Sunday, August 31, 2014

Blog Day အမွတ္တရပိုုစ့္


ဘေလာ့ဂါ သက္တမ္း ခုုႏွစ္ႏွစ္နီးပါးရွိခဲ့ျပီ။

မ်က္ႏွာစာအုုပ္ မေပၚေသးခင္ ဘေလာ့ဂ္မ်ား ေခတ္ေကာင္းခ်ိန္ အေစာပိုုင္းကာလမ်ားမွာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္အျဖစ္ အလြန္ တက္တက္ၾကြၾကြ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ အခ်ိန္ရွိတိုုင္း ကိုုယ့္ဘေလာဂ့္မွာ ဘာေလး ေရးရပါ့မလဲ ဟုု ေတြးေနခဲ့ဖူးသည္။ အလုုပ္တစ္ဖက္၊ မိသားစုုတာဝန္က တစ္ဖက္၊ အျခားေသာ လူမွဳေရး ေဝယ်ာဝစၥမ်ားၾကားမွ မပ်က္မကြက္ ဘေလာ့ဂင္းႏိုုင္ရန္ အိပ္ခ်ိန္ကိုု ေလွ်ာ့ခ်ခဲ့ရဖူးသည္။ ေသာၾကာ၊ စေနညမ်ိဳးမွာ ေကာ္ဖီျပင္းျပင္းတစ္ခြက္ ေဘးနားခ်ရင္း ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚမွာ တစ္ညလံုုးနီးပါး မအိပ္မေန အခ်ိန္ေပးခဲ့ဖူးသည္။ နည္းပညာပိုုင္းဆိုုင္ရာကြ်မ္းက်င္မွဳ အားနည္းေသာေၾကာင့္ မေတာ္တဆ ဘေလာ့ဂ္ Template မွာ အမွားအယြင္း ျဖစ္သြားခ်ိန္၊Cbox ေပ်ာက္သြားခ်ိန္၊ စာလံုုးမ်ား မညီမညာ ျဖစ္သြားခ်ိန္မ်ားမွာ ကိုုယ့္ ဘေလာဂ္ေလးအတြက္ စိုုးရိမ္စိတ္က ငယ္ထိပ္ေရာက္ျပီး မစားႏိုုင္ မအိပ္ႏိုုင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ရသမွ်အခ်ိန္တိုုင္းမွာ တစ္ဘေလာ့ဂ္ဝင္ တစ္ဘေလာ့ဂ္ထြက္ လိုုက္လည္၊ စာဖတ္၊ မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့ဖူးသည္။ Cbox ဟုု ေခၚေသာ Chat box မ်ားမွာ သူမ်ားေတြ စကားေျပာေနၾကသည္ကိုု ခဖ၀ရ* လုုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ပိုုင္း ထိုု Cbox မ်ားမွာ ကိုုယ္နဲ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိျပီး အတန္အသင့္ ရင္းႏွီးေသာသူ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေတြ႔ပါက စကားနည္းနည္းပါးပါး ဝင္ေျပာျဖစ္သည္။ ထိုု႔အျပင္ သီခ်င္းစာသားမ်ားကိုု စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေရးသားကာ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ သီခ်င္းဆိုုခဲ့ၾကဖူးသည္။

ေရးထားေသာစာ အသြားအလာႏွင့္ ကေလာင္နာမည္ေပၚ မူတည္၍ အႏွီဘေလာ့ဂါ သည္ က်ားေလာ မေလာ၊ မည္သည့္ တိုုင္းျပည္တြင္ အေျခခ် ေနထိုုင္သနည္း၊ မည္သိုု႔ေသာ အလုုပ္အကိုုင္ျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳသနည္း၊ သူ႔အသက္ မည္၍ မည္မွ်ရွိႏိုုင္မည္နည္း၊ ကိုုယ့္ထက္ ၾကီးသူေလာ ငယ္သူေလာ တိုု႔ မွ အစခ်ီကာ အိမ္ေထာင္ရွိသူေလာ မရွိသူေလာ၊ ဘာညာ သာရကာ… အစရွိသည္ျဖင့္ စုုစုုစပ္စပ္ ခန္႔မွန္းခဲ့ဖူးသည္။ အတန္အသင့္ရင္းႏွီးေသာ ဘေလာ့ဂါတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ တိုုးတိုုးတိတ္တိတ္ အေျဖတိုုက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ကိုုယ္မွန္းဆထားသည္မွာ မွန္ေနလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။

ဟိုုး အေစာၾကီးထဲက ကိုုယ္က တစ္ဖက္သတ္ သိေနေသာ မမခင္ဦးေမကိုု လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေလသံမ်ိဳျဖင့္ သိေနတယ္ေလ ဟုု ေျပာျပီး မၾကာခဏ သြား စခဲ့ ေနာက္ခဲ့ ဖူးသည္။ အမ စိတ္တိုုသည္ကိုုေတြ႔လွ်င္ တိတ္တိတ္ကေလး ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ (သက္ေဝတိုု႔ ဆိုုးခ်က္) ကိုုေအာင္သာငယ္ကိုု ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း အနည္းငယ္ အစေဖၚေပးကာ သက္ေဝ ဘယ္သူလဲ သိလား ဟုု ပေဟဠိ လုုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေကသြယ့္ကိုုလည္း ေကနဲ႔ တိုု႔ ေတြ႔ဖူးၾကတယ္ေနာ္ မွတ္မိလား ဟုု လွမ္းေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ပန္ဒိုုရာကေတာ့ အနီးဆံုုးသူမိုု႔ ကိုုယ္ ဘယ္သူ ဆိုုတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ (ရွက္ရွက္ႏွင့္) ဖြင့္ေျပာခဲ့ရသည္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေအးကိုု မိုုက္ေဖၚမိုုက္ဖက္ တစ္ေယာက္ေတာ့ တိုုးပဟ ဟုုဆိုုျပီး ဘေလာ့တစ္ခုု ဖြင့္ေပးခဲ့သည္။ တန္ခူး၊ တီတီဆြိ၊ မသီတာ ႏွင့္ စုုခ်စ္သူတိုု႔ကိုု သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြေလ ဟုု ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ သြားေျပာျပီး ပေဟဠိ လုုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္မွ ျပန္သိရသည္မွာ သူတိုု႔ကလည္း ကိုုယ္ ဘယ္သူဆိုုတာ တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ခန္႔မွန္းျပီးသား၊ သိေနျပီးသားတဲ့။ ((((တိန္))))

အနည္းငယ္ ပါစင္နယ္ဆန္ေသာ Tag Post မ်ားေရးၾကရင္း သူ႔အေၾကာင္း ကိုုယ့္အေၾကာင္း၊ သူ႔အၾကိဳက္ ကိုုယ့္အၾကိဳက္၊ သူ႔ဝါသနာ ကိုုယ့္ဝါသနာ…အစရွိသည္တိုု႔ တစ္စ တစ္စ ေပၚလြင္လာခဲ့သည္။ ဘယ္သူက ဘယ္ႏိုုင္ငံမွာေနသည္ကိုု သိလာခဲ့သည္။ဘယ္သူက မၾကာခဏ ေခါင္းကိုုက္တတ္သလဲ သိေနၾကသည္။ ေသာက္စရာ ေဆးအမည္ လွမ္းေျပာတတ္ၾကသည္။ ကိုုယ္ မီးပူတိုုက္ အလြန္ပ်င္းတာ သူတိုု႔ေတြ သိကုုန္ၾကသလိုု ေန႔လည္စာကိုု ရံုုးမွာ ထမင္းမစားပဲ ပန္းသီးနဲ႔ ေကာ္ဖီ၊ ဘီစကစ္ သာ စားသည္ကိုုလည္း သိကုုန္ၾကသည္။ ေနထိုုင္မေကာင္းျဖစ္လည္း သိၾကသည္။ အလုုပ္မ်ားျပီး စာမေရးႏိုုင္လွ်င္လည္း တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ သတင္းေမးၾကသည္။ ထိုုစဥ္က ပြင့္လင္းျမင္သာေသာ ကာလ မဟုုတ္ေသးေသာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားမွာ အခ်င္းခ်င္း သေဘာထား ကြဲလြဲတတ္ၾကသည္။ ေကာ္မန္႔မ်ားမွ တစ္ဆင့္ ျငင္းခုုန္ၾကသည္။ စကားႏိုုင္လုုၾကသည္။ ျပီးေတာ့လည္း ေျပေျပလည္လည္ ျပန္ျဖစ္ၾကသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ားစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာေကာင္းလွေသာ၊ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အခ်ိန္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ဘေလာ့ဂ္တကာမွ Banner မ်ားကိုု ေကာ္ပီကူးကာ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ေကာ္မန္႔ေရးကာ လာေရြးခိုုင္းျပီး ဘေလာ့ဂ္ က်ီးမႏိုုးပြဲ က်င္းပဖူးသည္။ သၾကံန္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ သၾကၤန္သံခ်ပ္အတြက္ မ႑ပ္ဖြင့္ၾကသည္။ ဓါတ္ပံုုမ်ားမွ တဆင့္ စတုုဒီသာ ေကြ်းၾကသည္။ ထိုုအခ်ိန္က ကေလာင္စြမ္းထက္လွေသာ၊ အေသာအေထ့ ပိုုင္ႏိုုင္လွေသာ သံခ်ပ္ေပါင္း အေျမာက္အမ်ား ဖတ္ခဲ့ၾကရသည္။ သီတင္းကြ်တ္ဆိုုလွ်င္ ၾကီးသူေတြကိုု ငယ္သူေတြက ဘေလာ့ဂ္တစ္ကာ လိုုက္လည္ကာ ကန္ေတာ့တတ္ၾကေသးသည္၊ မုုန္႔ဖိုုးမ်ားလည္း ေတာင္းတတ္ၾကေသးသည္။ ဧျပီလ တစ္ရက္ေန႔တြင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာပင္ မရမက ဧပရယ္ဖူးလ္ လုုပ္ၾကေသးသည္။ 

ထိုုမွ်သာမက ဒီကိုုလာ ဘေလာ့ဂ္ပိုုင္ရွင္ တီဇက္ေအ ခရီးတစ္ေခါက္သြားလွ်င္ ပိုုစ့္ ဆယ္ပိုုစ့္မက ဖတ္ရမွန္း သိလာခဲ့သည္။ ကလူသစ္ သမီးေလးေမြးသည္ကိုု သိျပီးေနာက္ သမီးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် သူ ဘာေရးေရး မပ်က္မကြက္ ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကင္မရာအၾကီးၾကီး ထမ္းထားေသာ ပံုုႏွင့္ ဘေလာ့ထိပ္စည္းမွာ ေရးထားေသာ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုသည္မွာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပင္ ျဖစ္သည္ ဟူေသာ စာသားကိုု ႏွစ္သက္ျပီး ထိုုဘေလာ့ဂ္ပိုုင္ရွင္ အမကိုုေတာ့ သတင္းေၾကျငာေသာ အစီအစဥ္တြင္ ကြ်န္မ ခင္မင္းေဇာ္ပါရွင္ ဟုု ေျပာေနစဥ္မွာ အရင္ဆံုုး ေတြ႔ဖူးခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ကြ်န္မတိုု႔သည္ဘေလာ့ပိုုင္ရွင္ ကိုုအန္ဒီ တစ္ေယာက္ မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ သမီးတစ္ေယာက္၊ သားတစ္ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္ကိုု မွတ္မိေနသည္။ စာေရးေကာင္းျပီး ျမန္မာစာေပကိုု တေလးတစားရွိလွေသာ ေမဓါဝီ ပိုုစ့္အသစ္တက္တိုုင္း မွန္မွန္သြားဖတ္ခဲ့ရသည္။ ေမာင္မ်ိဳး သူ႔ အေမအေၾကာင္း၊ သူ႔မိသားစုုကိုု သတိရေၾကာင္းေရးလွ်င္ ကိုုယ္ခ်င္းစာစိတ္ျဖင့္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ဝတၳဳတိုုမ်ား အေရးေကာင္းေသာ ပံုုရိပ္ကိုု စာမ်ားမ်ားေရးပါဟုု မၾကာမၾကာ သြားတိုုက္တြန္းခဲ့ဖူးသည္။ အိမ္လြမ္းေသာ ေရႊဂ်မ္း၏ လက္စြမ္းျပ ပဲျပဳတ္ႏွင့္ငခ်ိတ္ေပါင္းကိုု အနီးကပ္ရိုုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုုကိုု ကိုုယ္ အခုုထိ မေမ့ေသး။ ဂ်ပန္ျပည္မွႏုုစံကိုု ဂ်ပန္ကီမိုုႏိုုေလးျဖင့္ စိတ္ကူး ပံုုေဖၚၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုုေအာင္ ပ်ဴႏိုုင္ငံ ေရးေလ့ရွိေသာ သရဲပိုုစ့္မ်ားကိုု ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မဖတ္ရဲေသာေၾကာင့္ အျမဲတမ္း ေက်ာ္လႊားျပီး အသာ ရွပ္ ဖတ္ခဲ့ရသည္ကိုုလည္း မေမ့။ ကိုုယ္ႏွင့္ တစ္တိုုက္ထဲ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ ေနေသာ ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးႏွင့္ ခပ္ဝဝ အႏွီလူသားသည္ ဘေလာ့ဂါ ပီတိမွန္း အိမ္ေျပာင္းျပီးမွ သိခဲ့ရသည္။ (ေတာ္ေသးပါရဲ႕… ေတာ္ေသးပါရဲ႕…) 

ထိုု႔အျပင္ ႏွလံုုးသားရပ္ဝန္းမွ အသံမ်ား ဘေလာ့ပိုုင္ရွင္ ကိုုဘြိဳင္းဇ္ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ေကာင္မေလးပံုု တစ္ပံုုတင္သည္ကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထားကာ ယခုုထက္တိုုင္ လစ္လွ်င္ လစ္သလိုု ၾကပ္ေနရဆဲ။ စာေရးေကာင္းေသာ ရြာသားေလးကိုု စာျပန္ေရးဖိုု႔ မၾကာခဏ တိုုက္တြန္းရျပီး သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကိုု ပိတ္လိုုက္ ဖြင့္လိုုက္ လုုပ္ေနလွ်င္ စိတ္တိုုရဆဲ။ Cbox မ်ားတြင္ သီခ်င္းဆိုုေဖၚ ဆိုုဖက္ ခ်စ္ေပါက္ကိုု အျပင္မွာ မေတြ႔ရေသးေသာ္လည္း ခ်စ္ခင္စြာ အမ်ိဳးေတာ္ထားဆဲ။ နာမည္ရင္း ေပ်ာက္ကာ စင္စင္ဟုု အမည္တြင္ေနသူ (ယခုု မွံဳမွံဳႏွင့္ ေမာင္ေမာင္တိုု႔ မိခင္) ကိုု ဘေလာ့အလည္ႏိုုင္ဆံုုး ဆုု ေပးခ်င္စိတ္ရွိေနဆဲ။ 

ဤသိုု႔ ဤသိုု႔ေသာခ်စ္စဖြယ္ အေလ့အထမ်ား ႏွင့္ အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ တစ္ခ်ိန္က အမွန္တကယ္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ 

ထိုုအခ်ိန္က စာေရးအသား အလြန္ေကာင္းျပီး စာေရးအားလည္း ေကာင္းေသာ ဘေလာ့ဂါ မ်ားအနက္က အခုုအခ်ိန္တြင္ ဘယ္ဆီ ဘယ္ဝယ္ကိုု ေရာက္ေနမွန္း မသိႏိုုင္ေအာင္ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလွေသာ စာေရးေဖၚ ဘေလာ့ဂါမ်ားကိုု သတိရမိပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကိုုေတာ့ စာဆက္မေရးၾကေတာ့ေသာ္လည္း မ်က္ႏွာစာအုုပ္တြင္ ျပန္ေတြ႔ရပါသည္။ ျပန္ရွာမေတြ႔ပဲ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္ေနေသာ ကိုုယ္ သတိတရ ရွိေနေသာ ဘေလာ့ဂါ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေလးမ၊ ကိုုဇနိ မဇနိ၊ မီယာ၊ ႏုုသြဲ႔ တိုု႔ ျဖစ္သည္။

ဘေလာ့ဂါမ်ားသည္ သူတိုု႔၏ ကိုုယ္ပိုုင္ဟန္၊သူတိုု႔ ေရးေလ့ရွိေသာ အေၾကာင္းအရာ၊ သူတိုု႔၏ စိတ္ဝင္စားမွဳမ်ား တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးမည္သိုု႔ပင္ ကြဲျပားျခားနားသည္ျဖစ္ေစ ဘေလာ့ဂ္အေပၚ ခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကျခင္းမွာေတာ့ အားလံုုုုး တူညီၾကပါသည္။ 

သည္ေန႔ Blog Day အတြက္ အမွတ္တရ ပိုုစ့္ကိုုေရးရန္ အန္တီတင့္က လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ပတ္ခန္႔ထဲက တိုုက္တြန္း ႏွိဳးေဆာ္ခဲ့ပါသည္။ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာကိုု ဦးတည္ေရးရမွန္း မသိေသာေၾကာင့္ (ထံုုးစံအတိုုင္း) ေနာက္ဆံုုးမိနစ္ မေရာက္မခ်င္း အခ်ိန္ဆြဲေနမိပါသည္။ သိုု႔ေသာ္ အန္တီတင့္က မေရးမခ်င္း မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚတြင္ တုုတ္ကိုုင္ျပီး ေစာင့္ေနဟန္တူေသာေၾကာင့္ စာမျပီးမခ်င္း မ်က္ႏွာစာအုုပ္ေပၚလည္း မတက္ရဲပါ။ သည္လိုုႏွင့္ ဟိုုေတြး ဒီေတြး ေတြးရင္းက ဟိုုး အရင္အခ်ိန္မ်ားဆီက အရွိန္အဟုုန္ ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ လွလွပပ စီးဆင္းခဲ့ေသာ ဘေလာ့ဂ္မ်ား ႏွင့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားအေၾကာင္း လက္လွမ္းမီသေရြ႕ သတိတရၾကိဳးစားပမ္းစား ေရးသားလိုုက္ရပါသည္။ 

ခ်စ္ေသာ အန္တီတင့္ ေက်နပ္လိမ့္မည္ဟုု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ စကၤာပူကိုု လာလွ်င္ မုုန္႔ဝယ္ေကြ်းပါ အန္တီတင့္…

သက္ေဝ
(၃၁ ၾသဂုုတ္ ၂၀၁၄)

*ခဖဝရ - ခိုုး ဖတ္ ဝိုုင္း ရယ္

Saturday, August 23, 2014

လက္ကိုုင္မဲ့တံခါး

ညေနဟာ တျဖည္ျဖည္းနဲ႔ အေရာင္မွိန္လာတယ္။ ေကာင္းကင္ဟာ မီးခိုးေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ၀တ္ရံုကို အက်အန လွလွပပ ဆင္ျမန္းလို႔။ ေရာင္စံုငွက္ေတြဟာ ညေနတိုင္း သူတိုု႔ ဆိုေနက် ညေနခင္းေတးသြားကို အတူတူ သီဆိုရင္း အိပ္တန္းတက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပံုတံုးတံုး သားရည္အိတ္အနက္ေရာင္ကို လြယ္ပိုးထားတဲ့ မိန္မးတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ မာက်ဴရီမီးေရာင္ေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ ရထားဘူတာဆီကို ဦးတည္ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔။ ေလွ်ာက္ေနရင္းက စိတ္ေျပာင္းသြားျပီး လမ္းမွာ ေတြ႔ေနက် စတိုးဆိုင္ၾကီးထဲကို တခဏ ၀င္ေရာက္ ေငးေမာလိုစိတ္နဲ႔ ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ျပန္လွည့္လိုက္တယ္။ တကယ္ဆို ေစ်း၀ယ္ကဒ္ မပါ၊ အေၾကြး၀ယ္ကဒ္ မပါ၊ လံုေလာက္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏလည္း မပါပါပဲနဲ႔၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုစိတ္ကူးရတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္ဘူး။

ဆိုင္ၾကီးထဲ ၀င္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ အေငြ႔အသက္နဲ႔အတူ အေမႊးနံ႔ ခပ္သင္းသင္းေလးက ဆီးၾကိဳႏွဳတ္ဆက္တယ္။ အပူထဲက လာခဲ့ရသူတစ္ေယာက္အဖို႔ တဒဂၤေတာ့ စိတ္ေက်နပ္မွဳရသြားေစတာ အမွန္ပဲ။ ခန္းနားတဲ့ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕အ၀င္၀ ေလွခါးၾကီးအေရွ႔မွာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ေတာက္ပေနတဲ့ စႏၵရားၾကီးတစ္လံုးကို ေတြ႔ရတယ္။ သာယာျငိမ့္ေျငာင္းတဲ့ ေတးသြားေတြကို ၾကားနာရတယ္။ အဲဒီေတးသြားေတြကို ဖန္တီးေနတဲ့သူက အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အျပည့္အစံု၀တ္ထားတဲ့ လူလတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏွစ္ျမွဳပ္ျပီး သံစဥ္ေတြကို လွလွပပ လႊင့္ထုတ္ေနတယ္။ သူကသာ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ခံစားခ်က္အျပည့္နဲ႔ တီးေနတာ၊ အနီးအပါးက ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ အရြယ္စံု အေရာင္စံု လူသားေတြကေတာ့ သူ႔ကို တခ်က္ကေလးမွ ဂရုစိုက္မိဟန္ မတူဘူး။ ကိုယ့္လိုရာေတြ ျပည့္၀ဖို႔၊ ကိုယ့္ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ဖို႔အတြက္သာ ဦးတည္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြ ကိုယ္စီနဲ႔။

ၾကည့္ပါအံုး… ပီဇာဆိုင္က ဆိုင္ရွင္ကလည္း မွန္ပံုးထဲက သူ႔ပီဇာခ်ပ္ေတြ ေနာက္တစ္ေန႔ မကူးပဲ ဒီေန႔ အကုန္ေရာင္းရဖို႔ ၀ယ္သူကို ေငးေမွ်ာ္လို႔။ ေရေမႊးဆိုင္က ေကာင္မေလးကလည္း ေရေမႊးနမူနာျပ စကၠဴခ်ပ္ေလးေတြကိုင္ရင္း ဆိုင္ေရွ႔ကေန ျဖတ္သြားတဲ့သူေတြကို ေၾကာ္ျငာသေဘာမ်ိဳး လွမ္းေပးလို႔။ ဖိနပ္ဆိုင္က အေရာင္းစာေရး ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဖိနပ္ေတြကို ဖုန္သုပ္သလိုလိုနဲ႔ ဆိုင္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့ စကပ္တို၀တ္ အမ်ိဳးသမီးေလးရဲ႕ အေနာက္ပိုင္းကို မရဲတရဲ လွမ္းၾကည့္လို႔။ မိန္းကေလး၀တ္အက်ႌေတြ အျပည့္ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ဆိုင္ထဲက ဇာအက်ႌ အနီေရာင္၀တ္ ခပ္၀၀အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေစ်းေရာင္းမေကာင္းသူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ပ်င္းရိပ်င္းတြဲအမူအရာနဲ႔၊ တစ္ခ်က္ေတာင္ သန္းေ၀လိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဲဒီ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြထဲ ၀င္ေတာ့မဲ့ဆဲဆဲ ေျခလွမ္းေတြကို အသာရပ္တန္႔ျပီး စႏၵယားသံကို တခုတ္တရ နားစိုက္ေထာင္ေနမိတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ အျပင္က ၾကားခဲ့တဲ့ ငွက္ေလးေတြရဲ႕ အိပ္တန္းတက္ ညေနခင္းေတးသြားနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ဘယ္ဟာက ပိုသာယာပါလိမ့္လို႔ေတာင္ ေတြးေနမိေသးတာ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ စႏၵရားဆရာဟာ ျဗဳန္းဆို ေတးသြားကို ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ခပ္သြက္သြက္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တီးလံုးေတြဟာ ဆိုင္ခန္းေတြ အားလံုးနဲ႔ က်န္တဲ့ အသံေတြအားလံုးကို ဖံုးလႊမ္းသြားသလား မွတ္ရတယ္။ စႏၵရားခလုတ္ေတြေပၚမွာ ေျပးလႊားေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔အတူ စႏၵရားဆရာရဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာ လွဳပ္ရွားးပံုကလည္း စည္းခ်က္နဲ႔အညီ တစထက္ တစ လွဳပ္ခါ ယိမ္းထိုးလို႔၊ တီးေနတဲ့ တီးလံုးကလည္း ပိုပိုသြက္လာတယ္။ ျမဴးၾကြ ဆန္းသစ္တဲ့ ေတးသြားရဲ႕ ဖမ္းစားမွဳေၾကာင့္ အနီးအပါးက ေစ်း၀ယ္လာၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စႏၵရားဆရာကို သတိထားမိသြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေျခလွမ္းေတြကို ရပ္တန္႔ျပီး နားေထာင္ၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ျပီး သံစဥ္ေတြၾကားထဲ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ နစ္ေမ်ာပါ၀င္ေနတဲ့ စႏၵရားဆရာကို ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔။

သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး၊ အျပင္က အိပ္တန္းတက္ေနတဲ့ ငွက္ေတြ ေတာင္ပံခတ္သံ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အုပ္စုလိုက္ၾကီး ပ်ံလာၾကတာကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ ဦးတည္လာတာက အဲဒီစတိုးဆိုင္ၾကီးရဲ႕ အ၀င္က မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးေတြဆီကို တည့္တည့္။ အုပ္စုလိုက္ တဟုန္ထိုး ၀ဲပ်ံလာတဲ့ ငွက္ေတြကိုေတြ႔ေတာ့ ဆိုင္ေတြထဲမွာ ေငးေမာ ေစ်း၀ယ္ေနၾကတဲ့ လူတခ်ိဳ႔က ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိ၊ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ မွန္တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး သူ႔ထက္ငါ အျပင္ေရာက္ေအာင္ ေျပးထြက္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားၾကေတာ့တယ္။ သူတို႔ေတြ မွန္တံခါးၾကီးကိုလည္း ဖြင့္လိုက္ေရာ… အိုုး… ဘာေျပာေကာင္းမလဲ… ငွက္ေတြ… ငွက္ေတြဆိုတာ…။ သေဘာေတြ႔ မေနာေခြ႔ျပီး စိတ္တိုုင္းက် အထဲကို အလုအယက္ တိုးေ၀ွ႔၀င္လာလိုက္ၾကတာ အဲဒီအေဆာက္အဦးထဲ ငွက္မုန္တိုင္းၾကီး ၀င္ေမႊေနသလိုပဲ။ ငွက္ေတြဆီက ေအာ္ျမည္သံ၊ အေတာင္ပံ ခတ္သံေတြကလည္း ခန္းမထဲမွာ ကြ်က္ကြ်က္ကိုညံလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ဘယ္ေလာက္မွမၾကာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ အဲဒီ စတိုးဆိုင္ၾကီး အ၀င္ခန္းမရဲ႕ မ်က္ႏွာၾကက္ေတြမွာ၊ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ မီးဆိုင္းေတြေပၚမွာ၊ အလွတပ္ နံရံကပ္ မီးလံုးေတြေပၚမွာ၊ ေျခကုပ္လို႔ရတဲ့ အစြန္အဖ်ား ေနရာေတြတိုင္းမွာ အေရာင္စံု အရြယ္စံု ငွက္ေတြ အျပည့္ ေနရာယူျပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ ေစ်းသည္ ေစ်း၀ယ္ေတြ အားလံုးလည္း ေျပးတဲ့သူေတြက ေျပး၊ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း တအံ့တၾသနဲ႔ ၾကက္ေသေသျပီး အဲဒီငွက္ေတြကို ေမာ့ျပီး ၾကည့္ေနလိုက္ၾကတာဆိုတာ တကယ့္ကိုု ေခါင္းေမာ့ေနတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးေတြအတိုုင္းပဲ။ အားလံုးထဲမွာ စႏၵရားဆရာတစ္ေယာက္ပဲ ဟန္မပ်က္ အရွိန္မပ်က္ သူ႔တီးလံုး တီးကြက္ေတြကို စိတ္ပါလက္ပါ ဆက္တီးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ လူေတြ ၀ရုန္းသုန္းကား ထြက္ေျပးလို႔ ပြင့္ေနတဲ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးေတြကတဆင့္ ငွက္ေတြကေတာ့ ၀င္လာမစဲ တသဲသဲ။

စႏၵရားဆရာဟာ တီးလံုးတစ္ခုကေန တစ္ခု အကူးအေျပာင္းမွာ မ်က္ေတာင္ တစ္ခတ္စာေလး စႏၵရားသံ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီလို အသံတိတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ငွက္ေတြအားလံုးဟာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္ႏိုုင္ေလာက္တဲ့ မာဂဓဘာသာစကားနဲ႔ သံစဥ္တစ္ခုကို အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်မရွိ တညီတညာထဲ ေရရြတ္လိုက္ၾကတယ္။ စႏၵရားဆရာက သူ႔တီးလံုးကို ျပန္လည္ အစပ်ိဳးလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ငွက္ေတြအားလံုး တိုင္ပင္ထားသလို တျပိဳင္နက္ထဲ တိတ္ဆိတ္သြားၾကျပန္တယ္။ ၾကည့္ေနတဲ့ လူေတြလည္း အရမ္းကို အံ့ၾသ ထူးဆန္းေနၾကတယ္။ အျပင္ထြက္ဖို႔ တံခါးဆီကို ေျခလွမ္းေနၾကတဲ့သူေတြေတာင္ သိခ်င္စိတ္ေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္လာတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ စႏၵရားဆရာဟာ တီးလံုး တစ္ပိုဒ္ တီးလိုက္၊ သူ အတီးရပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငွက္ေတြက သံစဥ္တစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္နဲ႔၊ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ စိတ္တူ ကိုယ္တူ အေပးအယူမွ်ေနလိုက္ၾကတာဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ဘူး၊ ငွက္ေတြဟာ သူတို႔အလွည့္မွာ သံစဥ္ေတြကို မရပ္မနား ဟစ္ေၾကြးေနတယ္၊ စႏၵရားဆရာအတြက္ အလွည့္မေပးေတာ့ဘူး။ စႏၵရားဆရာကလည္း တစက္ကေလးမွ အေလွ်ာ့ မေပးေလဘူး။ ဆန္းျပားသစ္လြင္တဲ့ တီးကြက္ေတြကို အျပင္းအထန္ ဆက္တီးေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ ခိုနားေနရာ ေနရာေတြကေန စႏၵရားၾကီးနားကို ထိုးဆင္းလာၾကျပီး စႏၵရားကိုေရာ တီးေနသူကိုပါ ၀ိုင္းရံလိုက္ၾကေတာ့တယ္။

ငွက္ေတြ… ငွက္ေတြ… မေဟာ္ဂနီေရာင္တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ စႏၵရားၾကီးေပၚမွာ ငွက္ေတြ အျပည့္ နားလိုက္ေတာ့ စႏၵရားဟာ ေရာင္စံုငွက္ အေထြးၾကီး ျဖစ္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ စႏၵရားဆရာရဲ႕ ပုခံုးေပၚမွာ၊ လက္ေမာင္းမွာ၊ လက္ဖ်ံမွာ၊ ေနာက္ျပီး စႏၵရားေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေၾကြပန္းအိုးထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ အျဖဴေရာင္ေတြေပၚမွာ ငွက္ေတြ လာနားၾကတယ္။ ဒါတင္မက ေျပးလႊားေရြ႕လ်ားေနတဲ့ စႏၵရားဆရာရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ ႏွဳတ္သီးခြ်န္ေတြနဲ႔ ထိုးႏွက္ ရပ္တန္႔ေစတယ္။ ၾကိဳးစားပမ္းစားတီးေနတဲ့ စႏၵရားဆရာဆီက မညီမညာ၊ ျပီးေတာ့ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် မမွန္မကန္ သံစဥ္ေတြ ေတာင္တစ္ခ်က္ ေျမာက္တစ္ခ်က္ ထြက္လာျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ စႏၵရားဆရာလည္း က်ဆံုး၊ တီးလက္စ စႏၵရားသံဟာလည္း လံုး၀ကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ စႏၵရားဆရာလည္း ထိုင္ေနရာကေန ဝုုန္းကနဲ ထ၊ ငွက္ေတြၾကားထဲကေန အတင္း တိုးေ၀ွ႔ျပီး ကမူးရွဴးထိုး ထြက္ေျပးသြားေတာ့တာပဲ။ ေျပးတာမွ မွန္တံခါးၾကီးရဲ႕ ဟိုးအျပင္ဖက္ေရာက္ေအာင္ကို သုတ္ေျခတင္ျပီး ထြက္ေျပးသြားတာ…

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ငွက္ေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲခံ ေတးသံေတြ ခန္းမၾကီးထဲမွာ တညီတညာထဲ ထြက္ေပၚလာေတာ့တာပဲ။ သူတို႔ဘာသာနဲ႔ ေတးဆိုသူက ဆို၊ စႏၵရားခလုတ္ အျဖဴေရာင္ေတြေပၚမွာ နားျပီး အသံထြက္ေအာင္ လုပ္သူက လုပ္၊ စႏၵရားခလုတ္ အနက္ေရာင္ေတြေပၚ တစ္လွမ္းခ်င္း နင္းေလွ်ာက္သူေတြက နင္းနဲ႔၊ ခန္းမၾကီးထဲမွာ မညီမညာ စႏၵရားသံေရာ ငွက္ေတြရဲ႕ ေတးသံေတြပါ အထိန္းအကြတ္မဲ့စြာ ဖံုးလႊမ္းေနေတာ့တယ္။ ေစာေစာက ေက်ာက္ရုပ္ေတြလို ၾကက္ေသေသျပီး ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိုးရြံ႕ ထိတ္လန္႔လာပံုရတယ္။ အထူးအဆန္းျမင္ကြင္းကို ၾကည့္လည္း ၾကည့္ခ်င္၊ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ ျဖစ္ေနၾကပုံပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ ေနာက္ဆုတ္နဲ႔ အျပင္ဖက္ကို ထြက္သြားဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးကေတာ့ ပြင့္လ်က္သား။ စႏၵရားသံကပဲ ဆြဲေဆာင္သလား၊ အထဲေရာက္ေနျပီးသား ငွက္ေတြက သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္တဲ့ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ လွမ္းေခၚၾကသလား မသိႏိုင္ဘူး။ အမ်ိဳးအမည္စံုလင္တဲ့ ငွက္ေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ အျပင္ကေန ဆက္တိုက္ ၀င္လာေနၾကတုန္းပဲ။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြမွာ နစ္ေမ်ာေနလိုက္တာ၊ ေနာက္ဆံုးမွာ ခန္းမထဲ လူနည္းနည္းပဲ က်န္တာ ေတြ႔ေတာ့မွ ကိုယ္တိုင္လည္း အျပင္ထြက္ဖို႔ သတိရသြားတယ္။

တံခါး၀ကေန အျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ အေနာက္ကေန ေနာက္ထပ္ လူ ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ ထပ္ထြက္လာတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ပီဇာဆိုင္ ပိုင္ရွင္လည္း ပါတယ္၊ ပီဇာခ်ပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ သူ႔ မွန္ပံုးကို သံေယာဇဥ္မျပတ္သလို စိတ္မေကာင္းတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ တလွည့္ၾကည့့္ၾကည့္။ အက်ႌဆိုင္ပိုင္ရွင္ အနီဝတ္ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔သမွ် လူေတြကို ငွက္ေတြအေၾကာင္း အားပါးတရ ေျပာျပေနပံုပဲ။ ခန္းမဖက္ကို လက္ညွိဳးထိုးကာ ထိုးကာနဲ႔။ ဆိုင္ၾကီးထဲမွာ လူေတြ အကုန္ ကုန္တဲ့အထိ အဲဒီမွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးအေရွ႔မွာ မေၾကာက္မရြံ႔ ရပ္ေနေသးတဲ့ ကြ်န္မကို လမ္းသြားလမ္းလာေတြက အၾကည့္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။ ထားပါေလ… စႏၵရားသံကို မက္ေမာသူတစ္ေယာက္အဖို႔ ငွက္ေတြကို တစ္ခုခု လက္တုန္႔ျပန္ခ်င္စိတ္ ေပၚေနမိတာ။ စိတ္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ေပၚလာတဲ့ အေတြးကေတာ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ေတြကို ပိတ္ပလိုက္ဖို႔ပဲ။ ဟုတ္တယ္… မွန္တံခါးခ်ပ္ေတြကို ပိတ္လိုက္ရမယ္၊ ဒါမွ ဒီငွက္ေတြ အျပင္ကို ျပန္မထြက္ႏိုင္မွာ။ သူတို႔ကို အထဲမွာ ပိတ္ထားလိုက္ရင္ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ၊ သူတို႔ ဘယ္ႏွစ္ရက္ အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္မွာလဲ။

အဲဒီလို အေတြး ေတြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လူစြမ္းေကာင္းၾကီးတစ္ေယာက္လို ဘာလိုလို စိတ္ထဲ ၀င့္၀င့္စားစားရွိလွတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မွန္တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းပိတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္၊ ျပႆနာက တံခါး လက္ကိုင္ကို ရွာမရတာပဲ။ ဟုတ္တယ္ တံခါးခ်ပ္ၾကီးမွာ လက္ကိုင္ လံုး၀ မပါဘူး။ ထူးဆန္းလိုက္တာ၊ တံခါးခ်ပ္ေတြတိုင္းမွာ လက္ကိုင္ကိုယ္စီ ရွိၾကရတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္ေလာက္ေသးတဲ့ တံခါးခ်ပ္မွာမဆို လက္ကိုင္ဖုကေလး တစ္ခုျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ရွိရစျမဲ မဟုတ္လား။ ဘာမွားေနပါလိမ့္…

လက္ကိုင္မေတြ႔တဲ့အဆံုး မွန္ခ်ပ္ရဲ႕ အစြန္းကိုကိုင္ျပီး တြန္းလိုက္တယ္၊ တံခါးက တုတ္တုတ္မွ မလွဳပ္ဘူး။ အိုး… ခုနက လူေတြ တိုးထြက္ဖို႔ မွန္ခ်ပ္ေတြကို တြန္းဖြင့္တုန္းက အလြယ္တကူ ပြင့္သြားတာကို မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါနဲ႔ အားစိုက္ျပီး ထပ္တြန္းတယ္၊ တစ္ခ်ပ္ကို တြန္းမရေတာ့ တစ္ခုခုမ်ားမွားေနသလား ဆိုျပီး ေနာက္ တစ္ခ်ပ္ကို တြန္းျပန္တယ္။ ခက္လိုက္တာ၊ တံခါးေတြက တစ္ခ်ပ္မွ မလွဳပ္ၾကဘူး။ ေခါင္းေပၚကေန ၀ွီးကနဲ ၀ွီးကနဲေနေအာင္ ျဖတ္ ပ်ံသြားတဲ့ ငွက္ေတြကို ေရွာင္ရင္း တိမ္းရင္း တံခါးကို အထပ္ထပ္ တြန္းၾကည့္တယ္။ မရဘူး။ ခဏ နားတယ္၊ ျပီးေတာ့ အားယူတယ္၊ ျပီးေတာ့ တံခါးကို တြန္းတယ္။ ဘယ္လိုမွ မရဘူး။ လူေတြက ဒီမိန္းမ နည္းနည္း စိတ္မမွန္ဘူးလား ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းမာတဲ့ စိတ္၊ အညံ့မခံခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ဒီတံခါးကို မရ ရေအာင္ ပိတ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ထပ္ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ည္းႏွီးပဲ။

မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးနားမွာ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ျပီး လဲျပိဳမတတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္မကို ငွက္ေတြ သတိထားမိသြားတယ္။ ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ကို အသားလြတ္ မုန္းတီးေနမိသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကိုပါ သတိထားမိသြားသလား မဆိုႏိုင္ဘူး။ စတင္ရန္မူဖို႔ ၾကိဳးစားလာၾကတယ္။ ပံုဆိုးဆိုး ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း သားေရအိတ္ကို လာျပီး ထိုးဆိတ္ၾကတယ္။ ပထမေတာ့ ရွိသမွ် အားေလးနဲ႔ ခုခံေသးတယ္။ ငွက္အုပ္ၾကီးက တျဖည္းျဖည္း ၾကီးလာတယ္။ ခုနက စႏၵရားၾကီးတစ္ခုလံုး ေရာင္စံုငွက္ အေထြးၾကီး ျဖစ္သြားတ့ဲပံုကို မ်က္လံုးထဲ ျပန္ျမင္မိေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ ေတာင့္တင္းလာတယ္။ ခႏၵာကိုုယ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ငွက္ေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ သိပ္မ်ားေနျပီဆိုတာပဲ ေနာက္ဆံုး သိလိုက္တယ္။ မူးေ၀လာတယ္… သတိ ေမ့မတတ္ ျဖစ္လာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ… ၀တ္စံုအနက္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္မကို ငွက္ေတြၾကားထဲက လာ ဆြဲထုတ္သြားတာ။ အဲဒီလူ ဆြဲေခၚသြားတဲ့ေနာက္ကို မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး ပါသြားလိုက္တာ ေပါ့ေပါ့ေလးရယ္။ ျပီးေတာ့ သတိလက္လြတ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းကို ေရာက္လို႔ ေရာက္သြားမွန္း မသိဘူး။ သတိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကတီၱပါစေလး တစ္စလို ႏူးညံံတဲ့ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ မ်က္စိဖြင့္ျပီး ေဘးဘီကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးေရာင္စံု ထိန္ျငီးေနတဲ့ ပန္းျခံတစ္ခုထဲ ေရာက္ေနမွန္း သိလိုက္ရတယ္။ အခု ထိုင္ေနတဲ့ေနရာက အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းႏုႏုေပၚမွာပဲ။ တဆက္တည္းမွာ ငွက္ေတြၾကားကေန ကူညီျပီး ဆြဲေခၚလာတဲ့ အနက္ေရာင္ ၀တ္စံုပိုင္ရွင္ကို လွည့္ပတ္ျပီး လိုက္ရွာတာ၊ ဒါေပမဲ့ ရွာလို႔ မေတြ႔ဘူး။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ အားကစား ေလ့က်င့္တဲ့သူေတြ၊ ကေလးငယ္ေလးေတြ လက္ဆြဲရင္း ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ မိသားစုေတြ အျပင္ စြန္လႊတ္ေနတဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႔ နဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚမွာ စာထိုင္ဖတ္ေနတဲ့သူ တခ်ိဳ႔ကို ေတြ႔ရတယ္။

ခ်က္ခ်င္းသတိရသြားတာကေတာ့ အလုပ္က အိမ္အျပန္ လမ္းမွာ ရုတ္တရက္ ၀င္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ စတိုးဆိုင္ၾကီးရယ္၊ မေဟာ္ဂနီေရာင္ေတာက္ပေနတဲ့ စႏၵရားၾကီးတစ္လံုးနဲ႔ အနက္ေရာင္ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို အျပည့္အစံု၀တ္ထားတဲ့ စႏၵရားဆရာရယ္၊ ခန္းမၾကီး တစ္ခုလံုး ျပည့္လုလုျဖစ္ေနတဲ့ အေရာင္စံု အရြယ္စံု ငွက္ေတြရယ္၊ ပိတ္လို႔မရ လက္ကိုင္မရွိတဲ့ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးရယ္ကိုပဲ။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ အက်အန ထိုင္ေနရာကေန မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ အေရာင္လင္းလင္းေတြ ျပိဳးျပိဳးပ်က္ပ်က္ တလက္လက္ေတာက္ပေနတဲ့ စတိုးဆိုင္ၾကီးကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေသခ်ာပါတယ္ ညေနက ငွက္ေတြ ၀င္သြားတာ အဲဒီဆိုုင္ပါ။ အခုေတာ့ သူက မီးေရာင္ေတြေအာက္မွာ အိေျႏၵရရ ခန္းနား လွပလို႔။

မယံုႏိုင္စရာ… ညေနက ငွက္ေတြနဲ႔ ကမာၻပ်က္မတတ္ ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ေနတဲ့ စတိုးဆိုင္ၾကီး၊ လူေတြ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္း၊ ဘာဆို ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီ… ေဘးဘီ၀ဲယာမွာ ေမးၾကည့္စရာ လူတစ္ခ်ိဳ႔ကို လိုက္ရွာျပီး ညေနက အဲဒီ စတိုုးဆိုုင္ၾကီးကိုု ငွက္ေတြ ၀င္စီးတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ အားလံုးက ေခါင္းခါျပတယ္။ အမ်ိဳးအမည္ ေဖၚျပလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အၾကည့္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ၾကတယ္။ တကယ္ဆို ဒီအနီးအနားတ၀ိုက္မွာ ရွိေနၾကတဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ညေနက ငွက္ေတြအေၾကာင္း သိေနသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မသိၾကတာ သိပ္ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥပဲ။

အိမ္ျပန္ဖို႔ သိပ္ေနာက္က်ေနျပီလို႔ သတိထားမိလိုက္ေတာ့ ရထားဘူတာရံုဆီကို ဦးတည္ျပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ေစာေစာက စတိုးဆိုင္ၾကီးေရွ႔ကို ေရာက္ေတာ့ စိတ္မေၾကပြဲအျဖစ္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ၾကည့္တယ္။ ေရႊအိုေရာင္ ကႏုတ္ပန္းေတြ စီျခယ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ အၾကီးၾကီးနဲ႔ မွန္တံခါးခ်ပ္ၾကီးဟာ ထယ္၀ါခန္႔ညားလို႔ပဲ။ မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္ အထဲကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ လူေတြစည္ကားေနတဲ့ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕ ေရွ႔နားက ေလွခါးၾကီး၊ သူ႔အနီးမွာ မေဟာ္ဂနီေရာင္ စႏၵရားတစ္လံုး၊ သူ႔အေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီျဖဴအျပည့္နဲ႔ ေၾကြပန္းအိုးၾကီး။ အရာရာဟာ စနစ္တက်၊ ေနသားတက်။

ညေနက ၾကံဳခဲ့ရတာေတြဟာ အိပ္မက္ဆိုရင္လည္း ေန႔အိပ္မက္တစ္ခုပဲ ျဖစ္ရမယ္။ မ်က္လွည့္ဆိုရင္လည္း တစ္ေယာက္တည္းကို ေသေသသပ္သပ္ ကြက္ျပီး ျပတဲ့ မ်က္လွည့္ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ရင္း အိမ္အျပန္ ေနာက္ဆံုး ရထားေပၚတက္လာခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရထားတစ္စီးလံုးဘယ္သူမွ မပါ၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွ တစ္ေယာက္ထဲ။ ကိုင္လာတဲ့ သားေရအိတ္အနက္ကို ခပ္တင္းတင္းဆုတ္ျပီး ညေနကလို ေရာင္စံုငွက္ေတြ ေတာင္ပံတဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ျပီး ေခါင္းေပၚကို ပ်ံကာ ၀ဲကာနဲ႔မ်ား ေရာက္လာအံုးမလားလို႔ ဟိုေမာ့ၾကည့္ ဒီေမာ့ၾကည့္နဲ႔…


သက္ေ၀
(၂၆ ဇြန္ ၂၀၁၄)

- ၂၀၁၄ စက္တင္ဘာလ - Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Sunday, August 10, 2014

ဖူးရာမွ ငံုု...

သားေလးက ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာ ခါတိုုင္းလိုုႏွိဳးမေနရပဲ သူ႔ဟာသူ အိပ္ယာ ထလာတယ္။ ျပီးေတာ့ သား ဆံပင္သြားညွပ္မလိုု႔ ေမေမ တဲ့။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုုက္ အဝတ္အစားလဲ ႏိုု႔တစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္ သြားေတာ့မဲ့ သားေလးကိုု မသိမသာ လိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သား သြားေတာ့ အိမ္တံခါး လိုုက္ပိတ္ေပးရင္း သားေလးက လူၾကီးျဖစ္လာျပီဆိုုေတာ့ ပါပါတိုု႔ ေမေမတိုု႔က ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္ လိုုက္ပိုု႔စရာ မလိုုေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္လိုု႔ ေျပာလိုုက္ေတာ့ သားက ဖိနပ္စီးရင္း ေခါင္းညိတ္ျပရင္း ရယ္ေနတယ္။ အိမ္တံခါး ပိတ္ျပီးေတာ့ကိုုယ္ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။


ငယ္ငယ္ေလးတုုန္းက ေခါင္းေလွ်ာ္တိုုင္း ဆံပင္ညွပ္တိုုင္း အသံကုုန္ ေအာ္ငိုုတတ္တဲ့ သား၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူမ်ားကိုုင္ရင္ နည္းနည္းမွ မၾကိဳက္တတ္တဲ့ သား၊ သားကိုု  ကိုုယ့္အေပၚမွာ ေပးထိုုင္ထားျပီး သားလည္း အဝတ္ျဖဴစျခံဳ၊ ကိုုယ္လည္း ျခံဳ၊ ျပီးမွ ဆံပင္ညွပ္တဲ့ ဘဘက သားေလး ဆံပင္ကိုုလည္း ညွပ္တယ္ ေမေမ့ဆံပင္ကိုုလည္း ညွပ္တယ္လိုု႔ ေျပာျပီး အေယာင္ေဆာင္ျပရတဲ့ သား၊ ၾကမ္းေပၚက်လာတဲ့ ဆံပင္ညွပ္စေလးေတြဆီ အာရံုုလႊဲ၊ ဒါက သားေလးဆံပင္ ဒါက ေမေမ့ဆံပင္နဲ႔ အတိုုအရွည္ျပိဳင္ၾကရင္း စကားအပိုုေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျပီးမွ ဆံပင္ညွပ္ရတဲ့ သား၊ နည္းနည္းသိတတ္လာတဲ့ အရြယ္မွာေတာင္ ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္က ခံုုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ပါမဲ့အေရး ေျပာရဆိုုရတာ ေခ်ာ့ရ ေျခာက္ရတာ အာေပါက္မတတ္၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ပါပါကပါ ဆံပင္ ရွည္ရွည္ မရွည္ရွည္ ေဘးက တစ္ခံုုမွာ ထိုုင္ညွပ္ပဲ။ ဒါမွ နည္းနည္း အဆင္ေျပတယ္။

တစ္ခါကေတာ့ သားေလး ေျခာက္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ရန္ကုုန္ကိုု အလည္ျပန္တုုန္း ကိုုယ့္ဆံပင္ညွပ္ဖိုု႔ ဖူဂ်ီကိုု (လိုု႔ ထင္တာပဲ၊ ေမ့ခ်င္ခ်င္…) ဆိုုင္ကိုု ေရာက္သြားတယ္။ အမွန္ကေတာ့ သားကိုုလည္း ဆံပင္ညွပ္ေစခ်င္တာ။ သူနဲ႔ ညွိလိုု႔မရတာနဲ႔ ကိုုယ္ အရင္ ညွပ္ေနတုုန္း ဒင္းကေလးက ဆိုုင္က ကေလးမေလးေတြနဲ႔ အဖြဲ႕က် ဟိုုကျမန္မာလိုုေျပာ၊ သူက အဂၤလိပ္လိုုေတြ ျပန္ေျပာနဲ႔ ေဟးလား ဝါးလားေတြ ျဖစ္ေနတာ မ်က္လံုုးေထာင့္ကေန ေတြ႔ေန ၾကားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးမေလးေတြ ဘယ္လိုု စည္းရံုုးေရး ဆင္းလိုုက္တယ္ မသိ၊ သားက သူ႔ဟာသူခံုုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္။ သားက ဆံပင္ညွပ္စေတြ သူ႔အသားေပၚကိုု က်လာ ထိလာတာကိုု မၾကိဳက္တာမွန္း သတိထားမိတဲ့ ကိုုယ္က ကေလးမေလးေတြကိုု သူ႔လက္ေတြကိုု အဝတ္နဲ႔ လံုုေအာင္ အုုပ္ေပးဖိုု႔ တိုုးတိုုးေျပာရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကေလးမေလး ေလးေယာက္ေလာက္ သားအနားမွာ ဝိုုင္းလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ဆံပင္ညွပ္လိုု႔ ျပီးသြားတယ္။ ကိုုယ့္မွာျဖင့္ အံ့ေတြ ၾသလိုု႔။

အဲဒီ့ဆိုုင္က ကေလးမေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒီကိုုျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္မွာ သားက တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ညွပ္တတ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ Terms & Conditions အရ ပါပါ ဒါမွမဟုုတ္ ေမေမ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ ဒါမွမဟုုတ္ ဆိုုင္ထဲမွာ ရွိေနဖိုု႔ ေတာ့ လိုုအပ္တာေပါ့။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ သူဆံပင္တစ္ခါ ညွပ္ဖိုု႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုုန္တယ္။ သူက သားဆံပင္ မရွည္ေသးပါဘူး ဘာညာေျပာျပီး ေန႔ေရႊ႕ ညေရႊ႕နဲ႔ ေစ်းဆစ္ေနတာက တစ္မ်ိဳး၊ ဆိုုင္ေတြက ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု လူျပည့္ေနလိုု႔ အၾကာၾကီးေစာင့္ရတာက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ဆိုုေတာ့။

ေနာက္ေတာ့ တစ္ခါညွပ္ တစ္ဆယ္၊ ဆယ္မိနစ္နဲ႔ အျပီးညွပ္တဲ့ EC တိုု႔ QB တိုု႔လိုု အျမန္ ဆိုုင္ေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ ပံုု အေကာင္းၾကီး ဟုုတ္ခ်င္မွ ဟုုတ္မယ္ ဒါေပမဲ့ သားတိုု႔လိုု Student K ေလးေတြအတြက္ေတာ့ တိုုသြားဖိုု႔ လိုုရင္းမိုု႔ အဆင္ေျပေလာက္တယ္လိုု႔ ယူဆျပီး အခ်ိန္ကုုန္သက္သာဖိုု႔ အဲဒီဆိုုင္ကိုု ခ်ီတက္ၾကတယ္။

ဆိုုင္ေလးက ကိုုယ္ထင္ထားတာထက္ ပိုုျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ညွပ္တတ္ပါတယ္။ ညွပ္တဲ့လူ လိုုက္လိုု႔ေပါ့။ တစ္ေခါင္း ဆယ္မိနစ္ဆိုုေတာ့ လူမ်ားလည္း အခ်ိန္သိပ္မကုုန္ပဲ  ျမန္ျမန္ျပီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဆိုုင္မွာ ညွပ္တဲ့အခါ ျပႆနာတစ္ခုုေတာ့ ရွိေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ထဲကိုု လူၾကီးလိုုက္ဝင္လိုု႔ မရတာပါ။ ဆံပင္ညွပ္မဲ့သူဟာ ပိုုက္ဆံတစ္ဆယ္ကိုု စက္ကေလးထဲ ထည့္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တိုုကင္ျပားေလးကိုု ယူ၊ ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖိုု႔ ခံုုတန္းရွည္ေလးမွာ အစဥ္လိုုက္ တန္းစီ ထိုုင္ေစာင့္ရတာဆိုုေတာ့ ေနာက္ထပ္ လူပိုုတစ္ေယာက္ ထိုုင္ေစာင့္စရာ ေနရာ မရွိပါဘူး။ ထိုုင္ေစာင့္ခြင့္လည္း မရွိပါဘူး။ ဆိုုင္ေလးက အီေကာ္ေနာ္မီျဖစ္ေအာင္ လုုပ္ထားတဲ့ သက္သာဆိုုင္ ဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ခန္းကလည္း က်ဥ္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက ေပၚျပန္ပါတယ္။ သားက ဆိုုင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း မေနလိုုတဲ့ ျပႆနာပါ။ ကိုုယ္တိုု႔က ဆိုုင္ထဲလိုုက္ဝင္၊ ပိုုက္ဆံေပး၊ တိုုကင္ယူျပီး သားကိုုေပး၊ျပီးတာနဲ႔ ျပန္ထြက္ရတာေလ။ သားက ငိုုမဲ့မဲ့နဲ႔ အထဲမွာ ထိုုင္၊ ကိုုယ္ေတြက မွန္တံခါးအျပင္ကေန ျပဴးျပ ေျပာင္ျပ၊ ျပံဳးျပ ရယ္ျပနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ေမာရတာပါ။

သူ႔အလွည့္ေရာက္ရင္ ကိုု္ယ္က လူၾကီးမဝင္ရ ဆိုုတဲ့ စည္းကမ္းကိုု အသာေလး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေရွ႔မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားလိုု႔ လွစ္ကနဲ ဝင္၊ သူ႔ကိုု ညွပ္ေပးမဲ့သူကိုု မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးျပီး Student K ပါ လိုု႔ ေျပာရင္း သားေလးကိုု စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္း (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သားေလး ဆံပင္ညွပ္ျပီးရင္ ဘယ္သြားၾကမယ္၊ ဘာစားၾကမယ္၊ သားေလး လိုုခ်င္တာ တစ္ခုုခုု ဝယ္ေပးမယ္… အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ့) ေျပာျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္တံခါး အျပင္ဖက္ကေန မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္၊ သူ႔ဆံပင္ညွပ္ခံုု ကိုုယ့္ဖက္ကိုုလည္တဲ့အခါမွာ ျပံဳးျပ ရယ္ျပရ၊ Bravo တိုု႔ Good Boy တိုု႔ ဆိုုတဲ့ အဓိပၺါယ္နဲ႔ လက္မေတြကလည္း ဘယ္ေရာ ညာေရာ တစ္ခ်ိန္လံုုး အဆက္မျပတ္ ေထာင္ျပရ၊ အဲဒီလိုုနည္းနဲ႔ သားေလးရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ခ်ိန္ေတြကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာပါ။

ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ အဲဒီဆိုုင္က သားကိုု သိေနေတာ့ သၾကားလံုုးေလးေတြ၊ ဂ်ယ္လီေလးေတြ၊ ဘီးကေလးေတြ လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ပိုုအဆင္ေျပလာေပမဲ့ သူ႔ကိုု ဆိုုင္ထဲမွာ ဒီတိုုင္းထားခဲ့လိုု႔ မရပဲ ကိုုယ္ေတြက အျပင္မွာ ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ရပ္ေစာင့္ေနရတုုန္းပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဆိုုင္ကိုု သိပ္မသြားျဖစ္ေတာ့ပဲ သူ႔ ပါပါနဲ႔ အတူတူ ညွပ္လိုု႔ရတဲ့ အိမ္နားက ဆိုုင္ကိုု သြားၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကိုုယ္နည္းနည္း အသက္ရွဴေခ်ာင္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ သားအဖႏွစ္ေယာက္က သူတိုု႔ ဆံပင္ညွပ္ေနတုုန္း ကိုုယ့္ကိုု လိုုက္ေစာင့္ေစခ်င္ေသးတာမ်ိဳး။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့ လိုုက္ခဲ့ပါ၊ အဲဒီဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္နားမွာ Dim Sum ေကာင္းတယ္… ေကာ္ဖီေကာင္းတယ္… ျမန္မာဆိုုင္ရွိတယ္ မုုန္႔ဟင္းခါးလိုုက္စားေလ…ဘာညာနဲ႔ ဆြယ္ၾကေသးတာ။ ဆိုုင္ထဲမွာ အဲကြန္းရွိပါတယ္ လိုုက္ထိုုင္ေနပါ ဆိုုတာမ်ိဳးက ပါေသး။ တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့လည္း ပ်င္းရင္ သိုု႔မဟုုတ္ မပ်င္းရင္ လိုုက္သြားပါတယ္။ သူတိုု႔က ဆံပင္ညွပ္ ကိုုယ္က ဂိမ္း ေဆာ့ေပါ့။

အဲဒီလိုု အဲဒီလိုု အေနအထားေတြကေန အခုုေတာ့ ကိုုယ့္သားကေလးက သူ႔ဟာသူ ဆံပင္ညွပ္စရာ လိုုအပ္တဲ့အခ်ိန္ကိုု သတ္မွတ္ျပီး သူ႔ဟာသူ သြားညွပ္တတ္တဲ့ အရြယ္ကိုု ေရာက္လာျပီေလ။ အခ်ိန္ေတြ ကုုန္တာ သိပ္ျမန္ပါလားလိုု႔ ေတြးရင္း အမ်ိဳးအမည္ မေဖၚျပတတ္တဲ့ ခံစားမွဳတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔…။ အဲဒီအေတြးေတြေနာက္မွာ ကိုုယ္ ထပ္ေတြးမိတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ စာ သိပ္ရွည္သြားမွာစိုုးတာရယ္၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ပုုဒ္မွာ ထည့္ေရးဖိုု႔ လ်ာထားျပီးျဖစ္လိုု႔ရယ္ ဒီေန႔အေတြးကိုု ဒီမွာပဲ ျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။

ကိုုယ္ ဒီစာကိုု ေရးေနတုုန္းမွာ သားေလး ဆံပင္ညွပ္ျပီးလိုု႔ ျပန္လာျပီ။ ျပံဳးစစနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုု လာေျပာတယ္။ သား ဆံပင္ညွပ္တာကိုု ပါပါနဲ႔ ေမေမ လိုုက္မပိုု႔ရေတာ့ေပမဲ့ ဒီတစ္ပတ္ မုုန္႔ဖိုုးေပးရင္ သားကိုု တစ္ဆယ္ေတာ့ ပိုုေပးေနာ္ တဲ့။ ရယ္လိုုက္ရတာ… သိလား… တကယ္ေတာ့ သားရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ခက ရွစ္က်ပ္ေလ။ ဒါကိုု သူက တစ္ဆယ္ေတာင္းတာ။ ဒီလိုုဆိုုျပန္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္သားကေလးဟာ ကိုုယ့္ဆီက မုုန္႔ဖိုုး ပိုု/ ညာ ေတာင္းေနဆဲ ေဘဘီေလး ျပန္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

Friday, August 8, 2014

သီရိလကၤာ ဘုုရားဖူးပိုုစ့္မ်ား စုုစည္းမွဳ

 

သီရိလကၤာ ဘုုရားဖူး ခရီးစဥ္ ပိုုစ့္ ေတြကိုု အလြယ္တကူ ျပန္ရွာလိုု႔ ရေအာင္ ဒီမွာ စုုထားလိုုက္ပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ မေရးျဖစ္တာနဲ႔ တျခားပိုုစ့္ေတြ ေရးတင္လိုုက္မိတာနဲ႔ ရက္ေတြ ျခားေနေတာ့ ရုုတ္တရက္ ဘယ္ရွာရမွန္း မသိမွာစိုးလိုု႔ပါ။

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၁)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၂)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၃)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၄)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၅)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၆)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၇)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ ေနာက္ဆက္တြဲ

ဒီ Link ေတြကေန တဆင့္ သြားဖတ္လိုု႔ လြယ္မယ္ ထင္ပါတယ္။


Enjoy reading...!!
Thanks.


Monday, August 4, 2014

သီရိလကၤာခရီးစဥ္ ေနာက္ဆက္တြဲ

သီရိလကၤာဘုရားဖူးပိုစ့္ေတြ အျပီးမွာ ခရီးတစ္ေလ်ာက္ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအနည္းငယ္နဲ႔ သူတို႔ဆီမွာ စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစားအစာေတြအေၾကာင္း နည္းနည္း ေရးျပခ်င္ပါတယ္။

အဆင္မေျပမွဳတစ္ခုက ရန္ကုန္ကေန လာၾကတဲ့ ကြ်န္မ ေဖေဖ ေမေမ နဲ႔ ေနာက္ အန္ကယ္ အန္တီ စံုတြဲ၊ အဲဒီ လူၾကီးေလးေယာက္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ကိုလံဘုိေလဆိပ္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က စပါတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံ ဆိုက္ေရာက္ျပီး တစ္စီးလံုး လူအကုန္နီးနီး အျပင္ေရာက္လာေပမဲ့ လူၾကီးေလးေယာက္ ပါမလာပါဘူး။ ေလယာဥ္ဆိုက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ၾကာမွ သူတို႔ေလးေယာက္ စိတ္ေတြတိုျပီး ထြက္လာပါတယ္။ အင္မီဂေရးရွင္းက သူတို႔ေတြကို ရစ္ေနတာ တဲ့။ ရစ္တာမွ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ရစ္ေနတာလို႔ သိရပါတယ္။ တကယ္ဆို ဘုရားဖူးလာတဲ့ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ (အန္ကယ္ဆို အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ပါ) လူၾကီး ေလးေယာက္၊ စာရြက္စာတမ္း ဗီဇာ အျပည့္အစံု ပါပါရက္နဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ အၾကာၾကီး ရစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္အရုပ္ဆိုးတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ အလြန္တရာ စိတ္တို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ လူၾကီးေလးေယာက္ အျပင္ေရာက္လာၾကတယ္ ဆိုပါစို႔။ အန္ကယ္ဆို စိတ္ေတြတိုေနတာ သီရိလကၤာကို ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ေတာ့မွ မလာေတာ့ပါဘူး ေတြ ဘာေတြေတာင္ ျဖစ္လို႔။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာေတာ့ ဘုရားေတြဖူးရင္း စိတ္ေျပသြားျပီး ဒီအေၾကာင္းကို ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာႏိုင္သြားၾကပါတယ္။ တဆက္တည္း ေျပာရရင္ အျပန္ခရီးမွာလည္း ေဖေဖနဲ႔ အဲဒီအန္ကယ္ကို ထပ္ရစ္ေနပါေသးတယ္။ အင္မီဂေရးရွင္း ေကာင္တာေရွ႔မွာ အၾကာၾကီး ေစာင့္ခိုင္းထားတာ၊ ေနာက္ အခန္းထဲေခၚသြားျပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီ လွန္ေလွာျပီး စစ္ေနတာ အၾကာၾကီးရယ္။

ဒါနဲ႔ အျပင္ဖက္မွာ ရွိေနတဲ့ (အနည္းငယ္ သေဘာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့) အင္မီဂေရးရွင္း အရာရွိ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ျပံဳးျပရင္း ဘာေၾကာင့္ လူၾကီးေတြကို အဲဒီေလာက္ စစ္ေဆး ေမးျမန္းေနရတာလဲ လို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေျဖေပၚပါတယ္။ ဒီလိုပါ… ေဖေဖနဲ႔ အဲဒီအန္ကယ္ရဲ႕ နာမည္က ျမန္မာနာမည္ေတြထဲမွာ နာမည္တူ အေတာ္ေလး မ်ားတဲ့ နာမည္မ်ိဳးလို႔ ဆိုရပါမယ္။ အဲဒီနာမည္မ်ိဳးေတြက အစိုးရ အဖြဲ႔၀င္ေတြ၊ သူတို႔ဆီမွာ စာရင္းေပါက္ေနတဲ့ နာမည္ေတြထဲမွာ ပါေနတာကိုး။ အဲဒါေၾကာင့္ အတင္း စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ စစ္ေဆးေနတာ လို႔ နားလည္ရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေလာက္ အသက္ၾကီးတဲ့ လူၾကီးေတြ အ၀င္မွာေရာ အထြက္မွာပါ စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ နာရီနဲ႔ခ်ီျပီး မတ္တပ္ရပ္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရတာ သူတို႔သာမက ေဘးလူေတြပါ စိတ္ေရာ လူေရာ အင္မတန္ ပင္ပန္းလွပါတယ္။

အန္ကယ္ကေတာ့ သီရိလကၤာ အင္မီဂေရးရွင္းက အရာရွိေတြ ဆိုးတဲ့အေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးမယ္လို႔ အလာတုန္းက ၾကိမ္း၀ါးခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီက ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သံုးေက်ာင္းကို ေရာက္အျပီးမွာ မေရးေတာ့ပါဘူး… လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလို သီရိလကၤာ မေကာင္းေၾကာင္းေျပာလိုက္လို႔ လူေတြ ဘုရားဖူး မလာၾကေတာ့ရင္ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ အလွဴအတန္း နည္းပါးသြားမွာကို မလိုလားလို႔ပါ။ ကြ်န္မကေတာ့ သတင္းတစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးျပတာပါ။ အဲဒီလို နာမည္ဆင္တူရွိေနသူေတြ အင္မီဂေရးရွင္းက ရစ္ေနရင္ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာ ၾကိဳသိထားရတာေပါ့။

ဒါကေတာ့ ကိုုလံဘိုုမွာ ကြ်န္မတိုု႔ တည္းခဲ့တဲ့ ဟိုုတယ္ရဲ႕ အေရွ႔ပိုုင္း ျခံဝင္းေလးပါ။
အစားအေသာက္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေစ်းေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္ ဒါေပမဲ့ ခ်က္တဲ့ စတိုင္လ္လိုက္လို႔ အရသာကေတာ့ နည္းနည္း ညံ့တယ္၊ ဆန္လည္း ၾကမ္းတယ္၊ အစားဆင္းရဲတယ္ လို႔ Tour Guide က ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ကလည္း ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရပါတယ္ ၾကိဳးစားျပီး စားၾကတာေပါ့ လို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျပန္ေျဖၾကေပမဲ့ စိတ္ထဲေတာ့ တထင့္ထင့္နဲ႔ပါ။ စားစရာ တစ္ခုခု မွာျပီးတိုင္း ဘယ္လိုဟာေတြမ်ား ေရာက္လာျပီး ဘယ္လိုမ်ား စားရပါ့မလဲ ေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ထင္သေလာက္ မဆိုးတဲ့ စားစရာေတြကို စားရ ေသာက္ရေတာ့မွ မဆိုးပါဘူး ေကာင္းပါတယ္ ကြ်န္မတို႔ စားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ရတယ္။

သီရိလကၤာႏိုင္ငံက အုန္းသီး သိပ္ေပါတဲ့ႏိုင္ငံ ဆိုေတာ့ ဘာမဆို အုန္းသီးနဲ႔ ခ်က္ၾကတယ္။ ၾကက္သားဟင္း၊ ပုဇြန္ဟင္း၊ ငါးဟင္း စတဲ့ ဟင္းတိုင္းလိုလိုမွာ အုန္းသီးနဲ႔ အုန္းႏို႔ ပါတယ္။ သူတို႔ဆီက ျမင္းခြာရြက္သုပ္ဆိုတာ ျမင္းခြာရြက္ ပါးပါးလွီးရယ္ အုန္းသီး ျခစ္ထားတာေတြရယ္နဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္း မညက္တညက္ေထာင္းကို ဆီမပါ ပ်ားမပါ ဒီတိုင္း ေရာေမႊထားတာပါ။ အုန္းသီးၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီျမင္းခြာရြက္သုပ္ကို သေဘာေတြ ေတြ႔လို႔။ ငရုုတ္သီးအစပ္ကိုု အုုန္းသီးက ျပန္ထိန္းသြားျပီး စားလိုု႔ ေကာင္းေနတာပဲ။ ထမင္းေၾကာ္ကေတာ့ နည္းနည္းမာတယ္။ ပုုဇြန္ဟင္းနဲ႔ ၾကက္ဥဟင္း က ခ်က္ပံုုခ်က္နည္း တစ္မ်ိဳးေလးနဲ႔ စားလိုု႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဟင္းေတြက အေရာင္နီေနေသာ္လည္း မစပ္ပါဘူး။
ေျမပဲဆံေထာင္းနဲ႔ အုန္းသီးျခစ္ထားတာေတြကို ငရုတ္သီးစပ္စပ္နဲ႔ ငါးပိေၾကာ္လို ေၾကာ္ထားတာကို ေပါင္မုန္႔နဲ႔စားတာမ်ိဳးလည္း ေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္။ အုန္းစိမ္းရည္နဲ႔ အုန္းသီးဇြန္းျခစ္ကေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ေတြက ေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္ တစ္ေန႔ကို အုန္းသီးစိမ္းရည္ တစ္လံုးေတာ့ ေသာက္တယ္လိုု႔ သိရပါတယ္။ ေသာက္တဲ့အခါမွာလည္း ေန႔လည္ မြန္းမလြဲမီ ေသာက္မွ ေဆးဖက္၀င္တယ္လို႔ သိရတာမို႔ ကြ်န္မတို႔ေတြလည္း ေန႔တိုင္း တစ္ရက္မပ်က္ မြန္းမလြဲခင္ ေရာက္ေလရာ ေနရာမွာ အုန္းရည္ ေသာက္ၾကပါတယ္။

ဒီမွာ King Coconut လို႔ ေခၚတဲ့ အုန္းသီး နီ၀ါ၀ါေလးေတြပါ။ တစ္လံုးကို စလံုးေငြနဲ႔ဆို ျပားသံုးဆယ္ ျပားေလးဆယ္ေလာက္ပဲ ေပးရပါတယ္။ အရည္ေရာ အသားေရာ သိပ္ခ်ိဳပါတယ္။ အဲ… တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဇြန္းျခစ္အတြက္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဆိုင္မွာမွ ဇြန္းမရွိပါဘူး။ အုန္းသီးအလံုုးကိုယ္ထည္ကို ခပ္ပါးပါး ရွပ္လွီးလိုက္တဲ့ အုန္းခြံအဖတ္ကို ဇြန္းလို လုပ္ျပီး ဇြန္းျခစ္အုန္းသီးကို စားခဲ့ရတာ အမွတ္တရပါပဲ။
ဒါကေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ကြ်န္မ မွာစားခဲ့တဲ့ Egg Puff နဲ႔ ေကာ္ဖီပါ။ Chicken Puff တို႔ Tuna Puff တို႔လို အသားေတြ မစားခ်င္တာမို႔ အလြယ္တကူ Egg Puff ကို ယူလိုက္တာ၊ စားေတာ့မွ အဲ့ဒီအထဲမွာ ၾကက္ဥျပဳတ္ကို အလံုးလိုက္ ထည့္ထားတာ ေတြ႔ရလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ၾကိတ္ရယ္ရတဲ့ Egg Puff ပါ။ ခုထိလည္း ျပန္ေတြးမိတိုင္း ရယ္ေနရတံုုး။
သူတို႔ဆီမွာ လဖက္ရည္ ေပါျပီး ေကာ္ဖီကေတာ့ ရွားတယ္။ ေနရာတိုင္း မရဘူး။ တခ်ိဳ႔ဆိုင္ေတြမွာ စက္က ထြက္လာတဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳးေတြ ရတယ္။ ဒါေပနဲ့ ေကာ္ဖီေတြက ႏို႔ေတြမ်ားတဲ့အျပင္ မေသာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်ိဳတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံက လဖက္ေျခာက္ေပါတဲ့ ႏိုင္ငံဆိုေတာ့ Breakfast ေတြမွာလည္း Tea ပဲ ရတာမ်ားတယ္။ အစားအေသာက္ နည္းနည္း ခက္ခဲေကာင္း ခက္ခဲႏိုင္မယ္လို႔ ၾကိဳသိတဲ့ ေမေမတို႔က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ လွဴဖို႔နဲ႔ ကိုယ္ ေသာက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေသာက္လို႔ရေအာင္ဆိုျပီး ေကာ္ဖီထုပ္ေတြ ယူလာေပးလို႔ ေန႔တိုင္း ေကာ္ဖီကို စိတ္ၾကိဳက္ ေသာက္ခြင့္ရတာ… Starbucks မရွိ Coffee Bean မရွိ နဲ႔… ကိုးရက္ဆိုေတာ့ ေသေလာက္တယ္။ :P
ကႏၵီျမိဳ႔ကိုေရာက္တဲ့ညေနမွာ Tour Guide က ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တို႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္တို႔ ရတယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာျပီး Casserole လို႔ အမည္ရတဲ့ တရုတ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေခၚသြားပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လို႔ မွာလိုက္ေတာ့ အခုလို ခ်စ္စရာ ၾကာဆံေၾကာ္ေလး ရလာပါတယ္။ သူတို႔က အဲဒါကို Noodle ပဲ ေခၚၾကတာ၊ ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ တြဲစားဖို႔ ငရုတ္သီးေၾကာ္ေလး ေပးပါတယ္။ စားလို႔ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ အၾကိဳက္ ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္ကလည္း စိမ္းစိမ္းေလးနဲ႔ ေမႊးေနတာပဲ။ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ သံုးၾကိမ္ စားျဖစ္ပါတယ္။
ဒါကေတာ့ လမ္းတေလ်ာက္မွာ အုန္းသီးဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ေတြပါ။ အခြံေတြနဲ႔မို႔ ခြာရ စားရတာ စိတ္မရွည္လို႔ ကြ်န္မ မစားေပမဲ့ လူၾကီးေတြကေတာ့ ၀ယ္စားၾကပါတယ္။ ခ်ိဳတယ္ တဲ့…။
မနက္အေစာၾကီး စြယ္ေတာ္သြားဖူးၾကတဲ့ေန႔က ဘုရားက အျပန္ Local ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ သြားစားၾကပါတယ္။ ၾကက္သားဟင္း ဆိတ္သားဟင္း ပဲဟင္း ပလာတာ နံျပား တိုေဆးတို႔နဲ႔ အတူ ဒိန္ခ်ဥ္တို႔ လဖက္ရည္တို႔ စတဲ့ အမယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရတဲ့ဆိုင္ပါ။ လူၾကီးေတြက ပလာတာနဲ႔ ပဲဟင္း ၾကက္သားဟင္းေတြ စားေနၾကခ်ိန္မွာ မနက္ေစာေစာစီးစီး အဲလိုအစားအစာေတြ မစားတတ္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဘယာေၾကာ္နဲ႔ ဘလက္ေကာ္ဖီပါပဲ။ ၾကည့္ပါအံုး… သူတို႔ဆီက ဘယာေၾကာ္တစ္လံုးတစ္လံုးက ပစ္ေပါက္ရင္ ေတာ္ေတာ္အထိနာႏိုင္ေအာင္ ၾကီးမားပါတယ္ နည္းနည္းလည္း မာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ 
အဲဒီဆိုုင္မွာ ေနာက္စားစရာတစ္မ်ိဳး ေတြ႔ရပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၾကက္သားေၾကာ္ကိုု ခပ္ေသးေသးစင္းထားျပီး ေဂၚဖီထုုပ္ရယ္ နဲ႔ ပလာတာ ကိုု ပါးပါး လွီးထားတာနဲ႔ ေရာေၾကာ္တာပါ။ မဆလာေလးလည္း ျဖဴးလိုု႔… ျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လိုုလိုု ရုုပ္မ်ိဳးနဲ႔… ေဖေဖစားတာ ျမည္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာနဲ႔တူမွန္းကိုု မသိဘူး။ အဆန္းေပါ့… ဓါတ္ပံုုကေတာ့ ျပန္ရွာတာ မေတြ႔လိုု႔ မျပရဘူး။

ဒါကေတာ့ မျပန္ခင္တစ္ရက္ ဘူေဖးစားျဖစ္တဲ့ေန႔ကပါ။ အာလူးမဆလာ၊ ပဲဟင္း၊ နာနတ္သီးသုပ္ နဲ႔ ၾကက္သားဟင္းပါ။ သူတို႔ဆီက ဘူေဖးက ရယ္ရတယ္၊ က်န္တာေတြ ၾကိဳက္သေလာက္ ယူလို႔ရေပမဲ့ ၾကက္သားဟင္းကေတာ့ တစ္တုံးပဲ ရမတဲ့ ေနာက္ထပ္ယူရင္ ပိုက္ပိုက္ ထပ္ေပးရမယ္တဲ့။ ၾကည့္ရတာ သူတို႔ဆီကလူေတြက ဘူေဖးဆို ထိန္းမရေအာင္ စားလို႔ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ေျပာျပီး ရယ္ရပါေသးတယ္။
ဒါကေတာ့ ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာက လတ္ဆတ္တဲ့ သစ္သီးဆိုင္ေလးေတြပါ။ ၀ယ္ခ်င္စရာ အသီးအမ်ိဳးအမည္ စံုေနတာပဲ ျပီးေတာ့ စားလို႔လည္း သိပ္ေကာင္းပဲ။ အသီးေတြကို အဓိကထားျပီး ရိုက္လိုက္တာေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္ႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းျပတ္ေနတာ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုးရက္တာ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ဒီခရီးအတြက္ အစီအစဥ္ေတြကို လူၾကီးေတြ ရန္ကုန္ကေန စီစဥ္လာတာပါ။ ကြ်န္မက ဘာမွ မလုုပ္ရပဲ ဒီကေန ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္၀ယ္ျပီး လူၾကီးေတြ စီစဥ္တဲ့ေနာက္ အေခ်ာင္ခိုုျပီး လိုက္သြားရတာပါ။ သီရိလကၤာ Visa ကလည္း မခက္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေမေမတိုု႔က ရန္ကုုန္က လုုပ္လာၾကတာပါ။ Tour နဲ႔ ဆိုုေပမဲ့ ဟိုုမွာရွိတဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းဆက္သြယ္ထားရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သူက အကုုန္စီစဥ္ေပးတာပါ။ ကြ်န္မတို႔ သားအမိ သံုုးေယာက္နဲ႔ အန္ကယ္ အန္တီ ႏွစ္ေယာက္ စုုစုုေပါင္း ငါးေယာက္ ကားတစ္စီးနဲ႔ Tour Guide နဲ႔ Driver နဲ႔ပါ။ စကၤာပူမွာ သီရိလကၤာ Tour ရယ္လိုု႔ေတာ့ မေတြ႔ဖူးဘူး ေလယာဥ္လက္မွတ္ကေတာ့ Mustafa Travel & Tour - Online ကေန လွမ္းဝယ္တာပါ။ ေစ်းမွန္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ စကာၤပူ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အိမ္မျပန္ႏိုင္ေသးပဲ ေျပးလႊားစားလိုက္တဲ့ ရခိုင္မုန္႔တီသုပ္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး ဟင္းရည္ပါ။

နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ သီရိလကၤာႏိုင္ငံကို မရည္ရြယ္ပဲ အလည္အပတ္ ေရာက္သြားခဲ့တာပါ။ ေဖေဖ ေမေမတို႔အနားမွာ ကေလးလုပ္ျပီး သြားခြင့္ရတဲ့ခရီးမို႔ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္း၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာလည္း အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဓါတ္ေတာ္ ေမြေတာ္ေတြနဲ႔ ထူးျခားထင္ရွားးတဲ့ ေက်ာင္းကန္ပုထိုး ေစတီေတြ အမ်ားၾကီး ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ရလို႔ ကုသိုလ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရခဲ့ပါတယ္။ ျပန္လာျပီးတဲ့ရက္ေတြမွာလည္း အျမဲတမ္းလိုလို တသသ သတိရေနျပီး ေဖေဖ ေမေမတို႔နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တိုင္း အဲဒီအေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာၾက၊ ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ၾကည့္ၾကနဲ႔ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိပဲ။ ျပီးျပန္ေတာ့ ခရီးစဥ္ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းေလး ေရးဖို႔ ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ၾကည့္၊ ျပန္စီ၊ သြားရင္း လာရင္း ေရးမွတ္လာတာေတြနဲ႔ စာေရးဖို႔ ျပင္ဆင္၊ လိုအပ္တဲ့ စာေတြ ျပန္ဖတ္၊ မသိတာေတြ အင္တာနက္မွာ ျပန္ရွာနဲ႔… အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာလည္း ခ်မ္းသာရတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္အစဥ္နဲ႔မို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ဒီခရီးကို အင္မတန္ သေဘာတက် ေက်နပ္ေနမိတာပါ။

ေမေမကလည္း သူ႔ ဓမၼာရံုက ထုတ္မဲ့ မဂၢဇင္းအတြက္ သီရိလကၤာ ဘုရားဖူး ခရီးစဥ္ေလးအေၾကာင္းကို ေရးေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေမေမကေတာ့ ခရီးစဥ္ တစ္ခုလံုး ျခံဳျပီး ေရးမွာမို႔ ကြ်န္မလို ဓါတ္ပံုေလးေတြ စာထိုးရံုမဟုတ္ပဲ မွတ္တမ္းတစ္ခုအေနနဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဖတ္ရလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ေမေမ့စာကိုလည္း စာအုပ္ထြက္ျပီးရင္ တင္ေပးပါအံုးမယ္။

ကြ်န္မရဲ႕ သီရိလကၤာပိုစ့္ေတြကို စိတ္ဝင္စားစြာ လာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတိုင္းကို အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။