Tuesday, April 7, 2015

တြ ယ္ ျငိ တ တ္ သ ည္

ကြ်န္မတိုု႔ႏွစ္ေယာက္တြင္ ထင္ထင္ရွားရွား တူညီေနေသာ အခ်က္မွာ ကိုယ္ယံုၾကည္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားအေပၚတြင္ အလြန္ ေခါင္းမာတတ္ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ ထိုတူညီမွဳအေပၚ သက္ေတာင့္သက္သာ ရယ္ပြဲဖြဲ႔ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္မူ ထိုေခါင္းမာမွဳေၾကာင့္ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ရသည္ကသာ မ်ားပါသည္။ အခုလည္း ထိုေခါင္းမာမွဳကို အေျခခံရင္း ကြ်န္မတို႔ စိတ္အခန္႔မသင့္၊ စကားေျပာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနသည္မွာ တလေက်ာ္ ႏွစ္လနီးပါး ၾကာခဲ့ျပီ။ အရင့္ အရင္ အခ်ိန္မ်ားမွာလည္း အခုလို သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္မွဳမ်ား၊ အျငင္းပြားမွဳမ်ား ရွိခဲ့ဖူးေသာ္လည္း တရက္ ႏွစ္ရက္အတြင္း ေျပလည္ခဲ့ၾကသည္ခ်ည္းသာ။ သည္တခါမွာေတာ့ ျပႆနာက ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ ပိုမို ျပင္းထန္ခဲ့သည္။ သူ တင္းတင္းမာမာ ညႊန္ျပ တားျမစ္ခဲ့ေသာ ကိစၥတခုုကိုု ကြ်န္မက အေသးအဖြဲဟုု ယူဆကာ မရပ္တန္႔ပဲ ေရွ႕ဆက္တိုးခဲ့သည္။ ထိုအခါ သူက သေဘာမတူႏိုင္ပဲ အျပစ္တင္ ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေျပာဆိုသည္။ သည္လိုုႏွင့္ အခါမ်ားစြာကလိုပင္ ကြ်န္မတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ သေဘာထား ကြဲလြဲၾကျပန္သည္။ အဆက္အသြယ္ ရပ္တန္႔ခဲ့ၾကျပန္သည္။

တညေနကေတာ့ ကိုုယ္တိုု႔ စကားေျပာၾကရေအာင္ ဟုု သူက ဆိုုလာခဲ့သည္။ ရုတ္တရက္ ကြ်န္မ ျငင္းလိုုက္ရန္ ၾကိဳးစားလိုက္ေသးသည္။ ဒါေပမဲ့ က်ြန္မ သူ႔ကို တိတ္တိတ္ကေလး လြမ္းေနခဲ့မိသည္ေလ။

ကြ်န္မတို႔ ေတြ႔ဆံုေနက် ေကာ္ဖီဆိုုင္၏ အတြင္းက်က် ေထာင့္စားပြဲကေလးသည္ လူသူကင္းမဲ့လ်က္ ကြ်န္မတိုု႔အလာကိုု ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသလိုုပင္။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ကြ်န္မကိုု "မင္း ပိန္သြားတယ္ အိပ္ေရးပ်က္ခံျပီး စာေတြဖတ္ေနသလား…" ဟုု ေမးပါသည္။ သူ႔အေမးကိုု ျပန္မေျဖပဲ ဘာမွ မျဖစ္ေလဟန္ျဖင့္ ပုုခံုုးတခ်က္ တြန္႔ျပလိုုက္ေသာအခါ သူ ဘာမွ ဆက္မေမးေတာ့ပါ။

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ ထိုုင္ေနရင္းမွာပင္ ေအးစက္ေသာ ေဝးကြာမွဳကိုု ကြ်န္မ ခံစား၍ ရေနခဲ့သည္။ သိုု႔ေသာ္ သူကေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာ၊ အခါမ်ားစြာကလိုုပင္ ကြ်န္မ၏ ေအးစက္စက္ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကိုု ဆြဲယူကာ နိဒါန္းမပါ ဘာမပါျဖင့္ စကား စလာခဲ့သည္။

“မင္း စြန္လႊတ္ဖူးသလား... ဒါမွမဟုုတ္ စြန္လႊတ္ေနတဲ့သူတေယာက္ကို အခ်ိန္ေပးျပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ထိုုင္ၾကည့္ေနခဲ့ဖူးသလား။ စြန္တေကာင္ကိုု ထိန္းေက်ာင္းရတာ အင္မတန္ လွပျပီး သိပ္ ပညာသားပါတာ။ ရစ္လံုုးကေန စြန္ၾကိဳးကိုု ထိန္းျပီး ကိုုယ္နဲ႔ အေဝးၾကီး ေလထဲမွာ ပ်ံဝဲေနတဲ့ စြန္ကေလးကိုု အလိုုက္သင့္ေလး အတိုုး အေလ်ာ့ လုုပ္ရတာ။ စြန္တေကာင္ဟာ အျမင့္ကိုု ေရာက္ေလ ကိုု္ယ္နဲ႔ ေဝးသြားေလ၊ သူ သြားေနတဲ့ ေလေၾကာင္းကိုု မွန္းရခက္ေလ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ရခက္ေလပဲ။ သူ အျမင့္ကိုု ဆက္တက္ႏိုုင္ေျခရွိရင္ ၾကိဳးေတြကိုု မ်ားမ်ား ေျဖလႊတ္ေပးလိုုက္၊ အႏၱရာယ္ အရိပ္အေရာင္ကိုု ျမင္ရင္ အသာေလး ျပန္ျပီး တုု႔ံ ဆြဲလိုုက္... အဲဒီလိုု ထိန္းရတယ္။ အခ်ိန္ရတဲ့ တေန႔က်ရင္ မင္းကိုု ကိုုယ္ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္တခုုကိုု ေခၚသြားျပီး စြန္လႊတ္ျပအံုုးမယ္... မင္း လိုုက္ၾကည့္မယ္ မဟုုတ္လား....”


အေမးစကားျဖင့္ အဆံုုးသတ္လိုုက္ေသာ္လည္း သူ႔အေမးကိုု ကြ်န္မ ျပန္မေျဖမိပါ။ ႏွဳတ္ခမ္းပါးမ်ားကို လိုအပ္သည္ထက္ပို၍ တင္းတင္း ေစ့ပိတ္ထားလိုက္မိသည္ ထင္၏။ သူ႔ စကားလံုးတို႔က အနည္းငယ္ မာေက်ာ ျပတ္ေတာက္သေယာင္ ထင္ရေသာ္လည္း သူ႔အသံကေတာ့ တိုးတိုးညင္သာ။ သူ႔မ်က္ႏွာကိုု တခ်က္ ေမာ့ၾကည့္ရင္း မသိမသာ အကဲခတ္မိသည္။ စိတ္တို စိတ္္ဆိုးေနေသာ အလိုုမက်ေသာ အရိပ္အေယာင္ စိုးစဥ္းမွ် မေတြ႔ရ။ ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္ေနေသာ မ်က္ႏွာကိုသာ ေတြ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္ ခပ္ေ၀းေ၀းကို ေငးၾကည့္ေနေသာ သူ႔မ်က္လံုးအစံုမွာမူ နာက်င္မွဳ အနည္းငယ္ကို ျမင္ေနရသလိုပင္။ ကြ်န္မ အထင္ မွားေကာင္း မွားႏိုင္ပါသည္။

သည္လိုသာ ေျပာၾကစတမ္းဆိုလွ်င္ ကြ်န္မကေရာ မနာက်င္ရဘူးလား၊ မနာက်ည္းရဘူးလား။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မက သူ႔ပံုုျပင္ထဲက ဇာတ္လိုုက္လိုု စြန္တေကာင္မွ မဟုုတ္တာပဲ။ ထားပါေတာ့ သူေျပာသလိုုပဲ… ကြ်န္မဟာ စြန္တေကာင္ပဲ ျဖစ္အံုုးေတာ့… ကြ်န္မကို စြန္တေကာင္ လႊတ္တင္သလို၊ စြန္တေကာင္ကို ထိန္းေက်ာင္းသလို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လိုုသလိုု အတိုးအေလွ်ာ့ လုပ္ေနခဲ့သူ၊ တကယ့္ကိုု ၾကိဳးကိုုင္ ခ်ယ္လွယ္ေနခ်င္ခဲ့သူတေယာက္ကို ကြ်န္မ နည္းနည္းေလးမွ်ပင္ မနာက်ည္းရေတာ့ဘူးတဲ့လား။ သည္ေမးခြန္းကို စိတ္ထဲမွာ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ ေမးေနမိခဲ့သည္။

“ကိုယ္ ဒီစကားေတြေျပာလိုက္လို႔ မင္း စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြ ေတြးေနမလဲ၊ ဘာေမးခြန္းေတြ ရွိေနမလဲ ဆိုတာ ကိုယ္ မွန္းၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုုယ္ဟာ မင္းထင္ေနသလို မင္းကိုု ခ်ဳပ္ကိုုင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး မင္း ယံုုခ်င္မွ ယံုုပါ။ မင္းဟာ စြန္ကေလးတေကာင္ဆိုု ကိုုယ္က မင္း ဘယ္ေလာက္ ျမင့္ျမင့္တက္ႏိုင္မလဲဆိုတာ အရိပ္လို ၾကည့္ေနမဲ့သူပါ… မင္းေျပာသလိုု ရစ္ဘီးကိုု ကိုုင္ထားတယ္ မင္းကိုု ထိန္းခ်ဳပ္ေနမိတယ္ ဆိုုရင္လည္း မင္း အစြမ္းရွိသေလာက္၊ ကိုယ္နဲ႔ အေ၀းၾကီးကို တက္သြားႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးေတြကို စိတ္လိုုလက္ရ ေျဖေလွ်ာ့ေပးေနမွာပါ… ေနာက္ဆံုး မင္းကသာ ဆႏၵရွိတယ္ ဆိုုရင္၊ မင္းက ကိုုယ္နဲ႔ အေဝးဆံုုးကိုု ပ်ံသန္းသြားလိုုက္ခ်င္တယ္ ဆိုုရင္ ကိုုယ္ မင္းကိုု မျမင္ မေတြ႔ႏိုုင္ေတာ့တဲ့ အကြာအေဝးအထိ… မင္းကို အမွဳန္အစက္ကေလးဘ၀နဲ႔ေတာင္ မျမင္ႏိုုင္ေတာ့တဲ့အထိ ကိုုယ္ လႊတ္ေပးႏိုုင္ပါတယ္…”

“တခုပါပဲ… မင္းအနားကို ေရာက္လာမဲ့ အႏၱရာယ္ အရိပ္အေရာင္ေတြကို ျမင္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ ဒီတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္မေနႏိုင္ဘူး… တနည္းနည္းနဲ႔ ကိုုယ္ မျဖစ္မေန တားျမစ္ရလိမ့္မယ္… တားေနတဲ့ၾကားက ပိုုဆိုုးလာရင္ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ကာကြယ္ရလိမ့္မယ္။ ဒီအတြက္ မင္းကိုယ့္ကို အထင္လြဲစိတ္နဲ႔ နာက်ည္းႏိုင္တယ္ မုန္းတီးႏိုင္တယ္၊ အဲဒါေတြတင္မက အႏိုုင္ယူတယ္ ၾကိဳးကိုင္တယ္လို႔ ထင္မယ္ဆိုရင္လည္း ထင္ႏိုင္ပါတယ္။ မင္း အဲဒီအႏၱရာယ္ေတြကေန ကင္းဖို႔အတြက္ဆို ကိုယ္ ဘာမဆို လက္ခံႏိုင္ပါတယ္… ေနာက္ဆံုး မင္း စိတ္ဆိုုး နာက်ည္းျပီး မုန္းသြားလည္း ကိုုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံရမွာပါပဲ....”

သူ႔စကားအဆံုးမွာ ရုတ္တရက္ ကြ်န္မ ဆြံ႕အ သြားခဲ့သည္။ သူ ဘာကို ဆိုလိုသည္ကို နားလည္ႏိုင္သလို ရွိျပီး တခ်ိန္ထဲမွာပင္ ကြ်န္မ နားမလည္ႏိုင္ေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားလည္း အနည္းငယ္ ေရာေထြး ပါ၀င္ေနခဲ့ေသးသည္။ ကြ်န္မ ေမးလိုုေသာ ေမးခြန္း၊ ျပန္လွန္ ခြန္းတုုန္႔ျပန္လိုုေသာ စကားလံုုးမ်ား လည္ေခ်ာင္းဝတြင္ တန္းစီေနရာမွ အတန္ငယ္ ျငိမ္သက္သြားသည္ကိုု သတိထားလိုုက္မိသည္။ ထိုု႔အတြက္ ကြ်န္မကိုုယ္ ကြ်န္မ မယံုုၾကည္ႏိုုင္ေအာင္ ျဖစ္ရျပန္သည္။

“တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ စြန္လႊတ္ေနခ်င္တဲ့သူ၊ စြန္တေကာင္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ လိုုက္လံ ထိန္းေက်ာင္းေနလိုတဲ့သူ တေယာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းက စြန္ကေလးတေကာင္ဆို ကိုယ္လည္း မင္းလိုပဲ ဘဝတူ စြန္တေကာင္အျဖစ္နဲ႔ ဟိုး ေကာင္းကင္ျပာျပာေပၚက မိုးတိမ္ေတြထဲမွာ၊ သက္တန္႔ေကြးေလး အနားမွာ၊ လိပ္ျပာေလးေတြ ေဘးမွာ ပန္းရနံ႔ေတြ သင္းပ်ံ႕ေနတဲ့ ေလထုုထဲမွာ အတူတူ ပ်ံ၀ဲေနခ်င္တာေပါ့…”

“ထားပါေလ… လက္ရွိအေနအထားအရ ဒါဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခနည္းပါးတဲ့ ကိစၥတခုမွန္း ကိုယ္ သိပါတယ္… တေန႔ မင္းမွာ ရွိတဲ့ အားအင္ေတြ ကုန္ဆံုးျပီး အျမင့္ကို ဆက္မတက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ၊ ေလထုထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တည္ျငိမ္ေအာင္ ရပ္တည္ဖို႔ေတာင္ ခြန္အားမရွိေတာ့တဲ့အခါ… အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္ အျဖစ္ခ်င္ဆံုးအရာက အကိုင္းအခက္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ အတန္အသင့္ သန္စြမ္းတဲ့သစ္ပင္ေလး တပင္ပဲ… ”

“ဟုုတ္တယ္… မင္းအတြက္ စိမ္းစိုုလွပတဲ့ သစ္ပင္ေလး တပင္ ျဖစ္ေပးခ်င္ပါတယ္… ”


ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ၾကည့္ေနေသာ၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ မ်က္လံုးေတြထဲကို ထိုးေဖါက္ႏိုင္ေသာ သူ႔အၾကည့္မ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရခ်ိန္မွာ ရုုတ္တရက္ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာကိုု တဖက္သိုု႔ လႊဲလိုက္မိပါသည္။ မိန္းကေလးပီပီ ရွက္ရြံ႔စြာျဖင့္ မ်က္လႊာခ်လိုက္တာမ်ိဳး ကြ်န္မ မလုပ္တတ္ခဲ့ပါ။

“ကိုယ္ ဘာလို႔ သစ္ပင္ေလး တပင္ ျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုုတာ မင္း မသိခ်င္ဘူးလား… မင္း မေမးေပမဲ့လည္း ကိုုယ္ ေျပာျပရလိမ့္အံုုးမယ္… ဒီလိုေလ… ကိုယ္ အတိုးအေလ်ာ့လုပ္ျပီး ထိန္းကိုင္ထားတဲ့ ၾကိဳးကေန မင္း အတင္း ရုန္းထြက္သြားတဲ့အခါ၊ မင္းမွာ ရွိသမွ် အစြမ္းအစေလး အင္အားေလးနဲ႔ ၾကိဳးကို ျဖတ္ခ်သြားခဲ့တဲ့ အခါ… ကိုယ္ ခ်က္ခ်င္း လက္ထဲက ရစ္ဘီးကို လႊတ္ခ်ျပီး သစ္ပင္ကေလး တပင္ ျဖစ္လိုက္မွာပါ… တစ္ခ်ိန္မွာ အေၾကာင္းတစ္စံုုတရာေၾကာင့္ အျမင့္မွာ အဆင္မေျပျဖစ္လို႔ မင္း ျပန္က်လာတဲ့အခါ ေျမျပင္ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာက္သားေတြရဲ႕ မာေက်ာေက်ာ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔ေတြ၊ ေရျပင္တခုခုေအာက္မွာ တအိအိနဲ႔ နစ္မြန္းျပီး စုံးစံုးျမဳတ္မဲ့ အေျခအေနေတြ၊ ဘယ္လိုနာက်င္မွဳ တစံုတရာကိုမွ မင္း မခံစားရေစခ်င္ဘူး… အျမင့္ကေန အခန္႔မသင့္လိုု႔ ျပန္က်လာတဲ့အခါ စိမ္းစိမ္းစိုုစိုု သစ္ပင္ေလး တပင္ရဲ႕ အကိုင္းအခက္ေတြေပၚမွာ သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ အဆင္သင့္ နားခို တြယ္ျငိေနေစခ်င္တာ… မင္း သိရဲ႕လား…”



ထိုုစကားမ်ား သူ ဆိုုေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကိုုယ္ ကြ်န္မပင္ မသိလိုုက္ပဲ ရီေ၀ေနေသာ သူ႔မ်က္ႏွာကို တေမ့တေမာ ေငးေနခဲ့မိသည္။ ကြ်န္မ သူ႔ကို အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေငးေမာေနမိသည္ မသိပါ။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ သူက ကိုယ္ကို ငံု႔ကိုင္းကာ ဆံစမ်ားျဖင့္ ကြယ္ကာ ဖံုးအုပ္ေနေသာ ကြ်န္မရဲ႕ ဘယ္ဖက္ နားထင္စပ္ကို ဖြဖြညင္သာ နမ္းရွိဳက္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ သည္လိုုနည္းနဲ႔ ကြ်န္မ စိတ္ေျပလိုုက္ရေတာ့မွာလား။ ဟင့္အင္း… ကြ်န္မ နာက်င္မွဳေတြဟာ သည္ေလာက္နဲ႔ ေျပသြားႏိုုင္မွာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္မ ေခါင္းခါလိုုက္မိသည္ ထင္၏။ သူက ကြ်န္မကိုု ဆက္ ေျပာသည္။

“မင္း သိပ္ေခါင္းမာတယ္ ဆိုုတာ ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္… မင္းကိုု ကိုုယ္ သိပ္သိပါတယ္… ဒါေၾကာင့္လည္း မင္းကုုိ ကိုုယ္ ယံုုၾကည္ေနရက္က စိတ္မခ်ျဖစ္ေနရတာ… ယံုုၾကည္တာကေတာ့ မင္းသိကၡာကိုု အထိခိုုက္ အပြန္းပဲ့ခံျပီး မင္း ဘာမွ မလုုပ္ဖူးဆိုုတာ... စိတ္မခ်ျဖစ္တယ္ ဆိုုတာကေတာ့ မင္း ခံစားရသမွ်ေတြကိုု ဖံုုးကြယ္၊ မာနနဲ႔ တင္းခံထားျပီး အဲဒီမာနေၾကာင့္ မင္း ခံစားေနရ၊ ေနာင္တရ ေနရမွာကိုုပဲ…”

သူ ေျပာစကားမွာ မွန္လြန္းေနေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မ လွစ္ကနဲ တခ်က္ျပံဳးလိုုက္မိသည္။ ဒါကိုု သူကလည္း ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္သြားခဲ့ပါသည္။ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုုပ္ရင္း ျပံဳးေနေသာ သူ႔ကိုု ေတြ႔လိုုက္ရေသာအခါ ကြ်န္မ စိတ္မဆိုုးႏိုုင္ေတာ့ပဲ အသံထြက္ ရယ္ေမာလိုုက္မိပါသည္။ သည္လိုု မရယ္ရတာ ၾကာျပီဟုု သတိထားမိခ်ိန္မွာ သူက မွန္ျပတင္းမွ တဆင့္ ျမင္ေနရေသာ ေကာင္းကင္ျပာျပာကိုု လက္ညွိဳးညႊန္ျပေလသည္။

“စြန္ကေလးနဲ႔တူတဲ့ မိန္းကေလးေရ… ဟိုုမွာ ၾကည့္လိုုက္ပါအံုုး… အဲဒါ မင္း သြားခ်င္တဲ့ လမ္း၊ မင္း ေရာက္ခ်င္တဲ့ ေနရာေလ… ေတြ႔တယ္မဟုုတ္လား သိပ္လွတယ္ေနာ္… တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အျမင့္ကိုု ပိုေရာက္လာေလ ပိုုျပီး လွပေလပဲ… ေကာင္းေကာင္းသြား ျပီးေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးသြားလိုုက္ေပါ့… မင္း ေပ်ာ္မွာပါ… ကိုုယ္ ဆုုေတာင္းေပးေနမွာေပါ့… ဟုုတ္ျပီလား…”

“ကဲ… ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ အဲဒါပါပဲ… သိပ္ေနာက္က်ေနအံုုးမယ္… ျပန္ၾကရေအာင္… မင္းအလိုုရွိရင္ မင္းအိမ္နားအထိ ေရာက္ေအာင္ ကိုုယ္ ျပန္ပိုု႔ေပးပါ့မယ္…”

သူ တခုုခုုကိုု ယတိျပတ္ ဆံုုးျဖတ္လိုုက္ဟန္ျဖင့္ စကား၀ိုုင္းကိုု ရုုတ္တရက္ သိမ္းလိုုက္သည္။ သိုု႔ေသာ္ သူ႔စကားသံႏွင့္ စကားလံုုးမ်ားမွာ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ မဟုုတ္လွ၊ ၾကိဳးစား၍ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ေျပာဆိုုေနရသလိုု၊ တဆိတ္ေတာ့ ထိုုးထိုုးေထာင့္ေထာင့္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ စကားအဆံုုးမွာ သူ ထိုုင္ေနရာမွ ထရပ္လိုုက္သည္။ ကြ်န္မ သူ႔ကိုု ေမာ့ၾကည့္ရင္း တခုုခုု ေျပာလိုုက္ခ်င္ေသာ္လည္း စကားရွာမရခဲ့ပါ။ သူ႔ကိုု အေၾကာင္သား ေမာ့ၾကည့္ေနခဲ့သည္ဟုု ထင္မိ၏။ ထိုုတခဏေလးတြင္… ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ ျပန္ထိုုင္လိုုက္ျပီး ကြ်န္မကိုု စူးစူးစိုုက္စိုုက္ၾကည့္ကာ မင္းမ်က္လံုုးေတြက ဘာကိုု ေျပာခ်င္ေနတာလဲ ဟုု အဓိပၺါယ္ရေသာ အဂၤလိပ္စကား တခြန္းကိုု ခပ္တိုုးတိုုး ေျပာလိုုက္တာ ျဖစ္သည္။ သူ႔အေမးကိုု ကြ်န္မ မေျဖတတ္ပါ။

“သိလား… မင္းကိုု ကိုုယ္ ခ်စ္တာလည္း အဲဒီမ်က္လံုုးေလးေတြပဲ… ျပီးေတာ့ ကိုုယ္ ေၾကာက္တာလည္း အဲဒီမ်က္လံုုးေလးေတြပဲ… မ်က္လံုုးေလးေတြမွာ တခုုခုု ေျပာခ်င္တာ ရွိေနသလိုုပဲ… မင္း ဘာေျပာခ်င္တာလဲ ေျပာေလ… ကိုယ္နားေထာင္မွာေပါ့…”

တိမ္ဝင္သြားေသာ သူ႔စကားအဆံုုးတြင္ ကြ်န္မကိုုယ္ ကြ်န္မ ရွာလိုု႔ ေတြ႔သြားခဲ့သည္။ ကြ်န္မ ဘာေျပာခ်င္မွန္း ကြ်န္မ ေသေသခ်ာခ်ာ သိသြားခဲ့သည္။ ေနာက္ထပ္ စကၠန္႔အနည္းငယ္ အားယူအျပီးမွာ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ မယံုုၾကည္ႏိုုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ စကားတခြန္းကိုု ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။

“ကြ်န္မနဲ႔ ဆင္တူ စြန္ကေလးတေကာင္ပဲ လုုပ္ပါေနာ္… ျပီးေတာ့ ဟိုုးေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္လိပ္ေတြထဲမွာ ဘာေတြရွိသလဲ ဆိုုတာ ကြ်န္မတိုု႔ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ သြားၾကည့္ၾကတာေပါ့…”

ထိုုစကားကိုု ေျပာျပီးခ်ိန္မွာ မိန္းကေလးပီပီ ရွက္ရြံ႔စြာျဖင့္ မ်က္လႊာခ်ျခင္း ဟူေသာ အတတ္ပညာကိုု ဘယ္သူမွ မသင္ၾကားရပါပဲႏွင့္ အလိုအေလ်ာက္ ကြ်န္မ တတ္ေျမာက္သြားခဲ့တာ ျဖစ္သည္။

သက္ေဝ
(၂၆ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၄)

- ၂၀၁၅ ဧျပီလ - စံုနံ႔သာ စာေပအႏုပညာ မဂၢဇင္း တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Tuesday, February 24, 2015

အက္စ္ပရက္စ္ဆို တစ္ခြက္ ႏွင့္ စကားေျပာျခင္း

ေကာ္ဖီ အခ်ိဳးအစားပါ၀င္မွဳ အားျပင္းျပီး အလြန္တရာ ထူထဲသိပ္သည္းကာ ခါးသက္ ျပင္းရွေသာ၊ ေကာ္ဖီ ခြက္မ်ားထဲတြင္ အရြယ္အစား အေသးငယ္ဆံုးေသာ ခြက္ျဖင့္ ထည့္ရေသာ၊ ေကာ္ဖီ တခြက္လွ်င္ ေကာ္ဖီရည္ တေအာင္စ ပါ၀င္ကာ Solo (သို႔မဟုတ္) Single Shot အမည္ရေသာ၊ ေကာ္ဖီ တခြက္လွ်င္ ေကာ္ဖီရည္ ႏွစ္ေအာင္စ ပါ၀င္ကာ Doppio (သို႔မဟုတ္) Double Shot အမည္ရေသာ၊ အျခား ေကာ္ဖီအမ်ိဳးအစားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကေဖးလာေတး၊ ကက္ပူခ်ီႏို၊ မိုခါး၊ အေမရီကာႏို အစရွိသည္တို႔အတြက္ အဓိကအက်ဆံုုး အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ၊ ေကာ္ဖီ အမ်ိဳးအစား အားလံုးထဲတြင္ ကဖိန္းဓါတ္ ပါ၀င္မွဳႏွဳန္း အျမင့္ဆံုးႏွင့္ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ျပီး အဆီပါ၀င္မွဳ ႏွင့္ ကိုလက္စထေရာပါ၀င္မွဳမွာမူ သုည ရာခိုင္ႏွဳန္းသာရွိေသာ ထိုုေကာ္ဖီကို အက္စ္ပရက္စ္ဆို ဟုေခၚပါသည္။ 
ေကာ္ဖီ တမ်ိဳးတည္းကို အဓိကထား ေရာင္းေသာ ဆိုင္တဆိုင္တြင္ အက္စ္ပရက္စ္ဆို တခြက္ကို သင္ မွာယူမည္ဆိုပါစို႔။ ေကာ္ဖီမွာယူခ်ိန္တြင္ တခါတည္း ေငြရွင္းရေသာ ေကာင္တာေရွ႔တြင္ တန္းစီရပ္တန္႔ပါ။ သင့္အလွည့္က်လာပါက ေကာင္တာေနာက္မွ အေရာင္းစာေရးကို အက္စ္ပရက္စ္ဆိုတခြက္ ရႏိုင္မလား ဟု ေမးလိုက္ႏိုင္ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ အေရာင္းစာေရးဟူသည္ တခါတရံ ျဖဴျဖဴပိန္ပိန္ အမ်ိဳးသား ခပ္ငယ္ငယ္တေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ျပီး တခါတရံတြင္ အိုင္းလိုင္နာ ထူထူျခယ္ထားေသာ အသားညိဳညိဳ အမ်ိဳးသမီး တဦးလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ မည္သိုု႔ပင္ျဖစ္ေစ ေကာင္တာေနာက္မွ အေရာင္းစာေရးက သင့္အား Single လား Double လား ဟုေမးပါလိမ့္မည္။ တခါတရံတြင္မူ Solo လား Doppio လား ဟုလည္း ေမးေကာင္းေမးႏိုင္ပါသည္။ သင္ သို႔မဟုတ္ သင့္ခႏၺာကိုယ္က အက္စ္ပရက္စ္ဆို တေအာင္စ သာ အလိုရွိလွ်င္ Single သို႔မဟုတ္ Solo ဟု မွာၾကားႏိုင္ျပီး သင့္ခႏၺာကိုယ္က အက္စ္ပရက္စ္ဆို ႏွစ္ေအာင္စကို ေတာင့္တမိပါက Double သို႔မဟုတ္ Doppio ဟု သက္ေတာင့္သက္သာ ေျဖဆိုလိုက္ပါ။ ထိုအခါ အေရာင္းစာေရးက ဒီမွာ ေသာက္မွာလား… အျပင္ကို သယ္ေဆာင္သြားမွာလား… ဟု ခပ္တိုးတိုး ေမးပါလိမ့္မည္။ သင္ လိုအပ္ခ်က္အတိုင္း ဆိုင္မွာထိုင္ေသာက္ရန္ သို႔မဟုတ္ အျပင္ကို သယ္ေဆာင္သြားရန္ တခုုခုု ေျဖၾကားေပးလိုက္ပါ။ ထိုု႔ေနာက္ က်သင့္ေငြကို ေပးေခ်ျပီးလွ်င္ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္း စြဲမက္ဖြယ္အတိျပီးေသာ အက္စ္ပရက္စ္ဆို ေကာ္ဖီ ခြက္ငယ္ကေလးတခြက္ သင့္ေရွ႕ေမွာက္ကို ဆိုုက္ဆိုုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္ရွိလာမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေကာ္ဖီခြက္ ေသးေသးေလး ထဲတြင္ တေအာင္စ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ေအာင္စ မွ်သာ ပါ၀င္ေသာ အညိဳရင့္ေရာင္ အက္စ္ပရက္စ္ဆို ေကာ္ဖီအရည္ကေလးသည္ သင္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို ခါးသက္ ျပီး သင္ ထင္ထားသည္ထက္ ျပင္းရွ ေကာင္း ျပင္းရွ ေနပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သူကေပးေသာ စြဲမက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ သူ၏ အာနိသင္မ်ားကိုမူ သင္ စိုးစဥ္းမွ် ခါးသက္ ျပင္းရွလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု ခိုင္မာစြာ အာမခံ၀ံ့ပါသည္။
အျမင္အာရံုကို ျငိတြယ္ေစေသာ ညိဳရင့္ရင့္ အဆင္း၊ ႏွာေခါင္း၀တြင္ လာေရာက္ရိုက္ခတ္ေသာ ေမႊးျမရွတ သင္းရနံ႔၊ လွ်ာဖ်ားတြင္ စြဲျမဲရစ္ေသာ၊ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားတြင္ ထင္က်န္ရစ္ေသာ ခါးသက္သက္ အရသာတို႔က အက္စ္ပရက္စ္ဆိုေကာ္ဖီ၏ ထူးျခားေသာ ဂုဏ္အဂၤါမ်ားျဖစ္ၾကျပီး ေနာက္ထပ္ တၾကိမ္၊ ႏွစ္ၾကိမ္၊ သံုးၾကိမ္… ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ထပ္ခါတလဲလဲ ေသာက္ခ်င္လာေအာင္ သင့္အား လွလွပပ ညွိဳ႕ယူ ေခၚငင္ ဆြဲေဆာင္ပါလိမ့္မည္။
တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္တဆိုင္၏ အတြင္းဖက္ ေထာင့္တေနရာ၊ ေလေအးေပးစက္မွ အေအးဓါတ္ အနည္းငယ္၊ မလင္းလြန္း မေမွာင္လြန္းေသာ ၀ါက်င့္က်င့္ မီးပြင့္ေအာက္မွ စားပြဲ၀ိုင္းငယ္တလံုးသည္ အက္စ္ပရက္စ္ဆို ေကာ္ဖီတခြက္ႏွင့္ တရင္းတႏွီး မိတ္ေဆြဖြဲ႔ရန္ အလြန္သင့္ေတာ္ေသာ အေနအထား ျဖစ္ပါသည္။ ေျပာရလွ်င္ အက္စ္ပရက္စ္ဆိုေကာ္ဖီက ေပးေသာ စြဲမက္ဖြယ္ရာမ်ားသည္ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ႏွင့္ စကားလက္ဆံုုက်ရသည္ႏွင့္ ဆင္ဆင္တူပါသည္။ သင့္ဘဝတြင္ ဝါသနာတူ၊ စိတ္ကူးတူ၊ အေတြးတူ၊ ရင္ခုုန္သံ ဘာသာစကားခ်င္းလည္း တူညီေသာ မိတ္ေဆြတေယာက္ႏွင့္ အခ်ိန္ တနာရီခန္႔ သိုု႔မဟုုတ္ တနာရီထက္ ပိုု၍ စကားေျပာဖူးပါသလား။ သင္သည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အလုုပ္တာဝန္မ်ား၊ လူမွဳေရး တာဝန္မ်ား၊ အေထြေထြ လိုုအပ္ခ်က္မ်ားတိုု႔ျဖင့္ အခ်ိန္အား ရွာမရ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏိုုင္ပါလိမ့္မည္။ သိုု႔ေသာ္ ေလးနက္စြာ တိုုက္တြန္းလိုုပါသည္။ အခ်ိန္အား အနည္းငယ္ကိုု မျဖစ္မေန ၾကိဳးစားရွာေဖြ၍ မိတ္ေဆြတေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာၾကည့္ပါ။
စကားလံုုးမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးမွဳ အခ်ိဳးအစား အားျပင္းျပီး အလြန္တရာ ထူထဲသိပ္သည္းေသာ နားလည္မွဳမ်ား ပါဝင္လိမ့္မည္။ စကားလံုုးမ်ားတြင္ ခါးသက္ျပင္းရွျပီး ေမႊးပ်ံ႕စြာ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ စြဲမက္တမ္းတမွဳမ်ား ပါဝင္လိမ့္မည္။ စကားလံုုးမ်ားတြင္ ႏွလံုုးသားျဖင့္သာ ခံစားနားေထာင္ႏိုုင္ေသာ အေတြးစိတ္ကူးသစ္မ်ား ပါဝင္လိမ့္မည္။ စကားလံုုးမ်ားတြင္ သာမန္မ်က္ေစ့ျဖင့္ မေတြ႔ မျမင္ႏိုုင္ေသာ စိမ္းစိုုလတ္ဆတ္သည့္ အျဖဴေရာင္ ၾကိဳးမွ်င္မ်ားပါဝင္လိမ့္မည္။ စကားလံုုးမ်ားထဲတြင္ အျမင့္တေနရာမွ ေျပာင္းျပန္ ထိုုးဆင္းသြားေသာ ရိုုလာကိုုစတာတစီးကဲ့သိုု႔ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာမ်ားလည္း ပါ၀င္ေကာင္း ပါဝင္ေနလိမ့္မည္။
စကားလံုုးမ်ားတြင္ မ်က္စိတဆံုး ေျပျပစ္ က်ယ္ေျပာေသာ စိမ္းလဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ႏွင့္အတူ စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ သစ္ရြက္မ်ား ျပည့္ႏွက္္ေနေသာ ေတာအုပ္ထူထူတခုု ပါဝင္ေနလိမ့္မည္။ စကားလံုုးမ်ားတြင္ ေအးျမလန္းဆန္းေသာ ေလႏုုေအးမ်ားႏွင့္ ျပာလဲ့ေနေသာ အဆံုုးအစမဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီး ပါဝင္ေနလိမ့္မည္။ စကားလံုုးမ်ားတြင္ ေဖြးဆြတ္ ျဖဴစင္ေနေသာ ေရႊ႕ေျပာင္း တိမ္စိုင္ တိမ္လိပ္မ်ားလည္း ပါ၀င္ေကာင္း ပါဝင္ေနပါလိမ့္မည္။ 
ေသခ်ာသည္ကေတာ့ စြဲလမ္း မူးယစ္ေစတတ္ေသာ ပစၥည္းတခုုကဲ့သို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ ထပ္မံအသံုုးျပဳလိုုေသာ ဆႏၵတစံုုကိုု မလြဲမေသြ ပိုုင္ဆိုုင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုု႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ကိုု ၾကိဳးစားရွာေဖြပါ။ အက္စ္ပရက္စို တခြက္ ၀ယ္ယူပါ။ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာၾကည့္ပါဟုု ထပ္မံ တိုုက္တြန္းလိုုပါသည္။

ေျပာေနရင္းမွာ ေမ့ေလ်ာ့က်န္လုုဆဲဆဲျဖစ္ေနေသာ အခ်က္တခုု ရွိပါေသးသည္။ ထိုုအခ်က္မွာ အက္ပရက္စ္ဆိုုေကာ္ဖီတခြက္ကိုု စနစ္တက် သံုုးေဆာင္ရန္ နည္းလမ္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အက္ပရက္စ္ဆိုု Single Shotဆိုုလွ်င္ ခြက္ကေလးတြင္ ပါဝင္သမွ်ကိုု တခ်က္တည္း အကုုန္ ေမာ့ခ်လိုုက္ရန္ျဖစ္ျပီး Double Shot ျဖစ္ပါမူ ႏွစ္ၾကိမ္ခြဲ၍ ေသာက္သံုုးရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုုသိုု႔ နည္းလမ္းတက် ေသာက္သံုုးရန္ လိုုအပ္ေသာ အက္ပရက္စ္ဆိုုကိုု တစက္ခ်င္း ႏွစ္စက္ခ်င္း ေျဖးညွင္းစြာ ေသာက္ေနမိျခင္းက မွားယြင္းမွဳမ်ား အားလံုုး၏ အစပင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုုသိုု႔ မွားယြင္းျပီးေသာအခါတြင္ အရာရာကိုု အစ မွ ျပန္လည္ စတင္လိုုက္ပါ။

- - -
- - -
- - -
အခ်ိန္အား အနည္းငယ္ကိုု ရွာပါ။ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ကိုု ရွာပါ။ အက္စ္ပရက္ဆိုု တခြက္ ဝယ္ပါ။

- - -
- - -
- - -

ေကာ္ဖီ အခ်ိဳးအစားပါ၀င္မွဳ အားျပင္းျပီး အလြန္တရာ ထူထဲသိပ္သည္းကာ ခါးသက္ ျပင္းရွေသာ၊ ေကာ္ဖီခြက္မ်ားထဲတြင္ အရြယ္အစား အေသးငယ္ဆံုးေသာ ခြက္ျဖင့္ ထည့္ရေသာ၊ ေကာ္ဖီ တခြက္လွ်င္ ေကာ္ဖီရည္ တေအာင္စ ပါ၀င္ကာ Solo (သို႔မဟုတ္) Single Shot အမည္ရေသာ၊ ေကာ္ဖီတခြက္လွ်င္ ေကာ္ဖီရည္ ႏွစ္ေအာင္စ ပါ၀င္ကာ Doppio (သို႔မဟုတ္) Double Shot အမည္ရေသာ၊ အျခား ေကာ္ဖီ အမ်ိဳးအစားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကေဖးလာေတး၊ ကက္ပူခ်ီႏို၊ မိုခါး၊အေမရီကာႏို အစရွိသည္တို႔၏ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ၊ ေကာ္ဖီအမ်ိဳးအစားအားလံုးထဲတြင္ ကဖိန္းဓါတ္ ပါ၀င္မွဳႏွဳန္း အျမင့္ဆံုးႏွင့္ အမ်ားဆံုးျဖစ္ျပီး အဆီပါ၀င္မွဳ ႏွင့္ ကိုလက္စထေရာ ပါ၀င္မွဳမွာမူ သုည ရာခိုင္ႏွဳန္းသာရွိေသာ၊ ထိုုေကာ္ဖီကို အက္စ္ပရက္စ္ဆို ဟု ေခၚပါသည္။

- - -
- - -
- - -

သိုု႔ေသာ္ အက္ပရက္စ္ဆိုုေကာ္ဖီတခြက္ကိုု စနစ္တက် သံုုးေဆာင္ရန္ နည္းလမ္းရွိေသးသည္ကိုုလည္း သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါသည္။ Single Shot ဆိုုလွ်င္ တခ်က္တည္း အကုုန္ ေမာ့ခ်လိုုက္ရန္ျဖစ္ျပီး Double Shot ျဖစ္ပါမူ ႏွစ္ၾကိမ္ခြဲ၍ ေသာက္ရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုုသိုု႔ နည္းလမ္းတက် ေသာက္ရန္ လိုုအပ္ေသာ အက္ပရက္စ္ဆိုုကိုု တစက္ခ်င္း ႏွစ္စက္ခ်င္းေျဖးညွင္းစြာ ေသာက္ေနမိျခင္းက မွားယြင္းမွဳမ်ား အားလံုုး၏ အစပင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုုသိုု႔ မွားယြင္းျပီးေသာအခါတြင္ အရာရာကိုု အစ မွ ျပန္လည္ စတင္လိုုက္ပါ။ အရာရာကိုု အစ မွ ျပန္လည္ စတင္လိုုက္ပါ။

သက္ေဝ
(၁၇ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၄)

- ၂၀၁၅ မတ္လ - Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

 

Tuesday, February 10, 2015

သာတဲ့ ပုုဂံေျမ (၂)

ေနာက္တေန႔မနက္မွာ ဧရာဝတီျမစ္ထဲက ေမာ္ေတာ္ခုုတ္သံနဲ႔ အတူ အေစာၾကီး ျပီးေတာ့ ေဟာလီးေဒးတိုု႔ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ႏိုုးလာခဲ့ပါတယ္။ အခန္းအျပင္ထြက္ ၾကည့္ေတာ့ ေမွာင္ေနတုုန္းပဲ။ ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ ခပ္ေျဖးေျဖး ေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ႏွစ္စင္းကို လွမ္းေတြ႔ရတယ္ မီးေရာင္တလက္လက္နဲ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ အခန္းထဲျပန္ဝင္၊ အေႏြးထည္ထပ္ဝတ္၊ ကင္မရာယူျပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

အလင္းေရာင္လံုုးဝမရွိေသးပဲ ေမွာင္ေနတုုန္းဆိုုေတာ့ ဟိုုတယ္နဲ႔ သိပ္ေဝးေဝးလည္း မသြားရဲဘူး။ မေတာ္ လမ္းေပ်ာက္ေနရင္ ခက္မယ္ ဆိုုေတာ့ အနီးအနားပဲ ဟိုုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္ေပါ့။ ကိုုယ္ကသာ စိုုးရိမ္ေနတာ ႏိုုင္ငံျခားသူႏွစ္ေယာက္က ေျမပံုုစာရြက္ေတြ ကိုုင္လိုု႔ ကိုုယ့္အနားက ခပ္သြက္သြက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားျပီး မလွမ္းမကမ္းက ဆိုုင္ေလးမွာ Electronic Bike (E-Bike) လိုု႔ေခၚတဲ့ ဘီးေတြ ငွားေနၾကတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ဘီးကိုုယ္စီနဲ႔ ထြက္သြားၾကတာ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ဆိုုင္နားကိုု မေယာင္မလည္ သြားၾကည့္ေတာ့ စက္ဘီးငွားခက တရက္ကိုု ျမန္မာေငြ ရွစ္ေထာင္တဲ့။

သူတိုု႔ကိုု ၾကည့္ရင္း ေလွ်ာက္လာလိုုက္တာ ကန္ေတာ့ပလႅင္ဘုုရားနားကိုု ေရာက္လာတယ္။ အေမွာင္ျပယ္စျပဳလာျပီ။ မနက္ အာရံုတက္ခ်ိန္မွာ သဘာ၀အလင္းေရာင္ တ၀က္၊ မီးအလင္းေရာင္ တ၀က္နဲ႔ လွေနတဲ့ ကန္ေတာ့ပလႅင္ဘုရားပါ။ ရိုက္လာတဲ့ ပံုေတြထဲမွာ ဒီပံုုကိုုလည္း သေဘာက်မိပါတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း မိုုးလင္းလာျပီ။ ခုုနက ဘုုရားမီးေတြလည္း မွိတ္သြားျပီ။ ဒါေတြကေတာ့ ဟိုုတယ္တဝိုုက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတြ႔ရတဲ့ ဘုုရားေတြပါ။
လူသူရွင္းျပီး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ လမ္းကေလးေတြ...
ဒီပံုုမွာ ၾကည့္ပါအံုုး၊ ဘယ္ေလာက္ေစာေစာထဲက ဒီေပၚ ေရာက္ေနတယ္ မသိ… ေအးေအးလူလူ ရွိလိုုက္တာ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုုၾကီးေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ထဲ တမ်ိဳးပဲ... သိပ္မၾကိဳက္ခ်င္သလိုုလိုု။
နာရီၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မနက္ ခုုႏွစ္နာရီ ေက်ာ္ေနျပီမိုု႔ ဟိုုတယ္ျပန္ျပီး မနက္စာ စားပါတယ္။ ပုုဂံသံတဲဟိုုတယ္ရဲ႕ မနက္စာက ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းပါတယ္။ ပဲမ်ားမ်ားသံုုးျပီး ခ်က္ထားဟန္တူတဲ့ မုုန္႔ဟင္းခါးကိုု ဘူးသီးေၾကာ္ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ ၾကက္ဥျပဳတ္ေတြနဲ႔ စားခ်င္စဖြယ္ပါ။ ျပီးေတာ့ အညာဓေလ့အတိုုင္း ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ အရြက္စံုုေၾကာ္၊ ေနာက္ ထံုုးစံအတိုုင္း ဥေရာပစတိုုင္ မနက္စာ၊ ေကာ္ဖီ လဖက္ရည္ လိမ္ေမာ္ရည္ ဘာညာ၊ ျပီးေတာ့ သစ္သီးေတြ။ ကြ်န္မကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုုးႏိုုင္တဲ့ မုုန္႔ဟင္းခါးကိုု ၾကက္သြန္ေၾကာ္နဲ႔ စားျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ပါတယ္။
မနက္စာစားျပီးေတာ့ အခန္းျပန္၊ ေရခ်ိဳး ျပီး ဒီေန႔အတြက္ ခရီးစဥ္ ျပန္ စ ပါတယ္။ ပထမဆံုုး ဖူးရတဲ့ဘုုရားက စြယ္ေတာ္ေလးဆူအနက္က တဆူျဖစ္တဲ့ ေလာကနႏၵာ စြယ္ေတာ္ဘုုရားပါ။ ဘုုရားေပၚကေန ဧရာဝတီကိုု ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကလည္း သိပ္လွတယ္။ အခုုလိုု ေသာင္ေတြ မေပၚပဲ ေရေတြျပည့္ေနရင္ ပိုုလွမွာ။
ဒါကေတာ့ အားလံုုး သိၾကတဲ့ မႏူဟာဘုုရားပါ။ စိတ္မေကာင္းစရာ သနားစရာ က်ဥ္းေျမာင္းၾကပ္တည္းတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ဖူးခဲ့ရတဲ့ဘုုရားဆိုုလည္း မမွားပါဘူး။ မႏူဟာမင္းက ဒီဘုုရားကိုု တည္ထားရာမွာ "ငါသည္ သံသရာဝယ္ က်င္လည္သေရြ႕  သူ ႏိုုင္မည္ကိုု မျဖစ္လိုု" လိုု႔ ဆုုေတာင္းခဲ့တယ္လိုု႔ မွတ္သားရပါတယ္။
ဂူထဲမွာ ျပည့္လုုနီးပါး ဆင္းတုုေတာ္ၾကီး တဆူ၊ ျပီးေတာ့ အရန္ေစတီ ႏွစ္ဆူနဲ႔အတူ အလ်ားေပ ကိုုးဆယ္ရွိတဲ့ ေလ်ာင္းေတာ္မူဘုုရားတဆူကိုုလည္း အခုုလိုု ဖူးေတြ႔ရပါတယ္။ ဘုုရားရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ အနည္းငယ္ မဲ့ေနတယ္လိုု႔ မခံစားရဘူးလား။ ၾကည့္ပါအံုုး…
ဒါကေတာ့ ျမေစတီ ဘုုရား၊ ျမေစတီ ေက်ာက္စာတိုုက္နဲ႔ ဂူေျပာက္ၾကီး ဘုုရားဝင္း အနီးတဝိုုက္က ဘုုရားေလးေတြပါ။
ေနျမင့္လာေတာ့ နည္းနည္းပူသလိုု ထင္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဧရာဝတီကိုုျဖတ္ျပီး ညင္ညင္သာသာတိုုက္ေနတဲ့ ေလေလးကေတာ့ ေအးေနတာပဲ။ ျမေစတီဘုုရားမွာ ခဏနားျပီးရင္ေတာ့ ျမင္းလွည္းေလး တလွည့္စီးျပီး ဘုုရားေတြ ဆက္ဖူးၾကအံုုးစိုု႔…။
သက္ေဝ
(၁၀ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၁၅)

Sunday, February 8, 2015

သာတဲ့ ပုုဂံေျမ (၁)

လူတိုုင္းလိုုလိုု သြားေနက် ေရာက္ဖူး ေတြ႔ဖူး ျမင္ဖူးေနက် ေနရာတခုုမိုု႔ ပုုဂံခရီးစဥ္ကိုု မေရးေတာ့ဘူးလိုု႔ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၾကိဳးစားပမ္းစား ရိုုက္လာတဲ့ ဓါတ္ပံုုေတြကိုု တစုုတစည္းထဲ ထားခ်င္တာက တေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႔ကလည္း ေရးပါ လိုု႔ တိုုက္တြန္းၾကတာက တေၾကာင္းမိုု႔ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ေရးလိုုက္ပါတယ္။ ခရီးသြားပိုုစ့္ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း စာနည္းနည္း ဓါတ္ပံုု မ်ားမ်ားေပါ့ေနာ္… း)
ခရီးစဥ္ကေတာ့ ရန္ကုုန္ ေနျပည္ေတာ္ ပုပၸါးနဲ႔ ပုုဂံ ေညာင္ဦးပါ။ ႏွစ္ဖက္ေသာမိဘမ်ားနဲ႔ အတူ သြားရတာမိုု႔ အင္မတန္ျပည့္စံုုျပီး ႏွစ္သက္ ေက်နပ္စရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးစရာအတိျပီးတဲ့ ခရီးတခုုျဖစ္တဲ့အျပင္ ကိုုယ့္ကားနဲ႔ ကိုုယ္ သြားၾကတာဆိုုေတာ့ နားခ်င္တဲ့ေနရာ နား၊ စားခ်င္တဲ့ေနရာ စား၊ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလွပါတယ္။
ေနျပည္ေတာ္ကေန မနက္ ေစာေစာ ထြက္လာျပီး လမ္းတဝက္မွာ ပုပၸါးကိုု ေရာက္တယ္။ အဲဒီေဒသတဝိုုက္ကေတာ့ မိုုးေခါင္ေရရွားေနရာေတြမိုု႔ အေတာ္ေလး ေျခာက္ေသြ႔တယ္။ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြလည္း သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ေတာင္ေတြကလည္း အားလံုုး ေတာင္ကတံုုးေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတာ ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းစရာ။ 
ဟိုုးအေနာက္မွာ ျမင္ေနရတာက ပုပၸါးေတာင္မၾကီးပါ။
ပုပၸါးေတာင္ကလပ္ေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ ဘုုရားဖူးဖိုု႔ အမိုုးအဆင့္အဆင့္ေလးေတြရွိတဲ့ ေစာင္းတန္းတေလ်ာက္ ေလွခါးထစ္ ခပ္မတ္မတ္ေတြကေန တက္ၾကရတယ္။ လူၾကီးေတြကေတာ့ ေတာင္ေျခမွာပဲ ေန႔လည္စာ စားရင္း ေစာင့္က်န္ခဲ့ၾကတယ္။ အသက္က စကားေျပာလာျပီ ဆိုုေတာ့ တက္မွ တက္ႏိုုင္ပါ့မလားလိုု႔ ေတြးပူျပီး မရဲတရဲနဲ႔ တက္သြားတာ။ ေရာက္ေတာ့ ေရာက္သြားသား။ 
ဒါက ပုပၸါးေတာင္ကလပ္ေပၚကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ေတာင္ေအာက္ ျမင္ကြင္းပါ။
လမ္းမွာကလည္း သူတိုု႔လိုု အေဖၚအေပါင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရေသးတာဆိုုေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္... ဟိ
လြယ္မယ္လိုု႔ ထင္ထားတဲ့ အဆင္းက အတက္ထက္ ပိုုပင္ပန္းတယ္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ စကားမေျပာႏိုုင္ေတာ့ဘူး ေမာလိုုက္တာ ဆိုုတာ။ အေဖေတြ အေမေတြက ၾကက္သားေၾကာ္ေလးနဲ႔ အုုန္းစိမ္းရည္ေလး အသင့္မွာျပီး ေစာင့္ေနလိုု႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ေမာေမာနဲ႔စားလိုုက္တာ ဓါတ္ပံုုေတာင္ မရိုုက္လိုုက္ႏိုုင္ဘူး။ ေန႔လည္စာ စားျပီးေတာ့ ပုပၸါး Resort ကိုု ခဏသြားလည္ျပီး ေကာ္ဖီေသာက္ၾကေသးတယ္။ အင္မတန္သာယာေအးခ်မ္းျပီး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ လွလည္း ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ေနရာပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆး လာ အနားယူဖိုု႔ ေကာင္းတဲ့ေနရာလိုု႔ စိတ္ထဲက ေတးထားလိုုက္တယ္။ ေနာက္တေခါက္ေပါ့… 
ပုပၸါး Resort ကေန ပုပၸါးေတာင္ကလပ္ေပၚက ဘုုရားကိုု လွမ္းဖူးလိုု႔ရတယ္။ 
ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး ပိုုက္ဆံရွင္းေတာ့ ေဘလ္က ေဒၚလာနဲ႔ လာတာ။ ျမန္မာေငြနဲ႔ ျပန္တြက္ျပီး ေပးရတယ္။ ျမင့္တယ္ေနာ္။
ပုုဂံေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနျပီ။ ပုုဂံ သံတဲဟိုုတယ္မွာ Check-in ဝင္၊ ျပီးေတာ့ River Side လိုု႔ ေရးထားတဲ့ လမ္းညႊန္ဆိုုင္းဘုုတ္ကေလးေတြ အတိုုင္း ေလွ်ာက္လာျပီး ကိုုယ္ေနရမဲ့ အခန္းေလးေတြဆီ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းကိုု ေမးတင္ျပီး ေဆာက္ထားတာ၊ ဝင္းဝါေနတဲ့ ကြ်န္းသစ္ေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ားမ်ားသံုုးျပီး ျပင္ဆင္ထားတဲ့ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္နဲ႔ ခ်စ္စရာအခန္းေလးေတြ။ အခန္းကေန လွမ္းၾကည့္လိုုက္ရင္ အေရွ႕မွာ ေျမပဲခင္း စိမ္းစိမ္းေတြ ျပီးတာနဲ႔ ျပာလဲ့လဲ့ ေရျပင္ၾကီးဟာ ဧရာဝတီပဲ။ ျပီးေတာ့ သဲေသာင္ေတြ…။ 

လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ရဲ႕ တဖက္ကမ္းမွာက တန္႔ၾကည္ေတာင္… ေနဝင္ျပီး ေမွာင္စပ်ိဳးလာေတာ့ တန္႔ၾကည္ေတာင္ေပၚက ဘုုရားမီး တလက္လက္ေလးကိုု ေတြ႔ရတယ္။ Zoom ဆြဲၾကည့္ၾကပါ... ေတြ႔ရလား မသိဘူး... မေတြ႔ရလဲ ေတြ႔ရတယ္လိုု႔ မွတ္ေပးပါ။ 
အခန္းေရာက္ေတာ့ ပစၥည္းေတြေနရာခ်၊ ခဏနား ေရခ်ိဳးျပီးေတာ့ ညစာစားဖိုု႔ ထြက္ရင္းနဲ႔ အနီးနားက ဘုုရားေတြ ဖူးဖိုု႔ စီစဥ္ၾကတယ္။ ညစာကိုု သရပါ မွာ စားၾကတယ္။ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဖေယာင္းတိုုင္မီးေလးေတြနဲ႔ သရပါမွာ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ မွာမစားၾကေတာ့ပဲ ထမင္းေၾကာ္ ထမင္းေပါင္း ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ၾကာဆံေၾကာ္ေတြကိုုပဲ တေယာက္တမ်ိဳး လြယ္လြယ္ကူကူ မွာစားၾကတယ္။ စားစရာေတြလာခ်ေတာ့ အားလံုုး တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ ၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဘုုရားေရ… တပြဲတပြဲကိုု အမ်ားၾကီးပဲကိုုး။ တကယ္ဆိုု ႏွစ္ေယာက္ကိုု တပြဲစားလိုု႔ရေအာင္ကိုု မ်ားလြန္းတာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ကုုန္သေလာက္ စားၾကတာေပါ့။ 
ပထမဆံုုး ဖူးရတဲ့ဘုုရားကေတာ့ ဗူးဘုုရားပါ။ ငယ္ငယ္က ေရဒီယိုုမွာ လာေနက် "...ထူးျခားစြာ ဖူးသြားပါ ဗူးဘုုရားမွာ ေနခိုုရင္းနဲ႔ ေရႊလိုုဝင္းတဲ့ ဧရာဝတီ ျမစ္ရိုုးတေလွွ်ာက္ကိုုေလ…" ဆိုုတဲ့ ႏြဲ႕ယဥ္ဝင္းရဲ႕ သီခ်င္းကိုု သတိရမိတယ္။ ညဖက္ဆိုုေတာ့ ေနခိုုစရာ မလိုု၊ ဧရာဝတီလည္း ေရႊလိုု မဝင္းႏိုုင္ပဲ ေမွာင္ေနျပီ။ 
မီးေရာင္ေအာက္မွာ အင္မတန္ သပၺါယ္တဲ့ ထီးလိုုမင္းလိုုဘုုရားပါ။ ဒီဓါတ္ပံုုဟာ ကိုုယ္ ရိုုက္ဖူးသမွ် Night Shot ေတြထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုုးနဲ႔ စိတ္တိုုင္းအက်ဆံုုး ဓါတ္ပံုုတပံုုလိုု႔ ေျပာရမွာပါ။ အလုုပ္အရွဳပ္ခံျပီး Tripod သယ္သြားတဲ့ အက်ိဳးဆိုုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ 
ထီးလိုုမင္းလိုဘုုရား ျပီးေတာ့ ေရႊစည္းခံုုဘုုရားကိုု သြားဖူးၾကပါတယ္။ ေရႊစည္းခံုု ဘုုရားေစာင္းတန္း တေလွ်ာက္မွာ ဆိုုင္ကေလးေတြ တန္းစီလိုု႔ ဘုုရားပြဲလိုုပဲ ေပ်ာ္စရာ။ အဲဒီေစ်းတန္းေလးမွာ ေရာင္းတာေတြကေတာ့ ဇီးယိုု ဇီးထန္းလ်က္ စတဲ့ စားစရာေတြ၊ ယြန္းထည္ေတြ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျဖစ္ ခ်ည္ထည္ေတြ ေခတ္မီပံုုဆန္းေတြနဲ႔ အသင့္ခ်ဳပ္ျပီးသား အဝတ္ေတြ စံုုလိုု႔ပါပဲ။ ေရႊစည္းခံုုဘုုရားကေန ျပန္ေတာ့ ည ကိုုးနာရီခြဲျပီးျပီ။ လူၾကီးေတြလည္း ပင္ပန္း၊ လူငယ္ေတြလည္း ပင္ပန္းေနျပီမိုု႔ အိပ္ခ်ိန္လိုု႔ သတ္မွတ္လိုုက္ပါတယ္။ 
ေနာက္တေန႔မနက္မွာ ဧရာဝတီျမစ္ထဲက ေမာ္ေတာ္ခုုတ္သံနဲ႔ အတူ အေစာၾကီး ျပီးေတာ့ ေဟာလီးေဒးတိုု႔ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ႏိုုးလာခဲ့ပါတယ္။ အခန္းအျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ေမွာင္ေနတုုန္းပဲ။ ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ ေမာ္ေတာ္ႏွစ္စင္းေတြ႔ရတယ္ မီးေရာင္တလက္လက္နဲ႔။ ဒါနဲ႔ပဲ အခန္းထဲျပန္ဝင္၊ အေႏြးထည္ထပ္ဝတ္၊ ကင္မရာယူျပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

သက္ေဝ
(၈ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၀၁၅) 

Saturday, February 7, 2015

လမွ်ားသူရဲ႕မွတ္တမ္း

တကယ္ဆိုရင္ သူ႔ကိုယ္သူ လမွ်ားသူ လို႔ ၾကီးၾကီက်ယ္က်ယ္ အမည္တပ္ထားတာ၊ အမွန္ကေတာ့ သူဟာ ဘာမွ မသိ၊ ဘာမွ မတတ္၊ တစ္ခုခုဆို မထံုတက္ေတးနဲ႔ေျပာလိုက္ရင္လည္း မ်က္လံုး အ၀ိုင္းသား၊ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား၊ နားရြက္ အကားသားနဲ႔အျမဲတမ္း ေၾကာင္စီစီနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ အေကာင္တစ္ေကာင္ပါ။ လမွ်ားသူရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ေဖၚျပရမယ္ဆိုရင္ နားမလည္ ပါးမလည္၊ မအူမလည္အူလည္လည္၊ အူတိအူေၾကာင္၊ အူေၾကာင္ၾကား၊ ထံုထံုထိုင္းထိုင္း၊ တံုးတံုးတာတာ၊ အရိပ္ျပလို႔ အေကာင္မသိ၊ တစ္ေတာင္ျပလို႔ တစ္မိုက္မျမင္၊ ျပီးေတာ့ ခပ္တံုးတံုးခပ္ေလွးေလွး… အဲဒီလို အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ျပည့္စံုေနတဲ့ အေကာင္တစ္ေကာင္ပါ။ ဒီေတာ့လမွ်ားသူ ဆိုတဲ့ နာမည္ပိုင္ရွင္ကို သူ႔ဖာသာ လ မကလို႔ ေန ကိုပဲ မွ်ားမွ်ား၊ၾကယ္ကိုပဲ မွ်ားမွ်ား၊ ေနာက္ဆံုး အဂၤါျဂိဳလ္ ကိုပဲ မွ်ားမွ်ား၊ ဘယ္သူကမွ အေရးတယူမရွိ၊ လူေရး လူရာ ထားျပီး စာရင္းသြင္းတာမ်ိဳးလည္း မရွိၾကပါဘူး။

လမွ်ားသူဟာ ေန႔အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ တိမ္ေတြတေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေမ်ာလြင့္ေနတာကိုပဲ လွလိုုက္တာ… လွလိုုက္တာနဲ႔ တေငးေငး တသသျဖစ္ေနတတ္တာ၊ ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ၊ သူ ေစလႊတ္လိုက္လို႔သာ အဲဒီတိမ္ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ အခုလိုပ်ံသန္းေနခြင့္ရတာမ်ိဳးလိုလိုေတာင္ စကားၾကီး စကားက်ယ္ ေျပာေသးတာ။ ညအခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ မနီးမေ၀းက ကမ္းးေျခတစ္ေနရာမွာ ထိုင္၊ ေကာင္းကင္နက္နက္ေပၚမွာ ပံုသ႑ာန္အမ်ိဳးစံုနဲ႔သာေနတဲ့ လ ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း သူဟာ လမွ်ားသူ ပါ၊ သူဟာ Moon Catcher ပါ ဆိုတဲ့စကားေတြကို အေၾကာင္းမဲ့ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနတတ္တာမ်ိဳး၊ အဲဒီေကာင္းကင္ေပၚမွာ လွပ တင့္တယ္ေနတဲ့လ ကို သူက မွ်ားတံနဲ႔ မွ်ားႏိုင္တယ္ဆိုထဲက သူဟာ လ ထက္ ျမင့္မားတဲ့ေနရာမွာတည္ေနႏိုင္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ လထဲမွာ ထိုင္ေနၾကတဲ့ ေရႊယုန္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚ၊ ျပီးေတာ့ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ကစားေဖၚတစ္ေကာင္ျဖစ္ျပီး ဆန္ဖြတ္တဲ့ အဖိုးအိုကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အရင္ဘ၀က အေဖေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာမ်ိဳး… အဲဒါေတြကို ကမ္းစပ္ကေန ထိုင္ၾကည့္ရင္း၊ အနားမွာရွိသမွ် လူေတြကို ေျပာဆိုရင္း အေျခာက္တိုက္ ဘ၀င္ေလဟပ္ေနတတ္ေသးတာ။ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္မွဳ မရွိပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။ 

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ညနက္နက္မွာ မွန္ေျပာင္းတစ္လက္ထမ္းျပီး ၾကယ္စုေတြပဲ တစ္လံုးခ်င္း ေရတြက္ေတာ့မလိုလို၊ ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္မွာ ကမာၻေလာကသားေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာစည္းစိမ္အတြက္ ဆုေတြပဲ ေတာင္းေတာ့မလိုလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္မ်ားေနတတ္တာမ်ိဳးကလည္း ရွိေသးတယ္။ ေျပာေသးတယ္၊ ၾကယ္ေတြမွာ ေသာၾကာၾကယ္၊ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္ စသည္ျဖင့္ နာမည္ကိုယ္စီရွိေနတာ သူေပးထားလို႔တဲ့။ ျဂိဳလ္ေတြေရာ ဘာထူးသလဲ… သူနာမည္ေပးထားလိုု႔ အဂၤါျဂိဳလ္ ဘာျဂိဳလ္ ညာျဂိဳလ္စသည္ျဖင့္ နာမည္ေတြ ရွိေနတာဆိုုပဲ။ မသိတဲ့သူေတြ ေဘးကၾကည့္ေနရင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္အေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ထံုးစံ အူေၾကာင္ေၾကာင္ အျပဳအမူေတြကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေဖါေဖါသီသီျပဳမူေနတာမ်ိဳးသာ ျမင္ၾကရမွာပါ။ တခ်ိဳ႔ သူ႔အေၾကာင္း သိေတြကေတာ့ ေျပာၾကတယ္။ ဒီအေကာင္ဟာ လူေနခ်ံဳၾကား စိတ္ဘံုဖ်ား တဲ့။ ထားပါေလ… လမွ်ားသူကေတာ့ ဒါေတြကိုအနည္းေလးမွ ဂရုျပဳဟန္ မတူပါဘူး။

အဲဒီလို နကန္းတစ္လံုးမွ မသိ၊ နားမလည္တတ္တဲ့အူေၾကာင္ေၾကာင္ လမွ်ားသူ ဆိုတဲ့ အေကာင္ဟာ ဘယ္ကေန ဘယ္လို လမ္းမွား မ်က္စိလည္ျပီးဒီလို လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲကို ေရာက္လာတယ္ဆိုတာလည္း ဘယ္သူမွမသိခဲ့ရိုး အမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူက အေပါင္းအသင္းေတာ့ ဆံ့သား။ သူ႔ကို ေပါေၾကာင္ေၾကာင္အေကာင္တစ္ေကာင္ပဲ ဆိုျပီး ပတ္၀န္းက်င္က နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ခင္မင္ၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ေျပာမနာ ဆိုုမနာ အရူးအေပါတစ္ေယာက္လို ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ သေဘာထားျပီး ခင္ေနၾကတာပါ။

တကယ္တမ္း လမွ်ားသူရဲ႕ ပင္ကိုယ္စရိုက္ကေတာ့ ေအးခ်မ္းတယ္။ စကားလည္းနည္းတယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္၊ လ၊ ၾကယ္ေတြ ျဂိဳလ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္မွသာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ထ ထ ေျပာတတ္တာ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ သူမ်ားေတြ စကားေျပာေနရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္တယ္။ မွတ္မိသင့္သေလာက္ မွတ္မွတ္သားသား ရွိတယ္။ စကား၀ိုင္းေတြမွာ ဘာတစ္ခုမွပါ၀င္ေဆြးေႏြးေျပာဆိုျခင္း မရွိဘူး။ သူမ်ားစကားေတြကို သေဘာမတူသည့္တိုင္ ျပန္လွန္ျငင္းခုန္ျခင္း၊ အေျခအတင္ ေျပာဆိုျခင္း မျပဳဘူး။ သူ ဘာမွ မၾကားသလို၊ မသိသလို ေနတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးအ၀ိုင္းသားနဲ႔ အားလံုးကို လိုက္ၾကည့္ေနတာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား နားမလည္ ပါးမလည္၊ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ သိပ္သနားစရာေကာင္းတာ။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာတံုးတံုးတာတာ အေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရယ္လို႔ သူ႔ကို ဂရုဏာသက္စရာေတာင္ ေကာင္းေသးေတာ့။ မသိနားမလည္ရင္လည္း မေမးဘူး။ ဒီတိုင္းပဲ ေငးၾကည့္ေနတာပဲ။ ဒါကို မၾကည့္ႏိုင္တဲ့သူကစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ရွင္းျပရတယ္။ လမွ်ားသူ တို႔က အဲဒီလို။

ေျပာရရင္ အားလံုးက မျပည့္တျပည့္ ရူးႏွမ္းႏွမ္းအေကာင္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လမွ်ားသူမွာ တကယ္တမ္းက် ဘယ္သူမွ အလြယ္တကူ မသိႏိုင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္း တစ္ခ်ိဳ႔ရွိေနခဲ့တာ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ၾကဘူး။ သူ႔မွာရွိတဲ့ အဲဒီ ခပ္ေသးေသး စြမ္းရည္ေလးတစ္ခုဟာ သူ႔ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ ေတာ္ေၾကာင္း တတ္ေၾကာင္း ေမာ္ၾကြားၾကသူမ်ားအားလံုးရဲ႕ေရွ႕မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မေပၚလြင္ခဲ့ဘူး။ ေပၚလြင္ေအာင္လည္း သူ႔ဘဝ တေလ်ာက္လံုုးမွာ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ မျပခဲ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အစြမ္းကုန္ လိမ္ညာ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးရယ္ ခ်ိဳျမေနၾကသူမ်ားၾကားထဲမွာ သူဟာ အစဥ္ ေရငံု ႏွဳတ္ပိတ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့သူ သိတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြ ဘယ္လို လိမ္ညာေနၾကတယ္ ဆိုတာ၊ ဘာစကားေတြက ဘယ္ကိုုေရာက္လိုု႔ ဘာကို ဆိုလိုတယ္ဆိုတာ၊ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လို ဟန္ေဆာင္ေနတယ္ဆိုတာအားလံုး သူ သိတယ္။ အားလံုး သူ သိတယ္။ အဲဒီလို။

တစ္ခါကေတာ့ လမွ်ားသူဟာ သူနဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုးလို႔ဆိုႏိုင္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို တီးတိုး ေျပာျပဖူးသတဲ့။ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ၊သူ႔လက္နဲ႔ မမွီႏိုင္ေသးတဲ့ ေနရာမွာ ဆူးခြ်န္ခြ်န္ကေလး တစ္ေခ်ာင္း ခပ္နက္နက္စိုက္၀င္ေနတယ္တဲ့။ အဲဒီဆူးကေလးဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် သူ႔ကိုုယ္ထဲကေန အျပင္ကိုု တတိတိနဲ႔ တိုုးထြက္ေနတာတဲ့။ အဲဒီဆူးေလးကို တစ္ေယာက္ေယာက္က အမွတ္မထင္ ဆြဲႏွဳတ္လိုက္လို႔ျဖစ္ေစ၊ သူ႔လက္ေတြ ရွည္ထြက္လာလို႔ ဆူးကို သူကိုယ္တိုင္ လက္လွမ္းမွီျပီး ဆြဲႏွဳတ္ႏိုင္တဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေစ၊ သူဟာ ဒီပတ္၀န္းက်င္၊ ဒီေလာကထဲကေန အျပီးတိုင္ စြန္႔ခြာသြားရေတာ့မွာ၊ သူ ဘဝျပီးဆံုုးသြားရေတာ့မွာပဲ တဲ့။ ဆိုုခ်င္တာကေတာ့ အဲဒီဆူးေလးဟာ သူ႔ အသက္ပဲ။ အဲဒီလိုစြန္႔သြားရေတာ့မဲ့ တစ္ေန႔မွာ သူဟာ သူသိသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြ အားလံုးကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဖြင့္ခ်သြားမယ္ တဲ့။ အဲဒီမိတ္ေဆြကေတာ့ လမွ်ားသူရဲ႕ ေၾကာင္စီစီ စကားလံုးေတြကို ဟာသျပကြက္တစ္ခု၊ လူရႊင္ေတာ္ ပ်က္လံုးတစ္ခုလို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ေလွာင္ေျပာင္ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေနေတာ့တာပဲ တဲ့။ ဒီေကာင္ဟာ သူ႔ကိုယ္သူ မ်က္လွည့္ဆရာေဒးဗစ္ေကာ့ပါးဖီးလ္မ်ား မွတ္ေနသလား မသိဘူးလို႔ေတာင္ ရယ္သြမ္းေသြး လိုုက္ေသးသတဲ့။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ လမွ်ားသူ ဟာ သူ႔လက္နဲ႔ ဆူးကို စမ္းၾကည့္လိုက္တာမွီလု မွီခင္ေလး ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါဆို သူ ဒီပတ္၀န္းက်င္က ထြက္ခြာသြားရဖို႔ အခ်ိန္ေတြ နီးလာျပီလို႔ သိလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူဟာ သူ ဖြင့္ဟ ေျပာျပစရာေတြကို စနစ္တက် စီကာစဥ္ကာေရးႏိုင္ေအာင္ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ စဥ္းစား ေတြးေတာေနေတာ့တယ္။ သူ သိတာေတြက အမ်ားသား။ျပီးေတာ့ ေျပာရရင္ ရယ္စရာလည္း အေကာင္းသားေပါ့ေလ။

ပထမဆံုး အစီအစဥ္အရ သူ႔ရဲ႕ မွတ္တမ္းကို “လမွ်ားသူရဲ႕မွတ္တမ္းလႊာ” လို႔ သူ႔ ထံုးစံအတိုင္း ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အမည္နာမ ေရးထိုးတယ္။ ျပီးေတာ့ အမွတ္စဥ္ေတြ တန္းစီျပီး တပ္တယ္။ အေပၚဆံုး အမွတ္စဥ္မွာ သူ႔ကိုအထင္ေသးတဲ့သူေတြ၊ သူ႔ကို ၾကည့္မရတဲ့သူေတြကို တန္းစီေရးခ်လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေနမိတာေပါ့။ ဘာလို႔ဆို အဲဒီလူေတြအားလံုးရဲ႕ အေၾကာင္းကို သူ ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိေနတာကိုး။ အဲဒီလူေတြရဲ႕ နာမည္ေဘးနားက မွတ္ခ်က္ ဆိုတဲ့ အကြက္မွာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ အေၾကာင္းအရာကို မွတ္ခ်က္အျဖစ္ အတိုေကာက္ကေလးေတြ ေရးတယ္။ ဥပမာ ဦးနီ ဆိုရင္ သူ႔ ေဘးက အကြက္မွာ မျဖဴႏွင့္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ခ်စ္ၾကိဳက္ေန၊ ေမာင္မဲဆိုရင္ သူ႔ေဘးက အကြက္မွာ ေတြ႔ရာ အမ်ိဳးသမီးတိုင္းကို သည္းေျခၾကိဳက္ စကားမ်ားႏွင့္ ျဖားေယာင္းေျပာဆို အေရာ၀င္ေန၊ ေဒၚမိ ဆိုရင္ သူ႔ ေဘးက အကြက္မွာ သူ ၀တ္ထားေသာ စိန္မ်ား အားလံုးအတုမ်ား ျဖစ္… စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီ့ထက္ နက္နဲတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ဒီ့ထက္ ကေလးကလားဆန္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ ထုတ္မေျပာခ်င္ေတာ့လို႔ အသာပဲရပ္ထားလိုက္မယ္။

ေနာက္အမွတ္စဥ္တစ္ခုမွာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမ်ားအထင္ၾကီးခံခ်င္တာ တစ္ခုထဲနဲ႔ အသားလြတ္ ၾကြား၀ါေနတတ္တဲ့သူေတြ၊ ၀ မရွိပဲ ၀ိ လုပ္ျပီး ေအာက္ေျခလြတ္ေနၾကသူေတြ၊ ေနရာတကာမွာ ဆရာၾကီး လုပ္လိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့သူေတြ။ အိုး… တသီတတန္းၾကီးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ရင္ထဲကမပါပဲ ႏွဳတ္ဖ်ားေလးကေန စကားအပိုေတြ တန္ဆာဆင္ ေျပာတတ္တဲ့သူေတြ၊ ႏွဳတ္ဖ်ားေလးက ခ်ိဳသာေပမဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ မဲ့ရြဲ႕ျပီး စကားတင္းဆိုေနတတ္သူေတြ၊ ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရိုးသားမွဳ မရွိတဲ့သူေတြ၊ သူတပါးကို ခုတံုးလုပ္ျပီး တြန္းတိုက္ ေက်ာ္တက္ခ်င္တဲ့သူေတြ၊ ကိုယ့္အလိုဆႏၵျပည့္ဖို႔ သူမ်ားကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး အတင္း ၀င္လံုးတတ္တဲ့သူေတြ၊ စိန္နားကပ္အေရာင္နဲ႔ ပါးေျပာင္ေနၾကသူေတြ၊ မိုးခါးေရ ေသာက္ၾကသူေတြ၊ မ်က္ႏွာၾကီးရာ ဟင္းဖတ္ပါၾကသူေတြ၊ အက်ိဳးလိုလို႔ ေညာင္ေရေလာင္းေနတဲ့သူေတြ၊ အသားလိုလို႔ အရိုးေတာင္းသူေတြ… အဲဒီ လူနာမည္ေတြကို တန္းစီျပီးခ်ေရးလိုက္သတဲ့။ အဲဒီလို မွတ္တမ္းေရးတဲ့ ပထမဆံုးေန႔မွာပဲ လမွ်ားသူဟာ အေတာ္ေလးကို ေျခကုန္လက္ပန္းက်သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပင္ပန္းသြားသလဲဆို ေနာက္တစ္ေန႔ ဒီမွတ္တမ္းကို ဆက္မွ ေရးႏိုင္ပါေတာ့မလားလို႔ ေတြးေနမိတဲ့အထိပဲ။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ လမွ်ားသူဟာ သူ႔ရဲ႕ မျပီးေသးတဲ့ မွတ္တမ္းကို ၾကိဳးစားပမ္းစား ဆက္ေရးတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရွည္ထြက္လာတဲ့ သူ႔ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြကေတာ့ သူ႔ေနာက္ေက်ာက ဆူးခြ်န္ေလးကို စမ္းကာ စမ္းကာနဲ႔…။ သြားရေတာ့မဲ့အခ်ိန္ နီးေနျပီ ဆိုတာ သူ႔ဟာသူ သိေနတယ္။ တိုတိုနဲ႔ လိုရင္းကို ေျပာရရင္ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္မွာ သူ႔မွတ္တမ္းကို အဆံုးသတ္လိုက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာသူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြက ဆူးခြ်န္ကို ႏွဳတ္လို႔ရေနတဲ့ အထိ ရွည္ေနၾကျပီး ဆူးခြ်န္ေလးဟာလည္းအျပင္ကို ေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနျပီ။ သူ သိတယ္။ မနက္ျဖန္ ေနာက္ဆံုးပဲ။ သူ သြားရေတာ့မယ္။ အားနည္းေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြကိုု အတင္း ဒရြတ္တိုုက္ဆြဲျပီး သူ႔ မွတ္တမ္းလႊာကိုု အမ်ားျမင္သာေအာင္ ထားဖိုု႔ ေနရာ လိုုက္ရွာတယ္။ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ လူေျခတိတ္တဲ့ညအခ်ိန္မွာ လမ္းမက်ယ္ၾကီး တစ္ခုုေပၚမွာ ျဖန္႔ခင္းဖိုု႔ ေတြးလိုုက္တယ္။

ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႔ လူေျခတိတ္တဲ့ ညသန္းေကာင္အခ်ိန္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေခါက္လိပ္ထားတဲ့ သူ႔မွတ္တမ္းကို အားလံုး ထင္ရွားစြာ ျမင္သာတဲ့ အထင္ကရ လမ္းမက်ယ္တစ္ခုမွာ အလ်ားလိုက္ ျဖန္႔ခင္းလိုက္သတဲ့။ သူ႔မွတ္တမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကီးမား ရွည္လ်ားသလဲဆိုအနက္ေရာင္ ကတၱရာခင္း လမ္းမက်ယ္ၾကီးကို အျဖဴေရာင္ လမ္းမၾကီးတစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ မ်က္စိတစ္ဆံုးကို ေတြ႔ရတဲ့အထိပဲ။ မွတ္တမ္းကို ျဖန္႔ခင္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တည္းတည္းေလးသာ က်န္ေတာ့တဲ့ သူရဲ႕ဆူးခြ်န္ေလး ျပဳတ္က်သြားတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔က တစ္ခ်ိန္ထဲျဖစ္သြားတယ္။ ဆူးကေလးလည္း ထြက္က်သြားေရာ လမွ်ားသူရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္ဟာလည္း တစ္စ တစ္စ က်ံဳလွီေသးေကြးျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ အမွဳန္အစက္တစ္စက္ကေန ဘာမွ မရွိေတာ့ေအာင္ လံုးလံုးလ်ားလ်ားကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့တာပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ မိုးလင္းေတာ့ အဲဒီမွတ္တမ္းကို လူေတြ ေတြ႔သြားၾကတယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ… သူတိုု႔ အားလံုုးဟာ ေရးထားတဲ့စာကိုု ဖတ္လိုုက္၊ လွိ်ဳ႔ဝွက္ခ်က္ေတြ ေပၚကုုန္လိုု႔ တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုုက္နဲ႔၊ ျပီးေတာ့ ရန္ျဖစ္တဲ့သူက ျဖစ္၊ ငိုုတဲ့သူက ငိုု၊ ေဒါသထြက္တဲ့သူက ထြက္နဲ႔ တေလာကလံုုး အံုုးအံုုးၾကြက္ၾကြက္ကိုု ျဖစ္လိုု႔။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ပညာရွိအမ်က္ အျပင္မထြက္ဆိုုတာမ်ိဳးလိုု ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ လုုပ္ေနၾကတယ္။ ေျပာရရင္ သူေဖၚထုတ္သြားခဲ့တာေတြဟာ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ အားလံုးလည္း အမ်က္ေရာအရွက္ပါ ရကုန္ၾကတာေပါ့။ အားလံုးရဲ႕ အတြင္းေရးေတြကို အားလံုးက သိကုန္ၾက၊ရန္ေတြျဖစ္ၾက၊ အရွက္ရၾက၊ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ မၾကည့္ရဲၾက။ သူတို႔အားလံုးဟာ ဒါ ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္လဲ လို႔ ေတြးေနၾကဆဲ တစ္ေယာက္က ရုတ္တရက္ ထေအာ္တယ္။ ဟို လမွ်ားသူဆိုတဲ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ အေကာင္ ဘယ္မလဲ တဲ့။ အားလံုး သတိရသြားၾကတယ္။ လိုက္ရွာၾကတယ္။ ဒီမွတ္တမ္းဟာ သူ႔လက္ခ်က္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ေတြ႔ရင္ ဒင္းကို အရွင္မထားဘူး အမွဳန္႔ေခ်ၾကိတ္ပစ္မယ္ ဆိုပဲ။ သူ တိမ္ေတြကို ေမွ်ာ္ေငးေနက် ေနရာ၊ လကို လွမ္းၾကည့္ေနက်ေနရာ၊ ၾကယ္ေတြၾကည့္ေလ့ရွိတဲ့ေနရာ… ျပီးေတာ့ သူ သြားေလ့ရွိတဲ့ေနရာေတြ… ေနရာအႏွံ႔ လိုက္ရွာၾကတယ္။ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုုမွ ရွာမေတြ႔ၾကဘူး။ ဒီလိုေကာင္မ်ိဳး တစ္သက္မွာ တစ္ေကာင္ပဲ ရွိေပလို႔ေပါ့ကြာလို႔လည္း တျဖစ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေျပာၾကေသးတယ္။

သူတိုု႔ေတြ တရားခံကိုု အဲဒီလိုု အသည္းအသန္ ပိုက္စိတ္တိုက္ျပီးလိုုက္ရွာေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ လမွ်ားသူကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ တဲ့။ ေန႔အခ်ိန္ေတြမွာဆိုုဟိုး မိုးေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္ေတြေပၚမွာ ေအးေအးလူလူ ထိုုင္ရင္း၊ လ မသာတဲ့ ညဖက္ေတြမွာဆိုု ၾကယ္စုုေတြကိုု ေက်ာမွီျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုုင္ရင္း၊ လသာတဲ့ ညဖက္ေတြမွာဆိုုရင္ေတာ့ လ ထက္ျမင့္တဲ့ ခပ္ေဝးေဝး တစ္ေနရာကေန အဲဒီလူေတြအားလံုးကို အေပၚစီးကေနမိန္႔မိန္႔ၾကီး ျပံဳးျပီး ေက်ေက်နပ္နပ္ကိုု ငံု႔ၾကည့္ေနေတာ့တာပါပဲ။ 

သက္ေ၀
(၂၅ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၄)

~ ၂၀၁၅ ေဖေဖၚဝါရီလထုုတ္ ႏွင္းဆီျဖဴ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္