Sunday, August 10, 2014

ဖူးရာမွ ငံုု...

သားေလးက ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာ ခါတိုုင္းလိုုႏွိဳးမေနရပဲ သူ႔ဟာသူ အိပ္ယာ ထလာတယ္။ ျပီးေတာ့ သား ဆံပင္သြားညွပ္မလိုု႔ ေမေမ တဲ့။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုုက္ အဝတ္အစားလဲ ႏိုု႔တစ္ခြက္ေသာက္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္ သြားေတာ့မဲ့ သားေလးကိုု မသိမသာ လိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သား သြားေတာ့ အိမ္တံခါး လိုုက္ပိတ္ေပးရင္း သားေလးက လူၾကီးျဖစ္လာျပီဆိုုေတာ့ ပါပါတိုု႔ ေမေမတိုု႔က ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္ လိုုက္ပိုု႔စရာ မလိုုေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္လိုု႔ ေျပာလိုုက္ေတာ့ သားက ဖိနပ္စီးရင္း ေခါင္းညိတ္ျပရင္း ရယ္ေနတယ္။ အိမ္တံခါး ပိတ္ျပီးေတာ့ကိုုယ္ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။


ငယ္ငယ္ေလးတုုန္းက ေခါင္းေလွ်ာ္တိုုင္း ဆံပင္ညွပ္တိုုင္း အသံကုုန္ ေအာ္ငိုုတတ္တဲ့ သား၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူမ်ားကိုုင္ရင္ နည္းနည္းမွ မၾကိဳက္တတ္တဲ့ သား၊ သားကိုု  ကိုုယ့္အေပၚမွာ ေပးထိုုင္ထားျပီး သားလည္း အဝတ္ျဖဴစျခံဳ၊ ကိုုယ္လည္း ျခံဳ၊ ျပီးမွ ဆံပင္ညွပ္တဲ့ ဘဘက သားေလး ဆံပင္ကိုုလည္း ညွပ္တယ္ ေမေမ့ဆံပင္ကိုုလည္း ညွပ္တယ္လိုု႔ ေျပာျပီး အေယာင္ေဆာင္ျပရတဲ့ သား၊ ၾကမ္းေပၚက်လာတဲ့ ဆံပင္ညွပ္စေလးေတြဆီ အာရံုုလႊဲ၊ ဒါက သားေလးဆံပင္ ဒါက ေမေမ့ဆံပင္နဲ႔ အတိုုအရွည္ျပိဳင္ၾကရင္း စကားအပိုုေတြ အမ်ားၾကီးေျပာျပီးမွ ဆံပင္ညွပ္ရတဲ့ သား၊ နည္းနည္းသိတတ္လာတဲ့ အရြယ္မွာေတာင္ ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္က ခံုုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ပါမဲ့အေရး ေျပာရဆိုုရတာ ေခ်ာ့ရ ေျခာက္ရတာ အာေပါက္မတတ္၊ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ပါပါကပါ ဆံပင္ ရွည္ရွည္ မရွည္ရွည္ ေဘးက တစ္ခံုုမွာ ထိုုင္ညွပ္ပဲ။ ဒါမွ နည္းနည္း အဆင္ေျပတယ္။

တစ္ခါကေတာ့ သားေလး ေျခာက္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ရန္ကုုန္ကိုု အလည္ျပန္တုုန္း ကိုုယ့္ဆံပင္ညွပ္ဖိုု႔ ဖူဂ်ီကိုု (လိုု႔ ထင္တာပဲ၊ ေမ့ခ်င္ခ်င္…) ဆိုုင္ကိုု ေရာက္သြားတယ္။ အမွန္ကေတာ့ သားကိုုလည္း ဆံပင္ညွပ္ေစခ်င္တာ။ သူနဲ႔ ညွိလိုု႔မရတာနဲ႔ ကိုုယ္ အရင္ ညွပ္ေနတုုန္း ဒင္းကေလးက ဆိုုင္က ကေလးမေလးေတြနဲ႔ အဖြဲ႕က် ဟိုုကျမန္မာလိုုေျပာ၊ သူက အဂၤလိပ္လိုုေတြ ျပန္ေျပာနဲ႔ ေဟးလား ဝါးလားေတြ ျဖစ္ေနတာ မ်က္လံုုးေထာင့္ကေန ေတြ႔ေန ၾကားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကေလးမေလးေတြ ဘယ္လိုု စည္းရံုုးေရး ဆင္းလိုုက္တယ္ မသိ၊ သားက သူ႔ဟာသူခံုုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ျပီး ဆံပင္ညွပ္ဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္။ သားက ဆံပင္ညွပ္စေတြ သူ႔အသားေပၚကိုု က်လာ ထိလာတာကိုု မၾကိဳက္တာမွန္း သတိထားမိတဲ့ ကိုုယ္က ကေလးမေလးေတြကိုု သူ႔လက္ေတြကိုု အဝတ္နဲ႔ လံုုေအာင္ အုုပ္ေပးဖိုု႔ တိုုးတိုုးေျပာရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကေလးမေလး ေလးေယာက္ေလာက္ သားအနားမွာ ဝိုုင္းလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ဆံပင္ညွပ္လိုု႔ ျပီးသြားတယ္။ ကိုုယ့္မွာျဖင့္ အံ့ေတြ ၾသလိုု႔။

အဲဒီ့ဆိုုင္က ကေလးမေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ ဒီကိုုျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္မွာ သားက တစ္ေယာက္တည္း ထိုုင္ညွပ္တတ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ Terms & Conditions အရ ပါပါ ဒါမွမဟုုတ္ ေမေမ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ ဒါမွမဟုုတ္ ဆိုုင္ထဲမွာ ရွိေနဖိုု႔ ေတာ့ လိုုအပ္တာေပါ့။ တခ်ိဳ႔ရက္ေတြမွာ သူဆံပင္တစ္ခါ ညွပ္ဖိုု႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုုန္တယ္။ သူက သားဆံပင္ မရွည္ေသးပါဘူး ဘာညာေျပာျပီး ေန႔ေရႊ႕ ညေရႊ႕နဲ႔ ေစ်းဆစ္ေနတာက တစ္မ်ိဳး၊ ဆိုုင္ေတြက ရံုုးပိတ္ရက္ဆိုု လူျပည့္ေနလိုု႔ အၾကာၾကီးေစာင့္ရတာက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ဆိုုေတာ့။

ေနာက္ေတာ့ တစ္ခါညွပ္ တစ္ဆယ္၊ ဆယ္မိနစ္နဲ႔ အျပီးညွပ္တဲ့ EC တိုု႔ QB တိုု႔လိုု အျမန္ ဆိုုင္ေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ ပံုု အေကာင္းၾကီး ဟုုတ္ခ်င္မွ ဟုုတ္မယ္ ဒါေပမဲ့ သားတိုု႔လိုု Student K ေလးေတြအတြက္ေတာ့ တိုုသြားဖိုု႔ လိုုရင္းမိုု႔ အဆင္ေျပေလာက္တယ္လိုု႔ ယူဆျပီး အခ်ိန္ကုုန္သက္သာဖိုု႔ အဲဒီဆိုုင္ကိုု ခ်ီတက္ၾကတယ္။

ဆိုုင္ေလးက ကိုုယ္ထင္ထားတာထက္ ပိုုျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ညွပ္တတ္ပါတယ္။ ညွပ္တဲ့လူ လိုုက္လိုု႔ေပါ့။ တစ္ေခါင္း ဆယ္မိနစ္ဆိုုေတာ့ လူမ်ားလည္း အခ်ိန္သိပ္မကုုန္ပဲ  ျမန္ျမန္ျပီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဆိုုင္မွာ ညွပ္တဲ့အခါ ျပႆနာတစ္ခုုေတာ့ ရွိေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ထဲကိုု လူၾကီးလိုုက္ဝင္လိုု႔ မရတာပါ။ ဆံပင္ညွပ္မဲ့သူဟာ ပိုုက္ဆံတစ္ဆယ္ကိုု စက္ကေလးထဲ ထည့္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တိုုကင္ျပားေလးကိုု ယူ၊ ကိုုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖိုု႔ ခံုုတန္းရွည္ေလးမွာ အစဥ္လိုုက္ တန္းစီ ထိုုင္ေစာင့္ရတာဆိုုေတာ့ ေနာက္ထပ္ လူပိုုတစ္ေယာက္ ထိုုင္ေစာင့္စရာ ေနရာ မရွိပါဘူး။ ထိုုင္ေစာင့္ခြင့္လည္း မရွိပါဘူး။ ဆိုုင္ေလးက အီေကာ္ေနာ္မီျဖစ္ေအာင္ လုုပ္ထားတဲ့ သက္သာဆိုုင္ ဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ခန္းကလည္း က်ဥ္းပါတယ္။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက ေပၚျပန္ပါတယ္။ သားက ဆိုုင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း မေနလိုုတဲ့ ျပႆနာပါ။ ကိုုယ္တိုု႔က ဆိုုင္ထဲလိုုက္ဝင္၊ ပိုုက္ဆံေပး၊ တိုုကင္ယူျပီး သားကိုုေပး၊ျပီးတာနဲ႔ ျပန္ထြက္ရတာေလ။ သားက ငိုုမဲ့မဲ့နဲ႔ အထဲမွာ ထိုုင္၊ ကိုုယ္ေတြက မွန္တံခါးအျပင္ကေန ျပဴးျပ ေျပာင္ျပ၊ ျပံဳးျပ ရယ္ျပနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ေမာရတာပါ။

သူ႔အလွည့္ေရာက္ရင္ ကိုု္ယ္က လူၾကီးမဝင္ရ ဆိုုတဲ့ စည္းကမ္းကိုု အသာေလး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေရွ႔မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားလိုု႔ လွစ္ကနဲ ဝင္၊ သူ႔ကိုု ညွပ္ေပးမဲ့သူကိုု မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးျပီး Student K ပါ လိုု႔ ေျပာရင္း သားေလးကိုု စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္း (မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သားေလး ဆံပင္ညွပ္ျပီးရင္ ဘယ္သြားၾကမယ္၊ ဘာစားၾကမယ္၊ သားေလး လိုုခ်င္တာ တစ္ခုုခုု ဝယ္ေပးမယ္… အဲဒါမ်ိဳးေတြေပါ့) ေျပာျပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မွန္တံခါး အျပင္ဖက္ကေန မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္၊ သူ႔ဆံပင္ညွပ္ခံုု ကိုုယ့္ဖက္ကိုုလည္တဲ့အခါမွာ ျပံဳးျပ ရယ္ျပရ၊ Bravo တိုု႔ Good Boy တိုု႔ ဆိုုတဲ့ အဓိပၺါယ္နဲ႔ လက္မေတြကလည္း ဘယ္ေရာ ညာေရာ တစ္ခ်ိန္လံုုး အဆက္မျပတ္ ေထာင္ျပရ၊ အဲဒီလိုုနည္းနဲ႔ သားေလးရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ခ်ိန္ေတြကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာပါ။

ေနာက္ပိုုင္းမွာေတာ့ အဲဒီဆိုုင္က သားကိုု သိေနေတာ့ သၾကားလံုုးေလးေတြ၊ ဂ်ယ္လီေလးေတြ၊ ဘီးကေလးေတြ လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ပိုုအဆင္ေျပလာေပမဲ့ သူ႔ကိုု ဆိုုင္ထဲမွာ ဒီတိုုင္းထားခဲ့လိုု႔ မရပဲ ကိုုယ္ေတြက အျပင္မွာ ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ရပ္ေစာင့္ေနရတုုန္းပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဆိုုင္ကိုု သိပ္မသြားျဖစ္ေတာ့ပဲ သူ႔ ပါပါနဲ႔ အတူတူ ညွပ္လိုု႔ရတဲ့ အိမ္နားက ဆိုုင္ကိုု သြားၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကိုုယ္နည္းနည္း အသက္ရွဴေခ်ာင္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ သားအဖႏွစ္ေယာက္က သူတိုု႔ ဆံပင္ညွပ္ေနတုုန္း ကိုုယ့္ကိုု လိုုက္ေစာင့္ေစခ်င္ေသးတာမ်ိဳး။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့ လိုုက္ခဲ့ပါ၊ အဲဒီဆံပင္ညွပ္ဆိုုင္နားမွာ Dim Sum ေကာင္းတယ္… ေကာ္ဖီေကာင္းတယ္… ျမန္မာဆိုုင္ရွိတယ္ မုုန္႔ဟင္းခါးလိုုက္စားေလ…ဘာညာနဲ႔ ဆြယ္ၾကေသးတာ။ ဆိုုင္ထဲမွာ အဲကြန္းရွိပါတယ္ လိုုက္ထိုုင္ေနပါ ဆိုုတာမ်ိဳးက ပါေသး။ တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့လည္း ပ်င္းရင္ သိုု႔မဟုုတ္ မပ်င္းရင္ လိုုက္သြားပါတယ္။ သူတိုု႔က ဆံပင္ညွပ္ ကိုုယ္က ဂိမ္း ေဆာ့ေပါ့။

အဲဒီလိုု အဲဒီလိုု အေနအထားေတြကေန အခုုေတာ့ ကိုုယ့္သားကေလးက သူ႔ဟာသူ ဆံပင္ညွပ္စရာ လိုုအပ္တဲ့အခ်ိန္ကိုု သတ္မွတ္ျပီး သူ႔ဟာသူ သြားညွပ္တတ္တဲ့ အရြယ္ကိုု ေရာက္လာျပီေလ။ အခ်ိန္ေတြ ကုုန္တာ သိပ္ျမန္ပါလားလိုု႔ ေတြးရင္း အမ်ိဳးအမည္ မေဖၚျပတတ္တဲ့ ခံစားမွဳတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔…။ အဲဒီအေတြးေတြေနာက္မွာ ကိုုယ္ ထပ္ေတြးမိတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါေသးတယ္။ စာ သိပ္ရွည္သြားမွာစိုုးတာရယ္၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ပုုဒ္မွာ ထည့္ေရးဖိုု႔ လ်ာထားျပီးျဖစ္လိုု႔ရယ္ ဒီေန႔အေတြးကိုု ဒီမွာပဲ ျဖတ္လိုုက္ပါတယ္။

ကိုုယ္ ဒီစာကိုု ေရးေနတုုန္းမွာ သားေလး ဆံပင္ညွပ္ျပီးလိုု႔ ျပန္လာျပီ။ ျပံဳးစစနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုု လာေျပာတယ္။ သား ဆံပင္ညွပ္တာကိုု ပါပါနဲ႔ ေမေမ လိုုက္မပိုု႔ရေတာ့ေပမဲ့ ဒီတစ္ပတ္ မုုန္႔ဖိုုးေပးရင္ သားကိုု တစ္ဆယ္ေတာ့ ပိုုေပးေနာ္ တဲ့။ ရယ္လိုုက္ရတာ… သိလား… တကယ္ေတာ့ သားရဲ႕ ဆံပင္ညွပ္ခက ရွစ္က်ပ္ေလ။ ဒါကိုု သူက တစ္ဆယ္ေတာင္းတာ။ ဒီလိုုဆိုုျပန္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္သားကေလးဟာ ကိုုယ့္ဆီက မုုန္႔ဖိုုး ပိုု/ ညာ ေတာင္းေနဆဲ ေဘဘီေလး ျပန္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

Friday, August 8, 2014

သီရိလကၤာ ဘုုရားဖူးပိုုစ့္မ်ား စုုစည္းမွဳ

 

သီရိလကၤာ ဘုုရားဖူး ခရီးစဥ္ ပိုုစ့္ ေတြကိုု အလြယ္တကူ ျပန္ရွာလိုု႔ ရေအာင္ ဒီမွာ စုုထားလိုုက္ပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ မေရးျဖစ္တာနဲ႔ တျခားပိုုစ့္ေတြ ေရးတင္လိုုက္မိတာနဲ႔ ရက္ေတြ ျခားေနေတာ့ ရုုတ္တရက္ ဘယ္ရွာရမွန္း မသိမွာစိုးလိုု႔ပါ။

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၁)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၂)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၃)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၄)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၅)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၆)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၇)

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ ေနာက္ဆက္တြဲ

ဒီ Link ေတြကေန တဆင့္ သြားဖတ္လိုု႔ လြယ္မယ္ ထင္ပါတယ္။


Enjoy reading...!!
Thanks.


Monday, August 4, 2014

သီရိလကၤာခရီးစဥ္ ေနာက္ဆက္တြဲ

သီရိလကၤာဘုရားဖူးပိုစ့္ေတြ အျပီးမွာ ခရီးတစ္ေလ်ာက္ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအနည္းငယ္နဲ႔ သူတို႔ဆီမွာ စားျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစားအစာေတြအေၾကာင္း နည္းနည္း ေရးျပခ်င္ပါတယ္။

အဆင္မေျပမွဳတစ္ခုက ရန္ကုန္ကေန လာၾကတဲ့ ကြ်န္မ ေဖေဖ ေမေမ နဲ႔ ေနာက္ အန္ကယ္ အန္တီ စံုတြဲ၊ အဲဒီ လူၾကီးေလးေယာက္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ကိုလံဘုိေလဆိပ္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က စပါတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံ ဆိုက္ေရာက္ျပီး တစ္စီးလံုး လူအကုန္နီးနီး အျပင္ေရာက္လာေပမဲ့ လူၾကီးေလးေယာက္ ပါမလာပါဘူး။ ေလယာဥ္ဆိုက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ၾကာမွ သူတို႔ေလးေယာက္ စိတ္ေတြတိုျပီး ထြက္လာပါတယ္။ အင္မီဂေရးရွင္းက သူတို႔ေတြကို ရစ္ေနတာ တဲ့။ ရစ္တာမွ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ရစ္ေနတာလို႔ သိရပါတယ္။ တကယ္ဆို ဘုရားဖူးလာတဲ့ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ (အန္ကယ္ဆို အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ပါ) လူၾကီး ေလးေယာက္၊ စာရြက္စာတမ္း ဗီဇာ အျပည့္အစံု ပါပါရက္နဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ အၾကာၾကီး ရစ္ေနတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္အရုပ္ဆိုးတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ အလြန္တရာ စိတ္တို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ လူၾကီးေလးေယာက္ အျပင္ေရာက္လာၾကတယ္ ဆိုပါစို႔။ အန္ကယ္ဆို စိတ္ေတြတိုေနတာ သီရိလကၤာကို ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ေတာ့မွ မလာေတာ့ပါဘူး ေတြ ဘာေတြေတာင္ ျဖစ္လို႔။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာေတာ့ ဘုရားေတြဖူးရင္း စိတ္ေျပသြားျပီး ဒီအေၾကာင္းကို ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာႏိုင္သြားၾကပါတယ္။ တဆက္တည္း ေျပာရရင္ အျပန္ခရီးမွာလည္း ေဖေဖနဲ႔ အဲဒီအန္ကယ္ကို ထပ္ရစ္ေနပါေသးတယ္။ အင္မီဂေရးရွင္း ေကာင္တာေရွ႔မွာ အၾကာၾကီး ေစာင့္ခိုင္းထားတာ၊ ေနာက္ အခန္းထဲေခၚသြားျပီး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီ လွန္ေလွာျပီး စစ္ေနတာ အၾကာၾကီးရယ္။

ဒါနဲ႔ အျပင္ဖက္မွာ ရွိေနတဲ့ (အနည္းငယ္ သေဘာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့) အင္မီဂေရးရွင္း အရာရွိ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ျပံဳးျပရင္း ဘာေၾကာင့္ လူၾကီးေတြကို အဲဒီေလာက္ စစ္ေဆး ေမးျမန္းေနရတာလဲ လို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေျဖေပၚပါတယ္။ ဒီလိုပါ… ေဖေဖနဲ႔ အဲဒီအန္ကယ္ရဲ႕ နာမည္က ျမန္မာနာမည္ေတြထဲမွာ နာမည္တူ အေတာ္ေလး မ်ားတဲ့ နာမည္မ်ိဳးလို႔ ဆိုရပါမယ္။ အဲဒီနာမည္မ်ိဳးေတြက အစိုးရ အဖြဲ႔၀င္ေတြ၊ သူတို႔ဆီမွာ စာရင္းေပါက္ေနတဲ့ နာမည္ေတြထဲမွာ ပါေနတာကိုး။ အဲဒါေၾကာင့္ အတင္း စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ စစ္ေဆးေနတာ လို႔ နားလည္ရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေလာက္ အသက္ၾကီးတဲ့ လူၾကီးေတြ အ၀င္မွာေရာ အထြက္မွာပါ စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ နာရီနဲ႔ခ်ီျပီး မတ္တပ္ရပ္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရတာ သူတို႔သာမက ေဘးလူေတြပါ စိတ္ေရာ လူေရာ အင္မတန္ ပင္ပန္းလွပါတယ္။

အန္ကယ္ကေတာ့ သီရိလကၤာ အင္မီဂေရးရွင္းက အရာရွိေတြ ဆိုးတဲ့အေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးမယ္လို႔ အလာတုန္းက ၾကိမ္း၀ါးခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီက ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္း သံုးေက်ာင္းကို ေရာက္အျပီးမွာ မေရးေတာ့ပါဘူး… လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလို သီရိလကၤာ မေကာင္းေၾကာင္းေျပာလိုက္လို႔ လူေတြ ဘုရားဖူး မလာၾကေတာ့ရင္ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ အလွဴအတန္း နည္းပါးသြားမွာကို မလိုလားလို႔ပါ။ ကြ်န္မကေတာ့ သတင္းတစ္ခုအေနနဲ႔ ေရးျပတာပါ။ အဲဒီလို နာမည္ဆင္တူရွိေနသူေတြ အင္မီဂေရးရွင္းက ရစ္ေနရင္ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာ ၾကိဳသိထားရတာေပါ့။

ဒါကေတာ့ ကိုုလံဘိုုမွာ ကြ်န္မတိုု႔ တည္းခဲ့တဲ့ ဟိုုတယ္ရဲ႕ အေရွ႔ပိုုင္း ျခံဝင္းေလးပါ။
အစားအေသာက္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေစ်းေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္ ဒါေပမဲ့ ခ်က္တဲ့ စတိုင္လ္လိုက္လို႔ အရသာကေတာ့ နည္းနည္း ညံ့တယ္၊ ဆန္လည္း ၾကမ္းတယ္၊ အစားဆင္းရဲတယ္ လို႔ Tour Guide က ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ကလည္း ဘာျဖစ္ျဖစ္ ရပါတယ္ ၾကိဳးစားျပီး စားၾကတာေပါ့ လို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျပန္ေျဖၾကေပမဲ့ စိတ္ထဲေတာ့ တထင့္ထင့္နဲ႔ပါ။ စားစရာ တစ္ခုခု မွာျပီးတိုင္း ဘယ္လိုဟာေတြမ်ား ေရာက္လာျပီး ဘယ္လိုမ်ား စားရပါ့မလဲ ေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ထင္သေလာက္ မဆိုးတဲ့ စားစရာေတြကို စားရ ေသာက္ရေတာ့မွ မဆိုးပါဘူး ေကာင္းပါတယ္ ကြ်န္မတို႔ စားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ရတယ္။

သီရိလကၤာႏိုင္ငံက အုန္းသီး သိပ္ေပါတဲ့ႏိုင္ငံ ဆိုေတာ့ ဘာမဆို အုန္းသီးနဲ႔ ခ်က္ၾကတယ္။ ၾကက္သားဟင္း၊ ပုဇြန္ဟင္း၊ ငါးဟင္း စတဲ့ ဟင္းတိုင္းလိုလိုမွာ အုန္းသီးနဲ႔ အုန္းႏို႔ ပါတယ္။ သူတို႔ဆီက ျမင္းခြာရြက္သုပ္ဆိုတာ ျမင္းခြာရြက္ ပါးပါးလွီးရယ္ အုန္းသီး ျခစ္ထားတာေတြရယ္နဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္း မညက္တညက္ေထာင္းကို ဆီမပါ ပ်ားမပါ ဒီတိုင္း ေရာေမႊထားတာပါ။ အုန္းသီးၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီျမင္းခြာရြက္သုပ္ကို သေဘာေတြ ေတြ႔လို႔။ ငရုုတ္သီးအစပ္ကိုု အုုန္းသီးက ျပန္ထိန္းသြားျပီး စားလိုု႔ ေကာင္းေနတာပဲ။ ထမင္းေၾကာ္ကေတာ့ နည္းနည္းမာတယ္။ ပုုဇြန္ဟင္းနဲ႔ ၾကက္ဥဟင္း က ခ်က္ပံုုခ်က္နည္း တစ္မ်ိဳးေလးနဲ႔ စားလိုု႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဟင္းေတြက အေရာင္နီေနေသာ္လည္း မစပ္ပါဘူး။
ေျမပဲဆံေထာင္းနဲ႔ အုန္းသီးျခစ္ထားတာေတြကို ငရုတ္သီးစပ္စပ္နဲ႔ ငါးပိေၾကာ္လို ေၾကာ္ထားတာကို ေပါင္မုန္႔နဲ႔စားတာမ်ိဳးလည္း ေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္။ အုန္းစိမ္းရည္နဲ႔ အုန္းသီးဇြန္းျခစ္ကေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ေတြက ေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္ တစ္ေန႔ကို အုန္းသီးစိမ္းရည္ တစ္လံုးေတာ့ ေသာက္တယ္လိုု႔ သိရပါတယ္။ ေသာက္တဲ့အခါမွာလည္း ေန႔လည္ မြန္းမလြဲမီ ေသာက္မွ ေဆးဖက္၀င္တယ္လို႔ သိရတာမို႔ ကြ်န္မတို႔ေတြလည္း ေန႔တိုင္း တစ္ရက္မပ်က္ မြန္းမလြဲခင္ ေရာက္ေလရာ ေနရာမွာ အုန္းရည္ ေသာက္ၾကပါတယ္။

ဒီမွာ King Coconut လို႔ ေခၚတဲ့ အုန္းသီး နီ၀ါ၀ါေလးေတြပါ။ တစ္လံုးကို စလံုးေငြနဲ႔ဆို ျပားသံုးဆယ္ ျပားေလးဆယ္ေလာက္ပဲ ေပးရပါတယ္။ အရည္ေရာ အသားေရာ သိပ္ခ်ိဳပါတယ္။ အဲ… တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဇြန္းျခစ္အတြက္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဆိုင္မွာမွ ဇြန္းမရွိပါဘူး။ အုန္းသီးအလံုုးကိုယ္ထည္ကို ခပ္ပါးပါး ရွပ္လွီးလိုက္တဲ့ အုန္းခြံအဖတ္ကို ဇြန္းလို လုပ္ျပီး ဇြန္းျခစ္အုန္းသီးကို စားခဲ့ရတာ အမွတ္တရပါပဲ။
ဒါကေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ကြ်န္မ မွာစားခဲ့တဲ့ Egg Puff နဲ႔ ေကာ္ဖီပါ။ Chicken Puff တို႔ Tuna Puff တို႔လို အသားေတြ မစားခ်င္တာမို႔ အလြယ္တကူ Egg Puff ကို ယူလိုက္တာ၊ စားေတာ့မွ အဲ့ဒီအထဲမွာ ၾကက္ဥျပဳတ္ကို အလံုးလိုက္ ထည့္ထားတာ ေတြ႔ရလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ၾကိတ္ရယ္ရတဲ့ Egg Puff ပါ။ ခုထိလည္း ျပန္ေတြးမိတိုင္း ရယ္ေနရတံုုး။
သူတို႔ဆီမွာ လဖက္ရည္ ေပါျပီး ေကာ္ဖီကေတာ့ ရွားတယ္။ ေနရာတိုင္း မရဘူး။ တခ်ိဳ႔ဆိုင္ေတြမွာ စက္က ထြက္လာတဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳးေတြ ရတယ္။ ဒါေပနဲ့ ေကာ္ဖီေတြက ႏို႔ေတြမ်ားတဲ့အျပင္ မေသာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်ိဳတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံက လဖက္ေျခာက္ေပါတဲ့ ႏိုင္ငံဆိုေတာ့ Breakfast ေတြမွာလည္း Tea ပဲ ရတာမ်ားတယ္။ အစားအေသာက္ နည္းနည္း ခက္ခဲေကာင္း ခက္ခဲႏိုင္မယ္လို႔ ၾကိဳသိတဲ့ ေမေမတို႔က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ လွဴဖို႔နဲ႔ ကိုယ္ ေသာက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေသာက္လို႔ရေအာင္ဆိုျပီး ေကာ္ဖီထုပ္ေတြ ယူလာေပးလို႔ ေန႔တိုင္း ေကာ္ဖီကို စိတ္ၾကိဳက္ ေသာက္ခြင့္ရတာ… Starbucks မရွိ Coffee Bean မရွိ နဲ႔… ကိုးရက္ဆိုေတာ့ ေသေလာက္တယ္။ :P
ကႏၵီျမိဳ႔ကိုေရာက္တဲ့ညေနမွာ Tour Guide က ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တို႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္တို႔ ရတယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာျပီး Casserole လို႔ အမည္ရတဲ့ တရုတ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေခၚသြားပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လို႔ မွာလိုက္ေတာ့ အခုလို ခ်စ္စရာ ၾကာဆံေၾကာ္ေလး ရလာပါတယ္။ သူတို႔က အဲဒါကို Noodle ပဲ ေခၚၾကတာ၊ ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ တြဲစားဖို႔ ငရုတ္သီးေၾကာ္ေလး ေပးပါတယ္။ စားလို႔ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ အၾကိဳက္ ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္ကလည္း စိမ္းစိမ္းေလးနဲ႔ ေမႊးေနတာပဲ။ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ သံုးၾကိမ္ စားျဖစ္ပါတယ္။
ဒါကေတာ့ လမ္းတေလ်ာက္မွာ အုန္းသီးဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ေတြပါ။ အခြံေတြနဲ႔မို႔ ခြာရ စားရတာ စိတ္မရွည္လို႔ ကြ်န္မ မစားေပမဲ့ လူၾကီးေတြကေတာ့ ၀ယ္စားၾကပါတယ္။ ခ်ိဳတယ္ တဲ့…။
မနက္အေစာၾကီး စြယ္ေတာ္သြားဖူးၾကတဲ့ေန႔က ဘုရားက အျပန္ Local ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ သြားစားၾကပါတယ္။ ၾကက္သားဟင္း ဆိတ္သားဟင္း ပဲဟင္း ပလာတာ နံျပား တိုေဆးတို႔နဲ႔ အတူ ဒိန္ခ်ဥ္တို႔ လဖက္ရည္တို႔ စတဲ့ အမယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရတဲ့ဆိုင္ပါ။ လူၾကီးေတြက ပလာတာနဲ႔ ပဲဟင္း ၾကက္သားဟင္းေတြ စားေနၾကခ်ိန္မွာ မနက္ေစာေစာစီးစီး အဲလိုအစားအစာေတြ မစားတတ္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဘယာေၾကာ္နဲ႔ ဘလက္ေကာ္ဖီပါပဲ။ ၾကည့္ပါအံုး… သူတို႔ဆီက ဘယာေၾကာ္တစ္လံုးတစ္လံုးက ပစ္ေပါက္ရင္ ေတာ္ေတာ္အထိနာႏိုင္ေအာင္ ၾကီးမားပါတယ္ နည္းနည္းလည္း မာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ စားလို႔ ေကာင္းပါတယ္။ 
အဲဒီဆိုုင္မွာ ေနာက္စားစရာတစ္မ်ိဳး ေတြ႔ရပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၾကက္သားေၾကာ္ကိုု ခပ္ေသးေသးစင္းထားျပီး ေဂၚဖီထုုပ္ရယ္ နဲ႔ ပလာတာ ကိုု ပါးပါး လွီးထားတာနဲ႔ ေရာေၾကာ္တာပါ။ မဆလာေလးလည္း ျဖဴးလိုု႔… ျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လိုုလိုု ရုုပ္မ်ိဳးနဲ႔… ေဖေဖစားတာ ျမည္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာနဲ႔တူမွန္းကိုု မသိဘူး။ အဆန္းေပါ့… ဓါတ္ပံုုကေတာ့ ျပန္ရွာတာ မေတြ႔လိုု႔ မျပရဘူး။

ဒါကေတာ့ မျပန္ခင္တစ္ရက္ ဘူေဖးစားျဖစ္တဲ့ေန႔ကပါ။ အာလူးမဆလာ၊ ပဲဟင္း၊ နာနတ္သီးသုပ္ နဲ႔ ၾကက္သားဟင္းပါ။ သူတို႔ဆီက ဘူေဖးက ရယ္ရတယ္၊ က်န္တာေတြ ၾကိဳက္သေလာက္ ယူလို႔ရေပမဲ့ ၾကက္သားဟင္းကေတာ့ တစ္တုံးပဲ ရမတဲ့ ေနာက္ထပ္ယူရင္ ပိုက္ပိုက္ ထပ္ေပးရမယ္တဲ့။ ၾကည့္ရတာ သူတို႔ဆီကလူေတြက ဘူေဖးဆို ထိန္းမရေအာင္ စားလို႔ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ေျပာျပီး ရယ္ရပါေသးတယ္။
ဒါကေတာ့ ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာက လတ္ဆတ္တဲ့ သစ္သီးဆိုင္ေလးေတြပါ။ ၀ယ္ခ်င္စရာ အသီးအမ်ိဳးအမည္ စံုေနတာပဲ ျပီးေတာ့ စားလို႔လည္း သိပ္ေကာင္းပဲ။ အသီးေတြကို အဓိကထားျပီး ရိုက္လိုက္တာေၾကာင့္ ဆိုင္ရွင္ႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းျပတ္ေနတာ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုးရက္တာ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ ဒီခရီးအတြက္ အစီအစဥ္ေတြကို လူၾကီးေတြ ရန္ကုန္ကေန စီစဥ္လာတာပါ။ ကြ်န္မက ဘာမွ မလုုပ္ရပဲ ဒီကေန ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္၀ယ္ျပီး လူၾကီးေတြ စီစဥ္တဲ့ေနာက္ အေခ်ာင္ခိုုျပီး လိုက္သြားရတာပါ။ သီရိလကၤာ Visa ကလည္း မခက္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေမေမတိုု႔က ရန္ကုုန္က လုုပ္လာၾကတာပါ။ Tour နဲ႔ ဆိုုေပမဲ့ ဟိုုမွာရွိတဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းဆက္သြယ္ထားရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သူက အကုုန္စီစဥ္ေပးတာပါ။ ကြ်န္မတို႔ သားအမိ သံုုးေယာက္နဲ႔ အန္ကယ္ အန္တီ ႏွစ္ေယာက္ စုုစုုေပါင္း ငါးေယာက္ ကားတစ္စီးနဲ႔ Tour Guide နဲ႔ Driver နဲ႔ပါ။ စကၤာပူမွာ သီရိလကၤာ Tour ရယ္လိုု႔ေတာ့ မေတြ႔ဖူးဘူး ေလယာဥ္လက္မွတ္ကေတာ့ Mustafa Travel & Tour - Online ကေန လွမ္းဝယ္တာပါ။ ေစ်းမွန္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ စကာၤပူ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အိမ္မျပန္ႏိုင္ေသးပဲ ေျပးလႊားစားလိုက္တဲ့ ရခိုင္မုန္႔တီသုပ္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး ဟင္းရည္ပါ။

နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ သီရိလကၤာႏိုင္ငံကို မရည္ရြယ္ပဲ အလည္အပတ္ ေရာက္သြားခဲ့တာပါ။ ေဖေဖ ေမေမတို႔အနားမွာ ကေလးလုပ္ျပီး သြားခြင့္ရတဲ့ခရီးမို႔ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္း၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာလည္း အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဓါတ္ေတာ္ ေမြေတာ္ေတြနဲ႔ ထူးျခားထင္ရွားးတဲ့ ေက်ာင္းကန္ပုထိုး ေစတီေတြ အမ်ားၾကီး ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ရလို႔ ကုသိုလ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရခဲ့ပါတယ္။ ျပန္လာျပီးတဲ့ရက္ေတြမွာလည္း အျမဲတမ္းလိုလို တသသ သတိရေနျပီး ေဖေဖ ေမေမတို႔နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တိုင္း အဲဒီအေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာၾက၊ ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ၾကည့္ၾကနဲ႔ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိပဲ။ ျပီးျပန္ေတာ့ ခရီးစဥ္ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းေလး ေရးဖို႔ ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ၾကည့္၊ ျပန္စီ၊ သြားရင္း လာရင္း ေရးမွတ္လာတာေတြနဲ႔ စာေရးဖို႔ ျပင္ဆင္၊ လိုအပ္တဲ့ စာေတြ ျပန္ဖတ္၊ မသိတာေတြ အင္တာနက္မွာ ျပန္ရွာနဲ႔… အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာလည္း ခ်မ္းသာရတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္အစဥ္နဲ႔မို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ဒီခရီးကို အင္မတန္ သေဘာတက် ေက်နပ္ေနမိတာပါ။

ေမေမကလည္း သူ႔ ဓမၼာရံုက ထုတ္မဲ့ မဂၢဇင္းအတြက္ သီရိလကၤာ ဘုရားဖူး ခရီးစဥ္ေလးအေၾကာင္းကို ေရးေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေမေမကေတာ့ ခရီးစဥ္ တစ္ခုလံုး ျခံဳျပီး ေရးမွာမို႔ ကြ်န္မလို ဓါတ္ပံုေလးေတြ စာထိုးရံုမဟုတ္ပဲ မွတ္တမ္းတစ္ခုအေနနဲ႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဖတ္ရလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ေမေမ့စာကိုလည္း စာအုပ္ထြက္ျပီးရင္ တင္ေပးပါအံုးမယ္။

ကြ်န္မရဲ႕ သီရိလကၤာပိုစ့္ေတြကို စိတ္ဝင္စားစြာ လာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတိုင္းကို အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။


Sunday, July 27, 2014

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၇)

ဒီေန႔အတြက္ အစီအစဥ္ကေတာ့ အခုုေရာက္ေနတဲ့ ကႏၵီျမိဳ႔ေလးကေန ျမိဳ႔ေတာ္ ကိုုလံဘိုုက ဟိုုတယ္ကိုု ျပန္ၾကဖိုု႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ည အိပ္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ လူၾကီးေတြက ရန္ကုုန္ကိုုျပန္၊ ကြ်န္မက စကာၤပူကိုု ျပန္ေပါ့။ ဒီေန႔ အျပန္လမ္းမွာ ၀င္စရာရိွတဲ့ေနရာေတြက တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ အေတာ္ေ၀းေတာ့ ကားေပၚမွာ အခ်ိန္ကုုန္ရတာ မ်ားပါတယ္။ အစက စီစဥ္ထားသလိုု ကိုုလံဘိုုက ကမ္းေျခမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖိုု႔ ဓါတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔ အစီအစဥ္တစ္ခုုကိုု ဖ်က္လိုုက္ပါတယ္။ ေျခာက္ရက္ ဆက္တိုုက္ဆိုုေတာ့ ဒီေန႔မွာ လူၾကီးေတြၾကည့္ရတာလည္း နည္းနည္းပင္ပန္းေနၾကျပီ။

ဘရိတ္ဖတ္စား ေကာ္ဖီေသာက္ျပီးေတာ့ ကႏၵီျမိဳ႔ေလးကေန ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္လမ္းတိုု႔ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း လြမ္းစရာ။

သားေရအစစ္ေတြနဲ႔ လုုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းအေရာင္းဆိုုင္။ တြက္ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေစ်းေတြက မေသးဘူး သားေရကေတာ့ ေကာင္းမွာပါ။
ဒါေပမဲ့ ပံုုေတြက ကြ်န္မ မ်က္စိနဲ႔ မတိုုးလွဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။


ဒါကေတာ့ သီရိလကၤာႏိုုင္ငံရဲ႕ တတိယအၾကီးဆံုုးျမိဳ႔ျဖစ္တဲ့ Kalutara ျမိဳ႔မွာရွိတဲ့ မဟာေဗာဓိ ေစတီေတာ္ပါ။
ခရီးစဥ္ (၂) မွာ ေရးခဲ့တဲ့ အႏုုရဓပူရျမိဳ႔ မဟာေဗာဓိေစတီ တည္ထားတဲ့ ေဗာဓိေညာင္ပင္ကေန ပြားယူထားတယ္ လိုု႔ နားလည္ပါတယ္။


အခ်ိဳးအစားက်နျပီး သိပ္လွတဲ့ ေဗဓိေညာင္ရြက္ေတြပါ။


ဘုုရားမွာ ဆြမ္းနဲ႔ ပန္း ဆီမီး ကပ္လွဴ ပူေဇာ္ထားၾကပံုုပါ။ ဆြမ္းကိုု သပိတ္ကေလးနဲ႔ကပ္ပါတယ္။ ပန္းကိုုေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔လိုု ပန္းအိုုးနဲ႔ ကပ္တာမ်ိဳး မဟုုတ္ပဲ အပြင့္လိုုက္ ေျခြျပီး ကပ္ထားတာ ႏွစ္သက္စရာပါ။ ဆီမီးပူေဇာ္စရာလည္း ေနရာေလး သပ္သပ္ထားျပီး ပူေဇာ္ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။


ဒါကေတာ့ ဘုုရားဝင္း အျပင္ဖက္ ကားလမ္းေလးတစ္ေလွ်ာက္ စီတန္းေနတဲ့ အလွဴခံပံုုးကေလးေတြပါ။ ဒီလမ္းေပၚျဖတ္ျပီး ကားေမာင္းသြားသူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီနားေရာက္ရင္ ကားခဏရပ္ျပီး အလွဴထည့္၊ လက္အုုပ္ကေလး ခ်ီလိုု႔ ဘုုရားဖူးၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ပံုုထဲမွာ ၾကည့္ပါ။ ခ်စ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာ ႏွစ္သက္စရာ အေလ့အထေလးမိုု႔ သေဘာက်မိပါတယ္။


ဘုုရားဖူးျပီး မလွမ္းမကမ္းက ဆိုုင္ကေလးတစ္ခုုမွာ ေန႔လည္စာ စားၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုုလံဘိုုျမိဳ႕က မကုုဋာရာမ ျမန္မာေက်ာင္းတိုုက္ကိုု ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ ခရီးက ေဝးျပီး အခ်ိန္က နည္းေနတာေၾကာင့္ သူတိုု႔ဆီက နာမည္ေက်ာ္ ကိုုလံဘိုု ကမ္းေျခကိုု ကားေပၚကပဲ လွမ္းၾကည့္လိုုက္ပါတယ္။ ကမ္းေျခဆိုုမွေတာ့ ေရေတြပဲ ရွိမွာေပါ့ အဆန္းမွ မဟုုတ္တာပဲ လိုု႔ ကြ်န္မက ေျပာေတာ့ လူၾကီးေတြက ရယ္ၾကတယ္။ သူတိုု႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီသမီး တယ္ေတာ္ပါလား လိုု႔ ေတြးေနၾကမွာေပါ့ေလ…။

လွပ ခမ္းနားတဲ့ 
 မကုုဋာရာမ  ျမန္မာေက်ာင္းတိုုက္ပါ။

ေက်ာင္းရဲ႕ နာယကအဖြဲ႔ဝင္ ဆရာေတာ္ ေလးပါးထဲက ဦးကိတၱသာရ ဆိုုတဲ့ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးကိုု ေတြ႔ဆံုု ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္၊ စကားေျပာခြင့္၊ လွဴဖြယ္ဝတၳဳ ကပ္လွဴခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဦးဇင္း ေျပာသမွ်ကိုု ကြ်န္မ မွတ္မိသေလာက္ အတုုိခ်ံဳးျပီး ျပန္ေျပာျပရရင္ ဒီေက်ာင္းမွာ စာသင္သား သံဃာ အပါး ေျခာက္ဆယ္ကေန ရွစ္ဆယ္အထိ သီတင္းသံုုးပါတယ္။ အမ်ားစုုက အဲဒီက သာသနာ့တကၠသိုုလ္ အသီးသီးမွာ Master နဲ႔ Ph.D တက္ေနတဲ့ စာသင္သံဃာေတြပါ။ သံဃာအပါးအေရအတြက္မ်ားေတာ့ ေန႔စဥ္အတြက္ ဆြမ္း ကြမ္း ေဝယ်ာဝစၥ သိပ္မျပည့္စံုုပါဘူး။ အလွဴရွင္မရွိတဲ့ေန႔ေတြမွာဆိုု အသားဟင္း မပါပဲ သက္သက္သာသာနဲ႔ ဝယ္လိုု႔ရတဲ့ ခရမ္းသီးလိုု အသီးမ်ိဳးေတြသာ ခ်က္ႏိုုင္တယ္လိုု႔ သိရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုုက အျခားႏိုုင္ငံေတြက ၾကြလာတဲ့ ႏိုုင္ငံျခားသား စာသင္သား သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ေနေရးထိုုင္ေရးနဲ႔ ဆြမ္းေဝယ်ာဝစၥဟာ စားရိတ္ျငိမ္းျဖစ္ေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ကၾကြလာတဲ့ စာသင္သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္လည္း မရ၊ ဆြမ္း ေဝယ်ာဝစၥလည္း ကိုုယ့္ဟာကိုုယ္ပဲ ေရာင့္ရဲခ်ိဳ႔တဲ့စြာ ေျဖရွင္းၾကရတယ္ လိုု႔ သိရပါတယ္။ ဘယ္သူမွ တာဝန္ယူ ေျဖရွင္းမေပးႏိုုင္ေသးတဲ့ အဲဒီ ခြဲျခားမွဳကေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ ကြ်န္မတိုု႔နဲ႔ အတူတူပါလာတဲ့ အန္ကယ္ကေတာ့ အဲဒီကိစၥကိုု ႏိုုင္ငံေတာ္ သံဃာ့မဟာနာယကအဖြဲ႕နဲ႔ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးကိုု ေလွ်ာက္တင္ၾကည့္ပါ့မယ္လိုု႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ပညာဆည္းပူးျပီးတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ကိုုယ့္ရပ္ကိုုယ့္ရြာကိုု ျပန္ၾကြျပီး သာသနာျပဳၾကတဲ့အခါမွာ ေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြကိုုလည္း ဦးဇင္းေလးက ေျပာျပပါေသးတယ္။ ေဝးလံေခါင္ဖ်ားေဒသ မဟုုတ္၊ ျမိဳ႔နဲ႔ မနီးမေဝးက ေက်းရြာေတြမွာေတာင္မွ သံဃာဦးေရ တျဖည္းျဖည္း နည္းပါးကုုန္တဲ့အေၾကာင္း၊ ရြာသားေတြကိုု သာသနာ့ေဘာင္ကိုု ဝင္ဖိုု႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ဆြယ္တရားေဟာလိုု႔ မရေတာ့တဲ့အေၾကာင္း၊ တခ်ိဳ႔ရြာေတြမွာဆိုု သာသနာေတာ္ ကြယ္ေပ်ာက္ျပီး ရြာလံုုးကြ်တ္ တျခားဘာသာဝင္ေတြ ျဖစ္ကုုန္ၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ ဘာအကူအညီ၊ ဘာအေထာက္အပံ့မွ မရွိပဲ ကိုုယ့္စားရိတ္နဲ႔ကိုုယ္ သာသနာျပဳၾကရတာမိုု႔ ထင္သေလာက္ မတြင္က်ယ္လွေၾကာင္း ေတြၾကားရေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုုင္ပဲ ႏွဳတ္ဆိတ္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးနဲ႔ စကားေတြ အၾကာၾကီး ေျပာျပီး ေက်ာင္းရိွ သံဃာကုုန္အတြက္ ျပည့္စံုုတဲ့ ဆြမ္းအလွဴ (အာရံုု + ေန႔ဆြမ္း) သံုုးရက္စာ လွဴခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတြးမိတာကေတာ့ စကာၤပူ ျပန္ေရာက္ရင္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဆီက အလွဴခံျပီး စုုေပါင္းအလွဴ ထပ္လွဴအံုုးမယ္လိုု႔ပါ။ ခုုထိေတာ့ အေကာင္အထည္ မေဖၚျဖစ္ေသးပါဘူး။

အဲဒီကေန အျပန္မွာ ကလ်ာဏီသိမ္ကိုု ဝင္ပါတယ္။ အင္မတန္ လွပတဲ့ ဗိသုုကာလက္ရာေတြနဲ႔ ေဆာက္လုုပ္ထားတဲ့ ကလ်ာဏီသိမ္ပါ။


ဒါက ကလ်ာဏီသိမ္ရဲ႕ အဝင္ မ်က္ႏွာစာပါ။

ဒီေနရာေလးကေတာ့ ေရသိမ္ လိုု႔ သိရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ဘုုရားေစာင္းတန္းက ပန္းဆိုုင္ေလးေပါ့။ သိပ္လွတဲ့ ၾကာေတြ။ ေစ်းကလည္း ေပါလိုုက္တာ။
ပံုုးကေလး တစ္ပံုုးမွ စလံုုး တစ္ေဒၚလာေလာက္ပဲ ေပးရတယ္။ အဲဒီ အဝင္လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ အဲလိုုၾကာပန္းဆိုုင္ေတြခ်ည္းပဲ တန္းစီလိုု႔။


အေပၚ ေအာက္ အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုုေတြနဲ႔ ဘုုရားဖူးေတြကလည္း ေက်ာင္းဝင္းတစ္ခုုလံုုး ျပည့္လိုု႔။

ဒီပံုုမွာေတြ႔ရတာက စတုုဒီသာ အျဖစ္ ေကာ္ဖီနဲ႔ ကြတ္ကီးစ္ေလးေတြ ေကြ်းေနတာပါ။ ကြ်န္မလည္း သူတိုု႔ၾကားထဲတိုုးျပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ အုုန္းသီးနံ႔ေမႊးေနတဲ့ ကြတ္ကီးစ္ ႏွစ္ခုု စားခဲ့ပါေသးတယ္။

တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာလိုု႔ ဆိုုရမွာပဲ။ သူတိုု႔ဆီက ဘုုရားရွိခိုုး ဝတ္ျပဳပံုုက ဘုုရားဖက္ကိုု ေျခေထာက္ေတြ ဆင္းလိုု႔၊ တစ္ခ်ိဳ႔က လက္အုုပ္ေလးေတြခ်ီလိုု႔ ဘုုရားရွိခိုုး၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း စာအုုပ္ကေလးေတြဖြင့္ျပီး တစ္ခုုခုုကိုု ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနၾကဟန္တူရဲ႕။ အေနာက္က အပင္ေတြအားလံုုးကေတာ့ အပြင့္ေတြ အဖူးေတြ ေဝေနတဲ့ ကံ့ေကာ္ပင္ေတြပါ။


အဲဒီမွာ ဘုုရားဝတ္ျပဳျပီးေတာ့ ေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနျပီ။ အျပန္လမ္းမွာ ဟိုုတယ္နဲ႔ နီးတဲ့ ဆိုုင္ေလးတစ္ဆိုုင္မွာ ညစာဝင္စားျပီး ည ရွစ္နာရီေလာက္မွာ ဟိုုတယ္ကိုု ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ အမွန္ဆိုု ကြ်န္မတိုု႔ အစီအစဥ္ဆြဲတာ တစ္ရက္ လိုုသြားတယ္လိုု႔ လူၾကီးေတြက ေျပာပါတယ္။ ဘာလိုု႔ဆိုု ျမိဳ႔ေတာ္ ကိုုလံဘိုုျမိဳ႕မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ လည္ခ်ိန္ မရွိလိုုက္လိုု႔ပါ။ တတ္ႏိုုင္ဘူးေပါ့… ေနာက္ႏွစ္က် ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လာၾကအံုုးမယ္ေလ လိုု႔ ရယ္စရာ ေျပာျဖစ္ၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ စကာၤပူျပန္မဲ့ေလယာဥ္ေရာ ရန္ကုုန္ျပန္မဲ့ေလယာဥ္ပါ မနက္ ၇ နာရီခြဲ Check-in မိုု႔ သိမ္းစရာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြ သိမ္း၊ ကားခ နဲ႔ Tour Guide အတြက္ က်သင့္ေငြ ၊ ျပီးေတာ့ ဟိုုတယ္ခေတြပါ တစ္ခါထဲ ရွင္း၊ ေရမိုုးခ်ိဳးျပီး အိပ္ရာဝင္ၾကပါတယ္။

သီရိလကၤာ ဘုုရားဖူးခရီးစဥ္ကိုု ဒီမွာ အဆံုုးသတ္လိုုက္ပါျပီ။ ခရီးစဥ္တစ္ေလ်ာက္လံုုးမွာ အသက္ခုုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ လူၾကီးေလးေယာက္စလံုုး က်န္းက်န္းမာမာရွိၾကတာမိုု႔ ဘုုရားဖူးရတာ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပိုုစ့္မွာေတာ့ ကြ်န္မတိုု႔ စားခဲ့ရတဲ့ အစားအစာတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ သိခဲ့ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ဟိုုဟာ ဒီဟာ ဗဟုုသုုတ အတိုုအထြာေလးေတြ ေျပာျပပါဦးမယ္။

Friday, July 25, 2014

သီရိလကၤာ ခရီးစဥ္ (၆)

ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ လဖက္ခင္းေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေလး ေနာက္တစ္ျမိဳ႕ကိုု သြားလည္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမိဳ႔နာမည္က Nuwara Eliya လိုု႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီ ေတာင္ေပၚေဒသ တစ္ခုုလံုုးဟာ လဖက္စိုုက္ခင္းေတြနဲ႔ စိမ္းစိုု လွပျပီး သိပ္သာယာပါတယ္။
အဲဒီလိုု လဖက္စိုုက္ခင္းေတြနဲ႔အတူ လဖက္ေျခာက္စက္ရံုုပါ တြဲရက္ တည္ရွိတဲ့ Labookellie Estate က Mackwoods ဆိုုတဲ့ ေနရာကိုု ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာက ခရီးသြားေတြ တစ္ေထာက္နားျပီး သူတိုု႔ရဲ႕ နာမည္ၾကီး Ceylon လဖက္ေျခာက္ဝယ္လိုု႔ရေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စီစဥ္ေပးထားတဲ့ေနရာေလး တစ္ခုုပါ။

လာသမွ် ခရီးသည္တိုုင္းကိုု လွိဳက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ၾကိဳဆိုုတဲ့အျပင္ ပန္းေရာင္စံုုေတြ လွလွပပ ေဝေဝဆာဆာ ပြင့္ဖူးေနတဲ့ ပန္းျခံထဲမွာ ေရာင္စံုုထီးေတြ မိုုးထားတဲ့ စားပြဲ ကုုလားထိုုင္ေတြ အမ်ားၾကီး ခ်ထားျပီး ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အခုုလိုု Ceylon Tea တစ္ခြက္စီ နဲ႔ ဧည့္ခံပါတယ္။ ကိတ္မုန္႔စားခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၀ယ္စားရပါတယ္။

ဆိုုင္အတြင္းဖက္မွာ လဖက္ေျခာက္ ဝယ္လိုု႔ရတဲ့ေနရာ၊ သီရိလကၤာ အထိမ္းအမွတ္ တီရွပ္တိုု႔ ကီးခ်ိန္းတိုု႔ စတဲ့ အမွတ္တရ ပစၥည္း အေရာင္းဆိုုင္ေလး ရွိပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးစရာ လဖက္ေျခာက္ နည္းနည္းနဲ႔ အမွတ္တရ တီရွပ္ တစ္ထည္ ဝယ္လာခဲ့ပါတယ္။ တီရွပ္ေလးမွာ ေရးထာတာက… The 3 essential things in life (Peace / Love & Tea) တဲ့။ ကြ်န္မအတြက္ဆိုု Tea မဟုုတ္ပဲ ေကာ္ဖီသာ ျဖစ္သင့္တယ္လိုု႔ ကိုုယ္တိုုင္ စဥ္းစားမိသလိုု ကြ်န္မ ေကာ္ဖီသိပ္ၾကိဳက္မွန္းသိတဲ့ လူၾကီးေတြကလည္း ဒီတီရွပ္မွာ Tea အစား Coffee ဆိုုမွ သမီးနဲ႔ ပိုလိုုက္မွာ လိုု႔ ေျပာၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ Ceylon Tea တစ္ခြက္စီေသာက္၊ ကိတ္မုန္႔၀ယ္စား၊ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူျပီး Little England ဆိုုတဲ့ေနရာေလးကိုု ဆက္သြားၾကပါတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ Little England ဆိုုတာ ဘယ္လိုုေနရာမ်ိဳးပါလိမ့္လိုု႔ ေတြးရင္း ဓါတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔ ဟန္ေရးတျပင္ျပင္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုုက္ခဲ့ပါဘူး။ ေတာင္ေစာင္းမွာ အစီအရီ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ကေလးေတြသာ ရွိတဲ့ ေနရာက Little England တဲ့။ ဘာမွလည္း ဆင္းၾကည့္စရာ မရွိသလိုု ဓါတ္ပံုုရိုုက္ဖိုု႔လည္း ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။ ကမ္းေျခခပ္ေသးေသးတစ္ခုု၊ ေဂါက္ကြင္း နဲ႔ ေလွစီးလိုု႔ရတဲ့ ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုုေတာ့ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚျမိဳ႔ရဲ႕ ေနလိုု႔ေကာင္းတဲ့ ရာသီဥတုုနဲ႔ ေအးေဆး ဆိပ္ျငိမ္ရာ ေနရာေလးမိုု႔ ညအိပ္ ညေန လာေရာက္ အနားယူသူေတြမ်ားပံုုေတာ့ ရပါတယ္။ ေရဗူးတစ္ဗူးစီ ကိုုင္ျပီး က်န္းမာေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းယူ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူေတြ၊ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ စာတစ္အုုပ္နဲ႔ ေအခ်မ္းေနသူေတြ၊ ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚမွာ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားေနသူေတြကိုု ေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ားစုုကေတာ့ ႏိုုင္ငံျခားသား လူျဖဴေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္မ်ား ဒီေနရာကိုု Little England ေခၚေလသလားလိုု႔ ေတြးေနမိပါတယ္။

အဲဒီ Little England ကေန ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဆက္ေမာင္းလိုုက္ေတာ့ မယ္သီတာကိုု ဒႆဂီရိက ခိုုးယူလာျပီး ဖြက္ထားတဲ့ ေနရာကိုု ေရာက္ပါတယ္။ လမ္းမ်က္ႏွာျပင္ထက္ ေအာက္ကိုု ေပႏွစ္ဆယ္ေလာက္ နိမ့္တဲ့ ေနရာေလးပါ။ ထူးျခားတာတစ္ခုုကေတာ့ အဲဒီေနရာေလးက အရမ္းကို စိမ့္ေနေအာင္ ေအးပါတယ္။ အထဲကိုု ဝင္မယ္ဆိုု ဖိနပ္စီးလိုု႔ မရတာမိုု႔ ေအးစက္ေနတဲ့ ေက်ာက္ျပားခင္းေတြမွာ ေျခေထာက္ကိုု မနည္း နင္းရပါတယ္။ အထဲမွာ ၾကာၾကာမရပ္ႏိုုင္ေအာင္ ေအးတဲ့အျပင္ ေလကလည္း တိုုက္လိုုက္တာ ေအးစက္ေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ ဓါတ္ပံုု ျမန္ျမန္ရိုုက္ျပီး ျမန္ျမန္ အေပၚျပန္တက္ရပါတယ္။ ဒီပံုေလးေတြကေတာ့ အျပင္ဖက္က လမ္းမက လွမ္းရိုက္ထားတာပါ။
ဒါကေတာ့ သုုခ်ိတ္နဲ႔ ဘာလီ လိုု႔ သိရပါတယ္။
ဒါေတြကလည္း အဲဒီထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္ေတြပါ။ တခ်ိန္ကေတာ့ လူၾကီးလူေကာင္းမ်ား ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ တခန္းတနားကို ျပင္ဆင္ထားတာပါ။ ပါဠိစာလံုးေတြကို အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ အမည္နာမ တစ္ခ်ိဳ႔ကို မသဲမကြဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္မ မဖတ္တတ္တာေၾကာင့္ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါရယ္လို႔ ျပန္ေရးျပစရာ မရွိပါဘူး။
ဒီပံုမွာေတြ႔ရတဲ့ အခ်ိဳင့္အခြက္ေတြကေတာ့ သုခ်ိတ္တို႔ ဘာလီတို႔ရဲ႕ ေျခရာေတြ လို႔ သိရပါတယ္။ အၾကီးၾကီးေတြပဲေနာ္… ဟိ
အျပန္လမ္း ေတာင္အဆင္း လမ္းတေလ်ာက္က ေနပူေပမဲ့ အင္မတန္ သာယာပါတယ္။ ေတာင္ေတြ ေရေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုမွာ ေန႔လည္စာ ၀င္စားၾကေတာ့ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာက္က်ေနပါျပီ။ ဒီပံုေလး ႏွစ္ပံုကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ စားတဲ့ ဘူေဖးဆိုင္ကေန လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ ျမဳေတြရွိေနတာမို႔ ဓါတ္ပံုက ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မရွိလွဘူး။

ကြ်န္မတို႔ တည္းတဲ့ေနရာကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ လူၾကီးေတြက ပင္ပန္းေနၾကျပီ။ ညေနပိုင္းကို အနားယူျပီး ညစာ မစားခင္မွာ ကႏၵီျမိဳ႔က စာသင္တိုက္နဲ႔ တြဲရက္ရွိတဲ့ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို သြားျပီး န၀ကမၼ လွဴခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သီရိလကၤာရဲ႕ ျမိဳ႔ေတာ္ ကိုလံဘုိကို ျပန္ရေတာ့မွာပါ။ အျပန္လမ္းမွာ ဘုရားတခ်ိဳ႔ ၀င္ဖူးျပီး ကိုလံဘို ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႔ ကလ်ာဏီသိမ္ကိုလည္း သြားရမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဆဌမေျမာက္ေန႔ အျဖစ္ ကြ်န္မနဲ႔ ဘုရားဖူး လိုက္ခဲ့ၾကပါအံုးေနာ္။