Wednesday, March 16, 2016

ညွိဳ႔ငင္တတ္ေသာ အနီေရာင္အုုတ္ၾကြပ္မိုုးမ်ား

ခ်ိန္းဆိုုထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ျပီမိုု႔ ေတြ႔ရမဲ့သူကိုု ေခၚဖိုု႔ရာ အခန္းတံခါးကိုု အသာဟျပီး လွမ္းၾကည့္လိုုက္တယ္။ တံခါးနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုုးက ခံုုတန္းရွည္ေလးမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထိုုင္ေနတဲ့ သူ႔ကိုု ျမင္လိုုက္ရတယ္။ အခ်ိန္တိက်သားပဲလိုု႔ ေတြးရင္း ေက်နပ္သြားတယ္။ သူ႔နားမွာေတာ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းနဲ႔ ဆက္တြဲထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ နားၾကပ္ကေလး တပ္လ်က္သား၊ သီခ်င္း ဒါမွမဟုုတ္ အရင္တပတ္က ေပးလိုုက္တဲ့ ေအာ္ဒီယိုုဖိုုလ္ တခုခု နားေထာင္ေနတာလိုု႔ ထင္ရတယ္။ အျပင္ဖက္ ခပ္ေဝးေဝးကိုု ေငးေမာေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုုးေတြမွာ အရိပ္အေယာင္ တစံုုတရာကိုု ေတြ႔လိုုေတြ႔ျငား ခပ္ျမန္ျမန္ ေဖြရွာၾကည့္မိတယ္။ စိတ္ကပဲ ထင္လိုု႔လား မသိ၊ ဒီေန႔ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြက အရင္တပတ္ကထက္ နည္းနည္းေလး အေရာင္ပိုေတာက္ေနသလိုုပဲ။ သူ ဝတ္ထားတဲ့ ယူ.အက္စ္.ေအ ဆိုုတဲ့ စာတမ္းပါ တီရွပ္ျဖဴေရာ္ေရာ္နဲ႔ ေအာက္က ကာကီေရာင္ရင့္ရင့္ ေဘာင္းဘီရွည္ကေတာ့ အသစ္စက္စက္ေတြ ဟုုတ္ဟန္မတူဘူး။ ေရေလွ်ာ္ထားျပီးသား ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္းနဲ႔ သူ႔ကိုုယ္ေပၚမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိေနပံုုပါ။ အသံျပဳတဲ့သေဘာနဲ႔ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ခပ္တိုုးတိုုး ဟန္႔လိုုက္ေတာ့ သူ လွည့္ၾကည့္တယ္။ မဆိုုးဘူးပဲ လိုု႔ ေတြးရင္း ၾကည္လင္တဲ့အျပံဳးနဲ႔အတူ သူ႔နာမည္ ေနာက္ဆံုုးစာလံုုးကိုု အသံထြက္တယ္ဆိုုရံုုေလး ေခၚလိုုက္ျပီး ေခါင္းဆတ္ျပလိုုက္တယ္။ သူ ထိုုင္ေနရာက ခပ္ေျဖးေျဖး ထလာတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ နားထဲမွာ တပ္လ်က္သား နားၾကပ္ကိုု ျဖဳတ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔လွဳပ္ရွားမွဳေတြဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ ႏူးညံ့ညင္သာဟန္ အျပည့္နဲ႔ပါပဲ။ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး ျပီးေတာ့ မဆိုုစေလာက္ကေလး ျပံဳးေယာင္သမ္းသြားတဲ့ သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းပါးေပၚက ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ႏွဳတ္ခမ္းနီဟာ ဒီေန႔အတြက္ အေပါင္းလကၡဏာ မွတ္ခ်က္တစ္ခုုပဲ။ အမွတ္ေပးရမဲ့ ေလးေထာင့္အကြက္ေလးထဲမွာ အမွန္ုျခစ္ တစ္ခုု ခပ္ျမန္ျမန္ ျခစ္လိုုက္တယ္။ 


ဒီေနရာနဲ႔ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ေနတဲ့သူမိုု႔ အရင္အေခါက္ေတြလိုုပဲ ထိုုင္ေနက် သားေရ ဆိုုဖာဆက္တီ အညိဳေရာင္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ဝင္ထိုုင္တယ္။ ကိုုယ့္ အလုုပ္စားပြဲေရွ႔မွာ ခ်ထားတဲ့၊ တျခားသူေတြထိုုင္ေလ့ရွိတဲ့ လိမ္ေမာ္ေရာင္ ပလတ္စတစ္ကုုလားထိုုင္ ခပ္မတ္မတ္ ႏွစ္ခံုုကိုု သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေရြးဘူး။ လိုုအပ္ခ်က္တစံုုတရာေၾကာင့္ ဒီေနရာကိုု ပံုုမွန္လာေနရေပမဲ့ သူ႔ကိုုယ္သူ ခဏတျဖဳတ္ အလည္အပတ္လာတဲ့ သာမာန္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လိုုပဲ သတ္မွတ္ေလ့ရွိတာ ေတြးမိေတာ့ ျပံဳးခ်င္ခ်င္။ ဒီေတာ့ အခုုနက အမွန္ျခစ္ ျခစ္ထားမိတဲ့ စာရြက္ထပ္နဲ႔ ေဘာပင္ကိုုယူလိုု႔ ကိုုယ့္ေနရာက ထျပီး သူ႔အနားကိုု သြားေရႊ႕ထိုုင္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တျခားစကားေတြ သြယ္ဝိုုက္မေနေတာ့ပဲ ဒီေန႔ ဘာေတြ ျမင္ရလဲ လိုု႔ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ နည္းနည္း တည္သြားတယ္။ အနီေရာင္ အုတ္္ၾကြပ္မိုုး ေတြကိုု ျမင္ေနတယ္လိုု႔ ေလးတြဲ႔တဲ့အသံနဲ႔ ေျဖတယ္။ အရင္ရက္ေတြက မွာလိုုက္သလိုု အေပၚကိုု ေမာ့မၾကည့္ဘူးလား ေကာင္းကင္ျပာေပၚက အျဖဴေဖြးေဖြး တိမ္လိပ္ေတြကိုု မၾကည့္ဘူးလား လိုု႔ ေမးေတာ့ မၾကည့္ျဖစ္ဘူး လိုု႔ ေျပာျပီး သူ ေခါင္းကိုု ယမ္းျပတယ္။ ဟုုတ္ပါျပီ… စာရြက္ထဲက အကြက္တစ္ခုုမွာ ၾကက္ေျခခတ္ လိုုက္ရတယ္။

ဒီတပတ္ အဝတ္အစားအသစ္ေတြဝယ္ဖိုု႔ ေစ်းသြားျဖစ္ေသးသလား ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းကိုုေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းခါျပတယ္။ လွိဳက္ကနဲ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႔အတူ ကိုယ္ ေခါင္းညိတ္လိုုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စာရြက္ေပၚမွာ အမွန္ျခစ္လုုဆဲဆဲ လက္ကိုု တန္႔သြားေစတဲ့ စကားတခြန္း သူ ဆက္ေျပာတယ္။ ဘီဒိုုထဲမွာ အသစ္စက္စက္ အနီေရာင္ ဂါဝန္သံုုးထည္ ရွိေနတာ ဒီမနက္ ေတြ႔ခဲ့တယ္ တဲ့။ အရင္တပတ္ ဒီလိုုေန႔မွာ သူ႔မွာ အဝတ္ အသစ္ေတြ ရွိမေနဘူး လိုု႔ ေျပာခဲ့တာကိုု ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ ပိုုျပီး ေသခ်ာသြားေအာင္ မွတ္တမ္းစာရြက္ကိုု မသိမသာ လွန္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဟုုတ္တယ္ အရင္တပတ္တုုန္းက သူ အဲဒီလိုု ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါဆိုု ဒီ အနီေရာင္ ဂါဝန္ သံုုးထည္ ဘယ္က ေရာက္လာသလဲ၊ သူ ဒီတပတ္ ေစ်းမသြားျဖစ္ဘူး၊ အဝတ္အသစ္ေတြ မဝယ္ဘူးဆိုုတာ အမွန္မျဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ေနာက္ဇယားကြက္တခုုမွာ ၾကက္ေျခခတ္ လိုုက္ရျပန္တယ္။

ျပီးေတာ့ ဒီတပတ္ ဘာေတြကိုု ေက်းဇူးတင္ခဲ့သလဲ ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းကိုု ေမးျဖစ္တယ္။ ျပတင္းတံခါးေတြကိုု ေက်းဇူးတင္တယ္လိုု႔ မဆိုုင္းမတြ ျပန္ေျဖတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ တစ္ေယာက္ထဲ ျငီးေငြ႔လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ေလာကနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရလိုု႔ တဲ့။ အိုု… မွန္လိုုက္တာ… သိပ္မွန္တာေပါ့ လိုု႔ ေျပာရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကိုု ျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနလိုုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္… အဲဒီျပတင္းတံခါးေတြကေန ငံုု႔ၾကည့္လိုုက္ရင္ေတာ့ အနီေရာင္ အုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြကိုုပဲ ျမင္ရတယ္ တဲ့။ ေျပာရင္းနဲ႔ သူ႔အသံ တိမ္ဝင္သြားတာကိုု သိလိုုက္ရေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ခ်င္သလိုုျဖစ္လာေပမဲ့ အတတ္ႏိုုင္ဆံုုး ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။

ေကာင္းျပီ… ဒီလိုုဆိုု အဲဒီ ျပတင္းတံခါးကေန အလြယ္တကူ ေတြ႔ႏိုုင္ျမင္ႏိုုင္တဲ့ အစိမ္းေရာင္သစ္ပင္ၾကီးေတြ၊ အျပာရင့္ေရာင္ခင္းထားတဲ့ တင္းနစ္ရိုုက္ကြင္းရဲ႕ ၾကမ္းျပင္၊ ကေလးေတြ လာေဆာ့ေနၾကတဲ့ ကေလးကစားကြင္းက အေရာင္စံုုအရုုပ္ေတြ၊ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ျပီး အစာေတာင္းေနတဲ့ ေရႊဝါေရာင္ ေၾကာင္ကေလးေတြ၊ ၾကိဳးတန္းလန္းနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတဲ့ ေမႊးစုုတ္ဖြား ေခြးပုုေလးေတြကိုု အမွတ္တမဲ့ေတာင္ မၾကည့္ျဖစ္ဘူးလား လိုု႔ ေမးလိုုက္တယ္။ သူ မ်က္ႏွာ ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းခါျပတယ္။ သူ ျမင္ေနတာက အနီေရာင္ အုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြပဲ တဲ့။ ျပီးေတာ့ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲေၾကမြေနတဲ့ အုတ္ၾကြပ္မိုုး အပိုုင္းအစေတြတဲ့။ ေလးလံတဲ့ စိတ္အေတြးေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ ဇယားကြက္တစ္ခုုမွာ ၾကက္ေျခခတ္လိုုက္ရျပန္တယ္။

ေျပာစရာ စကားေတြ ကုုန္ျပီး လက္ေလွ်ာ့လိုုက္ခ်င္သလိုု ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီလိုု လက္ေလွ်ာ့ျပီး ရပ္လိုုက္လိုု႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ အစြမ္းကုုန္ ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီတပတ္ ဘာမွတ္စုေတြ ေရးျဖစ္သလဲလိုု႔ မရဲတရဲ ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ သူ နည္းနည္း လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွားျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုုင္လာတဲ့ အဝတ္အိတ္ခပ္ေသးေသးထဲက အနီေရာင္ အဖံုုးနဲ႔ မွတ္စုုစာအုုပ္ကိုု ထုုတ္ယူလိုုက္တယ္။ အဲဒီ အနီေရာင္မွတ္စုုစာအုုပ္ကိုု ေတြ႔ရေတာ့ မ်က္ႏွာကိုု အသာလႊဲဖယ္ခ်င္မိတယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေလဟန္နဲ႔ စာအုုပ္ထဲက စာရြက္ေတြကိုု တဖ်တ္ဖ်တ္ လွန္ေလ်ာျပီး တစံုတခုကိုု ရွာေဖြေနတယ္။ တေနရာအေရာက္မွာ ရပ္တန္႔သြားလိုု႔ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အဲဒီစာမ်က္ႏွာမွာ ကပ္ထားတဲ့ အဝါေရာင္ Post-it စာရြက္ပိုုင္းကေလးကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ အဲဒီအဝါေရာင္ စာရြက္ပိုုင္းေလးေပၚမွာ မင္အနက္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာလံုုးေတြကိုု သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္လိုုက္ခင္ေလးမွာ သူ စာအုုပ္ကိုု ဖ်တ္ကနဲ ပိတ္ပလိုုက္တယ္။ ဘာေတြေရးထားတာလဲ ျပေလ ဆိုုေတာ့ သူ ေခါင္းယမ္းျပတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကိုု ခပ္တည္တည္ တခ်က္ၾကည့္လိုုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဘယ္လိုုမွ မတတ္သာလိုု႔ ေျပာျပရတဲ့ ပံုုမ်ိဳးနဲ႔ “အိမ္လိပ္စာပါ” ဆိုုတဲ့ စကားလံုုး ေလးလံုုးကိုု တစ္လံုုးခ်င္း ေျပာတယ္။ သက္ျပင္းတခ်က္ကိုု မသိမသာ ၾကိတ္ခ်လိုုက္ရင္း စာရြက္မွာ ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခုု ထပ္ခတ္လိုုက္ရျပန္တယ္။

နာရီကိုုၾကည့္လိုုက္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ေပးထားတဲ့အခ်ိန္က ျပည့္လုု ျပည့္ခင္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ ကိုုယ့္မ်က္ႏွာကိုု ဘယ္လိုုမွ ဖံုုးကြယ္လိုု႔ မရဘူး။ ဘာဆက္ေျပာရမလဲ ေတြးေနတုုန္းအခ်ိန္မွာ သူက အဝတ္အိတ္ထဲကေန ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလယာဥ္စာအိတ္တစ္လံုုးကိုု ထုုတ္ယူလိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု လွမ္းေပးတယ္။ ေမးဆတ္ျပီး အဲဒါဘာလဲ လိုု႔ ေမးေတာ့ သူက ျပံဳးေနတယ္။ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ႏွဳတ္ခမ္းေလးဟာ ျပံဳးလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုုလိုု႔ ေတာက္ပသြားတယ္။ စာရြက္ထဲက ၾကက္ေျခခတ္ အကြက္ေတြကိုု မသိမသာ ငံုု႔ၾကည့္ရင္း သူ ကမ္းေပးေနတဲ့ စာအိတ္ကိုု ယူလိုုက္တယ္။ အေသပိတ္မထားတဲ့ စာအိတ္တစ္လံုုးပဲ… သူက ဖြင့္ၾကည့္လိုုက္ပါ ဆိုုတဲ့သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ဒါနဲ႔ စာအိတ္ကိုု ဟ၊ အထဲက စာရြက္ေခါက္ကိုု အသာ ဆြဲထုုတ္ယူျပီး သူ႔ကိုု တလွည့္ စာရြက္ကိုု တလွည့္ ၾကည့္ေနတုုန္းမွာ သူက ေနာက္တၾကိမ္ ေခါင္းညိတ္ျပျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ စာရြက္ေခါက္ကိုု ဖြင့္ဖတ္လိုုက္တယ္။

လက္ရွိ ေနထိုုင္ရာေဒသကေန ကီလိုုမီတာ ရွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ကြာေဝးတဲ့ ေနရာေဒသတစ္ခုုဆီကိုု ထြက္ခြာသြားႏိုုင္တဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ လက္မွတ္က အသြားခရီး တစ္ေၾကာင္းထဲအတြက္ ျဖစ္ေနတာ အံ့ၾသစရာ။ ရုုတ္တရက္ ကိုုယ့္မ်က္စိကိုု ကိုုယ္ မယံုုႏိုုင္ဘူး။ ခရီးသြားမဲ့သူေနရာကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕နာမည္ကိုု ေတြ႔ရတယ္။ ေသခ်ာခ်င္စိတ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္မွာ စာလံုုးေပါင္းဖတ္မိတယ္။ ဟုုတ္တယ္ ဒါ သူ႔နာမည္ပဲ။ ထြက္ခြာရက္စြဲကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဒီေန႔ကေန စျပီးေရတြက္ရင္ ေလးရက္ေျမာက္… အဲဒီေန႔က စေနေန႔က်တယ္။ ဟိုုမွာ ဘယ္သူရွိေနလဲ လိုု႔ ေမးေတာ့ ညီမတဝမ္းကြဲ မိသားစုု ရွိတယ္တဲ့။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုုုးျဖတ္ျပီးျပီေပါ့ ဆိုုေတာ့ သူ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ဆီက စကားသံ ခပ္တိုုးတိုုး ထြက္လာတယ္။

“ဒီေနရာမွာ ေနေနသေရြ႕ အရင္တစ္ခါက အျပဳအမူမ်ိဳးကိုု ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္မၾကိဳးစားေတာ့ဘူးလိုု႔ ကြ်န္မကိုုယ္ ကြ်န္မ မေသခ်ာဘူး။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ မ်က္လံုုးထဲမွာ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြကိုုခ်ည္း တမ္းတမ္းစြဲ ျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အနီေရာင္ အဝတ္အစားအသစ္တစ္စံုုကိုု ဝတ္ဆင္လိုု႔၊ လိပ္စာ အျပည့္အစံုုနဲ႔ ဆက္သြယ္ရန္ ဖုုန္းနံပါတ္ ေရးထားတဲ့ Post it စာရြက္ဝါတစ္ရြက္နဲ႔အတူ အဲဒီ အုုတ္ၾကြပ္မိုုး အနီေရာင္ေတြနား အေျပးသြားဖိုု႔ ကြ်န္မ ထပ္ၾကိဳးစားမိအံုုးမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မဘဝကိုု ေနရာသစ္တစ္ခုုမွာ အသစ္ကေန ျပန္စမွ ျဖစ္မယ္လိုု႔ ေတြးမိတယ္…”

“သိလား… အဲဒီေနရာသစ္မွာ အိမ္ကေလးေတြအားလံုုးက အမိုုးနိမ့္နိမ့္ေလးေတြနဲ႔ ျခံစည္းရိုုး နိမ့္နိမ့္ေလးေတြပဲ ရွိမယ္လိုု႔ သိရတယ္၊ အထပ္ျမင့္ကေန ေအာက္ကိုု ငံုု႔ၾကည့္ရင္ အနီေရာင္ အမိုုးေစာင္းေတြ ေတြ႔ရလိမ့္မွာ မဟုုတ္ဘူး တဲ့… ျပီးေတာ့ ဘယ္ေနရာမဆိုု ၾကည့္လိုုက္ရင္ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြ၊ သစ္ေတာအုုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေတာင္ကုုန္းေလးေတြ၊ အမ်ိဳးအမည္စံုုလင္ျပီး သိပ္လွတဲ့ ပန္းေရာင္စံုုေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္လိုု႔လည္း သိရတယ္။ အေကာင္းဆံုုးအခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္မ ၾကိဳက္တဲ့ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြအစား မီးပြင့္ေရာင္စံုုေတြ တလက္လက္ေတာက္ေနတဲ့ ၾကယ္ပံုုသ႑ာန္ မီးပံုုးေတြကိုု ေတြ႔ရလိမ့္မယ္ ဆိုုတာပဲ… အဲဒီအခါမွာ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြကိုု ငံုု႔ၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ သူ႔အလိုုလိုု… ျပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မယ္လိုု႔ ကြ်န္မ ယံုုၾကည္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မ ဒီေနရာကေန ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ထြက္သြားဖိုု႔ လိုုလိမ့္မယ္…”

မေျပာစဖူး စကားအရွည္ၾကီး ေျပာလိုုက္ရလိုု႔ ေမာသြားဟန္တူတယ္၊ ေရွ႔မွာ ခ်ထားတဲ့ ေရသန္႔ဗူးထဲက ေရကိုု ဖန္ခြက္ထဲ ထည့္ျပီး ေသာက္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သတိရသြားဟန္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေရတစ္ခြက္ ငွဲ႔ျပီး ကိုုယ့္ကိုု လွမ္းေပးတယ္။ ပန္းႏုုေရာင္ႏွဳတ္ခမ္းပါးမွာေတာ့ အျပံဳးစတခ်ိဳ႔ ေရာ့ရဲရဲ ခ်ိတ္တြယ္လိုု႔။

လွဳပ္ရွား တုုန္ယင္ေနတဲ့ ဝမ္းသာစိတ္နဲ႔အတူ ကိုုယ့္လက္ထဲမွ ကိုုင္ထားတဲ့ ၾကက္ေျခခတ္ေတြ ျပည့္ေနတဲ့ စာရြက္ကိုု ေလးေခါက္ ေခါက္ခ်ိဳးပလိုုက္တယ္။ မလိုုေတာ့ဘူး… ဒီစာရြက္ေတြ မလိုုေတာ့ဘူး။ အပတ္စဥ္ တိုုးတက္မွဳျပ မွတ္တမ္းထဲမွာ ဒီအေျဖေတြကိုု ျဖည့္စြက္လိုု႔ ဇယားကြက္ေတြ ဆြဲျပီး အေကာင္း အဆိုုး ႏွိဳင္းယွဥ္ ခ်ိန္ထိုုးၾကည့္စရာ မလိုုေတာ့ဘူး။ ဒီစာရြက္ေတြ မလိုုေတာ့သလိုု သူ႔ကုုိ ေနာက္တစ္ပတ္အတြက္ ရက္ခ်ိန္းေပးစရာလည္း မလိုုအပ္ေတာ့ဘူး။

နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ နာရီကိုု သူ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ထိုုင္ေနရာကေန ညင္ညင္သာသာပဲ ထရပ္လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္တိုုင္လည္း အင္မတန္ ဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့စိတ္၊ ခ်မ္းေျမ႔ၾကည္ႏူးတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔အတူ ထိုုင္ေနရာကေန ထလိုုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက အနားကိုု တိုုးကပ္လာျပီး ညင္ညင္သာသာ ေပြ႕ဖက္ ႏွဳတ္ဆက္လိုုက္ေတာ့ ဝမ္းသာစိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ လည္လာခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လိုု႔ ရွိဳက္သံတဝက္ စြက္ျပီး ေျပာရင္း အခန္းထဲက တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ သူ ထြက္သြားခဲ့တယ္။

* * * * *

ႏွစ္ဆယ့္ငါးထပ္ အျမင့္ရွိတဲ့ တိုုက္ခန္းမွာ တစ္ေယာက္ထဲ အေဖၚမဲ့ အထီးက်န္ေနျပီး ဘယ္အရာကိုုမွ စိတ္ဝင္တစား အာရံုုစိုုက္လိုု႔ မရႏိုုင္ခဲ့တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္ ျပတင္းေပါက္ကေန ခုုန္ခ်ျပီး ဘဝကိုု အဆံုုးစီရင္သြားတာကိုု အမွတ္မထင္ သူ ျမင္ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ အဲဒီ အိမ္နီးခ်င္း အမ်ိဳးသမီးဟာ သူ႔ကိုုယ္သူ အဆံုုးစီရင္ခါနီးမွာ လွပေကာင္းမြန္တဲ့ အနီေရာင္ဝတ္စံုု အသစ္စက္စက္ကိုု ဝယ္ယူ ဝတ္ဆင္ခဲ့တယ္။ လက္ထဲမွာ သူ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အခါ အေၾကာင္းၾကားေပးဖိုု႔ လိပ္စာနဲ႔ဖုုန္းနံပါတ္ ေရးထားတဲ့ အဝါေရာင္ စာရြက္အပိုုင္းေလးတစကိုု ကိုုင္လိုု႔၊ ျပီးေတာ့ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေပၚကိုု ပုုဝါေလးတစ္စလိုု လြင့္ကနဲ က်ဆင္းသြားခဲ့တာကိုု သူ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ က်ယ္ေလာင္တဲ့ အသံၾကီးနဲ႔အတူ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးအနီေရာင္ အက်ိဳးအပဲ့ အစအနေတြ ဖြားကနဲ လြင့္စင္ထြက္သြားတာကိုု အေႏွးျပကြက္တစ္ခုုလိုု သူ အျမဲတမ္း ျပန္ျမင္ေနရတယ္။

အဲဒီေနာက္ပိုုင္းမွာ မၾကာခဏ ဆိုုသလိုု စိတ္ညစ္ညဴးတတ္တဲ့ သူ႔အတြက္ လမ္းစတစ္ခုု ဒါမွမဟုုတ္ အေျဖတစ္ခုု ရလိုုက္သလိုု ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မခံမရပ္ႏိုုင္ေအာင္ စိတ္ညစ္ညဴးလာတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အဲဒီလုုပ္ရပ္ကိုု ထြက္ေပါက္တစ္ခုုအေနနဲ႔ ျပဳလုုပ္ဖိုု႔ ႏွစ္ၾကိမ္တိုုင္တိုုင္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြ ရိပ္မိသြားလိုု႔ သူ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတာ လိုု႔ ဆိုုတယ္။ သိုု႔ေသာ္လည္း သူ႔ကိုုယ္သူ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ အျမဲတမ္း ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။

ေအာက္ကိုု ငုုံ႔ၾကည့္လိုုက္တိုုင္းမွာ က်န္တာေတြ ဘာဆိုု ဘာမွ မျမင္ႏိုုင္ပဲ လူသြားလမ္းေလးေပၚက အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္အခ်ပ္ေတြဟာ သူ႔ကိုု ညွိဳ႔ငင္ေခၚယူေနသလိုု ခံစားရတယ္ ဆိုုျပီး ေရာက္လာခဲ့တဲ့ အဲဒီ မိန္းကေလးငယ္ေလးကိုု ကိုုယ္ တတ္စြမ္းသမွ် ေျဖသိမ့္ ေျဖာင္းျဖခဲ့ရတယ္။ စကားေတြ ေျပာၾကည့္တယ္၊ စာအုုပ္တခ်ိဳ႔ ေပးဖတ္တယ္။ တပတ္တခါ ေတြ႔ဆံုုမွဳေတြမွာ တိုုးတက္လာတာေတြအတြက္ အမွန္ျခစ္ေတြ ျခစ္ႏိုုင္တဲ့အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ရျပီး ၾကက္ေျခခတ္ေတြ မ်ားတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းကိုု ခါယမ္းရတယ္။ နားလည္ေပးခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ နားမလည္ႏိုုင္ေအာင္လည္း ျဖစ္ရတယ္။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုုက္ခ်င္ေပမဲ့ တေန႔မွာေတာ့ အဆင္ေျပတန္ေကာင္းရဲ႕ ဆိုုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ ပါးပါးေလးနဲ႔ ၾကိဳးစားလာခဲ့တာ။ တႏွစ္နဲ႔ သံုုးလ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူဟာ ရာခိုုင္ႏွဳန္းျပည့္ စိတ္ခ်ရတဲ့ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ မျဖစ္ေသးေသာ္လည္း မွန္ကန္တဲ့ လမ္းတစ္ခုုကိုု ေရြးခ်ယ္ႏိုုင္ခဲ့ျပီ။

ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႔ ဒီေန႔ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ကိုုယ္ အထူးတလည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တယ္။ အိမ္ကိုု တန္းမျပန္ႏိုုင္ေသးပဲ အနီးနားက နာမည္ၾကီးစတိုုးဆိုုင္ၾကီးတစ္ခုကိုု ခဏဝင္လိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အမွတ္တရအတြက္ ၾကယ္မီးပံုုးေလးတစ္လံုုး ရွာဝယ္ျပီး အိမ္ထဲက သင့္ေတာ္ရာ နံရံတစ္ခုုမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။ အဲဒီ မီးပံုုးေလးရဲ႕ ေထာင့္စြန္းေလးမွာေတာ့ သူ႔ နာမည္စာလံုုး ေလးလံုုးထဲက ေနာက္ဆံုုးတလံုုးျဖစ္တဲ့ “ေမ” ဆိုုတဲ့ စာလံုုးေလးကိုု ဒီေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔အတူ ခပ္ေသးေသး ေရးထားျဖစ္မွာပါ။

သက္ေဝ
(၈ မတ္ ၂၀၁၅)

- ၂၀၁၅ ဇူလိုင္လထုတ္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္

Thursday, January 7, 2016

ျပန္႔က်ဲေနေသာ အကၡရာမ်ား

အစိမ္းေရာင္ Scrabble အိတ္တစ္လံုုးထဲ ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုးေတြ ေပါင္းစုု ေရာေႏွာေနသလို အဲဒီေနရာကို အားလံုး တခ်ိန္တည္းမွာ အတူတူ တစုုတေဝးထဲ ေရာေႏွာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾက။
အဲဒီေနရာ…
လွပခန္႔ညားတဲ့ ေလးေထာင့္တိုင္ၾကီး ဆယ့္ရွစ္တိုင္၊ စြယ္ေတာ္ပင္နဲ႔ ခေရပင္တန္း၊ ေက်ာင္းေရွ႕က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းက်ယ္၊ ဦးလူေပါဂိတ္နဲ႔ ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္၊ အေဆာက္အဦးနံပါတ္ တစ္ ႏွစ္ သံုး ေလး ငါး ေျခာက္ ခုႏွစ္ ရွစ္၊ အဝါႏုုေရာင္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဂ်ီေဟာသူ၊ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါ စိတ္ပါလက္ပါ ဖြင့္ေလ့ရွိတဲ့ ေက်ာင္းေရွ႕က ေရပန္းနဲ႔ ကားရပ္နားရာ ေနရာထိပ္က စကားပြင့္ေၾကြေတြ၊ ဘယ္သူ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္အခ်ိန္မဆိုု လက္ခုတ္သံ ညံတဲ့ ၾသဘာလမ္း၊ ပံုဆြဲခ်ိန္နဲ႔ တီစကြဲေတြ ငွားရတဲ့ ဂိုေထာင္၊ လႊတိုုက္ တူထုု ဂေဟေဆာ္ ေပ်ာ္စရာ လက္ေတြ႔အခ်ိန္ေတြ၊ ၁-၃/၂၇၊ ၈-၁/၁ နဲ႔ မိန္းကေလးမ်ား နားေနေဆာင္၊ တူးတူးရဲ႕ ခုုႏွစ့္ဆယ့္ငါးရာခိုုင္ႏွဳန္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားေရးရာ၊ ေႏြးေအးက ကိုုေအာင္ ကိုုေဇာ္နဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီလက္ေဖ်ာ္၊ ခ်စ္သူဘဝ အတည္ျပဳစရာ Lovers’ Lane၊ တစ္လတစ္ၾကိမ္ အသစ္လဲတဲ့ ကာတြန္းေဘာက္စ္၊ ဂဏန္းေပါင္းစက္ မဲႏွိဳက္ရတဲ့ ေက်ာင္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္၊ မတ္လ ဆယ့္သံုး နဲ႔ ဘုန္းေမာ္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ေတြနဲ႔ အစိမ္းရင့္ေရာင္ သံဇကာကြက္ေတြ၊ တိုးတိုးေျပာပါ ဆူညံျခင္းမျပဳရ စာတမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္၊ ဝါသနာ ေစတနာ အနစ္နာ နာသံုုးနာနဲ႔ အတိျပီးတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္၊ ျပီးေတာ့ ေမ့ပစ္ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းတဲ့ နာရီေတြ၊ ေန႔စြဲေတြ၊ ခုုႏွစ္ သကၠရာဇ္ေတြ၊ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု တြယ္ရစ္ ခ်ည္ေႏွာင္ျပီးျဖစ္တဲ့ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္ အိပ္မက္ရွည္ေတြ။

အခ်ိန္တန္ေတာ့ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကေန ေအ ဘီ စီ စာလံုးေတြကိုု ေမွာက္သြန္ခ်လိုက္သလို အားလံုး တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ ဟို ဒီ တစစီ ေဝးကြာ ျပန္႔က်ဲကုန္ၾက၊ တခ်ိဳ႔က ေပ်ာ္ရာမွာ ေနၾက၊ တခ်ိဳ႔က ေတာ္ရာမွာ ေနၾကရ၊ တခ်ိဳ႔ေတြကေတာ့ စာလံုုးတြဲေတြလိုု မခြဲပဲ တတြဲတြဲ ရွိျမဲ ရွိေနၾက။ အားလံုုး အတူတူ တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ ခက္ခဲ ရွားပါးကုန္ၾက။ ေခတ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ၾကဆံုၾက ေျပာဆို ရယ္ေမာၾက တခါတခါ ျငင္းၾကခုန္ၾက ရန္ျဖစ္ၾက။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္ေတြကိုု စိတ္ပါလက္ပါ ဆက္မက္ေနၾက။ အားလံုုးရဲ႕ ဆင္တူအိပ္မက္ေတြက အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု - ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ - တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဝင္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ၾက။ အဲဒီအိပ္မက္ေတြ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုုင္ဖိုု႔ စုုေဝးၾက တိုုင္ပင္ၾက အားထုုတ္ၾကိဳးပမ္းၾက။ ႏွင္းေတြေဝေနတဲ့ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုုမွာ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု ေရာက္ရာအရပ္က မဆိုင္းမတြ ျပန္လာဖိုု႔ ကိုုယ္စီကိုုယ္ငွ ၾကိဳးစားခဲ့ၾက။

ဒီလိုုနဲ႔ ဒီေန႔မွာ…
အားလံုုး အတူတူ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ၾက။
ရန္ကုုန္စက္မွဳတကၠသိုုလ္ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစည္းေအာက္က အစိမ္းေရာင္ အိတ္ကေလးတစ္လံုုးထဲကိုု ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုုးေလးေတြ တစ္ခုုခ်င္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တိုုးဝင္ခဲ့ၾက။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေဝးေနခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆရာ ဆရာမေတြ အားလံုုး တစုုတစည္းထဲ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ခဲ့ၾက။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေက်ာင္းဝင္းတခုုလံုုး ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ျပီးေတာ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေရရြတ္ခဲ့ၾက။ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္သီခ်င္းကိုု အားလံုုး သံျပိဳင္ သီဆိုုခဲ့ၾက။

သက္ေဝ
(၀၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၅)


- ၂၀၁၅ ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ အမွတ္တရ ထုတ္ေဝတဲ့ စာအုပ္အတြက္ ေရးပါတယ္။

Tuesday, December 1, 2015

လြဲ ေ ခ် ာ္ ေ န ေ သ ာ အ စိ တ္ အ ပို င္ း မ် ာ း

ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ကတဆင့္ ၀င္လာတဲ့ ေနေရာင္ဟာ သူ႔ကိုယ္ေပၚကိုေရာ သူ႔မိန္းမ ကိုယ္ေပၚမွာပါ ေကြ႔ကာ ဝိုုက္ကာနဲ႔ ရစ္၀ဲလို႔။ ထမင္းစားခန္းနဲ႔ မီးဖိုခန္းဟာ အိမ္မွာ ေနေရာင္ျခည္တန္းေတြ အမ်ားဆံုး ၀င္တဲ့ ေနရာ၊ ျပီးေတာ့ အလင္းေရာင္လည္း အမ်ားဆံုုး ဝင္တဲ့ေနရာပဲ။ ထင္းရူးသားအစစ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ထမင္းစား စားပြဲအဝိုုင္းမွာ သတင္းစာ ကိုယ္စီဖတ္ရင္း မနက္အေစာစာ ေပါင္မုန္႔မီးကင္နဲ႔ လိမ္ေမာ္သီး၊ ပန္းသီးနည္းနည္း စားျပီး ေကာ္ဖီႏွပ္စက္ထဲမွာ က်ေနေအာင္ ႏွပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခါးခါးတခြက္စီ ေသာက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ အစိမ္းေရာင္ေရေႏြးၾကမ္း တေယာက္တခြက္စီနဲ႔ ေန႔စဥ္သတင္းစာေတြကို ဆက္ျပီး ဖတ္ၾကတယ္။ ဒါ မနက္တိုုင္း လုုပ္ေနက် အလုုပ္ပဲ။ ေႏြဦးေပါက္ရဲ႕ အပူေငြ႔ဟာ ကိုယ္ေပၚကို သိသိသာသာၾကီး ေရာက္လာေတာ့ “အပူရွိန္ျမင့္လာတဲ့ ေန႔တေန႔ပဲေဟ့… ေႏြကေတာ့ စျပီ” လို႔ သူ႔မိန္းမကို လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ မိန္းမကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္သလို၊ ဘာမွ မခံစားရသလို၊၊ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ဟာ သူ႔ကိုယ္ေပၚ က်ေနတာကို မသိသလိုနဲ႔ မ်က္လံုးတခ်က္ ေစြၾကည့္ျပီး မ်က္လႊာခ်ရင္း တဖက္ကို လွည့္သြားတယ္။ မင္းဟာ ေတာ္ေတာ္ အဆင္မေျပတဲ့ မိန္းမပဲ လို႔ အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ စိတ္ထဲကေန ေရရြတ္လိုက္တယ္။ မင္း ဒီေန႔ အလုပ္သြားဖို႔ ရွိသလား ဆိုတဲ့ အေမးစကားကိုေတာ့ စိတ္ထဲကေန ေမးလို႔ မျဖစ္ေပဘူး။ ဒါနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းမကို စာၾကည့္မ်က္မွန္ေပၚကတဆင့္ ေက်ာ္ၾကည့္ရင္း လွမ္းေမးလိုက္ေတာ့ မိန္းမက အသံမထြက္ပဲ ေခါင္းကိုု ခပ္ေလးေလး ယမ္းခါျပတယ္။ အင္မတန္ ေအးစက္စက္ႏိုင္လွတဲ့ မိန္းမ။ စကားနည္း မိန္းမ။ အသံတိတ္မိန္းမ။

မိန္းမအနားမွာ ဆက္ထိုင္မေနခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ေသာက္လက္စ ေရေႏြးခြက္ကို ကိုင္ရင္း ဧည့္ခန္းထဲကို ၀င္လာခဲ့တယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ စကားမေျပာခ်င္တဲ့ မိန္းမ… ေနကြာ ဆိုု စိတ္ထဲကေန ၾကိမ္းေမာင္းျပီး ထမင္းစားခန္းမွာ ဒီတိုင္း တေယာက္တည္း ထားပစ္ခဲ့လိုက္တယ္။ ေျပာသာ ေျပာရတယ္ မိန္းမကေတာ့ သူ ထ ထြက္လာတာကို ဂရုျပဳမိပံုေတာင္ မရပါဘူး။ သတင္းစာထဲက ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းမဲ့ ပစၥည္းေၾကာ္ျငာေတြကိုု သည္းၾကီးမည္းၾကီး ငံုု႔ဖတ္ေနတယ္။ ဘယ္ေလာက္ မႏွစ္ျမိဳ႕စရာေကာင္းသလဲ အဲဒါသာ ၾကည့္ေတာ့။

ဧည့္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ဖြင့္ထားလက္စ တီဗီကို အသံနည္းနည္း ျမွင့္လိုက္တယ္။ အယ္လင္ ရဲ႕ အလွဴၾကီးေပးတဲ့ အစီအစဥ္ပဲ။ ေငြေရာင္ဆံပင္တုိတုိ၊ ရွပ္အျဖဴေရာင္နဲ႔ အညိဳေရာင္ ကုတ္အရွည္ကို ၀တ္ထားတဲ့ မအယ္လင္ဟာ ၾကည္သာတဲ့မ်က္ႏွာ၊ ရႊင္ျပတဲ့အသံနဲ႔ စကားေတြ အားပါးတရ ေျပာဆို ရယ္ေမာေနတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူ စကား ေျပာဆိုုေနပံုုဟာ တဆိတ္ေတာ့ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ တီဗီအသံကို ထပ္ျမွင့္လိုက္တယ္။ အသံေတြၾကားရင္ ထမင္းစား စားပြဲမွာ ထိုင္က်န္ေနခဲ့တဲ့ မိန္းမမ်ား အနားကို ေရာက္လာျပီး တခုခု လာေျပာႏိုး၊ တီဗီမွာ လာေနတဲ့ မအယ္လင္ရဲ႕အသံကို နည္းနည္းပါးပါးမ်ား တိုးစမ္းပါအံုုးရွင့္ မနာလိုစိတ္တခ်ိဳ႔နဲ႔ လာေျပာႏိုး ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ ဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမဲ့ အယ္လင္ရဲ႕ အစီအစဥ္သာ ျပီးသြားတယ္ မိန္းမကျဖင့္ ထိုုင္ေနရာက လွဳပ္ေတာင္ မလွဳပ္ဘူး။ သတင္းစာေခါက္ေတြနဲ႔ အလုုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနတုုန္းပဲ။

တီဗီကို ရီမုတ္ကြန္ထရိုးနဲ႔ လွမ္းပိတ္၊ ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ တခ်က္ သန္းေ၀လိုက္ျပီးေတာ့ ေမွးစင္းစျပဳလာတဲ့ မ်က္စိကို အသာမွိတ္ရင္း ဆိုဖာေပၚကို ေခြေခြေခါက္ေခါက္ လွဲခ်လိုက္မိတယ္။ ဗိုက္ထဲ အစာေတြျပည့္ေနခ်ိန္မွာ တီဗီၾကည့္ရင္ အိပ္ခ်င္သြားတတ္တာ လူတိုင္းပါပဲလိုု႔ ျဖည္ေတြး ေတြးလိုက္ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့ အိပ္မက္ မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ဟိုလူနဲ႔ေတြ႔တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပ်ားတအုပ္က ဟိုလူ႔အေနာက္က တန္းစီျပီး လိုက္ေနလို႔ ဟိုလူဟာ အသည္းအသန္ ထြက္ေျပးေနရတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ သနားစရာေကာင္းတဲ့ လူပဲ။ နားထဲမွာ ပ်ားေကာင္ေတြရဲ႕ တဒီဒီျမည္သံေတြ ၾကားျပီးေတာ့ အိပ္မက္ကေန လန္႔ႏိုးလာတယ္။ ႏိုးလာေတာ့လည္း အဲဒီ တဒီဒီျမည္သံကို ၾကားေနတုန္းပဲ။ အမွန္ေတာ့ အဲဒါ ပ်ားေတြ ေအာ္သံ မဟုတ္ဘူး၊ တဖက္ျခံမွာ ျခင္ေဆးျဖန္းေနတဲ့အသံ။ ႏိုးလာေတာ့ မိန္းမကို သတိရသြားတယ္။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထမင္းစားပြဲမွာ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။

အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ပဲ ခုန အိပ္မက္ထဲက လူအေၾကာင္း စဥ္းစားတယ္။ ဒီလိုပါ… အဲဒီလူဟာ လူထူထူမွာ အင္မတန္ စကားေျပာခ်င္တဲ့သူ၊ ဘယ္ကိစၥမဆို အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ စကားေျပာတတ္တဲ့ လူတေယာက္။ သူ႔အက်င့္က လူစု လူေ၀းမ်ား ေတြ႔ျပီေဟ့ဆိုရင္ ဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိ စကားေတြ စြတ္ေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္။ သူေျပာေလ့ရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အင္မတန္မွ စံုလင္တယ္။ ရယ္စရာ အေျပာင္အပ်က္ေတြ၊ ဟာသလိုုလိုု ဘာလိုလိုေေတြ၊ ငိုရအခက္ ရယ္ရအခက္ေတြ၊ ယံုရမလို မယံုရမလိုေတြ၊ တခါတခါ တကယ့္အျဖစ္မွန္က နည္းနည္း၊ လုုပ္ၾကံျပီး ေျပာတဲ့စကားေတြ၊ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ ပံုုတိုုပတ္စေတြ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးစံုုေအာင္ ေျပာတတ္တယ္။ ေတြ႔သမွ် အခ်ိန္တိုုင္း သူ႔မွာ ေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာ အသစ္အဆန္းေတြ တမ်ိဳးမဟုုတ္ တမ်ိဳး မရိုုးႏိုုင္ေအာင္ အျမဲရွိေနတတ္တယ္။ ခက္တာက သူဟာ သူေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို တဖက္က နားေထာင္ေနသူေတြ စိတ္၀င္စားသလား မ၀င္စားသလား ဘာမွ မေလ့လာ အကဲမခတ္ပဲ ေျပာရျပီးေရာ တလစပ္ မရပ္မနား မေမာတန္း ေရွ႔မၾကည့္ ေနာက္မၾကည့္ ေျပာတတ္တာပဲ။ အဲဒီလိုုလူစားပါ။

တေန႔ေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ အဲဒီလူအပါအ၀င္ မိတ္ေဆြတစုု အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတယ္။ ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္ ေအးေအးလူလူ အသက္၀၀ရွဴရင္း ေလွ်ာက္လာလိုက္ၾကတာ ဟုတ္လို႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စကားမ်ားတဲ့ ကိုအ၀ွာက သူ႔ထံုးစံအတိုင္း တစခန္းထပါေလေရာ။ အခါအခြင့္သင့္ပဟ ဆိုျပီး စကားေတြ ေဖါင္ေဖါင္ၾကဲ ေျပာလာေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔က သူ ဘာအေၾကာင္း ေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ အခုထိ မွတ္မိေနတုန္းပဲ။ သူေျပာတာ ဟိုးေ၀းေ၀းက ပင္လယ္ထဲမွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ကြန္တိန္နာတင္ သေဘၤာၾကီးအေၾကာင္းပဲ။ သူဟာ တခ်ိန္က အဲဒီလို သေဘာၤာၾကီးကို ဘယ္လို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ကြပ္ကဲ ေမာင္းႏွင္ခဲ့လို႔ မိုင္သံုးေထာင္ေက်ာ္ခရီးကို ဆယ့္ငါးမိနစ္နဲ႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုပဲ၊ ပင္လယ္ထဲမွာ အတူယွဥ္ျပီး ေမာင္းႏွင္သြားလာေနတဲ့ သေဘၤာၾကီး သေဘၤာငယ္ေတြကို လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲေနေအာင္ ေက်ာ္တက္ပစ္လိုက္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳကးလည္း ပါေသးတယ္။ သူ႔အေျပာကို က်န္တဲ့သူေတြက ဘယ္ယံုၾကမွာတုန္း။ ဒါဟာ ယံုုခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ကိစၥတခုုမွ မဟုုတ္တာ။ ဒါေပမဲ့ ေဘးလူေတြဟာ ယဥ္ေက်းသမွဳနဲ႔ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၾကတယ္။ လူယဥ္ေက်းတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေလးေလးနက္နက္ အသိအမွတ္ျပဳ ေထာက္ခံတဲ့ဟန္ ျပၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဟိုုလူလည္း စကားဆက္ဖို႔ အားတက္သြားတာေပါ့။

အားတက္သြားတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ ဟိုုလူဟာ သူ႔စကားကို ဆက္ေျပာမယ္ အလုပ္… ပါးစပ္ကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသကေန ဘယ္လို ဘယ္ပံု မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး ပ်ံသန္းလာမွန္းမသိတဲ့ ပ်ားတေကာင္ဟာ တဒီဒီျမည္သံနဲ႔အတူ ဟိုုလူ႔ ပါးစပ္ကေနတဆင့္ လည္ေခ်ာင္းထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီး တိုး၀င္သြားေတာ့တယ္။ အဲဒီပ်ားဟာ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္မွာ က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္နဲ႔ အေတာ္ေလး ေနရခက္သြားပံုရတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အျပင္ကို ျပန္ထြက္မလာတာ့ဘူး။ ဟိုလူဟာ တဟမ္းဟမ္းနဲ႔ အသံျပဳျပီး ပ်ားကို လည္ေခ်ာင္းထဲကေန အျပင္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ေမာင္းထုတ္တယ္။ ဘယ္လိုုပဲ ထုုတ္ထုုတ္ ပ်ားက အျပင္ကိုု ျပန္ထြက္မလာဘူး။ သိပ္ကံဆိုးရွာတဲ့ ပ်ားပဲ လို႔ ေဘးကတေယာက္က ခပ္တိုးတိုး မွတ္ခ်က္ျပဳရင္း ညည္းေျပာ ေျပာေနသံ ၾကားတယ္။ အဲဒီ ကိုေရႊပ်ားဟာ ထြက္ေပါက္ရွာ မရ၊ လြတ္လမ္းမျမင္နဲ႔ ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး စိတ္တုိတုိနဲ႔ လည္ေခ်ာင္းထဲ ေတြ႔တဲ့ေနရာကို တုပ္လိုက္တယ္ လို႔ ယူဆရတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာ အဲဒီလူရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းၾကီးတခုလံုး နီရဲျပီး အၾကီးၾကီး ေယာင္ကိုင္းလာတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြ အားလံုုး အင္တိုက္္အားတိုုက္နဲ႔ ကူညီျပီး အနီးဆံုုး ေဆးရံုကို ပို႔ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဆးရံုေရာက္ျပီး ေနာက္တရက္အၾကာမွာ အဲဒီလူ ကြယ္လြန္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ဘယ္သူမွ ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ လမ္းမေလွ်ာက္ရဲၾကေတာ့ဘူး။ တခါတေလ ကိစၥရွိလိုု႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္မွ ပါးစပ္ကေလးေတြ ကိုုယ္စီ ပိတ္လိုု႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေလွ်ာက္ေလ့ရွိၾကတယ္။

အဲဒါအျပင္ လမ္းဆက္မေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကတဲ့အေၾကာင္း ေနာက္တေၾကာင္း ရွိေသးတယ္။ ေျပာရရင္ အဲဒီေန႔က လမ္းအတူေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြတစု အဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ကြဲသြားတာဟာ လမ္းဆက္မေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းလိုု႔ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ဘာျဖစ္လို႔ အဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ ကြဲသြားတာလဲ ဆိုေတာ့ အျမင္မတူလို႔ပဲ၊ အဖြဲ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ ဘယ္လိုု အျမင္မတူသလဲ ဆိုုရင္ တဖြဲ႔က ပ်ားတုပ္ခံရလို႔ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ဟိုလူ႔ကို သနား ဂရုုဏာသက္တဲ့ အဖြဲ႔ျဖစ္ျပီး ေနာက္တဖြဲ႔ကေတာ့ အပ်ံမေတာ္ အေတာင္ပံတခတ္ ျဖစ္သြားရွာတဲ့ ပ်ားကေလးကို စုတ္တသတ္သတ္နဲ႔ သနားၾကင္နာေနၾကတဲ့ အဖြဲ႔ပဲ။ ဒါဟာ ရယ္စရာကိစၥတခု မဟုတ္ေပမဲ့ ဒီအေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္မိတိုင္း တေယာက္တည္း အသံထြက္ျပီး ေအာ္ရယ္မိတယ္။

ျပီးေတာ့ အလြန္အင္မတန္ စကားနည္းလွတဲ့ မိန္းမကို အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္။ မိန္းမ စကားနည္းတာကို အားေပးခ်င္လိုု႔၊ လိုုလိုလားလားနဲ႔ ခ်ီးေျမွာက္ခ်င္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒီမိန္းမ စကားနည္းရတာဟာ သူ႔တသက္တာမွာ ပါးစပ္ထဲ ဒါမွမဟုတ္ လည္ေခ်ာင္းထဲကို ပ်ားတေကာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားအေကာင္ပေလာင္ တခုခုမ်ား ၀င္ဖူးသလား ဆိုုတဲ့ သံသယမ်ိဳး ရွိလာလို႔ပဲ။ ဒါနဲ႔ မိန္းမကို လိုက္ရွာေတာ့ မီးဖိုခန္းထဲမွာ ဂ်ံဳမွဳန္႔ေတြရယ္၊ အမွဳန္႔ေတြ စစ္ခ်တဲ့ ဇကာတခုရယ္၊ ေထာပတ္ေတြ၊ ၾကက္ဥေတြရယ္နဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အနားမွာေတြ႔တဲ့ ခံုပုေလးတလံုးကို အက်အနယူထိုင္ရင္း မိန္းမကို ဟိုုလူ ပ်ားတုပ္ခံရတဲ့လူ အေၾကာင္း နဲ႔ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အေၾကာင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပတယ္။ ေျပာေနတဲ့ စကားသာဆံုးသြားေရာ မိန္းမဆီက မွတ္ခ်က္ျပဳသံ ဒါမွမဟုတ္ အံ့ၾသတဲ့အသံ တခြန္းတေလမွ ထြက္မလာဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေနႏိုင္တဲ့ မိန္းမ။ ဒါနဲ႔ပဲ သိခ်င္ေနတာကို အခ်ိန္ဆြဲမေနပဲ တဲ့တိုး ေမးခ်လိုက္တယ္။ မင္းပါးစပ္ထဲ ဘာေကာင္မ်ား ၀င္ဖူးသလဲ လို႔။

သူ႔စကားဆံုးေတာ့ မိန္းမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ရင္း ေခါင္းကို ဘယ္ ညာ ခါယမ္းျပတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ဘာေၾကာင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပါးစပ္ထဲလည္း ဘာအေကာင္မွ မဝင္ဖူးပါဘူး၊ ကြ်န္မက ဟိုးငယ္ငယ္ေလးထဲက စကားနည္းတာပါ လို႔ ေလသံတိုးတိုးနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔အလုပ္ သူ ဆက္လုပ္ေနတယ္။ ထင္တာ မမွားဘူးဆိုရင္ သူ ေထာပတ္မ်ားမ်ားပါတဲ့ ကိတ္မုန္႔တလံုး ဖုတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာပဲ။ ႏွာေခါင္းထဲ အင္မတန္ယဥ္ပါးေနတဲ့ ဟင္းနံ႔ေတြ ရလို႔ ထမင္းစားပြဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ခ်က္ျပဳတ္ ျပင္ဆင္ထားမွန္းမသိ၊ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ေန႔လည္စာကို ေတြ႔ရတယ္။ တကယ္ဆို ကိုကိုေရ… ရွင့္အတြက္ ေန႔လည္စာ ကြ်န္မ ခ်က္ထားျပီ။ ဒီမွာ ၾကည့္ပါအံုး ရွင္ၾကိဳက္တတ္တဲ့ ငါးေကာင္လံုး အၾကြပ္ေၾကာ္ေလ၊ စပါးလင္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အခ်ဥ္ရည္တမ်ိဳး ဆမ္းလို႔... မွိဳဟင္းရည္ပူပူေလးနဲ႔ သိပ္လိုက္တာ… စားၾကရေအာင္ေနာ္… စသည္ျဖင့္ သူသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာဆိုတတ္ခဲ့ရင္ ဒီထမင္း၀ိုင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ သာယာစိုေျပျပီး ျပည့္စံုသြားမလဲ။ ခုုေတာ့ အားလံုုးဟာ အသံတိတ္။

ၾကည့္ေနရင္းမွာ ေနေရာင္ဟာ ထမင္းစားပြဲေပၚကို ခပ္ေစြေစြေစာင္းေစာင္း က်လာတယ္။ ဟင္းအနံ႔ေတြေၾကာင့္ ဗိုက္ကလည္း ဆာစျပဳလာတာမို႔ ေနေရာင္ကို ေက်ာေပးထားတဲ့ ကုလားထိုင္မွာ တေယာက္တည္း ခပ္ငူငူ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေရွ႔မွာ ခ်ထားတဲ့ မွိဳဟင္းရည္တဇြန္း ခပ္ေသာက္လိုက္ရင္း ေတြးမိတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ပ်ားတေကာင္တေလဟာ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီးေတာ့ အိမ္အေနာက္ဖက္ မီးဖိုခန္းကေနတဆင့္ သူ႔မိန္းမရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းထဲ တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္သြားရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔။ ေတြးမဆံုးခင္မွာ မလံုမလဲစိတ္နဲ႔ မီးဖိုခန္းထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိန္းမဟာ ကိတ္မုန္႔ဗန္းကို မျပီး အာဗင္ရွိရာဆီ ယူလာေနတယ္။ ျပီးေတာ့ မုန္႔ဗန္းကို အာဗင္ထဲထည့္ျပီး မီးခလုတ္ကို ဖြင့္ရင္း အပူခ်ိန္ အတိုုးအေလွ်ာ့ ခ်ိန္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ အနီေရာင္ အပူခ်ိန္အခ်က္ျပ မီးလံုးဟာ မွိတ္ခ်ည္ လင္းခ်ည္နဲ႔။ မ်က္ႏွာကို တဖက္ကို လႊဲရင္း မွိဳဟင္းရည္ ေနာက္တဇြန္းကို ခပ္ေသာက္ရင္း တေယာက္တည္း ျပံဳးလိုက္တယ္။ လွ်ပ္စစ္ၾကိဳးေတြကေနတဆင့္ သြယ္တန္း စီးဆင္းလာတဲ့ မီးခလုတ္ေတြဟာလည္း အဆင္မသင့္ရင္ ဓါတ္လိုက္တတ္ၾကတာမ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား။

သက္ေ၀
(၁၆ မတ္ ၂၀၁၅)

- ၂၀၁၅ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္


Friday, November 20, 2015

ယံုုၾကည္မွဳ၏ အျခားတဖက္

ေျမနီလမ္းေလးဟာ ေျခာက္ကပ္ ျငိမ္သက္ေနတယ္။ ေလျငိမ္တဲ့ေန႔မို႔ သစ္ရြက္ေၾကြေတြ မလြင့္ဘူး ဖုန္မထဘူး။ တလတၾကိမ္ အေရာက္လာေနက် ဒီလမ္းကေလးဟာ မနက္လင္းခ်ိန္မွာဆို ေစ်းဆိုုင္ေလးေတြနဲ႔ အသက္၀င္ စည္ကားေနတတ္တယ္။ အခုုေတာ့ အေတာ္ေစာေနေသးတာမိုု႔ လမ္းတေလွ်ာက္ လူသြားလူလာ မရွိေသးဘူး။ ဆိုင္ခန္းေတြအားလံုးက ေမွာင္ေနတုုန္း၊ တံခါးရြက္ေတြလည္း တင္းတင္းေစ့ ပိတ္ထားဆဲ။ လူေတြ အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မိုု႔ အသံပလံေတြ အားလံုးလည္း တိတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္။ တခ်က္တခ်က္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အေ၀းေျပးလမ္းမေပၚမွာ ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့ ကုန္တင္ကားရဲ႕ စက္သံသဲ့သဲ့ကို ၾကားရတယ္။ ကားမီးတန္းဆီက အလင္းေရာင္ နည္းနည္းပါးပါးဟာ သစ္ပင္ေတြ ျခံဳေတြၾကားထဲကေနတဆင့္ အစက္အေျပာက္အျဖစ္နဲ႔ တခ်က္တခ်က္ ထိုးေဖါက္ ၀င္ေရာက္လာတာကိုု ျမင္္ရတယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံုးရက္လ ခုံးမ်က္စကို ေကြးေကြးေလး ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တိမ္နည္းနည္း ရွိတယ္။ မိုုးရြာေကာင္း ရြာႏိုုင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးပဲ လိုု႔ သူ ေတြးတယ္။

ဒီလိုေငးေမာေနဖို႔ မျဖစ္ေသးဘူး… အလင္းေရာင္လာတာနဲ႔ အားလံုုး အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္စရာရွိတာကို လုပ္ရမယ္၊ ျပင္ဆင္စရာရွိတာကို ျပင္ဆင္ရမယ္။ အေတြးနဲ႔အတူ ေသာက္လက္စ ေဆးလိပ္ကို ေျမၾကီးေပၚထိုးေျချပီး မီးျငိမ္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေျမနီလမ္းကေလးကို ထိုင္ေငးျပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနရာက ထလိုက္တယ္။ သူ႔အိတ္ထဲမွာ အသင့္ပါလာတဲ့ ေရာင္းကုန္ပစၥည္းေတြကို ခင္းက်င္းဖို႔ ျပင္ဆင္တယ္။ ဆိုုင္ခန္းနံရံမွာ သံၾကိဳးနဲ႔တြယ္ထားတဲ့ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ေခါက္စားပြဲကို ေသာ့ျဖဳတ္ယူျပီး ျဖန္႔ခင္းလိုက္တယ္။ ပိုျပီး ၾကည့္ေကာင္းရွဳေကာင္းျဖစ္သြားေအာင္ စားပြဲေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ကေန ၀ါက်င့္က်င့္အေရာင္ကိုေျပာင္းျပီး အနားဖြာေနတဲ့ စားပြဲခင္းကို ျဖန္႔ခင္းလိုက္တယ္။ စားပြဲရဲ႕ ေအာက္ေျခဟာ ေျမမာျဖစ္ေသာ္လည္း မညီမညာျဖစ္ေနတာမို႔ ခဲလံုး ခပ္ေသးေသးတလံုး ရွာျပီး ျငိမ္ေအာင္ ခုလိုက္ရေသးတယ္။ စားပြဲျငိမ္သြားတာ ေသခ်ာျပီဆိုမွ ပါလာတဲ့ အ၀တ္အိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကို ထုတ္တယ္။

ႏို႔ဆီဗူးအရြယ္ မရွိတရွိ၊ ပု၀ိုင္း၀ိုင္းပုလင္းကေလးေတြ၊ တလံုးခ်င္းစီကို စကၠဴျဖဴနဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ ပတ္ျပီး ထုတ္ပိုးျပင္ဆင္ထားတဲ့ ပုလင္းကေလးေတြ၊ အဲဒါေတြကို အိတ္ထဲကေန တယုတယ၊ ျပီးေတာ့ ညင္ညင္သာသာ ထုတ္ယူတယ္။ ျပီးေတာ့ စားပြဲေပၚကို တခုခ်င္းစီ ျဖည္းျဖည္းေလး တန္းစီျပီး ခ်တယ္။ အတိမ္းအေစာင္း အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး၊ နေမာ္နမဲ့… ဒါမွမဟုတ္ အမွားအယြင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ပုလင္းကေလး တပုလင္းတေလမွ လြတ္က်တာမ်ိဳး၊ မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်တာမ်ိဳး၊ ကြဲေၾကသြားတာမ်ိဳး၊ ပ်က္စီးတာမ်ိဳး အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္နဲ႔မွ အပြန္းအပဲ့ မခံႏိုင္ဘူး။ အိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ပုလင္းကေလးေတြအားလံုုးကို ညီညီညာညာ ေနရာခ်ထားအျပီးမွာ တစ္ ႏွစ္ သံုုး ေလး ေရတြက္ၾကည့္တယ္။ သိေနျပီးသားျဖစ္ေပမဲ့ ေသခ်ာခ်င္တယ္။ ဟုတ္တယ္… ဒီတခါေတာ့ ပုလင္းကေလး စုစုေပါင္း သံုးဆယ့္တစ္ပုလင္း ရွိတယ္။ ရက္သံုုးဆယ္မွာ စက္တင္ဘာ ဧျပီ ဂြ်န္ နဲ႔ ႏိုုဝင္ဘာ က်န္လမ်ားမွာ သံုုးဆယ္တစ္ ေဖေဖၚဝါရီ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ ဆိုုတဲ့ ငယ္ငယ္က ရြတ္ဖူးတဲ့ စာခ်ိဳးေလးကိုု စိတ္ထဲကေန ရြတ္ဆိုုၾကည့္တယ္။ ဒီလက ေအာက္တိုုဘာလဆိုုေတာ့ သံုုးဆယ့္တစ္ရက္ ရွိတာေပါ့… အတိအက်ပဲ။ သူ ေက်နပ္သြားတယ္။

မၾကာခင္မွာ ေရာင္နီသမ္းစျပဳလာတယ္။ ေစ်းလမ္းကေလးထဲကို အလင္းေရာင္ေတြ ေ၀့ကာ၀ိုုက္ကာ ျဖာက်လာတယ္။ ဆိုင္ခန္းတခ်ိဳ႔ တံခါးရြက္ေတြ ပြင့္လာတယ္။။ မီးအလင္းေရာင္ေတြ ျမင္ရတယ္။ လူသံသူသံေတြ စျပီး ၾကားလာရတယ္။ ေရဘံုုဘိုုင္မွာ ေရသြားခပ္ၾကသူေတြဆီက ေရသံေတြ၊ လမ္းကေလးကိုု ေရျဖန္းလိုုက္တဲ့အသံေတြ ၾကားရတယ္။ အုုန္းတံျမက္စည္းနဲ႔ အမွိဳက္လွည္းတဲ့အသံ တရွဲရွဲ ၾကားရတယ္။ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႔ ဆိုုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ရပ္ေတာ္မူပါဦးဘုုရား ဆိုုတဲ့ အသံကိုု ေရွ႔ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ဆိုုသလိုု ၾကားရတယ္။ ေၾကးစည္သံ ၾကားရတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ရဲ႕ တြန္းလွည္းသံ တကြ်ီကြ်ီကို ၾကားရတယ္။ ျမင္းလွည္းဆရာဆီက ျမင္းခြာသံ တခြပ္ခြပ္ကို ၾကားရတယ္။ စက္ဘီး သို႔မဟုတ္ ဆိုက္ကား ဘဲလ္သံ ကလင္ကလင္ ၾကားရတယ္။ ဘယ္သူေရ ဘယ္၀ါေရ ဆိုတဲ့ ေအာ္ေခၚသံေတြ မသဲမကြဲ ၾကားလာရတယ္။ ေျမနီလမ္းကေလးဟာ ရုုတ္ခ်ည္းဆိုုသလိုု အသက္၀င္လွဳပ္ရွားလာတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ မိုုးစင္စင္ လင္းသြားတယ္။ အသီးအရြက္ေတြကို သယ္ပိုးထားတဲ့ ေဘးတြဲစက္ဘီးကေလးတစီး သူ႔ဆိုင္ေရွ႔က ျဖတ္သြားတယ္။ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ဆိုင္ကေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္သြားတယ္။ ၾကည့္တာမွ ဟိုး ခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္တဲ့အထိ သမင္လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္တာကို မ်က္လံုးေထာင့္ကေန သူ လွမ္းျမင္ေနရတယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္ဟာ ပူေႏြးသည္ထက္ ပူေႏြးလာတယ္။ ေစ်းတန္းကေလးဟာလည္း တစထက္ တစ ပိုုျပီး အသက္၀င္ လွဳပ္ရွားလာတယ္။ ေရာင္းသူ ၀ယ္သူေတြ၊ ကုန္ပစၥည္း အတင္အခ် ကားေတြ၊ စက္ဘီး၊ ဆိုက္ကား၊ ျမင္းလွည္း၊ လက္တြန္းလွည္းေတြနဲ႔အတူ လူေတြ လွဳပ္ရွားသြားလာေနၾကတာဟာ ေဆးေရာင္စံုလင္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လို ျဖစ္လာတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ႏွဳတ္ဆက္ၾက၊ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုၾက၊ အေရာင္းအဝယ္စကား ေစ်းစကား ေျပာဆိုုၾက၊ ကုုန္ပစၥည္းခ်င္း ဖလွယ္ၾက၊ ေစ်းေခၚသူ ေစ်းဆြယ္သူ ေစ်းဆစ္သူေတြရဲ႕ အသံေတြနဲ႔ စီစီညံလာတယ္။ က်ီးကန္းနဲ႔ စာကေလး ေတြဆီက မနက္ခင္းေတးသံ က်ီက်ီက်ာက်ာေတြ ထြက္လာတယ္။ ဆက္ရက္ေတြ ဟိုဒီ ေျပးလႊား ပ်ံသန္းေနၾကတယ္။ တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴေတြလည္း ေလအေ၀ွ႔မွာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ အလုပ္မ်ားစျပဳလာတယ္။ ေလတိုက္လိုက္တိုင္း သစ္ရြက္ေတြ သစ္ကိုင္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုုက္ရိုုက္ခတ္သံ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ကို ၾကားရတယ္။ သစ္ရြက္တခ်ိဳ႔ ေၾကြက်လာတယ္။ ေၾကြက်ျပီးသား သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက တလူးလူး တလြန္႔လြန္႔နဲ႔ ေျမနီလမ္းေလးေပၚမွာ သူတိုု႔ကိုယ္ သူတိုု႔ လူးလွိမ့္ပြတ္တိုက္ ေနၾကတယ္။ အိမ္ေထာင့္ကေလးေတြမွာ၊ ေျမာင္းကေလးေဘးမွာ ကြယ္ကာျပီး အိပ္ေနၾကတဲ့ ေခြးကေလးေတြ အိပ္ရာက ႏိုးလာျပီး ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္ လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေခြးေဟာင္သံ ၾကားတယ္။ ကေလးငိုသံ ၾကားတယ္။ အစာေတာင္းသလို အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေအာ္သံ တေညာင္ေညာင္ကိုလည္း ၾကားေနရေသးတယ္။

အဲဒီျမင္ကြင္းေတြကို ေငးေမာရင္း၊ ၾကားရသမွ် အသံေတြကို နားဆင္ရင္း၊ ကိုယ္တိုင္ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေရာင္းကုန္ေလးေတြကို တယုတယ ၾကည့္ရင္း ေစ်းလာ၀ယ္သူကို ေမွ်ာ္ရတယ္။ ဆိုင္ကေလးရဲ႕ အေရွ႔ကေန ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ေနၾကသူေတြတိုင္းက ဆိုင္ကေလးမွာ ခင္းက်င္းထားတဲ့ ေရာင္းကုန္ေတြကို တခ်က္ေတာ့ ေစာင္းငဲ့ျပီး ၾကည့္သြားၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ အမ်ားစုကေတာ့ ခရီးသြားဟန္လႊဲ တခ်က္ေလာက္ ခပ္ရွမ္းရွမ္း ေ၀့ၾကည့္သြားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ စိတ္၀င္စားဟန္နဲ႔ ခပ္ၾကာၾကာေလး စိုုက္ၾကည့္တယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ စူးစူးစမ္းစမ္းဟန္အျပည့္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အားမရသလိုဟန္နဲ႔ အနားတိုုးျပီး လာၾကည့္တတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုုခ်ိန္အထိေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ၾကည့္သြားၾကသူေတြခ်ည္းပဲ၊ တေယာက္တေလကမွ အနားနားလာျပီး ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ မေမးၾကေသးဘူး။ ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ… မၾကာခင္မွာ ဝယ္သူေတြ အမ်ားၾကီး ေရာက္လာၾကလိမ့္မယ္ ဆိုုတာကိုု သူ ၾကိဳသိေနတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူတေယာက္ ဆိုင္ေရွ႔ကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္လာတယ္။ ကာကီေရာင္ ရွပ္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ ပေလကပ္ပုဆိုးကို ခပ္တုိတုိ၀တ္ထားတဲ့လူ။ သူ႔ဆီမွာ တၾကိမ္တခါမွ မ၀ယ္ဖူးေသးတဲ့ လူအသစ္တေယာက္ပဲ။ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုတ္ကို ခြ်တ္၊ မ်က္မွန္ကိုု အသာ မျပီး ပစၥည္းေတြဆီကို ၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ “ဒါ ဘာေတြတုန္းဗ်…” လို႔ အသံၾသၾသနဲ႔ ေမးတယ္။ အဲဒီလူရဲ႕ အေမးကိုု သူက တေလးတစားနဲ႔ ပီပီသသ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အေျဖကို နည္းနည္းေလးမွ အံ့ၾသဟန္မျပတာမို႔ ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲမွာ ထူးဆန္းသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။

အရင့္အရင္က အေတြ႔အၾကံဳအရ ဒီပစၥည္းေတြအေၾကာင္းကို ပထမဆံုုးအၾကိမ္ လာေမးတဲ့သူတိုင္းဟာ သူ႔ဆီက အေျဖကို ၾကားလိုက္ရရင္ အနည္းဆံုး အံ့ၾသတၾကီးေတာ့ ျဖစ္သြားတတ္ၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ တခ်ိဳ႔ဆို အထိတ္တလန္႔နဲ႔ အာေမဍိတ္္ေတြ ဘာေတြ ျပဳၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က ၾကားလိုက္ရတဲ့ အေျဖကို မေသခ်ာသလိုု မယံုၾကည္သလိုနဲ႔ ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေမးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ သူတို႔မ်ား နားၾကားလြဲေလသလားဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ နားရြက္နားမွာ လက္ကေလးေတြ အုုပ္ကာလို႔ ထပ္ေမးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိ၊ အေနာက္ကို ေျခလွမ္းတလွမ္း ႏွစ္လွမ္း ခုန္ျပီး ဆုတ္သြားတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ သူ႔အေျဖစကားအဆံုုးမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏိုင္ရန္ေကာ ဆိုတဲ့ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ ေစြေစာင္းေစာင္း ၾကည့္ျပီး လွည့္ထြက္သြားတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆိုု လက္ခုုပ္လက္ဝါး တီးျပီးေတာင္ ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာသြားၾကေသးတာ။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြ… အခု လာေမးတဲ့သူကေတာ့ နည္းနည္းမွ အံ့ၾသပံု မျပဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။

ဟုတ္ပါတယ္။ သူ ယူေဆာင္တင္သြင္းလာတဲ့၊ သူ ခင္းက်င္းျပသထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ေရာင္းကုန္ပစၥည္းေတြဟာ တခုနဲ႔ တခု မတူပဲ အမည္နာမ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားျခားနားတဲ့ “ည” ေတြပါ။ အဲဒီလို မတူညီတဲ့ ည ေတြကို ပုလင္း၀ိုင္းကေလးေတြထဲ စနစ္တက် ထည့္သြင္း အဖံုုးကိုု က်နစြာ ပိတ္သိမ္း၊ လွလွပပ ထုတ္ပိုးျပင္ဆင္ျပီး ေရာင္းကုန္အျဖစ္ ဖန္တီးထားပါတယ္။ ဒီဆိုင္ခန္းေလးကို သူ တလတၾကိမ္ လာဖြင့္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီလိုု တလတၾကိမ္ လာဖြင့္တိုင္း သူ႔ဆီမွာ ညေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပုုလင္း စုစုေပါင္း သံုးဆယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သံုးဆယ့္တစ္ပုုလင္း ပါလာေလ့ရွိတယ္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ပုုလင္း ပါလာခဲ့တာေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ည ေတြထည့္ထားတဲ့ အဲဒီပုုလင္းေတြ အားလံုးလိုုလိုု ေရာင္းရေလ့ရွိတယ္။ တခါတခါမွာ ေရာင္းမကုန္တဲ့ ပုုလင္းတခ်ိဳ႔ က်န္ရွိေနတတ္ေပမဲ့ နည္းပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လတိုုင္း တပုုလင္းမက်န္ အကုုန္ ကုုန္ေအာင္ ေရာင္းရတတ္တာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီညေတြကို လစဥ္လတိုင္း မပ်က္မကြက္ ၀ယ္ယူအားေပးေနက် ေဖါက္သည္ေတြလည္း သူ႔မွာ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆို ေနာက္လအတြက္ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ “ည” ေတြကိုု ၾကိဳတင္ျပီး ေအာ္ဒါ မွာထားတတ္ၾကေသးတယ္။ ေျပာရရင္ ည ေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာကိုး။

ဆိုင္ေရွ႔မွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူစည္ကားလာတယ္။ လစဥ္ ၀ယ္ယူအားေပးေနက် ေဖါက္သည္ေတြ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကတယ္။ အရင္လက မွာထားတဲ့ ည ပါလာရဲ႕လားလို႔ မွတ္မွတ္ရရ ေမးသူေတြလည္း ရွိလာတယ္။ ခုနက စက္ဘီးေပၚကေန လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေလးလည္း ေမာၾကီးပန္းၾကီးဟန္နဲ႔ ေခြ်းသံတလံုးလံုးနဲ႔ ဆိုင္ေရွ႔ လူအုပ္ၾကားထဲ တိုးလို႔ ေ၀ွ႔လို႔ ေရာက္လာတယ္။ လူစုစု စုစုျမင္ရင္ စပ္စုတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ႏွစ္ေယာက္လည္း ျဖိဳးျဖိဳးဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုုျပီး လူေတြၾကားထဲ အတင္းတိုုးၾကည့္တယ္။ တခ်ိဳ႔က သူတို႔ မရလိုက္မွာစိုးတဲ့အလား… ညေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပုုလင္းေတြကို လက္နဲ႔ လွမ္းယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ဖိုု႔ ၾကိဳးစားတယ္။ အဲဒီလူေတြကိုေတာ့ သူ႔ပစၥည္းေတြကို မထိ မကိုင္ပါနဲ႔ ခင္ဗ်ာ လို႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေတာင္းပန္ျပီး တားျမစ္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုုလင္းေတြအားလံုးဟာ ဆင္တူေတြ ျဖစ္ေနတာ၊ စကၠဴအျဖဴေရာင္နဲ႔ ထုတ္ပိုးထားတဲ့ အရြယ္အစားတူ ပံုုသ႑ာန္တူ ပုုလင္းေတြ၊ အားလံုးက ဆင္တူေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ဘယ္ဟာက ဘယ္ ည လဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူး။ ဘယ္ပုုလင္းထဲမွာ ဘယ္ ည ထည့္ထားတယ္ ဆိုုတာလည္း ဘယ္သူမွ မခြဲႏိုင္ၾကဘူး။ ဒီေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စီမံခန္႔ခြဲမွဳကို ၀ယ္သူအားလံုးက ေလးေလးစားစား လိုက္နာၾကရတယ္။

“မတုိးၾကပါနဲ႔ ခင္ဗ်… မတိုးၾကပါနဲ႔ ခင္ဗ်… မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်ရင္ ညေတြ ကြဲကုုန္မွာစိုုးလိုု႔ပါ…
မိတ္ေဆြတိုု႔ အလိုရွိတာေတြ ရရပါေစ့မယ္”


သူ ပါးစပ္က ေျပာလည္းေျပာ၊ လက္ကလည္း သူ႔ရဲ႕ ေရာင္းကုန္ပစၥည္း ပုုလင္းကေလးေတြကို အထိအခိုက္ အပ်က္အစီး မရွိရေလေအာင္ ဂရုုတစိုုက္ အကာအကြယ္ျပဳရင္း ၀ယ္သူေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေရာင္းခ်ေနတယ္။ ည တပုလင္းရဲ႕တန္ဖိုုးကိုု ေငြ တရာလိုု႔ သူ သတ္မွတ္ထားတယ္။

သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ည ေပးပါ…
လသာတဲ့ည ေပးပါ…
ၾကယ္ပြင့္ေတြ လင္းလက္ေနတဲ့ ညတည ေပးပါ…
အိပ္မက္ခ်ိဳတဲ့ ညေလး တညေလာက္ လိုုခ်င္လိုု႔ပါ…
ေလေျပညင္းေတြ အျပည့္ပါတဲ့ ည ရႏိုင္မလားဗ်ိဳ႔…
ညေမႊးပန္းအနံ႔နဲ႔ညက အရင္လထဲက ကြ်န္မ မွာထားတာေနာ္…
မိုးေရစက္ေတြၾကားမွာ လမ္းမီးတိုင္ေတြ လင္းေနတဲ့ လမ္းမေပၚက ညကို ခ်န္ထားေပးပါေနာ္…
ကိုၾကီး အငဲရဲ႕ အသည္းကြဲသီခ်င္းေတြနဲ႔ မ်က္ေရစက္တခ်ိဳ႔ပါတဲ့ ည ကြ်န္ေတာ္ယူမယ္…
နံျပားေထာပတ္သုုတ္နဲ႔ က်ဆိမ့္ပါတဲ့ ည ဒီဖက္ကိုု လွမ္းလိုုက္ပါ…
စာၾကည့္တိုုက္ ဒါမွ မဟုုတ္ စာအုုပ္ဆိုုင္ထဲက ည ရွိပါသလား…
ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ည လိုုခ်င္လိုု႔ပါ…


အဲဒီလိုု ဝယ္သူေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုုသံေတြၾကားမွာ သူဟာ ပုုလင္းတလံုုးခ်င္းကိုု ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဒါဟာ ညေမႊးပန္းအနံ႔ သင္းပ်ံ႔ေနတဲ့ ည၊ ဒါကေတာ့ နံျပားေထာပတ္သုုတ္နဲ႔ က်ဆိမ့္တစ္ခြက္ရဲ႕ ည၊ ဒါကေတာ့ သီခ်င္းသံေတြ စည္းခ်က္ညီညီ ကခုုန္ေနတဲ့ ည… အစရွိသျဖင့္ ခြဲျခားတယ္။ အလိုုရွိသူ လက္ထဲကိုု ဂရုုတစိုုက္ ထည့္တယ္။ တခါတခါဆိုု ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနပံုုနဲ႔ ပုုလင္းေလးေတြကိုု တပုုလင္းကိုုင္လိုုက္၊ ျပန္ခ်ထားလိုုက္၊ ေနာက္တပုုလင္းကိုု ေျမွာက္ၾကည့္လိုုက္နဲ႔ စိမ္ေျပနေျပ ေရြးခ်ယ္တယ္။ သူ ေရြးခ်ယ္ေနပံုုဟာ နာမည္ၾကီး မ်က္လွည့္ဆရာတေယာက္လိုုပဲ ေသသပ္ပ္ိရိျပီး ပညာသားပါလြန္းလိုု႔ ဝယ္သူေတြဟာ ေငးေမာျပီး ၾကည့္ေနၾကရတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ ညေတြကိုု ပုုလင္းဆင္တူေတြထဲ ထည့္ထားတာ သူမိုု႔ ခြဲခြဲျခားျခား မွတ္သားထားႏိုုင္ပါေပတယ္ လိုု႔ တေယာက္က ခ်ီးက်ဴးမွတ္ခ်က္ ခပ္တိုုးတိုုး ျပဳတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူ႔မွာပါလာတဲ့ ညေတြဟာ အခ်ိန္ အနည္းငယ္အတြင္းမွာ အကုန္လံုး ေရာင္းလိုု႔ ကုန္သြားခဲ့တယ္။

“အဲဒီညေတြကိုု ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဝယ္ယူသြားပါ၊ ျပီးရင္ အိမ္ေရွ႕ တံခါး ဒါမွမဟုုတ္ ျပတင္းေပါက္ အဲဒီလို ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းတဲ့ ေနရာတေနရာမွာ ခ်ထားလိုက္ပါ၊ အဲဒီလိုုဆို တလအတြင္းမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ အလိုုရွိတဲ့ညေတြဟာ ခင္ဗ်ားတိုု႔ဆီကိုု လြယ္လင့္တကူ ေရာက္လာလိမ့္မယ္၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အလိုုရွိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနတဲ့ ညမ်ိဳး တည ဒါမွမဟုုတ္ တညထက္ပိုုျပီး မလြဲမေသြ ပိုုင္ဆိုုင္ၾကရမွာ ျဖစ္တယ္”

ညေတြ ၀ယ္သြားသူ တေယာက္ခ်င္းစီတိုင္းကို သူက အဲဒီလို ေလးေလးနက္နက္ မွာၾကားတတ္တယ္။ သူေျပာသလို တကယ္မွန္ပံုုရတယ္… ဘာျဖစ္လိုု႔ဆိုု လာဝယ္တဲ့သူေတြက ေနာက္လေတြမွာလည္း ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္နဲ႔ အားကိုုးတၾကီး လာဝယ္ျမဲ လာဝယ္ေနၾကတာကိုုး။

သံုုးဆယ့္တစ္ပုုလင္းေသာ ည ေတြ အကုုန္ကုုန္သြားေတာ့ ဆိုုင္ကေလးေရွ႔မွာ လူေတာ္ေတာ္ ရွင္းသြားတယ္။ နဖူးေပၚမွာ သီးလာတဲ့ ေခြ်းေတြကိုု လက္ခံုုနဲ႔ ပြတ္သုုတ္လိုုက္တယ္။ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနရာင္ျခည္တန္းေတြကေတာ့ ဆိုုင္ကေလးေပၚမွာ ေျပာက္တိေျပာက္က်ားနဲ႔ က်လိုု႔။ မိန္းကေလး ခပ္ငယ္ငယ္တေယာက္က ေနာက္လအတြက္ သူလိုုခ်င္တဲ့ ညအမ်ိဳးအမည္ကိုု စာရြက္အပိုုင္းတခုုမွာ ေရးေနေလရဲ႕။ ေရးျပီးေတာ့ သူ႔လက္ထဲ ေသေသခ်ာခ်ာ လာထည့္ျပီး ေနာက္လမွာ ေသခ်ာေပါက္ ယူလာခဲ့ေပးဖိုု႔၊ တျခားသူကို မေရာင္းလိုုက္ဖိုု႔ တဖြဖြ မွာၾကာတးယ္။ ေနာက္အမ်ိဳးသားတေယာက္ကေတာ့ သူ တညမွ မရလိုုက္လိုု႔ ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔။ ခင္ဗ်ားမွာ သိမ္းထားတဲ့ အိပ္မက္ခ်ိဳေတြနဲ႔ ည အပိုု တပုုလင္းေလာက္မ်ား ရွိအံုုးမလား ေစ်းပိုုေပးပါ့မယ္ ေမွာင္ခိုုေပါ့ဗ်ာ လိုု႔ အနားကပ္ျပီး တိုုးတိုုးတိတ္တိတ္ လာေမးေနေသးတယ္။ ည လက္က်န္ တပုလင္းမွ မရွိေတာ့တဲ့အေၾကာင္းကိုု ရယ္ခ်င္စိတ္တဝက္နဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာျပျပီး ဆိုုင္သိမ္းဖိုု႔ ျပင္တယ္။ ခင္းထားတဲ့ စားပြဲခင္းကိုု ျပန္ေခါက္သိမ္း၊ စားပြဲကိုုလည္း ေခါက္သိမ္းျပီး သူ ထားေနက် ေနရာမွာ သံၾကိဳးနဲ႔ ျပန္ခ်ည္တယ္။ ေရာင္းရေငြ သံုုးေထာင့္တစ္ရာတိတိ ပါဝင္တဲ့ သစ္သားဗူးကေလးကိုု လြယ္အိတ္ထဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္ျပီး ေျမနီလမ္းေစ်းတန္းကေလးကေန တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္တလမွ ျပန္လာခဲ့မယ္ ေျမနီလမ္းကေလးေရလိုု႔ အသံတိတ္ႏွဳတ္ဆက္လိုုက္တယ္။

လူတိုုင္းလူတိုုင္းဟာ သူတိုု႔ရဲ႕ ကိုုယ္စီဘဝေတြမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကိုု လိုုလား ေတာင့္တတတ္ၾကစျမဲမိုု႔ ည ေတြကိုု ဖန္တီးတိုုင္းမွာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ညမ်ိဳးေတြကိုုသာ ေရြးခ်ယ္ျပီး သူ ဖန္တီးေလ့ရွိတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဆိုတာ ေငြေၾကးနဲ႔ ဝယ္ယူလိုု႔ ရေကာင္းတဲ့ အရာလားလိုု႔ ေမးခြန္းထုုတ္သူ ရွိႏိုုင္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳကိုု ေငြေၾကးနဲ႔ ဝယ္ယူလိုု႔ မရပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ႔အရာေတြမွာ အလကားရတာထက္ ေငြေၾကးအနည္းငယ္နဲ႔ ဝယ္ယူရမွသာ လူေတြက အဖိုုးတန္တယ္လိုု႔ ထင္တတ္ၾကတာမ်ိဳး။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ညေတြကိုု ဖန္တီးျပီး ေငြစ အနည္းငယ္နဲ႔ ေရာင္းခ်ေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္တခု အေရးၾကီးတာရွိေသးတယ္… အဲဒါကေတာ့ ယံုုၾကည္မွဳပဲ။ မိမိကိုုယ္ကို ယံုုၾကည္မွဳ၊ တပါးသူကို ယံုုၾကည္္မွဳ၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို ယံုၾကည္မွဳ… အဲဒီလိုု ယံုုၾကည္မွဳေတြရွိမွ ဘဝေတြဟာ ေနေပ်ာ္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဖန္တီးထားတဲ့ ညေတြကိုု သူကိုုယ္တိုုင္က ရာခိုုင္ႏွဳန္းျပည့္ ယံုုၾကည္မွဳနဲ႔ ေရာင္းခ်ခဲ့သလိုု ဝယ္ယူသူေတြကလည္း ယံုုၾကည္မွဳနဲ႔ အေလးထား ဝယ္ယူသြားၾကတာ။ သူတို႔ရသြားတာ ပုလင္းလြတ္တလံုးလို႔ ထင္ရေပမဲ့ အဲဒီ ပုလင္းလြတ္ထဲမွာ အျပည့္ပါသြားတာကေတာ့ ခိုင္မာတဲ့ ယံုၾကည္မွဳေတြသာ ျဖစ္တယ္။

သူ႔အေတြးကိုု သူ ျပန္သေဘာက်ျပီး ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ျပံဳးရင္း ေလွ်ာက္လာလိုုက္တာ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ကုုန္လိုု႔ ကုုန္သြားမွန္း မသိလိုုက္ဘူး။ သတိရလိုု႔ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ျပာလဲ့ေနတဲ့ ေရျပင္က်ယ္တခုုကိုု မ်က္စိတဆံုုး ျမင္လိုုက္ရတယ္။ ေနလံုုးၾကီးက ေရစပ္မွာ ေမးတင္လ်က္သား။ မၾကာခင္မွာ ေနဝင္ေတာ့မယ္၊ အေမွာင္ထုု ၾကီးစိုုးလာေတာ့မယ္၊ ည ေရာက္ေတာ့မယ္ ဆိုုတာကိုု သိလိုုက္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ရိုုးမသြားႏိုုင္၊ အျမဲတမ္း အသစ္ျပန္ျဖစ္လာတတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔အတူ သူ႔အတြက္ အမည္နာမ ကင္းမ့ဲေနတဲ့ ည ကိုု တစံုုတရာ အမည္တပ္ေခၚစရာ စကားလံုုးတခ်ိဳ႔ ေတြ႔လိုုေတြ႔ျငား လိုုက္ရွာတယ္။ တည္ျငိမ္ပ်ံ႕ျပဴးတဲ့ ေရျပင္ကိုု ေငးစိုုက္ၾကည့္ရင္း… အလင္းေရာင္နည္းပါးလာတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္ရင္း… အိပ္တန္းတက္ဖိုု႔ အုုပ္စုုဖြဲ႕ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့ ငွက္ငယ္ေတြကိုု ေမွ်ာ္ေငးအားက်ရင္း… ဟိုုး ေရထဲကိုု တပိုုင္းတစ ငုုတ္လွ်ိဳးဝင္ေရာက္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေနလံံုုးၾကီးကိုု မသြားပါနဲ႔ လိုု႔ တြင္တြင္ေရရြတ္ တားဆီးရင္း…. သူ႔ညဟာ တစ တစနဲ႔ အေမွာင္အတိက်သြားခဲ့တယ္။

သက္ေဝ
(၁၁ ၾသဂုုတ္ ၂၀၁၅)

၂၀၁၅ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။


Thursday, October 8, 2015

အ နီ ေ ရ ာ င္ ႏွ င္ း ဆီ ပြ င့္ မ် ာ း ႏွ င့္ အ တူ - ၆

အျပန္လမ္းမွာ ဘာလီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ Temple ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ နာမည္ေပးပံုေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားလာတယ္။ Temple in the Lake / Temple in the Sea နဲ႔ အခု Temple on the Cliff… ျပီးေတာ့ စာနဲ႔ ျပန္ေရးျပစရာ စကားလံုးေတြ စဥ္းစားလာတယ္။ ေနရာေဒသ အသစ္အဆန္းေတြနဲ႔ သဘာ၀ရဲ႕ ထူးျခားဆန္းျပားမွဳေတြထဲမွာ နစ္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္ေနရာက ဒီေန႔အဖို႔ မေတြ႔ရေသးတဲ့ ႏွင္းဆီနီေတြနဲ႔အတူ သူ႔ကို လြမ္းဆြတ္ဖို႔ သတိရလာတယ္။ Casablanca သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုး ဆိုညည္းဖို႔ သတိရလာတယ္။

ဘာလီကြ်န္းရဲ႕ ေတာင္ဖက္ အစြန္းမွာ ရွိတဲ့ Temple on the Cliff ကေန Jimbaran Bay ကို တစ္နာရီနီးပါး ေမာင္းရတယ္။ လမ္းမွာ GWK (Garuda Wisnu Kencana) Cultural Park ယဥ္ေက်းမွဳ ဥယ်ာဥ္ ဆိုတာကို ေရာက္တယ္။ အထဲမွာေတာ့ ရုပ္တု အၾကီးစားေတြ ရွိတယ္၊ ကမာၻ့အၾကီးဆံုး အရုပ္တစ္ခုျဖစ္လာမဲ့ ေဆာက္လက္စ ဂဠဳန္ ေၾကးရုပ္တုၾကီး ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမွဳပေဒသာ ကပြဲတို႔၊ ေတးဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲတို႔ကို သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ စီစဥ္ထားတာရွိတယ္ လို႔ ကားဆရာၾကီးက ေျပာျပတယ္။ မိုးအံု႔လာတာက တေၾကာင္း အခ်ိန္နည္းလာတာက တေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ အထဲမွာ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမွာဆိုေတာ့ ကြ်န္မ မ၀င္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ GWK ကို အျပင္ကေနပဲ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္တယ္။
(Garuda Wisnu Kencana Cultural Park အ၀င္လမ္း)
(Garuda Wisnu Kencana Cultural Park အ၀င္၀က ရုပ္တုေတြ)

GWK ကေန ဆက္ေမာင္းလာေတာ့ လမ္းမွာ လူေနရပ္ကြက္ေလးေတြကို ျဖတ္လာရတယ္။ တစ္ထပ္အိမ္ ခပ္ေသးေသးေတြ၊ မုန္႔ထုပ္ေလးေတြ စီရီ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အိမ္ဆိုင္ေလးေတြနဲ႔အတူ ဓါတ္တိုင္ေတြ၊ ဓါတ္ၾကိဳးေတြကို ေတြ႔ရတာ ရန္ကုန္က ဆင္ေျခဖုံးေနရာေလးေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္။ လမ္းေထာင့္တေနရာမွာ အ၀တ္ျဖဴနဲ႔ လူတစ္စု ပစၥည္းပစၥယေတြ သယ္ပိုးလို႔ စီတန္းလွည့္လည္လာတာေတြ႔တယ္။ ေမးၾကည့္ေတာ့ အလွဴလုပ္ၾကဖို႔ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔အတူ ဘုရားေက်ာင္းကို သြားေနၾကသူေတြလို႔ သိရတယ္။ ကြ်န္မတို႔ဆီက ရွင္ေလာင္းလွည့္သလုိမ်ိဳး။ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာေတြ မတူညီၾကေသာ္လည္း ေကာင္းမွဳကုသိုလ္ ျပဳတတ္ၾကတာျခင္း တူေနတာကို သတိထားမိျပီး စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရတယ္။
(လွဴဖြယ္ပစၥည္းေလးေတြ ရြက္လို႔ ဘုရားေက်ာင္းကို သြားေနၾကသူေတြ)

လမ္းေဘး၀ဲယာကို ၾကည့္ရင္း အေတြးေတြက ဟိုလြင့္ ဒီလြင့္နဲ႔။ အဲဒီေန႔က ေနမထြက္ဘူး၊ ေကာင္းကင္က မီးခိုးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့။ မိုးရြာခ်င္သလို… မိုးရြာေတာ့မလို အံု႔ဆိုင္းေနတယ္။ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ကေန သံုးရက္ ေလးရက္ ဆိုေတာ့ ကြ်န္မ အိမ္ကို သတိရစျပဳလာျပီ။ ကြ်န္မစာအုပ္စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို လြမ္းစျပဳလာျပီ။ ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိသိၾကီးနဲ႔ အခုခ်က္ခ်င္းကို ျပန္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနျပီ။ အိမ္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အလြမ္းေတြနဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းေတြအေၾကာင္း၊ ဘာလီအေၾကာင္းေတြအျပင္ အိမ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေရးျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ရတယ္။ အေတြးမဆံုးခင္မွာ ဘာလီရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ Jimbaran Bay ကို ေရာက္လာတယ္။

Jimbaran Bay ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္နဲ႔အျပိဳင္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ တန္းစီေနတဲ့ လမ္းကေလးတစ္ခုပါ။ ကားဆရာၾကီးက ပင္လယ္စာေတြရတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ဆိုင္ေလးက လမ္းမကို မ်က္ႏွာမူထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုင္ကို အထဲကို ၀င္သြားလိုက္ရင္ေတာ့ တဖက္မွာ ကမ္းေျခကို ေရာက္သြားတယ္။ မ်က္ႏွာစာ ႏွစ္ဖက္ရွိတဲ့ ဆိုင္ေတြေပါ့။ အဲဒီညေနက ကမ္းေျခမွာ ေလ တအားျပင္းတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးရြာမဲ့ အရိပ္အေရာင္လည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားေနေတာ့ ဆိုင္ရဲ႕ အျပင္ဖက္ သဲျပင္ေပၚက စားပြဲေတြမွာ ထိုင္ခြင့္မျပဳဘူး။ ဆိုင္ထဲမွာပဲ ထိုင္ပါတဲ့။ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ လြဲရျပန္တယ္။ ကြ်န္မေတြးထားတာက ကမ္းစပ္ သဲျပင္ေပၚမွာ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ အုန္းရည္ေသာက္ရင္း စားရမဲ့ ပင္လယ္စာ ညစာ။ အခုေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာပဲ လံုလံုျခံဳျခံဳစားရမဲ့ ညစာေပါ့။ နည္းနည္း ညစ္သြားတဲ့ စိတ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္လွပ ေပ်ာ္ရႊင္သြားေအာင္ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးက စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါသလဲ…။ ကြ်န္မ ထိုင္ရမဲ့ စားပြဲကို အေရာက္မွာ ကြ်န္မ ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာ။ ၾကည့္ပါဦး ႏွင္းဆီနီေတြ…။
(ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီေတြကို မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္)

စားပြဲမွာ ေနရာယူလိုက္ျပီးေတာ့ ပင္လယ္စာေတြ မွာဖို႔ ဆိုင္အျပင္ တေနရာကို လာၾကည့္ပါလို႔ ေခၚတယ္။ ကြ်န္မ သိလိုက္တယ္ သူတို႔ မွန္ပံုးထဲက အေကာင္အရွင္ေတြကို ျပေတာ့မွာ။ ဒါနဲ႔ လိုက္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ပင္လယ္စာ အစံုပါတဲ့ ဟင္းပြဲတစ္ပြဲ ေပးပါလို႔ပဲ အလြယ္တကူ မွာလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အုန္းသီးတစ္လံုး။ စားပြဲေပၚက ႏွင္းဆီနီေတြက ကြ်န္မစိတ္ကို အင္မတန္ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႔ေစတာပဲ။ တခဏၾကာေတာ့ ပုဇြန္ ဂဏန္း ငါး ခရု နဲ႔ ေလာ့ဘ္စတာေတြ ပါတဲ့ ဟင္းပြဲ ေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ပိုက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဇြန္းတစ္ေခ်ာင္း စိုက္ထားတဲ့ အုန္းသီးစိမ္းတစ္လံုးလည္း ေရာက္လာတယ္။ အုန္းရည္ကို တစ္ငံုေသာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့… ခ်ိဳလိုက္တာ။
(ပုဇြန္ ဂဏန္း ငါး ခရု နဲ႔ ေလာ့ဘ္စတာေတြ ပါတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ Jimbaran Bay က ညစာ)
(အုန္းရည္ခ်ိဳခ်ိဳ)

ပင္လယ္စာ စားစရာေတြက အေတာ္ေလး အရသာရွိတယ္ လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရတာ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မေကာင္းဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွာထားျပီးမွေတာ့ စားရမွာေပါ့ဆိုျပီး စားေနတယ္။ စားေနတုန္းမွာ ကြ်န္မအနားမွာ ဂစ္တာသံေတြ ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္ရတယ္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂစ္တာကိုယ္စီနဲ႔ အမ်ိဳးသား သံုးေယာက္။ ကြ်န္မကို ဘယ္ႏိုင္ငံက လာသလဲ လို႔ ေမးၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္က လာပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူတို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ေခါင္းကုတ္သြားၾကတာကို ကြ်န္မ မ်က္ႏွာတဖက္လွည့္ျပီး ၾကိတ္ရယ္မိတယ္။ ဘယ္ရမလဲ… ကြ်န္မ ဘာလီကို မလာခင္ထဲက ဒီအေၾကာင္းေတြ သိထား ၾကားထားျပီးသား။ စားေနရင္းမွာ ဂစ္တာေတြနဲ႔ အနားကို ေရာက္လာျပီး ဧည့္သည္ေတြကို ဘယ္ႏိုင္ငံက လာလည္ပါသလဲ ေမး... ျပီးရင္ ႏိုင္ငံအလိုက္ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းေတြ၊ တရုတ္သီခ်င္း၊ ကုလားသီခ်င္း၊ ဘာသီခ်င္း ညာသီခ်င္း ေတြကို ဆိုေပးေနက် ျပီးရင္ အလွဴခံေနက်ေလ။

အဲဒါကို ကြ်န္မက ျမန္မာျပည္က လာပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူတို႔ ေခါင္းကုတ္တာေပါ့။ သူတို႔ေတြက ျမန္မာသီခ်င္းမွ မဆိုတတ္တာကိုး။ ကြ်န္မက သူတို႔ကို ေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ျပန္လွည့္ၾကည့္ျပီး ငါက ျမန္မာလူမ်ိဳး… ဒီေတာ့ ျမန္မာသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပပါလား လို႔ ထပ္ေျပာလိုက္တယ္။ ကြ်န္မစကားဆံုးေတာ့ သူတို႔ထဲက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ တစ္ေယာက္က ေဆာရီး လို႔ ေတာင္းပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ေၾကာက္လို႔ေနမယ္… အဂၤလိပ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ကပ်ာကယာ ေကာက္တီးေတာ့တာပဲ။ ကြ်န္မလည္း ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းေအာင့္ထားျပီး သီခ်င္းဆံုးေတာ့ သူတို႔ ဦးထုတ္ေလးထဲကို အလွဴေငြ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း ကြ်န္မ ဆက္ရစ္မွာ ေၾကာက္လို႔ ထင္ပါရဲ႕… ေက်းဇူးတင္စကားေတာင္ ခပ္ျမန္ျမန္ေျပာျပီး ကြ်န္မ အနားက ေျပးၾကေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုတာ သိသလား ဘာ ညာ နဲ႔ ဆက္ရစ္စရာ အခ်ိန္မရလိုက္ဘူး။ :D
(ျမန္မာသီခ်င္းမရတဲ့ အဆိုေတာ္ သံုးေယာက္)

သီခ်င္းဆိုတာ နားေထာင္ျပီးေတာ့ စားစရာရွိတာ ဆက္စားတယ္။ အုန္းရည္ေသာက္တယ္။ အျပင္ဖက္ ကမ္းေျခကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလင္းေရာင္ နည္းေနျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္ေနေသးတဲ့ စိတ္ကေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။ ကြ်န္မစိတ္ကို သိေနတဲ့အလား… ဆိုင္က ဘာလီသူေလးတစ္ေယာက္က လာေျပာတယ္။ ေလ တအားျပင္းတယ္ ျပီးေတာ့ ပင္လယ္ေလျဖစ္ေနတာမို႔ ဆားဓါတ္ပါတဲ့ သဲမွဳန္ေတြေၾကာင့္ ကင္မရာ ပ်က္စီးႏိုင္တယ္ တဲ့။ ဟုတ္ပါျပီ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ အစီအစဥ္ကို လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္။

နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ရွစ္နာရီ ထိုးဖို႔ ဆယ္မိနစ္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သေဘာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေစာင့္ေနေပးတဲ့ ကားဆရာၾကီးကို အားနာစိတ္နဲ႔ ဘယ္မွ မ၀င္ေတာ့ပဲ ဟိုတယ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲ ဘာ၀ယ္ခ်င္ေသးလဲ တဲ့။ ေတာ္ပါျပီ ဘယ္မွ မသြားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနပါျပီ။ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္၊ ကားဆရာၾကီးကို က်သင့္ေငြ ေပးရင္း စိတ္ခ် လံုျခံဳတဲ့ သံုးရက္တာ ခရီးစဥ္အတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာျပီး ႏွဳတ္ဆက္ရတယ္။ မနက္ျဖန္ မနက္ဆို ကြ်န္မ ျပန္ရေတာ့မယ္။ မနက္ေစာေစာ ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းဖို႔ေတာ့ ဟိုတယ္က ကားစီစဥ္ေပးထားတယ္။

အခန္းကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ အ၀တ္ေတြ သိမ္းရတယ္၊ ၀ယ္ထားတဲ့ တိုလီမိုလီေတြ ပစၥည္းေတြ သိမ္းရတယ္။ ကင္မရာ ဖုန္း အားသြင္းတဲ့ ၾကိဳးေတြကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့ သိမ္းရတယ္။ ပစၥည္းေတြ သိမ္းေနရင္းက တခုခုလိုေနသလို ခံစားရတယ္။ ကြ်န္မလိုေနတာ ဘာလီက ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ပဲ လို႔ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ပိုက္ဆံအိတ္ေသးေသး တစ္ခုကို ယူျပီး ေအာက္ကို ခပ္သြက္သြက္ ေျပးဆင္းလာခဲ့တယ္။ ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္တယ္… ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္တယ္ လို႔ေတာင္ ပါးစပ္က ရြတ္ေနမိေသးတယ္။ ကူတာလမ္းတေလွ်ာက္ကေတာ့ စည္ကားေနတုန္းပဲ။ ကင္မရာပါမလာေတာ့ ဖုန္းနဲ႔ပဲ ဓါတ္ပံု နည္းနည္း ရိုက္ခဲ့တယ္။ သိပ္ေတာ့ ေကာင္းလွဘူး။
(ဆိုင္ကယ္ေတြ တန္းစီေနတဲ့ ကူတာရဲ႕ ညရွဳခင္း)

စတားဘတ္ခ္ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရာက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္လို႔ ထင္တယ္။ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မနည္းေတာ့တာမို႔ ေရွ႔မွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးေတြထဲက လူနည္းနည္းရွင္းတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေရြးလိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာျပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာၾကက္က မီးဆိုင္းေတြက ျမင္ကြင္းထဲကို တည့္တည့္ ၀င္လာၾကတယ္။
(ေကာ္ဖီဆိုင္ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ မီးဆိုင္းေတြ)

အလိုရွိတဲ့အတိုင္း ေကာ္ဖီကို ခပ္ျမန္ျမန္ေသာက္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ကို ျပန္လာခဲ့တယ္။ ခုနက သိမ္းထားတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ခရီးေဆာင္ေသတၱာကို တခ်က္ျပန္စစ္၊ ျပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးလိုက္တယ္။ မနက္ ထရမဲ့အခ်ိန္ကို ဖုန္းထဲမွာ ႏွိဳးစက္ေပးရင္း မနက္ျဖန္ ကိုယ္ ျပန္လာျပီ ေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္လို႔ စာအတိုေလး ပို႔လိုက္ျပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ေငြမင္ေရာင္ အနားသတ္နဲ႔ တိမ္လိပ္ေတြကို စကၠဴျဖဴတစ္ရြက္လို သေဘာထားျပီး စာလံုးေတြ ျပန္႔က်ဲေအာင္ ေရးေနမိတာ။

မနက္ေစာေစာ အိပ္ရာကႏိုး၊ လုပ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္သြက္သြက္လုပ္ျပီး ဟိုတယ္က စီစဥ္ေပးထားတဲ့ ကားနဲ႔ မနက္အေစာၾကီး ေလဆိပ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္ခ်ိန္ေရာက္ဖို႔ နည္းနည္းလိုေနေသးတာနဲ႔ မနက္စာ စားျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမဲ့ အနီေရာင္ပန္းအိုးေလးတစ္အိုးက စားပြဲေပၚမွာ အသင့္ ေစာင့္ၾကိဳေနတယ္။ လိုေနေသးတဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္နာရီနီးပါးကို ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားျပီး ေစာင့္ရတယ္။ ေလဆိပ္မွာ အင္တာနက္သံုးလို႔ရေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ နည္းနည္းပိုလြယ္သြားတယ္။
(လွပတဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခုကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ အစျပဳခဲ့…)
(လွပတဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခုကို အနီေရာင္ ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔ အစျပဳခဲ့…)

အစစ အရာရာ အဆင္ေျပ ျပည့္စံုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုပဲလို႔ ေတြးရင္း အိမ္ကို ျပန္လာရတယ္။ အျပန္ခရီးတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း နည္းနည္းေတာ့ လြမ္းစရာေကာင္းတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း အိမ္ ဆိုတဲ့ အသိရယ္၊ ေစာင့္ၾကိဳေနမွာ ေသခ်ာတဲ့ ႏွင္းဆီနီေတြရယ္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။
(အျပန္ခရီး…)
(ေလယာဥ္ျပတင္းေပါက္က ျမင္ေနရတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြကို ေငးေမာရင္း…)

ေနရာေဒသ အသစ္အဆန္း၊ ယဥ္ေက်းမွဳ အႏုအလွလက္ရာေတြနဲ႔ ေတာေတာင္ေရေျမ သဘာ၀ရဲ႕ သာယာလွပမွဳ၊ ထူးျခား ဆန္းျပားမွဳေတြထဲမွာ သံုးရက္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့ရတာ အိပ္မက္ဆန္းတစ္ခု မက္ခြင့္ရသလိုပါပဲ။ ေနာက္ထပ္လည္း အခုလို လွပဆန္းျပားတဲ့ အိပ္မက္၊ ႏွင္းဆီအနီေတြ ေ၀ဆာေနတဲ့ အိပ္မက္မ်ိဳးကို အၾကိမ္ၾကိမ္ မက္ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း၊ ေလယာဥ္ျပတင္းေပါက္က ျမင္ေနရတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြကို ေငးေမာရင္း ကြ်န္မ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

သက္ေ၀
(၈ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၅)

ေက်းဇူးတင္စကား -
အလြန္သြားခ်င္လွတဲ့ ဘာလီခရီးကို ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီခရီးစဥ္အေၾကာင္းကို ရိုးရိုးခရီးသြားပိုစ့္တစ္ခုလို မဟုတ္ပဲ ရသ အနည္းငယ္ပါေအာင္ ေရးဖို႔ အၾကံေပး အားေပး တိုက္တြန္းခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တစ္ပိုင္းနဲ႔တစ္ပိုင္း ၾကားထဲမွာ အခ်ိန္ေတြ ၾကာေနတာကို သည္းခံျပီး လာဖတ္ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္။