Thursday, July 21, 2016

လက္ကိုင္ဖုန္းထဲက မင္းသမီး

ကြ်န္မ အိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့ အေတာ္ေနျမင့္ေနျပီ။ ေနျမင့္ျပီသာ ေျပာတာ ေနလံုးဟာ ဘယ္နားေရာက္လို႔ ဘယ္ေလာက္အျမင့္ဆီ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူကမ်ား ေသေသခ်ာခ်ာ သိမွာလဲ။ ဒီလိုပဲ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ စကားတစ္ခြန္းအေနနဲ႔ ေနျမင့္ျပီ ေနျမင့္ျပီ ဆို ေျပာေနၾကတာ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အေတာ္ေတာ့ ရယ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ထားပါေလ... အခု ေနျမင့္ျပီ ဆိုပါစို႔။ ေနျမင့္ေတာ့ တစ္ေန႔တာ အလုပ္မစခင္ မနက္စာ စားဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ စားစရာ ဆိုင္တန္းေတြဖက္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ဆိုင္ခန္းေပါင္း ဆယ့္တစ္ခုရွိတယ္။ 

မေန႔ညက အလုပ္ကျပန္ေတာ့ အေတာ္ေလး မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ။ နာရီေတာ့ မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ အလြယ္တကူ ၾကည့္ရေအာင္ကလည္း ကြ်န္မ လက္ထဲမွာ နာရီမရွိဘူး။ နာရီဆိုတာ ၾကည့္လည္း ဒီအခ်ိန္ပဲ မၾကည့္လဲ ဒီအခ်ိန္ပဲ ဆိုေတာ့ နာရီၾကည့္တဲ့အလုပ္ဟာ အပိုအလုပ္လို႔ ခံယူထားတာၾကာျပီ။ ဒါက စကားၾကံဳလို႔ ေျပာျပတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ မ်က္စိေရွ႕ ေတြ႔သမွ် ကားနံပါတ္က ဂဏန္းေတြကို လိုက္ေပါင္းတယ္။ အဲဒီအက်င့္က ေက်ာင္းအတူသြားေဖၚ ကြ်န္မရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ရလာတာ။ ငယ္ငယ္က သူနဲ႔အတူ ေက်ာင္းကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္သြားတဲ့ ကားေတြရဲ႕ နံပါတ္ေတြကို သူ႔ထက္ငါ ျမန္ျမန္အေျဖရေအာင္ ျပိဳင္ေပါင္းၾကတယ္။ ေပါင္းတဲ့အခါမွာလည္း ျမန္ျမန္အေျဖထြက္ေအာင္ ေပါင္းတတ္ဖိုု႔ ပညာက လိုေသးတယ္။ အဲဒါကဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုး ေတြကို ဖယ္ထုတ္ျပီး ေပါင္းတဲ့ နည္းပဲ။ နံပါတ္မွာ ကိုး မပါရင္လည္း ရွိေနတဲ့ ဂဏန္းလံုးေတြထဲက ကိုး ျဖစ္ႏိုင္မယ့္ ဂဏန္းေတြကို ရွာ၊ အဲဒါေတြကိုု ဖယ္ထုတ္ျပီး က်န္တာေတြကိုု ေပါင္းတဲ့နည္း။ ဒီေနရာမွာ ကိုုး ဆိုုတဲ့ ဂဏန္းရဲ႕ ဂုုဏ္သတၱိဟာ အင္မတန္ ထူးဆန္းတယ္ဆိုုတာေလးေတာ့ တဆိတ္ မွတ္ထားၾကေစခ်င္တယ္။ အဲဒီလို လမ္းသြားရင္း ကားနံပါတ္ေတြ ေပါင္းတဲ့နည္းက ကေလးေတြကို စိတ္တြက္ တြက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့ေနရာမွာ သိပ္အသံုးဝင္တယ္ လို႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ဆိုတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ရွင္တို႔ အနီးအနားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္တေလ ရွိေနခဲ့ရင္ ဒီနည္းကို စမ္းၾကည့္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။ 

အဲဒီလို ကားနံပါတ္ေတြ ေပါင္းေနရင္း ညက တျဖည္းျဖည္း ပိုေမွာင္မိုက္လာတယ္။ ညနက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ကား အသြားအလာ က်ဲသြားတာကေန ကားတစီးတေလမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ လူက အလုပ္မရွိေတာ့သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ လမ္းေဘးက တိုက္တန္းလ်ားေတြရဲ႕ ျပတင္းတံခါးေတြကို ေရတြက္တယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါး ဘယ္ႏွစ္ခု၊ ပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါး ဘယ္ႏွစ္ခု သီးျခား မွတ္သားေရတြက္ရင္း ခဏၾကာေတာ့ အကုန္ေရာသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆိုျပီး ပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါးေတြနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ ျပတင္းတံခါးေတြရဲ႕ အေရအတြက္ကို ေပါင္းပစ္လိုက္တယ္။ တကယ္လည္း ထူးေတာ့ မထူးပါဘူး ျပတင္းတံခါးဟာ ပိတ္ထားထား ဖြင့္ထားထား ျပတင္းတံခါးေတြပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္ သေဘာက်ရင္း ဟက္ ဆို တခ်က္ ရယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမီးေရာင္ လင္းလင္းနဲ႔ ညလံုးေပါက္ဖြင့္တယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းဟာ ကြ်န္မရဲ႕ မ်က္စိေရွ႕ကို ေရြ႕လ်ားလာခဲ့တာပဲ။


ဒါနဲ႔ ဆိုင္ခန္းေတြရဲ႕ နာမည္ကို စာလံုးေပါင္း ဖတ္ရင္း တစ္ခန္း ႏွစ္ခန္း သံုးခန္း... ေရတြက္ၾကည့္လိုက္မိတာပါ။ ေဟာ... ေျပာရင္းဆိုရင္းမွာ ညကေရတြက္ခဲ့တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြနားကို ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ေျပာခဲ့သလိုပဲ၊ အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္တန္းမွာ ဆိုင္ခန္းေပါင္း ဆယ့္တစ္ခုရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခု ေလာေလာဆယ္ (မနက္ပိုင္းမွာ) ဖြင့္ေနတာက ႏွစ္ဆိုင္ထဲရယ္။ ေကာ္ဖီ လဖက္ရည္ အေအး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ရယ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ၾကာဆံေၾကာ္ေတြကို ၾကက္ဥေၾကာ္၊ အသားျပားေၾကာ္၊ ၾကက္ေတာင္ပံေၾကာ္ေတြနဲ႔ တြဲ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ရယ္... အဲဒီ ႏွစ္ဆိုင္ပဲ ဖြင့္ထားတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဆိုင္မွာ တန္းစီေနၾကတဲ့ လူတန္းရွည္ၾကီးကို တခ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ အေနာက္မွာ ကြ်န္မ ဝင္ရပ္လိုက္တယ္။ ေရွ႔မွာ တန္းစီေနတဲ့လူ အားလံုးလိုလိုက လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကို ငံု႔ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလည္း ေရာေယာင္ျပီး အိတ္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ထုတ္လိုက္တယ္။

သူမ်ားနည္းတူ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုသာ ထုတ္ယူလိုက္တာ၊ လက္ကိုင္ဖုန္းကိုသံုးျပီး ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ တကယ္ မသိဘူး။ ေျပာရရင္ ကြ်န္မအတြက္ လက္ကိုင္ဖုန္းက အသံုးမတည့္တာ ၾကာျပီ။ လက္ကုိင္ဖုန္းကေန အခ်ိန္မွန္ (မပ်က္မကြက္) ေခၚရ ေျပာရမယ့္သူလည္း မရွိတာ ၾကာျပီ ဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္။ အဲဒီကိစၥကိုေတာ့ အက်ယ္ခ်ဲ႕ျပီး မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ စိတ္သေဘာထားခ်င္းမတိုက္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ စကားကို ရွင္တို႔ ၾကားဖူးၾကမွာေပါ့။ အဲဒီစကားအတိုင္းပါပဲ။ သတင္းစာထဲမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ ထည့္ေရးလိုက္ရတယ္။ တျခားလည္း ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ရွင္းေန ေျပာေနစရာမွ မလိုတာ။ ျပီးေတာ့ ထံုးစံအရ စံုစမ္းေမးျမန္းျခင္း သည္းခံပါ ဆိုတာကလည္း ထည့္ေရးလိုက္ရေသးတယ္။ လူေတြရဲ႕သေဘာကလည္း ခက္သားလား။ စံုစမ္းေမးျမန္းျခင္း သည္းခံပါ ဆိုကာမွ ပိုသိခ်င္ ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္ၾကတာမ်ိဳး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေၾကာ္ျငာ သတင္းစာထဲ ပါလာတဲ့ေန႔က ကြ်န္မ လက္ကိုင္ဖုန္းကို ပိတ္ျပီး ျမစ္ကမ္းစပ္တစ္ခုမွာ သြားထိုင္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီညေနက ေလေတြကလည္း တိုက္လိုက္တာ လြန္ပါေရာ။ လည္ပင္းမွာ စီးလာတဲ့ လည္္စည္းပုဝါေတာင္ ေလထဲ လြင့္ပါျပီး ေရထဲ ေမ်ာသြားတဲ့ အထိပဲ။ ပုုဝါ လြင့္သြားသြားခ်င္း ေရစပ္ကို ဆင္းျပီး ျပန္ေကာက္ဖို႔ ကြ်န္မ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး၊ ေရထဲကိုု ဆင္းျပီးရင္ ျပန္တက္လာခ်င္စိတ္ ရွိ မရွိ ကြ်န္မ မေသခ်ာလိုု႔။

ခဏေနေတာ့ ေရွ႔မွာ တန္းစီေနတဲ့ လူေတြ နည္းနည္းေရြ႕သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း အေရွ႔ကို လိုက္ေရႊ႕ရတယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းရဲ႕ အနက္ေရာင္မ်က္ႏွာျပင္ကို ငံု႔ၾကည့္မိတယ္။ ဒီလိုေနလို႔ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လူတန္းရွည္ၾကီး ေနာက္တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနရာက ကိုယ္ကို ေဘးဖက္ကို နည္းနည္းထြက္ျပီး လက္ကိုင္ဖုန္းကို သူတို႔ ဘယ္လို အသံုးခ်ေနသလဲ အကဲခတ္ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ နားရြက္ေတြကို ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သြယ္တန္းထားၾကတယ္။ ကြ်န္မမွာ အဲဒီၾကိဳး ပါမလာဘူး။ ပါမလာဘူးဆိုတာကလည္း အစတည္းက ရွိမေနလို႔ပါ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကြ်န္မဆီမွာ ဘာၾကိဳးမွ မရွိပါဘူး။ တခါတခါေတာ့လည္း ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းတေလ လိုခ်င္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ စဥ္းစားတယ္။ တကယ္လိုု႔မ်ား ကြ်န္မမွာ ၾကိဳး ႏွစ္ေခ်ာင္းရွိမယ္ဆိုု တစ္ေခ်ာင္းကိုု ပထမၾကိဳး နဲ႔ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းကိုု ဒုုတိယၾကိဳးလိုု႔ အမည္ေပးဖိုု႔ပါ။ ဒုတိယၾကိဳးဟာ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္ေမာတတ္တဲ့ ပန္းႏုေရာင္ ဂါဝန္ဝတ္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္သလို ပါဝါရိန္းဂ်ားဝတ္စံုနဲ႔ ဒါးကိုင္ျပီး ဟန္ေရးျပင္ေနတဲ့ သားကေလးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ ပထမၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းဟာ မထင္မွတ္ပဲ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ ဒုတိယၾကိဳးဆိုတာ ေလထဲမွာေဆာက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလးပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ရွိမလာႏိုင္ေတာ့မယ့္ ဒုတိယၾကိဳးပါ။ အဲဒီလိုေတြ ေတြးမိတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကြ်န္မ (စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔) ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ စားေလ့ရွိတယ္။ ဝါဖန္႔ဖန္႔ သို႔မဟုတ္ ညိဳညစ္ညစ္ ေခါက္ဆြဲမွ်င္ေတြဟာ ၾကိဳးေတြလို႔ လွည့္စားလို႔ အေကာင္းဆံုးပစၥည္း မဟုတ္လား။

ကြ်န္မနဲ႔ တစ္ေယာက္ေက်ာ္မွာ ရပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္က အေတာ္ေလး ၾကီးတယ္။ ၾကီးဆို ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ေလာက္ကို ၾကီးတာ။ ဒီေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကို ကြ်န္မ ေကာင္းေကာင္းျမင္လို႔ရတယ္။ သူ ၾကည့္ေနတာ ရုပ္ရွင္လား၊ သီခ်င္းလား တစ္ခုခုပဲ။ အလွျပင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အၾကီးၾကီး ျမင္ရတယ္။ အဲဒီမ်က္ႏွာကို ကြ်န္မ ျမင္ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ နာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စိတ္သေဘာထားျခင္း တိုက္ဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက တီဗီေရွ႔မွာ ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမၾကိဳးတို႔ အတူတူ ထိုင္ဖူးခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ တီဗီဖန္သားျပင္မွာ ေပၚလာသမွ် အရုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ေန႔ေန႔ ညည (အေၾကာင္းမဲ့) ရယ္ေမာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာေတြထဲက တစ္ခုပဲ။ လွေတာ့ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ မ်က္ႏွာ။ အဲဒီလက္ကိုင္ဖုန္းအၾကီးစားကို လွမ္းအကဲခတ္ရင္း တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းရဲ႕ အေရြ႕အတိုင္း ကြ်န္မ လိုက္ေရႊ႕ရေသးတယ္။

အခုုဆိုုရင္ ကြ်န္မရဲ႕ အေနာက္မွာ တန္းစီေနတဲ့သူေတြေတာင္ ရွိေနျပီ။ ေနာက္ေက်ာ နည္းနည္း လံုုသြားတာေပါ့လိုု႔ ေတြးရင္း အေရွ႕က လက္ကိုုင္ဖုုန္းအၾကီးစားကိုု ဆက္ျပီး အကဲခတ္ရတယ္။ အခုုနက မင္းသမီးလား အဆိုုေတာ္လား မသဲကြဲတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွကိုု ေနာက္တၾကိမ္ ထပ္ေတြ႔ရျပန္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ စႏိုုးစေနာင့္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါ ကြဲကြဲျပားျပား သိလိုုစိတ္နဲ႔အတူ လူက ရီေဝေဝ မူးရိပ္ရိပ္ျဖစ္လာတယ္။ ဟိုုက္ပိုုဂလိုုက္ဆီးမီးယား ဆိုုတဲ့ ေသြးထဲမွာ အခ်ိဳဓါတ္နည္းေနတာမ်ိဳး၊ အဲဒီလိုုမ်ိဳး ကြ်န္မ မၾကာခဏ ျဖစ္ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သၾကားလံုုးတစ္လံုုးေလာက္ ဝါးစားလိုုက္ရင္ ေကာင္းသြားတတ္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အိတ္ထဲမွာ သၾကားလံုုး တစ္လံုုးမွ ရွိမေနဘူး။ နားထင္ကိုု လက္နဲ႔ေထာက္ထားရင္းမွာ ကြ်န္မအေရွ႕ ကပ္ရက္ကလူက ကြ်တ္ ဆိုု အသံျပဳျပီး ထြက္သြားတယ္။ ၾကည့္ရတာ ေစာင့္ရတာ ၾကာလိုု႔ စိတ္မရွည္ပံုုမ်ိဳး။ ေစာင့္ရတာ ၾကာလိုု႔ စိတ္မရွည္ရင္ ရွင္ ေခါက္ဆြဲ မစားရရံုုပဲ ရွိမွာေပါ့ အေတာ္ညံ့တဲ့လူပဲ လိုု႔ စိတ္ထဲက ေျပာလိုုက္တယ္။ သူ ဘယ္ၾကားမလဲ။

အဲဒီလူထြက္သြားေတာ့ အခုုနက လက္ကိုုင္ဖုုန္းအၾကီးစားဟာ ကြ်န္မနဲ႔ လက္တကမ္းအကြာကိုု ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ အခန္႔သင့္လိုုက္ေလ။ လူတန္းဟာ အေရွ႔ကိုု နည္းနည္း ဆက္ေရြ႕သြားတယ္။ နီးေနပါျပီ။ ေခါက္ဆြဲစားရဖိုု႔ တနည္းအားျဖင့္ ၾကိဳးမွ်င္ေတြ ပိုုင္ဆိုုင္ရဖိုု႔ နီးလာေနပါျပီ။ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမိသားရွင့္။ စိတ္ထဲကသာ အေတြးေပါင္းစံုုေတြးေနတာ မ်က္လံုုးကေတာ့ အေရွ႔က အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ လက္ကိုုင္ဖုုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကိုု မခြာမိဘူး။ ၾကည့္ေနရင္းမွာ အဲဒီမ်က္ႏွာျပင္ဟာ တျဖည္းျဖည္း ၾကီးလာတာ အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းက လက္မ ေလးဆယ္ တီဗီေလာက္ကိုု ၾကီးလာသလိုုပဲ။ ဖန္သားျပင္ေပၚက မိတ္ကပ္ႏွဳတ္ခမ္းနီ ျခယ္သထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွဟာလည္း နီးလာလိုုက္ ေဝးသြားလိုုက္၊ ၾကီးလာလိုုက္ ေသးသြားလိုုက္၊ ျပံဳးလာလိုုက္ မဲ့သြားလိုုက္။ အေတာ္အတန္ ရင္းႏွီးေနတဲ့ မ်က္ႏွာလိုုပဲလိုု႔ ေတြးရင္း ကြ်န္မလက္ထဲမွာ ခလုုတ္မဖြင့္ရေသးတဲ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုုတ္ထားမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ႕ ေခါင္းထဲကိုု တစံုုတရာ ေဆာင့္တြန္းထည့္လိုုက္တဲ့အသံ… ဒုုန္း ကနဲ တခ်က္ ၾကားရတယ္။ ေစာေစာက ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ျဖစ္ေနတဲ့ ေခါင္းဟာ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ရုတ္ခ်ည္း ျပည့္သိပ္သြားသလိုု ခံစားရတယ္။ မနက္ခင္းရဲ႕ လန္းဆန္းတဲ့ ေနေရာင္ေတြနဲ႔အတူ ဦးေႏွာက္ေတြ ေနသားတက် ျပန္လည္ ႏိုုးထ ဖြံ႕ျဖိဳးလာတာ ထင္ရဲ႕ေနာ္။ တဆိတ္ေတာ့ ဆန္းၾကယ္သား။ ရွင္တိုု႔လည္း တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲဒီလိုုအျဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။


တဆက္တည္းမွာပဲ ေခါင္းထဲကေန ျမင္ကြင္းတခ်ိဳ႔ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ခုုန္ဆင္းလာၾကတယ္။ ျမိဳ႔လည္ေခါင္မွာရွိတဲ့ ျပဇာတ္ရံုုအေရွ႔က ေရပန္းနားမွာ ရုုတ္တရက္ေတြ႔လိုုက္ရတဲ့ ပူးပူးကပ္ကပ္ ခႏၶာကိုုယ္ႏွစ္ခုု၊ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းသာ ျမင္ႏိုုင္တဲ့ၾကိဳးမွ်င္ေတြက သူတိုု႔ကိုုယ္ေတြကို ပူးခ်ည္ထားသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ အေရွ႕က လက္ကိုုင္ဖုုန္းထဲက မင္းသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ စိတ္သေဘာထားခ်င္း မတိုုက္ဆိုုင္ပါသျဖင့္ ဆိုုတဲ့ သတင္းစာေၾကာ္ျငာ၊ ေရစီးထဲမွာ လြင့္က် ေမ်ာပါသြားတဲ့ ပုဝါစ။ လူတန္းရွည္ဟာ ေနာက္တၾကိမ္ ေရြ႕လ်ားသြားျပန္တယ္။ ေခါက္ဆြဲဆိုုင္နားကိုု ေရာက္ခါနီးေနျပီ။ ကြ်န္မအေရွ႕မွာ တန္းစီေနတဲ့သူ သံုုးေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေခါက္ဆြဲဝယ္ျပီးရင္ ေခါက္ဆြဲဗန္းကို သယ္စရာ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုုး အားသြားေအာင္ ခုုနက ဆုတ္ထားတဲ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု အိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုုက္တယ္။

ကြ်န္မ နည္းနည္း ပိုုမူးလာတယ္လိုု႔ ထင္တယ္။ သၾကားလံုုး မရွိတာ ခက္တယ္။ မူးေနရက္က စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ၾကိဳးေတြနဲ႔တူတဲ့ ေခါက္ဆြဲကိုု ကြ်န္မ တကယ္ စားခ်င္ေသးရဲ႕လား ဆိုုတာပဲ။ ကြ်န္မအေရွ႔က မိန္းမက သူ႔လက္ကိုုင္ဖုုန္း ဖန္သားျပင္ကိုု သည္းသည္းမည္းမည္း ၾကည့္ေနဆဲ။ မင္းသမီး... မင္းသမီး... ျပဇာတ္ရံုေရွ႔က မင္းသမီး...။ ျဗဳန္းဆိုု ကြ်န္မ အဲဒီမိန္းမေရွ႕မွာ သြားရပ္ျပီး သူ႔ၾကည့္ေနတဲ့ လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု လူယူလိုုက္တယ္။ ထင္မထားဘူး၊ အၾကီးစားလက္ကိုုင္ဖုုန္းဟာ ကြ်န္မလက္ထဲကိုု အဲဒီေလာက္ လြယ္လင့္တကူ ပါလာလိမ့္မယ္လိုု႔ ကြ်န္မ တကယ္ပဲ ထင္မထားဘူး။ ျပီးေတာ့ ေခါက္ဆြဲဆိုုင္ဖက္ကိုု ေလွ်ာက္သြားျပီး အဲဒီလက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ဟင္းခ်ိဳအိုုးထဲကိုု ခပ္ျဖည္းျဖည္း ထည့္ခ်လိုုက္တယ္။ လွလွေလး ျပံဳးေနတဲ့ မင္းသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာ ဟင္းခ်ိဳပူပူထဲ တအိအိနဲ႔ နစ္ဝင္သြားတာကိုု ၾကည့္ရင္း တခ်က္ျပံဳးျပီး ေခါက္ဆြဲဆိုုင္ကိုု ေက်ာခိုုင္းလိုုက္တယ္။ အေနာက္မွာ ဘာေတြျဖစ္ က်န္ခဲ့တယ္ဆိုုတာ ကြ်န္မ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ မသဲမကြဲ ေအာ္ဟစ္သံ တခ်ိဳ႔နဲ႔ တဖ်တ္ဖ်တ္ျမည္ေနတဲ့ ဖိနပ္သံတခ်ိဳ႕ကိုုေတာ့ ကြ်န္မ ၾကားလိုုက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မ်က္စိေရွ႔က ျဖတ္သြားတဲ့ ကားတစင္းရဲ႕နံပါတ္ျပားထဲက ကိုုး ျဖစ္ေစမယ့္ ဂဏန္းေတြကိုု စိတ္ထဲကေန ေရြးခ်ယ္ ဖယ္ထုုတ္ေနလိုုက္တယ္။

သက္ေဝ
(၂၉ ဧျပီ ၂၀၁၆)

ႏွင္းဆီျဖဴ အတြဲ ၂ အမွတ္ ၁၀ ၊ ဇူလိုင္ ၂၀၁၆ တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။


Friday, July 15, 2016

ကို ကို နဲ႔ ကြ် န္ မ ရဲ႕ ည ေ န

ဒီစာကို ကိုကိုဖတ္ရတဲ့အခ်ိန္ဟာ အနည္းငယ္ ေအးစက္စက္ႏိုင္ျပီး ေနေရာင္ ေစာေစာ ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ ေဆာင္းညေနခင္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္ေလး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သလို ကိုကို႔အိမ္ ဧည့္ခန္းထဲက မေဟာ္ဂနီေရာင္ တိုင္ကပ္နာရီၾကီးဆီက မနက္ဆယ္နာရီ အတြက္ သံစံုတီးလံုးျမည္ေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက မွန္ေရွ႔မွာထိုင္ရင္း ကိုကိုခ်စ္တဲ့ ညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဆံပင္ရွည္ေတြကို ရွင္းလင္း ျဖီးသင္ျပီးစအခ်ိန္ ျဖစ္ေနႏိုင္သလို တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲ နာက်င္ေနတဲ့ ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာကေန သက္သာလို သက္သာျငား ေရေႏြးပူပူေရာထားတဲ့ ပ်ားရည္ထဲကို အဝါေရာင္သံပုရာတစ္လံုး ညွစ္ထည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနႏိုင္တာေပါ့။ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီခ်ိန္ ကိုကို ဖတ္လက္စ စာတစ္အုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ကြ်န္မကို သတိရစရာ စာေၾကာင္းေရ အနည္းငယ္ သို႔မဟုတ္ တစြန္းတစ ပါဝင္ႏိုင္ဖို႔ သိပ္မေသခ်ာလွေပမဲ့ ကြ်န္မ စာအုပ္စင္ထဲက စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာေတာ့ ကိုကို ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ကိုကို႔အိပ္ယာေဘးက စားပြဲတင္နာရီဟာ တစ္ေတာက္ တစ္ေတာက္နဲ႔ ကုုန္လြန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပေနခဲ့ေပမဲ့ ကြ်န္မ ေခါင္းအံုးေဘးက လက္ကိုင္ဖုန္းကေလးကေတာ့ ေခၚသူ မရွိ၊ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနဆဲပါ။

အိပ္ခန္းေထာင့္က စားပြဲအပုေလးေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္တစ္ေခ်ာင္း တေငြ႔ေငြ႔နဲ႔ ညင္ညင္သာသာ ေလာင္ျမိဳက္ျပီး အရည္ေပ်ာ္က်ေနခ်ိန္မွာ ထြက္လာတဲ့ ဖေယာင္းအေညွာ္နံ႔နဲ႔ လာဗင္းဒါးပန္းနံ႔ ေရာေနတဲ့ အနံ႔ဆန္းဟာ ကိုကိုနဲ႔ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ညေနခင္းဆီကို မသိမသာေရာ သိသိသာသာပါ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီညေနတုုန္းကလည္း အခုလိုုပဲ အျဖဴေရာင္ ဖေယာင္းတိုင္ေတြ တစ္တိုင္ျပီးတစ္တိုင္ ေလာင္ကြ်မ္းျပီး အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့တာ ကိုကို မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။ ကိုကို ထပ္ထပ္ ျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ ဝိုင္အနီေတြကေတာ့ ကိုကို႔ ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႔ေတြၾကားထဲမွာ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ ေဝဝါးကုန္ၾကတယ္ေလ။ အဲဒီဝိုင္အနီေတြ ျဖည့္ထားတဲ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ဝိုင္ခြက္ႏွစ္ခြက္ ႏွဳတ္ခမ္းခ်င္း ေတ့ခတ္ျပီး ႏွဳတ္ဆက္ ျဖစ္ခဲ့လား၊ ႏွဳတ္မဆက္ျဖစ္ခဲ့ဘူးလားဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ကိုကို ကြ်န္မကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပံုေလးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္၊ တသက္စာ အမွတ္တရပါ ကိုကို။ ရီေဝ ရွတ ဝိုင္အရသာနဲ႔အတူ ၾကည္သာခ်ိဳျမ အျပံဳးေတြနဲ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တဲ့ အဲဒီညေနခင္းဟာ ရင္ခုန္ ယစ္မူးစရာ… ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္စရာ။ အဲဒီညေနကိုု “ကိုုကိုုနဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ညေန” လိုု႔ အမည္တပ္ျပီး စာတစ္ပုဒ္ ေရးမယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ကိုုကိုု႔ကိုု ကြ်န္မ ေျပာျဖစ္ခဲ့ရဲ႕လား။

ေခတ္မီဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာေတြေၾကာင့္ စာလံုးေတြ စကားသံေတြနဲ႔ အမ်ားၾကီး ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးေပမဲ့ အတူတူ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ေျပာစရာစကားေတြဟာ ဟိုးေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးေပၚမွာ လြင့္ေမ်ာ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴေတြလိုပဲ ဖမ္းဆုပ္ရ ခက္ခဲေနျပန္တယ္။ ထိုင္ေနရာကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဘာမွ မထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ၾကံရြယ္ရာမဲ့ ေငးေမာရင္း အဲဒီညေနခင္းမွာ အခ်ိန္ေတြဟာ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားခဲ့တာ။ အလင္းေရာင္ နည္းပါးသြားတဲ့ ညေနခင္းေတြတိုုင္းကိုု အိမ္ျပန္ခ်ိန္ရယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား သတ္မွတ္ထားခဲ့တာပါလိမ့္။ ေတြးေနရင္းမွာပဲ လမ္းမီးတိုုင္ေတြအားလံုး တျပိဳင္နက္ထဲ လင္းလာၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရတယ္။ ျပန္ခါနီးႏွဳတ္ဆက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ဘယ္သူမွ မ်က္ရည္မဝဲခဲ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရေတာင့္ရခဲ ရွားပါးတဲ့ ေတြ႔ဆံုခြင့္ေလးကို ဘုုရားေပးတဲ့ ဆုုလာဘ္တစ္ခုုလိုု မက္ေမာ တန္ဖိုးထားရင္း တစ္ေယာက္ကိုု တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ၾကရေပမေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ အမ်ားၾကီးေရွ႔မွာ ကိုကို႔လက္ကို တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္ထားရင္း တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ မွာခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္္ ဘာေျပာခ်င္မွန္း၊ ဘာမွာခ်င္မွန္းေတြးလို႔ မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီ့အခိုက္အတံ့ေလးကိုု ခက္ခက္ခဲခဲ လြန္ေျမာက္အျပီးမွာေတာ့ ကိုကို႔လက္ေမာင္းကို လက္သီးနဲ႔ မနာေအာင္ ဖြဖြထိုးရင္း ေနေကာင္းေအာင္ေနကြ လို႔ အျပံဳးမပ်က္ အရယ္စြက္လို႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာ ကိုကို မွတ္မိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဒါဟာ အဓိကအေရးအၾကီးဆံုး မွာတမ္းပဲ… ေနေကာင္းေနမွ က်န္းမာေနမွသာ ကြ်န္မတို႔ ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္လား။

ကိုကို႔ကို သတိရလို႔ အမွတ္တရစိုက္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ စပယ္ပန္းပင္ေလးမွာ အဖူးေတြ ေဝေနျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အျပန္လမ္းမွာ ဒီေန႔အတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ႏွင္းဆီအနီေလး တစ္အိုုး ဝယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း၊ တိမ္ကင္းစင္တဲ့ညေတြမွာ နက္ျပာေရာင္ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္ပြင့္ေလးကို ေတြ႔တိုင္း ကိုကို႔ကို လြမ္းဆြတ္ သတိရေနမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ကိုကိုယူလာေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေလးသံုးအုပ္အတြက္ ေက်းဇူးတင္တဲ့ အေၾကာင္း… အဲဒီလိုု ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေျပာရင္း လမ္းခြဲခဲ့ၾကတဲ့ေနာက္ ကြ်န္မရဲ႕ အျပန္လမ္းတေလ်ာက္လံုး စပါယ္ပန္းနံ႔ေတြ လွိဳင္လွိဳင္ေဝေနခဲ့တယ္ ကိုကို။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အမွတ္မထင္ လွမ္းဖြင့္လိုက္မိတဲ့ ေရဒီယိုလိုင္းတစ္ခုမွာ လာေနတဲ့ သီခ်င္းက ကိုကိုတခါက ခပ္တိုုးတိုုး ညည္းျပခဲ့ဖူးတဲ့၊ အဆိုုေတာ္ ဟဲေလး ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္… သီခ်င္းနာမည္က ခိုနားရာ တဲ့။

… အို အခ်စ္ေလးရာ နင္နဲ႔ငါ မိုင္ေတြအမ်ားၾကီး ေဝးတဲ့အခါ
ရင္ထဲမွာ ဥာဏ္ထဲမွာ အခ်ိန္မွန္သတိရေနပါ…
ကိုယ့္အနားကို လာဖို႔ရာ ဘယ္အခ်ိန္အတိအက် မသိလို႔ပါ…
ခိုနားရာ ဟိုအေဝးက စိတ္ခ်င္း ဆက္ေပးပါ… …

ခ်စ္စရာ သီခ်င္းေလးကို စိတ္ထဲကေန ခပ္တိုးတိုး လိုက္ဆိုေနရင္း ခုုေလာက္ဆိုု ကိုကို ကြ်န္မကိုလြမ္းေနေရာေပါ့ လို႔ ေတြးမိတယ္။ ညက ေမွာင္မိုက္ျပီး တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ ကိုကို။ ျပတင္းေပါက္ကေန ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးက ကြ်န္မကို ၾကင္နာဟန္ အျပည့္နဲ႔ ငံု႔ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ၾကယ္ပြင့္ေလး တစ္ပြင့္တစ္ေလမ်ား ေတြ႔လိမ့္ႏိုးနဲ႔ လိုက္ရွာၾကည့္ေပမဲ့ အဲ့ဒီညက ၾကယ္ေလးေတြ မရွိၾကဘူး။ ကိုကို႔ရဲ႕ လွပတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာထဲမွာ ကြ်န္မ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေၾကြက်ခဲ့ဖူးသလို ၾကယ္ကေလးေတြလည္း သူတို႔ ခ်စ္တဲ့သူေတြနား ေၾကြက်ကုန္ၾကျပီထင္ပါရဲ႕။

* * * * * *

ဒီစာကိုေရးျပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္မ ဆက္မေရးႏိုင္ပဲ တပိုုင္းတစနဲ႔ ရပ္ထားမိတယ္။ မနက္ကေတာ့ ကိုကို႔ကို သတိရလြမ္းဆြတ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔အတူ ေရးလက္စ စာကေလးကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႔မွဳတခ်ိဳ႔ကို ရလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ စာကို စိတ္လိုလက္ရ ဆက္ေရးေနမိတယ္။

ကိုကို႔ကို ေျပာျပရအံုးမယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကြ်န္မ အရင္တပတ္က ခရီးတိုေလးတစ္ခု သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီခရီးက အျပန္မွာ ကိုကို႔အတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ပါလာခဲ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပံုသ႑ာန္ေရာ အရြယ္အစားပါ တထပ္တည္း တူညီတဲ့ ၾကည့္မွန္ကေလး ႏွစ္ခ်ပ္ပါ။ အဲဒီ မွန္ကေလးေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာျပထားတဲ့ အၾကီး အေသး၊ အ၀ိုင္း ေလးေထာင့္၊ ဘဲဥပံု အစရွိတဲ့ မွန္ခ်ပ္ေလးေတြဟာ ေထာင္ထားလိုု႔ရတဲ့ ေထာက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လက္ကိုင္ဒီဇိုင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေရာင္စံု ပံုသ႑ာန္စံု ေဘာင္ကေလးေတြနဲ႔ တခ်ိဳ႔ဆို ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ေလးေတြ စီျခယ္လို႔ အင္မတန္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းလွတယ္။ ကႏုတ္ပန္းႏြယ္ဆိုလို႔ ကိုကို႔ရဲ႕ တခ်ိန္က ႏြယ့္ကို တခါတေလ သတိရေနတုန္းပဲလားလို႔ စိတ္ထဲကေန ရန္လွမ္းေတြ႔မိေသးတယ္။ ကြ်န္မ အေတာ္ေလး မိန္းမဆန္လာျပီေနာ္ ကိုကို။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ သေဘာက်လို႔ ျပံဳးရေသးတယ္။

အဲဒီဆိုင္မွာ မွန္ကေလးတစ္ခုခ်င္းစီကို ကြ်န္မ အေသအခ်ာ ၾကည့္ျပီး အင္မတန္ ၾကည္လင္တဲ့၊ မွန္အ၀ိုင္းေလး ႏွစ္ခ်ပ္ကို ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုကိုနဲ႔ ကြ်န္မ ေနာက္တၾကိမ္ ေတြ႔ျဖစ္တဲ့အခါက်ရင္ အဲဒီ မွန္ကေလးကို အမွတ္တရ ေပးပါ့မယ္။ ၾကည့္မွန္ခ်ပ္ေတြတိုုင္းမွာ ျပင္းထန္တဲ့ အစြမ္းသတၱိေတြကိုုယ္စီ ရွိၾကတယ္ ကိုကို။ ျပီးေတာ့ သူတိုု႔ေတြကိုု မွန္မွန္ကန္ကန္ ေနရာခ်ထားတတ္ဖိုု႔လည္း လိုုအပ္တယ္။ အဲဒီလိုု ထားတဲ့ေနရာေပၚ မူတည္လိုု႔ တန္ျပန္တတ္တဲ့ စြမ္းအားမ်ိဳးေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္။ အဲဒီ မွန္ခ်ပ္ေလးကိုု ကိုုကိုု႔ စာၾကည့္စားပြဲေပၚက ကြ်န္မရဲ႕ ဓါတ္ပံုုေဘးမွာ ေထာင္ထားလိုုက္ေနာ္ ကိုုကိုု။ ျပီးေတာ့ အဲဒီမွန္ကေလးကိုု ေန႔စဥ္ မပ်က္မကြက္ ၾကည့္ရမယ္ေနာ္။ ကိုုကိုုသိလား… လူတစ္ေယာက္ဟာ အနည္းဆံုုး တစ္ေန႔ကိုု တစ္ၾကိမ္ေတာ့ မွန္ၾကည့္ဖိုု႔ လိုအပ္တယ္။ ကိုကို႔စိတ္အေတြး ခံစားခ်က္၊ အေကာင္း အဆိုးနဲ႔ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်၊ စိတ္အလိုက်ျခင္း မက်ျခင္း၊ စိတ္တိုုျခင္း စိတ္ၾကည္လင္ျခင္း စတာေတြကို အဲ့ဒီၾကည့္မွန္ကေလးမွာ ေပၚလာမဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာက အရွိကိုု အရွိအတိုုင္း မကြယ္မဝွက္တမ္း ေဖၚျပပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုကို႔အနားမွာ ကြ်န္မ ရွိမေနႏိုင္တဲ့အခ်ိန္၊ ကိုကို ကြ်န္မကို သတိရတဲ့အခ်ိန္၊ အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးခ်င္း ဒါမွမဟုုတ္ ည အိပ္ရာဝင္ခါနီး... အဲဒီလိုု အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ မွန္ကေလးကို ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ပါ။ ျပီးရင္ ကြ်န္မအေၾကာင္းကို နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ ေတြးပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႔မွဳ တစံုတရာကို ကိုကို ရႏိုင္လိမ့္မယ္လိုု႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ကိုုကိုု… ကြ်န္မနဲ႔ေဝးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သီခ်င္းနားေထာင္ပါ။ စာဖတ္ပါ။ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ပါ။ ေလခြ်န္ပါ။ ၀ိုင္အနီ ေသာက္ပါ။ သဘာဝကို ေငးေမာပါ။ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြကို ခ်စ္သူ ခင္သူေတြနဲ႔ မွ်ေဝခံစားပါ။ စိတ္ထိခိုုက္ နာက်င္စရာေတြကို ေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာ့ စာရြက္လြတ္တစ္ရြက္ေပၚမွာ တန္းစီျပီး ခ်ေရးလိုက္ပါ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီစာရြက္ကို မီးနဲ႔ရွိဳ႔ပစ္လိုက္ပါ။ ကြ်န္မကို သတိရလာတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဟိုးအေဝးၾကီးမွာ မွဳန္ျပျပ ျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကို လွမ္းၾကည့္ပါ၊ တဖက္တခ်က္မွာ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြနဲ႔ ကာရံထားတဲ့ လမ္းေကြးေလးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ပါ။ ေနသာတဲ့ေန႔ေတြမွာ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ေရြ႔လ်ားေနတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြကို လွမ္းၾကည့္ပါ။ သူတို႔က ကိုကို႔ကို ကြ်န္မအနား ေရာက္လာေအာင္ တနည္းနည္းနဲ႔ လမ္းျပေခၚငင္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒီၾကားထဲမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သတိရ လြမ္းဆြတ္ရင္း၊ အိပ္မက္ေတြမက္ရင္း၊ ဘယ္တုုန္းကမွ ပံုုမွန္မဟုုတ္ခဲ့တာေတြကိုု ပံုုမွန္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုုင္ရင္း၊ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ေတာ့တဲ့ ဘဝရဲ႕ ကန္႔သတ္ရက္စြဲေတြထဲမွာ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ဆိုုင္းရင္း အရင္လိုပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့ ေနာ္ ကိုကို။

သက္ေဝ
(၈ ေမ ၂၀၁၅)

~ ၂၀၁၆ ဇူလိုင္လထုတ္ Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Friday, June 10, 2016

မၾကည္လင္တာေတြ ေမွာင္ရိပ္ထဲ သိပ္ခဲ့ကြယ္

မနက္ခင္းတစ္ခုုရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္တန္းဟာ ေလေျပတခ်ိဳ႔တေလကို အေဖၚျပဳလို႔ အိပ္ခန္းျပတင္းကေန ကန္႔လန္႔ျဖတ္ တိုးဝင္လာတယ္။ ခန္းဆီးစ ထူထူကို ေအာက္ေျခက ထိန္းထားတဲ့ သစ္သားတန္းရဲ႕ အရိပ္၊ ခန္းဆီးကို အတင္အခ်လုပ္ဖို႔ ဆြဲရတဲ့ ၾကိဳးစႏွစ္ခုရဲ႕ အရိပ္ေတြဟာ ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ နံရံေပၚမွာ အဂၤလိပ္စာလံုး ေအ ပံုသ႑ာန္ဆန္ဆန္ တည္ဖြဲ႔ေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ၾကည့္စမ္း… မ်ဥ္းျပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းဟာ နံရံေပၚက အရိပ္ထဲမွာ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ဆံုႏိုင္တာပဲ။

မ်က္စိႏွစ္လံုး ဖြင့္ဖြင့္ျခင္း ျမင္ရတဲ့ အဲဒီ ျမင္ကြင္းဟာ စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတယ္။ ျပီးေတာ့ ဥၾသတစ္ေကာင္ရဲ႕ ခပ္သြက္သြက္ ေအာ္သံကို ၾကားရတယ္။ တစ္ၾကိမ္နဲ႔ရပ္မသြားပဲ ဥၾသဟာ ဥၾသ ဥၾသလို႔ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေအာ္ေနတယ္။ သူဟာ ေႏြဥၾသလား၊ ဒီေန႔ဟာ မတ္လရဲ႕ ေန႔စြဲတစ္ခုဆိုတာ သတိထားမိေတာ့ ေႏြဦးဟာ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္လာျပန္ျပီပဲ လို႔ ေတြးမိတယ္။ အခ်ိန္မွန္တဲ့ ေႏြဦး။ ဥၾသကေရာ ေႏြဦးေပါက္မို႔ အခ်ိန္မွန္ ေအာ္ျမည္တာလား။ ၾကားေနရတဲ့ ဥၾသသံဟာ ခ်ိဳသာတယ္လို႔ ခံစားရသလား။ မလိမ္မညာတမ္း ျပီးေတာ့ အားမနာတမ္း ေျပာရမယ္ဆို သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာလွပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဥၾသသံ တိတ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာငွက္လို႔ ေရေရရာရာ မေျပာႏိုင္တဲ့ ငွက္သံ တစ္မ်ိဳးကို ၾကားရျပန္တယ္။ အိပ္ခန္းနဲ႔ အနီးဆံုးသစ္ပင္မွာ အဝါေရာင္ ပန္းေတြ ပြင့္ေနျပန္ျပီ။ ပန္းပြင့္ေတြေၾကာင့္လား၊ ထူသိပ္ေနတဲ့ အရြက္ဖါးဖါးေတြ ေၾကာင့္လား မသိ… အဲဒီ သစ္ပင္မွာ ငွက္ေတြ အင္မတန္ ေပ်ာ္ၾကတာကို သတိထားမိတယ္။ ေတြးေနရင္းမွာ ငွက္ေအာ္သံေတြကို အဆက္မျပတ္ၾကားလာရတယ္။ ေအာ္ေနတဲ့ ငွက္ကေလးအေၾကာင္းကို စာထဲ ထည့္ေရးခ်င္ေပမယ့္ ဘာငွက္လို႔ အမည္မေဖၚႏိုင္တာကို ေတြးမိေတာ့ စိတ္နည္းနည္း ေနာက္သြားတယ္။ ထားပါေလ… ကိုယ္ဟာ ဘဝမွာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ကိုု ခ်စ္ဖူးေပမဲ့ က်န္တဲ့ ငွက္ေတြကို သိမွ မသိတာ၊ ေအာ္သံၾကားရံုုနဲ႔ ဘာငွက္မွန္း အမည္မေဖၚတတ္တာ ဆန္းသလား။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ဟာ ငွက္မွဳေရးရာ ကြ်မ္းက်င္သူတစ္ေယာက္လည္း ဟုုတ္မွ မဟုတ္တာပဲ။ ကိုယ္ခ်စ္ဖူးတဲ့ ငွက္ကေလးဟာ အပြင့္ေတြ မေဝဆာ၊ အရိပ္လည္းမရွိတဲ့ ကိုယ့္အနားမွာ မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းကို အစေဖၚျပီး ျပန္မေတြးခ်င္ပါဘူး။ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး ခုနက ၾကည္လင္လက္စ စိတ္ကေလးကို အျမန္ျပန္ေခၚရတယ္။ အဲဒီစိတ္ကေလး တစ္ေန႔တာလံုး ဆက္လက္ၾကည္လင္ဖို႔ ဘာေတြမ်ား လိုအပ္ပါလိမ့္။ ဒီေန႔ တစ္ေန႔တာ လုပ္ရမဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြၾကားထဲမွာ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္လင္ရႊင္ျပစရာ တခုတေလမွ ပါဝင္ရဲ႕လား။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာလွ။ မေသခ်ာရင္ ေသခ်ာတာ တစ္ခုခုကို ရွာေဖြရမွာေပါ့။ တေန႔တာ အခ်ိန္ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီမွာ ကိုယ့္စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစမယ့္ အခ်ိန္ေလး နည္းနည္းေတာ့ လိုအပ္တယ္ ဆိုရင္ စိတ္လိုုလက္ရ သေဘာတူၾကမယ္ မဟုတ္လား။

အိပ္ယာကထျပီး တကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးနဲ႔အတူ လုပ္စရာရွိတာေတြကို ခပ္သြက္သြက္ေလး လွဳပ္ရွားလိုက္တယ္။ ထမင္းစားပြဲေပၚက ဗန္းေလးထဲမွာ ထပ္ထားတဲ့ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ေပါင္မုန္႔ခ်ပ္ေတြကို ျငီးေငြ႔စိတ္နဲ႔ တခ်က္ လွမ္းၾကည့္တယ္။ ငွက္ကေလးေတြဟာ ေပါင္မုုန္႔အစေလးေတြ စားတတ္ၾကသလား။ ဆက္ၾကည့္ေနရင္ စိတ္ေနာက္လာမွာစိုုးတာနဲ႔ ေပါင္မုုန္႔ေတြကိုု ေက်ာခိုုင္းလိုုက္တယ္။ ႏို႔ပူပူတစ္ခြက္ကို ေကြကာအုပ္နည္းနည္းနဲ႔ စပ်စ္သီးေျခာက္ နည္းနည္းထည့္ျပီး ေမႊလိုုက္တယ္။ ျဖဴညစ္ညစ္ ေကြကာအုုတ္ပန္းကန္ကိုု ငရုုတ္ေကာင္းမ်ားမ်ားပါတဲ့ မုုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပန္းကန္နဲ႔ အစားထိုုး ျမင္ေယာင္ၾကည့္ရင္း ေနာက္က်ိအံ့ဆဲဆဲစိတ္ကို ျပန္လည္ၾကည္လင္ေစရတယ္။ စားျပီးေတာ့ အခန္းထဲကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဝင္၊ Opium လို႔ အမည္ရတဲ့ ေရေမႊးပုလင္းကို ယူဆြတ္လိုက္တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေရေမႊးရဲ႕ အနံ႔သင္းသင္းဟာ စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတာ အမွန္ပဲ။ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး… Opium ဆိုတာ ဘိန္း ေပါ့။ ဘိန္းဆိုတာ မူးရစ္ ရီေဝျပီး စြဲလမ္းေစတဲ့ အရာတစ္ခု မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အဲဒီေရေမႊးကို မက္မက္ေမာေမာ စြဲလမ္းေနမိတာလား။ ဒီေရေမႊးကိုု စြဲလမ္းတာနဲ႔ ငွက္ကေလးကိုု စြဲလမ္းတာကေရာ အတူတူပဲလား။ ဘဝမွာ တစံုတခု ဒါမွမဟုတ္ တစံုတေယာက္ကို စြဲလမ္းတပ္မက္ေနရတာဟာ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ေနာက္စရာ မေကာင္းဘူးလား။ ေဟာ… စိတ္ေနာက္တဲ့အေၾကာင္း ပါလာျပန္ျပီ။ ႏွစ္ျခိဳက္စရာေရေမႊးနံ႔ကို ရွဴရွိဳက္ရင္း၊ ခ်စ္ရတဲ့ ငွက္ကေလးအေၾကာင္းကိုု ေတြးရင္း ေနာက္က်ိတဲ့ စိတ္ကို ျပန္လည္ ၾကည္လင္ေစလိုက္တယ္။ ေမႊးရနံ႔ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ရီေဝလို႔။ အခန္းဝက စားပြဲခံုုပုုေလးေပၚ အသင့္ခ်ထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းပစၥယ စံု မစံု တခ်က္စစ္ျပီး ဝတ္ေနက် မီးခိုးေရာင္ ပါးရွည္ရွည္ အေႏြးထည္နဲ႔ ကားေသာ့ကိုယူရင္း အိမ္အျပင္ကို ထြက္ခဲ့တယ္။

ကားျဖည္းျဖည္းေမာင္းေနာ္ ဆိုတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕အသံဟာ သံပန္းတံခါးအကြက္ေတြထဲကေန အျပင္ကို မပ်က္မကြက္… ျပီးေတာ့ ၾကင္ၾကင္နာနာ တိုးထြက္လာတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ပါ ေမေမလို႔ ဒေရာေသာပါး တုန္႔ျပန္သံ၊ ေဒါက္အခြ်န္နဲ႔ ရွဴးဖိနပ္က အသံခပ္အုပ္အုပ္၊ ေခၚထားတဲ့ ဓါတ္ေလွခါးက သူ ေရာက္ရွိေၾကာင္း တတီတီ အခ်က္ေပးသံ၊ အမိုးနီနီနဲ႔ ေလွ်ာက္လမ္းကေလး၊ ေကာင္းေသာမနက္ခင္းပါလို႔ ေၾကာင္ဘာသာေဗဒနဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္ေလ့ရွိတဲ့ မိေညာင္နဲ႔ ဖိုးက်ား၊ သန္႔ရွင္းေရးအလုုပ္သမားေလးရဲ႕ လက္ကိုုင္ဖုုန္းက လူမ်ိဳးျခားသီခ်င္းသံ ျမဴးၾကြၾကြ၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီး တစ္စု၊ ပန္းပြင့္ျဖဴျဖဴေတြ ေၾကြက်ေလ့ရွိတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ရြယ္ရြယ္ေတြ တန္းစီေနတဲ့ ကားရပ္နားရာကြင္းျပင္က်ယ္… အားလံုးဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အစီအစဥ္တက်၊ ျပီးေတာ့ ေနသားတက်။ ဒါဟာ ရက္သတၱတပတ္မွာ ငါးရက္ရွိတဲ့ အလုပ္လုပ္ရက္တိုင္းအတြက္ ဆင္တူ မနက္ခင္းေတြပဲ။ ၾကည့္ေနရင္းမွာ အဝါေရာင္ ေက်ာင္းၾကိဳကားတစ္စီး လမ္းမက ျဖတ္သြားတယ္။ ေသခ်ာတယ္ နာရီၾကည့္စရာ မလိုုဘူး၊ ဒါဟာ ရွစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပဲ။ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ အဆင္တူ၊ အေသြးတူ၊ အခ်ိန္တူ မနက္ခင္းေတြကို ျငီးေငြ႔စိတ္က ဖ်တ္ကနဲ။ ဘယ္ေလာက္ မၾကည္လင္ခ်င္စရာေကာင္းပါလိမ့္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းကိုု ခါရင္း မၾကည္လင္တာေတြကိုု ဖယ္ထုုတ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္။

ကားကို ေအးေအးေဆးေဆး ေမာင္းထြက္လာခဲ့တယ္။ ကက္ဆက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ သီခ်င္းစီဒီဟာ ၾကည္လင္စရာ သီခ်င္းေတြကို တစ္ပုဒ္ခ်င္း ေရြးကူးထားတဲ့ စီဒီတစ္ခ်ပ္ ျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆရင္း ခလုပ္ကိုႏွိပ္လိုက္ေတာ့ “တစ္ပြင့္ထဲပြင့္တဲ့ အျမင့္ပန္းကို ပန္ဆင္ခ်င္လာ တတ္တဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ မင္းကမာၻဟာ တျဖည္းျဖည္း ရွဳပ္ေထြးလို႔လာမယ္…” တဲ့။ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေလး။ ေတးဂီတဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို အလြန္တရာ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းျပီး ၾကည္လင္ေစတယ္တဲ့။ သိပ္မွန္တာပဲ။ အနည္းဆံုး ကိုယ္လို စိတ္အနည္ထလြယ္၊ ေနာက္က်ိလြယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ မွန္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကားလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ၾကံဳရတဲ့ စိတ္မၾကည္လင္စရာတခ်ိဳ႔တေလကို သီခ်င္းေတြအားကိုးနဲ႔ ၾကည္လင္ေစလိုက္တယ္။ ကားၾကီး ကားငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ အျမန္ေမာင္းလမ္းမက်ယ္မွာ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္တစ္ေလမွ ပ်ံသန္းသြားတာ မေတြ႔ရဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္… မၾကည္လင္စရာေတြကိုု သတိမျပဳမိေအာင္ လွ်စ္လွ်ဴရွဳရင္း ျဖတ္သန္းႏိုုင္ခဲ့တာကေတာ့ ဝမ္းသာစရာပဲ။

အလုုပ္ခန္းထဲက မရပ္မနား ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ နာရီလက္တံေတြထဲမွာ ၾကည္လင္စရာက နည္းနည္းနဲ႔ မၾကည္လင္စရာ မ်ားမ်ားေတြ အထပ္လိုက္ အပံုလိုက္ ေရာေႏွာလို႔။ တကယ္ေတာ့လည္း ဒါဟာ ပံုမွန္ေနရက္ေတြအတြက္ ပံုမွန္ အေနထားေတြပါပဲလို႔ စိတ္ကို ေျဖေတြးရတယ္။ လုပ္စရာရွိတာေတြ အတန္အသင့္ျပီးသြားေတာ့မွ ပုခံုးနဲ႔ ဇက္က အေၾကာေတြ တင္းမာ နာက်င္ေနတတ္တာအတြက္ ဆရာဝန္က ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခိုင္းထားတာ သတိရတယ္။ ေခါင္းကို ဘယ္ ညာ အထက္ ေအာက္ လွဳပ္ရွားလိုက္တယ္။ အေညာင္းေတာ့ ေျပသား။ မၾကည္လင္စရာေတြထဲက ၾကည္လင္စရာ တစ္ခ်က္ေပါ့။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာ စားဖို႔ အခ်ိန္။ ပါးသည္ထက္ ပါးေအာင္ လႊာထားတဲ့ ငါးအသားခ်ပ္ေလးေတြနဲ႔ မုန္ညင္းစိမ္းအရြက္နည္းနည္းကို ေရာျပဳတ္ထားတဲ့ ငါးျပဳတ္ကိုု စားတယ္။ စားေသာက္ဆိုုင္တန္းထဲက ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ ေအးစက္စက္ အေငြ႔အသက္ကိုု မၾကိဳက္တဲ့အတြက္ ပါးပါးလွီးထားတဲ့ အနီေရာင္ငရုုတ္သီး အပိုုင္းအစ ေလး ငါးခုု ကိုု ငါးျပဳတ္ထဲ ထည့္ရေသးတယ္။ အင္မတန္ပူစပ္တဲ့ ငရုုတ္သီးေတြ။ ျပီးေတာ့ ေသာက္ေနက် အန္ကယ္ၾကီးဆိုုင္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ဝယ္ေသာက္တယ္။ ေန႔လည္စာဟာ စိတ္ၾကည္လင္ ေက်နပ္စရာပါပဲ။

အျပန္လမ္းမွာ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြ ထူသိပ္ေနတဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္တစ္ခုကိုု ျဖတ္ရတယ္။ ေခါင္းေမာ့လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သိပ္လွတဲ့ တိမ္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္ ဝင္တိုးပါေလေရာ။ အင္မတန္ၾကည္လင္စရာေကာင္းတဲ့ အခိုုက္အတံ့ေလးပဲ။ “တိမ္ေတြက လွလိုုက္တာ ကိုုယ့္မွာ တရားနဲ႔ ေျဖရတယ္” ဆိုုတဲ့ ကဗ်ာတစ္စ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးကာရယ္ကာနဲ႔ ၾကည္လင္လို႔။ ေရွ႔ကိုဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ျမက္ခင္းစပ္တေနရာက ျမင္ကြင္းဟာ ကိုယ့္ေျခလွမ္းေတြကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္သလို တံု႔သြားေစတာ။ ၾကည့္ပါဦး... လူတရပ္ေက်ာ္တဲ့ အစိမ္းေရာင္ တိုင္အေကာက္ကေလးေတြ အစီအရီ။ ဒါေတြဟာ ငွက္ေလွာင္အိမ္ေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲတဲ့ တိုုင္ေတြပဲ။ စိတ္ဟာ ခ်က္ျခင္းပဲ မသက္မသာျဖစ္သြားတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ အသက္အရြယ္နည္းနည္းရျပီး အားလပ္ခ်ိန္လည္း ရွိၾကသူတခ်ိဳ႔ဟာ ဝါသနာအရ အလွေမြးငွက္ေတြကိုု ေလွာင္အိမ္ေတြနဲ႔ ေမြးထားတတ္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ေန႔ တစ္ခါ ဒါမွမဟုုတ္ ရက္ျခား ဆိုုသလိုု ေလွာင္အိမ္ေလးေတြကိုု သယ္ယူလာျပီး ခုုနက ျမင္ရတဲ့ တိုုင္ေလးေတြမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ျပသေလ့ရွိၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ငွက္ဝါသနာရွင္ အခ်င္းခ်င္း ငွက္ေတြအေၾကာင္း ဗဟုုသုုတပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အပ်င္းေျပပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာၾက၊ တျခားေရာက္တတ္ရာရာ စကားေတြ ေျပာၾက၊ အေတြးအျမင္ျခင္း ဖလွယ္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းတတ္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူတိုု႔အေျပာအရေတာ့ ငွက္ေတြကလည္း သူတိုု႔ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္၊ ေလွာင္အိမ္တစ္ခုုနဲ႔ တစ္ခုုလွမ္းျပီး စကားေတြ ေျပာၾကတယ္တဲ့။ အင္းေလ… ေကာင္းတဲ့ဖက္က လွည့္ေတြးရင္ေတာ့ သူတိုု႔ေျပာတာလည္း ဟုုတ္တာပါပဲ။ ကိုုယ့္မွာသာ ငွက္ကေလးကိုု ခ်စ္သေလာက္ ေလွာင္အိမ္ေတြကိုု အမုန္းၾကီး မုုန္းတီးတဲ့ ေရာဂါ ရွိတာကိုုး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ငွက္ကေလးကို ေလွာင္အိမ္ငယ္ထဲမွာ အုပ္ေလွာင္ထားလိုတဲ့စိတ္မ်ိဳး စိုးစဥ္းမွ ကိုယ့္မွာ မရွိရိုးအမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငွက္ကေလးနဲ႔ ကိုယ္ဟာ အေဝးၾကီး ေဝးေနခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ ခပ္ေဝးေဝးကို ေခ်ာ္ထြက္သြားတဲ့ စိတ္အေတြးေတြကိုု ျပန္လည္တည့္မတ္ယူေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပလွဘူး။ ေလွာင္အိမ္ထဲကေန က်ီက်ီက်ာက်ာနဲ႔ ေအာ္ေနတဲ့ ငွက္သံေတြသာ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္လာတယ္။ ငွက္ကေလးေရ… ကိုုယ့္ရဲ႕ ငွက္ကေလးေရ… အေဝးကိုု ပ်ံသြားတဲ့ ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့ ငွက္ကေလးကိုု သိပ္လြမ္းလာတာ။ ညီညာတိပေနတဲ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြနဲ႔ သိပ္လွတဲ့ တိမ္ေတြလည္း မကယ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ရံုုးတံခါးဝကိုု ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ရုုတ္တရက္ သည္းသည္းမည္းမည္း မိုုးရြာခ်လိုုက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ငွက္ကေလးေရ… လိုု႔ သတိတရ ေရရြတ္မိတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္းပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ေတြ ရုတ္ခ်ည္း အနည္ထလာေအာင္ ဘယ္သူ ဖန္တီးလိုက္တာပါလိမ့္။

အလုုပ္စားပြဲမွာ အနက္ေရာင္ပိန္းပိန္းပဲရွိေနေသးတဲ့ ေမာ္နီတာကိုု မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုုင္လိုု႔ ငူငူေငါင္ေငါင္နဲ႔ ထိုုင္ေနမိတာ တစ္နာရီေလာက္ၾကာမယ္ ထင္တယ္။ တစက္ကေလးမွ ျပန္လည္ၾကည္လင္လာခ်င္ဟန္မတူတဲ့ စိတ္ေတြကိုု တစ္ခုုခုုနဲ႔ အာရံုုေျပာင္းမွ ရေတာ့မယ္။ မ်က္စိတကမ္းအကြာမွာ ရွိေနတဲ့ သတင္းစာေပၚကိုု အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ အျပာေရာင္စာလံုုးထူထူေတြနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာအုုပ္ဆိုုင္ၾကီး တစ္ဆိုုင္ရဲ႕ နာမည္ကိုု ေတြ႔လိုုက္တယ္။ ဆိုုင္ေၾကာ္ျငာလား၊ စာအုုပ္ေတြ ေစ်းေလွ်ာ့တဲ့ ေၾကာ္ျငာလား၊ ဆိုုင္ေနရာ ေျပာင္းမလိုု႔ ေၾကာ္ျငာတာလား၊ ဒါမွမဟုုတ္ ဆိုုင္ပိတ္ေတာ့မယ့္ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ သတင္းလား ဘာမွ သဲသဲကြဲကြဲ မသိေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ကေတာ့ အဲဒီစာအုုပ္ဆိုုင္ၾကီးထဲကိုု ေရာက္ေနႏွင့္ျပီ။ အခန္းတံခါးကို အသံမျမည္ေအာင္ သတိထားျပီး ပိတ္ရင္း အလုပ္ခန္းကို ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။

စီစီရီရီ ထပ္ထားတဲ့ စာအုုပ္စင္ေတြၾကားမွာ ေစာေစာက ေနာက္က်ိ ညစ္ညဴးေနခဲ့တဲ့ စိတ္အစဥ္ဟာ ယူပစ္သလိုု ေပ်ာက္သြားၾကတာ အင္မတန္ထူးဆန္းတာပဲ။ စာအုုပ္ဆိုုင္ထဲမွာ ကိုုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုုပ္ေတြကိုု စိမ္ေျပနေျပ တစ္အုပ္ခ်င္း ေရြးခ်ယ္ေနရတဲ့ ခံစားမွဳေလာက္ စိတ္ကိုု ၾကည္လင္ေစတာ၊ စိတ္ကိုု ေက်နပ္မွဳရေစတာ ရွိပါဦးမလား။ ကိုုယ္ႏွစ္သက္ႏိုုင္မယ့္ စာတစ္အုုပ္ကိုု ေရြးယူျပီး မ်က္ႏွာဖံုုးပန္းခ်ီကိုု အဓိပၺါယ္ေဖၚ ၾကည့္လိုုက္၊ ေနာက္ေက်ာဖံုုးေပၚက မွတ္ခ်က္ေလးေတြ ဒါမွမဟုုတ္ ဝတၳဳရဲ႕ ေက်ာရိုုး အက်ဥ္းေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းေလးေတြကိုု ဖတ္လိုုက္၊ အတြင္းက စာတစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်က္ႏွာကိုု အျမည္းဖတ္လိုုက္၊ ခဏ ျပန္ခ်ထားျပီး ေနာက္တစ္အုုပ္ ေကာက္ကိုုင္လိုုက္၊ ခုုနကလိုုပဲ အစဥ္အတိုုင္း လုုပ္လိုုက္၊ ၾကိဳက္တယ္ကြာ ဝယ္မယ္ ဆိုုျပီး လက္ထဲ ေပြ႔ထားလိုုက္နဲ႔။ အရာရာကို ေမ့ထားႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။

ေနာက္ စာအုုပ္တန္း တစ္တန္းဆီကိုု ဆက္ေလွ်ာက္သြားခိုက္ တေန႔က အင္တာနက္မွာေၾကာ္ျငာထားတဲ့ စာအုုပ္တစ္အုုပ္ကိုု သတိရသြားတယ္။ ဖုုန္းထဲမွာ အဲဒီစာအုုပ္ မ်က္ႏွာဖံုုး ဓါတ္ပံုုေလး သိမ္းထားမိတာ ျပန္ရွာရမယ္။ အိတ္ထဲက ဖုုန္းကိုု ကပ်ာကယာထုုတ္ ဓါတ္ပံုုေတြထဲမွာ မွတ္ထားတဲ့ စာအုုပ္မ်က္ႏွာဖံုုးကိုု ျပန္ရွာ။ စာေရးဆရာေတြ နာမည္ အကၡရာစဥ္နဲ႔ စီတန္းထားတဲ့ စာအုုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ခ်င္းစီ ခပ္ဖြဖြ တို႔ ထိ သြားရင္း ကိုုယ္လိုုခ်င္တဲ့ စာအုုပ္ကိုုရွာ။ ေတြ႔သြားေတာ့ ခုုနကလိုုပဲ အျမည္းဖတ္၊ တစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်က္ႏွာ သံုုးမ်က္ႏွာအထိ စိတ္ပါလက္ပါ ကိုုယ့္ကိုုဆြဲေဆာင္လာျပန္ေတာ့ ထိုုင္စရာေနရာေလး တစ္ခုုကိုု ရွာျပီး စိတ္ေအးလက္ေအး ထိုုင္ဖတ္၊ ကိုုယ့္ကမာၻဟာ တိတ္ဆိတ္၊ စိတ္ထဲမွာ ရွဳပ္ေထြးေနာက္က်ိစရာ ဘာဆိုု ဘာမွ မသိေတာ့၊ ကိုုယ္မုုန္းတဲ့ နာရီလက္တံေတြ၊ ေလွာင္အိမ္ေတြနဲ႔ စိတ္မၾကည္လင္စရာေတြလည္း မရွိေတာ့၊ ေနာက္ဆံုုး ကိုုယ့္အာရံုုထဲမွာ ခ်စ္ရတဲ့ ငွက္ကေလးပါ မရွိေတာ့။ အေအးေငြ႔ေတြရိုုက္ေနတဲ့ မွန္နံရံရယ္၊ မီးခိုုးေရာင္ ေကာ္ေဇာခင္းရယ္ စာအုုပ္ထဲက စာေၾကာင္းေတြရယ္သာ ၾကီးစိုုး။ ဖတ္လိုု႔ အေတာ္ေလးေက်နပ္အားရသြားျပန္ေတာ့ ခါးကိုု ဆန္႔လိုု႔ အေညာင္းေျဖ။ စာအုုပ္တန္းေတြ ဆီကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္သြား။ ဆိုုင္ပိတ္ခ်ိန္မွ အိမ္ျပန္ရင္ ေမေမဆူမွာ… ဟင့္အင္း မဟုုတ္ေသးပါဘူး မဆူပါဘူး ေမေမက ေမွ်ာ္ေနမွာပါ။

လက္ထဲ မႏိုုင္မနင္း ေပြ႔ပိုုက္ထားတဲ့ စာအုုပ္ေတြကိုု ေငြရွင္းေကာင္တာေပၚ ခ်လိုုက္ခ်ိန္မွာ ျပီးျပည့္စံုုတဲ့ ခံစားမွဳမ်ိဳးဟာ ၾကည္လင္စရာ။ စာအုုပ္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ အဝတ္အိတ္ထူထူရဲ႕ ေလးလံမွဳဟာ ကိုုယ့္အတြက္ေတာ့ ငွက္ေမႊးေလးတမွ် ေပါ့ပါးလို႔။ ေဟာ… ငွက္ေမႊးေလး တဲ့… အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုုယ့္ရဲ႕ ငွက္ကေလးကိုု ျပန္သတိရသြားတာ။ သတိရစိတ္နဲ႔ ၾကည္လင္ခ်င္ပါတယ္ ငွက္ကေလးေရ။ ကိုုယ္ မင္းကိုု ခ်စ္တယ္။

စာအုပ္ဆိုင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ အိမ္မျပန္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ နီယြန္မီးတိုုင္ေတြ လင္းေနျပီ။ ကိုယ့္အိမ္ကေလးထဲမွာေရာ အဝါေရာင္ မီးပြင့္ေလးေတြ လင္းလက္ေနေရာေပါ့။ အိမ္တံခါးဝကို ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖက ခြာသံၾကားတယ္ေဟ့လို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျပာျပီး ေမေမကေတာ့ ညစာ မုုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ထားတယ္တဲ့။ မုန္႔ဟင္းခါး… မနက္တိုုင္း ကိုုယ္ေတာင့္တမိျပီး စိတ္ကို စြဲလမ္းေစတဲ့ အရာေတြထဲက တစ္ခု။ ဒီလိုုဆိုုေတာ့ ၾကည္လင္လက္စ စိတ္အစဥ္ဟာ ဆက္ ဆက္ျပီးသာ ၾကည္လင္ဖိုု႔ပဲေပါ့။ ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးလိုက္တယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးကို မုန္႔ဖတ္နည္းနည္း အီၾကာေကြးနည္းနည္းေပၚမွာ ဟင္းရည္မ်ားမ်ား ဆမ္းျပီးစားလိုက္တယ္။ ဝယ္လာတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္လွျပီ။ ကိုုယ့္ရဲ႕ အိပ္ခန္းထဲက စာၾကည့္မီးတိုုင္ေလးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ အိပ္ခန္းျပတင္းကေန တိုုးဝင္လာတတ္တဲ့ ငွက္ေအာ္သံ က်ီက်ီက်ာက်ာေတြ မၾကားရေတာ့ဘူး။ သူတို႔ အိပ္ကုုန္ၾကေရာေပါ့။ ခုုနက ဝယ္လာတဲ့ စာအုုပ္ေတြကိုု တယုုတယ ျပန္ၾကည့္ရင္း ဒီညအတြက္ ဖတ္စရာ ေရြးခ်ယ္။ အခုုေတာ့လည္း စိတ္ဟာ ဘယ္တုုန္းကမွ ဘယ္လိုုမွ မေနာက္က်ိခဲ့ဖူးတဲ့ အသစ္စက္စက္ ေရတစ္ဖန္ခြက္လိုု၊ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ေလးရဲ႕ ႏုုညက္ၾကည္လင္တဲ့ ဖဝါးျပင္ေလးလိုု၊ ေရၾကည္ေသာက္လွ်င္ ျမင္ရမေလာက္ပင္ လိုု႔ တင္စားၾကရတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးရဲ႕ လည္တိုုင္ေက်ာ့လိုု။ မၾကည္လင္ေစတာေတြကိုု ဖယ္ထားျပီး ၾကိဳးစားၾကည္လင္ေစခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔တာကိုု ႏွစ္သက္ ေက်နပ္လိုု႔။

ဖတ္လက္စ စာအုုပ္ တဝက္မက်ိဳးခင္မွာ ဘယ္ရီသီးနံ႔ သင္းေမႊးတဲ့ ဖေယာင္းတိုုင္အနီက မီးေတာက္ကိုု ေငးၾကည့္ရင္း မ်က္လံုုးေတြက ေမွးစင္းလာခဲ့တယ္။ ႏွာေခါင္းထဲမွာ Opium ေရေမႊးနံ႔ရလာတယ္။ မနက္ကဝတ္သြားတဲ့ ဝတ္စံုလည္း အခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ဆြဲမထား၊ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ကိုယ္ေပၚမွာလည္း တစ္စက္ကေလးမွ ဆြတ္ျဖန္းမထားပါပဲနဲ႔… စြဲလမ္းမွဳဟာ အထင္အရွား… ျပီးေတာ့ ရီေဝေဝ။ ျပတင္းတံခါးကေန အျပင္ဖက္ကိုု လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္တစ္ေလကိုမွ မေတြ႔ရဘူး။ ရီေဝလက္စမကုန္တဲ့ အေတြးထဲမွာ ၾကယ္ပံုေတြကို စကၠဴျဖဴတစ္ရြက္ေပၚမွာ ဆြဲ၊ ကပ္ေၾကးနဲ႔ညႇပ္ၿပီး နက္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ၾကီးမွာ သြားကပ္ေပးဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ အမ်ိဳးအစားေကာင္းတဲ့ ေကာ္ပုလင္းေလး တစ္လံုးေတာ့ ယူသြားဖို႔ လိုအပ္မွာေပါ့။ သစ္ပင္ေတြကေတာ့ ေလတိုုးလိုု႔ ထင္ပါရဲ႕ ဘယ္ယိမ္းညာႏြဲ႕ လွဳပ္ရွား ကခုုန္လိုု႔။ သိုးေတြကို ေရတြက္မဲ့အစား အနားက ပန္းစိုက္အိုးထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြကို ေရတြက္တယ္။ ပြင့္ဖတ္ စုစုေပါင္း ၁၆၈ ခု။ ေထာင့္ခြ်န္ငါးခုနဲ႔ ေငြမင္ေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေတြ တစ္ခုခ်င္းစီ ညႇပ္ရင္း ေကာ္နဲ႔ လိုက္ကပ္ရင္း မ်က္လံုးဟာ ပိုပိုျပီး ေမွးစင္းလာ။ ေကာင္းေသာညပါ ငွက္ကေလးေရလိုု႔ ႏွဳတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ အိပ္ရာဝင္ေတးသြားဆီက ျငိမ့္ေျငာင္းတဲ့ သီခ်င္းသံကို ၾကားရတယ္။

မၾကည္လင္တာေတြ ေမွာင္ရိပ္ထဲ သိပ္ခဲ့ကြယ္… မၾကာခင္ဆိုုရင္ မိုုးလင္း ႏိုုးထေတာ့မယ္ တဲ့။

သက္ေဝ
(၀၃ မတ္လ ၂၀၁၆)


- ၂၀၁၆ ဇြန္လ ထုတ္ မိုးမခ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Friday, May 20, 2016

ဗန္ဂိုုး ေဂၚဂင္နဲ႔ စာပို႔သမားတစ္ေယာက္

စေနေန႔ေန႔လည္ခင္းဟာ ပူတယ္လည္း မဆိုုႏိုုင္ ေအးတယ္လည္း ေျပာလိုု႔မရ၊ ေလျပင္းျပင္းတိုုက္ေနလိုု႔သာ အိပ္ခန္းထဲမွာ အခုလို ေအးေအးလူလူ စာဖတ္ေနႏိုုင္တာ။ စာဖတ္ေနရင္းက အိမ္ေရွ႔မွာ တံခါးေခါက္သံၾကားတယ္။ သစ္သားတံခါးကိုု လက္ဆစ္ေတြနဲ႔ ခပ္အုုပ္အုုပ္ ေခါက္လိုုက္တဲ့အသံမ်ိဳး။ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္၊ သံုုးခ်က္။ ေသခ်ာျပီ ဒါ အိမ္က တံခါးကိုု ေခါက္ေနတာပဲ။ စကားစပ္လိုု႔ ေျပာျပရရင္ အိမ္မွာ လူေခၚေခါင္းေလာင္း မရွိဘူး။ မရွိဘူးဆိုုတာထက္ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုုတာက ပိုုမွန္မယ္။  
 
ဒီလိုုေလ… လူေခၚေခါင္းေလာင္းလိုု႔ ဆိုုလိုုက္ရင္ လူတိုုင္း မ်က္လံုုးထဲ ရုုတ္တရက္ ျမင္လိုုက္တာက လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သြယ္တန္းထားျပီး ခလုုတ္ႏွိပ္လိုုက္ရင္ သံစံုုတီးလံုုး (သိုု႔) အသံမစံုုတစံုု တီးလံုုးရွည္တစ္ခုု မရပ္မနား ထြက္လာတတ္တဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးပဲ။ ဘဝမွာ ဘယ္တုုန္းကမွ လွ်ပ္စစ္လူေခၚေခါင္းေလာင္းကိုု မႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ ေၾကးဝါေရာင္ ေခါင္းေလာင္းေလးတစ္လံုုးကိုု သစ္သားတံခါးမၾကီး အျပင္ဖက္က အလူမီနီယံကိုု ေလးေထာင့္အကြက္ေဖၚထားတဲ့ တံခါးရဲ႕ တေနရာမွာ နန္းၾကိဳးေလးနဲ႔ တုုတ္ျပီး ခ်ိတ္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီေခါင္းေလာင္းေလးရဲ႕ အသံဟာ အင္မတန္ သာ တာ။ ဒီလိုုနဲ႔ အိမ္ကိုု လာတဲ့သူေတြဟာ ေခါင္းေလာင္းေလးကိုု လွဳပ္ခါျပီး အသံျပဳတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခါင္းေလာင္းတစ္လံုုးရဲ႕ သက္တမ္းဟာ တစ္လေလာက္ေတာင္ မရွိတတ္ဘူး။ ခ်ိတ္ထားရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားတာ။ တစ္လံုုး ေပ်ာက္သြားရင္း ေနာက္ထပ္တစ္လံုုးကိုု ဝယ္ခ်ိတ္လိုုက္ရင္းနဲ႔ စတုုတၳေျမာက္ ေခါင္းေလာင္းကိုု ဝယ္ခ်ိတ္အျပီးမွာေတာ့ တကယ္လိုု႔မ်ား ဒီေခါင္းေလာင္းလည္း အရင္ေခါင္းေလာင္းေတြလိုုပဲ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရင္ ေနာက္ထပ္ ဘာေခါင္းေလာင္း တစ္လံုုးတစ္ေလကိုုမွ ဝယ္မခ်ိတ္ေတာ့ဘူး လိုု႔ ခိုုင္ခိုုင္မာမာ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုုက္တယ္။ 

တကယ္ပါ… အဲဒီ စတုုတၳေျမာက္ေခါင္းေလာင္းဟာလည္း ခ်ိတ္ျပီး တစ္လျပည့္ဖိုု႔ ႏွစ္ရက္အလိုုမွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီက စျပီး အိမ္မွာ ဘာေခါင္းေလာင္းမွ မရွိေတာ့တာ အခုုထက္ထိပဲ။ အိမ္ကိုု လာသမွ်လူေတြဟာလည္း သစ္သားတံခါးကိုု လက္ဆစ္နဲ႔ ေခါက္ရင္ ေခါက္၊ ဒါမွမဟုုတ္ အလူမီနီယံတံခါးကိုု လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ေခါက္ရင္ေခါက္ အဲဒီနည္းနဲ႔ လူေခၚၾကရရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ကားေသာ့နဲ႔ ေခါက္ေလ့ရွိတယ္။ တံခါးေခါက္သံၾကားရာကေန ဆက္စပ္ျပီး ေခါင္းေလာင္းအေၾကာင္းကိုု အေတာ္ေလး တရွည္တလ်ား ေျပာမိသြားတယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္မ်ား စကားကိုု စီကာပတ္ကံုုး ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာေနမိသလားလိုု႔ ျပန္ေတြးရယ္း အျပံဳးစစနဲ႔ ထိုုင္ရာက ထလိုု႔ တံခါးေခါက္ေနသူကိုု သြားၾကည့္ရတယ္။ 

တံခါးအနားကိုု ေရာက္ခါနီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေခါက္လိုုက္သံၾကားတယ္၊ တဆက္တည္းမွာပဲ Postman လိုု႔ ေအာ္လိုုက္တဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံကိုုပါ ၾကားလိုုက္ရတယ္။ ရုုတ္တရက္ ထိတ္ကနဲ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ စေနေန႔ဆိုုေတာ့ စာပိုု႔သမား လာလိမ့္မယ္လိုု႔လည္း ထင္မထားဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ သစ္သားတံခါးကိုု ဖြင့္လိုုက္ေတာ့ တြန္းလွည္းခပ္ရြယ္ရြယ္တစ္ခုုနဲ႔အတူ ရပ္ေနတဲ့ စာပိုု႔သမားကိုု ေတြ႔ရတယ္။ သူက ပါဆယ္လိုု႔ တစ္ခြန္းထပ္ေျပာတယ္။ သူေျပာေတာ့မွ ငါးကန္အတြက္ ေရ အပူအေအးတိုုင္းတာတဲ့ ခလုုတ္တစ္ခုု မွာထားတာ သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ လွမ္းေပးတဲ့ စာရြက္မွာ ရရွိေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုုး၊ ပါဆယ္ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ စာအိပ္အဝါေရာင္ကိုု လွမ္းယူျပီး ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလိုုက္ရတယ္။ စာပိုု႔သမား ထြက္သြားေပမယ့္ သစ္သားတံခါးကိုု ျပန္မပိတ္ႏိုုင္ေသးပဲ သူ ထြက္သြားရာလမ္းကိုု မ်က္စိတဆံုုး လိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီိအိမ္ကိုု ေျပာင္းလာျပီးမွ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ကိုု ေတြ႔ရတာ ဒါပထမဆံုုး အၾကိမ္ပဲ။ ယူနီေဖါင္းလိုု႔ ယူဆရတဲ့ အေပၚ ေအာက္ ဆင္တူ စိမ္းရင့္ရင့္ ဝတ္စံုုနဲ႔ စာပိုု႔သမား၊ တြန္းလွည္းေလးကိုု တြန္းလိုု႔ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ထြက္သြားတယ္။ သူ႔ကိုု ခဏ လိုုက္ၾကည့္ေနျပီးမွ သစ္သားတံခါးကိုု ပိတ္ျပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာခဲ့တယ္။  

ေျခလွမ္းသံုုးလွမ္းေလာက္ လွမ္းအျပီးမွာ ရုုတ္တရက္ တစံုုတရာကိုု သတိရသြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း တံခါးနားကိုု အေျပးသြား၊ တံခါးကိုု ျပန္ဖြင့္ျပီး စာပိုု႔သမားကိုု လွမ္းရွာမိတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္လိုု႔ ဆိုုရမယ္… စာပိုု႔သမားဟာ လမ္းခ်ိဳးေလးအနားကိုုေတာင္ ေရာက္ေနျပီ။ တကယ္လိုု႔သာ လမ္းခ်ိဳးေလးထဲ ဝင္သြားရင္ ျမင္လိုုက္ရမွာ မဟုုတ္ဘူးေလ။ အခုုေတာ့ လွမ္းျမင္ေနရေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ သိခ်င္တာကိုု အေျပးအလႊား လွမ္းၾကည့္လိုုက္တယ္။ စာပို႔သမားရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ဦးထုုတ္ တစ္လံုုးတေလမွ ရွိမေနဘူး။ မတိုုမရွည္ ညွပ္ထားတဲ့ ဆံပင္ထူအုုပ္အုုပ္ကိုုပဲ ေတြ႔လိုုက္ရတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေက်နပ္ျပီး အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာခဲ့ရတယ္။ 

အိပ္ခန္းထဲျပန္ေရာက္ျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ေစာေစာက ဖတ္လက္စ စာအုုပ္ကိုု ေကာက္မကိုုင္မိဘူး။ ေလာေလာလတ္လတ္ လက္ခံရရွိတဲ့ ပါဆယ္ထုုတ္ကိုုလည္း မေဖါက္မိဘူး။ စာေရးစားပြဲမွာ ေတြျပီး ထိုုင္ေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရွိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုုကိုု ေျပာျပခ်င္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုုယ္ေျပာတာကိုု နားေထာင္မယ့္သူကလည္း တစ္ေယာက္တေလမွ ရွိမေနဘူး။ ယုုတ္စြအဆံုုး ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ဒါမွမဟုုတ္ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ေတာင္ အနီးအနားမွာ ရွိမေနဘူး။ ၾကံရာမရတဲ့အဆံုုးမွာ ကိုုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု စကားလံုုးေတြအျဖစ္နဲ႔ ခ်ေရးဖိုု႔ပဲ ဆံုုးျဖတ္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီစာကိုု ေရးလိုုက္တာပဲ။  

* * * * *

အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အခုုေနရာနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေဝးတဲ့ ျမိဳ႔ခပ္ေသးေသးေလးက သစ္သားအိမ္ေလးမွာ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ျမိဳ႔ကေလးက ေသးေပမယ့္ ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ဝိုုင္းေနေတာ့ ေျမၾကီး အနိမ့္ အျမင့္၊ ကုုန္းတက္ ကုုန္းဆင္းေလးေတြနဲ႔ သစ္ပင္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေခ်ာင္းခပ္ေသးေသးတစ္ခုုပါ ေကြ႔ဝိုုက္ စီးဆင္းေနတဲ့ လွပျပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႔ကေလးပဲ။ ေနရတဲ့ အိမ္က ကုုန္းအျမင့္ကေလးတစ္ခုုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာ။ ကုုန္းအျမင့္ေပၚကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ျပတင္းေပါက္က်ယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ အိမ္လည္းျဖစ္ျပန္ ဆိုုေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္က လမ္းမက်ယ္ေတြ၊ လမ္းသြယ္ကေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ လူသြားလူလာ ကားသြားကားလာေတြ အားလံုုးကိုု အေပၚစီးကေန ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတတ္တယ္။  

ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာစားျပီးခ်ိန္၊ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္မွာ ရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒိဒီ ေငးေမာေနရင္းက ကုုန္းေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ တက္လာတဲ့ စာပိုု႔သမား လိုု႔ ယူဆရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ စာပိုု႔သမားလိုု႔ ေျပာႏိုုင္တာက အေပၚ ေအာက္ နက္ျပာ ဝတ္စံုုရယ္၊ စလြယ္သိုုင္းလြယ္ထားတဲ့ မၾကီးမေသး သားေရအိတ္တစ္လံုုးရယ္၊ လက္ထဲမွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္လိုုလိုု စာအိတ္လိုုလိုုေတြရယ္ ကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ပဲ။ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုုလည္း ေဆာင္းထားေသးသလိုုလိုု။ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေတာ့ ျမင္ကြင္းဟာ ပိုုျပီး သဲကြဲလာတယ္။ ဟုုတ္တယ္… သူဟာ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႔ဆီမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုု ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ။ သူ႔ဦးထုုတ္က အခုုေခတ္မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့တဲ့ ေရွးတုုန္းက ဂ်ပန္ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ စစ္သားေတြ ေဆာင္းေလ့ရွိတဲ့ ဦးထုုတ္မ်ိဳး၊ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ က်ေနတဲ့ အဖတ္ေတြက နားရြက္ေနရာကိုု ဖံုုးအုုပ္ျပီး  ပုုခံုုးနားကိုု လာေထာက္ေနၾကတာမ်ိဳး။ အဆန္းပဲ။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ စာပိုု႔သမားဟာ ေျခလွမ္းကိုု ေလးေလးနဲ႔ မွန္မွန္ လွမ္းရင္း ျမင္ကြင္းထဲကေန ျဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျပီး သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။  

ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ေန႔လည္စာ စားျပီးခ်ိန္၊ ျပတင္းေပါက္မွာရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒီဒီ ၾကည့္္မိခ်ိန္နဲ႔ စာပိုု႔သမား ကုုန္းကေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕တက္လာခ်ိန္… အားလံုုးဟာ တစ္ခ်ိန္တည္းျဖစ္ေနျပန္တယ္။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ မေန႔က အခ်ိန္ပဲ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ မ်က္ႏွာကိုု ေမာ့ရင္း ကုုန္းေလးေပၚကိုု အားယူျပီး တက္လာတာေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာခ်င္း၊ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုုမိတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ ျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္တာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ သူကလည္း သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္၊ ကိုုယ္ကလည္း ရပ္ျမဲ ရပ္ေနဆဲ။ အိမ္အတြက္လည္း စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ 

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း လုုပ္စရာ မယ္မယ္ရရမရွိ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း တကူးတက အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ဆိုုင္းတယ္ မဟုုတ္ေပမယ့္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီး ကုုန္းေလးေပၚကိုု တက္လာတတ္တာ ေတြ႔ေနရတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက ကိုုယ့္ကိုု သိကြ်မ္းေနဟန္နဲ႔ လက္ကိုု ေျမွာက္ျပီး ေဝွ႔ယမ္းႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ရုုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္အအနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အိမ္ျခံဝင္းအဝမွာ ရပ္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာပါလာတယ္လိုု႔ ထင္ရတာနဲ႔ ေအာက္ကိုု ေျပးဆင္းျပီး ဝင္းတံခါး အဝကိုု သြက္သြက္ ေလွ်ာက္သြားလိုုက္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုုင္းပဲ။ ေဖေဖ႔နာမည္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကိုု သူက လွမ္းေပးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အသက္ကေတာ့ ၾကီးပံုုရတယ္။ အသားညိဳညိဳနဲ႔ ဦးထုုတ္ကလည္း ဟုုိေန႔ကေတြ႔လိုုက္တဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ၊ နားရြက္ဖံုုး ဦးထုုတ္လိုု႔ စိတ္ထဲက တီးတိုုး ေရရြတ္လိုုက္တယ္။ စာကိုု ယူလိုုက္ျပီး အိမ္ဖက္ကိုု ျပန္ေလွ်ာက္လာခ်ိန္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီးကလည္း သူ သြားေနက် လမ္းေလးအတိုုင္း ဆက္ထြက္သြားတယ္။ စကားတစ္ခြန္းတစ္ေလေတာင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ 

ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ေဖေဖ့နာမည္နဲ႔ စာေတြ ပါလာတိုုင္း ကေလးပီပီ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ေျပးဆင္းျပီး စာေတြ ဆင္းယူတယ္။ အဲဒီလိုု မၾကာခဏ ျမင္ရ ေတြ႔ရေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးနဲ႔ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးစျပဳလာျပီ။ ဟိုုင္း ဟယ္လိုု စသည္ျဖင့္ေတြ ျပံဳးကာ ရယ္ကာ ႏွဳတ္ဆက္တတ္လာျပီ။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက စကားစေျပာတယ္။ သူ႔စကားက အဆန္းပဲ။ ေဖေဖ ေမေမတိုု႔ရဲ႕ တျခား အသိမိတ္ေတြ လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သူတိုု႔ ေမးေလ့ေမးထရွိတဲ့ သမီး အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီလဲ၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ တက္ေနလဲ၊ ဒီႏွစ္ ဘယ္ႏွစ္တန္းေရာက္ျပီလဲ၊ သမီး ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ… အဲဒီလိုု ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ မဟုုတ္ဘူး။ သမီးက ဘာေတြ စုုေဆာင္းတာ ဝါသနာပါသလဲ တဲ့။ ဘာမွ မစုုဖူးဘူး လိုု႔ ေျဖေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြ စုုပါလား လိုု႔ ေျပာတယ္။ စုုမယ္ဆိုု သူ႔မွာရွိတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာက တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ေပးမယ္ တဲ့။ လူဆိုုတာ ဘဝမွာ တစ္စံုုတရာကိုု စြဲလမ္း မက္ေမာစိတ္ရွိရတယ္၊ ျပီးေတာ့ တခုုတ္တရ စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းလိုုစိတ္လည္း ရွိရတယ္ အဲဒီလိုု စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းတဲ့ အေလ့အထဟာ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထ တစ္ခုုပဲ ဆိုုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုုလည္း မၾကာခဏ ျပီးေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေသးတယ္။ သူ႔စကားသံက ခပ္ၾသၾသနဲ႔ သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာဘူး။ တိုုတုုိေျပာရရင္ တံဆိပ္ေခါင္းစုုဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဒီလိုုနဲ႔ ေန႔တိုုင္း စာပိုု႔သမားၾကီး လာတတ္တဲ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာမ်ိဳး မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ျခံထဲ ဆင္းေဆာ့ရင္း သူအလာကိုု ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္။ သူလာရင္ တေန႔တမ်ိဳး မရိုုးႏိုုင္တဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။  

ဒီလိုုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္းေတြကိုု စာအုုပ္တစ္အုုပ္ထဲမွာ ေကာ္နဲ႔ကပ္ျပီး သိမ္းရတယ္။ ျပီးရင္ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါ ဘယ္ႏိုုင္ငံက ဘယ္ႏွစ္ခုုႏွစ္မွာ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း၊ ဘာအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း အစရွိသည္ျဖင့္ မွတ္သားတတ္စ ျပဳလာတယ္။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီး လာတဲ့အခ်ိန္က မိုုးအံုု႔ေနတယ္။ ရုုတ္တရက္ မိုုးရြာလာရင္ ျခံထဲ ဆင္းရခက္ေနမွာစိုုးတာနဲ႔ ျမက္ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုု အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားျပီး မိတ္ေဆြစာပိုု႔သမားၾကီး အလာကိုု ေစာင့္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယန္ႏိုုင္ငံက ထုုတ္တဲ့ ရွားပါးတံဆိပ္ေခါင္း တစ္ခုု ယူလာမယ္လိုု႔ မေန႔က ေျပာသြားတာ။ ေျပာတဲ့အတိုုင္းပဲ သူေရာက္လာေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလး ေပးတယ္။ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔အတူ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုုလည္း ေပးေသးတယ္။ ပိုုစ့္ကဒ္ကိုထုုတ္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အျဖဴခံမွာ မင္အနက္ေရာင္နဲ႔ နားရြက္ပံုုေလးေတြ ဆြဲထားတာ။ နားရြက္ေတြက အၾကီး အေသး အရြယ္စံုုပဲ။ နားရြက္ပံုုေတြကိုု တလွည့္ သူ႔ကိုု တလွည့္ၾကည့္ေနမိေတာ့ သူက နားရြက္ေလးေတြေလ ဘာထူးဆန္းလိုု႔လဲ… ကေလးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တယ္။ ျခံစည္းရိုုး သံတိုုင္ေတြက တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔တစ္ေခ်ာင္း ခပ္ေဝးေဝး၊ လက္ထည့္လိုု႔ရေအာင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိရွိတယ္ေလ။ ရုုတ္တရက္ လန္႔သြားတာလား အံ့ၾသသြားတာလား မေသခ်ာဘုူး။ ဒါေပမဲ့ သူ နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တာဟာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့မရွိပဲ ဆတ္ကနဲ ဆြဲလိုုက္သလိုု လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ကိုု ေနာက္ကိုု ဆုုတ္လိုုက္ေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးက ရယ္တယ္။ သူရယ္ပံုက တမ်ိဳးပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္တယ္လို႔ ထုတ္မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ ရယ္ပံုၾကီးကို မၾကိဳက္တာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ ဒါလည္း ေနာက္ပိုုင္း ျပန္ေတြးမွ ေရးေရး ေပၚလာတဲ့ အေတြးပါ။ ရုုတ္တရက္ကေတာ့ ကေလးပီပီ လန္႔သြားတာပဲ သိတယ္။ 

ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း စာပါလာတဲ့ေန႔ဆိုု အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ရပ္၊ စာယူ ျပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြအေၾကာင္း စကား နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုု ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အရင္တခါကလိုု အရြယ္စံုု နားရြက္ပံုုေတြပဲ။ ပိုုစ့္ကဒ္ထဲက နားရြက္ပံုုေတြကိုု ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတမ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက ပံုုမွန္မဟုုတ္သလိုုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခဲ့ဘူး။ ရုုတ္တရက္ ေမးခြန္းတစ္ခုု ေမးခ်င္သြားတာနဲ႔ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဦးေလးက နားရြက္ေတြ မေပၚတဲ့ ဦးထုုတ္ကိုု ဘာျဖစ္လိုု႔ အျမဲ ေဆာင္းထားတာလဲ…” ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ။ ေမးခြန္းအဆံုုးမွာ ခုုနက အနည္းငယ္ ပ်က္ယြင္းစျပဳေနတယ္လိုု႔ ထင္ရတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ ပိုုျပီး တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ သူ႔ဦးထုုတ္ကိုု၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူ႔လက္နဲ႔ အသာဖိျပီး စာေတြ ဆက္ေဝလိုုက္ဦးမယ္ကြ လိုု႔ ေျပာျပီး ခပ္သြက္သြက္ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။  

အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတာ ေနာက္ဆံုုးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာ သူ႔ကိုု ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး၊ စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းစရာ တံဆိပ္ေခါင္းေတြလည္း ထပ္မရေတာ့ဘူး။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုု တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။ ဒီလိုုေပ်ာက္သြားမယ္မွန္းသိရင္ ဟိုုေမးခြန္းကိုု မေမးပဲ ေနလိုုက္ပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ေနာက္က် ေနာင္တတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔။ ေန႔လည္ဖက္ေတြဆိုု သူ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ေတြပါတဲ့ ပိုုစ့္ကဒ္ေလးႏွစ္ခုုကိုု စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ထားရင္း မွန္ထဲမွာ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု ကိုုယ္ အသာ ကိုုင္ၾကည့္ရင္း မိတ္ေဆြ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု သတိရေနမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေက်ာင္းေတြဖြင့္၊ ေက်ာင္းျပန္တက္ရင္း စာက်က္ရင္း တစ္ခါက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘဝမွာ တစ္ခုုတစ္ခုုကိုု စနစ္တက် သိမ္းဆည္း စုုေဆာင္းဖိုု႔ ဝါသနာကိုု အစျပဳေပးခဲ့တဲ့၊ ႏိုုင္ငံတကာ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ိဳးစံုုနဲ႔ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တာ။ 

ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ… ေက်ာင္းမသြားခင္ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚမွာ ေန႔စဥ္ထုုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကိုု ေတြ႔တာနဲ႔ ဟုုိ ဒီ လွန္ေလွာ ၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ေက်ာဖက္က အဖံုုးမွာပါတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သိပ္ကိုု ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုုရဲ႕ေအာက္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု ဖတ္ၾကည့္လိုုက္မိေတာ့ လူတကိုုယ္လံုုး ေအးစက္သြားသလိုု၊ ထိုုင္ေနရာကေန လွဳပ္မရေတာ့သလိုု ျဖစ္သြားတယ္။ သူဟာ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္လိုု႔ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံထားတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဖမ္းဆီးရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကေလးေတြကိုု အသာ ဆြဲေဆာင္ျပီး လူကြယ္ရာေနရာကိုု ေခၚသြားတတ္၊ ျပီးရင္ ကေလးေတြရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားေလးေတြကိုု ျဖတ္ေတာက္္ျပီး ပုုလင္းေတြထဲမွာ ေဆးစိမ္ စုုေဆာင္းထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဝါသနာေၾကာင့္ပဲ။ သူ႔နားရြက္ကိုုပါ အလြတ္မေပးပဲ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္ေတာက္ထားတယ္လိုု႔ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔နားရြက္ကိုု လူမျမင္ေအာင္ ဦးထုုတ္ေဆာင္းျပီး အျမဲ ကာကြယ္ထားတတ္သူပဲ။ သူ႔ကိုု သူေနထိုုင္တဲ့ ေျမေအာက္အိမ္ခန္းငယ္ထဲမွာ ေဆးစိမ္ထားတဲ့ နားရြက္အပိုုင္းအစ ပုုလင္းေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္နဲ႔အတူ ဖမ္းမိတာလိုု႔ ဖတ္ရတယ္။ ဝါသနာပါတာ တစ္ခုုခုုကိုု စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းရတယ္လိုု႔ အၾကံျပဳေပးခဲ့သူ၊ သူေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု၊ သမီးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲ ဆိုုျပီး နားရြက္ဖ်ားကိုု ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္၊ ဦးေလးက ဘာျဖစ္လိုု႔ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဦးထုုတ္ ေဆာင္းထားတာလဲ လိုု႔ ေမးလိုုက္တဲ့ေန႔က စုျပီး ဒီကေန႔ အထိ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီး။ ျမင္ကြင္းေတြဟာ အေႏွးရုုပ္ရွင္တစ္ခုုလိုု စီကာ စဥ္ကာ တစ္ကြက္ခ်င္း ေပၚလာၾကတယ္။  

ေနာက္ေတာ့ မိဘေတြ အလုုပ္ကိစၥနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔ကေလးကေန အျပီးေျပာင္းလာခဲ့လိုုက္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတ့ဲအထိ ျမိဳ႔ကေလးကိုု တစ္ေခါက္တစ္ေလမွ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နားရြက္ဖ်ားေတြ ျဖတ္ျပီး စုုေဆာင္းတတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာ လူထူးလူဆန္း စာပိုု႔သမားၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တရင္းတႏွီး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္တဲ့အထိ၊ ေျပာရရင္ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ တခ်က္ တခ်က္ သတိတရ ျပန္ေပၚလာတတ္စျမဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေပၚေအာက္ ဆင္တူ ဝတ္စံုုနဲ႔ သားေရအိတ္ စလြယ္သိုုင္းထားတဲ့ စာပိုု႔သမားေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဂ်ပန္ဦးထုုတ္ေဆာင္းထားတဲ့သူေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ ကုုန္ကုုန္ေျပာရရင္ မနက္အလုုပ္သြားခါနီး နားထဲက နားကပ္ကိုု ေနာက္ နားကပ္တစ္ခုုနဲ႔ အလဲအလွယ္ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုုင္းမွာေတာင္ နားရြက္ဖ်ားေလးကိုု ကိုုင္မိျပီး အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး။ 

* * * * * 

ကဲ… ရုုတ္တရက္ၾကားလိုုက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံ၊ တံခါးအျပင္ဖက္က စာပိုု႔သမား၊ အဲဒီစာပိုု႔သမားကေန ေကြ႔ဝိုုက္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တသီတတန္း အေတြးေတြကိုု ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုုျပီး အခုုလိုု ခ်ေရးလိုုက္ရတာမိုု႔ စာဖတ္သူကိုု နည္းနည္းေတာ့ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာမေျပာခ်င္ဘူး၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြကိုု နားေထာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္တေလမွ မရွိေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အခုုလိုုမ်ိဳး ခ်ေရးလိုုက္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြလည္း ေျပာရ၊ စာတစ္ပုုဒ္လည္းရ တစ္ခ်က္ခုုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ကိစၥမရွင္းေပဘူးလားဆိုုျပီး ေက်နပ္ အားရေနမိတာ အမွန္ပါ။ တဆက္တည္းမွာ နာမည္ေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာ ဗင္ဂိုုးရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားကိုု ဘလိတ္ဓါးနဲ႔ သူ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္တာလား သူ႔မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာ ေဂၚဂင္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ အျငင္းပြားရင္း ေဂၚဂင္က ျဖတ္လိုုက္တာလား ဆိုုတာကေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ပုုစၦာတစ္ပုုဒ္လိုု ဆက္ျပီး ေတြးေန အေျဖရွာေနမိဦးမွာပဲ။ အေျဖရရင္ အခုုလိုု စာမ်ိဳး ေနာက္တစ္ပုဒ္ ဆက္ေရးတာေပါ့။  
အခုုေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ 

သက္ေဝ
(၂၆ မတ္ ၂၀၁၆)

- ၂၀၁၆ ဇြန္လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။


Monday, May 16, 2016

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ျမင္ကြင္း

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးလေလာက္ကစျပီး ညစာစားျပီးခ်ိန္ေတြမွာ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ အခ်ိန္ရွိရင္ ရွိသလို နာရီဝက္ မိနစ္ေလးဆယ္၊ တခ်ိဳ႔ေန႔ေတြဆို တစ္နာရီေလာက္ေပါ့။ လမ္းေလွ်ာက္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း အားကစားဝတ္စံုေတြဘာေတြ အက်အနဝတ္၊ ရွဴးဖိနပ္ေတြ၊ ေခါင္းစည္း လက္ပတ္ေတြနဲ႔ အထူးတလည္ ျပင္ဆင္ျပီး ေလွ်ာက္တဲ့ ေလွ်ာက္နည္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုပဲ အိမ္ေနရင္း အဝတ္ေလးနဲ႔ ေျခညွပ္ဖိနပ္အပါးေလးစီးျပီး စကားတေျပာေျပာနဲ႔ အေညာင္းေျပ၊ အပ်င္းေျပ ေလွ်ာက္ၾကတာ။ အစပိုင္းကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ေနတဲ့ အိမ္နားပတ္ဝန္းက်င္ ကားလမ္းေဘး ပလက္ေဖါင္းမွာ ပတ္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ လမ္းေပၚမွာ ဥဒဟို ျဖတ္သန္းသြားလာေနတဲ့ ကားသံေတြ ဆူညံတာ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေရွာင္တိမ္းရတာ၊ ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာ အသံမေပး ဘာမေပး၊ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေမာင္းခ်လာတတ္တဲ့ စက္ဘီးေတြရဲ႕ ရန္ကို စိုးရိမ္ရတာ… စတာေတြေၾကာင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ Park Connector Network (PCN) လမ္းကေလးမွာ သြားေလွ်ာက္ၾကတယ္။ အိမ္ကေန အဲဒီလမ္းကေလးကို မီတာ ရွစ္ရာ ေလာက္ ေလွ်ာက္ရတယ္။ 


လမ္းကေလးကိုေရာက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ေလွ်ာက္သလဲ ဆိုတာ မွတ္လို႔ရသြားျပီ။ လမ္းေပၚမွာ မီတာ အမွတ္အသားေလးေတြကို မီတာ ႏွစ္ရာျခား တစ္ခါ ေဆးအဝါနဲ႔ ေရးထားတယ္။ လမ္းကေလး အစကေန အဆံုးကို မီတာ ႏွစ္ေထာင့္ေလးရာ ရွိတယ္။ ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ အမ်ားဆံုး မီတာ ၁၆၀၀ အထိ ေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လွည့္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ အသြား ၁၆၀၀၊ အျပန္ ၁၆၀၀ စုစုေပါင္း ၃၂၀၀ ဆိုေတာ့ ၃.၂ ကီလိုမီတာ။ အိမ္ကေန လမ္းကေလးေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ရတာက အသြားအျပန္ဆို မီတာ ၁၆၀၀ ရွိေတာ့ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ ငါးကီလိုမီတာ နီးပါးေလွ်ာက္ျဖစ္တာေပါ့။ ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ အေညာင္းေျပ ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္ၾကတာမို႔ အဲဒီလို အျပည့္ေလွ်ာက္မယ္ဆို တစ္နာရီေလာက္ ၾကာတယ္။

လမ္းကေလးရဲ႕ တစ္ဖက္ေဘးမွာ ေရေျမာင္းတစ္ခု ရွိတယ္။ ခန္႔မွန္းေျခ ေပေလးဆယ္ေလာက္ပဲ က်ယ္တာမို႔ ကြ်န္မတို႔က ေရေျမာင္း ဒါမွမဟုတ္ တူးေျမာင္းေလာက္ပဲ ေခၚခ်င္တာ၊ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က River - ျမစ္ - လို႔ အမည္တပ္ၾကတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာ ေကာင္းတာေပါ့။ ေနာက္တစ္ဖက္မွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ သစ္ေတာအုပ္ေလးရွိတယ္။ အဲဒီေတာအုပ္ေလးတေလွ်ာက္မွာ လမ္းမီးတိုင္ေလးေတြ တန္းစီေနတာမို႔ ညအခ်ိန္ဆိုေပမဲ့ အင္မတန္ လင္းလင္းရွင္းရွင္းရွိလွတယ္။ မိုးရြာျပီးခါစ ညေနေတြဆို သစ္ပင္ေအာက္ေျခမွာ မွိဳပြင့္ေတြကို ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အဲဒီျမစ္ထဲမွာ ငါးမမွ်ားရလို႔ ေရးထားတဲ့ၾကားက ငါးမွ်ားေနသူေတြကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ရတယ္။ ေရစပ္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေတြကို ဟိုနားတစ္ေကာင္ ဒီနားတစ္ေကာင္ ေတြ႔ရတတ္ျပီး ငွက္ေအာ္သံ အဆန္းေတြကိုလည္း ၾကားရတတ္ေသးတယ္။

မိုးရြာမယ့္ညေနမ်ိဳးေတြမွာ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး နီေနသလို၊ ကိုေရႊဖါးေတြ ေအာ္ေနသံ အမ်ိဳးစံုကို ၾကားရျပန္တယ္။ အဲဒီလို ညေနေတြဆို ကြ်န္မတို႔ မိုးမိမွာစိုးလို႔ မီတာတစ္ေထာင္ေလာက္ကေန ျပန္လွည့္တတ္ၾကတယ္။ တရက္ကေတာ့ ဖားေတြေအာ္ေနတဲ့ေနရာကို အျဖတ္ ကြ်န္မက ဖါးေတြကို ေျခာက္လွန္႔တဲ့အေနနဲ႔ လက္ခုပ္ သံုးေလးခ်က္ေလာက္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး တီးလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ သူတို႔ အသံေတြ တိတ္သြားၾကတယ္။ မၾကားစဖူးမို႔ အံ့ၾသသြားၾကပံုပဲ။ ဆယ္စကၠန္႔ေလာက္ၾကာေတာ့ တစ္ေကာင္က ေသြးတိုးစမ္းသလို ခပ္တိုးတိုး ေအာ္တယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မက လက္ခုပ္ ထပ္တီးတယ္။ သူ ဆက္မေအာ္ဘူး။ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလား ဖါးေတြကို အသံတိတ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေက်နပ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘူး။ ဒင္းတို႔ေတြ သံျပိဳင္ ျပန္ေအာ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ေနာက္ထပ္ လက္ခုပ္ဘယ္ေလာက္တီးတီး မရပ္ၾကေတာ့ဘူး။ အမ်ိဳးသားကေတာ့ မျမင္ရတဲ့ ဖားေတြနဲ႔လည္း ရန္ျဖစ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မကို ၾကည့္ျပီး ရယ္လို႔မဆံုးဘူး။

ကြ်န္မတို႔ ညစဥ္ ရွစ္နာရီခြဲ အိမ္ကေန ထြက္၊ ရွစ္နာရီေလးဆယ္ေလာက္ဆို အဲဒီလမ္းေလးကို ေရာက္တယ္။ လမ္းကေလးမွာ ကိုယ့္လိုပဲ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြထဲမွာ အသက္ၾကီးၾကီး အဖိုး အဖြားအရြယ္ေတြ၊ လူလတ္ပိုင္းေတြ လူငယ္ေတြ ကေလးေတြ အရြယ္စံု ဆိုက္ဒ္စံု ျပီးေတာ့ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ရက္ ကေန တစ္ပတ္၊ တစ္ပတ္ကေန တစ္လ… ညစဥ္ညတိုင္း ေတြ႔ၾကရတာ ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္မွန္းတန္းေန မွတ္မိေနၾကျပီ။ အဲဒီလို မွတ္မိေနၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ဘယ္လိုအၾကည့္မ်ိဳးလဲဆို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးလို႔ ေျပာရမယ္။ အရယ္အျပံဳးရွားပါးတဲ့ ႏိုင္ငံက လူသားေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ရယ္ျပ ျပံဳးျပျပီး ႏွဳတ္ဆက္ဖို႔ အဆင့္ထိကို မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ အသိအမွတ္ျပဳတယ္ဆိုတာကိုက အေတာ္ေလး ဟုတ္ေနျပီေပါ့။ အဲဒီလိုေတြ ေတြ႔ရဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ သူတို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ဟန္ပန္ အမူအရာ၊ အဝတ္အစား၊ သြားလာ လွဳပ္ရွားပံု စတာေတြ အားလံုးကို ကြ်န္မက မွတ္မိေနတတ္ျပီ။

လီကြမ္ယုနဲ႔ တူတဲ့ တရုတ္အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္၊ သူ႔အေဖၚကေတာ့ အရပ္ အလြန္ျမင့္ျပီး ဆံပင္ေတြ တစ္ေခါင္းလံုး ျဖဴေနတဲ့ တရုတ္အဖိုးၾကီး… သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ စကားသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ စကားေျပာတတ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဘယ္ဖက္ကပ္လိုက္၊ ညာဖက္ေရာက္သြားလိုက္၊ လမ္းအလယ္ေခါင္က်က်မွာ ေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ လမ္းလံုးျပည့္ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ စကားစျမည္ေျပာရင္း ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပဘူးလို႔ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဆီက ခ်င္းလူမ်ိဳးနဲ႔အေတာ္တူတဲ့ သက္လတ္ပိုင္း အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္၊ သူ႔ရဲ႕ထူးျခားခ်က္က လမ္းေလွ်ာက္ရင္ အားကစား ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔အတူ အေအးပိုင္းေဒသေတြမွာ ဝတ္ေလ့ရွိတဲ့ အေႏြးထည္လက္ရွည္ ထူထူၾကီးကို လည္ပင္းအထိ ဇစ္ဆြဲတင္ ဝတ္ျပီး ေလွ်ာက္တာ။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္ ႏွစ္ရက္လည္း မဟုတ္၊ ျမင္ပါမ်ားလာေတာ့ သူ႔ကိုျမင္တိုင္း ကြ်န္မ အံ့ၾသရတယ္။ သူ႔မွာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိကို ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ အေႏြးထည္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရင္ ေခြ်းေအာင္းသလိုျဖစ္ျပီး အဆီက်ႏွဳန္း မ်ားေလသလား လို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ လမ္းမွာ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔တိုင္း အဲဒီလို အေႏြးထည္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကို ဖြင့္ေမးလိုက္ခ်င္စိတ္ (အင္တာဗ်ဴးခ်င္စိတ္) ကို မနည္း ျမိဳသိပ္ထားရတယ္။ ထူးျခားခ်က္နဲ႔ လူသားေပပဲ။

အဲဒီလမ္းေလးမွာ ရိုးရိုးစက္ဘီးစီးသူေတြ၊ ျပိဳင္ဘီးစီးသူေတြ၊ Roller Blade စီးသူေတြလည္း ရွိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား အျဖဴေတြ မ်ားတယ္။ အမ်ိဳးသားငယ္ငယ္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပိဳင္ဘီးကို အရွိန္မ်ားမ်ားနဲ႔ စီးရင္း လမ္းေလွ်ာက္သူေတြအနားက ျဖတ္သြားရင္ Watch out လို႔ အသံေပး သြားတတ္တယ္။ သူတို႔စက္ဘီးက မီးေရာင္ေတြေၾကာင့္ သူတို႔ကို အေဝးကေန ျမင္သာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သူတို႔နဲ႔ ဆံုတိုင္း အျမဲ အသံေပးသြားတတ္တယ္။ တခါတခါ သူတို႔ မေအာ္ခင္ ကြ်န္မက အရင္ဦးေအာင္ ေအာ္လိုက္ရင္ သူတို႔ ရယ္သြားတတ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ စက္ဘီးစီးတဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးပိန္ပိန္ေလး။ သူက မီးစုန္းေရာင္ Reflector အျပားပါတဲ့ အေပၚအက်ီေလးကို အျမဲ၀တ္ထားတတ္တယ္။ အေဝးကေန လွမ္းျမင္ႏိုင္တာေပါ့။ သူ႔ကိုေတာ့ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားက Just for Laugh လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ တီဗီမွာ လာေနက် Just for Laugh ထဲက သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္နဲ႔ တူလို႔ တဲ့။

ေနာက္ အျမဲေတြ႔တတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။ သူက iPhone 6+ ကို လက္ေမာင္းမွာခ်ိတ္၊ နားမွာလည္း နားၾကပ္တပ္ျပီး ခုန္ဆြ ခုန္ဆြနဲ႔ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ အဲဒီလိုေလွ်ာက္ေနရင္း လက္ေတြကို ေျမွာက္လိုက္ လႊဲလိုက္၊ ေက်ာကို ပုတ္လိုက္ ဗိုက္ကို ပုတ္လိုက္နဲ႔။ သူ ကြ်န္မတို႔ကို ေက်ာ္တက္သြားျပီးရင္ သူ လမ္းေလွ်ာက္သလို ခုန္ဆြသလို လက္ေတြ လွဳပ္သလို သူ႔ဟန္ပန္အမူအယာေတြအတိုင္း ကြ်န္မ လိုက္လုပ္ျပရင္ အမ်ိဳးသားက ဟိုက ျပန္လွည့္ၾကည့္လို႔ ေတြ႔သြားမွ ဟုတ္ေပ့ျဖစ္ေနမယ္ေနာ္လို႔ ျခိမ္းေျခာက္တတ္တယ္။ ေနာက္ ထူးဆန္းတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚတစ္ေယာက္ကေတာ့ လမ္းကို ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္တတ္တဲ့ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးပါ။ အရပ္ကေလးက ပုျပတ္ျပတ္ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္းနဲ႔… ခပ္တည္တည္ပဲ လမ္းကို ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။ သူ႔ကိုလည္း ကြ်န္မ အင္တာဗ်ဴးခ်င္တာပဲ။ သူ႔ကို ကြ်န္မတို႔ ေက်ာ္လာခဲ့ျပီး သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ကို ေရာက္သြားျပီး ကြ်န္မတို႔ကို သူ မျမင္ရတာ ေသခ်ာျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ကြ်န္မလည္း သူ႔လို လမ္းကို ေျပာင္းျပန္၊ ေနာက္ျပန္ ေလွ်ာက္ၾကည့္မိတယ္။ အိုး… မလြယ္တာမွ တကယ္ မလြယ္တာပဲ။ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ အေတာ္ထိန္းရတယ္။ မေတာ္တဆ လဲက်မွ ေက်ာ္မေကာင္းၾကားမေကာင္း ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ ေနာက္ထပ္ မၾကိဳးစားရဲဘူး။

ကြ်န္မတို႔နဲ႔ ဆံုေနက် လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚ ႏွစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ထက္ အသက္နည္းနည္းၾကီးပံုရတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ က်န္းမာပံုပါ။ သူ႔မွာက ဘယ္ဖက္လက္ကေလးက တံေတာင္ဆစ္ေအာက္နားကေန စျပီး မရွိဘူး။ မေတာ္တဆမွဳ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္တူတယ္ လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူလည္း ေန႔စဥ္ မွန္မွန္ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသက္ၾကီးပံုရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ထူးျခားခ်က္က စြတ္က်ယ္အက်ီနဲ႔ ေခါင္းမွာ ဦးထုတ္ေလး ေဆာင္းျပီး ငိုက္စိုက္ ငိုက္စိုက္နဲ႔ ေလွ်ာက္တတ္တာ။ အသက္ၾကီးေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာ့ သိပ္ျမန္တယ္။ ကြ်န္မတို႔ကို အျမဲတမ္း ေက်ာ္တက္သြားတတ္တယ္။

ေနာက္ထပ္ဆံုေနက် လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြကေတာ့ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔ အိႏၵိယအမ်ိဳးသား စံုတြဲ၊ အျပန္က်ရင္ တစ္ေယာက္တလမ္း ျပန္သြားတတ္ၾကတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ဟုတ္ဟန္မတူဘူးလို႔ စံုေထာက္ၾကီးသက္ေဝက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ သူတို႔က ကြ်န္မတို႔လိုပဲ ေျခညွပ္ဖိနပ္ေလးေတြနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မွီႏြဲ႕လို႔ ေလွ်ာက္တတ္တယ္။ တေလာက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆယ္ရက္ေလာက္ မေတြ႔ရဘူး။ သူတို႔ခ်င္း အဆင္မေျပျဖစ္လို႔မ်ား လမ္းမေလွ်ာက္ၾကတာလားလို႔ မဆီမဆိုင္ ေတြးပူမိေသးတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ျပန္ေတြ႔ေတာ့မွ စိတ္ေအးရတယ္။

အဲဒီလမ္းကေလးရဲ႕ တစ္ဝက္ေလာက္မွာ ညကိုးနာရီေလာက္က်ရင္ ေရာက္လာတတ္တဲ့ အိႏၵိယလူမ်ိဳး သံုး ေလးေယာက္နဲ႔ တရုတ္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိတယ္။ သူတို႔က အဲဒီလမ္းတစ္ေနရာမွာ မတ္တပ္ရပ္လို႔ တမ်ိဳး၊ ထိုင္လို႔ တဖံု စမတ္ဖုန္းေတြ တက္ပလက္ေတြကိုယ္စီနဲ႔ ဗီဒီယိုေကာလ္ ေျပာတဲ့သူက ေျပာ၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္သူက ၾကည့္၊ သီခ်င္းနားေထာင္သူက နားေထာင္နဲ႔ အဲဒီေနရာမွာ စတည္းခ်တတ္တယ္။ ကြ်န္မတို႔အျပန္ အဲဒီနားက ျဖတ္ရင္လည္း သူတို႔ရွိေနတုန္းပဲ။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ စိတ္ထဲ မသကၤာတာနဲ႔ ကိုယ့္ဖုန္းကို ဖြင့္ျပီး အင္တာနက္ ၀ိုင္ဖိုင္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ေသာ့မခတ္ထားတဲ့ ဝိုင္ဖိုင္တစ္လိုင္း မိေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔ရပ္ေနတဲ့ေနရာရဲ႔ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာက ကြန္ဒိုေလးလံုးရွိတယ္။ အဲဒီက လာတဲ ဝိုင္ဖိုင္ ျဖစ္မယ္။ လိုင္းက အေတာ္ေလး အားေကာင္းပံုရတယ္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ မ်က္ႏွာစာအုပ္ေတြ တက္လာတာ ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲပဲ။ အဲဒီေတာ့မွ သူတို႔တဖြဲ႕ဟာ အလကားမိေနတဲ့ ဝိုင္ဖိုင္ကို လာသံုးေနၾကတာပါလားလို႔ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ အဲဒီလိုေတြလည္း ရွိေသးတာ။

လမ္းေလးတစ္ေလွ်ာက္မွာ အနားယူစရာ ခံုတန္းေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္ဝန္သည္စံုတြဲ တစ္တြဲ အနားယူရင္း ထိုင္ေနတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူတို႔ကို မေတြ႔ေတာ့ဘူး ေမြးသြားျပီထင္တယ္ လို႔ ေတြးမိတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ ေျပး စက္ဘီးစီး လုပ္ေနက်တာ ခံုမွာ ထိုင္တဲ့သူ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုေနာက္ပိုင္း ႏွစ္လေလာက္မွာ စံုတြဲေတြ လာထိုင္တာ ေတြ႔ရတယ္။ မဖြယ္မရာလုိ႔ သတ္မွတ္ရမလား… ပြတ္သီးပြတ္သပ္နဲ႔ လူျမင္ကြင္းမွာ ၾကည့္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ခက္တာက အဲဒီနားကျဖတ္ရင္ မျမင္ေအာင္ မ်က္ႏွာလႊဲထားလို႔ရေပမဲ့ မၾကားေအာင္ နားက ပိတ္ထားလို႔မရေလေတာ့ ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းနားလည္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုး ဘာသာစကားကို သူတို႔ဆီက ၾကားရတယ္။ အဲဒီလိုပါ။

ညတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ေတြမွာ ေတြ႔ေနက်မဟုတ္တဲ့သူ အသစ္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရင္ ေဟ့ ေဟ့ ဟိုမွာ အသစ္ကေလး… လို႔ အမ်ိဳးသားကို ျပရတယ္။ ကြ်န္မစကားကို ၾကားေတာ့ သူက ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္တာပဲ။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ်လူေတြရဲ႕ လက္လႊဲပံု လမ္းေလွ်ာက္ပံု ဟန္ပန္ေတြကို သူတို႔ေနာက္ကေန အတုခိုးျပီး လိုက္လုပ္ျပတိုင္းလည္း သူက ရယ္တာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ည တစ္ည လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ေတြဟာ ေပ်ာ္စရာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းမွာ အိမ္ခ်င္းနီးတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကလည္း ကြ်န္မတို႔နဲ႔အတူတူ လမ္းလိုက္ေလွ်ာက္တယ္။ သူပါတဲ့ေန႔ေတြဆို သံုးေယာက္သား စားစရာေတြအေၾကာင္း၊ အလုပ္အေၾကာင္း စကားေတြ လုေျပာရင္း အခ်ိန္ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းမသိ၊ မီတာ ၁၆၀၀ ဘယ္လိုေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းးက အလုပ္နဲ႔ ခရီးသြားရတာ မ်ားေတာ့ သိပ္ေတာ့မွန္မွန္ မေလွ်ာက္ျဖစ္ဘူး။ 

တခါတခါက်ေတာ့လည္း ကြ်န္မက စာဖတ္ခ်င္လို႔ စာေရးခ်င္လို႔နဲ႔ ဆင္ေျခေတြေပးျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရမွာ ပ်င္းေနတတ္တယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ ဝဖို႔ ပိန္ဖို႔ ဝိတ္က်ဖို႔အတြက္ မဟုတ္ပဲ ေလရွဴဖို႔၊ စကားေျပာဖို႔၊ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားဖို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေလွ်ာက္ၾကတာဆိုေတာ့ ဘာ မိုတီေဗးရွင္းမွလည္း ထူးထူးျခားျခား မရွိဘူးျဖစ္ေနတာ။ အဲဒီလို ပ်င္းေနတဲ့အခါေတြမွာ အမ်ိဳးသားက ကြ်န္မကို တစ္ေနကုန္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ ထိုင္ေနတာ အေညာင္းမိတယ္ ဆိုျပီး အတင္းေခၚတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာကို အလုပ္ၾကီးတစ္ခုလုပ္ေနရသလို သေဘာမထားပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စိတ္ေအးခ်မ္းသာ ေလွ်ာက္ဖို႔၊ enjoy ျဖစ္ဖို႔ အျမဲေျပာတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေဖၚေတြအေၾကာင္းကို စာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔လည္း မၾကာမၾကာ တိုက္တြန္းတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕တိုက္တြန္းမွဳနဲ႔ ဒီစာကို ေရးပါတယ္။

သက္ေဝ
(၁၄ ေမ ၂၀၁၆)