိုုင္ ဖိနပ္ကေလး ႏွစ္ရံ သံုုးရံကိုု ေရမစိုုခင္ အိမ္ထဲသိုု႔ အျမန္သြင္းရတတ္သည္။ ေရမ်ား စိုုနစ္ေနဖူးေသာ ဖိနပ္မ်ားသည္ ေရေျခာက္သြားေသာ္လည္း မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် အေကာင္းအတိုုင္း ျပန္မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ေခ်။

ကုုသိုု္လ္ကံေကာင္းလာသည္ဟုု ဆိုုရမည္လား… ဆိုုးလာသည္ဟုု ဆိုုရမည္လား။ တံခါးမၾကီး ေသာ့ ပ်က္သြားေသာ တစ္ရက္တြင္ ထိုုတံခါးခ်ပ္ကိုု အသစ္တစ္ခုုႏွင့္ အစားထိုုး လဲလွယ္စရာ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့သည္။ အသစ္ေရာက္လာေသာ တံခါးခ်ပ္၏ အသစ္နံ႔ (သိုု႔) စိမ္းေရႊေရႊေဆးနံ႔ကိုု မူးေဝ ေခါင္းကိုုက္မိေသာ္လည္း တံခါးခ်ပ္တြင္ တပါတည္း ပါလာခဲ့ေသာ စိတ္ဝင္စားစရာ၊ ခ်စ္စရာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ေသးေသးေလးက ထိုုတံခါးခ်ပ္အသစ္နွင့္ အခ်ိန္တိုုတိုုအတြင္း ယဥ္ပါး ရင္းႏွီး ကြ်မ္းဝင္ေစခဲ့သည္။ အႏွီ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးသည္ အရြယ္အစားအားျဖင့္ လက္သန္း လက္သည္းခြံေလာက္သာ ရွိသည္။ ထိုုမွ်ပင္ ေသးငယ္ေသာ္လည္း သူ႔အနားကိုု တိုုးကပ္ကာ ၾကည့္လိုုက္ေသာ္ အျပင္ဖက္ကိုု ျမင္ကြင္းက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျမင္ရေစသည္။ သူ႔အစြမ္းကား မေသးလွေခ်။ ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးႏွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္ခါစ အခ်ိန္မ်ားကိုု ယခုုထိ သတိရေနေသးသည္။ 

ထိုုရက္မ်ားအတြင္း အျပင္ဖက္မွ ဘာသံၾကားၾကား ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး အားကိုုးျဖင့္ လွဳပ္ကနဲ ထကာ ၾကည့္မိသည္ခ်ည္းသာ။ တံခါးခ်ပ္၏ အတြင္းဖက္မွ ၾကည့္ေနသည္ကိုု အျပင္ဖက္မွ သူတိုု႔ မသိႏိုုင္ ဟူေသာ အေၾကာင္းအရာသည္ စိတ္ကိုု လံုုျခံဳေစသလိုု မ်ားစြာေသာ ေက်နပ္မွဳကိုုလည္း ေပးစြမ္းႏိုုင္ေလသည္။ ပ်င္းရိျငီးေငြ႔ဖြယ္ ညေနခင္းမ်ားတြင္ အျပင္ဖက္ဆီမွ အသံ တစ္စြန္းတစ္စ ၾကားရသည့္အခါတိုုင္း ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး အားကိုုးျဖင့္ အျငိမ္မေနႏိုုင္ပဲ ထ ထ ၾကည့္မိစျပံ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလိုုပင္ ေရခဲမုုန္႔လာေရာင္းေသာ ကေလးငယ္မ်ား၊ ဆင္တူ ေက်ာင္းဝတ္စံုုကိုုယ္စီျဖင့္ သတင္းစာလာသိမ္းေသာ ကေလးမ်ား၊ သံပုံး ပလတ္စတစ္ ႏွင့္ ဟိုုပုုလင္း ဒီပုုလင္းမ်ား လိုုက္ဝယ္တတ္သူမ်ား၊ ညေန ေျခာက္နာရီစြန္းစြန္းတြင္ ရံုုးအျပန္ တံခါး အဖြင့္ အပိတ္ ျပဳရင္း စကားက်ယ္က်ယ္ ေျပာေနတတ္ေသာ အိမ္ေရွ႔တည့္တည့္အခန္းမွ ညီအမႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ခါတရံ ရံုုးပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ဆူညံသံမ်ားစြာျပဳရင္း သူတိုု႔အခန္းသိုု႔ အလည္လာတတ္ေသာ သူတိုု႔၏ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၢဟမ်ား၊ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ အခန္းသိုု႔ ေသာၾကာေန႔ညတိုုင္း ေရာက္လာတတ္ေသာ ခရစ္ယာန္သီခ်င္း တီးမွဳတ္သီဆိုုတတ္ေသာ အဖြဲ႔… စသည္ စသည္တိုု႔ကိုုသာ ေတြ႔ရတတ္သည္။ ေတြ႔ရသမွ်ကိုု စိတ္ဝင္စားစဖြယ္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုုဒ္ပမာ မေညာင္းမညာ မပ်င္းမရိ ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။ 

ထိုုအခါ တစ္ၾကိမ္ႏွင့္ တစ္ၾကိမ္ မတူညီေသာ ေက်ာင္းဝတ္စံုုမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူကေလးမ်ား၏ ႏုုနယ္ပ်ိဳျမစ္ေသာ အေပ်ာ္စြက္သည့္ မ်က္ႏွာေလးမ်ားကိုု ျမင္ေတြ႔ဖူးခဲ့ျပီ။ အျဖဴေရာင္ ဂ်ာစီအက်ႌႏွင့္ အေရာင္မြဲေျခာက္ေျခာက္ ေဘာင္းဘီတိုုကိုု ဝတ္ဆင္ထားေသာ သံပံုုး ပုုလင္း ဝယ္ေသာ အန္ကယ္ကိုုလည္း မွတ္မွတ္သိသိ ေတြ႔ဖူးခဲ့ျပီ။ အိမ္ေရွ႔ခန္းမွ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္၏ ရံုုးတက္ ဂါဝန္လွလွေလးမ်ားကိုုလည္း ေတြ႔ဖူးခဲ့သည့္အျပင္ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ထိုုဂါဝန္မ်ိဳး ဝယ္ယူ ဝတ္ဆင္ၾကည့္ခဲ့ဖူးေလျပီ။ ထိုုမွ်သာမက ဒိန္ခ်ဥ္ေရာင္းတတ္ေသာ အန္တီၾကီးကိုုလည္း ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မွ ေအးေအးသက္သာ ေစာင့္ၾကည့္ဖူးခဲ့ျပီ။ ရယ္ခ်င္စရာ တစ္ခုုမွာ ထိုုအန္တီၾကီးသည္ သူသယ္ယူလာေသာ တြန္းလွည္းေလးတြင္ ေခါက္ကုုလားထိုုင္ အေသးစားေလး တစ္လံုုး ခ်ိတ္တြယ္ထားျပီး အိမ္ေရွ႔တြင္ ထိုုေခါက္ကုုလားထိုုင္ကိုု ခ်ခင္းကာ အက်အန ထိုုင္ရင္း အေမာအပန္း ေျဖေနတတ္ျခင္းပင္။ တစ္ရက္တြင္မူ ထိုုသိုု႔ ထိုုင္ေနရင္း သူ႔ပိုုက္ဆံအိတ္ထဲမွ ဒိန္ခ်ဥ္ ေရာင္းရေငြမ်ား ျဖစ္ဟန္တူေသာ ေငြစကၠဴရြက္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ အေၾကြေစ့မ်ားကိုု ထုုတ္ယူ ေရတြက္ေနပံုုကိုုပါ ေတြ႔လိုုက္ရေသာအခါ တံခါးအတြင္းဖက္မွေန၍ တစ္ကိုုယ္တည္း တိတ္တဆိတ္ သေဘာတက် ရယ္ေမာလိုုက္မိေသးသည္။ 

သည္လိုုႏွင့္ ရက္ေပါင္းအေတာ္ၾကာေသာအခါ ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးႏွင့္ အလြန္တရာ ရင္းႏွီး ကြ်မ္းဝင္ေနေပျပီ။ ယခင္က မဝ့ံမရဲ တိုုးကပ္သြားရတတ္ေသာ ထိုုတံခါးခ်ပ္ဆီသိုု႔ ရဲရဲဝ့ံဝံံ့ တိုုးကပ္သြားတတ္ေအာင္ ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ငယ္ကေလးက အကူအညီမ်ားစြာ ေပးခဲ့ေလသည္။ ယခုုဆိုုလွ်င္ အျပင္မွ အသံသဲ့သဲ့ၾကားရံုုမွ်ျဖင့္ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါမွန္း အတတ္ေျပာႏိုုင္ေနျပီ။ တစံုုတစ္ေယာက္က တံခါးကိုု လာေခါက္ေသာအခါ (သိုု႔) မၾကားဖူးေသာ အသံစိမ္းမ်ားကိုု ၾကားရလွ်င္ေတာင္မွ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနစရာ မလိုုေတာ့ပဲ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးမွ တဆင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ ၾကည့္ရင္း တံခါး ဖြင့္စရာ လိုု မလိုု ဆံုုးျဖတ္ႏိုုင္ေပျပီ။ ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ တံခါးေခါက္သံတစ္ခုု ေရာက္မလာေသးေသာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္းေန႔ရက္မ်ားႏွင့္ ျငီးေငြ႔စရာ ေန႔စြဲမ်ားအတြက္ ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးက တနည္းတဖံုုလည္း အပ်င္းေျပေစခဲ့ေသးသည္ မဟုုတ္လား။ 

တညေန… ထိုုညေနက မိုုးစက္တိုု႔ တဖြဲဖြဲက်ေနခဲ့သည္။ လိုုအပ္ေနေသာ တံခါးေခါက္သံတစ္ခုုကိုု ေမွ်ာ္ေနရင္းမွပင္ အရင္ေန႔မ်ားက စားမကုုန္ပဲ က်န္ရွိေနေသာ ေအးစက္စက္ ျဖဴစုုတ္စုုတ္ ၾကာဆံျပဳတ္ တစ္ပန္းကန္ကိုု မိုုက္ခရိုုေဝ့ဖ္ထဲ ထည့္ေႏႊးကာ ခပ္သြက္သြက္စားေသာက္ျပီး အိပ္ရာဝင္ခဲ့သည္။ မၾကာခင္မွာပင္ မ်က္လံုုးမ်ား ေမွးစင္းကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ ဟုု ထင္လိုုက္သည္။

သတိရမိေသာအခ်ိန္တြင္ ကိုုယ္တိုုင္က ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးပါဝင္ေသာ တံခါးခ်ပ္ကိုု ခပ္ေသးေသးျဖစ္ေအာင္ အပိုုင္းပိုုင္း ေခါက္ခ်ိဳးကာ လြယ္ေနက် စလြယ္သိုုင္းအိတ္ထဲ ထည့္ရင္း သြားလိုုရာအရပ္ဆီသိုု႔ တက္ၾကြ လြတ္လပ္စြာ ဦးတည္လ်က္။ ကိုုယ္ ၾကည့္လိုု ျမင္လိုုေသာ ေနရာႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ အသာ ရပ္တန္႔၊ အိတ္ထဲမွ တံခါးခ်ပ္ကိုု ထုုတ္ကာ ျဖန္႔လိုုက္ျပီး ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးမွတဆင့္ ၾကည့္လိုုရာကိုု အလ်င္စလိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္မိ၏။ ထိုုအခ်ိန္တြင္ ေလျပင္းျပင္းတိုု႔က အနားတြင္ ေဝ့ကာဝဲကာ တိုုက္ခတ္လ်က္ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ။ ေသးငယ္ေသာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး၏ အစြမ္းေၾကာင့္ တဖက္မွ ျမင္ကြင္းက်ယ္က်ယ္ထဲတြင္ ကိုု္ယ္ ေတြ႔လိုုေသာ သူ႔ကိုု ၾကည္လင္ ျပတ္သားစြာ ျမင္ေတြ႔ရေခ်၏။ 

လွပေႏြးေထြးေသာ နံနက္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္တြင္ အပူအပင္ အေၾကာင့္ၾက ကင္းစင္စြာ၊ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရ၏။ မနက္ေစာေစာတြင္ ေကြ႔ေကာက္ေသာ္လည္း ခ်စ္စဖြယ္ လမ္းကေလးအတိုုင္း အသက္ဝဝရွဴရင္း လက္ကိုု လႊဲကာ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရ၏။ ရံဖန္ရံခါတြင္မူ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ စကားေတြ ေဖါင္ဖြဲ႔ရင္း၊ လက္ထဲတြင္ကိုုင္ထားေသာ စာအုုပ္ကေလးမ်ားကိုု တဖ်တ္ဖ်တ္လွန္ၾကည့္ရင္း ျပံဳးေနတတ္ေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရ၏။ မိုုးရြာျပီးကာစ စိမ္းလန္းေနေသာ ေတာအုုပ္ကေလးအနားတြင္ စာတစ္အုုပ္ျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ အနားယူေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရ၏။ အရွိန္ေႏွးေႏွးျဖင့္ လွပစြာစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္တစ္စင္းဆီသိုု႔ မ်က္ႏွာမူရင္း ဝိုုင္နီ တစ္ခြက္ႏွင့္အတူ တစ္စံုုတစ္ခုုကိုု တီးတိုုး ေရရြတ္ေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရ၏။ ျပာလဲ့လဲ့ေကာင္းကင္ေပၚမွ အျဖဴေရာင္ တိမ္စုုမ်ားဆီသိုု႔ ေမာ့ၾကည့္ရင္း စီးကရက္ မီးခိုုးေငြ႔မ်ားအၾကား ေတးသီခ်င္းတစ္ပုုဒ္ကိုု စိတ္လိုုလက္ရ သီဖြဲ႔ေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရ၏။ ညေနခင္း ေနညိဳခ်ိန္မ်ားတြင္ အေဝးတစ္ေနရာကိုု ရီေဝစြာ ေငးေမာေနတတ္ေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရတတ္ျပန္၏။ သူ႔အခန္း ဝရန္တာေလးမွ ပန္းအိုုးေလးမ်ား၊ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေလးမ်ားကိုု ေရေလာင္းေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔ရတတ္ျပန္၏။ ဤသိုု႔ျဖင့္ ကိုုယ္ေတြ႔လိုုေသာ သူ႔ကိုု အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေျပာင္းလဲေနေသာ အေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့၏။ ထိုုသိုု႔ေတြ႔ရရံုုမွ်ျဖင့္ မ်ားစြာ ေက်နပ္ရျပန္၏။ ႏွစ္လိုုစိတ္ျဖင့္ ျပံဳးရယ္ရျပန္၏။ ခ်စ္ခင္စိတ္ျဖင့္ ၾကည္ႏူးရျပန္၏။ ထို႔အတူ နာက်င္ေသာ လြမ္းဆြတ္မွဳမ်ားကိုု (မလိုုလားေသာ္လည္း) ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံရျပန္၏။

စိတ္ကူးအေတြးျဖင့္ သူ႔အနားသိုု႔ ညင္ညင္သာသာ တိုုးကပ္သြားမိေသးသည္။ သိုု႔ဆိုုလွ်င္ ထင္မွတ္မထားေသာေၾကာင့္ သူ ရုုတ္တရက္ အံ့ၾသသြားေလမည္လား၊ ခ်စ္ခင္စံုုမက္ေသာ စိတ္အစဥ္ျဖင့္ အနားသိုု႔ ဆြဲယူ ေပြ႕ဖက္ ေခၚငင္ေလမည္လား၊ ျပီးလွ်င္ေတာ့ အခါမ်ားစြာမွာ ေျပာျပေနက် ဒ႑ာရီဆန္ေသာ ပံုုျပင္ေဟာင္းမ်ားကိုု စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပလိမ့္မည္လား၊ မ်က္ႏွာေပၚသိုု႔ ဖံုုးကြယ္လုုနီးပါး ရွည္လ်ားေနေသာ ဆံႏြယ္မ်ားကိုု ညင္သာစြာ သပ္တင္ေပးရင္း ဆိုုျပေနက်အတိုုင္း ေလျပည္အလာ ေကသာလြန္႔လူးလြင့္ေန… ဟူေသာ သီခ်င္းစာသား တစ္ပိုုင္းတစကိုု တီးတိုုး ညည္းေလမည္လား၊ ကိုုယ္ စြဲလန္းႏွစ္သက္မိေသာ Espresso တစ္ခြက္ကိုု ႏွင္းဆီနီ တစ္ပြင့္ႏွင့္အတူ ကမ္းလိုုက္မည္လား၊ သိုု႔တည္းမဟုုတ္ တခုုခုုကိုု အလိုုမက်စိတ္မ်ားျဖင့္ ျမည္တြန္ ေတာက္တီးကာ သြား… အနား မလာခဲ့နဲ႔… ဟုု မာမာထန္ထန္ ေျပာလိုုက္ေလမည္လား။ ေဝခြဲမရခဲ့ပါ။ 

ေက်နပ္ ၾကည္ႏူး နာက်င္ လြမ္းဆြတ္ အစရွိေသာ ခံစားမွဳ မ်ိဳးစံုုတိုု႔ျဖင့္ အိပ္မက္မွ ရုုတ္တရက္ လန္႔ႏိုုးလာခဲ့၏။ မယံုုၾကည္ႏိုုင္ေလာက္ေအာင္ ရိုုးစင္းေသာ အိပ္မက္တစ္ခုုအတြက္ အိပ္ရာေဘးမွာ က်ေနေသာ စလြယ္သိုုင္းအိတ္ကေလးထဲ လက္ႏွိဳက္ကာ ေခါက္ခ်ိဳးထားေသာ တံခါးခ်ပ္ကေလး တကယ္ ရွိ မရွိ ရွာေဖြၾကည့္ေနမိေသးသည္။ အိပ္မက္ဟုု ေသခ်ာသြားေသာအခါတြင္မွ အိမ္ေရွ႕သိုု႔ ထြက္ကာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးပါေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုု မျမင္ဖူးသူတစ္ေယာက္ပမာ အထပ္ထပ္ ၾကည့္မိျပန္၏။ ထိုုေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးကိုု လက္ျဖင့္ တယုုတယ ကိုုင္တြယ္ၾကည့္မိျပန္၏။ ထိုု႔ေနာက္ ေမွ်ာ္ေနက်အတိုုင္း တစ္စံုုတစ္ေယာက္၏ တံခါးေခါက္သံကိုု ေမွ်ာ္မိျပန္၏။
တံခါးေခါက္သံကိုု ေမွ်ာ္မိျပန္၏။
ေမွ်ာ္မိျပန္၏။

သက္ေဝ
(၁၆ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၁၄)

- ၂၀၁၄ စက္တင္ဘာလ - ႏွင္းဆီျဖဴမဂၢဇင္း တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။


Thursday, September 4, 2014

အေတာင္ပံပါရင္ မင္းဆီကိုု

ဒီပိုစ့္ကို မေရးခင္ ေျပာျပခ်င္တာက ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က စကၤာပူမွာ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းပါ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီအျဖစ္ဟာကြ်န္မတို႔ သူငယ္ခ်င္း အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အေတာ္ေလး နာမည္ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားျပီး ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ျပန္ေျပာေျပာ ေျပာျဖစ္တိုင္း မ်က္ရည္ထြက္ေအာင္ ရယ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အခုလည္း ဟိုတစ္ေန႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆံုၾကတဲ့အခါ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေျပာမိၾကရင္း၊ အူလွိဳက္သည္းလွိဳက္ ရယ္ေမာၾကရျပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ စာေရးမွန္းသိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အဲဒီအေၾကာင္းကို နင္ျပန္ေရးပါလား လို႔ အၾကံျပဳတယ္။ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ၀ိုင္းေထာက္ခံၾကတယ္၊ ကာယကံရွင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း "ေအး.. ေအး.. ေရးမယ္ဆို ေရး... ငါ ခြင့္ျပဳတယ္..." လို႔ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားဟန္ အျပည့္နဲ႔ မ်က္ႏွာကို ေမာ့ျပီး ေျဖလို႔ ကြ်န္မ ေရးပါတယ္။ အခု ဒီစာကို ဖတ္ေနတဲ့သူေတြထဲမွာလည္း ဒီအေၾကာင္းကို သိေနျပီးသားသူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိလိမ္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ပါအံုး။
ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေလာက္ဆီက… အင္မတန္ရိုုးသားတဲ့ဖိုုးသခြား လူပ်ိဳလူလြတ္ ေက်ာင္းျပီးကာစ အင္ဂ်င္နီယာေပါက္စကေလး တစ္ေယာက္ရွိသတဲ့ကြယ္။ အဲဒီဖိုးသခြားေလးဟာ ဘြဲ႕လြန္ပညာရပ္ေတြ ဆက္လက္ဆည္းပူးဖိုု႔၊ ျပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ စကၤာပူကို ေရာက္လာခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေရာက္ျပီး တစ္ေန႔က်ေတာ့လိုအပ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ စားစရာ ေသာက္စရာ တစ္ခ်ိဳ႔ ၀ယ္ဖို႔အတြက္ NTUC လို႔ ေခၚတဲ့ စူပါမားကတ္တစ္ခုကို ေစ်း၀ယ္ထြက္ေလသတဲ့။ တစ္ေယာက္ထဲ ဆြဲျခင္းကေလးကိုင္ျပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ လိုခ်င္တာေလးေတြ ၀ယ္ေနတုန္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ မ်က္ႏွာသုတ္စရာ တစ္ရွဴးထုတ္ကေလးေတြကို သူ ေတြ႔တယ္။ စကၤာပူ ရာသီဥတုကလည္း ပူ၊ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း အေတာ္ေလး ေခြ်းထြက္မ်ားတတ္တယ္ ဆိုေတာ့ သြားရင္း လာရင္း လိုအပ္ရင္ သံုးဖို႔ ေဆာင္သြားစရာ မ်က္ႏွာသုတ္ တစ္ရွဴး၀ယ္ဖို႔ သူ ေတြးတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ အေရာင္ အေသြး အရြယ္အစား၊ အမ်ိဳးအမည္ စံုုလင္လွတဲ့ တစ္ရွဴးထုုုတ္ေတြကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ လိုုက္ၾကည့္ျပီး ေစ်းၾကီးေပ့ဆိုုတဲ့ တစ္ရွဴးတစ္ထုုတ္ကိုု ေရြးခ်ယ္ျပီး ဆြဲျခင္းထဲ ေကာက္ထည့္ခဲ့တယ္။ သူ႔စိတ္ထဲေတာ့ ပစၥည္းဆိုုတာ ေစ်းၾကီးေလ ေကာင္းေလ၊ ျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာအတြက္ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေလးပဲ သံုးမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ေပါ့။

လိုုအပ္တာေတြ စံုုစံုုလင္လင္ ဝယ္ျပီးေတာ့ ေငြရွင္းေကာင္တာေပၚကိုု ဆြဲျခင္းေလး တင္လိုုက္တယ္။ ေကာင္တာက အမ်ိဳးသမီးေလးက သူ႔ဆြဲျခင္းထဲက ပစၥည္းေတြကိုု တစ္ခုုျပီး တစ္ခုု စက္ကေလးနဲ႔ ျဖတ္ေနတုုန္းမွာ တစ္ရွဴးထုုတ္ကိုုေတြ႔ေတာ့ သူ႔ကိုု တစ္လွည့္ တစ္ရွဴးထုုတ္ကေလးကိုု တစ္လွည့္ ျပံဳးစစနဲ႔ ၾကည့္သတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက မာန္တက္သြားတယ္။ ၾကည့္စမ္း… ငါ အဖိုုးတန္ ပစၥည္းေကာင္းေလး သံုုးႏိုုင္လိုု႔ ဒင္းက အထင္တၾကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနတာပဲ ျဖစ္ရမယ္… ဆိုုျပီး ခပ္ထည္ထည္ အမူအရာနဲ႔ မ်က္ႏွာကိုု ေမာ့ျပီး မိန္႔မိန္႔ၾကီး ျပံဳးေနလိုုက္တယ္တဲ့။ ေခါင္းေလးေတာင္ တဆတ္ဆတ္ ညိတ္လိုုက္ေသး ဆိုုပဲ။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြအတြက္ က်သင့္ေငြ ေပးေခ်ျပီးတဲ့အထိ ေကာင္မေလးကလည္း ျပံဳး သူကလည္း သူ႔အေတြးနဲ႔သူ ေက်နပ္ ဂုုဏ္ယူစြာနဲ႔ျပံဳး… အျပံဳးခ်င္း ျပိဳင္ျပီး ဆိုုင္ထဲက ထြက္လာခဲ့ေလတယ္။

ဆိုင္အျပင္ဖက္ကိုုေရာက္ေတာ့ အတန္းထဲက မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုုးက အတန္းတူ ေမဂ်ာတူ အေတာ္ၾကီးရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဆိုင္အျပင္ဖက္က ခုုံတန္းေလးမွာ ခဏထိုုင္ျပီး အေမာေျဖရင္း အလႅာပ သလႅာပ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြ ေျပာေနၾကတာေပါ့။ ရံုးပိတ္ရက္မိုု႔ ေစ်းလာဝယ္ၾကတာဆိုုေတာ့ လက္ထဲမွာလည္း အထုုတ္ေတြ ကိုုယ္စီနဲ႔။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမ ဝယ္လာတဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္ ဆပ္ျပာရည္ဗူးက အဖံုုးမလံုုပဲ ဆပ္ျပာရည္တစ္ခ်ိဳ႔ ဖိတ္က်လာတယ္။ ဒီအခါမွာ သူက သူငယ္ခ်င္းမကိုု ကူညီလိုုစိတ္နဲ႔ "ငါ့အိတ္ထဲမွာ တစ္ရွဴးေတြရွိတယ္၊ အခုုပဲ ဝယ္လာတာ အဲဒါနဲ႔ ယူသုုတ္လိုုက္ေလ..." လိုု႔ ေျပာသတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းမကလည္း သူ႔ ေစ်းဝယ္အိတ္ေတြထဲ တစ္ရွဴးထုုတ္ကိုု လိုုက္ရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရွာမေတြ႔ေတာ့ "ဟဲ့ နင့္တစ္ရွဴးထုုတ္က ဘယ္မတုုန္း..." လိုု႔ လွမ္း ေမးလိုုက္တယ္။ ဒီေတာ့သူက ဒီမွာေလဟာ ဆိုုျပီး သူ အခုုနက ဝယ္လာတဲ့ တစ္ရွဴးထုုတ္ကိုု ထုုတ္ေပးလိုုက္သတဲ့။

အဲဒီအခါမွာ သူငယ္ခ်င္းမက အလန္႔တၾကားနဲ႔ "ဟဲ့ နင့္ဟာၾကီးက ဘာၾကီးလဲ တစ္ရွဴးမွ မဟုုတ္တာ..." လိုု႔ ထေအာ္တာေပါ့။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာကလည္း ေစ်းသြား ေစ်းလာေတြ စည္စည္ကားကားရွိေနေလေတာ့ ရုုတ္တရက္ သူလည္း လန္႔သြားတယ္။ အထုုတ္ၾကီးကလည္း လက္ထဲမွာ ကိုုင္ရက္သား၊ ဘာလုုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းကလည္း မသိ၊ သူငယ္ခ်င္းမက ရွက္ျပီး မ်က္ႏွာေတြနီလာတာ ေတြ႔လိုုက္ရေတာ့ သူ တစ္ခုုခုုေတာ့ မွားယြင္းေနျပီ လိုု႔ ခပ္ေရးေရး သေဘာေပါက္လာသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူလည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ "ဒါဆို နင္ပဲ ယူသြားလိုုက္ေလ..." လို႔ ေျပာျပီး အဲဒီအထုုတ္ကိုု သူငယ္ခ်င္းမလက္ထဲ အတင္း လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ ဟိုုကလည္း"ဟာ မယူပါဘူး ငါက ဘာလိုု႔ ယူရမွာလဲ..." ဆိုုျပီး သူ႔ ျပန္ထိုုးေပးျပီး ျငင္းတာေပါ့။ ျဖစ္ပံုုကိုု ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါ… အင္မတန္လူစည္ကားတဲ့ ဆိုုင္ေရွ႕မွာသူက အဲဒီအထုုတ္ကိုု အတင္းထိုုးေပး၊ မိန္းကေလးက ရွက္ရွက္နဲ႔ မယူပါဘူး လိုု႔ ျငင္း။

ေနာက္ ဘယ္လိုု ေျပလည္သြားၾကသလဲ လိုု႔ သူတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ကိုု ေမးေတာ့ လႊင့္ပစ္လိုုက္သလိုုလိုု ေျပာၾကတာပဲ။ တစ္ခါ တစ္ခါ စကားေတြ နည္းနည္း ကားလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမက ငါနဲ႔မွ မေတာ္တာ… လိုု႔ ကေယာင္ကတမ္း ေျပာတယ္လိုု႔ သူက ဖြတယ္။ သူကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ရိုုးသားသူဆိုုေတာ့ ေအာ္… မေတာ္ဘူးဆိုုတာ ဟုုတ္မွာပါေလ ဆိုုျပီး အနီးက အမွိဳက္ပံုုးထဲကိုု သြားထည့္လိုုက္တယ္လိုု႔လည္း ေျပာၾကေသးတယ္။ ဘယ္ဟာက အမွန္လည္းေတာ့ ခုုထိ မသိဘူး။

ျပႆနာက အဲဒီမွာတင္ ရပ္မသြားဘူး။ အေၾကာင္းစံုုကိုု ရိပ္မိသြားတဲ့ သူက သူငယ္ခ်င္းမကိုု ညွိႏွိဳင္းျပီး အဲဒီကိစၥကိုု တိုုးတိုုးတိတ္တိတ္ေနဖိုု႔ ႏွဳတ္ပိတ္သတဲ့။ "သူ မသိလိုု႔ မွားဝယ္လာခဲ့မိတဲ့ ကိစၥ… အဲဒီကိစၥကိုု နင္ဘယ္သူ႔ကိုုမွ ျပန္မေျပာပါနဲ႔ ဒီမနက္စာ နင္ၾကိဳက္တာ စားပါ၊ ငါ ၀ယ္ေကြ်းပါ့မယ္..." လိုု႔ ေျပာသတဲ့။ ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမကလည္း သေဘာတူတယ္။ ေအး… ငါ့ကိုု KFC ဝယ္ေကြ်း… ငါဘယ္သူ႔ကိုုမွ ျပန္မေျပာပါဘူး လိုု႔ ကတိျပဳလိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဆိုုင္ေလးမွာ KFC သြားစားၾကတယ္၊ စားျပီးေတာ့ လမ္းခြဲျပီး အိမ္ျပန္သြားၾကတာေပါ့။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမက အဲဒီအျဖစ္ကို ျပန္ေတြးတိုုင္း လူးလွိမ့္ျပီး ရယ္ေနမိသတဲ့။ အဲဒီလိုေနရင္းက ညေနေလာက္က်ေတာ့ စားထားတဲ့ KFC ၾကက္ေၾကာ္ကလည္း အစာေၾကျပီး ဗိုုက္ေတာင္ ျပန္ဆာသလိုုလိုု ျဖစ္ေနျပီ ဆိုုေတာ့ ကတိေတြ ဘာေတြလည္း ေမ့ျပီေပါ့။ အျဖစ္ကလည္း သိပ္ရယ္ခ်င္စရာေကာင္းေတာ့ သူ ဘယ္လိုုမွ မေနႏိုုင္ေတာ့ဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုု အရမ္းေျပာျပခ်င္ေနတာ။ ႏွဳတ္ပိတ္ခ ေကြ်းတာေတြ စားထားမိေလေတာ့အရင္ဆံုုး သူ႔ကိုု အသိေပးဖိုု႔ လိုုမယ္ထင္ျပီး ဖုုန္းဆက္သတဲ့… "ဟဲ့… ငါေတာ့ မေနႏိုုင္ေတာ့ဘူး နင္ေကြ်းတဲ့ KFC ေတြလည္း အစာေၾကသြားျပီ… ငါ ဖြေတာ့မယ္..." လို႔အတိအလင္း ေၾကျငာျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ဆီကိုု ဖုုန္းဆက္ျပီး အေၾကာင္းစံုု ေျပာေတာ့တာပဲတဲ့။

"အဲဒီေကာင္က မလည္မ၀ယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာသုုတ္ဖိုု႔ တစ္ရွဴးဆိုုျပီး ဝယ္လာတာ ဟိုဟာၾကီးျဖစ္ေနတာဟဲ့…" ဘာညာေပါ့။ ငါ့ကိုု ႏွဳတ္ပိတ္တဲ့အေနနဲ႔ ေန႔လည္စာ ေကြ်းပါတယ္… အခုုေတာ့ ငါ ဘယ္လိုုမွ မေအာင့္ႏိုုင္ေတာ့လိုု႔ နင္တိုု႔ကိုု အဲဒါ လွမ္းေျပာတာ… ဆိုုျပီး တစ္ကြ်န္းလံုုး ရွိသမွ် သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ဖုုန္းဆက္လိုုက္ ရယ္ေမာလိုုက္နဲ႔ တစ္ညေန ကုုန္ပါေလေရာ။ စလံုးမွာ သူေျပာစရာ လူကုန္ေတာ့ ေနာက္ဆံုုး ရန္ကုုန္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုုပါ ဖုုန္းခေတြအကုုန္ခံျပီး ဆက္ေျပာတာတဲ့။ အဲဒီလိုု…

ေနာက္ပိုုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုုတိုုင္းလည္း အဲဒီအေၾကာင္းပဲ ျပန္ျပန္ေျပာၾက၊ ရယ္ၾက၊ မသိလိုု႔ မွားဝယ္တဲ့သူကိုုလည္း ရယ္၊ နင္ယူသြားပါလားလိုု႔ အေပးခံရတဲ့သူကိုုလည္း ရယ္၊ ငါနဲ႔ မေတာ္ဘူးလိုု႔ တကယ္ ျပန္ေျပာလိုုက္တာလားလိုု႔ ေမးရင္း ထပ္ရယ္၊ ေကြ်းတာေတြ စားျပီး ဗိုုက္ေခ်ာင္လာေတာ့ငါ မေနႏိုုင္ေတာ့ဘူးလိုု႔ တရားဝင္ အသိေပးျပီး ဖြတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပီးေတာ့ ရယ္… ရယ္လိုု႔ကိုု မဆံုုးႏိုုင္တာ။

အဲဒီကိစၥက အဲဒီမွာတင္ ျပီးသြားလားဆိုုေတာ့ မဟုုတ္ျပန္ဘူး။ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဲဒီ ဖိုးသခြားေလးနဲ႔ အေၾကာင္းပါမဲ့ ဇနီးေလာင္းဟာ စကၤာပူ ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကိုု အလည္အပတ္ ေရာက္လာသတဲ့။ ဇနီးေလာင္းကလည္း အတန္းတူ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြပဲဆိုုေတာ့ကာ သူနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးက ေလဆိပ္မွာ တေပ်ာ္တပါး သြားၾကိဳၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ေလဆိပ္က အျပန္လမ္း MRT ေပၚမွာတင္ အခုုနက ကိစၥကိုု သူငယ္ခ်င္းေတြက ျပန္ေျပာၾကတယ္၊ အုုံးအံုုးၾကြက္ၾကြက္ ရယ္ၾကျပန္တယ္။ ဖိုးသခြားေလးကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ရိုုးဂုုဏ္ကိုု မေတာ္ရေသးတဲ့ ဇနီးေလာင္းေရွ႔မွာ အခုုလိုု ေဖၚထုုတ္ခြင့္ရတာ ဆိုုေတာ့ ပီတိေတြျဖာျပီး တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ နားေထာင္ေနတာေပါ့။

ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုုေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း နာမည္ေတြ တပ္ေခၚ နင္တစ္လံုုး ငါတစ္လံုုးနဲ႔ အားပါးတရ ေျပာဆိုုၾကတာ။ သူတိုု႔ ေျပာေန ရယ္ေနတုုံးမွာ သူတိုု႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္မွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ကေလးမေလးေတြကပါ တခိခိနဲ႔ ရယ္ေနၾကတာကိုု ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုုန္စင္ အစအဆံုုး ေျပာအျပီးမွာမွ သူတိုု႔ သတိထားမိၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီကေလးမေလးေတြက ပိုုလီတက္ေနတဲ့ ျမန္မာေက်င္းသူေလးေတြ၊ ဒီလိုုနဲ႔ အဲဒီသတင္းဟာ အင္ဂ်င္နီယာေတြၾကားထဲမွာသာမက တစ္ဆင့္စကား တစ္ဆင့္နားနဲ႔ ပိုုလီက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြၾကားထဲမွာပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားေတာ့တာ… ပ်ံ႔တာမွ နာမည္နဲ႔ကိုု အတိအက်တပ္ျပီး ပ်ံ႕သြားေလတာ။

တကယ္က အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ေက်ာင္းမွာထဲက နာမည္ၾကီး၊ အရမ္းရယ္စရာ ေျပာတတ္တာ။ ဟာသဥာဏ္လည္း သိပ္ရွိတာ။ အတန္းထဲမွာ တစ္ခုုခုုဆိုု သူ႔အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႔ ေအာ္လိုုက္ရင္လည္း အျမဲရယ္ရတာ။ စကားဝိုုင္းေတြမွာ သူပါရင္ ဘယ္သူမွ ပါးစပ္မပိတ္ရေအာင္ကိုု ရယ္ရတာ။ ကိုယ္ေတြနဲ႔ကလည္း သူငယ္ခ်င္းသက္တမ္း နွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္နီးပါးဆိုေတာ့ တကယ့္ ေျပာမနာ ဆိုမနာေတြ၊ အိမ္လာလည္ရင္လည္း သူေျပာသမွ် စကားေတြကိုု နားေထာင္ျပီး ေဖေဖ ေမေမတိုု႔ပါ အသားကုုန္ရယ္ရတာ။ အဲဒါ ဟိုုတစ္ပတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုုၾကေတာ့လည္း အဲဒီကိစၥကိုု ျပန္ေျပာၾကတယ္။

သူက ေျပာတယ္။ ေစ်းအၾကီးဆံုုးဟာကိုု ေရြးဝယ္လာတာပါတဲ့… အထုတ္ေပၚမွာေရးထားတဲ့ စာကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့… ေခြ်းထြက္သန္တဲ့သူဆိုုေတာ့ Heavy Flow ဆိုုေတာ့ အံကိုုက္ေပါ့ တဲ့။ ေနာက္ျပီး အထုုတ္ေပၚမွာ ပံုုေလးကလည္း ျပထားေသးတယ္မဟုုတ္လားတဲ့၊ Wing ဆိုတဲ့ အေတာင္ပံေလးနဲ႔ ဆိုုေတာ့ကာ ျပည့္ျပည့္ေဖါင္းေဖါင္း သူ႔မ်က္ႏွာကိုု အေသအခ်ာ ကာမိတာေပါ့တဲ့… အဲဒါေတြေၾကာင့္ သူ အခုုလိုု ေရြးခ်ယ္ ျပီး ဝယ္လာရတာေပါ့တဲ့။ သူ တကယ္ၾကီးကိုုပဲ မသိတာပါတဲ့။ သူဟာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အင္မတိ အင္မတန္ကိုု ရိုုးသားတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ တဲ့။ ျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာေသးတယ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တီဗီမွာ တင္မိုးလြင္ ေၾကာ္ျငာ မလာေသးဘူးေလဟာ တဲ့။ အဲဒီေၾကာ္ျငာမ်ိဳးေတြ ၾကည့္ဖူးရင္ေတာ့ ငါ သိမွာေပါ့တဲ့… ငါက သိပ္ရိုးသားတာ နင္တို႔သိတဲ့အတိုင္းပဲ ဆိုတာက ပါေသး။ ကြ်န္မတိုု႔မွာ ရယ္ရတာ မ်က္ရည္ကိုု ထြက္ေရာ…

သူ႔စကားဆံုးေတာ့ နင္ယူသြားလိုက္လို႔ ေမတၱာလက္ေဆာင္ အေပးခံရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမဖက္ကိုု လွည့္ျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆး ေမးျမန္းၾကျပန္တယ္။ နင္နဲ႔ မေတာ္ဘူးလိုု႔ တကယ္ၾကီး ေျပာလိုုက္တာလား၊ နင္ ယူမလာခဲ့တာ ေသခ်ာလား ဆိုုျပီးေတာ့ ေမး၊ အူတက္ေအာင္ ထပ္ရယ္။ သူကလည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ထူပူေနေတာ့ ေတာ္တယ္ေျပာလိုုက္လား မေတာ္ဘူး ေျပာလိုုက္မိလား ဆိုုတာေတာင္ သဲသဲကြဲကြဲ မွတ္မိေတာ့ပံုု မရပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ရတာေတာ့ အရမ္းပဲ။ အခုုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမကလည္း အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်၊ သူကလည္း ခုုနကေျပာခဲ့တဲ့ ဇနီးေလာင္းဆိုုသူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပီး သားသမီး သံုုးေယာက္နဲ႔၊ သာသာယာယာပါပဲ။

သူ႔အေၾကာင္းေတြ သူ႔ဟာသေတြ ေရးျပရရင္ ဆံုုးမွာမဟုုတ္ဘူး။အခုုေတာ့ ဒီမွာပဲ ရပ္ထားလိုုက္ဦးမယ္။ ေနာက္မ်ားမွ အဆင္ေျပရင္ သူ ခြင့္ျပဳရင္ထပ္ေရးပါအံုုးမယ္။

Sunday, August 31, 2014

Blog Day အမွတ္တရပိုုစ့္


ဘေလာ့ဂါ သက္တမ္း ခုုႏွစ္ႏွစ္နီးပါးရွိခဲ့ျပီ။

မ်က္ႏွာစာအုုပ္ မေပၚေသးခင္ ဘေလာ့ဂ္မ်ား ေခတ္ေကာင္းခ်ိန္ အေစာပိုုင္းကာလမ်ားမွာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အျဖစ္ အလြန္ တက္တက္ၾကြၾကြ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ အခ်ိန္ရွိတိုုင္း ကိုုယ့္ဘေလာဂ့္မွာ ဘာေလး ေရးရပါ့မလဲ ဟုု ေတြးေနခဲ့ဖူးသည္။ အလုုပ္တစ္ဖက္၊ မိသားစုုတာဝန္က တစ္ဖက္၊ အျခားေသာ လူမွဳေရး ေဝယ်ာဝစၥမ်ားၾကားမွ မပ်က္မကြက္ ဘေလာ့ဂင္းႏိုုင္ရန္ အိပ္ခ်ိန္ကိုု ေလွ်ာ့ခ်ခဲ့ရဖူးသည္။ ေသာၾကာ၊ စေနညမ်ိဳးမွာ ေကာ္ဖီျပင္းျပင္းတစ္ခြက္ ေဘးနားခ်ရင္း ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာ တစ္ညလံုုးနီးပါး မအိပ္မေန အခ်ိန္ေပးခဲ့ဖူးသည္။ နည္းပညာပိုုင္းဆိုုင္ရာကြ်မ္းက်င္မွဳ အားနည္းေသာေၾကာင့္ မေတာ္တဆ ဘေလာ့ဂ္ Template မွာ အမွားအယြင္း ျဖစ္သြားခ်ိန္၊Cbox ေပ်ာက္သြားခ်ိန္၊ စာလံုုးမ်ား မညီမညာ ျဖစ္သြားခ်ိန္မ်ားမွာ ကိုုယ့္ ဘေလာဂ္ေလးအတြက္ စိုုးရိမ္စိတ္က ငယ္ထိပ္ေရာက္ျပီး မစားႏိုုင္ မအိပ္ႏိုုင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ရသမွ်အခ်ိန္တိုုင္းမွာ တစ္ဘေလာ့ဂ္ဝင္ တစ္ဘေလာ့ဂ္ထြက္ လိုုက္လည္၊ စာဖတ္၊ မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့ဖူးသည္။ Cbox ဟုု ေခၚေသာ Chat box မ်ားမွာ သူမ်ားေတြ စကားေျပာေနၾကသည္ကိုု ခဖ၀ရ* လုုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ပိုုင္း ထိုု Cbox မ်ားမွာ ကိုုယ္နဲ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိျပီး အတန္အသင့္ ရင္းႏွီးေသာသူ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေတြ႔ပါက စကားနည္းနည္းပါးပါး ဝင္ေျပာျဖစ္သည္။ ထိုု႔အျပင္ သီခ်င္းစာသားမ်ားကိုု စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေရးသားကာ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ သီခ်င္းဆိုုခဲ့ၾကဖူးသည္။

ေရးထားေသာစာ အသြားအလာႏွင့္ ကေလာင္နာမည္ေပၚ မူတည္၍ အႏွီဘေလာ့ဂါ သည္ က်ားေလာ မေလာ၊ မည္သည့္ တိုုင္းျပည္တြင္ အေျခခ် ေနထိုုင္သနည္း၊ မည္သိုု႔ေသာ အလုုပ္အကိုုင္ျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳသနည္း၊ သူ႔အသက္ မည္၍ မည္မွ်ရွိႏိုုင္မည္နည္း၊ ကိုုယ့္ထက္ ၾကီးသူေလာ ငယ္သူေလာ တိုု႔ မွ အစခ်ီကာ အိမ္ေထာင္ရွိသူေလာ မရွိသူေလာ၊ ဘာညာ သာရကာ… အစရွိသည္ျဖင့္ စုုစုုစပ္စပ္ ခန္႔မွန္းခဲ့ဖူးသည္။ အတန္အသင့္ရင္းႏွီးေသာ ဘေလာ့ဂါတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ တိုုးတိုုးတိတ္တိတ္ အေျဖတိုုက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ကိုုယ္မွန္းဆထားသည္မွာ မွန္ေနလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။

ဟိုုး အေစာၾကီးထဲက ကိုုယ္က တစ္ဖက္သတ္ သိေနေသာ မမခင္ဦးေမကိုု လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေလသံမ်ိဳျဖင့္ သိေနတယ္ေလ ဟုု ေျပာျပီး မၾကာခဏ သြား စခဲ့ ေနာက္ခဲ့ ဖူးသည္။ အမ စိတ္တိုုသည္ကိုုေတြ႔လွ်င္ တိတ္တိတ္ကေလး ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ (သက္ေဝတိုု႔ ဆိုုးခ်က္) ကိုုေအာင္သာငယ္ကိုု ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း အနည္းငယ္ အစေဖၚေပးကာ သက္ေဝ ဘယ္သူလဲ သိလား ဟုု ပေဟဠိ လုုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေကသြယ့္ကိုုလည္း ေကနဲ႔ တိုု႔ ေတြ႔ဖူးၾကတယ္ေနာ္ မွတ္မိလား ဟုု လွမ္းေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ပန္ဒိုုရာကေတာ့ အနီးဆံုုးသူမိုု႔ ကိုုယ္ ဘယ္သူ ဆိုုတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ (ရွက္ရွက္ႏွင့္) ဖြင့္ေျပာခဲ့ရသည္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေအးကိုု မိုုက္ေဖၚမိုုက္ဖက္ တစ္ေယာက္ေတာ့ တိုုးပဟ ဟုုဆိုုျပီး ဘေလာ့တစ္ခုု ဖြင့္ေပးခဲ့သည္။ တန္ခူး၊ တီတီဆြိ၊ မသီတာ ႏွင့္ စုုခ်စ္သူတိုု႔ကိုု သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြေလ ဟုု ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ သြားေျပာျပီး ပေဟဠိ လုုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္မွ ျပန္သိရသည္မွာ သူတိုု႔ကလည္း ကိုုယ္ ဘယ္သူဆိုုတာ တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ခန္႔မွန္းျပီးသား၊ သိေနျပီးသားတဲ့။ ((((တိန္))))

အနည္းငယ္ ပါစင္နယ္ဆန္ေသာ Tag Post မ်ားေရးၾကရင္း သူ႔အေၾကာင္း ကိုုယ့္အေၾကာင္း၊ သူ႔အၾကိဳက္ ကိုုယ့္အၾကိဳက္၊ သူ႔ဝါသနာ ကိုုယ့္ဝါသနာ…အစရွိသည္တိုု႔ တစ္စ တစ္စ ေပၚလြင္လာခဲ့သည္။ ဘယ္သူက ဘယ္ႏိုုင္ငံမွာေနသည္ကိုု သိလာခဲ့သည္။ဘယ္သူက မၾကာခဏ ေခါင္းကိုုက္တတ္သလဲ သိေနၾကသည္။ ေသာက္စရာ ေဆးအမည္ လွမ္းေျပာတတ္ၾကသည္။ ကိုုယ္ မီးပူတိုုက္ အလြန္ပ်င္းတာ သူတိုု႔ေတြ သိကုုန္ၾကသလိုု ေန႔လည္စာကိုု ရံုုးမွာ ထမင္းမစားပဲ ပန္းသီးနဲ႔ ေကာ္ဖီ၊ ဘီစကစ္ သာ စားသည္ကိုုလည္း သိကုုန္ၾကသည္။ ေနထိုုင္မေကာင္းျဖစ္လည္း သိၾကသည္။ အလုုပ္မ်ားျပီး စာမေရးႏိုုင္လွ်င္လည္း တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ သတင္းေမးၾကသည္။ ထိုုစဥ္က ပြင့္လင္းျမင္သာေသာ ကာလ မဟုုတ္ေသးေသာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားမွာ အခ်င္းခ်င္း သေဘာထား ကြဲလြဲတတ္ၾကသည္။ ေကာ္မန္႔မ်ားမွ တစ္ဆင့္ ျငင္းခုုန္ၾကသည္။ စကားႏိုုင္လုုၾကသည္။ ျပီးေတာ့လည္း ေျပေျပလည္လည္ ျပန္ျဖစ္ၾကသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ားစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေကာင္းလွေသာ၊ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အခ်ိန္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္တကာမွ Banner မ်ားကိုု ေကာ္ပီကူးကာ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ေကာ္မန္႔ေရးကာ လာေရြးခိုုင္းျပီး ဘေလာ့ဂ္ က်ီးမႏိုုးပြဲ က်င္းပဖူးသည္။ သၾကံန္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ သၾကၤန္သံခ်ပ္အတြက္ မ႑ပ္ဖြင့္ၾကသည္။ ဓါတ္ပံုုမ်ားမွ တဆင့္ စတုုဒီသာ ေကြ်းၾကသည္။ ထိုုအခ်ိန္က ကေလာင္စြမ္းထက္လွေသာ၊ အေသာအေထ့ ပိုုင္ႏိုုင္လွေသာ သံခ်ပ္ေပါင္း အေျမာက္အမ်ား ဖတ္ခဲ့ၾကရသည္။ သီတင္းကြ်တ္ဆိုုလွ်င္ ၾကီးသူေတြကိုု ငယ္သူေတြက ဘေလာ့ဂ္တစ္ကာ လိုုက္လည္ကာ ကန္ေတာ့တတ္ၾကေသးသည္၊ မုုန္႔ဖိုုးမ်ားလည္း ေတာင္းတတ္ၾကေသးသည္။ ဧျပီလ တစ္ရက္ေန႔တြင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာပင္ မရမက ဧပရယ္ဖူးလ္ လုုပ္ၾကေသးသည္။ 

ထိုုမွ်သာမက ဒီကိုုလာ ဘေလာ့ဂ္ပိုုင္ရွင္ တီဇက္ေအ ခရီးတစ္ေခါက္သြားလွ်င္ ပိုုစ့္ ဆယ္ပိုုစ့္မက ဖတ္ရမွန္း သိလာခဲ့သည္။ ကလူသစ္ သမီးေလးေမြးသည္ကိုု သိျပီးေနာက္ သမီးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် သူ ဘာေရးေရး မပ်က္မကြက္ ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကင္မရာအၾကီးၾကီး ထမ္းထားေသာ ပံုုႏွင့္ ဘေလာ့ထိပ္စည္းမွာ ေရးထားေသာ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုသည္မွာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပင္ ျဖစ္သည္ ဟူေသာ စာသားကိုု ႏွစ္သက္ျပီး ထိုုဘေလာ့ဂ္ပိုုင္ရွင္ အမကိုုေတာ့ သတင္းေၾကျငာေသာ အစီအစဥ္တြင္ ကြ်န္မ ခင္မင္းေဇာ္ပါရွင္ ဟုု ေျပာေနစဥ္မွာ အရင္ဆံုုး ေတြ႔ဖူးခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ကြ်န္မတိုု႔သည္ဘေလာ့ပိုုင္ရွင္ ကိုုအန္ဒီ တစ္ေယာက္ မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ သမီးတစ္ေယာက္၊ သားတစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္ကိုု မွတ္မိေနသည္။ စာေရးေကာင္းျပီး ျမန္မာစာေပကိုု တေလးတစားရွိလွေသာ ေမဓါဝီ ပိုုစ့္အသစ္တက္တိုုင္း မွန္မွန္သြားဖတ္ခဲ့ရသည္။ ေမာင္မ်ိဳး သူ႔ အေမအေၾကာင္း၊ သူ႔မိသားစုုကိုု သတိရေၾကာင္းေရးလွ်င္ ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္ျဖင့္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ဝတၳဳတိုုမ်ား အေရးေကာင္းေသာ ပံုုရိပ္ကိုု စာမ်ားမ်ားေရးပါဟုု မၾကာမၾကာ သြားတိုုက္တြန္းခဲ့ဖူးသည္။ အိမ္လြမ္းေသာ ေရႊဂ်မ္း၏ လက္စြမ္းျပ ပဲျပဳတ္ႏွင့္ငခ်ိတ္ေပါင္းကိုု အနီးကပ္ရိုုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုုကိုု ကိုုယ္ အခုုထိ မေမ့ေသး။ ဂ်ပန္ျပည္မွႏုုစံကိုု ဂ်ပန္ကီမိုုႏိုုေလးျဖင့္ စိတ္ကူး ပံုုေဖၚၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုုေအာင္ ပ်ဴႏိုုင္ငံ ေရးေလ့ရွိေသာ သရဲပိုုစ့္မ်ားကိုု ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မဖတ္ရဲေသာေၾကာင့္ အျမဲတမ္း ေက်ာ္လႊားျပီး အသာ ရွပ္ ဖတ္ခဲ့ရသည္ကိုုလည္း မေမ့။ ကိုုယ္ႏွင့္ တစ္တိုုက္ထဲ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ ေနေသာ ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ခပ္ဝဝ အႏွီလူသားသည္ ဘေလာ့ဂါ ပီတိမွန္း အိမ္ေျပာင္းျပီးမွ သိခဲ့ရသည္။ (ေတာ္ေသးပါရဲ႕… ေတာ္ေသးပါရဲ႕…) 

ထိုု႔အျပင္ ႏွလံုုးသားရပ္ဝန္းမွ အသံမ်ား ဘေလာ့ပိုုင္ရွင္ ကိုုဘြိဳင္းဇ္ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ေကာင္မေလးပံုု တစ္ပံုုတင္သည္ကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားကာ ယခုုထက္တိုုင္ လစ္လွ်င္ လစ္သလိုု ၾကပ္ေနရဆဲ။ စာေရးေကာင္းေသာ ရြာသားေလးကိုု စာျပန္ေရးဖိုု႔ မၾကာခဏ တိုုက္တြန္းရျပီး သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကိုု ပိတ္လိုုက္ ဖြင့္လိုုက္ လုုပ္ေနလွ်င္ စိတ္တိုုရဆဲ။ Cbox မ်ားတြင္ သီခ်င္းဆိုုေဖၚ ဆိုုဖက္ ခ်စ္ေပါက္ကိုု အျပင္မွာ မေတြ႔ရေသးေသာ္လည္း ခ်စ္ခင္စြာ အမ်ိဳးေတာ္ထားဆဲ။ နာမည္ရင္း ေပ်ာက္ကာ စင္စင္ဟုု အမည္တြင္ေနသူ (ယခုု မွံဳမွံဳႏွင့္ ေမာင္ေမာင္တိုု႔ မိခင္) ကိုု ဘေလာ့အလည္ႏိုုင္ဆံုုး ဆုု ေပးခ်င္စိတ္ရွိေနဆဲ။ 

ဤသိုု႔ ဤသိုု႔ေသာခ်စ္စဖြယ္ အေလ့အထမ်ား ႏွင့္ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ တစ္ခ်ိန္က အမွန္တကယ္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ 

ထိုုအခ်ိန္က စာေရးအသား အလြန္ေကာင္းျပီး စာေရးအားလည္း ေကာင္းေသာ ဘေလာ့ဂါ မ်ားအနက္က အခုုအခ်ိန္တြင္ ဘယ္ဆီ ဘယ္ဝယ္ကိုု ေရာက္ေနမွန္း မသိႏိုုင္ေအာင္ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလွေသာ စာေရးေဖၚ ဘေလာ့ဂါမ်ားကိုု သတိရမိပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကိုုေတာ့ စာဆက္မေရးၾကေတာ့ေသာ္လည္း မ်က္ႏွာစာအုုပ္တြင္ ျပန္ေတြ႔ရပါသည္။ ျပန္ရွာမေတြ႔ပဲ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္ေနေသာ ကိုုယ္ သတိတရ ရွိေနေသာ ဘေလာ့ဂါ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေလးမ၊ ကိုုဇနိ မဇနိ၊ မီယာ၊ ႏုုသြဲ႔ တိုု႔ ျဖစ္သည္။

ဘေလာ့ဂါမ်ားသည္ သူတိုု႔၏ ကိုုယ္ပိုုင္ဟန္၊သူတိုု႔ ေရးေလ့ရွိေသာ အေၾကာင္းအရာ၊ သူတိုု႔၏ စိတ္ဝင္စားမွဳမ်ား တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးမည္သိုု႔ပင္ ကြဲျပားျခားနားသည္ျဖစ္ေစ ဘေလာ့ဂ္အေပၚ ခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကျခင္းမွာေတာ့ အားလံုုုုး တူညီၾကပါသည္။ 

သည္ေန႔ Blog Day အတြက္ အမွတ္တရ ပိုုစ့္ကိုုေရးရန္ အန္တီတင့္က လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ပတ္ခန္႔ထဲက တိုုက္တြန္း ႏွိဳးေဆာ္ခဲ့ပါသည္။ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာကိုု ဦးတည္ေရးရမွန္း မသိေသာေၾကာင့္ (ထံုုးစံအတိုုင္း) ေနာက္ဆံုုးမိနစ္ မေရာက္မခ်င္း အခ်ိန္ဆြဲေနမိပါသည္။ သိုု႔ေသာ္ အန္တီတင့္က မေရးမခ်င္း မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚတြင္ တုုတ္ကိုုင္ျပီး ေစာင့္ေနဟန္တူေသာေၾကာင့္ စာမျပီးမခ်င္း မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚလည္း မတက္ရဲပါ။ သည္လိုုႏွင့္ ဟိုုေတြး ဒီေတြး ေတြးရင္းက ဟိုုး အရင္အခ်ိန္မ်ားဆီက အရွိန္အဟုုန္ ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ လွလွပပ စီးဆင္းခဲ့ေသာ ဘေလာ့ဂ္မ်ား ႏွင့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားအေၾကာင္း လက္လွမ္းမီသေရြ႕ သတိတရၾကိဳးစားပမ္းစား ေရးသားလိုုက္ရပါသည္။ 

ခ်စ္ေသာ အန္တီတင့္ ေက်နပ္လိမ့္မည္ဟုု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ စကၤာပူကိုု လာလွ်င္ မုုန္႔ဝယ္ေကြ်းပါ အန္တီတင့္…

သက္ေဝ
(၃၁ ၾသဂုုတ္ ၂၀၁၄)

*ခဖဝရ - ခိုုး ဖတ္ ဝိုုင္း ရယ္

Saturday, August 23, 2014

လက္ကိုုင္မဲ့တံခါး

ညေနဟာ တျဖည္ျဖည္းနဲ႔ အေရာင္မွိန္လာတယ္။ ေကာင္းကင္ဟာ မီးခိုးေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ၀တ္ရံုကို အက်အန လွလွပပ ဆင္ျမန္းလို႔။ ေရာင္စံုငွက္ေတြဟာ ညေနတိုင္း သူတိုု႔ ဆိုေနက် ညေနခင္းေတးသြားကို အတူတူ သီဆိုရင္း အိပ္တန္းတက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပံုတံုးတံုး သားရည္အိတ္အနက္ေရာင္ကို လြယ္ပိုးထားတဲ့ မိန္မးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ မာက်ဴရီမီးေရာင္ေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ ရထားဘူတာဆီကို ဦးတည္ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔။ ေလွ်ာက္ေနရင္းက စိတ္ေျပာင္းသြားျပီး လမ္းမွာ ေတြ႔ေနက် စတိုးဆိုင္ၾကီးထဲကို တခဏ ၀င္ေရာက္ ေငးေမာလိုစိတ္နဲ႔ ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ျပန္လွည့္လိုက္တယ္။ တကယ္ဆို ေစ်း၀ယ္ကဒ္ မပါ၊ အေၾကြး၀ယ္ကဒ္ မပါ၊ လံုေလာက္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏလည္း မပါပါပဲနဲ႔၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုစိတ္ကူးရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္ဘူး။

ဆိုင္ၾကီးထဲ ၀င္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ အေငြ႔အသက္နဲ႔အတူ အေမႊးနံ႔ ခပ္သင္းသင္းေလးက ဆီးၾကိဳႏွဳတ္ဆက္တယ္။ အပူထဲက လာခဲ့ရသူတစ္ေယာက္အဖို႔ တဒဂၤေတာ့ စိတ္ေက်နပ္မွဳရသြားေစတာ အမွန္ပဲ။ ခန္းနားတဲ့ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕အ၀င္၀ ေလွခါးၾကီးအေရွ႔မွာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ေတာက္ပေနတဲ့ စႏၵရားၾကီးတစ္လံုးကို ေတြ႔ရတယ္။ သာယာျငိမ့္ေျငာင္းတဲ့ ေတးသြားေတြကို ၾကားနာရတယ္။ အဲဒီေတးသြားေတြကို ဖန္တီးေနတဲ့သူက အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အျပည့္အစံု၀တ္ထားတဲ့ လူလတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏွစ္ျမွဳပ္ျပီး သံစဥ္ေတြကို လွလွပပ လႊင့္ထုတ္ေနတယ္။ သူကသာ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ တီးေနတာ၊ အနီးအပါးက ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ အရြယ္စံု အေရာင္စံု လူသားေတြကေတာ့ သူ႔ကို တခ်က္ကေလးမွ ဂရုစိုက္မိဟန္ မတူဘူး။ ကိုယ့္လိုရာေတြ ျပည့္၀ဖို႔၊ ကိုယ့္ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ဖို႔အတြက္သာ ဦးတည္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ကိုယ္စီနဲ႔။

ၾကည့္ပါအံုး… ပီဇာဆိုင္က ဆိုင္ရွင္ကလည္း မွန္ပံုးထဲက သူ႔ပီဇာခ်ပ္ေတြ ေနာက္တစ္ေန႔ မကူးပဲ ဒီေန႔ အကုန္ေရာင္းရဖို႔ ၀ယ္သူကို ေငးေမွ်ာ္လို႔။ ေရေမႊးဆိုင္က ေကာင္မေလးကလည္း ေရေမႊးနမူနာျပ စကၠဴခ်ပ္ေလးေတြကိုင္ရင္း ဆိုင္ေရွ႔ကေန ျဖတ္သြားတဲ့သူေတြကို ေၾကာ္ျငာသေဘာမ်ိဳး လွမ္းေပးလို႔။ ဖိနပ္ဆိုင္က အေရာင္းစာေရး ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဖိနပ္ေတြကို ဖုန္သုပ္သလိုလိုနဲ႔ ဆိုင္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့ စကပ္တို၀တ္ အမ်ိဳးသမီးေလးရဲ႕ အေနာက္ပိုင္းကို မရဲတရဲ လွမ္းၾကည့္လို႔။ မိန္းကေလး၀တ္အက်ႌေတြ အျပည့္ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဆိုင္ထဲက ဇာအက်ႌ အနီေရာင္၀တ္ ခပ္၀၀အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေစ်းေရာင္းမေကာင္းသူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ပ်င္းရိပ်င္းတြဲအမူအရာနဲ႔၊ တစ္ခ်က္ေတာင္ သန္းေ၀လိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဲဒီ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြထဲ ၀င္ေတာ့မဲ့ဆဲဆဲ ေျခလွမ္းေတြကို အသာရပ္တန္႔ျပီး စႏၵယားသံကို တခုတ္တရ နားစိုက္ေထာင္ေနမိတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ အျပင္က ၾကားခဲ့တဲ့ ငွက္ေလးေတြရဲ႕ အိပ္တန္းတက္ ညေနခင္းေတးသြားနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ဘယ္ဟာက ပိုသာယာပါလိမ့္လို႔ေတာင္ ေတြးေနမိေသးတာ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ စႏၵရားဆရာဟာ ျဗဳန္းဆို ေတးသြားကို ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ခပ္သြက္သြက္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တီးလံုးေတြဟာ ဆိုင္ခန္းေတြ အားလံုးနဲ႔ က်န္တဲ့ အသံေတြအားလံုးကို ဖံုးလႊမ္းသြားသလား မွတ္ရတယ္။ စႏၵရားခလုတ္ေတြေပၚမွာ ေျပးလႊားေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔အတူ စႏၵရားဆရာရဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာ လွဳပ္ရွားးပံုကလည္း စည္းခ်က္နဲ႔အညီ တစထက္ တစ လွဳပ္ခါ ယိမ္းထိုးလို႔၊ တီးေနတဲ့ တီးလံုးကလည္း ပိုပိုသြက္လာတယ္။ ျမဴးၾကြ ဆန္းသစ္တဲ့ ေတးသြားရဲ႕ ဖမ္းစားမွဳေၾကာင့္ အနီးအပါးက ေစ်း၀ယ္လာၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စႏၵရားဆရာကို သတိထားမိသြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေျခလွမ္းေတြကို ရပ္တန္႔ျပီး နားေထာင္ၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ျပီး သံစဥ္ေတြၾကားထဲ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ နစ္ေမ်ာပါ၀င္ေနတဲ့ စႏၵရားဆရာကို ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔။

သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး၊ အျပင္က အိပ္တန္းတက္ေနတဲ့ ငွက္ေတြ ေတာင္ပံခတ္သံ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အုပ္စုလိုက္ၾကီး ပ်ံလာၾကတာကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ ဦးတည္လာတာက အဲဒီစတိုးဆိုင္ၾကီးရဲ႕ အ၀င္က မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးေတြဆီကို တည့္တည့္။ အုပ္စုလိုက္ တဟုန္ထိုး ၀ဲပ်ံလာတဲ့ ငွက္ေတြကိုေတြ႔ေတာ့ ဆိုင္ေတြထဲမွာ ေငးေမာ ေစ်း၀ယ္ေနၾကတဲ့ လူတခ်ိဳ႔က ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိ၊ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ မွန္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး သူ႔ထက္ငါ အျပင္ေရာက္ေအာင္ ေျပးထြက္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားၾကေတာ့တယ္။ သူတို႔ေတြ မွန္တံခါးၾကီးကိုလည္း ဖြင့္လိုက္ေရာ… အိုုး… ဘာေျပာေကာင္းမလဲ… ငွက္ေတြ… ငွက္ေတြဆိုတာ…။ သေဘာေတြ႔ မေနာေခြ႔ျပီး စိတ္တိုုင္းက် အထဲကို အလုအယက္ တိုးေ၀ွ႔၀င္လာလိုက္ၾကတာ အဲဒီအေဆာက္အဦးထဲ ငွက္မုန္တိုင္းၾကီး ၀င္ေမႊေနသလိုပဲ။ ငွက္ေတြဆီက ေအာ္ျမည္သံ၊ အေတာင္ပံ ခတ္သံေတြကလည္း ခန္းမထဲမွာ ကြ်က္ကြ်က္ကိုညံလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွမၾကာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ အဲဒီ စတိုးဆိုင္ၾကီး အ၀င္ခန္းမရဲ႕ မ်က္ႏွာၾကက္ေတြမွာ၊ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ မီးဆိုင္းေတြေပၚမွာ၊ အလွတပ္ နံရံကပ္ မီးလံုးေတြေပၚမွာ၊ ေျခကုပ္လို႔ရတဲ့ အစြန္အဖ်ား ေနရာေတြတိုင္းမွာ အေရာင္စံု အရြယ္စံု ငွက္ေတြ အျပည့္ ေနရာယူျပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ ေစ်းသည္ ေစ်း၀ယ္ေတြ အားလံုးလည္း ေျပးတဲ့သူေတြက ေျပး၊ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း တအံ့တၾသနဲ႔ ၾကက္ေသေသျပီး အဲဒီငွက္ေတြကို ေမာ့ျပီး ၾကည့္ေနလိုက္ၾကတာဆိုတာ တကယ့္ကိုု ေခါင္းေမာ့ေနတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးေတြအတိုုင္းပဲ။ အားလံုးထဲမွာ စႏၵရားဆရာတစ္ေယာက္ပဲ ဟန္မပ်က္ အရွိန္မပ်က္ သူ႔တီးလံုး တီးကြက္ေတြကို စိတ္ပါလက္ပါ ဆက္တီးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ လူေတြ ၀ရုန္းသုန္းကား ထြက္ေျပးလို႔ ပြင့္ေနတဲ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးေတြကတဆင့္ ငွက္ေတြကေတာ့ ၀င္လာမစဲ တသဲသဲ။

စႏၵရားဆရာဟာ တီးလံုးတစ္ခုကေန တစ္ခု အကူးအေျပာင္းမွာ မ်က္ေတာင္ တစ္ခတ္စာေလး စႏၵရားသံ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီလို အသံတိတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ငွက္ေတြအားလံုးဟာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္ႏိုုင္ေလာက္တဲ့ မာဂဓဘာသာစကားနဲ႔ သံစဥ္တစ္ခုကို အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်မရွိ တညီတညာထဲ ေရရြတ္လိုက္ၾကတယ္။ စႏၵရားဆရာက သူ႔တီးလံုးကို ျပန္လည္ အစပ်ိဳးလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ငွက္ေတြအားလံုး တိုင္ပင္ထားသလို တျပိဳင္နက္ထဲ တိတ္ဆိတ္သြားၾကျပန္တယ္။ ၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြလည္း အရမ္းကို အံ့ၾသ ထူးဆန္းေနၾကတယ္။ အျပင္ထြက္ဖို႔ တံခါးဆီကို ေျခလွမ္းေနၾကတဲ့သူေတြေတာင္ သိခ်င္စိတ္ေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္လာတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ စႏၵရားဆရာဟာ တီးလံုး တစ္ပိုဒ္ တီးလိုက္၊ သူ အတီးရပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငွက္ေတြက သံစဥ္တစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္နဲ႔၊ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ စိတ္တူ ကိုယ္တူ အေပးအယူမွ်ေနလိုက္ၾကတာဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ဘူး၊ ငွက္ေတြဟာ သူတို႔အလွည့္မွာ သံစဥ္ေတြကို မရပ္မနား ဟစ္ေၾကြးေနတယ္၊ စႏၵရားဆရာအတြက္ အလွည့္မေပးေတာ့ဘူး။ စႏၵရားဆရာကလည္း တစက္ကေလးမွ အေလွ်ာ့ မေပးေလဘူး။ ဆန္းျပားသစ္လြင္တဲ့ တီးကြက္ေတြကို အျပင္းအထန္ ဆက္တီးေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ ခိုနားေနရာ ေနရာေတြကေန စႏၵရားၾကီးနားကို ထိုးဆင္းလာၾကျပီး စႏၵရားကိုေရာ တီးေနသူကိုပါ ၀ိုင္းရံလိုက္ၾကေတာ့တယ္။

ငွက္ေတြ… ငွက္ေတြ… မေဟာ္ဂနီေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ စႏၵရားၾကီးေပၚမွာ ငွက္ေတြ အျပည့္ နားလိုက္ေတာ့ စႏၵရားဟာ ေရာင္စံုငွက္ အေထြးၾကီး ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ စႏၵရားဆရာရဲ႕ ပုခံုးေပၚမွာ၊ လက္ေမာင္းမွာ၊ လက္ဖ်ံမွာ၊ ေနာက္ျပီး စႏၵရားေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေၾကြပန္းအိုးထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ အျဖဴေရာင္ေတြေပၚမွာ ငွက္ေတြ လာနားၾကတယ္။ ဒါတင္မက ေျပးလႊားေရြ႕လ်ားေနတဲ့ စႏၵရားဆရာရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ ႏွဳတ္သီးခြ်န္ေတြနဲ႔ ထိုးႏွက္ ရပ္တန္႔ေစတယ္။ ၾကိဳးစားပမ္းစားတီးေနတဲ့ စႏၵရားဆရာဆီက မညီမညာ၊ ျပီးေတာ့ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် မမွန္မကန္ သံစဥ္ေတြ ေတာင္တစ္ခ်က္ ေျမာက္တစ္ခ်က္ ထြက္လာျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ စႏၵရားဆရာလည္း က်ဆံုး၊ တီးလက္စ စႏၵရားသံဟာလည္း လံုး၀ကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ စႏၵရားဆရာလည္း ထိုင္ေနရာကေန ဝုုန္းကနဲ ထ၊ ငွက္ေတြၾကားထဲကေန အတင္း တိုးေ၀ွ႔ျပီး ကမူးရွဴးထိုး ထြက္ေျပးသြားေတာ့တာပဲ။ ေျပးတာမွ မွန္တံခါးၾကီးရဲ႕ ဟိုးအျပင္ဖက္ေရာက္ေအာင္ကို သုတ္ေျခတင္ျပီး ထြက္ေျပးသြားတာ…

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ငွက္ေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲခံ ေတးသံေတြ ခန္းမၾကီးထဲမွာ တညီတညာထဲ ထြက္ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ သူတို႔ဘာသာနဲ႔ ေတးဆိုသူက ဆို၊ စႏၵရားခလုတ္ အျဖဴေရာင္ေတြေပၚမွာ နားျပီး အသံထြက္ေအာင္ လုပ္သူက လုပ္၊ စႏၵရားခလုတ္ အနက္ေရာင္ေတြေပၚ တစ္လွမ္းခ်င္း နင္းေလွ်ာက္သူေတြက နင္းနဲ႔၊ ခန္းမၾကီးထဲမွာ မညီမညာ စႏၵရားသံေရာ ငွက္ေတြရဲ႕ ေတးသံေတြပါ အထိန္းအကြတ္မဲ့စြာ ဖံုးလႊမ္းေနေတာ့တယ္။ ေစာေစာက ေက်ာက္ရုပ္ေတြလို ၾကက္ေသေသျပီး ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိုးရြံ႕ ထိတ္လန္႔လာပံုရတယ္။ အထူးအဆန္းျမင္ကြင္းကို ၾကည့္လည္း ၾကည့္ခ်င္၊ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ ျဖစ္ေနၾကပုံပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ ေနာက္ဆုတ္နဲ႔ အျပင္ဖက္ကို ထြက္သြားဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးကေတာ့ ပြင့္လ်က္သား။ စႏၵရားသံကပဲ ဆြဲေဆာင္သလား၊ အထဲေရာက္ေနျပီးသား ငွက္ေတြက သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္တဲ့ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ လွမ္းေခၚၾကသလား မသိႏိုင္ဘူး။ အမ်ိဳးအမည္စံုလင္တဲ့ ငွက္ေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ အျပင္ကေန ဆက္တိုက္ ၀င္လာေနၾကတုန္းပဲ။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြမွာ နစ္ေမ်ာေနလိုက္တာ၊ ေနာက္ဆံုးမွာ ခန္းမထဲ လူနည္းနည္းပဲ က်န္တာ ေတြ႔ေတာ့မွ ကိုယ္တိုင္လည္း အျပင္ထြက္ဖို႔ သတိရသြားတယ္။

တံခါး၀ကေန အျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ အေနာက္ကေန ေနာက္ထပ္ လူ ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ ထပ္ထြက္လာတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ပီဇာဆိုင္ ပိုင္ရွင္လည္း ပါတယ္၊ ပီဇာခ်ပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ သူ႔ မွန္ပံုးကို သံေယာဇဥ္မျပတ္သလို စိတ္မေကာင္းတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ တလွည့္ၾကည့့္ၾကည့္။ အက်ႌဆိုင္ပိုင္ရွင္ အနီဝတ္ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔သမွ် လူေတြကို ငွက္ေတြအေၾကာင္း အားပါးတရ ေျပာျပေနပံုပဲ။ ခန္းမဖက္ကို လက္ညွိဳးထိုးကာ ထိုးကာနဲ႔။ ဆိုင္ၾကီးထဲမွာ လူေတြ အကုန္ ကုန္တဲ့အထိ အဲဒီမွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးအေရွ႔မွာ မေၾကာက္မရြံ႔ ရပ္ေနေသးတဲ့ ကြ်န္မကို လမ္းသြားလမ္းလာေတြက အၾကည့္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။ ထားပါေလ… စႏၵရားသံကို မက္ေမာသူတစ္ေယာက္အဖို႔ ငွက္ေတြကို တစ္ခုခု လက္တုန္႔ျပန္ခ်င္စိတ္ ေပၚေနမိတာ။ စိတ္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ေပၚလာတဲ့ အေတြးကေတာ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ေတြကို ပိတ္ပလိုက္ဖို႔ပဲ။ ဟုတ္တယ္… မွန္တံခါးခ်ပ္ေတြကို ပိတ္လိုက္ရမယ္၊ ဒါမွ ဒီငွက္ေတြ အျပင္ကို ျပန္မထြက္ႏိုင္မွာ။ သူတို႔ကို အထဲမွာ ပိတ္ထားလိုက္ရင္ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ၊ သူတို႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္ အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္မွာလဲ။

အဲဒီလို အေတြး ေတြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လူစြမ္းေကာင္းၾကီးတစ္ေယာက္လို ဘာလိုလို စိတ္ထဲ ၀င့္၀င့္စားစားရွိလွတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မွန္တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းပိတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္၊ ျပႆနာက တံခါး လက္ကိုင္ကို ရွာမရတာပဲ။ ဟုတ္တယ္ တံခါးခ်ပ္ၾကီးမွာ လက္ကိုင္ လံုး၀ မပါဘူး။ ထူးဆန္းလိုက္တာ၊ တံခါးခ်ပ္ေတြတိုင္းမွာ လက္ကိုင္ကိုယ္စီ ရွိၾကရတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္ေလာက္ေသးတဲ့ တံခါးခ်ပ္မွာမဆို လက္ကိုင္ဖုကေလး တစ္ခုျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ရွိရစျမဲ မဟုတ္လား။ ဘာမွားေနပါလိမ့္…

လက္ကိုင္မေတြ႔တဲ့အဆံုး မွန္ခ်ပ္ရဲ႕ အစြန္းကိုကိုင္ျပီး တြန္းလိုက္တယ္၊ တံခါးက တုတ္တုတ္မွ မလွဳပ္ဘူး။ အိုး… ခုနက လူေတြ တိုးထြက္ဖို႔ မွန္ခ်ပ္ေတြကို တြန္းဖြင့္တုန္းက အလြယ္တကူ ပြင့္သြားတာကို မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါနဲ႔ အားစိုက္ျပီး ထပ္တြန္းတယ္၊ တစ္ခ်ပ္ကို တြန္းမရေတာ့ တစ္ခုခုမ်ားမွားေနသလား ဆိုျပီး ေနာက္ တစ္ခ်ပ္ကို တြန္းျပန္တယ္။ ခက္လိုက္တာ၊ တံခါးေတြက တစ္ခ်ပ္မွ မလွဳပ္ၾကဘူး။ ေခါင္းေပၚကေန ၀ွီးကနဲ ၀ွီးကနဲေနေအာင္ ျဖတ္ ပ်ံသြားတဲ့ ငွက္ေတြကို ေရွာင္ရင္း တိမ္းရင္း တံခါးကို အထပ္ထပ္ တြန္းၾကည့္တယ္။ မရဘူး။ ခဏ နားတယ္၊ ျပီးေတာ့ အားယူတယ္၊ ျပီးေတာ့ တံခါးကို တြန္းတယ္။ ဘယ္လိုမွ မရဘူး။ လူေတြက ဒီမိန္းမ နည္းနည္း စိတ္မမွန္ဘူးလား ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းမာတဲ့ စိတ္၊ အညံ့မခံခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ဒီတံခါးကို မရ ရေအာင္ ပိတ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ထပ္ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ည္းႏွီးပဲ။

မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးနားမွာ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ျပီး လဲျပိဳမတတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္မကို ငွက္ေတြ သတိထားမိသြားတယ္။ ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ကို အသားလြတ္ မုန္းတီးေနမိသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကိုပါ သတိထားမိသြားသလား မဆိုႏိုင္ဘူး။ စတင္ရန္မူဖို႔ ၾကိဳးစားလာၾကတယ္။ ပံုဆိုးဆိုး ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း သားေရအိတ္ကို လာျပီး ထိုးဆိတ္ၾကတယ္။ ပထမေတာ့ ရွိသမွ် အားေလးနဲ႔ ခုခံေသးတယ္။ ငွက္အုပ္ၾကီးက တျဖည္းျဖည္း ၾကီးလာတယ္။ ခုနက စႏၵရားၾကီးတစ္ခုလံုး ေရာင္စံုငွက္ အေထြးၾကီး ျဖစ္သြားတ့ဲပံုကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္မိေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ ေတာင့္တင္းလာတယ္။ ခႏၵာကိုုယ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ငွက္ေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ သိပ္မ်ားေနျပီဆိုတာပဲ ေနာက္ဆံုး သိလိုက္တယ္။ မူးေ၀လာတယ္… သတိ ေမ့မတတ္ ျဖစ္လာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ… ၀တ္စံုအနက္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္မကို ငွက္ေတြၾကားထဲက လာ ဆြဲထုတ္သြားတာ။ အဲဒီလူ ဆြဲေခၚသြားတဲ့ေနာက္ကို မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ပါသြားလိုက္တာ ေပါ့ေပါ့ေလးရယ္။ ျပီးေတာ့ သတိလက္လြတ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းကို ေရာက္လို႔ ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး။ သတိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကတီၱပါစေလး တစ္စလို ႏူးညံံတဲ့ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ မ်က္စိဖြင့္ျပီး ေဘးဘီကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးေရာင္စံု ထိန္ျငီးေနတဲ့ ပန္းျခံတစ္ခုထဲ ေရာက္ေနမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ အခု ထိုင္ေနတဲ့ေနရာက အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းႏုႏုေပၚမွာပဲ။ တဆက္တည္းမွာ ငွက္ေတြၾကားကေန ကူညီျပီး ဆြဲေခၚလာတဲ့ အနက္ေရာင္ ၀တ္စံုပိုင္ရွင္ကို လွည့္ပတ္ျပီး လိုက္ရွာတာ၊ ဒါေပမဲ့ ရွာလို႔ မေတြ႔ဘူး။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ အားကစား ေလ့က်င့္တဲ့သူေတြ၊ ကေလးငယ္ေလးေတြ လက္ဆြဲရင္း ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မိသားစုေတြ အျပင္ စြန္လႊတ္ေနတဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႔ နဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚမွာ စာထိုင္ဖတ္ေနတဲ့သူ တခ်ိဳ႔ကို ေတြ႔ရတယ္။

ခ်က္ခ်င္းသတိရသြားတာကေတာ့ အလုပ္က အိမ္အျပန္ လမ္းမွာ ရုတ္တရက္ ၀င္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ စတိုးဆိုင္ၾကီးရယ္၊ မေဟာ္ဂနီေရာင္ေတာက္ပေနတဲ့ စႏၵရားၾကီးတစ္လံုးနဲ႔ အနက္ေရာင္ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အျပည့္အစံု၀တ္ထားတဲ့ စႏၵရားဆရာရယ္၊ ခန္းမၾကီး တစ္ခုလံုး ျပည့္လုလုျဖစ္ေနတဲ့ အေရာင္စံု အရြယ္စံု ငွက္ေတြရယ္၊ ပိတ္လို႔မရ လက္ကိုင္မရွိတဲ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးရယ္ကိုပဲ။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ အက်အန ထိုင္ေနရာကေန မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ အေရာင္လင္းလင္းေတြ ျပိဳးျပိဳးပ်က္ပ်က္ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ စတိုးဆိုင္ၾကီးကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေသခ်ာပါတယ္ ညေနက ငွက္ေတြ ၀င္သြားတာ အဲဒီဆိုုင္ပါ။ အခုေတာ့ သူက မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ အိေျႏၵရရ ခန္းနား လွပလို႔။

မယံုႏိုင္စရာ… ညေနက ငွက္ေတြနဲ႔ ကမာၻပ်က္မတတ္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ေနတဲ့ စတိုးဆိုင္ၾကီး၊ လူေတြ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္း၊ ဘာဆို ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီ… ေဘးဘီ၀ဲယာမွာ ေမးၾကည့္စရာ လူတစ္ခ်ိဳ႔ကို လိုက္ရွာျပီး ညေနက အဲဒီ စတိုုးဆိုုင္ၾကီးကိုု ငွက္ေတြ ၀င္စီးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ အားလံုးက ေခါင္းခါျပတယ္။ အမ်ိဳးအမည္ ေဖၚျပလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အၾကည့္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ၾကတယ္။ တကယ္ဆို ဒီအနီးအနားတ၀ိုက္မွာ ရွိေနၾကတဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ညေနက ငွက္ေတြအေၾကာင္း သိေနသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မသိၾကတာ သိပ္ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥပဲ။

အိမ္ျပန္ဖို႔ သိပ္ေနာက္က်ေနျပီလို႔ သတိထားမိလိုက္ေတာ့ ရထားဘူတာရံုဆီကို ဦးတည္ျပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ေစာေစာက စတိုးဆိုင္ၾကီးေရွ႔ကို ေရာက္ေတာ့ စိတ္မေၾကပြဲအျဖစ္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ၾကည့္တယ္။ ေရႊအိုေရာင္ ကႏုတ္ပန္းေတြ စီျခယ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ အၾကီးၾကီးနဲ႔ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးဟာ ထယ္၀ါခန္႔ညားလို႔ပဲ။ မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္ အထဲကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ လူေတြစည္ကားေနတဲ့ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕ ေရွ႔နားက ေလွခါးၾကီး၊ သူ႔အနီးမွာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ စႏၵရားတစ္လံုး၊ သူ႔အေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴအျပည့္နဲ႔ ေၾကြပန္းအိုးၾကီး။ အရာရာဟာ စနစ္တက်၊ ေနသားတက်။

ညေနက ၾကံဳခဲ့ရတာေတြဟာ အိပ္မက္ဆိုရင္လည္း ေန႔အိပ္မက္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ရမယ္။ မ်က္လွည့္ဆိုရင္လည္း တစ္ေယာက္တည္းကို ေသေသသပ္သပ္ ကြက္ျပီး ျပတဲ့ မ်က္လွည့္ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ရင္း အိမ္အျပန္ ေနာက္ဆံုး ရထားေပၚတက္လာခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရထားတစ္စီးလံုးဘယ္သူမွ မပါ၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွ တစ္ေယာက္ထဲ။ ကိုင္လာတဲ့ သားေရအိတ္အနက္ကို ခပ္တင္းတင္းဆုတ္ျပီး ညေနကလို ေရာင္စံုငွက္ေတြ ေတာင္ပံတဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ျပီး ေခါင္းေပၚကို ပ်ံကာ ၀ဲကာနဲ႔မ်ား ေရာက္လာအံုးမလားလို႔ ဟိုေမာ့ၾကည့္ ဒီေမာ့ၾကည့္နဲ႔…


သက္ေ၀
(၂၆ ဇြန္ ၂၀၁၄)

- ၂၀၁၄ စက္တင္ဘာလ - Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Sunday, August 10, 2014

ဖူးရာမွ ငံုု...

သားေလးက ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာ ခါတိုုင္းလိုုႏွိဳးမေနရပဲ သူ႔ဟာသူ အိပ္ယာ ထလာတယ္။ ျပီးေတာ့ သား ဆံပင္သြားညွပ္မလိုု႔ ေမေမ တဲ့။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုုက္ အဝတ္အစားလဲ ႏိုု႔တစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္ သြားေတာ့မဲ့ သားေလးကိုု မသိမသာ လိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သား သြားေတာ့ အိမ္တံခါး လိုုက္ပိတ္ေပးရင္း သားေလးက လူၾကီးျဖစ္လာျပီဆိုုေတာ့ ပါပါတိုု႔ ေမေမတိုု႔က ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္ လိုုက္ပိုု႔စရာ မလိုုေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္လိုု႔ ေျပာလိုုက္ေတာ့ သားက ဖိနပ္စီးရင္း ေခါင္းညိတ္ျပရင္း ရယ္ေနတယ္။ အိမ္တံခါး ပိတ္ျပီးေတာ့ကိုုယ္ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။


ငယ္ငယ္ေလးတုုန္းက ေခါင္းေလွ်ာ္တိုုင္း ဆံပင္ညွပ္တိုုင္း အသံကုုန္ ေအာ္ငိုုတတ္တဲ့ သား၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူမ်ားကိုုင္ရင္ နည္းနည္းမွ မၾကိဳက္တတ္တဲ့ သား၊ သားကိုု  ကိုုယ့္အေပၚမွာ ေပးထိုုင္ထားျပီး သားလည္း အဝတ္ျဖဴစျခံဳ၊ ကိုုယ္လည္း ျခံဳ၊ ျပီးမွ ဆံပင္ညွပ္တဲ့ ဘဘက သားေလး ဆံပင္ကိုုလည္း ညွပ္တယ္ ေမေမ့ဆံပင္ကိုုလည္း ညွပ္တယ္လိုု႔ ေျပာျပီး အေယာင္ေဆာင္ျပရတဲ့ သား၊ ၾကမ္းေပၚက်လာတဲ့ ဆံပင္ညွပ္စေလးေတြဆီ အာရံုုလႊဲ၊ ဒါက သားေလးဆံပင္ ဒါက ေမေမ့ဆံပင္နဲ႔ အတိုုအရွည္ျပိဳင္ၾကရင္း စကားအပိုုေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျပီးမွ ဆံပင္ညွပ္ရတဲ့ သား၊ နည္းနည္းသိတတ္လာတဲ့ အရြယ္မွာေတာင္ ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္က ခံုုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ပါမဲ့အေရး ေျပာရဆိုုရတာ ေခ်ာ့ရ ေျခာက္ရတာ အာေပါက္မတတ္၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ပါပါကပါ ဆံပင္ ရွည္ရွည္ မရွည္ရွည္ ေဘးက တစ္ခံုုမွာ ထိုုင္ညွပ္ပဲ။ ဒါမွ နည္းနည္း အဆင္ေျပတယ္။

တစ္ခါကေတာ့ သားေလး ေျခာက္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ရန္ကုုန္ကိုု အလည္ျပန္တုုန္း ကိုုယ့္ဆံပင္ညွပ္ဖိုု႔ ဖူဂ်ီကိုု (လိုု႔ ထင္တာပဲ၊ ေမ့ခ်င္ခ်င္…) ဆိုုင္ကိုု ေရာက္သြားတယ္။ အမွန္ကေတာ့ သားကိုုလည္း ဆံပင္ညွပ္ေစခ်င္တာ။ သူနဲ႔ ညွိလိုု႔မရတာနဲ႔ ကိုုယ္ အရင္ ညွပ္ေနတုုန္း ဒင္းကေလးက ဆိုုင္က ကေလးမေလးေတြနဲ႔ အဖြဲ႕က် ဟိုုကျမန္မာလိုုေျပာ၊ သူက အဂၤလိပ္လိုုေတြ ျပန္ေျပာနဲ႔ ေဟးလား ဝါးလားေတြ ျဖစ္ေနတာ မ်က္လံုုးေထာင့္ကေန ေတြ႔ေန ၾကားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးမေလးေတြ ဘယ္လိုု စည္းရံုုးေရး ဆင္းလိုုက္တယ္ မသိ၊ သားက သူ႔ဟာသူခံုုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္။ သားက ဆံပင္ညွပ္စေတြ သူ႔အသားေပၚကိုု က်လာ ထိလာတာကိုု မၾကိဳက္တာမွန္း သတိထားမိတဲ့ ကိုုယ္က ကေလးမေလးေတြကိုု သူ႔လက္ေတြကိုု အဝတ္နဲ႔ လံုုေအာင္ အုုပ္ေပးဖိုု႔ တိုုးတိုုးေျပာရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကေလးမေလး ေလးေယာက္ေလာက္ သားအနားမွာ ဝိုုင္းလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ဆံပင္ညွပ္လိုု႔ ျပီးသြားတယ္။ ကိုုယ့္မွာျဖင့္ အံ့ေတြ ၾသလိုု႔။

အဲဒီ့ဆိုုင္က ကေလးမေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒီကိုုျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္မွာ သားက တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ညွပ္တတ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ Terms & Conditions အရ ပါပါ ဒါမွမဟုုတ္ ေမေမ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ ဒါမွမဟုုတ္ ဆိုုင္ထဲမွာ ရွိေနဖိုု႔ ေတာ့ လိုုအပ္တာေပါ့။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ သူဆံပင္တစ္ခါ ညွပ္ဖိုု႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုုန္တယ္။ သူက သားဆံပင္ မရွည္ေသးပါဘူး ဘာညာေျပာျပီး ေန႔ေရႊ႕ ညေရႊ႕နဲ႔ ေစ်းဆစ္ေနတာက တစ္မ်ိဳး၊ ဆိုုင္ေတြက ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု လူျပည့္ေနလိုု႔ အၾကာၾကီးေစာင့္ရတာက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ဆိုုေတာ့။

ေနာက္ေတာ့ တစ္ခါညွပ္ တစ္ဆယ္၊ ဆယ္မိနစ္နဲ႔ အျပီးညွပ္တဲ့ EC တိုု႔ QB တိုု႔လိုု အျမန္ ဆိုုင္ေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ ပံုု အေကာင္းၾကီး ဟုုတ္ခ်င္မွ ဟုုတ္မယ္ ဒါေပမဲ့ သားတိုု႔လိုု Student K ေလးေတြအတြက္ေတာ့ တိုုသြားဖိုု႔ လိုုရင္းမိုု႔ အဆင္ေျပေလာက္တယ္လိုု႔ ယူဆျပီး အခ်ိန္ကုုန္သက္သာဖိုု႔ အဲဒီဆိုုင္ကိုု ခ်ီတက္ၾကတယ္။

ဆိုုင္ေလးက ကိုုယ္ထင္ထားတာထက္ ပိုုျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ညွပ္တတ္ပါတယ္။ ညွပ္တဲ့လူ လိုုက္လိုု႔ေပါ့။ တစ္ေခါင္း ဆယ္မိနစ္ဆိုုေတာ့ လူမ်ားလည္း အခ်ိန္သိပ္မကုုန္ပဲ  ျမန္ျမန္ျပီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဆိုုင္မွာ ညွပ္တဲ့အခါ ျပႆနာတစ္ခုုေတာ့ ရွိေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ထဲကိုု လူၾကီးလိုုက္ဝင္လိုု႔ မရတာပါ။ ဆံပင္ညွပ္မဲ့သူဟာ ပိုုက္ဆံတစ္ဆယ္ကိုု စက္ကေလးထဲ ထည့္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တိုုကင္ျပားေလးကိုု ယူ၊ ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖိုု႔ ခံုုတန္းရွည္ေလးမွာ အစဥ္လိုုက္ တန္းစီ ထိုုင္ေစာင့္ရတာဆိုုေတာ့ ေနာက္ထပ္ လူပိုုတစ္ေယာက္ ထိုုင္ေစာင့္စရာ ေနရာ မရွိပါဘူး။ ထိုုင္ေစာင့္ခြင့္လည္း မရွိပါဘူး။ ဆိုုင္ေလးက အီေကာ္ေနာ္မီျဖစ္ေအာင္ လုုပ္ထားတဲ့ သက္သာဆိုုင္ ဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ခန္းကလည္း က်ဥ္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက ေပၚျပန္ပါတယ္။ သားက ဆိုုင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း မေနလိုုတဲ့ ျပႆနာပါ။ ကိုုယ္တိုု႔က ဆိုုင္ထဲလိုုက္ဝင္၊ ပိုုက္ဆံေပး၊ တိုုကင္ယူျပီး သားကိုုေပး၊ျပီးတာနဲ႔ ျပန္ထြက္ရတာေလ။ သားက ငိုုမဲ့မဲ့နဲ႔ အထဲမွာ ထိုုင္၊ ကိုုယ္ေတြက မွန္တံခါးအျပင္ကေန ျပဴးျပ ေျပာင္ျပ၊ ျပံဳးျပ ရယ္ျပနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ေမာရတာပါ။

သူ႔အလွည့္ေရာက္ရင္ ကိုု္ယ္က လူၾကီးမဝင္ရ ဆိုုတဲ့ စည္းကမ္းကိုု အသာေလး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေရွ႔မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားလိုု႔ လွစ္ကနဲ ဝင္၊ သူ႔ကိုု ညွပ္ေပးမဲ့သူကိုု မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးျပီး Student K ပါ လိုု႔ ေျပာရင္း သားေလးကိုု စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္း (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သားေလး ဆံပင္ညွပ္ျပီးရင္ ဘယ္သြားၾကမယ္၊ ဘာစားၾကမယ္၊ သားေလး လိုုခ်င္တာ တစ္ခုုခုု ဝယ္ေပးမယ္… အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ့) ေျပာျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္တံခါး အျပင္ဖက္ကေန မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္၊ သူ႔ဆံပင္ညွပ္ခံုု ကိုုယ့္ဖက္ကိုုလည္တဲ့အခါမွာ ျပံဳးျပ ရယ္ျပရ၊ Bravo တိုု႔ Good Boy တိုု႔ ဆိုုတဲ့ အဓိပၺါယ္နဲ႔ လက္မေတြကလည္း ဘယ္ေရာ ညာေရာ တစ္ခ်ိန္လံုုး အဆက္မျပတ္ ေထာင္ျပရ၊ အဲဒီလိုုနည္းနဲ႔ သားေလးရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ခ်ိန္ေတြကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာပါ။

ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ အဲဒီဆိုုင္က သားကိုု သိေနေတာ့ သၾကားလံုုးေလးေတြ၊ ဂ်ယ္လီေလးေတြ၊ ဘီးကေလးေတြ လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ပိုုအဆင္ေျပလာေပမဲ့ သူ႔ကိုု ဆိုုင္ထဲမွာ ဒီတိုုင္းထားခဲ့လိုု႔ မရပဲ ကိုုယ္ေတြက အျပင္မွာ ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ရပ္ေစာင့္ေနရတုုန္းပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဆိုုင္ကိုု သိပ္မသြားျဖစ္ေတာ့ပဲ သူ႔ ပါပါနဲ႔ အတူတူ ညွပ္လိုု႔ရတဲ့ အိမ္နားက ဆိုုင္ကိုု သြားၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကိုုယ္နည္းနည္း အသက္ရွဴေခ်ာင္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ သားအဖႏွစ္ေယာက္က သူတိုု႔ ဆံပင္ညွပ္ေနတုုန္း ကိုုယ့္ကိုု လိုုက္ေစာင့္ေစခ်င္ေသးတာမ်ိဳး။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့ လိုုက္ခဲ့ပါ၊ အဲဒီဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္နားမွာ Dim Sum ေကာင္းတယ္… ေကာ္ဖီေကာင္းတယ္… ျမန္မာဆိုုင္ရွိတယ္ မုုန္႔ဟင္းခါးလိုုက္စားေလ…ဘာညာနဲ႔ ဆြယ္ၾကေသးတာ။ ဆိုုင္ထဲမွာ အဲကြန္းရွိပါတယ္ လိုုက္ထိုုင္ေနပါ ဆိုုတာမ်ိဳးက ပါေသး။ တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့လည္း ပ်င္းရင္ သိုု႔မဟုုတ္ မပ်င္းရင္ လိုုက္သြားပါတယ္။ သူတိုု႔က ဆံပင္ညွပ္ ကိုုယ္က ဂိမ္း ေဆာ့ေပါ့။

အဲဒီလိုု အဲဒီလိုု အေနအထားေတြကေန အခုုေတာ့ ကိုုယ့္သားကေလးက သူ႔ဟာသူ ဆံပင္ညွပ္စရာ လိုုအပ္တဲ့အခ်ိန္ကိုု သတ္မွတ္ျပီး သူ႔ဟာသူ သြားညွပ္တတ္တဲ့ အရြယ္ကိုု ေရာက္လာျပီေလ။ အခ်ိန္ေတြ ကုုန္တာ သိပ္ျမန္ပါလားလိုု႔ ေတြးရင္း အမ်ိဳးအမည္ မေဖၚျပတတ္တဲ့ ခံစားမွဳတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔…။ အဲဒီအေတြးေတြေနာက္မွာ ကိုုယ္ ထပ္ေတြးမိတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ စာ သိပ္ရွည္သြားမွာစိုုးတာရယ္၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ပုုဒ္မွာ ထည့္ေရးဖိုု႔ လ်ာထားျပီးျဖစ္လိုု႔ရယ္ ဒီေန႔အေတြးကိုု ဒီမွာပဲ ျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။

ကိုုယ္ ဒီစာကိုု ေရးေနတုုန္းမွာ သားေလး ဆံပင္ညွပ္ျပီးလိုု႔ ျပန္လာျပီ။ ျပံဳးစစနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုု လာေျပာတယ္။ သား ဆံပင္ညွပ္တာကိုု ပါပါနဲ႔ ေမေမ လိုုက္မပိုု႔ရေတာ့ေပမဲ့ ဒီတစ္ပတ္ မုုန္႔ဖိုုးေပးရင္ သားကိုု တစ္ဆယ္ေတာ့ ပိုုေပးေနာ္ တဲ့။ ရယ္လိုုက္ရတာ… သိလား… တကယ္ေတာ့ သားရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ခက ရွစ္က်ပ္ေလ။ ဒါကိုု သူက တစ္ဆယ္ေတာင္းတာ။ ဒီလိုုဆိုုျပန္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္သားကေလးဟာ ကိုုယ့္ဆီက မုုန္႔ဖိုုး ပိုု/ ညာ ေတာင္းေနဆဲ ေဘဘီေလး ျပန္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။