Monday, April 18, 2011

စြယ္ေတာ္ရြက္တို႔ႏွင့္အတူ...

သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္း အတြဲ (၅) အမွတ္ (၁) ထြက္ပါၿပီ။
ဒီတပါတ္ သံလြင္အိပ္မက္မွာေတာ့ သဘာဝ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြအေၾကာင္း၊ အဲဒီ သဘာဝ ေဘးအႏၱရယ္ေတြကို ကာကြယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး အေရးေပၚအစီအစဥ္ေတြအေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ အခုေခတ္မွာ တိုးတက္ေနတဲ့ သိပၸံပညာကိုေတာင္ ျပန္လည္ အံတုလာၿပီျဖစ္တဲ့ ကူးစက္ျပန္႔ပြားတတ္တဲ့ ေရာဂါ အသစ္အဆန္းေတြ အေၾကာင္း၊ ေရာဂါသည္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း အဖြဲ႔အစည္းေတြအေၾကာင္း ကို အင္တာဗ်ဴးနဲ႔ တကြ ဖတ္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဝတၳဳတိုေလး တပုဒ္ ပါပါတယ္…။
ဝတၳဳေလးရဲ႕ နာမည္က
စြယ္ေတာ္ရြက္တို႔ႏွင့္အတူ တဲ့။ ကုန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ ဒီစကာၤပူမွာ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာက်င္းပသြားတဲ့ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြ၊ ဆရာ ဆရာမေတြ၊ အတန္းေဖၚသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တေပ်ာ္တပါး ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ… အဲဒါေတြ ေခါင္းထဲကိုေရာက္ေနတုန္း ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝတၳဳေလးပါ။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ… ေဝဖန္ပါ… အၾကံျပဳၾကပါေနာ္…။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။

စြယ္ေတာ္ရြက္တို႔ႏွင့္အတူ...



ဒီစာေတြ မက်က္ခ်င္ပါဘူး.. ဒီပုစာၦေတြလဲ မတြက္ခ်င္ပါဘူး… ေခါင္းေတြ ကိုက္လိုက္တာ… ဟု အသံထြက္ကာ ခပ္ညည္းညည္း ေျပာလိုက္မိသည္။ အတူတူ စာက်က္ေနၾကေသာ အတန္းေဖၚ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေခါင္းၾကည္သြားေအာင္ သံပုရာရည္ ေသာက္လိုက္ပါလား ဟု ေျပာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေကာ္ဖီ လဘက္ရည္ တစ္ခုခု ေသာက္လိုက္ပါလားတဲ့။ အမွန္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲၾကီး ေျဖရန္ ရက္ပိုင္းသာ လိုေတာ့သည္။ အခ်ိန္မ်ားမ်ား စာက်က္ေလ ေခါင္းေတြက ျပင္းထန္ ဆိုးရြားစြာ ကိုက္ေလေလ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္မွ အစျပဳခဲ့ေသာ ေခါင္းကိုက္ ေဝဒနာသည္ ဒီႏွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာေတာ့ အခ်ိန္တိုင္း၊ ေန႔တိုင္းလိုလိုမွာ ကိုက္ေနေတာ့သည္။ ထိုေခါင္းကိုက္ေဝဒနာ အေၾကာင္းကို သူတို႔ နားလည္ေအာင္ ဘယ္လိုေျပာျပရပါ့။ ခံစားဖူးမွ သိႏိုင္မည္ေလ။

ေခါင္းေတြ ကိုက္လာတိုင္း ဘာစပရို၊ ပါရာဆီတေမာ၊ အက္စပရင္ ေဆးေတြလဲ စံုလွၿပီ… သက္သာလွ တခဏသာ…။ အေၾကာအားေကာင္းေစရန္ ႏ်ဴရိုဘီယံ ေဆးျပားမ်ား ေသာက္ေသးသည္။ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိ… ၾကာေတာ့ စိတ္ပ်က္ကာ ဘာေဆးမွ မေသာက္ခ်င္ေတာ့…။ ရႈေဆးတခ်ိဳ႕ တခါတခါ ရႈၾကည့္သည္။ တခါတခါ နားထင္မွာ ေဆးပလာစတာ ျဖဴျဖဴေလးေတြ ကပ္ထားၾကည့္သည္။ နည္းနည္းေတာ့ သက္သာသလို ရွိသည္။ စာက်က္ရေသာေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္မႈႏွင့္ ေခါင္းကိုက္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္မႈတို႔ ေပါင္းစပ္ကာ ဆံပင္ထူထူေတြကို ခပ္တိုတို ညွပ္ထားလိုက္သည္။ ထိုအခါ ပံုပန္းမက်လွေသာ ဆံပင္တိုတုိႏွင့္ သာမန္ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳ မ်က္ႏွာႏွင့္ နားထင္မွ ေဆးပလာစတာ ျဖဴျဖဴႏွင့္ အခ်ိဳးမေျပ ပိန္ရွည္ရွည္ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာ ေက်ာင္းသူတေယာက္၏ ရုပ္ပံုကို မွန္ထဲမွာ ၾကည့္မိေသာအခါ ေခါင္းကိုက္ေနသည့္ၾကားမွ အသံထြက္ေအာင္ ဟားတိုက္ ရယ္ေမာပစ္လိုက္မိသည္။ သိပ္ရယ္စရာ ေကာင္းတာပဲ။


အျပည့္အစံုကို ဒီမွာ ဆက္ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္…။



23 comments:

  1. Can't open thanlwin.com at office sis.. So excited to read the rest of your story.. Have to wait till evening.. :(

    ReplyDelete
  2. ဖတ္ျပီးစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ
    နဂိုကတဲက ငိုခ်င္လ်က္လက္တို႕
    ေက်းဇူးပါမမ။

    ReplyDelete
  3. ပုိ.စ္နဲ.တုိက္ရုိက္မသက္ဆုိင္ေပမဲ့ နည္းနည္းေတာ့ေရးပါရေစ ..

    မသက္ေ၀ အရင္ကပုိ.စ္ Daily Dislikes ထဲမွာလည္း ေခါင္းမၾကာခဏကုိက္တယ္လို. သတိထားမိပါတယ္ ၊

    (MRI)Magnetic resonance imaging သြားျပီး ရုိက္ၾကည့္ဖုိ.အၾကံျပဳပါရေစ ..

    SingHealth Polyclinics ကုိသြားျပီး GP က ဘယ္ေဆးရံုကုိသြားခ်င္ သလဲဆုိျပီး
    referral letter ထုတ္ေပးပါတယ္ ၊ အစုိးရေဆးရံု SGH, TTSH တုိ.မွာ (MRI)လုပ္ရင္ စင္ကာပူ ၃၅၀ မွ ၄၅၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ က်ပါတယ္ ၊ ပုဂၢလိကေဆးရံုမွာဆုိရင္ consulation Fees, MRI ရုိက္ခက ပုိက်မယ္ထင္ပါတယ္၊ SGH အထူးကု ဆရာ၀န္ျပသခက စင္ကာပူေဒၚလာ ၂၉ ပဲက်ပါတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ.ကေတာ့ ပုဂၢလိကေဆးရံုကုိ ပုိျပီးႏွစ္သက္ပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သက္သာတဲ့ အစိုးရေဆးရံုကုိပဲေရြးပါတယ္ ၊ သိတဲ့အတုိင္းပဲ နည္းနည္းေတာ့ တန္းစီရပါတယ္ ၊

    ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္ေတြ.သြားခဲ့ဖူးသူမို. သိသမွ်ကုိ မွ်ေ၀ေပးတာပါ ၊ မၾကာခဏ ေခါင္းကုိက္တတ္ရင္ ေဆးမီတုိထက္ကုသတာထက္ ေရာဂါအျဖစ္မွန္ကုိ သိရင္ ကုသတာပုိလြယ္မယ္လုိ.ထင္ပါတယ္ ...

    ReplyDelete
  4. ညီမ ပြင့္ျမဴးဇင္.. အိမ္က်မွ ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ပါေနာ္.. ေက်းဇူး...

    ညီမမြန္... စာလာဖတ္တာ ေက်းဇူးေနာ္... ေပ်ာ္စရာမေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာအတြက္ေတာ့ ေဆာရီးပါ...

    ကိုဇက္...
    ဟုတ္.. အခုလိုအၾကံေပးသြားတာ ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး စစ္စရာရွိတာ စစ္ပါ့မယ္... ေဆးရံုေတြ ေဆးခန္းေတြကို ေၾကာက္တတ္တာက ခက္ေနတာဗ်...။

    ReplyDelete
  5. စြယ္ေတာ္ဆုေတာင္း
    ပိုးမွ်င္ေတြကင္းျပီး လင္းလက္တဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ျပန္ရွင္သန္လာဖို႕အတူ... ဆုေတာင္းရင္း ၾကိဳးစားေနဆဲပါ

    ReplyDelete
  6. ♫ ♫ စြယ္ေတာ္ရြက္တခိ်ဳ႕ လက္တို႔ ရယ္ၾက ငါ့ကို...♪♪♪
    တူးတူးေရးၿပီး ဗစ္တာခင္ညိဳ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးလို စြယ္ေတာ္ေတြကို ေပ်ာ္ေစခ်င္လိုက္တာ...

    ReplyDelete
  7. သံလြင္မဂၢဇင္းမွာ မေန႔ကတည္းက ဖတ္လိုက္ပါတယ္၊
    စကားလံုးသိပ္သိပ္သည္းသည္း ႏိုင္ေအာင္သံုးႏိုင္တယ္၊ အဲဒီလို စာေရးႏိုင္တဲ့အစြမ္းကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္၊
    ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

    ReplyDelete
  8. သနားပါတယ္ကြယ္... ဇာတ္နာေလးတစ္ပုဒ္.. း(

    ReplyDelete
  9. သြားဖတ္လိုက္တယ္..၊ က်ေနာ္က စက္မႈေက်ာင္းသား မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာင္းနားမွာ ေနခဲ့ၿပီး တခ်ိန္လံုး ဝင္ထြက္သြားလာခဲ့လို႔ ေက်ာင္းႀကီးကို သံေယာဇဥ္ ႐ွိပါတယ္၊ ေဆြးေျမ႕အိုေဟာင္းေနတဲ့ စာသင္ခန္းေတြကို ျဖတ္သြားရင္း အျပင္က လွမ္းျမင္ရတာေတာင္ စိတ္ထဲမွာ တကယ္မေကာင္းဘူး၊ ေၾကကြဲစရာေတြ ထင္ဟပ္ျပေနတဲ့ ျပဒါးသုတ္ မွန္ဝတၳဳတိုေလးပါပဲ....။

    ReplyDelete
  10. I wish one day we (all of us who are living from my left to right,from my front to back, from Myanmar to oversea) will be together right under RIT Main building. Then, talk each other, call your name and my name, laughing together..
    It's coming....on the way... Lately we will win.
    Keep it up. Do not give up...

    ReplyDelete
  11. ငိုခ်င္စရာ..

    ေပါက္

    ReplyDelete
  12. သြားဖတ္ခဲ႔ၿပီးၿပီ.... က်န္ရစ္ခဲ႔သူမိသားစုေရာ ထြက္ခြာသြားသူေရာ ဇာတ္ေကာင္ေတြအားလံုး သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္....

    ReplyDelete
  13. မ်က္ရည္က်မိပါတယ္
    ရင္ထဲကလဲဆို႕လာတယ္
    ေႏြးေအးကသံဘူးေသာက္ခ်င္တယ္

    ReplyDelete
  14. ပန္ဒိုရာApril 19, 2011 at 11:08 PM

    စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြလည္း ေျခာက္ေသြ႕ ကံေကာ္ပန္းေတြလည္း ညဳိးႏြမ္းလို႕
    လြမ္းစရာေတြၾကားက သနားစရာဇာတ္လမ္းေလးပါ

    ReplyDelete
  15. မေရ... ႏွစ္သစ္မွာ အလုပ္မ်ားေနလုိ႔ လာႏႈတ္ဆက္တာ ေနာက္က်သြားတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္က်န္းမာ မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ျပည့္စုံေသာ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစေနာ္။

    ခ်စ္ခင္စြာ
    ညီမဇြန္

    ReplyDelete
  16. ဒီတစ္ေခါက္ၿပန္ေတာ႔ ေက်ာင္းထဲ မေရာက္ခဲ႔ဘူး ... မၾကည္႔ရက္ဘူး၊ မၾကည္႔ခ်င္ဘူး ...

    ReplyDelete
  17. မေလး ပရင့္ထုတ္ၿပီး ဖတ္တယ္..

    ရင္ထဲနင့္ေအာင္ ေရးဖြဲ႔တတ္တယ္ေနာ္..

    ခင္မင္လွ်က္..
    မေလး

    ReplyDelete
  18. အသည္းႏုေတာ့ ႏုိခ်င္တာေပါ့ မမရာ.. :((

    က်န္းမာေရး ေဒါင္ေဒါင္မည္ပါေစ မေရ..

    ခ်စ္တဲ့

    ReplyDelete
  19. အေရးအသားမိုက္တယ္ ... ဖတ္ေနရင္းနဲ. သဇင္ နဲ. ျဂီေဟာလ္ရဲ. စာေမးပဲြေတြဆီျပန္ေရာက္သြားမိတယ္ ... ေက်ာင္းျကီးကိုလြမ္းတယ္ ...

    ReplyDelete
  20. စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြထဲ ပူးဝင္စီးေမ်ာေနတဲ့ ဝိညာဥ္ေတြက စြယ္ေတာ္ေတြ နုပ်ိဳလန္းဆန္းလာမယ့္ တေန ့ကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း... ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ ့... သက္ေဝေရ.... ထပ္ဖတ္ေတာ့လဲ ငိုမိျပန္တယ္... တစစီေၾကကြဲလို ့... အိ္ပ္မက္ေတြမွ မဟုတ္ခဲ့တာေနာ္...

    ReplyDelete
  21. ၾကိဳက္လြန္းလို႕ ေနာက္တေခါက္လာဖတ္တယ္မမ။သနားတာကေတာ့တားမရဘူး။

    ReplyDelete
  22. ခုမွတေရးႏိုးတယ္မေျပာနဲ႔ဦး ..။
    ဒီပို႔စ္ေလးကိုဖတ္မလို႔ ေခါင္းအရမ္းကိုက္ေနလို႔ အိမ္ယူသြားဖတ္မယ္...။

    ခင္တဲ႔
    မိုးေငြ႔

    ReplyDelete
  23. သူေသဆံုးခါနီး အနားမွာ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္တာေတြ လာေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔... အသက္ထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္သြားတဲ့ ေက်ာင္းကိုစြဲလမ္းခ်စ္ခင္စိတ္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းမွာပဲ ဘဝသစ္သြားျဖစ္ရပံုေတြက အရမ္းအဓိပၸါယ္ ျပည့္ဝၿပီး ေၾကကြဲစရာလည္း သိပ္ေကာင္းပါတယ္ အစ္မသက္ေဝ...

    ခုတေလာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေတြ ႀကိဳးစားေနတုန္း ခုလိုတက္က်ိဳးရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏ ေတြးမိေနတုန္း အႏွစ္သာရရွိတဲ့ ဒီစာကို ဖတ္ရတာ ပိုၿပီးသံေဝဂရျဖစ္မိပါတယ္...

    ReplyDelete

အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါ...