Friday, May 20, 2016

ဗန္ဂိုုး ေဂၚဂင္နဲ႔ စာပို႔သမားတစ္ေယာက္

စေနေန႔ေန႔လည္ခင္းဟာ ပူတယ္လည္း မဆိုုႏိုုင္ ေအးတယ္လည္း ေျပာလိုု႔မရ၊ ေလျပင္းျပင္းတိုုက္ေနလိုု႔သာ အိပ္ခန္းထဲမွာ အခုလို ေအးေအးလူလူ စာဖတ္ေနႏိုုင္တာ။ စာဖတ္ေနရင္းက အိမ္ေရွ႔မွာ တံခါးေခါက္သံၾကားတယ္။ သစ္သားတံခါးကိုု လက္ဆစ္ေတြနဲ႔ ခပ္အုုပ္အုုပ္ ေခါက္လိုုက္တဲ့အသံမ်ိဳး။ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္၊ သံုုးခ်က္။ ေသခ်ာျပီ ဒါ အိမ္က တံခါးကိုု ေခါက္ေနတာပဲ။ စကားစပ္လိုု႔ ေျပာျပရရင္ အိမ္မွာ လူေခၚေခါင္းေလာင္း မရွိဘူး။ မရွိဘူးဆိုုတာထက္ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုုတာက ပိုုမွန္မယ္။  
 
ဒီလိုုေလ… လူေခၚေခါင္းေလာင္းလိုု႔ ဆိုုလိုုက္ရင္ လူတိုုင္း မ်က္လံုုးထဲ ရုုတ္တရက္ ျမင္လိုုက္တာက လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သြယ္တန္းထားျပီး ခလုုတ္ႏွိပ္လိုုက္ရင္ သံစံုုတီးလံုုး (သိုု႔) အသံမစံုုတစံုု တီးလံုုးရွည္တစ္ခုု မရပ္မနား ထြက္လာတတ္တဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးပဲ။ ဘဝမွာ ဘယ္တုုန္းကမွ လွ်ပ္စစ္လူေခၚေခါင္းေလာင္းကိုု မႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ ေၾကးဝါေရာင္ ေခါင္းေလာင္းေလးတစ္လံုုးကိုု သစ္သားတံခါးမၾကီး အျပင္ဖက္က အလူမီနီယံကိုု ေလးေထာင့္အကြက္ေဖၚထားတဲ့ တံခါးရဲ႕ တေနရာမွာ နန္းၾကိဳးေလးနဲ႔ တုုတ္ျပီး ခ်ိတ္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီေခါင္းေလာင္းေလးရဲ႕ အသံဟာ အင္မတန္ သာ တာ။ ဒီလိုုနဲ႔ အိမ္ကိုု လာတဲ့သူေတြဟာ ေခါင္းေလာင္းေလးကိုု လွဳပ္ခါျပီး အသံျပဳတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခါင္းေလာင္းတစ္လံုုးရဲ႕ သက္တမ္းဟာ တစ္လေလာက္ေတာင္ မရွိတတ္ဘူး။ ခ်ိတ္ထားရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတာ။ တစ္လံုုး ေပ်ာက္သြားရင္း ေနာက္ထပ္တစ္လံုုးကိုု ဝယ္ခ်ိတ္လိုုက္ရင္းနဲ႔ စတုုတၳေျမာက္ ေခါင္းေလာင္းကိုု ဝယ္ခ်ိတ္အျပီးမွာေတာ့ တကယ္လိုု႔မ်ား ဒီေခါင္းေလာင္းလည္း အရင္ေခါင္းေလာင္းေတြလိုုပဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရင္ ေနာက္ထပ္ ဘာေခါင္းေလာင္း တစ္လံုုးတစ္ေလကိုုမွ ဝယ္မခ်ိတ္ေတာ့ဘူး လိုု႔ ခိုုင္ခိုုင္မာမာ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုုက္တယ္။ 

တကယ္ပါ… အဲဒီ စတုုတၳေျမာက္ေခါင္းေလာင္းဟာလည္း ခ်ိတ္ျပီး တစ္လျပည့္ဖိုု႔ ႏွစ္ရက္အလိုုမွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီက စျပီး အိမ္မွာ ဘာေခါင္းေလာင္းမွ မရွိေတာ့တာ အခုုထက္ထိပဲ။ အိမ္ကိုု လာသမွ်လူေတြဟာလည္း သစ္သားတံခါးကိုု လက္ဆစ္နဲ႔ ေခါက္ရင္ ေခါက္၊ ဒါမွမဟုုတ္ အလူမီနီယံတံခါးကိုု လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ေခါက္ရင္ေခါက္ အဲဒီနည္းနဲ႔ လူေခၚၾကရရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ကားေသာ့နဲ႔ ေခါက္ေလ့ရွိတယ္။ တံခါးေခါက္သံၾကားရာကေန ဆက္စပ္ျပီး ေခါင္းေလာင္းအေၾကာင္းကိုု အေတာ္ေလး တရွည္တလ်ား ေျပာမိသြားတယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္မ်ား စကားကိုု စီကာပတ္ကံုုး ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာေနမိသလားလိုု႔ ျပန္ေတြးရယ္း အျပံဳးစစနဲ႔ ထိုုင္ရာက ထလိုု႔ တံခါးေခါက္ေနသူကိုု သြားၾကည့္ရတယ္။ 

တံခါးအနားကိုု ေရာက္ခါနီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေခါက္လိုုက္သံၾကားတယ္၊ တဆက္တည္းမွာပဲ Postman လိုု႔ ေအာ္လိုုက္တဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံကိုုပါ ၾကားလိုုက္ရတယ္။ ရုုတ္တရက္ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ စေနေန႔ဆိုုေတာ့ စာပိုု႔သမား လာလိမ့္မယ္လိုု႔လည္း ထင္မထားဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ သစ္သားတံခါးကိုု ဖြင့္လိုုက္ေတာ့ တြန္းလွည္းခပ္ရြယ္ရြယ္တစ္ခုုနဲ႔အတူ ရပ္ေနတဲ့ စာပိုု႔သမားကိုု ေတြ႔ရတယ္။ သူက ပါဆယ္လိုု႔ တစ္ခြန္းထပ္ေျပာတယ္။ သူေျပာေတာ့မွ ငါးကန္အတြက္ ေရ အပူအေအးတိုုင္းတာတဲ့ ခလုုတ္တစ္ခုု မွာထားတာ သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ လွမ္းေပးတဲ့ စာရြက္မွာ ရရွိေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုုး၊ ပါဆယ္ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ စာအိပ္အဝါေရာင္ကိုု လွမ္းယူျပီး ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလိုုက္ရတယ္။ စာပိုု႔သမား ထြက္သြားေပမယ့္ သစ္သားတံခါးကိုု ျပန္မပိတ္ႏိုုင္ေသးပဲ သူ ထြက္သြားရာလမ္းကိုု မ်က္စိတဆံုုး လိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီိအိမ္ကိုု ေျပာင္းလာျပီးမွ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ကိုု ေတြ႔ရတာ ဒါပထမဆံုုး အၾကိမ္ပဲ။ ယူနီေဖါင္းလိုု႔ ယူဆရတဲ့ အေပၚ ေအာက္ ဆင္တူ စိမ္းရင့္ရင့္ ဝတ္စံုုနဲ႔ စာပိုု႔သမား၊ တြန္းလွည္းေလးကိုု တြန္းလိုု႔ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ သူ႔ကိုု ခဏ လိုုက္ၾကည့္ေနျပီးမွ သစ္သားတံခါးကိုု ပိတ္ျပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာခဲ့တယ္။  

ေျခလွမ္းသံုုးလွမ္းေလာက္ လွမ္းအျပီးမွာ ရုုတ္တရက္ တစံုုတရာကိုု သတိရသြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း တံခါးနားကိုု အေျပးသြား၊ တံခါးကိုု ျပန္ဖြင့္ျပီး စာပိုု႔သမားကိုု လွမ္းရွာမိတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္လိုု႔ ဆိုုရမယ္… စာပိုု႔သမားဟာ လမ္းခ်ိဳးေလးအနားကိုုေတာင္ ေရာက္ေနျပီ။ တကယ္လိုု႔သာ လမ္းခ်ိဳးေလးထဲ ဝင္သြားရင္ ျမင္လိုုက္ရမွာ မဟုုတ္ဘူးေလ။ အခုုေတာ့ လွမ္းျမင္ေနရေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ သိခ်င္တာကိုု အေျပးအလႊား လွမ္းၾကည့္လိုုက္တယ္။ စာပို႔သမားရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ဦးထုုတ္ တစ္လံုုးတေလမွ ရွိမေနဘူး။ မတိုုမရွည္ ညွပ္ထားတဲ့ ဆံပင္ထူအုုပ္အုုပ္ကိုုပဲ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေက်နပ္ျပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာခဲ့ရတယ္။ 

အိပ္ခန္းထဲျပန္ေရာက္ျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ေစာေစာက ဖတ္လက္စ စာအုုပ္ကိုု ေကာက္မကိုုင္မိဘူး။ ေလာေလာလတ္လတ္ လက္ခံရရွိတဲ့ ပါဆယ္ထုုတ္ကိုုလည္း မေဖါက္မိဘူး။ စာေရးစားပြဲမွာ ေတြျပီး ထိုုင္ေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရွိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုုကိုု ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုုယ္ေျပာတာကိုု နားေထာင္မယ့္သူကလည္း တစ္ေယာက္တေလမွ ရွိမေနဘူး။ ယုုတ္စြအဆံုုး ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ဒါမွမဟုုတ္ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ေတာင္ အနီးအနားမွာ ရွိမေနဘူး။ ၾကံရာမရတဲ့အဆံုုးမွာ ကိုုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု စကားလံုုးေတြအျဖစ္နဲ႔ ခ်ေရးဖိုု႔ပဲ ဆံုုးျဖတ္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီစာကိုု ေရးလိုုက္တာပဲ။  

* * * * *

အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အခုုေနရာနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေဝးတဲ့ ျမိဳ႔ခပ္ေသးေသးေလးက သစ္သားအိမ္ေလးမွာ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ျမိဳ႔ကေလးက ေသးေပမယ့္ ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ဝိုုင္းေနေတာ့ ေျမၾကီး အနိမ့္ အျမင့္၊ ကုုန္းတက္ ကုုန္းဆင္းေလးေတြနဲ႔ သစ္ပင္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေခ်ာင္းခပ္ေသးေသးတစ္ခုုပါ ေကြ႔ဝိုုက္ စီးဆင္းေနတဲ့ လွပျပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႔ကေလးပဲ။ ေနရတဲ့ အိမ္က ကုုန္းအျမင့္ကေလးတစ္ခုုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာ။ ကုုန္းအျမင့္ေပၚကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ျပတင္းေပါက္က်ယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ အိမ္လည္းျဖစ္ျပန္ ဆိုုေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လမ္းမက်ယ္ေတြ၊ လမ္းသြယ္ကေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ လူသြားလူလာ ကားသြားကားလာေတြ အားလံုုးကိုု အေပၚစီးကေန ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတတ္တယ္။  

ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာစားျပီးခ်ိန္၊ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္မွာ ရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒိဒီ ေငးေမာေနရင္းက ကုုန္းေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ တက္လာတဲ့ စာပိုု႔သမား လိုု႔ ယူဆရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ စာပိုု႔သမားလိုု႔ ေျပာႏိုုင္တာက အေပၚ ေအာက္ နက္ျပာ ဝတ္စံုုရယ္၊ စလြယ္သိုုင္းလြယ္ထားတဲ့ မၾကီးမေသး သားေရအိတ္တစ္လံုုးရယ္၊ လက္ထဲမွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္လိုုလိုု စာအိတ္လိုုလိုုေတြရယ္ ကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ပဲ။ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုုလည္း ေဆာင္းထားေသးသလိုုလိုု။ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေတာ့ ျမင္ကြင္းဟာ ပိုုျပီး သဲကြဲလာတယ္။ ဟုုတ္တယ္… သူဟာ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႔ဆီမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုု ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ။ သူ႔ဦးထုုတ္က အခုုေခတ္မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့တဲ့ ေရွးတုုန္းက ဂ်ပန္ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ စစ္သားေတြ ေဆာင္းေလ့ရွိတဲ့ ဦးထုုတ္မ်ိဳး၊ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ က်ေနတဲ့ အဖတ္ေတြက နားရြက္ေနရာကိုု ဖံုုးအုုပ္ျပီး  ပုုခံုုးနားကိုု လာေထာက္ေနၾကတာမ်ိဳး။ အဆန္းပဲ။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ စာပိုု႔သမားဟာ ေျခလွမ္းကိုု ေလးေလးနဲ႔ မွန္မွန္ လွမ္းရင္း ျမင္ကြင္းထဲကေန ျဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျပီး သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။  

ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ေန႔လည္စာ စားျပီးခ်ိန္၊ ျပတင္းေပါက္မွာရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒီဒီ ၾကည့္္မိခ်ိန္နဲ႔ စာပိုု႔သမား ကုုန္းကေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕တက္လာခ်ိန္… အားလံုုးဟာ တစ္ခ်ိန္တည္းျဖစ္ေနျပန္တယ္။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ မေန႔က အခ်ိန္ပဲ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ မ်က္ႏွာကိုု ေမာ့ရင္း ကုုန္းေလးေပၚကိုု အားယူျပီး တက္လာတာေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာခ်င္း၊ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုုမိတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ ျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္တာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ သူကလည္း သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္၊ ကိုုယ္ကလည္း ရပ္ျမဲ ရပ္ေနဆဲ။ အိမ္အတြက္လည္း စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ 

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း လုုပ္စရာ မယ္မယ္ရရမရွိ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း တကူးတက အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ဆိုုင္းတယ္ မဟုုတ္ေပမယ့္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီး ကုုန္းေလးေပၚကိုု တက္လာတတ္တာ ေတြ႔ေနရတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက ကိုုယ့္ကိုု သိကြ်မ္းေနဟန္နဲ႔ လက္ကိုု ေျမွာက္ျပီး ေဝွ႔ယမ္းႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ရုုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္အအနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အိမ္ျခံဝင္းအဝမွာ ရပ္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာပါလာတယ္လိုု႔ ထင္ရတာနဲ႔ ေအာက္ကိုု ေျပးဆင္းျပီး ဝင္းတံခါး အဝကိုု သြက္သြက္ ေလွ်ာက္သြားလိုုက္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုုင္းပဲ။ ေဖေဖ႔နာမည္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကိုု သူက လွမ္းေပးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အသက္ကေတာ့ ၾကီးပံုုရတယ္။ အသားညိဳညိဳနဲ႔ ဦးထုုတ္ကလည္း ဟုုိေန႔ကေတြ႔လိုုက္တဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ၊ နားရြက္ဖံုုး ဦးထုုတ္လိုု႔ စိတ္ထဲက တီးတိုုး ေရရြတ္လိုုက္တယ္။ စာကိုု ယူလိုုက္ျပီး အိမ္ဖက္ကိုု ျပန္ေလွ်ာက္လာခ်ိန္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီးကလည္း သူ သြားေနက် လမ္းေလးအတိုုင္း ဆက္ထြက္သြားတယ္။ စကားတစ္ခြန္းတစ္ေလေတာင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ 

ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ေဖေဖ့နာမည္နဲ႔ စာေတြ ပါလာတိုုင္း ကေလးပီပီ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ေျပးဆင္းျပီး စာေတြ ဆင္းယူတယ္။ အဲဒီလိုု မၾကာခဏ ျမင္ရ ေတြ႔ရေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးနဲ႔ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးစျပဳလာျပီ။ ဟိုုင္း ဟယ္လိုု စသည္ျဖင့္ေတြ ျပံဳးကာ ရယ္ကာ ႏွဳတ္ဆက္တတ္လာျပီ။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက စကားစေျပာတယ္။ သူ႔စကားက အဆန္းပဲ။ ေဖေဖ ေမေမတိုု႔ရဲ႕ တျခား အသိမိတ္ေတြ လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သူတိုု႔ ေမးေလ့ေမးထရွိတဲ့ သမီး အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီလဲ၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ တက္ေနလဲ၊ ဒီႏွစ္ ဘယ္ႏွစ္တန္းေရာက္ျပီလဲ၊ သမီး ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ… အဲဒီလိုု ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ မဟုုတ္ဘူး။ သမီးက ဘာေတြ စုုေဆာင္းတာ ဝါသနာပါသလဲ တဲ့။ ဘာမွ မစုုဖူးဘူး လိုု႔ ေျဖေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြ စုုပါလား လိုု႔ ေျပာတယ္။ စုုမယ္ဆိုု သူ႔မွာရွိတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာက တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ေပးမယ္ တဲ့။ လူဆိုုတာ ဘဝမွာ တစ္စံုုတရာကိုု စြဲလမ္း မက္ေမာစိတ္ရွိရတယ္၊ ျပီးေတာ့ တခုုတ္တရ စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းလိုုစိတ္လည္း ရွိရတယ္ အဲဒီလိုု စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းတဲ့ အေလ့အထဟာ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထ တစ္ခုုပဲ ဆိုုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုုလည္း မၾကာခဏ ျပီးေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေသးတယ္။ သူ႔စကားသံက ခပ္ၾသၾသနဲ႔ သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာဘူး။ တိုုတုုိေျပာရရင္ တံဆိပ္ေခါင္းစုုဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဒီလိုုနဲ႔ ေန႔တိုုင္း စာပိုု႔သမားၾကီး လာတတ္တဲ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာမ်ိဳး မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ျခံထဲ ဆင္းေဆာ့ရင္း သူအလာကိုု ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္။ သူလာရင္ တေန႔တမ်ိဳး မရိုုးႏိုုင္တဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။  

ဒီလိုုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္းေတြကိုု စာအုုပ္တစ္အုုပ္ထဲမွာ ေကာ္နဲ႔ကပ္ျပီး သိမ္းရတယ္။ ျပီးရင္ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါ ဘယ္ႏိုုင္ငံက ဘယ္ႏွစ္ခုုႏွစ္မွာ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း၊ ဘာအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း အစရွိသည္ျဖင့္ မွတ္သားတတ္စ ျပဳလာတယ္။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီး လာတဲ့အခ်ိန္က မိုုးအံုု႔ေနတယ္။ ရုုတ္တရက္ မိုုးရြာလာရင္ ျခံထဲ ဆင္းရခက္ေနမွာစိုုးတာနဲ႔ ျမက္ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုု အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားျပီး မိတ္ေဆြစာပိုု႔သမားၾကီး အလာကိုု ေစာင့္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယန္ႏိုုင္ငံက ထုုတ္တဲ့ ရွားပါးတံဆိပ္ေခါင္း တစ္ခုု ယူလာမယ္လိုု႔ မေန႔က ေျပာသြားတာ။ ေျပာတဲ့အတိုုင္းပဲ သူေရာက္လာေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလး ေပးတယ္။ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔အတူ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုုလည္း ေပးေသးတယ္။ ပိုုစ့္ကဒ္ကိုထုုတ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အျဖဴခံမွာ မင္အနက္ေရာင္နဲ႔ နားရြက္ပံုုေလးေတြ ဆြဲထားတာ။ နားရြက္ေတြက အၾကီး အေသး အရြယ္စံုုပဲ။ နားရြက္ပံုုေတြကိုု တလွည့္ သူ႔ကိုု တလွည့္ၾကည့္ေနမိေတာ့ သူက နားရြက္ေလးေတြေလ ဘာထူးဆန္းလိုု႔လဲ… ကေလးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တယ္။ ျခံစည္းရိုုး သံတိုုင္ေတြက တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔တစ္ေခ်ာင္း ခပ္ေဝးေဝး၊ လက္ထည့္လိုု႔ရေအာင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိရွိတယ္ေလ။ ရုုတ္တရက္ လန္႔သြားတာလား အံ့ၾသသြားတာလား မေသခ်ာဘုူး။ ဒါေပမဲ့ သူ နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တာဟာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့မရွိပဲ ဆတ္ကနဲ ဆြဲလိုုက္သလိုု လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ကိုု ေနာက္ကိုု ဆုုတ္လိုုက္ေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးက ရယ္တယ္။ သူရယ္ပံုက တမ်ိဳးပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္တယ္လို႔ ထုတ္မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ ရယ္ပံုၾကီးကို မၾကိဳက္တာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ ဒါလည္း ေနာက္ပိုုင္း ျပန္ေတြးမွ ေရးေရး ေပၚလာတဲ့ အေတြးပါ။ ရုုတ္တရက္ကေတာ့ ကေလးပီပီ လန္႔သြားတာပဲ သိတယ္။ 

ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း စာပါလာတဲ့ေန႔ဆိုု အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ရပ္၊ စာယူ ျပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြအေၾကာင္း စကား နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုု ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အရင္တခါကလိုု အရြယ္စံုု နားရြက္ပံုုေတြပဲ။ ပိုုစ့္ကဒ္ထဲက နားရြက္ပံုုေတြကိုု ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတမ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက ပံုုမွန္မဟုုတ္သလိုုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခဲ့ဘူး။ ရုုတ္တရက္ ေမးခြန္းတစ္ခုု ေမးခ်င္သြားတာနဲ႔ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဦးေလးက နားရြက္ေတြ မေပၚတဲ့ ဦးထုုတ္ကိုု ဘာျဖစ္လိုု႔ အျမဲ ေဆာင္းထားတာလဲ…” ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ။ ေမးခြန္းအဆံုုးမွာ ခုုနက အနည္းငယ္ ပ်က္ယြင္းစျပဳေနတယ္လိုု႔ ထင္ရတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ ပိုုျပီး တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ သူ႔ဦးထုုတ္ကိုု၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူ႔လက္နဲ႔ အသာဖိျပီး စာေတြ ဆက္ေဝလိုုက္ဦးမယ္ကြ လိုု႔ ေျပာျပီး ခပ္သြက္သြက္ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။  

အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတာ ေနာက္ဆံုုးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာ သူ႔ကိုု ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး၊ စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းစရာ တံဆိပ္ေခါင္းေတြလည္း ထပ္မရေတာ့ဘူး။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုု တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။ ဒီလိုုေပ်ာက္သြားမယ္မွန္းသိရင္ ဟိုုေမးခြန္းကိုု မေမးပဲ ေနလိုုက္ပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ေနာက္က် ေနာင္တတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔။ ေန႔လည္ဖက္ေတြဆိုု သူ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ေတြပါတဲ့ ပိုုစ့္ကဒ္ေလးႏွစ္ခုုကိုု စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ထားရင္း မွန္ထဲမွာ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု ကိုုယ္ အသာ ကိုုင္ၾကည့္ရင္း မိတ္ေဆြ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု သတိရေနမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေက်ာင္းေတြဖြင့္၊ ေက်ာင္းျပန္တက္ရင္း စာက်က္ရင္း တစ္ခါက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘဝမွာ တစ္ခုုတစ္ခုုကိုု စနစ္တက် သိမ္းဆည္း စုုေဆာင္းဖိုု႔ ဝါသနာကိုု အစျပဳေပးခဲ့တဲ့၊ ႏိုုင္ငံတကာ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ိဳးစံုုနဲ႔ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တာ။ 

ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ… ေက်ာင္းမသြားခင္ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚမွာ ေန႔စဥ္ထုုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကိုု ေတြ႔တာနဲ႔ ဟုုိ ဒီ လွန္ေလွာ ၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ေက်ာဖက္က အဖံုုးမွာပါတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သိပ္ကိုု ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုုရဲ႕ေအာက္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု ဖတ္ၾကည့္လိုုက္မိေတာ့ လူတကိုုယ္လံုုး ေအးစက္သြားသလိုု၊ ထိုုင္ေနရာကေန လွဳပ္မရေတာ့သလိုု ျဖစ္သြားတယ္။ သူဟာ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္လိုု႔ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံထားတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဖမ္းဆီးရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကေလးေတြကိုု အသာ ဆြဲေဆာင္ျပီး လူကြယ္ရာေနရာကိုု ေခၚသြားတတ္၊ ျပီးရင္ ကေလးေတြရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားေလးေတြကိုု ျဖတ္ေတာက္္ျပီး ပုုလင္းေတြထဲမွာ ေဆးစိမ္ စုုေဆာင္းထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဝါသနာေၾကာင့္ပဲ။ သူ႔နားရြက္ကိုုပါ အလြတ္မေပးပဲ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္ေတာက္ထားတယ္လိုု႔ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔နားရြက္ကိုု လူမျမင္ေအာင္ ဦးထုုတ္ေဆာင္းျပီး အျမဲ ကာကြယ္ထားတတ္သူပဲ။ သူ႔ကိုု သူေနထိုုင္တဲ့ ေျမေအာက္အိမ္ခန္းငယ္ထဲမွာ ေဆးစိမ္ထားတဲ့ နားရြက္အပိုုင္းအစ ပုုလင္းေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္နဲ႔အတူ ဖမ္းမိတာလိုု႔ ဖတ္ရတယ္။ ဝါသနာပါတာ တစ္ခုုခုုကိုု စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းရတယ္လိုု႔ အၾကံျပဳေပးခဲ့သူ၊ သူေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု၊ သမီးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲ ဆိုုျပီး နားရြက္ဖ်ားကိုု ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္၊ ဦးေလးက ဘာျဖစ္လိုု႔ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဦးထုုတ္ ေဆာင္းထားတာလဲ လိုု႔ ေမးလိုုက္တဲ့ေန႔က စုျပီး ဒီကေန႔ အထိ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီး။ ျမင္ကြင္းေတြဟာ အေႏွးရုုပ္ရွင္တစ္ခုုလိုု စီကာ စဥ္ကာ တစ္ကြက္ခ်င္း ေပၚလာၾကတယ္။  

ေနာက္ေတာ့ မိဘေတြ အလုုပ္ကိစၥနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔ကေလးကေန အျပီးေျပာင္းလာခဲ့လိုုက္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတ့ဲအထိ ျမိဳ႔ကေလးကိုု တစ္ေခါက္တစ္ေလမွ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နားရြက္ဖ်ားေတြ ျဖတ္ျပီး စုုေဆာင္းတတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာ လူထူးလူဆန္း စာပိုု႔သမားၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တရင္းတႏွီး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္တဲ့အထိ၊ ေျပာရရင္ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ တခ်က္ တခ်က္ သတိတရ ျပန္ေပၚလာတတ္စျမဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေပၚေအာက္ ဆင္တူ ဝတ္စံုုနဲ႔ သားေရအိတ္ စလြယ္သိုုင္းထားတဲ့ စာပိုု႔သမားေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဂ်ပန္ဦးထုုတ္ေဆာင္းထားတဲ့သူေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ ကုုန္ကုုန္ေျပာရရင္ မနက္အလုုပ္သြားခါနီး နားထဲက နားကပ္ကိုု ေနာက္ နားကပ္တစ္ခုုနဲ႔ အလဲအလွယ္ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုုင္းမွာေတာင္ နားရြက္ဖ်ားေလးကိုု ကိုုင္မိျပီး အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး။ 

* * * * * 

ကဲ… ရုုတ္တရက္ၾကားလိုုက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံ၊ တံခါးအျပင္ဖက္က စာပိုု႔သမား၊ အဲဒီစာပိုု႔သမားကေန ေကြ႔ဝိုုက္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တသီတတန္း အေတြးေတြကိုု ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုုျပီး အခုုလိုု ခ်ေရးလိုုက္ရတာမိုု႔ စာဖတ္သူကိုု နည္းနည္းေတာ့ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာမေျပာခ်င္ဘူး၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြကိုု နားေထာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္တေလမွ မရွိေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အခုုလိုုမ်ိဳး ခ်ေရးလိုုက္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြလည္း ေျပာရ၊ စာတစ္ပုုဒ္လည္းရ တစ္ခ်က္ခုုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ကိစၥမရွင္းေပဘူးလားဆိုုျပီး ေက်နပ္ အားရေနမိတာ အမွန္ပါ။ တဆက္တည္းမွာ နာမည္ေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာ ဗင္ဂိုုးရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားကိုု ဘလိတ္ဓါးနဲ႔ သူ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္တာလား သူ႔မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာ ေဂၚဂင္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ အျငင္းပြားရင္း ေဂၚဂင္က ျဖတ္လိုုက္တာလား ဆိုုတာကေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ပုုစၦာတစ္ပုုဒ္လိုု ဆက္ျပီး ေတြးေန အေျဖရွာေနမိဦးမွာပဲ။ အေျဖရရင္ အခုုလိုု စာမ်ိဳး ေနာက္တစ္ပုဒ္ ဆက္ေရးတာေပါ့။  
အခုုေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ 

သက္ေဝ
(၂၆ မတ္ ၂၀၁၆)

- ၂၀၁၆ ဇြန္လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။


Monday, May 16, 2016

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ျမင္ကြင္း

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္ကစျပီး ညစာစားျပီးခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ အခ်ိန္ရွိရင္ ရွိသလို နာရီဝက္ မိနစ္ေလးဆယ္၊ တခ်ိဳ႔ေန႔ေတြဆို တစ္နာရီေလာက္ေပါ့။ လမ္းေလွ်ာက္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း အားကစားဝတ္စံုေတြဘာေတြ အက်အနဝတ္၊ ရွဴးဖိနပ္ေတြ၊ ေခါင္းစည္း လက္ပတ္ေတြနဲ႔ အထူးတလည္ ျပင္ဆင္ျပီး ေလွ်ာက္တဲ့ ေလွ်ာက္နည္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုပဲ အိမ္ေနရင္း အဝတ္ေလးနဲ႔ ေျခညွပ္ဖိနပ္အပါးေလးစီးျပီး စကားတေျပာေျပာနဲ႔ အေညာင္းေျပ၊ အပ်င္းေျပ ေလွ်ာက္ၾကတာ။ အစပိုင္းကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ေနတဲ့ အိမ္နားပတ္ဝန္းက်င္ ကားလမ္းေဘး ပလက္ေဖါင္းမွာ ပတ္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လမ္းေပၚမွာ ဥဒဟို ျဖတ္သန္းသြားလာေနတဲ့ ကားသံေတြ ဆူညံတာ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေရွာင္တိမ္းရတာ၊ ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာ အသံမေပး ဘာမေပး၊ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေမာင္းခ်လာတတ္တဲ့ စက္ဘီးေတြရဲ႕ ရန္ကို စိုးရိမ္ရတာ… စတာေတြေၾကာင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ Park Connector Network (PCN) လမ္းကေလးမွာ သြားေလွ်ာက္ၾကတယ္။ အိမ္ကေန အဲဒီလမ္းကေလးကို မီတာ ရွစ္ရာ ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ 


လမ္းကေလးကိုေရာက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္သလဲ ဆိုတာ မွတ္လို႔ရသြားျပီ။ လမ္းေပၚမွာ မီတာ အမွတ္အသားေလးေတြကို မီတာ ႏွစ္ရာျခား တစ္ခါ ေဆးအဝါနဲ႔ ေရးထားတယ္။ လမ္းကေလး အစကေန အဆံုးကို မီတာ ႏွစ္ေထာင့္ေလးရာ ရွိတယ္။ ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ အမ်ားဆံုး မီတာ ၁၆၀၀ အထိ ေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လွည့္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အသြား ၁၆၀၀၊ အျပန္ ၁၆၀၀ စုစုေပါင္း ၃၂၀၀ ဆိုေတာ့ ၃.၂ ကီလိုမီတာ။ အိမ္ကေန လမ္းကေလးေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ရတာက အသြားအျပန္ဆို မီတာ ၁၆၀၀ ရွိေတာ့ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ ငါးကီလိုမီတာ နီးပါးေလွ်ာက္ျဖစ္တာေပါ့။ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ အေညာင္းေျပ ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္ၾကတာမို႔ အဲဒီလို အျပည့္ေလွ်ာက္မယ္ဆို တစ္နာရီေလာက္ ၾကာတယ္။

လမ္းကေလးရဲ႕ တစ္ဖက္ေဘးမွာ ေရေျမာင္းတစ္ခု ရွိတယ္။ ခန္႔မွန္းေျခ ေပေလးဆယ္ေလာက္ပဲ က်ယ္တာမို႔ ကြ်န္မတို႔က ေရေျမာင္း ဒါမွမဟုတ္ တူးေျမာင္းေလာက္ပဲ ေခၚခ်င္တာ၊ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က River - ျမစ္ - လို႔ အမည္တပ္ၾကတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာ ေကာင္းတာေပါ့။ ေနာက္တစ္ဖက္မွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ သစ္ေတာအုပ္ေလးရွိတယ္။ အဲဒီေတာအုပ္ေလးတေလွ်ာက္မွာ လမ္းမီးတိုင္ေလးေတြ တန္းစီေနတာမို႔ ညအခ်ိန္ဆိုေပမဲ့ အင္မတန္ လင္းလင္းရွင္းရွင္းရွိလွတယ္။ မိုးရြာျပီးခါစ ညေနေတြဆို သစ္ပင္ေအာက္ေျခမွာ မွိဳပြင့္ေတြကို ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အဲဒီျမစ္ထဲမွာ ငါးမမွ်ားရလို႔ ေရးထားတဲ့ၾကားက ငါးမွ်ားေနသူေတြကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ရတယ္။ ေရစပ္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေတြကို ဟိုနားတစ္ေကာင္ ဒီနားတစ္ေကာင္ ေတြ႔ရတတ္ျပီး ငွက္ေအာ္သံ အဆန္းေတြကိုလည္း ၾကားရတတ္ေသးတယ္။

မိုးရြာမယ့္ညေနမ်ိဳးေတြမွာ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး နီေနသလို၊ ကိုေရႊဖါးေတြ ေအာ္ေနသံ အမ်ိဳးစံုကို ၾကားရျပန္တယ္။ အဲဒီလို ညေနေတြဆို ကြ်န္မတို႔ မိုးမိမွာစိုးလို႔ မီတာတစ္ေထာင္ေလာက္ကေန ျပန္လွည့္တတ္ၾကတယ္။ တရက္ကေတာ့ ဖားေတြေအာ္ေနတဲ့ေနရာကို အျဖတ္ ကြ်န္မက ဖါးေတြကို ေျခာက္လွန္႔တဲ့အေနနဲ႔ လက္ခုပ္ သံုးေလးခ်က္ေလာက္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး တီးလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ သူတို႔ အသံေတြ တိတ္သြားၾကတယ္။ မၾကားစဖူးမို႔ အံ့ၾသသြားၾကပံုပဲ။ ဆယ္စကၠန္႔ေလာက္ၾကာေတာ့ တစ္ေကာင္က ေသြးတိုးစမ္းသလို ခပ္တိုးတိုး ေအာ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မက လက္ခုပ္ ထပ္တီးတယ္။ သူ ဆက္မေအာ္ဘူး။ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလား ဖါးေတြကို အသံတိတ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေက်နပ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘူး။ ဒင္းတို႔ေတြ သံျပိဳင္ ျပန္ေအာ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ လက္ခုပ္ဘယ္ေလာက္တီးတီး မရပ္ၾကေတာ့ဘူး။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ မျမင္ရတဲ့ ဖားေတြနဲ႔လည္း ရန္ျဖစ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မကို ၾကည့္ျပီး ရယ္လို႔မဆံုးဘူး။

ကြ်န္မတို႔ ညစဥ္ ရွစ္နာရီခြဲ အိမ္ကေန ထြက္၊ ရွစ္နာရီေလးဆယ္ေလာက္ဆို အဲဒီလမ္းေလးကို ေရာက္တယ္။ လမ္းကေလးမွာ ကိုယ့္လိုပဲ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြထဲမွာ အသက္ၾကီးၾကီး အဖိုး အဖြားအရြယ္ေတြ၊ လူလတ္ပိုင္းေတြ လူငယ္ေတြ ကေလးေတြ အရြယ္စံု ဆိုက္ဒ္စံု ျပီးေတာ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ရက္ ကေန တစ္ပတ္၊ တစ္ပတ္ကေန တစ္လ… ညစဥ္ညတိုင္း ေတြ႔ၾကရတာ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္မွန္းတန္းေန မွတ္မိေနၾကျပီ။ အဲဒီလို မွတ္မိေနၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ဘယ္လိုအၾကည့္မ်ိဳးလဲဆို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးလို႔ ေျပာရမယ္။ အရယ္အျပံဳးရွားပါးတဲ့ ႏိုင္ငံက လူသားေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ရယ္ျပ ျပံဳးျပျပီး ႏွဳတ္ဆက္ဖို႔ အဆင့္ထိကို မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ အသိအမွတ္ျပဳတယ္ဆိုတာကိုက အေတာ္ေလး ဟုတ္ေနျပီေပါ့။ အဲဒီလိုေတြ ေတြ႔ရဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ သူတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ဟန္ပန္ အမူအရာ၊ အဝတ္အစား၊ သြားလာ လွဳပ္ရွားပံု စတာေတြ အားလံုးကို ကြ်န္မက မွတ္မိေနတတ္ျပီ။

လီကြမ္ယုနဲ႔ တူတဲ့ တရုတ္အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္၊ သူ႔အေဖၚကေတာ့ အရပ္ အလြန္ျမင့္ျပီး ဆံပင္ေတြ တစ္ေခါင္းလံုး ျဖဴေနတဲ့ တရုတ္အဖိုးၾကီး… သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ စကားသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ စကားေျပာတတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဘယ္ဖက္ကပ္လိုက္၊ ညာဖက္ေရာက္သြားလိုက္၊ လမ္းအလယ္ေခါင္က်က်မွာ ေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ လမ္းလံုးျပည့္ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ စကားစျမည္ေျပာရင္း ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပဘူးလို႔ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဆီက ခ်င္းလူမ်ိဳးနဲ႔အေတာ္တူတဲ့ သက္လတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္၊ သူ႔ရဲ႕ထူးျခားခ်က္က လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အားကစား ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔အတူ အေအးပိုင္းေဒသေတြမွာ ဝတ္ေလ့ရွိတဲ့ အေႏြးထည္လက္ရွည္ ထူထူၾကီးကို လည္ပင္းအထိ ဇစ္ဆြဲတင္ ဝတ္ျပီး ေလွ်ာက္တာ။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္း မဟုတ္၊ ျမင္ပါမ်ားလာေတာ့ သူ႔ကိုျမင္တိုင္း ကြ်န္မ အံ့ၾသရတယ္။ သူ႔မွာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိကို ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ အေႏြးထည္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရင္ ေခြ်းေအာင္းသလိုျဖစ္ျပီး အဆီက်ႏွဳန္း မ်ားေလသလား လို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ လမ္းမွာ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔တိုင္း အဲဒီလို အေႏြးထည္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကို ဖြင့္ေမးလိုက္ခ်င္စိတ္ (အင္တာဗ်ဴးခ်င္စိတ္) ကို မနည္း ျမိဳသိပ္ထားရတယ္။ ထူးျခားခ်က္နဲ႔ လူသားေပပဲ။

အဲဒီလမ္းေလးမွာ ရိုးရိုးစက္ဘီးစီးသူေတြ၊ ျပိဳင္ဘီးစီးသူေတြ၊ Roller Blade စီးသူေတြလည္း ရွိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား အျဖဴေတြ မ်ားတယ္။ အမ်ိဳးသားငယ္ငယ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပိဳင္ဘီးကို အရွိန္မ်ားမ်ားနဲ႔ စီးရင္း လမ္းေလွ်ာက္သူေတြအနားက ျဖတ္သြားရင္ Watch out လို႔ အသံေပး သြားတတ္တယ္။ သူတို႔စက္ဘီးက မီးေရာင္ေတြေၾကာင့္ သူတို႔ကို အေဝးကေန ျမင္သာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သူတို႔နဲ႔ ဆံုတိုင္း အျမဲ အသံေပးသြားတတ္တယ္။ တခါတခါ သူတို႔ မေအာ္ခင္ ကြ်န္မက အရင္ဦးေအာင္ ေအာ္လိုက္ရင္ သူတို႔ ရယ္သြားတတ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ စက္ဘီးစီးတဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးပိန္ပိန္ေလး။ သူက မီးစုန္းေရာင္ Reflector အျပားပါတဲ့ အေပၚအက်ီေလးကို အျမဲ၀တ္ထားတတ္တယ္။ အေဝးကေန လွမ္းျမင္ႏိုင္တာေပါ့။ သူ႔ကိုေတာ့ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားက Just for Laugh လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ တီဗီမွာ လာေနက် Just for Laugh ထဲက သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္နဲ႔ တူလို႔ တဲ့။

ေနာက္ အျမဲေတြ႔တတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။ သူက iPhone 6+ ကို လက္ေမာင္းမွာခ်ိတ္၊ နားမွာလည္း နားၾကပ္တပ္ျပီး ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႔ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ အဲဒီလိုေလွ်ာက္ေနရင္း လက္ေတြကို ေျမွာက္လိုက္ လႊဲလိုက္၊ ေက်ာကို ပုတ္လိုက္ ဗိုက္ကို ပုတ္လိုက္နဲ႔။ သူ ကြ်န္မတို႔ကို ေက်ာ္တက္သြားျပီးရင္ သူ လမ္းေလွ်ာက္သလို ခုန္ဆြသလို လက္ေတြ လွဳပ္သလို သူ႔ဟန္ပန္အမူအယာေတြအတိုင္း ကြ်န္မ လိုက္လုပ္ျပရင္ အမ်ိဳးသားက ဟိုက ျပန္လွည့္ၾကည့္လို႔ ေတြ႔သြားမွ ဟုတ္ေပ့ျဖစ္ေနမယ္ေနာ္လို႔ ျခိမ္းေျခာက္တတ္တယ္။ ေနာက္ ထူးဆန္းတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚတစ္ေယာက္ကေတာ့ လမ္းကို ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္တတ္တဲ့ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးပါ။ အရပ္ကေလးက ပုျပတ္ျပတ္ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္းနဲ႔… ခပ္တည္တည္ပဲ လမ္းကို ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။ သူ႔ကိုလည္း ကြ်န္မ အင္တာဗ်ဴးခ်င္တာပဲ။ သူ႔ကို ကြ်န္မတို႔ ေက်ာ္လာခဲ့ျပီး သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို ေရာက္သြားျပီး ကြ်န္မတို႔ကို သူ မျမင္ရတာ ေသခ်ာျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ကြ်န္မလည္း သူ႔လို လမ္းကို ေျပာင္းျပန္၊ ေနာက္ျပန္ ေလွ်ာက္ၾကည့္မိတယ္။ အိုး… မလြယ္တာမွ တကယ္ မလြယ္တာပဲ။ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ အေတာ္ထိန္းရတယ္။ မေတာ္တဆ လဲက်မွ ေက်ာ္မေကာင္းၾကားမေကာင္း ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ ေနာက္ထပ္ မၾကိဳးစားရဲဘူး။

ကြ်န္မတို႔နဲ႔ ဆံုေနက် လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚ ႏွစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ထက္ အသက္နည္းနည္းၾကီးပံုရတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ က်န္းမာပံုပါ။ သူ႔မွာက ဘယ္ဖက္လက္ကေလးက တံေတာင္ဆစ္ေအာက္နားကေန စျပီး မရွိဘူး။ မေတာ္တဆမွဳ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူတယ္ လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူလည္း ေန႔စဥ္ မွန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသက္ၾကီးပံုရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ထူးျခားခ်က္က စြတ္က်ယ္အက်ီနဲ႔ ေခါင္းမွာ ဦးထုတ္ေလး ေဆာင္းျပီး ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္နဲ႔ ေလွ်ာက္တတ္တာ။ အသက္ၾကီးေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာ့ သိပ္ျမန္တယ္။ ကြ်န္မတို႔ကို အျမဲတမ္း ေက်ာ္တက္သြားတတ္တယ္။

ေနာက္ထပ္ဆံုေနက် လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြကေတာ့ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား စံုတြဲ၊ အျပန္က်ရင္ တစ္ေယာက္တလမ္း ျပန္သြားတတ္ၾကတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ဟုတ္ဟန္မတူဘူးလို႔ စံုေထာက္ၾကီးသက္ေဝက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ သူတို႔က ကြ်န္မတို႔လိုပဲ ေျခညွပ္ဖိနပ္ေလးေတြနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မွီႏြဲ႕လို႔ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ တေလာက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆယ္ရက္ေလာက္ မေတြ႔ရဘူး။ သူတို႔ခ်င္း အဆင္မေျပျဖစ္လို႔မ်ား လမ္းမေလွ်ာက္ၾကတာလားလို႔ မဆီမဆိုင္ ေတြးပူမိေသးတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ျပန္ေတြ႔ေတာ့မွ စိတ္ေအးရတယ္။

အဲဒီလမ္းကေလးရဲ႕ တစ္ဝက္ေလာက္မွာ ညကိုးနာရီေလာက္က်ရင္ ေရာက္လာတတ္တဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳး သံုး ေလးေယာက္နဲ႔ တရုတ္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္။ သူတို႔က အဲဒီလမ္းတစ္ေနရာမွာ မတ္တပ္ရပ္လို႔ တမ်ိဳး၊ ထိုင္လို႔ တဖံု စမတ္ဖုန္းေတြ တက္ပလက္ေတြကိုယ္စီနဲ႔ ဗီဒီယိုေကာလ္ ေျပာတဲ့သူက ေျပာ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္သူက ၾကည့္၊ သီခ်င္းနားေထာင္သူက နားေထာင္နဲ႔ အဲဒီေနရာမွာ စတည္းခ်တတ္တယ္။ ကြ်န္မတို႔အျပန္ အဲဒီနားက ျဖတ္ရင္လည္း သူတို႔ရွိေနတုန္းပဲ။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ စိတ္ထဲ မသကၤာတာနဲ႔ ကိုယ့္ဖုန္းကို ဖြင့္ျပီး အင္တာနက္ ၀ိုင္ဖိုင္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ေသာ့မခတ္ထားတဲ့ ဝိုင္ဖိုင္တစ္လိုင္း မိေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ရပ္ေနတဲ့ေနရာရဲ႔ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာက ကြန္ဒိုေလးလံုးရွိတယ္။ အဲဒီက လာတဲ ဝိုင္ဖိုင္ ျဖစ္မယ္။ လိုင္းက အေတာ္ေလး အားေကာင္းပံုရတယ္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်က္ႏွာစာအုပ္ေတြ တက္လာတာ ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲပဲ။ အဲဒီေတာ့မွ သူတို႔တဖြဲ႕ဟာ အလကားမိေနတဲ့ ဝိုင္ဖိုင္ကို လာသံုးေနၾကတာပါလားလို႔ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ အဲဒီလိုေတြလည္း ရွိေသးတာ။

လမ္းေလးတစ္ေလွ်ာက္မွာ အနားယူစရာ ခံုတန္းေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္ဝန္သည္စံုတြဲ တစ္တြဲ အနားယူရင္း ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူတို႔ကို မေတြ႔ေတာ့ဘူး ေမြးသြားျပီထင္တယ္ လို႔ ေတြးမိတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ ေျပး စက္ဘီးစီး လုပ္ေနက်တာ ခံုမွာ ထိုင္တဲ့သူ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္း ႏွစ္လေလာက္မွာ စံုတြဲေတြ လာထိုင္တာ ေတြ႔ရတယ္။ မဖြယ္မရာလုိ႔ သတ္မွတ္ရမလား… ပြတ္သီးပြတ္သပ္နဲ႔ လူျမင္ကြင္းမွာ ၾကည့္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ခက္တာက အဲဒီနားကျဖတ္ရင္ မျမင္ေအာင္ မ်က္ႏွာလႊဲထားလို႔ရေပမဲ့ မၾကားေအာင္ နားက ပိတ္ထားလို႔မရေလေတာ့ ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းနားလည္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုး ဘာသာစကားကို သူတို႔ဆီက ၾကားရတယ္။ အဲဒီလိုပါ။

ညတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ေတြမွာ ေတြ႔ေနက်မဟုတ္တဲ့သူ အသစ္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရင္ ေဟ့ ေဟ့ ဟိုမွာ အသစ္ကေလး… လို႔ အမ်ိဳးသားကို ျပရတယ္။ ကြ်န္မစကားကို ၾကားေတာ့ သူက ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္တာပဲ။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ်လူေတြရဲ႕ လက္လႊဲပံု လမ္းေလွ်ာက္ပံု ဟန္ပန္ေတြကို သူတို႔ေနာက္ကေန အတုခိုးျပီး လိုက္လုပ္ျပတိုင္းလည္း သူက ရယ္တာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ည တစ္ည လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ေတြဟာ ေပ်ာ္စရာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ အိမ္ခ်င္းနီးတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကလည္း ကြ်န္မတို႔နဲ႔အတူတူ လမ္းလိုက္ေလွ်ာက္တယ္။ သူပါတဲ့ေန႔ေတြဆို သံုးေယာက္သား စားစရာေတြအေၾကာင္း၊ အလုပ္အေၾကာင္း စကားေတြ လုေျပာရင္း အခ်ိန္ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းမသိ၊ မီတာ ၁၆၀၀ ဘယ္လိုေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းးက အလုပ္နဲ႔ ခရီးသြားရတာ မ်ားေတာ့ သိပ္ေတာ့မွန္မွန္ မေလွ်ာက္ျဖစ္ဘူး။ 

တခါတခါက်ေတာ့လည္း ကြ်န္မက စာဖတ္ခ်င္လို႔ စာေရးခ်င္လို႔နဲ႔ ဆင္ေျခေတြေပးျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမွာ ပ်င္းေနတတ္တယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ ဝဖို႔ ပိန္ဖို႔ ဝိတ္က်ဖို႔အတြက္ မဟုတ္ပဲ ေလရွဴဖို႔၊ စကားေျပာဖို႔၊ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားဖို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေလွ်ာက္ၾကတာဆိုေတာ့ ဘာ မိုတီေဗးရွင္းမွလည္း ထူးထူးျခားျခား မရွိဘူးျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီလို ပ်င္းေနတဲ့အခါေတြမွာ အမ်ိဳးသားက ကြ်န္မကို တစ္ေနကုန္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ ထိုင္ေနတာ အေညာင္းမိတယ္ ဆိုျပီး အတင္းေခၚတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာကို အလုပ္ၾကီးတစ္ခုလုပ္ေနရသလို သေဘာမထားပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စိတ္ေအးခ်မ္းသာ ေလွ်ာက္ဖို႔၊ enjoy ျဖစ္ဖို႔ အျမဲေျပာတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြအေၾကာင္းကို စာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔လည္း မၾကာမၾကာ တိုက္တြန္းတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕တိုက္တြန္းမွဳနဲ႔ ဒီစာကို ေရးပါတယ္။

သက္ေဝ
(၁၄ ေမ ၂၀၁၆)

Thursday, May 5, 2016

နာမည္မွာ ပီ (P) ပါ တဲ့ မိန္းကေလး

သူနဲ႔ ကြ်န္မ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က စ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ ကြ်န္မ ဒီကြ်န္းေပၚကိုု ေရာက္ေရာက္ျခင္းေန႔၊ အဲဒီညေန ရံုုးဆင္းခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအိမ္ကိုု သူ ေရာက္လာခဲ့တာပဲ။ ဒီလိုုေလ… သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ျဖစ္လာမယ့္သူနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ အမ်ိဳးသားက ေဆးရံုုတစ္ရံုုထဲ၊ ဌာန တစ္ခုုထဲမွာ အလုုပ္အတူတူ လုုပ္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုုပ္နဲ႔ နီးတဲ့ေနရာမွာ အိမ္ခန္းတစ္ခုုငွားျပီး အတူတူ ေနၾကတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ သားအမိ ေရာက္သြားေတာ့လည္း အဲဒီေနရာမွာပဲ ယာယီ ေနၾကရတယ္။ အဲဒီအိမ္ကေလးကိုု သူ ညေနဖက္မွာ ေရာက္လာတာပဲ။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ ခပ္ရိုုးရိုုးပဲ မိတ္ဆက္လိုုက္ၾကတယ္။ ရုုတ္တရက္ဆိုုေတာ့ စကားေတြအမ်ားၾကီး မေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္မသားနဲ႔ သူ ကစားေဖၚ ျဖစ္သြားတယ္။ သူက သားနဲ႔ အေဖၚလုုပ္ေပးျပီး ကစားေနတုုန္းမွာ ကြ်န္မက မီးဖိုုထဲမွာ သူတိုု႔အားလံုုး စားဖိုု႔ ဟင္းခ်က္ေနလိုုက္တယ္။

ဟင္းက်က္ေတာ့ ညစာ အတူတူစားၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ သူျပန္ဖိုု႔ ျပင္တယ္။ သားက သူ႔ကိုု ခင္ေနေတာ့ သူနဲ႔ လိုုက္သြားမယ္လုုပ္တာနဲ႔ ကေလးေက်နပ္ေအာင္ အိမ္ေအာက္ကိုု လိုုက္ဆင္းသြားရတယ္။ အဲဒီတုုန္းမွာ သူ႔ကိုု နည္းနည္း အကဲခတ္ရတာေပါ့။ သူက ပိန္ပိန္ပါးပါးမွ တကယ့္ ပါးလွပ္လွပ္ကေလး။ ဆံလံုုးေသးေသး ေပ်ာ့ေပ်ာ့၊ ဆံပင္ ေခြေခြေလးေတြ ရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေတြနဲ႔ မ်က္လံုုးနက္နက္ေလးေတြ။ ကြ်န္မ သတိထားမိသေလာက္ သူ မ်က္ေတာင္ခတ္တဲ့ အၾကိမ္အေရအတြက္ကေတာ့ နည္းနည္း စိတ္တယ္။ အဲဒီေန႔ကစျပီး သူနဲ႔ကြ်န္မ မိတ္ေဆြ ျဖစ္သြားၾကတယ္။

ေသာၾကာညေတြနဲ႔ အလုုပ္နားရက္ စေန တနဂၤေႏြေတြမွာ ကြ်န္မတိုု႔ အတူတူ သြားလာ လည္ပတ္ၾကတယ္။ ေစ်းဝယ္ထြက္ၾကတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္စားၾကတယ္။ လက္သည္းနီဆိုုးၾကတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ကြ်န္မတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ အမ်ားၾကီး ရင္းႏွီးသြားၾကတယ္။ ညီအမ အရင္းအခ်ာ မရွိတဲ့ ကြ်န္မ သူ႔ကိုု ညီမအရင္းတစ္ေယာက္လိုု ခ်စ္ခင္ရတယ္။ သူ႔မွာကေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ညီမေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ညီမေလးအေၾကာင္း ေျပာျပတဲ့အခါမွာ အျမဲတမ္း ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုုျပီး ေက်နပ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳး သူ႔ဆီမွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ အိမ္ေျပာင္းတယ္။ သူလည္း ကြ်န္မတိုု႔နဲ႔ နီးတဲ့ေနရာကိုု လိုုက္ေျပာင္းလာခဲ့တယ္။ နီးဆိုု သူ႔အိမ္က ဒုုတိယထပ္၊ ကြ်န္မတိုု႔ အိမ္က ဆဌမထပ္မွာ။ တပတ္မွာ ေျခာက္ရက္ေလာက္က တက္လိုုက္ ဆင္းလိုုက္ ကူးလိုုက္ သန္းလိုုက္နဲ႔ ေနၾကတယ္။ သူက အိမ္ကိုုလာရင္ သားနဲ႔ ကစားတယ္။ ကြ်န္မက သူ႔ကိုု ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တိုုက္တယ္၊ မုုန္႔လုုပ္ေကြ်းတယ္။ သားကိုု သူက အရုုပ္ေလးေတြ ကာတြန္းေလးေတြ ဆြဲျပတတ္တယ္။ သူဆြဲတဲ့ အရုုပ္ေလးေတြဟာ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး လက္ရာလည္းေျမာက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သားက သိပ္သေဘာက်တယ္။ ျမန္မာလိုုတဝက္ အဂၤလိပ္လိုုတဝက္ ေရာေႏွာေျပာျပီး သူတိုု႔ အျမဲေဆာ့ၾကတယ္။

တစ္ရက္ေတာ့ သူက ဟင္းခ်က္ေကြ်းမယ္ဆိုုလိုု႔ သူ႔အခန္းမွာ ဆင္းစားၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႔က သူက ကကတစ္ငါးေၾကာ္ႏွပ္၊ မွိဳကန္ဇြန္းနဲ႔ သီးစံုုခ်ဥ္ရည္ဟင္း ခ်က္ေကြ်းတယ္။ စားျပီးေတာ့ သူက အိမ္အေနာက္ဖက္မွာ ပန္းသီးလွီးေနတုုန္း ကြ်န္မက အိမ္ေရွ႔ခန္းမွာ သတင္းစာဖတ္ေနခဲ့တယ္။ မ်က္စိေရွ႔မွာေတာ့ သူသံုုးေနက် ကြန္ပ်ဴတာက ဖြင့္လ်က္သား။ သိလိုုစိတ္နဲ႔ တမင္ၾကီး စူးစူးစိုုက္စိုုက္ ၾကည့္လိုုက္တာေတာ့ မဟုုတ္ဘူး ဒါေပမဲ့ ပီ (P) နဲ႔စတဲ့ နာမည္တစ္ခုုကိုု ကြ်န္မ အမွတ္တမဲ့ ျမင္လိုုက္ရတယ္။ သူ႔နာမည္ကလည္း ပီ (P) နဲ႔ စ တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ ျမင္လိုုက္ရတဲ့နာမည္က သူ႔ကိုု ကြ်န္မ ေခၚတဲ့ နာမည္မ်ိဳး မဟုုတ္ဘူး။ သူ ပန္းသီးပန္းကန္ ယူလာျပီး စားၾကတယ္။ စကားေတြ ဆက္ေျပာၾကတယ္။ နည္းနည္းထူးဆန္းတဲ့ ပီ (P) နဲ႔ စတဲ့ နာမည္အေၾကာင္းကိုုေတာ့ ေမ့သြားတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူက ကြ်န္မကိုု ျမန္မာစာ လက္ကြက္ ရိုုက္ဖိုု႔ သင္ေပးတယ္။ လက္ကြက္လည္း တတ္ေရာ သူ႔ကိုုမေျပာပဲ ကြ်န္မ ဘေလာ့တစ္ခုု စမ္း လုုပ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ေခတ္ အစပ်ိဳးေနျပီ။ ၂၀၀၇ ႏွစ္ကုုန္ပိုုင္းမွာ ကြ်န္မ ဘေလာ့စေရးတယ္။ အင္တာနက္မွာ ဟိုုဒီ သြားလာဝင္ထြက္ ေမႊေႏွာက္ရင္းက တခါက ေတြ႔ဖူးခဲ့တဲ့ နည္းနည္းထူးဆန္းတဲ့ ပီ (P) နဲ႔ စတဲ့ နာမည္ကိုု ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီစာမ်က္ႏွာမွာ တခါက သူခ်က္ေကြ်းတဲ့ သီးစံုုခ်ဥ္ရည္ဟင္း (ပန္းကန္) (ဓါတ္ပံုု) ကိုု ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး သူေရးသမွ် အကုုန္ (တိတ္တိတ္) ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကိုုေတာ့ သူ႔ကိုု ျပန္မေျပာျဖစ္ဘူး။ ေနာက္ပိုုင္းမွာ သူနဲ႔ေတြ႔တိုုင္း စကားေတြ ေျပာျဖစ္တိုုင္း နာမည္မွာ ပီ (P) ပါတဲ့ ဘေလာ့ကိုု ကြ်န္မ သိေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ကြ်န္မမွာလည္း နာမည္မွာ တီ (T) ပါတဲ့ ဘေလာ့တစ္ခုု ရွိေနျပီ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း စကားစပ္ဖိုု႔ ေျပာျပဖိုု႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ… မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။

ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ ပိုုစ့္တစ္ခုုေရးျပီး သူ႔ကိုု အသိေပးလိုုက္တယ္။ သူ အံ့ၾသသြားသလား မအံ့ၾသဘူးလား ကြ်န္မ မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ သူနဲ႔ ကြ်န္မမွာ စကားေျပာစရာေတြ ပိုုျပီး မ်ားလာတယ္ ဆိုုတာပဲ။ ညစာစားျပီးခ်ိန္ေတြမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္စီ ကိုုင္ျပီး အိမ္ေရွ႔ဝရန္တာမွာ ရပ္လိုု႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္အေနာက္ဖက္က ျပတင္းေပါက္မွာ ရပ္လိုု႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ေျပာၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြရဲ႕ ရာခိုုင္ႏွဳန္းအမ်ားစုုကေတာ့ ဘေလာ့နဲ႔ ပတ္သက္တယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ မတ္တပ္ရပ္စကားေျပာတာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္ မသိဘူး။ ကြ်န္မေျခေထာက္ေတြ ေသြးက်ျပီး ေယာင္လာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ကိုု မတ္တပ္ရပ္ မေျပာေတာ့ပဲ ထမင္းစားခန္းက ခံုုေတြမွာ ထိုုင္ေျပာၾကရတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ေတြအေၾကာင္းသာမက ဝမ္းနည္းစရာ နာက်င္စရာေတြ (ေသးေသး ၾကီးၾကီး) အတူ မွ်ေဝခဲ့ၾကတယ္။ ျမင္းခြာရြက္ေတြရတိုုင္း သုုပ္ျပီး အတူတူ မွ်စားၾကတယ္။ MAC က ႏွဳတ္ခမ္းနီအေရာင္ ဆင္တူ ဝယ္ ဆိုုးၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကိုု သူ (ဖြင့္ေျပာစရာမလိုုပဲ) အမ်ားၾကီး သိခဲ့တယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ ဘေလာ့ေရးေတာ့ မပ်က္ခဲ့ဘူး။ ကြ်န္မနဲ႔လည္း အရင္ကလိုုပဲ အိမ္လည္ျပီး တေမ့တေမာ စကားေတြေျပာျမဲ၊ ေကာ္ဖီအတူေသာက္ျမဲ၊ ေဘာလံုုးပြဲအတူၾကည့္ျမဲ၊ အက်ီ ေဘာင္းဘီ ၾကိဳက္တာေလးေတြေတြ႔ရင္ (ေစ်းခ်ရင္) ဆင္တူဝယ္ၾကျမဲပဲ။ ဒါေပမဲ့ စေတြ႔တုုန္းကလိုုေတာ့ ပါးလွပ္လွပ္ေလးေတြ မဟုုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ သူေရာ ကြ်န္မပါ ကိုုယ္အေလးခ်ိန္ေတြ တိုုးလာတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုုပ္ပင္ပန္းတဲ့ေန႔ေတြမွာ ကြ်န္းကေလးမွာေနရတာ အခ်ိန္ကုုန္ သိပ္ျမန္တာပဲလိုု႔ တညီတညာတည္း ညည္းညဴတတ္ၾကတယ္။

သူဟာ ပန္းေတြကိုု ထူးထူးျခားျခား မမက္ေမာတတ္ဘူး။ လက္ဝတ္တန္ဆာေတြကိုု မမက္ေမာတတ္ဘူး။ မ်က္မွန္ မတပ္ခ်င္ဘူး။ ဘုုရားရွိခိုုးျပီး ဆုုမေတာင္းတတ္ဘူး။ ေတာ္ရံုုနဲ႔ မ်က္ရည္မက်တတ္ဘူး။ သူနဲ႔ ကြ်န္မမွာ တူတာတစ္ခုုက အနည္းငယ္ မာေရေက်ာေရႏိုုင္တာ (တနည္းအားျဖင့္) အေၾကာတင္းတာပဲ။ ေနာက္ျပီး မိသားစုုထဲမွာ သမီးအၾကီးေတြျဖစ္ၾကလိုု႔ (မိသားစုုနဲ႔ ပတ္သက္ရင္) တာဝန္ယူလိုုစိတ္ ရွိတာျခင္းလည္း တူတယ္။ ဇြဲရွိတာနဲ႔ အားထုုတ္ၾကိဳးစားတာကေတာ့ သူက သာပါတယ္။ ကြ်န္မထက္ အသက္ငယ္ေပမဲ့ ကမာၻၾကီးနဲ႔ ပိုုရင္းႏွီးတယ္။ လူေတြအေၾကာင္းကိုု ပိုုနားလည္တယ္။ စပယ္ပန္းေတြ ပြင့္လာရင္ ဘယ္ကိုု ပိုု႔ရမယ္ဆိုုတာ သိတယ္။ အနီေရာင္မ်ားမ်ားပါတဲ့ စကားလံုုး စူးစူးေတြ ေရးတတ္တယ္။ ရွင္သန္ျခင္းေတြကိုု ေနရာတက် (စနစ္တက်) (လွလွပပ) ျဖန္႔ခင္းတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကိုု သိုုသိပ္တတ္တယ္။ သူ အင္မတန္ စိတ္ထိခိုုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ႏွာသီးဖ်ားေတြ နီလာျပီး မ်က္ရည္ဝဲတာမ်ိဳးထက္ မပိုုခဲ့ဘူး။ အဲဒီေန႔က သူ႔နဖူးကိုု ကြ်န္မ နမ္းခဲ့တယ္။

ညည္းေငြ႔စရာေကာင္းတဲ့ ကြ်န္းေသးေသးေလးကေန သူျပန္သြားတဲ့ေန႔ဟာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ပိုုလိုု႔သာ ညည္းေငြ႔စရာေကာင္းေနေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေန႔က မနက္အေစာၾကီး အိပ္ရာကထျပီး ေလယာဥ္ကြင္းကိုု လိုုက္ပိုု႔ခဲ့တယ္။ တိုးတိုုးေဖၚ တိုုင္ပင္ေဖၚ ညီမတစ္ေယာက္ ကြ်န္မအနားကေန ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ေပ်ာ္ေနတဲ့အတြက္ ကြ်န္မလည္း ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဘဝဆိုုတာ တိုုေတာင္းတယ္။ လူတိုုင္းဟာ အဲဒီ အခ်ိန္တိုုကေလးအတြင္းမွာ အဓိပၺါယ္ရွိရွိ ရွင္သန္ေနထိုုင္ႏိုုင္ဖိုု႔ လိုုအပ္တယ္ မဟုုတ္လား။ ေရြးခ်ယ္စရာ အမ်ားၾကီးရွိေနခဲ့ရင္ (သိုု႔မဟုုတ္) ေရြးခ်ယ္စရာ မ်ားမ်ားစားစား ရွိမေနခဲ့ရင္ ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကိုု ဦးစားေပးရမွာေပါ့။ သူေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္း မွန္တယ္လိုု႔ သူ႔ကိုု ကြ်န္မ အျမဲေျပာေလ့ရွိတယ္။ အခုုပဲ ၾကည့္ေလ… သူ႔မွာ အင္မတန္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သမီးေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မိသားစုုေလးရွိေနျပီ။ သမီးအၾကီးေလး မ်က္ျခယ္ကိုု ကြ်န္မကိုု ေပးပါလိုု႔ ေျပာထား (ေတာင္းထား) တယ္။ သူကလည္း ေပးမယ္လိုု႔ ေျပာပါတယ္။ လိုုရင္ အကုုန္လံုုးယူ ဆိုုျပီး သမီးၾကီးေရာ သမီးငယ္ေလးသာမက Mr. P ကိုုပါ ေပးေနလိုု႔ အဲဒါေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးလိုု႔ ျငင္းရတယ္။

အခ်ိန္ေတြကုုန္တာ သိပ္ျမန္တယ္။ အသက္ေတြ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ၾကီးလာတယ္။ သူနဲ႔ ကြ်န္မ လူခ်င္း ေဝးေနလိုု႔ အရင္ကလိုု စကားတြတ္တြတ္ မေျပာျဖစ္ၾကေပမယ့္ လိုုအပ္ရင္ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ဆက္သြယ္ႏိုုင္ၾကတယ္။ ေပါ့ေပါ့ပးါပါးနဲ႔ ေနလိုု႔ေကာင္းတဲ့ေန႔ နည္းနည္းရွိျပီး ေနလိုု႔ မေကာင္းတဲ့ေန႔ေတြက ပိုုမ်ားလာတယ္။ တာဝန္ယူ ထမ္းပိုုးထားရတဲ့အရာေတြဟာလည္း တေန႔ထက္ တေန႔ ပိုုေလးလံလာတယ္။ လႊတ္ခ်လိုုက္ဖိုု႔ဆိုုတာကေတာ့ အေတာ္ေလး ခက္ခဲေနၾကတုုန္းပဲ။ ဟိုုအရင္အခ်ိန္ေတြတုုန္းကေလာက္ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့တာလည္း အမွန္ပဲ။

ဒီေန႔ (ေမလ ၂ ရက္ေန႔) က သူ႔ေမြးေန႔ပါ။ တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီဆိုုေတာ့ အရင္ကလိုု အတူတူ အျပင္သြားစားၾကတာ၊ ကိတ္မုုန္႔လွီးတာ ဘာညာေတြ မလုုပ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတာင္ လူၾကံဳရွိမွ (ရက္ေတြလြန္မွ) ပိုု႔ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဟိုုးေစာေစာတည္းက ေတြးထားတဲ့အတိုုင္း သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာတစ္ပုုဒ္ ေရးျဖစ္ဖိုု႔ အားထုုတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီစာကိုု ေရးပါတယ္။ သူဆိုုတာ နာမည္မွာ ပီ (P) ပါတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔နာမည္က Pandora ပန္ဒိုရာ...

ဒါေလးနဲ႔ အတူတူ တြဲဖတ္ပါ...
- အနက္ေရာင္ႀကိဳက္တဲ့မမ

Wednesday, March 16, 2016

ညွိဳ႔ငင္တတ္ေသာ အနီေရာင္အုုတ္ၾကြပ္မိုုးမ်ား

ခ်ိန္းဆိုုထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ျပီမိုု႔ ေတြ႔ရမဲ့သူကိုု ေခၚဖိုု႔ရာ အခန္းတံခါးကိုု အသာဟျပီး လွမ္းၾကည့္လိုုက္တယ္။ တံခါးနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုုးက ခံုုတန္းရွည္ေလးမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထိုုင္ေနတဲ့ သူ႔ကိုု ျမင္လိုုက္ရတယ္။ အခ်ိန္တိက်သားပဲလိုု႔ ေတြးရင္း ေက်နပ္သြားတယ္။ သူ႔နားမွာေတာ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းနဲ႔ ဆက္တြဲထားတဲ့ အျဖဴေရာင္ နားၾကပ္ကေလး တပ္လ်က္သား၊ သီခ်င္း ဒါမွမဟုုတ္ အရင္တပတ္က ေပးလိုုက္တဲ့ ေအာ္ဒီယိုုဖိုုလ္ တခုခု နားေထာင္ေနတာလိုု႔ ထင္ရတယ္။ အျပင္ဖက္ ခပ္ေဝးေဝးကိုု ေငးေမာေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုုးေတြမွာ အရိပ္အေယာင္ တစံုုတရာကိုု ေတြ႔လိုုေတြ႔ျငား ခပ္ျမန္ျမန္ ေဖြရွာၾကည့္မိတယ္။ စိတ္ကပဲ ထင္လိုု႔လား မသိ၊ ဒီေန႔ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြက အရင္တပတ္ကထက္ နည္းနည္းေလး အေရာင္ပိုေတာက္ေနသလိုုပဲ။ သူ ဝတ္ထားတဲ့ ယူ.အက္စ္.ေအ ဆိုုတဲ့ စာတမ္းပါ တီရွပ္ျဖဴေရာ္ေရာ္နဲ႔ ေအာက္က ကာကီေရာင္ရင့္ရင့္ ေဘာင္းဘီရွည္ကေတာ့ အသစ္စက္စက္ေတြ ဟုုတ္ဟန္မတူဘူး။ ေရေလွ်ာ္ထားျပီးသား ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္းနဲ႔ သူ႔ကိုုယ္ေပၚမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိေနပံုုပါ။ အသံျပဳတဲ့သေဘာနဲ႔ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ခပ္တိုုးတိုုး ဟန္႔လိုုက္ေတာ့ သူ လွည့္ၾကည့္တယ္။ မဆိုုးဘူးပဲ လိုု႔ ေတြးရင္း ၾကည္လင္တဲ့အျပံဳးနဲ႔အတူ သူ႔နာမည္ ေနာက္ဆံုုးစာလံုုးကိုု အသံထြက္တယ္ဆိုုရံုုေလး ေခၚလိုုက္ျပီး ေခါင္းဆတ္ျပလိုုက္တယ္။ သူ ထိုုင္ေနရာက ခပ္ေျဖးေျဖး ထလာတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ နားထဲမွာ တပ္လ်က္သား နားၾကပ္ကိုု ျဖဳတ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔လွဳပ္ရွားမွဳေတြဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ ႏူးညံ့ညင္သာဟန္ အျပည့္နဲ႔ပါပဲ။ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး ျပီးေတာ့ မဆိုုစေလာက္ကေလး ျပံဳးေယာင္သမ္းသြားတဲ့ သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းပါးေပၚက ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ႏွဳတ္ခမ္းနီဟာ ဒီေန႔အတြက္ အေပါင္းလကၡဏာ မွတ္ခ်က္တစ္ခုုပဲ။ အမွတ္ေပးရမဲ့ ေလးေထာင့္အကြက္ေလးထဲမွာ အမွန္ုျခစ္ တစ္ခုု ခပ္ျမန္ျမန္ ျခစ္လိုုက္တယ္။ 


ဒီေနရာနဲ႔ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ေနတဲ့သူမိုု႔ အရင္အေခါက္ေတြလိုုပဲ ထိုုင္ေနက် သားေရ ဆိုုဖာဆက္တီ အညိဳေရာင္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ဝင္ထိုုင္တယ္။ ကိုုယ့္ အလုုပ္စားပြဲေရွ႔မွာ ခ်ထားတဲ့၊ တျခားသူေတြထိုုင္ေလ့ရွိတဲ့ လိမ္ေမာ္ေရာင္ ပလတ္စတစ္ကုုလားထိုုင္ ခပ္မတ္မတ္ ႏွစ္ခံုုကိုု သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေရြးဘူး။ လိုုအပ္ခ်က္တစံုုတရာေၾကာင့္ ဒီေနရာကိုု ပံုုမွန္လာေနရေပမဲ့ သူ႔ကိုုယ္သူ ခဏတျဖဳတ္ အလည္အပတ္လာတဲ့ သာမာန္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္လိုုပဲ သတ္မွတ္ေလ့ရွိတာ ေတြးမိေတာ့ ျပံဳးခ်င္ခ်င္။ ဒီေတာ့ အခုုနက အမွန္ျခစ္ ျခစ္ထားမိတဲ့ စာရြက္ထပ္နဲ႔ ေဘာပင္ကိုုယူလိုု႔ ကိုုယ့္ေနရာက ထျပီး သူ႔အနားကိုု သြားေရႊ႕ထိုုင္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ တျခားစကားေတြ သြယ္ဝိုုက္မေနေတာ့ပဲ ဒီေန႔ ဘာေတြ ျမင္ရလဲ လိုု႔ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ နည္းနည္း တည္သြားတယ္။ အနီေရာင္ အုတ္္ၾကြပ္မိုုး ေတြကိုု ျမင္ေနတယ္လိုု႔ ေလးတြဲ႔တဲ့အသံနဲ႔ ေျဖတယ္။ အရင္ရက္ေတြက မွာလိုုက္သလိုု အေပၚကိုု ေမာ့မၾကည့္ဘူးလား ေကာင္းကင္ျပာေပၚက အျဖဴေဖြးေဖြး တိမ္လိပ္ေတြကိုု မၾကည့္ဘူးလား လိုု႔ ေမးေတာ့ မၾကည့္ျဖစ္ဘူး လိုု႔ ေျပာျပီး သူ ေခါင္းကိုု ယမ္းျပတယ္။ ဟုုတ္ပါျပီ… စာရြက္ထဲက အကြက္တစ္ခုုမွာ ၾကက္ေျခခတ္ လိုုက္ရတယ္။

ဒီတပတ္ အဝတ္အစားအသစ္ေတြဝယ္ဖိုု႔ ေစ်းသြားျဖစ္ေသးသလား ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းကိုုေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းခါျပတယ္။ လွိဳက္ကနဲ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႔အတူ ကိုယ္ ေခါင္းညိတ္လိုုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စာရြက္ေပၚမွာ အမွန္ျခစ္လုုဆဲဆဲ လက္ကိုု တန္႔သြားေစတဲ့ စကားတခြန္း သူ ဆက္ေျပာတယ္။ ဘီဒိုုထဲမွာ အသစ္စက္စက္ အနီေရာင္ ဂါဝန္သံုုးထည္ ရွိေနတာ ဒီမနက္ ေတြ႔ခဲ့တယ္ တဲ့။ အရင္တပတ္ ဒီလိုုေန႔မွာ သူ႔မွာ အဝတ္ အသစ္ေတြ ရွိမေနဘူး လိုု႔ ေျပာခဲ့တာကိုု ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ ပိုုျပီး ေသခ်ာသြားေအာင္ မွတ္တမ္းစာရြက္ကိုု မသိမသာ လွန္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဟုုတ္တယ္ အရင္တပတ္တုုန္းက သူ အဲဒီလိုု ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါဆိုု ဒီ အနီေရာင္ ဂါဝန္ သံုုးထည္ ဘယ္က ေရာက္လာသလဲ၊ သူ ဒီတပတ္ ေစ်းမသြားျဖစ္ဘူး၊ အဝတ္အသစ္ေတြ မဝယ္ဘူးဆိုုတာ အမွန္မျဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ေနာက္ဇယားကြက္တခုုမွာ ၾကက္ေျခခတ္ လိုုက္ရျပန္တယ္။

ျပီးေတာ့ ဒီတပတ္ ဘာေတြကိုု ေက်းဇူးတင္ခဲ့သလဲ ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းကိုု ေမးျဖစ္တယ္။ ျပတင္းတံခါးေတြကိုု ေက်းဇူးတင္တယ္လိုု႔ မဆိုုင္းမတြ ျပန္ေျဖတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ တစ္ေယာက္ထဲ ျငီးေငြ႔လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ေလာကနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရလိုု႔ တဲ့။ အိုု… မွန္လိုုက္တာ… သိပ္မွန္တာေပါ့ လိုု႔ ေျပာရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကိုု ျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနလိုုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္… အဲဒီျပတင္းတံခါးေတြကေန ငံုု႔ၾကည့္လိုုက္ရင္ေတာ့ အနီေရာင္ အုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြကိုုပဲ ျမင္ရတယ္ တဲ့။ ေျပာရင္းနဲ႔ သူ႔အသံ တိမ္ဝင္သြားတာကိုု သိလိုုက္ရေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ခ်င္သလိုုျဖစ္လာေပမဲ့ အတတ္ႏိုုင္ဆံုုး ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။

ေကာင္းျပီ… ဒီလိုုဆိုု အဲဒီ ျပတင္းတံခါးကေန အလြယ္တကူ ေတြ႔ႏိုုင္ျမင္ႏိုုင္တဲ့ အစိမ္းေရာင္သစ္ပင္ၾကီးေတြ၊ အျပာရင့္ေရာင္ခင္းထားတဲ့ တင္းနစ္ရိုုက္ကြင္းရဲ႕ ၾကမ္းျပင္၊ ကေလးေတြ လာေဆာ့ေနၾကတဲ့ ကေလးကစားကြင္းက အေရာင္စံုုအရုုပ္ေတြ၊ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ျပီး အစာေတာင္းေနတဲ့ ေရႊဝါေရာင္ ေၾကာင္ကေလးေတြ၊ ၾကိဳးတန္းလန္းနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနတဲ့ ေမႊးစုုတ္ဖြား ေခြးပုုေလးေတြကိုု အမွတ္တမဲ့ေတာင္ မၾကည့္ျဖစ္ဘူးလား လိုု႔ ေမးလိုုက္တယ္။ သူ မ်က္ႏွာ ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းခါျပတယ္။ သူ ျမင္ေနတာက အနီေရာင္ အုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြပဲ တဲ့။ ျပီးေတာ့ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲေၾကမြေနတဲ့ အုတ္ၾကြပ္မိုုး အပိုုင္းအစေတြတဲ့။ ေလးလံတဲ့ စိတ္အေတြးေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ ဇယားကြက္တစ္ခုုမွာ ၾကက္ေျခခတ္လိုုက္ရျပန္တယ္။

ေျပာစရာ စကားေတြ ကုုန္ျပီး လက္ေလွ်ာ့လိုုက္ခ်င္သလိုု ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲဒီလိုု လက္ေလွ်ာ့ျပီး ရပ္လိုုက္လိုု႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ အစြမ္းကုုန္ ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီတပတ္ ဘာမွတ္စုေတြ ေရးျဖစ္သလဲလိုု႔ မရဲတရဲ ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ သူ နည္းနည္း လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွားျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုုင္လာတဲ့ အဝတ္အိတ္ခပ္ေသးေသးထဲက အနီေရာင္ အဖံုုးနဲ႔ မွတ္စုုစာအုုပ္ကိုု ထုုတ္ယူလိုုက္တယ္။ အဲဒီ အနီေရာင္မွတ္စုုစာအုုပ္ကိုု ေတြ႔ရေတာ့ မ်က္ႏွာကိုု အသာလႊဲဖယ္ခ်င္မိတယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေလဟန္နဲ႔ စာအုုပ္ထဲက စာရြက္ေတြကိုု တဖ်တ္ဖ်တ္ လွန္ေလ်ာျပီး တစံုတခုကိုု ရွာေဖြေနတယ္။ တေနရာအေရာက္မွာ ရပ္တန္႔သြားလိုု႔ ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အဲဒီစာမ်က္ႏွာမွာ ကပ္ထားတဲ့ အဝါေရာင္ Post-it စာရြက္ပိုုင္းကေလးကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ အဲဒီအဝါေရာင္ စာရြက္ပိုုင္းေလးေပၚမွာ မင္အနက္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာလံုုးေတြကိုု သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္လိုုက္ခင္ေလးမွာ သူ စာအုုပ္ကိုု ဖ်တ္ကနဲ ပိတ္ပလိုုက္တယ္။ ဘာေတြေရးထားတာလဲ ျပေလ ဆိုုေတာ့ သူ ေခါင္းယမ္းျပတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကိုု ခပ္တည္တည္ တခ်က္ၾကည့္လိုုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဘယ္လိုုမွ မတတ္သာလိုု႔ ေျပာျပရတဲ့ ပံုုမ်ိဳးနဲ႔ “အိမ္လိပ္စာပါ” ဆိုုတဲ့ စကားလံုုး ေလးလံုုးကိုု တစ္လံုုးခ်င္း ေျပာတယ္။ သက္ျပင္းတခ်က္ကိုု မသိမသာ ၾကိတ္ခ်လိုုက္ရင္း စာရြက္မွာ ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခုု ထပ္ခတ္လိုုက္ရျပန္တယ္။

နာရီကိုုၾကည့္လိုုက္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ေပးထားတဲ့အခ်ိန္က ျပည့္လုု ျပည့္ခင္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ ကိုုယ့္မ်က္ႏွာကိုု ဘယ္လိုုမွ ဖံုုးကြယ္လိုု႔ မရဘူး။ ဘာဆက္ေျပာရမလဲ ေတြးေနတုုန္းအခ်ိန္မွာ သူက အဝတ္အိတ္ထဲကေန ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလယာဥ္စာအိတ္တစ္လံုုးကိုု ထုုတ္ယူလိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုုယ့္ကိုု လွမ္းေပးတယ္။ ေမးဆတ္ျပီး အဲဒါဘာလဲ လိုု႔ ေမးေတာ့ သူက ျပံဳးေနတယ္။ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ႏွဳတ္ခမ္းေလးဟာ ျပံဳးလိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုုလိုု႔ ေတာက္ပသြားတယ္။ စာရြက္ထဲက ၾကက္ေျခခတ္ အကြက္ေတြကိုု မသိမသာ ငံုု႔ၾကည့္ရင္း သူ ကမ္းေပးေနတဲ့ စာအိတ္ကိုု ယူလိုုက္တယ္။ အေသပိတ္မထားတဲ့ စာအိတ္တစ္လံုုးပဲ… သူက ဖြင့္ၾကည့္လိုုက္ပါ ဆိုုတဲ့သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ဒါနဲ႔ စာအိတ္ကိုု ဟ၊ အထဲက စာရြက္ေခါက္ကိုု အသာ ဆြဲထုုတ္ယူျပီး သူ႔ကိုု တလွည့္ စာရြက္ကိုု တလွည့္ ၾကည့္ေနတုုန္းမွာ သူက ေနာက္တၾကိမ္ ေခါင္းညိတ္ျပျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ စာရြက္ေခါက္ကိုု ဖြင့္ဖတ္လိုုက္တယ္။

လက္ရွိ ေနထိုုင္ရာေဒသကေန ကီလိုုမီတာ ရွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ကြာေဝးတဲ့ ေနရာေဒသတစ္ခုုဆီကိုု ထြက္ခြာသြားႏိုုင္တဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ လက္မွတ္က အသြားခရီး တစ္ေၾကာင္းထဲအတြက္ ျဖစ္ေနတာ အံ့ၾသစရာ။ ရုုတ္တရက္ ကိုုယ့္မ်က္စိကိုု ကိုုယ္ မယံုုႏိုုင္ဘူး။ ခရီးသြားမဲ့သူေနရာကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕နာမည္ကိုု ေတြ႔ရတယ္။ ေသခ်ာခ်င္စိတ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္မွာ စာလံုုးေပါင္းဖတ္မိတယ္။ ဟုုတ္တယ္ ဒါ သူ႔နာမည္ပဲ။ ထြက္ခြာရက္စြဲကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ဒီေန႔ကေန စျပီးေရတြက္ရင္ ေလးရက္ေျမာက္… အဲဒီေန႔က စေနေန႔က်တယ္။ ဟိုုမွာ ဘယ္သူရွိေနလဲ လိုု႔ ေမးေတာ့ ညီမတဝမ္းကြဲ မိသားစုု ရွိတယ္တဲ့။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုုုးျဖတ္ျပီးျပီေပါ့ ဆိုုေတာ့ သူ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ဆီက စကားသံ ခပ္တိုုးတိုုး ထြက္လာတယ္။

“ဒီေနရာမွာ ေနေနသေရြ႕ အရင္တစ္ခါက အျပဳအမူမ်ိဳးကိုု ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္မၾကိဳးစားေတာ့ဘူးလိုု႔ ကြ်န္မကိုုယ္ ကြ်န္မ မေသခ်ာဘူး။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ မ်က္လံုုးထဲမွာ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြကိုုခ်ည္း တမ္းတမ္းစြဲ ျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အနီေရာင္ အဝတ္အစားအသစ္တစ္စံုုကိုု ဝတ္ဆင္လိုု႔၊ လိပ္စာ အျပည့္အစံုုနဲ႔ ဆက္သြယ္ရန္ ဖုုန္းနံပါတ္ ေရးထားတဲ့ Post it စာရြက္ဝါတစ္ရြက္နဲ႔အတူ အဲဒီ အုုတ္ၾကြပ္မိုုး အနီေရာင္ေတြနား အေျပးသြားဖိုု႔ ကြ်န္မ ထပ္ၾကိဳးစားမိအံုုးမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မဘဝကိုု ေနရာသစ္တစ္ခုုမွာ အသစ္ကေန ျပန္စမွ ျဖစ္မယ္လိုု႔ ေတြးမိတယ္…”

“သိလား… အဲဒီေနရာသစ္မွာ အိမ္ကေလးေတြအားလံုုးက အမိုုးနိမ့္နိမ့္ေလးေတြနဲ႔ ျခံစည္းရိုုး နိမ့္နိမ့္ေလးေတြပဲ ရွိမယ္လိုု႔ သိရတယ္၊ အထပ္ျမင့္ကေန ေအာက္ကိုု ငံုု႔ၾကည့္ရင္ အနီေရာင္ အမိုုးေစာင္းေတြ ေတြ႔ရလိမ့္မွာ မဟုုတ္ဘူး တဲ့… ျပီးေတာ့ ဘယ္ေနရာမဆိုု ၾကည့္လိုုက္ရင္ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြ၊ သစ္ေတာအုုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေတာင္ကုုန္းေလးေတြ၊ အမ်ိဳးအမည္စံုုလင္ျပီး သိပ္လွတဲ့ ပန္းေရာင္စံုုေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္လိုု႔လည္း သိရတယ္။ အေကာင္းဆံုုးအခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္မ ၾကိဳက္တဲ့ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြအစား မီးပြင့္ေရာင္စံုုေတြ တလက္လက္ေတာက္ေနတဲ့ ၾကယ္ပံုုသ႑ာန္ မီးပံုုးေတြကိုု ေတြ႔ရလိမ့္မယ္ ဆိုုတာပဲ… အဲဒီအခါမွာ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေတြကိုု ငံုု႔ၾကည့္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ သူ႔အလိုုလိုု… ျပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မယ္လိုု႔ ကြ်န္မ ယံုုၾကည္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မ ဒီေနရာကေန ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ထြက္သြားဖိုု႔ လိုုလိမ့္မယ္…”

မေျပာစဖူး စကားအရွည္ၾကီး ေျပာလိုုက္ရလိုု႔ ေမာသြားဟန္တူတယ္၊ ေရွ႔မွာ ခ်ထားတဲ့ ေရသန္႔ဗူးထဲက ေရကိုု ဖန္ခြက္ထဲ ထည့္ျပီး ေသာက္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သတိရသြားဟန္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ေရတစ္ခြက္ ငွဲ႔ျပီး ကိုုယ့္ကိုု လွမ္းေပးတယ္။ ပန္းႏုုေရာင္ႏွဳတ္ခမ္းပါးမွာေတာ့ အျပံဳးစတခ်ိဳ႔ ေရာ့ရဲရဲ ခ်ိတ္တြယ္လိုု႔။

လွဳပ္ရွား တုုန္ယင္ေနတဲ့ ဝမ္းသာစိတ္နဲ႔အတူ ကိုုယ့္လက္ထဲမွ ကိုုင္ထားတဲ့ ၾကက္ေျခခတ္ေတြ ျပည့္ေနတဲ့ စာရြက္ကိုု ေလးေခါက္ ေခါက္ခ်ိဳးပလိုုက္တယ္။ မလိုုေတာ့ဘူး… ဒီစာရြက္ေတြ မလိုုေတာ့ဘူး။ အပတ္စဥ္ တိုုးတက္မွဳျပ မွတ္တမ္းထဲမွာ ဒီအေျဖေတြကိုု ျဖည့္စြက္လိုု႔ ဇယားကြက္ေတြ ဆြဲျပီး အေကာင္း အဆိုုး ႏွိဳင္းယွဥ္ ခ်ိန္ထိုုးၾကည့္စရာ မလိုုေတာ့ဘူး။ ဒီစာရြက္ေတြ မလိုုေတာ့သလိုု သူ႔ကုုိ ေနာက္တစ္ပတ္အတြက္ ရက္ခ်ိန္းေပးစရာလည္း မလိုုအပ္ေတာ့ဘူး။

နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ နာရီကိုု သူ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ထိုုင္ေနရာကေန ညင္ညင္သာသာပဲ ထရပ္လိုုက္တယ္။ ကိုုယ္တိုုင္လည္း အင္မတန္ ဝမ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့စိတ္၊ ခ်မ္းေျမ႔ၾကည္ႏူးတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔အတူ ထိုုင္ေနရာကေန ထလိုုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက အနားကိုု တိုုးကပ္လာျပီး ညင္ညင္သာသာ ေပြ႕ဖက္ ႏွဳတ္ဆက္လိုုက္ေတာ့ ဝမ္းသာစိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ လည္လာခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လိုု႔ ရွိဳက္သံတဝက္ စြက္ျပီး ေျပာရင္း အခန္းထဲက တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ သူ ထြက္သြားခဲ့တယ္။

* * * * *

ႏွစ္ဆယ့္ငါးထပ္ အျမင့္ရွိတဲ့ တိုုက္ခန္းမွာ တစ္ေယာက္ထဲ အေဖၚမဲ့ အထီးက်န္ေနျပီး ဘယ္အရာကိုုမွ စိတ္ဝင္တစား အာရံုုစိုုက္လိုု႔ မရႏိုုင္ခဲ့တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္ ျပတင္းေပါက္ကေန ခုုန္ခ်ျပီး ဘဝကိုု အဆံုုးစီရင္သြားတာကိုု အမွတ္မထင္ သူ ျမင္ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ အဲဒီ အိမ္နီးခ်င္း အမ်ိဳးသမီးဟာ သူ႔ကိုုယ္သူ အဆံုုးစီရင္ခါနီးမွာ လွပေကာင္းမြန္တဲ့ အနီေရာင္ဝတ္စံုု အသစ္စက္စက္ကိုု ဝယ္ယူ ဝတ္ဆင္ခဲ့တယ္။ လက္ထဲမွာ သူ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အခါ အေၾကာင္းၾကားေပးဖိုု႔ လိပ္စာနဲ႔ဖုုန္းနံပါတ္ ေရးထားတဲ့ အဝါေရာင္ စာရြက္အပိုုင္းေလးတစကိုု ကိုုင္လိုု႔၊ ျပီးေတာ့ အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးေပၚကိုု ပုုဝါေလးတစ္စလိုု လြင့္ကနဲ က်ဆင္းသြားခဲ့တာကိုု သူ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ က်ယ္ေလာင္တဲ့ အသံၾကီးနဲ႔အတူ အုုတ္ၾကြပ္မိုုးအနီေရာင္ အက်ိဳးအပဲ့ အစအနေတြ ဖြားကနဲ လြင့္စင္ထြက္သြားတာကိုု အေႏွးျပကြက္တစ္ခုုလိုု သူ အျမဲတမ္း ျပန္ျမင္ေနရတယ္။

အဲဒီေနာက္ပိုုင္းမွာ မၾကာခဏ ဆိုုသလိုု စိတ္ညစ္ညဴးတတ္တဲ့ သူ႔အတြက္ လမ္းစတစ္ခုု ဒါမွမဟုုတ္ အေျဖတစ္ခုု ရလိုုက္သလိုု ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မခံမရပ္ႏိုုင္ေအာင္ စိတ္ညစ္ညဴးလာတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အဲဒီလုုပ္ရပ္ကိုု ထြက္ေပါက္တစ္ခုုအေနနဲ႔ ျပဳလုုပ္ဖိုု႔ ႏွစ္ၾကိမ္တိုုင္တိုုင္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြ ရိပ္မိသြားလိုု႔ သူ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတာ လိုု႔ ဆိုုတယ္။ သိုု႔ေသာ္လည္း သူ႔ကိုုယ္သူ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ အျမဲတမ္း ျပင္ဆင္ေနခဲ့တယ္။

ေအာက္ကိုု ငုုံ႔ၾကည့္လိုုက္တိုုင္းမွာ က်န္တာေတြ ဘာဆိုု ဘာမွ မျမင္ႏိုုင္ပဲ လူသြားလမ္းေလးေပၚက အနီေရာင္ အုုတ္ၾကြပ္အခ်ပ္ေတြဟာ သူ႔ကိုု ညွိဳ႔ငင္ေခၚယူေနသလိုု ခံစားရတယ္ ဆိုုျပီး ေရာက္လာခဲ့တဲ့ အဲဒီ မိန္းကေလးငယ္ေလးကိုု ကိုုယ္ တတ္စြမ္းသမွ် ေျဖသိမ့္ ေျဖာင္းျဖခဲ့ရတယ္။ စကားေတြ ေျပာၾကည့္တယ္၊ စာအုုပ္တခ်ိဳ႔ ေပးဖတ္တယ္။ တပတ္တခါ ေတြ႔ဆံုုမွဳေတြမွာ တိုုးတက္လာတာေတြအတြက္ အမွန္ျခစ္ေတြ ျခစ္ႏိုုင္တဲ့အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ရျပီး ၾကက္ေျခခတ္ေတြ မ်ားတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းကိုု ခါယမ္းရတယ္။ နားလည္ေပးခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ နားမလည္ႏိုုင္ေအာင္လည္း ျဖစ္ရတယ္။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုုက္ခ်င္ေပမဲ့ တေန႔မွာေတာ့ အဆင္ေျပတန္ေကာင္းရဲ႕ ဆိုုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ ပါးပါးေလးနဲ႔ ၾကိဳးစားလာခဲ့တာ။ တႏွစ္နဲ႔ သံုုးလ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ သူဟာ ရာခိုုင္ႏွဳန္းျပည့္ စိတ္ခ်ရတဲ့ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ မျဖစ္ေသးေသာ္လည္း မွန္ကန္တဲ့ လမ္းတစ္ခုုကိုု ေရြးခ်ယ္ႏိုုင္ခဲ့ျပီ။

ၾကည္ႏူးစိတ္ေတြနဲ႔ ဒီေန႔ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ကိုုယ္ အထူးတလည္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တယ္။ အိမ္ကိုု တန္းမျပန္ႏိုုင္ေသးပဲ အနီးနားက နာမည္ၾကီးစတိုုးဆိုုင္ၾကီးတစ္ခုကိုု ခဏဝင္လိုုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အမွတ္တရအတြက္ ၾကယ္မီးပံုုးေလးတစ္လံုုး ရွာဝယ္ျပီး အိမ္ထဲက သင့္ေတာ္ရာ နံရံတစ္ခုုမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တယ္။ အဲဒီ မီးပံုုးေလးရဲ႕ ေထာင့္စြန္းေလးမွာေတာ့ သူ႔ နာမည္စာလံုုး ေလးလံုုးထဲက ေနာက္ဆံုုးတလံုုးျဖစ္တဲ့ “ေမ” ဆိုုတဲ့ စာလံုုးေလးကိုု ဒီေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔အတူ ခပ္ေသးေသး ေရးထားျဖစ္မွာပါ။

သက္ေဝ
(၈ မတ္ ၂၀၁၅)

- ၂၀၁၅ ဇူလိုင္လထုတ္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္

Thursday, January 7, 2016

ျပန္႔က်ဲေနေသာ အကၡရာမ်ား

အစိမ္းေရာင္ Scrabble အိတ္တစ္လံုုးထဲ ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုးေတြ ေပါင္းစုု ေရာေႏွာေနသလို အဲဒီေနရာကို အားလံုး တခ်ိန္တည္းမွာ အတူတူ တစုုတေဝးထဲ ေရာေႏွာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾက။
အဲဒီေနရာ…
လွပခန္႔ညားတဲ့ ေလးေထာင့္တိုင္ၾကီး ဆယ့္ရွစ္တိုင္၊ စြယ္ေတာ္ပင္နဲ႔ ခေရပင္တန္း၊ ေက်ာင္းေရွ႕က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းက်ယ္၊ ဦးလူေပါဂိတ္နဲ႔ ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္၊ အေဆာက္အဦးနံပါတ္ တစ္ ႏွစ္ သံုး ေလး ငါး ေျခာက္ ခုႏွစ္ ရွစ္၊ အဝါႏုုေရာင္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဂ်ီေဟာသူ၊ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါ စိတ္ပါလက္ပါ ဖြင့္ေလ့ရွိတဲ့ ေက်ာင္းေရွ႕က ေရပန္းနဲ႔ ကားရပ္နားရာ ေနရာထိပ္က စကားပြင့္ေၾကြေတြ၊ ဘယ္သူ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္အခ်ိန္မဆိုု လက္ခုတ္သံ ညံတဲ့ ၾသဘာလမ္း၊ ပံုဆြဲခ်ိန္နဲ႔ တီစကြဲေတြ ငွားရတဲ့ ဂိုေထာင္၊ လႊတိုုက္ တူထုု ဂေဟေဆာ္ ေပ်ာ္စရာ လက္ေတြ႔အခ်ိန္ေတြ၊ ၁-၃/၂၇၊ ၈-၁/၁ နဲ႔ မိန္းကေလးမ်ား နားေနေဆာင္၊ တူးတူးရဲ႕ ခုုႏွစ့္ဆယ့္ငါးရာခိုုင္ႏွဳန္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားေရးရာ၊ ေႏြးေအးက ကိုုေအာင္ ကိုုေဇာ္နဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီလက္ေဖ်ာ္၊ ခ်စ္သူဘဝ အတည္ျပဳစရာ Lovers’ Lane၊ တစ္လတစ္ၾကိမ္ အသစ္လဲတဲ့ ကာတြန္းေဘာက္စ္၊ ဂဏန္းေပါင္းစက္ မဲႏွိဳက္ရတဲ့ ေက်ာင္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္၊ မတ္လ ဆယ့္သံုး နဲ႔ ဘုန္းေမာ္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ေတြနဲ႔ အစိမ္းရင့္ေရာင္ သံဇကာကြက္ေတြ၊ တိုးတိုးေျပာပါ ဆူညံျခင္းမျပဳရ စာတမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္၊ ဝါသနာ ေစတနာ အနစ္နာ နာသံုုးနာနဲ႔ အတိျပီးတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္၊ ျပီးေတာ့ ေမ့ပစ္ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းတဲ့ နာရီေတြ၊ ေန႔စြဲေတြ၊ ခုုႏွစ္ သကၠရာဇ္ေတြ၊ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု တြယ္ရစ္ ခ်ည္ေႏွာင္ျပီးျဖစ္တဲ့ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္ အိပ္မက္ရွည္ေတြ။

အခ်ိန္တန္ေတာ့ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကေန ေအ ဘီ စီ စာလံုးေတြကိုု ေမွာက္သြန္ခ်လိုက္သလို အားလံုး တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ ဟို ဒီ တစစီ ေဝးကြာ ျပန္႔က်ဲကုန္ၾက၊ တခ်ိဳ႔က ေပ်ာ္ရာမွာ ေနၾက၊ တခ်ိဳ႔က ေတာ္ရာမွာ ေနၾကရ၊ တခ်ိဳ႔ေတြကေတာ့ စာလံုုးတြဲေတြလိုု မခြဲပဲ တတြဲတြဲ ရွိျမဲ ရွိေနၾက။ အားလံုုး အတူတူ တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ ခက္ခဲ ရွားပါးကုန္ၾက။ ေခတ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ၾကဆံုၾက ေျပာဆို ရယ္ေမာၾက တခါတခါ ျငင္းၾကခုန္ၾက ရန္ျဖစ္ၾက။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္ေတြကိုု စိတ္ပါလက္ပါ ဆက္မက္ေနၾက။ အားလံုုးရဲ႕ ဆင္တူအိပ္မက္ေတြက အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု - ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ - တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဝင္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ၾက။ အဲဒီအိပ္မက္ေတြ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုုင္ဖိုု႔ စုုေဝးၾက တိုုင္ပင္ၾက အားထုုတ္ၾကိဳးပမ္းၾက။ ႏွင္းေတြေဝေနတဲ့ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုုမွာ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု ေရာက္ရာအရပ္က မဆိုင္းမတြ ျပန္လာဖိုု႔ ကိုုယ္စီကိုုယ္ငွ ၾကိဳးစားခဲ့ၾက။

ဒီလိုုနဲ႔ ဒီေန႔မွာ…
အားလံုုး အတူတူ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ၾက။
ရန္ကုုန္စက္မွဳတကၠသိုုလ္ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစည္းေအာက္က အစိမ္းေရာင္ အိတ္ကေလးတစ္လံုုးထဲကိုု ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုုးေလးေတြ တစ္ခုုခ်င္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တိုုးဝင္ခဲ့ၾက။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေဝးေနခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆရာ ဆရာမေတြ အားလံုုး တစုုတစည္းထဲ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ခဲ့ၾက။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေက်ာင္းဝင္းတခုုလံုုး ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ျပီးေတာ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေရရြတ္ခဲ့ၾက။ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္သီခ်င္းကိုု အားလံုုး သံျပိဳင္ သီဆိုုခဲ့ၾက။

သက္ေဝ
(၀၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၅)


- ၂၀၁၅ ဒီဇင္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေဟာင္းမ်ား အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ အမွတ္တရ ထုတ္ေဝတဲ့ စာအုပ္အတြက္ ေရးပါတယ္။