Wednesday, November 19, 2008

ထိုေနာင္တ

ဟိုး ငယ္႐ြယ္စဥ္ သူငယ္ခ်င္း ဘ၀ ကထဲက ရင္းႏွီး ခင္မင္ခဲ့ရေသာ သူမကို အခ်ိန္ေတြ ရွည္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္ခင္ စံုမက္ခဲ့ေသာ္လည္း ရွင္းျပရခက္ခဲလွေသာ အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ဖြင့္ဟခဲ့ၿပီးေသာ ႏွလံုးသား တံခါးကိုပိတ္၊ ေၾကျငာခဲ့ၿပီးေသာ အခ်စ္စိတ္တို ့ကို ၿမိဳသိပ္ကာ သူမ အပါအ၀င္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုတို ့ႏွင့္ ေ၀းေ၀းကို ဖယ္ခြာေရွာင္ရွားကာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ဆန္လွေသာ၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ ့ ဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ… ေန ့ေပါင္း ရက္ေပါင္း လေပါင္း ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကို အလုပ္ထဲတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ ေခါင္းစိုက္ရင္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္မွာ… ထိုတစ္ေန ့အထိ…။

ထိုတစ္ေန ့…
သူမႏွင့္ မေတြ ့ခင္ ထိုေန ့မနက္အထိ သူ၏ ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ႏွင့္ လုပ္ရပ္အေပၚ တြင္ စိုးစဥ္းမွ် သံသယမရွိ၊ ေနာင္တဆို၍ အမႈန္တစ္စမွ်ပင္မရွိ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ရွိေနခဲ့ေၾကာင္းကို သူ ရဲရဲၾကီး သစၥာဆို၀ံ့ပါသည္။
ထိုတစ္ေန ့အထိေပါ့ေလ..

*****

သူမကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေၾကာင္း ဖြင့္ဟေျပာဆိုၿပီးကာမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေပၚေပါက္လာေသာ အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ဖြင့္ဟခဲ့ၿပီးေသာ ထိုအခ်စ္တို ့ကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းပါသည္ဟု (ရင္ထဲမွာ ေမာပန္း ဆို ့နင့္ ေၾကကြဲေနေသာ္လည္း) ေပါ့ေပါ့ဆဆ ဟန္ပန္ အမူအရာမ်ိဳးျဖင့္ သူမကို စိမ္းကားခဲ့ပါသည္။ မယံုၾကည္ႏိုင္ေသာ၊ အံ့ၾသေနေသာ သူမ၏ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းကေလးမ်ားကို ရယ္ေမာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ဥပကၡာျပဳရင္း… ထိုေန ့က ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ နာက်ည္း ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲစိတ္တို ့ျဖင့္ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကေၾကကြဲကြဲ ငိုခဲ့မိပါသည္။ အေၾကာင္းသိ ရင္းႏွီးခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္စု၏ နားမလည္ႏိုင္လြန္းေသာ အၾကည့္မ်ား၊ အျပစ္တင္စြပ္စြဲသံမ်ား၊ ကဲ့ရဲ ့ ႐ႈံ ့ခ်သံမ်ား... အားလံုးကို ဘာမွ ေျဖရွင္းခ်က္ မေပးေတာ့ဘဲ… အားလံုးကို ေက်ာခိုင္း… အားလံုးႏွင့္ ေ၀းရာ… အေ၀းဆံုးေနရာ တစ္ခုသို ့…။

သူမႏွင့္ေ၀းရာမွာ ေနထိုင္ရင္း သူမကို သတိရ လြမ္းဆြတ္မိသည့္ အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ ထို အလြမ္းစိတ္တို ့ကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္ရန္ စိတ္၏ တစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္အေနျဖင့္ အလုပ္မ်ားကို ေလာဘတၾကီး ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ့ပါသည္။ ဟိုမွ သည္မွ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ ့ ထံမွ တစ္စြန္းတစ္စ ၾကားသိရတတ္ေသာ သူမ၏ သတင္းမ်ားကို ၾကားခ်င္ေသာ္လည္း မၾကားခ်င္၊ သိခ်င္ေသာ္လည္း မသိခ်င္၊ သူမေလးကို ျမင္ခ်င္ေသာ္လည္း မျမင္ရဲ၊ ေတြ ့ဖို ့ အခြင့္အေရးရွိေနပါေသာ္လည္း မေတြ ့ရဲျဖင့္ အစစ အရာရာကို ထိန္းခ်ဳပ္ကာ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အခ်ိန္မ်ားကို ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္တြက္ၾကည့္ရလွ်င္ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ားမွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုနီးပါး ရွိခဲ့ေလၿပီ။ သူ ့ကိုယ္သူ ထူးဆန္းစြာ အံ့ၾသခဲ့သည္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာရင္း မၾကာခဏ ေတြ ့ျမင္ ၾကံဳဆံုရတတ္ေသာ မိန္းကေလးငယ္မ်ား၊ လြယ္လင့္တကူ ၾကည္ျဖဴ လိုက္ေလ်ာၾကမည့္ မိန္းကေလးငယ္မ်ား အေပၚတြင္ နည္းနည္းေလးမွ် စိတ္မ၀င္စား စိတ္မကစားမိျခင္းပင္…။

*****

ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ လမ္းကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား၊ ၾကိဳးစားမႈမ်ား၏ အက်ိဳးကို ခ်ိုၿမိန္စြာ စားသံုးေနရေသာ အခ်ိန္တြင္ အရာရာ အတန္အသင့္ ျပည့္စံုသည့္ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၿပီ ဟု ယူဆကာ စိတ္အစဥ္တို ့သည္ ဟိုး အေ၀း ကာလတစ္ခုဆီက သူမေလးဆီသို ့ လြင့္ေမ်ာ….။ သူ ့ကို နာက်ည္းေနမည္ဟု ယူဆရေသာ သူမကေလး… သူ ့ႏွလံုးသားကို အခ်ိန္ျပည့္ လႊမ္းမိုးေနခဲ့ေသာ.. အခ်ိန္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရခဲ့ေသာ သူမေလး…။ သူ၏ စိတ္ကူးအိပ္မက္တို ့သည္… အနည္းငယ္ အဓိပၸါယ္ရွိလာ…။
အို.. ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အမွားေတြကို ခြင့္လႊတ္ဖို ့ဆိုတာ ကိုယ္က အရင္ ေတာင္းပန္ၾကည့္ဖို ့ေတာ့ လိုမွာေပါ့ေလ…။

သူမႏွင့္ သူ၏ ဆက္စပ္ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ အေနအထားကို ဟိုး ကၾကီးမွသည္ အ အထိ အစ အဆံုးသိေနခဲ့ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူမကို သူ သြားေရာက္ေတြ ့ဆံုရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ သာယာလွပေသာ ျပာလြင္ေသာ မိုးေကာင္းကင္ၾကီး ေအာက္တြင္ ရင္ခုန္ လႈိက္ေမာဖြယ္ေကာင္းလွစြာျဖင့္ သူမကို သူ ေတြ ့ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ ဆယ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း ဘာမွထူးထူးျခားျခား မေျပာင္းလဲဘဲ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကလို ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္၍ လွပေနေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ ေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ ့ဆဲျဖစ္ေသာ သူမကို သူ အံ့ၾသတၾကီး ေငးၾကည့္ေနမိပါသည္။ သို႕ေသာ္… သူမ ဘ၀၏ အၾကီးမားဆံုး ေျပာင္းလဲမႈကို သူမကိုယ္တိုင္ ဖြင့္ဟ ေျပာဆို လာေသာအခါ… ။

ထိုေန ့က သူမအတြက္.. တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ သူ၏ ေတြေ၀ခဲ့မႈ ႏွင့္ အစားထိုးမရေသာ ကုန္လြန္ခဲ့ခ်ိန္ မ်ားစြာတို ့အတြက္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေနာင္တ အနည္းငယ္ ရခဲ့မိပါသည္…။ သို ့ေသာ္ ထိုေနာင္တတို ့ကို မာနတရားတို ့ျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းဖို ့ ၾကိဳးစားရင္း သူမေရွ ့တြင္ ဘာမွမျဖစ္ေလဟန္ ေကာင္းေကာင္း ဟန္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ပိုင္းေလးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္မဆံုးျဖစ္ေနရင္း…။

*****

ထိုတစ္ေန ့…
ထိုတစ္ေန ့…
ထိုေန ့က သူမႏွင့္ ဒုတိယအၾကိမ္အျဖစ္ ေတြ ့ဆံုရန္ အေၾကာင္းဖန္လာပါသည္။ ဒုတိယအၾကိမ္ ဆံုေတြ ့ရခ်ိန္သည္ ပထမအၾကိမ္ႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုနီးပါး ကြာျခားခဲ့ျပန္ပါသည္။

သူမ…
သက္တူ ႐ြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာတို ့ၾကားတြင္ ဘာမွေျပာင္းလဲသြားသည္ဟု မထင္ရေသာ သူမ…။ သူမကို ခ်စ္ခင္ၾကင္နာေသာ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင့္အတူ… ခ်စ္စဖြယ္ စကားေတြ တီတီတာတာ ဆိုတတ္ေနေသာ သားကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ… သာယာ ခ်မ္းေျမ့ေသာ မိသားစုဘ၀ေလးတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ သူမ…။ ဟိုးအရင္တုန္းကလို ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းမ်ား အျပည့္ျဖင့္ လွပေနဆဲ သူမ…။ ဘ၀ကို စိတ္ေအး ခ်မ္းေျမ့စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ သူမ…။

ထိန္းခ်ဳပ္လို ့မရ ျပင္းျပင္းထန္ထန္လႈပ္ခတ္ေနေသာ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္အစဥ္ေတြသည္…
ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာ ကိုယ့္ရဲ ့ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြသည္…
ခႏၵာကိုယ္ ေနရာအႏွံ ့မွာ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္တိုးေနေသာ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏွလံုးေသြး ေတြသည္…
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မ်က္၀န္းထဲမွ မ်က္ရည္ၾကည္မ်ားအျဖစ္သို ့ ကူးေျပာင္းခါနီးဆဲဆဲ…

ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရယ္ေမာႏႈတ္ဆက္ေနေသာ သူမကို ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ရန္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ကိုယ္အားယူေနဆဲမွာ ေ၀၀ါးသြားေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္... အို.. ကိုယ့္ရဲ ့ ေနာင္တေတြ အတၱေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို သူမေလး ရိပ္မိသြားမွာ စိုးလွပါသည္…။

အဆံုးမွာေတာ့…
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာရွည္ေအာင္ ေသာ့ခတ္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏွလံုးခုန္သံကို ကိုယ္တိုင္ မယံုၾကည္ႏိုင္စြာျဖင့္… အျပင္ပန္းက ၾကည့္လွ်င္ အစစအရာရာ ျပည့္စံုသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္ျငားလည္း ႐ုပ္၀တၳဳအားျဖင့္သာ ျပည့္စံုၿပီး အဖက္ဖက္က လိုအပ္ခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာျဖင့္ ကိုယ့္ရဲ ့ေအးစက္စက္ အထီးက်န္ ဘ၀ကို ကိုယ္တိုင္ေၾကကြဲစြာ… ။

ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြႏွင့္အတူ ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္း ခဲ့ေသာ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းကေလးမွာ သံသယေတြ၊ ေနာင္တ တရားေတြ ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္… ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ခြင့္ မရွိေတာ့ေသာ ဘ၀မ်ား…။
ဘာနဲ ့မွ လိုက္လို ့ မမွီႏိုင္ေအာင္ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား… ျပန္လည္ဆံုဆည္းခြင့္ကို ဆု အျဖစ္ေတာင္ ေတာင္းယူ၍ မရႏိုင္ေတာ့ေသာ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ္တိုင္ နာက်င္ နာက်ည္းစြာျဖင့္…။
သက္ျပင္းေတြကို အခါခါခ်ရင္း ေတြ ့ဆံုခ်ိန္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆြဲဆန္ ့ထားလိုက္ ခ်င္ေသာ္လည္း လူ ့ဘ၀၏ နိယာမေတြအရ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ရစၿမဲမို ့ကိုယ့္ရဲ ့ ျပန္ျပင္မရေသာ မွားယြင္းမႈေတြနဲ ့အတူ ေနာင္မွရေသာ ေနာင္တတရားေတြ၊ ယူက်ံဳးမရ စိတ္ေတြ ရင္ထဲမွာ အျပည့္အႏွက္ျဖင့္…။

*****

သူမကို ဘ၀တသက္လံုး ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို ့မရႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈႏွင့္ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ၿပီးေသာ ၾကိဳးတစ္စ… ျပန္လည္၍ ဆက္သြယ္ ထံုးေႏွာင္ရန္လည္း အခြင့္အေရးက မရွိေတာ့ၿပီ… သူ ့အတိုင္းသာ ရွိပါေစေတာ့.. ။ သူမ ဘ၀ကေလး အစဥ္အၿမဲ လွပ ေပ်ာ္ရႊင္ေစႏိုင္ရန္ သူမ၏ စိတ္ကေလး အစဥ္သျဖင့္ ေအးခ်မ္း ျပည့္စံုေစႏိုင္ရန္ ဆုေတာင္းေပး႐ံုမွတပါး….။

စာၾကြင္း ။ ။ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ ့ အတူတူ နားေထာင္ရင္း ဖတ္ၾကည့္ပါေနာ္…။
ေအးခ်မ္းေမ - ဇာတ္ဆရာ အလိုက်

Wednesday, November 12, 2008

ခိုင္ၿမဲေသာၾကိဳး



Hours fly...

Flowers die...

New days, New ways passed by

But LOVE stays...

F O R E V E R

* * * * * *

Tuesday, November 11, 2008

ကေလးမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း

အခုတေလာ ကေလးမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ Child Psycho အေၾကာင္းေတြသည္ ကြ်န္မ၏ စိတ္အေတြးေတြကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လႊမ္းမိုးေနေသာေၾကာင့္ ဤပိုစ့္မ်ားကို ေရးေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အျခား ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ားကို မေတြးေစခ်င္ပါ…။

အျခားေသာ လူမ်ိဳးျခား ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ကြ်န္မ အမ်ားၾကီး မသိပါ။ သူတို ့၏ ပါတ္၀န္းက်င္၊ သူတို ့၏ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သူတို ့၏ ေန ့စဥ္ ရွင္သန္ေနထိုင္ပံု၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူတို ့၏ မိသားစု ဆက္ဆံေရး… လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္တို ့၏ ဆက္ဆံေရး… မိဘႏွင့္ သားသမီး ဆက္ဆံေရး…။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကြ်န္မ အလြန္ စိတ္ဝင္စားလွေသာ္လည္း အတန္အသင့္သာ ေလ့လာဖူး၊ ေတြ ့ဖူး ျမင္ဖူး ၾကားဖူးပါသည္။

သို ့ေသာ္ ကြ်န္မသိသမွ် ေတြ ့ဖူး ျမင္ဖူးသမွ်ထဲတြင္ ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြသည္ ကေလးမ်ား၏ ခံစားခ်က္ ေသးေသးေလးမ်ားကို၊ သူတို ့၏ စိတ္ဓါတ္ေရးရာမ်ားကို ေတာ္ေတာ္ပင္ လွ်စ္လွ်ဴ႐ႈတတ္ၾကသူမ်ား ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ထိုထင္ျမင္ ယူဆခ်က္သည္ ကြ်န္မတစ္ဦးတည္း၏ ထင္ျမင္ခ်က္သည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မွားခ်င္လဲ မွားေနပါလိမ့္မည္။ လက္မခံႏိုင္သူမ်ား ေဝဖန္ခ်င္က ေဝဖန္ႏိုင္ပါသည္…။

“အဲဒီနားမွာ မကစားရဘူး သစ္ပင္ေပၚမွာ သရဲၾကီး ရွိတယ္…”

“ဒီကစားကြင္းမွာ သရဲၾကီး ေစာင့္ေနတယ္ လာကစားတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ဖမ္းမလို႕ တဲ့…”

“ညက် ေစာေစာမအိပ္ရင္ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး လာဖမ္းလိမ့္မယ္…”

“ေဟာ.. ဟိုမွာ ပီပီ ပီပီ နဲ ့ မႈတ္ေနတဲ့ လူၾကီး လာေနၿပီ ဆိုးတဲ့ ကေလးေတြကို ဖမ္းမလို႕တဲ့…”

“သား ဆိုးေနရင္ ေမေမ အိမ္ျပန္မလာေတာ့ဘူး ႐ံုးမွာဘဲ ေန ေနေတာ့မယ္…”

“သမီး ေမေမေတာ့ ကုလားၾကီးေနာက္ လိုက္သြားၿပီ…”

“သား ေဖေဖေတာ့ ကုလားမၾကီးက လာေခၚသြားၿပီ…”

အစရွိတဲ့ စကားစုေတြကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါတယ္။ ၾကားဖူး႐ံုတင္မက အဲဒီလိုေရာ ေျပာဖူးၾကပါသလား… အဲဒီလို စကားေတြကိုသံုးၿပီး ကိုယ့္ကေလးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ကေလးမ်ား၊ မိမိပါတ္ဝန္းက်င္မွ ကေလးေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ဖူးၾကပါသလား….။

ကြ်န္မ သတိထားမိသေလာက္ လူၾကီးေတြက ကေလးေတြကို စသလို ေနာက္သလို ႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ တကယ္ ေၾကာက္လန္ ့ ေစလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ ဤစကားမ်ိဳးကို ေျပာတတ္ၾကပါသည္။ အေပၚယံအားျဖင့္ၾကည့္လွ်င္ ထိုစကားတို ့သည္ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဟု ခပ္လြယ္လြယ္ ထင္ရေသာ္လည္း စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ႏုနယ္လွေသာ ကေလးမ်ားအဖို ့ သူတို ့ေလးေတြ၏ စိတ္ထဲတြင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ ထိတ္လန္ ့ တုန္လႈပ္ ေၾကာက္႐ြံ ့သြားတတ္ၾကသည္ကို သတိျပဳၾကေစခ်င္ပါသည္။ ထိုေၾကာက္စိတ္မွာလဲ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာသည့္အထိ မေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ဘဲ စြဲစြဲလမ္းလမ္းျဖင့္ ေၾကာက္ေနတတ္ၾကသည့္ ကေလးငယ္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ေတြ ့ဖူးခဲ့ပါသည္။ တကယ္လဲ ထိုေၾကာက္စိတ္ ႏွင့္ ထိုအစြဲအလမ္းမ်ားသည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျပစ္၍ မရပါ…။ သူတို ့စိတ္ထဲတြင္ မျမင္ေတြ ့ဖူးေသာ သရဲၾကီး၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး၊ ကုလားၾကီး တို ့ကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး ပံုပန္းမ်ားျဖင့္ စိတ္ကူးပံုေဖၚ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ကာ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္မ်ား တစ္စထက္ တစ္စ တိုးပြား ေနတတ္ၾကသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ သနားစရာလဲ အလြန္ေကာင္းပါသည္။

သူတို ့သည္ အသက္အ႐ြယ္ ေတာ္ေတာ္ရလာၿပီး အစစအရာရာကို ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္လာေသာ အ႐ြယ္ေလာက္တြင္မွသာ သူတို ့ငယ္ငယ္က ေၾကာက္႐ြံ႕ခဲ့ဖူးေသာ ထို သရဲၾကီး၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး၊ ကုလားၾကီး ဆိုသူမ်ားသည္ တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ လူၾကီးမ်ား တမင္ ေျခာက္လွန္ ့ၾကေၾကာင္း ကို နားလည္သိျမင္ လာႏိုင္ပါသည္…။

ေျပာျပရလွ်င္ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္က (၆ ႏွစ္သမီးေလာက္ဟု ထင္ပါသည္) မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ ကြ်န္မႏွင့္လည္း ဦးေလးတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီးေသာ သူတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုအလည္လာရင္း တခုခုကို အလိုမက်၍ နဲနဲဂ်ီတိုက္ေနေသာ ကြ်န္မကို စသလို ေနာက္သလိုျဖင့္ “ဒီလိုဆိုးေနရင္ ေက်ာေပါက္ၾကီး လာဖမ္းလိမ့္မယ္ေနာ္” ဟု ထပ္ခါ ထပ္ခါ (၄, ၅ ၾကိမ္ထက္မနဲ...) ေျပာေလသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မသည္ တစ္ခါမွ မသိဖူး မၾကားဖူး မျမင္ဖူးေသာ ထို ေက်ာေပါက္ၾကီး ဟူေသာ လူကို ထိတ္လန္ ့စြာျဖင့္ မရဲတရဲ ပံုေဖၚၾကည့္ရင္း တုန္လႈပ္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မ်ား တစ္ဖြားဖြား ေပၚလာေပေတာ့သည္။


ည အိပ္ရာဝင္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေမေမတို ့ အလုပ္သြား၍ အိမ္မွာ အဖိုးႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘာမွလုပ္စရာမရွိသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနရင္း ေသာ္လည္းေကာင္း နက္နက္နဲနဲ ေတြးေနမိသည္မွာ ထိုေက်ာေပါက္ၾကီး အေၾကာင္းပင္...။ ေက်ာၾကီးက ဘယ္လိုေပါက္ေနတာလဲ… ေက်ာကုန္းမွာ အေပါက္ၾကီး ရွိေနရက္သားနဲ ့ ဘာေၾကာင့္မို ့အသက္ရွင္ေနႏိုင္တာလဲ… ေပါက္ေနေသာ ေက်ာျပင္မွေန၍ ဗိုက္ထဲက အသဲတို ့ ႏွလံုးတို ့ကိုေရာ ျမင္ေနရမွာလား… နီနီရဲရဲ ေသြးေတြေရာ ထြက္ေနမွာလား… စသျဖင့္…။ ထိုစဥ္က မိုးတြင္းကာလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိုးမ်ားေမွာင္မဲ၍ ႐ြာေသာအခ်ိန္တြင္မူ ကြ်န္မ၏ ေၾကာက္စိတ္မွာ အထြတ္အထိပ္သို ့ေရာက္ေနပါသည္…။ ဘယ္ေထာင့္ကမ်ား ေက်ာေပါက္ၾကီး ေပၚလာလိမ့္မလဲ ဟု ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္ျဖင့္ ေက်ာခ်မ္းေနခဲ့ဖူးသည္မွာ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းလွပါသည္။

အလုပ္မွ ေမာေမာပန္းပန္းျပန္လာေသာ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ့၏ အရိပ္အကဲကိုၾကည့္၍ မရဲတရဲႏွင့္ ထိုေက်ာေပါက္ၾကီး အေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္ေသာအခါတြင္လည္း ေမေမက အေရးမဟုတ္တာ အေရး လုပ္ေနရပါ့မလား… အဓိပၸါယ္မရွိ အပိုေတြ ေတြးေၾကာက္ေနရလား… ဟူေသာ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ကြ်န္မလိုခ်င္ေသာ “ေက်ာေပါက္ၾကီး ဆိုသည္မွာ အျပင္ေလာကတြင္ တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ ဘာမွေၾကာက္စရာ မလိုေၾကာင္း…” စသည့္ လံုေလာက္ တိက် ေႏြးေထြးေသာ အေျဖမ်ိဳးကို မရခဲ့ပါ။

တကယ္ကေတာ့ လူၾကီးေတြ၏ စိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ဒီေလာက္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေၾကာက္ေနမည္ဟု ေတြးထင္ မထားေသာေၾကာင့္ ခပ္ေပါ့ေပါ့သာ သေဘာထား ေျဖၾကားသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ သို ့ေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ထိုစကားေလး တစ္ခြန္းေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲ ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ရသည္မွာ တသက္ မေမ့ဖြယ္ရာပင္…။

ထိုကဲ့သို ့ ကေလးမ်ားကို ေျခာက္လွန္ ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ ႏွင့္ ႏုနယ္လွေသာ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ခံစားခ်က္တို ့ကို အေလးအနက္ထား ထည့္သြင္း စဥ္းစားကာ မိမိတို ့ကိုယ္တိုင္လဲ ကေလးမ်ားကို အမွန္တကယ္ ေၾကာက္ေစခ်င္၍ ျဖစ္ေစ၊ စခ်င္ ေနာက္ခ်င္၍ ျဖစ္ေစ... သူတို႕ေလးေတြ၏ စိတ္ထဲ၌ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေၾကာက္႐ြံ ့ သြားႏိုင္ေခ်ရွိေသာ စကားစုမ်ားကို ေ၀းေ၀းမွ ေ႐ွာင္ရွားၾကပါ ဟု အေလးအနက္ထား တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။

အနာဂတ္ကာလတြင္ တိုးတက္ေသာ လူ ့ေဘာင္ေလာကၾကီးထဲသို ့ အေနအထားအမ်ိဳးစံု၊ ပံုပန္းသ႑ာန္ အမ်ိဳးစံုျဖင့္ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးသို ့ ရွင္သန္၀င္ေရာက္လာမည့္ လူသားေလးမ်ား၏ ႏုနယ္ေသာ စိတ္အေတြးေလးမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေလးအနက္ျပဳ ဂရုစိုက္ၾကေစခ်င္ပါသည္။



Thursday, November 6, 2008

ကေလးမ်ား၏ စိတ္ကို ေလ့လာျခင္း

ကြ်န္မေတြ ့ဖူးသမွ်ထဲတြင္ ျမန္မာမိဘ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ကေလးတို ့၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို အေရးမထားတတ္ၾက၊ အေလးအနက္ မယူတတ္ၾကေပ။ ကေလးတို ့ကို “ အို… သူတို ့က ကေလးေတြဘဲ… ဘာသိတာလိုက္လို ့… ထားလိုက္ပါကြာ... ကိစၥမရွိပါဘူး… သိပ္အေရးမၾကီးလွပါဘူး… ငယ္ပါေသးတယ္..“ စသည္ျဖင့္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေပါ့ေပါ့ဆဆ သေဘာထားတတ္ၾကပံုမ်ား ကြ်န္မမ်က္ေစ့ေရွ ့တြင္ မၾကာခဏ ေတြ ့ျမင္ေနရသည္။

ကေလးဆိုသည္မွာ ပန္းပြင့္ကေလးတစ္ပြင့္ကဲ့သို ့ ႏုနယ္လွသည္။ ဖေယာင္းကေလးမ်ားသဖြယ္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလွသည္။ ဖေယာင္းရည္ေလးမ်ား မာတင္းသြားသည့္ အခ်ိန္မေရာက္ခင္အထိ သူတို ့ေလးေတြကို လိုရာကို ပံုသြင္း ထုဆစ္ႏိုင္သည္။

သာမန္အားျဖင့္ သူတို ့၏ စိတ္ခံစားခ်က္ကေလးမ်ားကို သိသာေအာင္ မေဖၚျပတတ္ၾကဟု ထင္ရေသာ္လည္း တကယ့္ လက္ေတြ ့တြင္ ကေလးငယ္မ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နီးနီးကပ္ကပ္ ေလ့လာၾကည့္ပါက သူတို ့၏ စိတ္ခံစားမႈကေလးမ်ားကို သူတို ့၏ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားအလိုက္ ထင္ထင္ရွားရွားပင္ ျပသတတ္ၾကသည္ကို ေတြ ့ျမင္ႏိုင္ပါသည္။

သူတို ့သည္ စကားမေျပာတတ္ေသးခင္ အခ်ိန္ေလးေတြမွာပင္ သူတို ့၏ စိတ္ခံစားမႈမ်ား၊ သူတို ့၏ လိုအင္ဆႏၵမ်ားကို အမူအရာေလးမ်ား၊ မပီမသ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး အသံကေလးမ်ားႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ ထုတ္ေဖၚျပသတတ္ၾကသည္။ အလိုဆႏၵမျပည့္၀လွ်င္ ငိုတတ္လာၾကသည္။ အသက္ တစ္ႏွစ္၀န္းက်င္ စကား စတင္ ေျပာတတ္လာေသာ အ႐ြယ္၌ သူတို ့၏ ဆႏၵမ်ားကို စကားလံုးေလးမ်ားျဖင့္ ပံုေဖၚ ျပသတတ္လာၾကသည္။ လြယ္လြယ္ကူကူ အသံထြက္လို ့ ေျပာလို ့ရေသာ Verbs မ်ား ကို အသံုးခ်၍ လူၾကီးမ်ားကို လက္ညွိဳးကေလးေတြ တညႊန္ညႊန္ျဖင့္ သူတို ့လိုရာကို ေတာင္းဆိုတတ္လာၾကသည္။ ကေလးမ်ားသည္ အသက္ ၆ လမွ ၁၈ လ အတြင္းတြင္ အျပစ္အကင္းစင္ဆံုး၊ ခ်စ္စရာ အေကာင္းဆံုး ကာလ အပိုင္းအျခားအျဖစ္ ေတြ ့ျမင္ရတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ေလာက္အထိေတာ့ မိဘႏွင့္ ကေလးတို ့အၾကားတြင္ ျပႆနာ ၾကီးၾကီးမားမား မရွိတတ္ၾကေသးေပ။

ေက်ာင္းေနခ်ိန္ အသက္ ၄ႏွစ္ ၅ ႏွစ္ အ႐ြယ္တြင္ ျပႆနာ အခ်ိဳ ့ စတင္ေလၿပီ…။ ေက်ာင္းမသြားခ်င္ေသာေၾကာင့္ မနက္တိုင္း ငိုငိုေနေသာ ကေလးမ်ား၊ ေက်ာင္းမွာ စာလိုက္မေရးေသာ ကေလးမ်ား၊ ေက်ာင္းကို ထည့္ေပးလိုက္ေသာ ထမင္းဘူးကို လံုးလံုးမွ မထိ မတို ့ေသာ ကေလးမ်ား၊ ေက်ာင္းမွာ စာအုပ္ေပ်ာက္ ခဲတံေပ်ာက္ ခဲဖ်က္ေပ်ာက္၊ ေက်ာင္းမွာ ဟိုဟာက်န္ခဲ့ ဒီဟာက်န္ခဲ့ႏွင့္ ေမ့က်န္တတ္ၾကေသာ ကေလးမ်ား…. မ်ားစြာရွိၾကသည္။ ထိုအခါ မိဘတို ့၏ အားမလို အားမရမႈ၊ အလိုမက်မႈ၊ စိတ္တိုမႈမ်ားႏွင့္ အတူတူ ေဒါသစိတ္တို ့ စတင္ျဖစ္ထြန္းလာၾကေလသည္။

အမွန္ဆိုပါက ထိုေဒါသတို ့ကို ေနာက္မွာ ခဏထားၿပီး အေၾကာင္းရင္း အေျခခံကို ဦးစြာ ေဖြရွာသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ဤအသက္အ႐ြယ္ေလးတြင္ မိဘတို ့ရင္ခြင္မွ ခြဲခြာကာ တစိမ္းမ်ားၾကားထဲသို ့ စ စခ်င္း ၀င္ေရာက္ရေသာ အခ်ိန္တြင္ ကေလးငယ္တို ့အေနျဖင့္ ထိုအေနအထားကို ခ်က္ခ်င္း လက္သင့္မခံႏိုင္၊ အဆင္သင့္မျဖစ္ႏိုင္ ေသးသည္မွာ သူတို ့၏ အျပစ္ စိုးစဥ္းမွ် မရွိေခ်။

ကေလး ေဆးပညာ စာတမ္းမ်ားထဲတြင္ ေက်ာင္းစေနစဥ္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကေလးမ်ားသည္ လက္စုတ္တတ္ျခင္း၊ လက္သည္းကိုက္ျခင္း၊ အက်ႌ ၾကယ္သီးမ်ားကို ကိုက္ျခင္း၊ ခဲတံမ်ားကို ပါးစပ္တြင္း၌ ငံုထားတတ္ျခင္း၊ အိမ္မွထည့္ေပးလိုက္ေသာ ခဲဖ်က္မ်ားကို တစ္စစီ ခ်ိဳးဖဲ့ပစ္တတ္ျခင္း၊ ဗလာစာအုပ္မွ စာ႐ြက္မ်ားကို အသားလြတ္ ဆုတ္ၿဖဲပစ္တတ္ျခင္း စသည့္အျပဳအမူတို ့ကို လုပ္ေဆာင္တတ္ၾကသည္ဟု ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။


ကေလး အမ်ားစုသည္ အိမ္မွာ မိဘ ဖိုးဖြား ဦးေလး အေဒၚ အကို အမတို ့ အနည္းဆံုးေတာ့ ကေလးထိန္း၊ တစ္ဦးမဟုတ္ တစ္ဦးတို ့၏ ဂ႐ုစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားေအာက္တြင္ ၾကီးျပင္းလာရေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၃၀၊ ၄၀ တို ့ကို ဆရာမ တစ္ဦး ႏွစ္ဦး တို ့က အုပ္ထိန္းၾကရေသာအခါ သူတို ့ အတြက္ လိုအပ္သေလာက္ လံုေလာက္ေသာ ဂ႐ုစိုက္မႈ (Attention) ကိုမရၾကေသာအခါတြင္ လုပ္မိလုပ္ရာကို လုပ္ၾကေသာ သေဘာပင္…။ ထိုအခ်က္ကို မိဘမ်ားအေနျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး နားလည္မႈရွိသင့္ၿပီး ေက်ာင္းမွ ရလာေသာ အျပစ္ေလးမ်ားကို ေဒါသႏွင့္ ဆီးၾကိဳၾကမည့္အစား စိတ္ရွည္ နားလည္မႈေလးမ်ားျဖင့္ အေျခအေနကို လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပးသင့္ပါသည္။

ေက်ာင္းေနၿပီး အတန္းအနည္းငယ္ရလာေသာအခါ ေက်ာင္းစာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ျပႆနာ၊ စာေမးပြဲ ႏွင့္ ရမွတ္ အနည္းအမ်ား ျပႆနာမ်ား ကေလးႏွင့္ မိဘတို ့ၾကားတြင္ ေရာက္ရွိလာေလၿပီ….။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ပညာတတ္ေသာ မိဘႏွင့္ ပညာမတတ္ေသာ မိဘ… မည္သည့္ မိဘမ်ိဳးမဆို မိဘတိုင္း၏ တူညီေသာ အတၱတစ္ခုမွာ မိမိတို ့၏ သားသမီးမ်ားအေပၚတြင္ ပညာေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အလြန္ ့ အလြန္ ထူးခြ်န္ေစခ်င္ၾကျခင္းပင္။


ပညာတတ္ေသာမိဘမ်ားသည္ ကေလးမ်ားကို “ဒါေလးေတာင္ မတတ္ရေကာင္းလား… ဒီေလာက္ေလးေတာင္ မသိရေကာင္းလား… လြယ္လြယ္ေလးကို မွားခဲ့ရသလား…” ဟူေသာ စကားလံုးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ ျပစ္တင္႐ႈံ ့ခ် ဆူပူ ၾကိမ္းေမာင္း တတ္ၾကသည္။ ပညာမတတ္ေသာ မိဘမ်ားကမူ ကိုယ္တိုင္က ပညာ အေျခခံနည္းခဲ့၌ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျခအေန မေပးခဲ့ၾက၍ ေသာ္လည္းေကာင္း အတန္းပညာ၌ ေကာင္းမြန္စြာ မတတ္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ သားသမီးမ်ားအလွည့္တြင္ အရမ္းကို ေတာ္ေစ တတ္ေစ ထူးခြ်န္ေစခ်င္ၾကၿပီး ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို ျဖစ္မလာေသာအခါ အမ်က္ေဒါသမ်ား အလြန္အကြ်ံ ထြက္ေပၚ လာတတ္ၾကေလသည္။

စာေမးပြဲတို ့တြင္ ရမွတ္ ၁၀၀ မျပည့္မခ်င္း ကေလးမ်ား၏ ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈအေပၚတြင္ လံုးလံုးမွ မေက်နပ္တတ္ၾကေခ်။ စာေမးပြဲတြင္ သခ်ၤာ အမွတ္ ၉၀ ရခဲ့ေသာကေလးကို “ေအာ္… သမီးေလးက ေတာ္လိုက္တာ… အမွတ္ ၉၀ ေတာင္ရခဲ့တယ္ ဟုတ္လား… (သို ့) အို… ၾကည့္စမ္း.. သားေလးက သခ်ၤာမွာ အမွတ္ ၉၀ ရခဲ့တယ္.. ေမေမ ဆုခ်ရေတာ့မွာေပါ့…” ဟု အားရ၀မ္းသာျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာတတ္ေသာ မိဘမ်ိဳး အေယာက္ ၁၀၀ တြင္ ၁၀ ေယာက္မွ ရွိပါေလစ ဟု ကြ်န္မ သံသယၾကီးစြာ ၀င္မိပါသည္။ “ၾကည့္စမ္း.. ဒီေလာက္ေတာင္ သင္ထား ေျပာထားတဲ့ၾကားက ၁၀ မွတ္ေတာင္ေရာ့လာခဲ့တယ္… မင္းက တယ္ရွမ္းသကိုး… (သို ့) အေျဖေတြရရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စစ္ခဲ့ပါလို ေမေမ မွာထားရဲ ့သားနဲ ့ ခုေတာ့ ၾကည့္စမ္းပါအံုး… ၁၀ မွတ္ဖိုးၾကီးမ်ားေတာင္ ေတာင္ မွားခဲ့တယ္… (သို ့) ၁၀ မွတ္ဆိုတာ နဲတဲ့ အမွတ္လား… သြား.. ယူမလာခဲ့နဲ ့ Report Book… ေမေမ လက္မွတ္ထိုးမေပးႏိုင္ဘူး” ဟု ဆူပူတတ္ေသာ မိဘမ်ိဳး ဒီေလာကၾကီးမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေတာင္ရွိေနပါသလဲ…။

ထိုကဲ့သို ့ မိဘမ်ား အျပစ္တင္ ဆူပူေနေသာအခ်ိန္တြင္ ကေလးမ်ားအေနျဖင့္ ျပန္လည္ ခြန္းတံု ့ျပန္ ႏႈတ္လွန္ထိုး၍ ေျပာစရာ အခြင့္အေရးမရွိပါ။ အထူးသျဖင့္ ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ ထံုးထမ္းစဥ္လာအရ လူၾကီးေတြကို ျပန္မေျပာရ… ငရဲၾကီးတတ္သည္... ဆိုတာ သူတို ့ေလးေတြ စိတ္ထဲမွာ အ႐ိုးစြဲလို ့ ေနၾကသည္။ ျပန္ေျပာပါက မိဘတို ့ ပိုပို ေဒါသထြက္႐ံုသာရွိလိမ့္မည္ကို သူတို ့ေလးေတြ နားလည္ၾကသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ဆူသမွ်ခံကာ အသာၿငိမ္ေနတတ္ၾကသည္။ ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္ ငိုခ်င္လဲ ငိုေနႏိုင္ပါသည္။

သို ့ေသာ္ သူတို ့ေလးေတြရဲ ့ စိတ္ထဲမွာ၊ ရင္ထဲမွာ သူတို ့ေလးေတြရဲ ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ စကားလံုးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ၊ ဆင္ေျခ (သို ့) ေျဖရွင္းခ်က္ တစ္ခုခုရွိေကာင္း ရွိေနႏိုင္သည္ဟု ဘယ္မိဘမွ ရိပ္မိ သတိထားမိၾကမည္ မထင္္။ သတိထားမိလဲ အေရးအရာလုပ္ကာ အေလးအနက္ထား ေမးျမန္း ေျပာဆို နားေထာင္ၾကလိမ့္မည္ မထင္။ မိဘမ်ားအေနျဖင့္ သူတို ့ေတြရဲ ့ အမွတ္ ၉၀ တန္ ၾကိဳးစားမႈေလးအေပၚမွာ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ အသိအမွတ္ျပဳၾကရမယ့္အစား ၁၀ မွတ္တန္ အမွားေလးေပၚမွာ စကားလံုးေပါင္း၊ ေဒါသေပါင္း မ်ားစြာျဖင့္ အဆံုးသတ္ သင့္ပါသေလာ…။

ထိုအျခင္းအရာ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ႏွင့္ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ခံစားခ်က္တို ့ကို အေလးအနက္ထား၍ ထည့္သြင္း စဥ္းစား ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္…။ အနာဂတ္ကာလတြင္ တိုးတက္ေသာ လူ ့ေဘာင္ ေလာကၾကီးထဲသို ့ အေနအထားအမ်ိဳးစံု ၊ ပံုပန္းသ႑ာန္ အမ်ိဳးစံုျဖင့္ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးသို ့ ရွင္သန္၀င္ေရာက္လာမည့္ လူသားေလးမ်ား၏ ႏုနယ္ေသာ စိတ္အေတြးေလးမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေလးအနက္ထား ဂရုစိုက္ကာ အခြင့္အေရးမ်ား ေပးၾကေစခ်င္ပါသည္။



ဆက္ေရးပါဦးမည္။


Wednesday, November 5, 2008

ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္ႏွက္၍ ဆံုးမျခင္း - ေနာက္ဆက္တြဲ

မေန ့က တင္ခဲ့တဲ့ ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္ႏွက္၍ ဆံုးမျခင္း ပိုစ့္ေလးမွာ ကို၀င္းေဇာ္ ေရးခဲ့တဲ့ Comment ေလးကို ဖတ္ၿပီး နဲနဲေလး ထပ္ျဖည့္ပါရေစ…။ သူေရးခဲ့တာက…

အစ္မခင္ဗ်ား
အေဖအေမတုိ႔ကေတာ့ ကုိယ့္သားသမီးကုိ ေတာ္ေစခ်င္၊ ထူးခၽြန္ေစခ်င္၊ လိမၼာေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႔ ႐ုိက္ႏွက္ဆံုးမတာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ႐ုိက္ရတဲ့အျပင္ တစ္ဖက္ကလည္း စည္း႐ုံးေရး ၀င္ရတာလည္း ရွိပါတယ္၊ ျပန္ေခ်ာ့တဲ့ ဒီလုိအခ်ိန္က်ရင္ အေဖအေမတုိ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရပါတယ္။
သိပ္ေကာင္းတဲ့ အသိပညာေပးပို႔စ္ေလးပါ
ေလးစားလ်က္
http://winzaw-mdy.blogspot.com

တကယ္ေတာ့ ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးတဲ့အခ်ိန္တံုးက စာေမးပြဲမွာ အမွတ္နည္းလို႕ ကေလးကို ႐ိုက္ခဲ့တယ္…။ ေနာက္ထပ္ တျခားဘာသာေတြမွာ အမွတ္ေတြသိရရင္လဲ ႐ိုက္ကို ႐ိုက္အံုးမွာ လို ့ ဆိုလာတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ၿပီး ႐ုတ္တရက္ျဖစ္လာတဲ့ အေတြးနဲ ့ေရးခဲ့တာပါ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေဒါသလဲ နဲနဲပါ ပါတယ္။

ေရးခ်င္ရာကို စိတ္ျမန္လက္ျမန္နဲ ့ ေရးခ်ခဲ့ၿပီးမွ ကို၀င္းေဇာ္ ေထာက္ျပေပးလို ့ အေတြးေတြ နဲနဲ ေယာက္ယက္ခတ္ သြားပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္… ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ ကိုဝင္းေဇာ္ေရ ့… မေက်နပ္တဲ့စိတ္တစ္ခုကို ေရွ ့တန္းတင္ၿပီး အေလာသံုးဆယ္ ေရးမိတာမို ့မိဘေတြရဲ ့ရင္ထဲက ေစတနာနဲ ့ ေမတၱာတရားကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားေဖၚျပေပးဖို ့ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။ မိဘေတြတိုင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ ့ သားသမီးေတြအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့စိတ္၊ ေတာ္ေစခ်င္၊ ထူးခၽြန္ေစခ်င္၊ လိမၼာေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုေတြနဲ ့ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမ မိတာလို ့ ကြ်န္မ လံုးဝ သံသယမရွိပဲ အျပည့္အဝ လက္ခံယံုၾကည္ပါတယ္။

အခုလို ကြ်န္မရဲ႕ပိုစ့္ေလးကို စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ၿပီး လိုအပ္ခ်က္ကေလးကို ေထာက္ျပေျပာဆိုသြားတဲ့အတြက္ ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္…။ ေနာင္ကိုလဲ အခုလိုဘဲ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ေပးေစခ်င္ပါတယ္…။