ခ်စ္သူ ညေနခင္း

ကမာၻေလးေရ
ရင္ခုန္သံေတြ ႏိႈးေပးတဲ့အတြက္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်ိဳးေပးတဲ့အတြက္
ကိုယ့္ရဲ႕ရပ္တည္ရွင္သန္ျခင္းဟာ
မင္းနဲ႔သာ သက္ဆိုင္ပါေၾကာင္း…

ကမာၻေလးေရ
ေန႔ေတြညေတြ ဘယ္ေလာက္ရွည္ရွည္
အတူေနရမယ့္ အခ်ိန္အတြက္
ႏိုးလ်က္ အိပ္မက္ေတြမက္ရင္း
ပူျပင္းမႈေရာ ေအးခဲမႈပါ
ကိုယ္ ဥေပကၡာ…

ကမာၻေလးေရ
ဒီအခ်ိန္ေတြမွာ မင္းအိပ္ေနျပီ
ဒီအခ်ိန္ေတြဆို မင္းႏိုးေနျပီ
ၾကယ္ေတြဆီကတဆင့္ မင္းကို လွမ္းၾကည့္တယ္
ေနမင္းနဲ႔ပါလာတဲ့ မင္းရင္ေငြ႕ကို ဝတ္ဆင္တယ္…

ကမာၻေလးေရ
ဟန္ေဆာင္ေနၾကရင္း ေရတြက္ရင္းနဲ႔ပဲ
ကိုယ္နဲ႔မင္း ခ်ိဳညေနခင္းဟာ ရွက္ေသြးျဖာ
သာယာတဲ့ တို႔အနမ္းကို
ပင္လယ္ကပဲ “ၾကမ္းတယ္” လို႔
အတင္းေျပာသြားရတယ္ရွိေသး... ...

*** သတိတရ ေရးေပးတဲ့ ကဗ်ာဆရာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္... :=)

သံေယာဇဥ္ မနက္ျဖန္

အဲဒီမိုးေရစက္ေတြထဲ ေရာယွက္သည္းခဲ့တဲ့ ရင္လိႈင္းေတြဟာ
အခုထိ ပိုင္ရွင္ေပ်ာက္ဆဲပါဆို ဘယ္ကို လမ္းညြန္ေပးမလဲ အရွင္...

လမရွိတဲ့ ညေတြ၊ လျပည့္ည လကြယ္ည
တစြန္းတစ အခန္းထဲဝင္လာတဲ့ လေရာင္ျခည္နဲ႔ပဲ
လမင္းကို လွမ္းေတြးတယ္ လမင္းမွာ မင္းရွိတယ္
လမင္းနဲ႔ ဒီဖက္ခန္းက လွမ္းစကားေျပာေနခဲ့တယ္...

ဪ… မနက္ျဖန္ဆို အမဲေရာင္ငွက္ေတြ ပ်ံသန္းလာဦးမယ္တဲ့
ဘီလူးေတြ ျမဴးေနတယ္တဲ့...
တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ကင္းေထာက္ေတြက ႏွစ္ရွည္သတင္းပို႔ဆဲ
သံေခ်ာင္းေခါက္ဆဲ... အုန္းေမာင္းေခါက္ဆဲ…
အဲဒီသတင္းေတြက အိုမင္းေဆြးစျပဳလာပါၿပီ..

လြမ္းၿပီလား အခ်စ္ရယ္...
လမင္းဝင္လာေတာ့မွာပါကြယ္…

ကဲ... ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုထိ သစၥာရွိၿပီးမွ သံသယေတြ မရွိေစရ..
ဘီလူးေတြ က်ဆုံးမဲ့ေန႔… ၾကယ္ေတြၿပိဳဆင္း သီခ်င္းဆိုတဲ့ည…
ကိုယ့္ အိပ္ကပ္ထဲက…
အသည္မသားေတြ လာတိုးလွ်ိဳး
ထိုးေပးရမဲ့ ဝန္ခံအတြက္ စာရြက္ျဖဴျဖဴေလးနဲ႔
ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ပန္းထိုးထားတဲ့ အိပ္ယာခင္းျဖဴျဖဴေလးကို
လမင္းရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ခင္း ၾကယ္စင္ညေတြ အပ္ႏွင္းဖို႔
ခဏထပ္ တင္းထားစို႔ကြယ္…



မွတ္ခ်က္ - စကားလံုးတခ်ိဳ႕ကို ကူညီ တည္းျဖတ္ေပးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြတေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

အလြမ္းေတြရဲ႕ အေဝး

ကိုယ္တြင္းမွာ လည္ပတ္ေနေသာ ေသြးေတြ အစဥ္ လတ္ဆတ္ ေႏြးေထြးေနဆဲ… အခ်ိန္နာရီေတြ ရာသီေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းပါေစ ဘယ္ေသာအခါမွ ေအးစက္သြားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ အရာရာတိုင္းမွာ အဆံုးသတ္ေတြ ရွိေနသည္မွာ မွန္ကန္ေသာ္လည္း အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ားကေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ အဆံုးသတ္သြားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ္စီဘဝေတြ အဆံုးမသတ္ေသးသ၍ စစ္မွန္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကလဲ အဆံုးသတ္လို႕ ဘယ္လိုရႏိုင္မွာလဲ...

အတူတူဆိုရင္… ဟု ေတြးေတာခဲ့ၾကေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကေသာ အခ်ိန္ေတြ ၾကာသည္ထက္ ၾကာလာခဲ့ၿပီ…။ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ရင္ခုန္ရင္း အိပ္မက္ မက္ရင္း၊ ေတြေငး လြမ္းေမာရင္း အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖး ကုန္လာခဲ့ၿပီ။ အခုဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေအးဓါတ္ေတြ ၾကီးစိုးလာခဲ့ၿပီ…။ ေရခဲေအာင္ ေအးေသာ၊ ကိုယ္ မုန္းတီးလွေသာ ေဆာင္းရာသီကို ေနာက္တၾကိမ္ ေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီ…။ ခ်စ္သူ အနားမွာ ရွိမေနႏိုင္ေသာအခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္အမုန္းဆံုးရာသီမွာ ေဆာင္းရာသီျဖစ္သည္။ အရင္ႏွစ္ ေဆာင္းရာသီတုန္းက ခ်စ္သူရွိရာေနရာမွာ ေဆာင္းခိုမည္ဟု ေတြးစီစဥ္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႕ေသာ္ ကမ္းလင့္ေသာ လက္တစံုကို ကိုယ္ ေထြးေပြ႕ခြင့္ မၾကံဳခဲ့ပါ။ ေမတၱာစစ္မွန္လွ်င္ ဆံုဆည္းၾကသည္ ဆိုပဲ… ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမတၱာေတြမ်ား မစစ္မွန္ခဲ့ၾကေလေရာ့သလားဟုပင္ သံသယေတြ ဝင္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး တကယ္ ကံမေကာင္းခဲ့ၾကပါ…။

လြန္ခဲ့ေသာ ရက္အနည္းငယ္က သူမႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့ သည္မွာ ေဆာင္းဝင္စျပဳလာၿပီဟု မွတ္မွတ္ရရ ေျပာျပျဖစ္ေသးသည္။ သူမအတြက္ ေဆာင္းဦးေပါက္ျမင္ကြင္းေတြကို အရင္ႏွစ္ေတြကလို ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး မျပရေသး… သည္ရက္ေတြမွာ အလုပ္ေတြ မ်ားလွသည္။ အလုပ္ေတြပိ၍ ရက္အနည္းငယ္ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေသာအခါ “ေဆာင္းရာသီ၏ အေအးဓါတ္ေၾကာင့္ ကိုကို႔ႏွလံုးသားေတြ ေအးစက္သြားၿပီလား…” ဟု သူမက ခပ္တိုးတိုး ေမးလာခဲ့သည္။ သူမ၏ အေမး အဆံုးမွာ ဖိစီးမႈမ်ိဳးစံုျဖင့္ ေၾကြက်လုမတတ္ ပါးလ်ေနသာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားေတြ ဖ်တ္ကနဲ ကြဲအက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေမးရက္ေလျခင္းဟု သူမကို စိတ္မခုရက္ပါ။ သူလဲ ေမးခ်င္ေပမေပါ့…

သည္ေနရာ၏ ရာသီဥတု အေနအထားအရ ေဆာင္းဦးေပါက္မွာ သစ္ပင္ေတြ သစ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းတတ္ၾကသည္။ ေဆာင္းဦးေပါက္မွာ သစ္ရြက္တခ်ိဳ႕ ေၾကြက်ၾကသည္။ ျမင္ျမင္ေလရာမွာ အေရာင္ေျပာင္းေနေသာ သစ္ရြက္ေတြကို ေတြ႕ေတာ့ သူမေလးကိုပဲ သတိရမိသည္။ အေနေဝးေနခ်ိန္ေတြမွာ ေဆာင္းဦးေပါက္က သစ္ပင္ေတြလို သူမ၏ ႏွလံုးသားေတြ အေရာင္ေျပာင္းသြားေလမလား စိုးထိတ္မိျပန္သည္။ ေဆာင္းဦးေပါက္က ရြက္ေၾကြေတြကို ေတြ႕ေတာ့လဲ အေနေဝးေနစဥ္ သူမ၏ နွလံုးသားေတြ ေျခာက္ေသြ႕ကာ ေၾကြႏြမ္းသြားၾကမွာကို စိုးထိတ္မိျပန္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သူကႏွင့္ စကားစပ္၍ ေျပာျဖစ္ေတာ့ “မစိုးရိမ္ပါႏွင့္ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနပါ…” ဟု ခ်စ္စဖြယ္ အားေပးစကား ေျပာခဲ့ေသးသည္။

ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးမနက္ခင္းတခုမွာ သူမႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ "ေတြ႔ဖို႕ အခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ေနရသည္မွာ ၾကာလွၿပီ… ဆက္မေစာင့္ခ်င္ေတာ့ဘူး… ကိုယ့္အနားကို လာခဲ့ပါေတာ့…" ဟု မခ်င့္မရဲ ေျပာလိုက္မိသည္။ စကားအဆံုးမွာ တဖက္မွ အသံတိတ္သြားျပန္ေတာ့လဲ ဆႏၵအေလ်ာက္ မဆင္မျခင္ ေျပာလိုက္မိေသာ ကိုယ့္စကားတခြန္းေၾကာင့္ သူမ စိတ္ထိခိုက္သြားေလသလား တိတ္တိတ္ကေလး ရႈိက္ငင္ေနေလသလားဟု သနား ေနာင္တ ၾကီးစြာရ ရျပန္သည္။

တမိနစ္ တစကၠန္႔ေလးမွ် ရပ္တန္႔မေနေသာ အခ်ိန္နာရီေတြႏွင့္ ေျပာင္းလဲလာေသာ အသက္အရြယ္ေတြေၾကာင့္ လက္ရွိအေျခအေနအေပၚတြင္ အားငယ္စိတ္ေတြႏွင့္အတူ စိတ္ဓါတ္ေတြက ဟိုး ေအာက္ဆံုးနားအထိ က်လု က်ခင္။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ အလြမ္းစိတ္ေတြ စိတ္ေျပလို ေျပျငား ရီေဝရစ္မူးေစေသာအရာေတြႏွင့္ မိတ္ေဆြဖြဲ႕မိသလို တခ်ိဳ႕ရက္ေသာ ေန႔ရက္ေတြမွာေတာ့ အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ ကားကို အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းကာ လူေတြႏွင့္ ေဝးရာကို ေျပးထြက္သြားမိသည္။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္ မ်က္ေစ့တဆံုး ျမင္ေနရေသာ သူမ ႏွစ္သက္ေသာ ေတာင္တန္းညိဳညိဳေတြ သစ္ေတာစိမ္းစိမ္းေတြႏွင့္ တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴေတြကို တိုင္တည္ရင္း အလြမ္းေတြကို ေဝမွ်ရသည္။

တခါတခါမွာ ဝန္းက်င္တခုလံုး ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေဆးလိပ္မီးခိုးေတြ မႈတ္ထုတ္မိျပန္သည္။ ေဆးလိပ္ေတြ အမ်ားၾကီး မေသာက္ပါနဲ႕ ကိုကို… ဟု ေျပာတတ္ေသာ သူမအသံကို ၾကားေယာင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ နာက်င္ရစ္ဝဲလာေသာ မ်က္ရည္မ်ားသည္ ေဆးလိပ္မီးခိုးေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပး လိမ္ညာမိျပန္သည္။ အေနေဝးေသာ ဘဝေတြသည္ ခါးသီးလြန္းလွသည္ပဲ…။

ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြစံုေသာ ညတညမွာ ခ်စ္သူကို သတိရရင္း မပီျပင္လွေသာ ကဗ်ာေလး တပုဒ္ ေရးျခစ္ၿပီး ခ်စ္ေသာသူဆီ အေရာက္ပို႔ခဲ့မိေသးသည္။ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ ဂ်စ္ပစီရဲ႕ ၾကယ္ေၾကြည ဟု အလြယ္တကူ ေပးလိုက္သည္။

အနားမွာ မင္းသာရွိခဲ့ရင္ေပါ့
ကမာၻလႊမ္းေတာ့မယ့္ မိုးသည္းေတြကိုလဲ
စိတ္ထဲ ၾကည္ၾကည္လင္လင္
မင္းရဲ႕ ခင္မင္ေမတၱာေတြပဲ သြန္းေနသလိုလို…

မိုးထဲ တိုးဝင္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကိုလဲ
ငရဲလမ္းလို ျငိဳျငင္ေနရာက
တိမ္ေတြထဲေရာက္မွ
မင္းနဲ႔ နမ္းၾကမယ္လို႔ ေတြးလိုေတြး…

စူးရွရွ ဝံပုေလြ အူသံၾကား
တခါတခါ လာပုတ္တတ္တဲ့ ဝက္ဝံစံုတြဲတို႔နဲ႔လည္း
ရိကၡာတခ်ိဳ႕ ခြဲေဝမွ်
ကိုယ္တို႔အိမ္ လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုလို…

ခ်စ္သူရယ္…
တယ္လီဖုန္းေလးသာ တခ်က္ ဆက္လိုက္စမ္းပါ
ဒီေျမာက္ကြ်န္းမွာ လြင့္ေနတဲ့ ခရီးသြားတေယာက္က
လာသမွ် အႏၱရာယ္ေတြ အကုန္လံုး
ေခါင္းဖမ္းအံုးလိုက္ရင္း
မင္းအတြက္ ရင္ခုန္ေတးသြားျမျမ
ၾကက္သီးေတြခေအာင္ ကိုယ္ဆိုျပလိုက္မယ္…။

ထိုကဗ်ာေလးကို သူမ ဖတ္ေနခ်ိန္ႏွင့္ တခ်ိန္တည္းမွာ ကိုယ္တိုင္လဲ ထိုကဗ်ာကို တေခါက္ ျပန္ရြတ္မိသည္။ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ေနခ်ိန္မွာ သူမက မ်က္ရည္က်ေနခဲ့သည္ဟု ေျပာလာေတာ့ အေတာ္အံ့ၾသသြားသည္…။ ဘာေၾကာင့္ဆို ကိုယ္လဲ ထိုအခ်ိန္က မ်က္ရည္က်ေနခဲ့သည္ေလ…။ အေနေဝးေသာ္လည္း ခံစားမႈ တူညီႏိုင္ေသာ ႏွလံုးသားေတြေၾကာင့္ ဝမ္းနည္းမႈေတြၾကားမွ အတန္ငယ္ စိတ္သက္သာရာရခဲ့ျပန္သည္။

အိပ္မရေသာ ညေတြမွာ အေတြးေတြက ဟိုေရာက္ သည္ေရာက္…။ ကိုယ္ခ်စ္ေသာသူ ဆံုးပါးသြားတာရယ္ အသက္ရွင္ေနပါလ်က္နဲ႕ကုိယ္ခ်စ္တဲ့လူက တျခားသူနဲ႕ေပ်ာ္ေနတာကို ေတြ႕ရတာရယ္ ႏွစ္ဦးသား စိတ္တူ ကိုယ္တူ ခ်စ္ျပီး နီးစပ္ခြင့္မရတာရယ္ ဘယ္ဟာက ခံစားရတာ ပုိသက္သာမလဲ ဟု…။ အမွန္ကေတာ့ ဘယ္ဟာမွ မသက္သာလွပါ…။ သို႔ေသာ္လည္း ေဝးျခင္း နီးျခင္းေတြသည္ ခိုင္ျမဲေသာ ခ်စ္ျခင္းတခုအတြက္ အထူးတလည္ အေရးၾကီးလွသည္ မဟုတ္… ႏွလံုးသားျခင္း နီးကပ္ ေႏြးေထြးေနဖို႕သာ အေရးၾကီးသည္ဟု ေတြးလိုက္ေတာ့ ရင္ထဲက အပူမီးေတြ အနည္းငယ္ သက္သာသြားခဲ့သည္။ လက္ရွိ အေနအထားမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အတူတူဆံုႏိုင္ခ်ိန္ေတြအတြက္ ရင္ခုန္သံေတြ ေႏြးေထြးရင္း ေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းေတြ ရပ္တန္႔မသြားေသးတာကိုက ခိုင္ျမဲေသာ ခ်စ္ျခင္းတခု၏ ျပယုဒ္ပင္…။ ေလာကၾကီးတြင္ လွပေသာ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔ ဇာတ္လမ္းမ်ားအားလံုးသည္ ရိုးရိုးစင္းစင္းေလးမ်ား မဟုတ္ၾကသည္မွာ သိပ္ကို ေသခ်ာပါသည္…။

တေန႔ေန႔မွာေတာ့ အလြမ္းေတြရဲ႕ အေဝးမွာ အတူတူဆံုႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ရင္ခုန္ရင္း မဆံုးေသာ အိပ္မက္ရွည္မ်ားကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ မက္ေနရင္း….



မွတ္ခ်က္ ။ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အတူတူဆိုရင္ ပိုစ့္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲပါ…။ အတူတူ တဆက္တည္း ဖတ္လို႕ရသလို သပ္သပ္စီ ခြဲဖတ္ရင္လဲ ရေလာက္မယ္ထင္ပါရဲ႕…။ အဲဒီ အတူတူဆိုရင္ ပိုစ့္ထဲက သူငယ္ခ်င္းကို သတိတရ ေမးၿပီး သူတို႕ရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနေလးကို ဆက္ေရးေပးဖို႕ ေျပာလာတဲ့ ညီမငယ္ ႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္…။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ စကားေျပာျဖစ္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ တိုက္တြန္း အားေပးမႈနဲ႔ ဒီပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္…။ စာထဲက တခ်ိဳ႕စကားလံုးေတြအတြက္ အဲဒီညီမႏွစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ၿပီး ကဗ်ာေလးအတြက္ေတာ့ မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။ ၿပီးေတာ့ သတိတရနဲ႕ ေမးလာတဲ့ ညီမ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို သူငယ္ခ်င္းက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာေပးပါ တဲ့…

လြင့္ေမ်ာ ျမစ္တစင္း

စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာၿပီ…။ အလုပ္မ်ားတယ္လို႔ ခဏခဏေျပာရတာလဲ ရွက္စရာေတာင္ေကာင္းေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ တကယ္မ်ားေနတာပါ။ အခ်ိန္ေတြကလဲ ကုန္လြယ္လွတယ္…။ တရက္ၿပီး တရက္၊ တလၿပီး တလ၊ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္… ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ရစရာ ေန႔စြဲေတြဆီကို ခဏေလးနဲ႔ ျပန္ျပန္ေရာက္လာတာ…။ တေန႔က သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္က သတိတရနဲ႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးလာတယ္… ၁၂ ရက္ေန႔အတြက္ ဘာေရးထားလဲတဲ့…။ တကယ္ပဲ… သူေျပာကာမွ အဲဒီေန႔အတြက္ ဘာမွ ေရးထားတာမရွိ၊ ေရးဖို႔ေတာင္ မစဥ္းစားထားမိတာ…။ အဲလိုေျပာလိုက္ၿပီး ညက်ေတာ့ သူက ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ေရးၿပီး ပို႔ေပးလာတယ္…။ ကိုယ္တို႔ Anniversary အတြက္ လက္ေဆာင္ တဲ့…။

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမတၱာ၊ ေစတနာေတြနဲ႔အတူ ကဗ်ာေလးက တကယ္ခ်ိဳပါတယ္…။ ဒီအတြက္လဲ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါအံုးေနာ္…။

လြင့္ေမ်ာ ျမစ္တစင္း

ျမစ္တစ္စင္း...
ခ်စ္ျခင္းေတြ အျပည့္အတင္း
မင္းနဲ႔ကိုယ္ ၾကည္ေမြ႔သာယာ
စံု ဆန္ တခါ စီးေမ်ာ
သမုဒယ ဝန္စည္စလွယ္ေတြေရာ
နားလည္မႈ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြပါ
ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ တင္ေဆာင္လာခဲ့.....။

လက္ခ်င္းမတြဲ... စိတ္ခ်င္း ၿမဲၿပီးသား
ေက်ာခ်င္းမကပ္... စိတ္ခ်င္း ထပ္ၿပီးထား
ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ အသက္႐ႈ
ကိုယ္တို႔....
ျမတ္ႏိုးျခင္းေတြနဲ႔ လူ ျဖစ္ၾကတယ္....။

တစ တစ တရက္ တလ
တႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ေန႔အသစ္ေတြ
ဒီေရလို ေက်ာ္ျဖတ္ကုန္ဆံုး
ေႏွာင္ထံုးေတြက ပိုရင့္
အတြယ္အတာ အပြင့္ေတြက ပိုသန္
သံေယာဇဥ္ အၫြန္႔ေတြက ဟိုမွာ ဒီမွာ ေခါင္းေထာင္လို႔ ထၾက...
သူနဲ႔အတူ ဒီဘဝ ဒီတသက္
မလြတ္တမ္း ေပြ႔ဖက္ ႐ိႈင္း႐ိႈင္းနက္နက္
မက္ေမာမဆံုး... လြင့္ေမ်ာဦးမည္....။

ခိုင္ျမဲေသာၾကိဳး (2008)
Love Each Other (2009)

ယံုၾကည္သူ အားလုံးအတြက္

နံရံေရး ကဗ်ာ

ဖ်ာတခ်ပ္ ေရအိုးတလုံး
ဒီအခန္းကို ငါ မုန္းတယ္......

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ ႏွစ္ရွည္ ယုံၾကည္ခ်က္ ေလ့က်င့္ခန္း စခန္းဝင္ေနတုံး
သူ႕ရဲ႕ကိုယ္ေပၚက အဝတ္စေပၚမွာ ပံုေလးနဲ႕ ဒီကဗ်ာစာလုံးေလးေတြကို အပ္ခ်ည္နဲ႕ထိုးျပီး ေရးထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးလို႕ ေျပာျပပါတယ္… ကဗ်ာဆရာရဲ႕ နာမည္္နဲ႕ ရာဇဝင္ေတြကို မေျပာျပႏိုင္လို႕ ကဗ်ာကို နံရံေရး ကဗ်ာ လို႕ဘဲ သူ ေပးထားခဲ့ပါတယ္။

ဒီေန႕ေတြဆို သူ အဲဒီကဗ်ာေလးကို နာနာက်င္က်င္ ရြတ္ေနမယ္မွန္း ရင္နဲ႔ စာနာရင္း...

သူ နဲ႕ကိုယ္တို႕ခ်စ္တဲ့ ယံုၾကည္သူ၊ ယံုႀကည္ခ်က္ တူညီသူမ်ား အားလံုးအတြက္…

ကုန္ဆံုးလြယ္

အေရွ႕အရပ္မွာ ေတာင္ညိဳတန္းတို႕၏ ေနာက္ကြယ္မွ တိုးထြက္လာေသာ လင္းလင္းလက္လက္ ေနေရာင္ျခည္ေတြကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီ… ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ေရလႈိင္းသံ တဝုန္းဝုန္းကေတာ့ တခ်က္ တခ်က္မွာ ျငိမ္သက္… တခ်က္တခ်က္ ျပင္းထန္… ၿပီးေတာ့ ဟိုးခပ္ေဝးေဝး အုန္းပင္တန္းေတြဆီမွာ ငွက္ငယ္ ပိစိတို႕၏ မနက္ခင္းေတးသံ က်ီက်ီက်ာက်ာ ေတြကို ၾကားေနရၿပီ…။

ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ မၾကာခင္အခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္စကားကို ဆိုၾကရေတာ့မည္ပဲ… ၿပီးေတာ့ ေဝးကြာ… ေဝးကြာ သြားၾကရေတာ့မည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ႏွစ္ဦးသား တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ အေတြးကိုယ္စီႏွင့္… ဘာေတြ ေတြးေနမိၾကသည္လဲ…။

ကုန္ခဲ့ေသာေန႕ ေနဝင္ခ်ိန္ေတြမွာ ပင္လယ္ကမ္းစပ္က သဲေသာင္ျပင္မွာ တေပ်ာ္တပါး ေျပးလႊားခဲ့ၾကေသာ အခ်ိန္မ်ား အေၾကာင္းကိုလား…။ လႈိင္းေတြၾကားမွာ ေရေတြစိုရႊဲ ေအးစက္ေအာင္ ေဆာ့ကစားခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ား အေၾကာင္းကိုလား…။ ကမ္းစပ္မွာ ႏွစ္ဦးသား အတူတူရြတ္ဆိုျဖစ္ခဲ့ေသာ ကဗ်ာ တပိုင္းတစ ကိုလား…။ သဲျပင္ေပၚမွာ အတူတူ ေရးဆြဲခဲ့ၾကေသာ အေပါင္းလကၡဏာ တခုႏွင့္ နာမည္စာလံုးေလးႏွစ္ခု… မၾကာခင္မွာ လႈိင္းတခ်က္ ရုိက္ခတ္လိုက္ေသာအခါ ေရစီးထဲ ေမ်ာပါ ပ်က္စီးသြားေသာ အေၾကာင္းကိုလား…။ ဒါကေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာေနာ္…

သို႕တည္းမဟုတ္ ညေနေစာင္း အိပ္တန္းတက္ ငွက္ငယ္တို႕၏ အသံေတြလို ဆူဆူညံညံ ရင္ခုန္သံေတြ အေၾကာင္း… အုန္းပင္ အုန္းလက္ေတြကို ေလတိုးေသာ အသံမ်ားႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ အသက္ရႈသံေတြ အေၾကာင္း… လမိုက္ည ေမွာင္ေမွာင္ ၾကယ္ပြင့္ေတြကို သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ လုယက္ ေရတြက္ခဲ့ေသာ ေပ်ာ္စရာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလွေသာ အခ်ိန္ပိုင္းေလး အေၾကာင္း… ၿပီးေတာ့ ၾကယ္ေလး တပြင့္ မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ေၾကြက်သြားခ်ိန္မွာ ျပိဳင္တူ ေတာင္းခဲ့ၾကေသာ ဆုတခု အေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစား ျမင္ေယာင္ေနၾကတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္ပဲ…။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုန္လြယ္လြန္းေသာ အခ်ိန္ေတြ အေၾကာင္းကေတာ့ မပါမျဖစ္ အားလံုး၏ ေရွ႕ဆံုးက ပါဝင္ေနလိမ့္မည္။

ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္မႈေတြကို အသံ တခုခုျဖင့္ ထိုးေဖါက္ပစ္လိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း အသံေတြသည္ လည္ေခ်ာင္းဝမွ အျပင္ကို ေရာက္မလာ…။ လက္ထဲမွာသာ တခုခုရွိေနလွ်င္ ထိုအရာကို ဟိုး… ေရျပင္က်ယ္ၾကီးဆီသို႕ လွမ္းပစ္လိုက္မိမည္ ထင္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေရသံတခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ ဝဲဂယက္ေတြထၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ေတာ့ ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ သည့္ထက္ပို ျပင္းထန္လွ်င္ ေရစက္ေရေပါက္ ေရမႈန္ေရမႊား တခ်ိဳ႕ပင္ လူကိုလာေရာက္ ထိမွန္ႏိုင္ေသးသည္။ ထိုေရစက္ေတြကမ်ား ႏွစ္ဦးသားရင္ကို ေအးျမႏိုင္ေစမည္လား… ရင္ထဲက အပူေတြကို ျငိမ္းေအးႏိုင္မည္လား… အၾကာၾကီးအတြက္ မဟုတ္ေတာင္ တဒဂၤအဖို႕ေတာ့ ေအးခ်မ္းသြားေစႏိုင္မည္ ထင္ပါသည္။ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာလွပါ…။

ထိုအေတြးစေတြႏွင့္ လက္ေတြကို ျပန္ငံု႕ၾကည့္မိသည္။ ေဝဝါးေနေသာ အျမင္ေအာက္တြင္ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ရုတ္တရက္ ရွာမေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ပင္ အသိစိတ္တို႕ႏွင့္ ေဝးကြာေနခဲ့သည္…။ အိုး… ေတြ႕ၿပီ... ေႏြးေထြးေသာ သူ႕လက္အစံုထဲမွာ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္း ေသးေသးေလးေတြ နစ္ဝင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္ပဲ...

ဤလက္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ျဖိဳခြဲရန္ မၾကိဳးစားခ်င္ေတာ့ပါ…။ ထိုေႏြးေထြးမႈတို႕သည္ ေဝးကြာသြားၿပီးေနာက္ ျပန္မဆံုခင္ အခ်ိန္ေတြအထိ ႏွလံုးသားထဲမွာ ထာဝရ တည္ျမဲေနႏိုင္ရန္ တသက္စာ မွတ္သား ေနလိုက္မိသည္…။ အဲဒီ အခိုက္အတန္႕ကေလးမွာပဲ သူ ညက ရြတ္ဆိုခဲ့ေသာ ကဗ်ာတပိုင္းတစကို ေနာက္တေခါက္ တိုးတိတ္စြာ ထပ္မံ ရြတ္ဆိုလိုက္တာ…

ခ်စ္သူရယ္
တကယ္ဆို ဒီည
ငါ့လက္ေမာင္းေပၚ ေခါင္းအံုးရင္း
ဗင္းနစ္ျမိဳ႕က ကုန္သည္ေလးအေၾကာင္း
ဒီနစ္ေဟာင္းမွာ
ငါ ဂ်ဴးေတြကို ဘယ္လိုမုန္းေၾကာင္း
ေဆာင္းကိုမုန္းေၾကာင္း
အနာေဟာင္းေတြ ေျပာျပ…

ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြအတူ
ဆြဲ ယူ ေရတြက္
မင္းရဲ႕ လက္ေတြ ေႏြးေထြး
ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးေတြ ေျပးခုန္
အေဟာင္းေတြ အကုန္ေမ့
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေတြ႕ပါရေစေတာ့…

တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာေလးက တပိုင္းတစႏွင့္ အဆံုးမသတ္ရေသး…
အဆံုးမသတ္ရေသး ဆိုတာထက္ ေလာေလာဆယ္မွာ အဆံုးသတ္ရန္ အခြင့္အေရး မရွိေသး ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္လိမ့္မည္…။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တပိုင္းတစ ဒီကဗ်ာေလးကို ကာရန္လွလွ ရွာေတြ႕ၿပီး အျမန္ဆံုး အဆံုးသတ္ ေရးသားႏိုင္ခြင့္ကို ႏွစ္ဦးသား ဆုေတာင္း ေမွ်ာ္လင့္ အိပ္မက္ မက္ေနၾကရံုသာ…။

သို႕ေသာ္ မၿပီးဆံုးေသးေသာ ထိုတပိုင္းတစ ကဗ်ာေလးကပဲ ဝမ္းနည္းစရာေတြၾကားက ေဝးကြာၾကရမယ့္ ေန႕သစ္ေတြအတြက္ ခြန္အားမ်ားစြာ ေပးစြမ္းခဲ့ျပန္သည္။ သူရြတ္ျပေသာ ကဗ်ာေလးကို နားေထာင္ကာ ကုန္ဆံုးလြယ္ေသာ အခ်ိန္မ်ား အေၾကာင္းကို ေတြးေနစဥ္မွာပင္ ညက ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္မွာ ေတာင္းခဲ့တဲ့ ဆုေတာင္းေလးကို အခ်ိန္တိုင္း ျပန္သတိရေနေနာ္… ဟု ဆိုကာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း… တျဖည္းျဖည္းခ်င္း… ကိုယ့္အနားမွ သူ တိုးတိတ္ ညင္သာစြာ တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေတာ့သည္…။
အေဝးဆံုး… သို႕



မွတ္ခ်က္ ။ ။ ကဗ်ာေလးကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးေသာ ကဗ်ာဆရာကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္…။

အတူတူဆိုရင္
ကုန္ဆံုးလြယ္

အိပ္မက္ထဲက ည

ကမာၻဖလား ေဘာလံုးပြဲ ကိုက္ေနတဲ့ သက္ေဝ... စာေကာင္းေကာင္းမေရးပဲ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ တင္လိုက္၊ မ်က္ႏွာစာအုပ္က ပိုစ့္ရယ္ ေကာ္မန္႕ေတြရယ္ကို ကူးၿပီး တင္လိုက္နဲ႕ ဆားခ်က္ေနတယ္လို႕ ရင္းႏွီးသူ တခ်ိဳ႕က ေျပာလာပါတယ္…။ ဟုတ္ပါတယ္... အလုပ္တဖက္နဲ႕ ေဘာလံုးပြဲေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္ရတာတင္မက စိတ္ႏွလံုး ေနာက္က်ိစရာ ကိစၥတခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ေနရတာ ေပ်ာ္လဲ မေပ်ာ္၊ စာေရးစရာလဲ ဘယ္လိုမွ အာရံုမရပါ…။ ေရးထားသမွ်ေတြ အားလံုးကလဲ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ တပိုင္းတစနဲ႕ အဆံုးသတ္လို႕ မရတာေတြ ခ်ည္းပဲျဖစ္ေနတာ…။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာတေယာက္က ခ်စ္စရာ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ေရးၿပီး အမွတ္တရ ေပးလာပါတယ္…။ ကဗ်ာေလးရဲ႕ နာမည္က အိပ္မက္ထဲက ည တဲ့…။ ဖတ္ၾကည့္ပါအံုး…။

အိပ္မက္ထဲက ည

ေဟာဒီဘဝက
အေမွာင္နဲ႕ အလင္း ရွင္သန္ျခင္းဆိုတာေလ…

ည
ခရီးထြက္ခဲ့တဲ့ည
လေရာင္ထဲမွာ အရိပ္ရွာတဲ့ည
မီးတတို႕ရရင္ ဝမ္းသာတဲ့ည
အသက္မရႈႏိုင္ပဲ နားစြင့္တဲ့ည
အသြင္သာကြဲျပီး ရင္ကြဲတာတူတဲ့ ညေတြ...

ငါ ရထားတဲ့ တပိုင္းတစ ေဟာဒီညေတြကို
ငိုေနသူေတြလဲ ေဝမွ် လိုေနသူေတြလဲ ေဝမွ်
ငါ့မွာရွိတာ ေန႕နဲ႕ ညပါပဲ…

ေဟာဒီမွာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာည
အခုမွ အဆန္းလုပ္ျပီး သက္ၾကီးေခါင္းခ်ခ်ိန္
ငါ့မွာ ခ်ိန္ကြင္းမရွိေတာ့ပါဘူး
အာရုံဦးနဲ႕အတူေလွ်ာက္
ေရာက္တဲ့ ေနရာ တခါတေလနား
ငါ့ကိုယ္ေပၚမွာ တြားသြားေနတဲ့ လမ္းေတြဟာ
မင္းရဲ႕လိပ္စာကို ရွာေဖြေနၾကေလရဲ႕
ငါ့ရဲ႕အထီးက်န္ညေတြအတြက္ လမင္းရဲ႕လိပ္စာ ရွာေဖြေနၾကေလရဲ႕...

ည
တည္ၾကည္တဲ့ ႏွလုံးသားမွာ ရူးခ်င္လဲ ရူးလို႕မရ
လွည့္စားလို႔ မရတဲ့ ႏွလံုးသား
ဝယ္ထားျပီး လႊင့္ပစ္ရတဲ့ ပန္းသီးျခင္းေတြရဲ႕ည
ေခါင္းကိုက္ျခင္းသာ အဖတ္တင္တဲ့ ဝိုင္ပုလင္းေတြနဲ႕ည
ေသြးထဲက တမ္းတျခင္းေတြ ေကာလက္စထေရာက်ေဆး ေသာက္မရ
အိပ္ေဆးနဲ႕ေက်ာ္မရ
ဝန္ခံရမဲ့ အသဲကြဲေအာင္ခ်စ္တဲ့ ညေတြ...

ည
မင္း မရွိတဲ့ ညအေၾကာင္း ေမးရင္
ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း မေျဖႏိုင္ခဲ့
အလင္းနဲ႕ အနားသတ္ညေတြ
ဘဝကို ဆန္႕ေပးတဲ့ည မရခ်င္ေတာ့ပါဘူး
ကူးမယ္ဆို ကူးေတာ့ ရူးေအာင္လြမ္းတဲ့ ညေတြ…

ည
လသာတဲ့ ည ၾကယ္စံုတဲ့ ည
ေဆးေပါင္းခတဲ့ ည
ဘယ္လိုည ျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္သူ မရွိမွေတာ့
ငါ့ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ညေတြ အကုန္
လံုျခံဳတဲ့ ခြက္ထဲကိုထည့္
အတူဆံုတဲ့ေန႕မွ
တေထာင့္တညဆက္ျပီး
ရင္ေငြ႕မီးလံႈ တိမ္ေတြစုန္စီး အိပ္ၾကမယ္…

မွတ္ခ်က္ ။ ။ သူ ေရးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဒီမွာ ဖတ္လို႕ရပါတယ္။ အလုပ္ေတြ မ်ားတဲ့ၾကားက အခ်ိန္ယူၿပီး ေရးေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာကို ေက်းဇူး အထူး (အထူး) တင္ပါတယ္…။

ဆူး နဲ႕ အဆိပ္

ဆူးေတြက ခြ်န္ျမ ထက္ရွ
အဆိပ္ေတြက မူးေဝ ျပင္းျပ…
သူတို႕ဆီမွာ တူညီတာ တခုက မာန…

ဆူး နဲ႕ အဆိပ္
အားျပိဳင္တဲ့ပြဲ
ဘယ္သူမွ မတားႏိုင္ ဒိုင္သူၾကီးလဲ မရွိ
အားလံုးက ရပ္ၿပီး ၾကည့္ေနရံု…

ခြ်န္ျမတဲ့ ဆူးထက္ထက္ေတြ အဆိပ္ရည္နဲ႕အေတြ႕…
အဆိပ္ကပဲ စြမ္းတယ္လား
ဆူးကပဲ ႏြမ္းလြယ္လား…

ျပင္းျပတဲ့ အဆိပ္ရည္ ဆူးခြ်န္နဲ႕ အေတြ႕…
ဆူးကပဲ ထက္သလား
အဆိပ္ကပဲ ပ်က္သလား…

ဆူး နဲ႕ အဆိပ္
သူႏိုင္ ကိုယ္ႏိုင္ ယွဥ္ျပိဳင္တဲ့ပြဲမွာ
အဆိပ္ေတြက ဆူးေတြ စူးၿပီး…
ဆူးေတြက အဆိပ္ေတြ လူးလို႕…
ႏွစ္ဦးစလံုး သဲသဲမဲမဲ အလဲအကြဲ….

ျပိဳင္ပြဲအဆံုး
မာနအျပံဳးေတြ ကိုယ္စီနဲ႕

ေက်ာခိုင္းကာ အလွည့္
မိမိသာလွ်င္ အႏိုင္ရ
အပိုင္ ယူဆၾကတဲ့ ဒီပြဲမွာ
ဆူးခ်က္ေတြ အထပ္ထပ္နစ္
အဆိပ္ခိုးေတြ မႈိင္းေဝ
က်ိန္စာေတြ သင့္ခဲ့ရတာကေတာ့
သူတို႕ အားျပိဳင္ကြင္းထဲက အျပစ္မဲ့တဲ့ ေျမဇာပင္…။

ေျမဇာပင္ေလး တပင္သို႕....
(11:30 PM - 28 April 2010)

ကန္႕ သတ္ ခ်က္ မ်ား

မဝင္ရ
အျပင္လူ မဝင္ရ
သဘင္သည္ မဝင္ရ
အခြင့္ မရွိ မဝင္ရ (အခ်စ္ မရွိ မဝင္ရ)
မည္သူမွ် မဝင္ရ
အေႏွးယာဥ္ မဝင္ရ
ကုန္တင္ယာဥ္ မဝင္ရ
၃ တန္ ယာဥ္မ်ား မဝင္ရ
ငါးဖမ္းသေဘာၤမ်ား မဝင္ရ

မရပ္ရ မဆိုင္းရ
မသြားရ မလာရ
ဝင္ခြင့္ ေတာင္းပါ
ေရကို ေခြ်တာပါ
ေျခသံ ဖြဖြနင္းပါ
စကား တိုးတိုးေျပာပါ

လက္ မထုတ္ရ
ေခါင္း မျပဴရ
ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ
လက္မွတ္ ဆုတ္ပါ

အမႈိက္ မပစ္ရ
ကြမ္းတံေတြး မေထြးရ
စီတန္း လွည့္လည္ျခင္း မျပဳရ
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚတြင္ ဖိနပ္ မစီးရ
သီဆို တီးမႈတ္ ကခုန္ျခင္း မျပဳရ

ဧည့္ခ်ိန္ ျပင္ပ မဝင္ရ
လူနာ လာေတြ႕သူမ်ားမွ အပ မဝင္ရ

တားထားေသာ စည္း
ကာထားေသာ ေဘာင္
ပိုင္းျခားထားေသာ နယ္နမိတ္
သတ္မွတ္ နယ္ေျမ
ကန္႕သတ္ နယ္ေျမ
တားျမစ္ထားေသာ ေနရာ
ဤေနရာမ်ားသို႕ ျဖတ္သန္း သြားလာျခင္း မျပဳရ

ပန္း မခူးရ
ငါး မမွ်ားရ
ေရ မကူးရ
ကား မရပ္ရ
ဤေနရာသို႕ မက်ဴးေက်ာ္ရ
ဤေနရာတြင္ ေဈးမေရာင္းရ

အခ်ိဳ မစားရ
အစပ္ မစားရ
အဆီ ေလွ်ာ့စားပါ
အငန္ ေလွ်ာ့စားပါ
ေဆး မွန္မွန္ေသာက္ပါ
လဘက္ရည္ ေကာ္ဖီ မေသာက္ရ

သတိ
ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို အေလးျပဳ
သင့္ေၾကာင့္ မီးမေလာင္ပါေစႏွင့္
ရုပ္ရွင္ရံုအတြင္းသုိ႕ အစားအစာမ်ား ယူေဆာင္ခြင့္မျပဳ
ၿပီးပါၿပီ…။

အခု ေလာေလာဆယ္ ေခါင္းထဲေရာက္ေန၊ ေတြးေနမိေသာ အေၾကာင္းအရာ၏ ေခါင္းစဥ္မွာ "ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ား" ျဖစ္ပါသည္။ အထက္ပါ စာေၾကာင္းမ်ားသည္ မ်က္ေစ့ျဖင့္ အလြယ္တကူ ျမင္သာ ထင္သာရွိလွေသာ ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ားကို ေတြးမိသမွ်၊ မွတ္မိသမွ် ေရးထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တဆက္တည္း ေတြးေနမိသည္မွာ ကိုယ္စီ ကိုယ္ငွ ေန႕စဥ္ ရွင္သန္ေနထိုင္ၾကရေသာ ဘဝေတြတိုင္းတြင္ အလြယ္တကူ မျမင္ရေသာ၊ အလြယ္တကူ မျမင္ႏိုင္ေသာ အတားအဆီးမ်ား ႏွင့္အတူ ကန္႕သတ္ခ်က္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္ ဟူ၍ပင္...။

မၿပီးဆံုးႏိုင္ေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ . . .

ႏွင္းနဲ႕အတူ

သည္းလည္း သည္း မစဲ ႏိုင္တဲ့ ႏွင္းရယ္…
ဘယ္လိုစိတ္ကူး ဘယ္လိုအညွိဳးနဲ႕မ်ား
မနား မရပ္ တထပ္ၿပီး တထပ္
ေဟာဒီ ရင္ဘတ္ေပၚ မျပတ္တမ္း ေအးခဲေနတာလဲကြယ္…

ဒီမွာ ငါက
အေမနဲ႕ေဝး အိမ္နဲ႕ေဝး
ခ်စ္သူနဲ႕ေဝး ရင္ေငြ႕ေဝး
ေအးျခင္းမက ေအး…
ဘဝ စကတည္းက ေအးခဲၿပီးသားပါ ႏွင္းရယ္…

စိတ္ထိန္းပါ…
တေျဖးေျဖးခ်င္းေပါ့ ႏွင္းရယ္…
ငါက ဒီလို ေအးျခင္း ခဲျခင္းထက္
တဖြဲဖြဲ က်ဆင္း မစဲတဲ့ ႏွင္းေတြ ကုန္သြားမွာ စိုးလို႕ေန…
တကယ္ဆို ငါအနား ခ်စ္သူေရာက္လာခ်ိန္မွာ
တေပ်ာ္တပါး ၾကည္ႏူးေဆာ့ကစားဖို႕
ႏွင္းၾကြင္း လက္က်န္…
နဲနဲေလာက္ေတာ့ ခ်န္ထားေပးပါအံုး ႏွင္းရယ္…

အခုေတာ့
သြားလို႕မရ လာလို႕မရ…
သယ္ယူလို႕ မရ ဝယ္ယူလို႕ မရ…
ျမင္ကြင္းထဲက ေဖ်ာက္မရ….
ေတာက္ပလိုက္တဲ့ ႏွင္းရယ္…
မင္းကလဲ သည္းႏိုင္သေလာက္ သည္း…
ကဲ… ငါကလဲ စြမ္းႏိုင္သေလာက္ လြမ္း…

ဒီအခ်ိန္မွာ ႏွင္း…
မင္းမသိလိုက္တာ တခုက
ရင္ထဲက တခ်က္ကေလး တမ္းတလိုက္ရံုနဲ႕
ကမာၻ႕တဖက္ အေဝးက
ငါ့အတြက္ ေႏြးေထြးေစမယ့္
ေမတၱာ ရင္ေငြ႕
ခ်စ္သူက မေမ့တမ္း လွမ္းပို႕ေနသတဲ့…

ဒီလိုသာျဖင့္… ငါက ေသခ်ာ
ႏွင္းခါးေတာင္ထဲ ကာလရက္ေတြ
ၾကာခ်င္သေလာက္သာ ရွည္ၾကာ
ႏွင္းနဲ႕အတူ ခ်မ္း ႏွင္းနဲ႕အတူ လြမ္းရင္း
ရင္ခုန္ ေက်နပ္ေနႏိုင္တယ္…

ႏွင္းရယ္…
ငါရယ္ မင္းရယ္ ခ်စ္ျခင္းေတြရယ္က
ရင္ထဲက အပူပိုင္းကြ်န္းသူေလးအတြက္
စေတာ္ဘယ္ရီတခြက္လို ခ်ိဳေစ ေအးေစ ၿပီး
ေကာ္ဖီတခြက္လို ေႏြးေထြးေစမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္
တို႕တေတြ…
မေလွ်ာ့တမ္းဇြဲနဲ႕ မစဲတမ္း ၾကဲျဖန္႕…
ခ်စ္ရသူကို ရည္ရြယ္မွန္း ေဝးလ်က္က လြမ္း
လြမ္းလိုက္ၾကစို႕ ႏွင္းရယ္…
လြမ္းလိုက္ၾကစို႕ ႏွင္းရယ္…
လြမ္းလိုက္ၾကစို႕ ႏွင္းရယ္…။



(အမ်ားသူငါေတြ ႏွင္းအေၾကာင္း ေရးၾကသည္ကို အားက်သျဖင့္ ကာလံ ေဒသံကိုလိုက္၍ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီ ေခတ္မွီေအာင္ ဖြဲ႕ဆိုထားေသာ ကဗ်ာတပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ ႏွင္းႏွင့္အတူ ခ်မ္းေနသူ၊ ႏွင္းႏွင့္အတူ လြမ္းေနသူ၊ ႏွင္းႏွင့္ အတူ သက္ဆိုင္ ခံစားေနသူမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ပါသည္။ စိတ္ကူး အေတြးႏွင့္ စကားလံုး တခ်ိဳ႕အတြက္ ႏွင္းေတာထဲမွ မိတ္ေဆြတေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။)

ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ ေမ်ာလြင့္ အတူ

ဒီရက္ေတြမွာ အခ်ိန္အား မရွိတာေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္ပါဘူး။ ေရးထားတာေတြကလဲ တပိုင္းတစေတြနဲ႕ အဆံုးမသတ္ႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲ…။ ေဖေဖၚဝါရီလအတြက္ေတာ့ အေတြးထဲမွာ ေရးထားတာေလး ႏွစ္ခုရွိတယ္…။ တခုက သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ ၿပီးေတာ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေနာက္ခံရယ္နဲ႕ ေက်ာင္းပံုျပင္…။ ေနာက္တခုက ၁၄ ရက္ ဗယ္လင္တိုင္းေန႕အတြက္ အမွတ္တရ တခုခု…။ အဲဒီ ႏွစ္ခုကို ၿပီးေအာင္ေရးဖို႕ အခုရက္ေတြထဲက ပ်ိဳးထားတယ္။ ေရးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။

အခု တင္လိုက္တဲ့ ခ်စ္စရာ ကဗ်ာေလးက သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေအး ဆီက လက္ေဆာင္ပါ။ စာမေရးႏိုင္တဲ့ရက္ေတြအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေလး ေျခာက္ေသြ႕ေနမွာစိုးလို႕ တဲ့…။ သူရည္ရြယ္တာက ကိုယ္တို႕ရဲ႕ Anniversary အတြက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုမွ တင္ျဖစ္တယ္…။

ဓါတ္ပံုေလးကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ရိုက္ထားတာပါ။ Place for Two လို႕ နာမည္ေပးထားပါတယ္…။ ကဗ်ာေလးနဲ႕ လိုက္မယ္ ထင္လို႕ တင္လိုက္တာပါ။

ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ ေမ်ာလြင့္ အတူ

ပန္းဆဲြ ေက်ာက္စက္
ျမခက္ ကဗၺလာ
လိပ္ျပာ ဖမ္းရင္း ပန္းတခင္းဝယ္...။

စိမ္းျမ မ်က္ျပင္
တြဲခို ယွဥ္ေလ်ာက္
ၾကယ္ျပာ ေကာက္စဥ္ ရင္ခြင္မီွအံုး...။

ေကာင္းကင္ တဆံုး
တူ တူ ပုန္း အိပ္
တိမ္လိပ္ ေတြထဲ လက္ခ်င္း တဲြထား...။

ပန္းေကာက္ ေတးသီ
ပန္းခ်ီ ဆဲြအုံး
သက္တံ ခံုးထိပ္ ေျခခ်င္း ခ်ိတ္ထိုင္...။

သြားၾက စို႔ေလ
မင္ေရ သမုဒ္
စာလုပ္ ေရးသီ ကမ္းေျခဆီမွာ...။

သူနဲ႔သာဆို မၿငိဳ မျငင္
လိုခ်င္ မက္လွ ဘယ္ဘဝေရာက္
ဘယ္လမ္းေပါက္ေစ မိုးေအာက္ ေျမဆံုး...
တစ္သက္လံုး ႐ွင့္....။

ခ်စ္ၾကည္ေအး

သူငယ္ခ်င္းေရ… ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္တယ္ေနာ္…။ ေနာင္ကိုလဲ အခုလို ခ်စ္စရာ ကဗ်ာလွလွေလးေတြ အမ်ားၾကီး ေရးႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းပါတယ္…။

ေကာ္ဖီခြက္ထဲက မိုးတိမ္

ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္၊ ၿပီးေတာ့ Sweet December အတြက္ လက္ေဆာင္ရလာတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ နဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးပါ...။



ေကာ္ဖီခြက္ထဲက မိုးတိမ္

ငါက… အႏၱရာယ္မ်ားမွ
ကခုန္လႈပ္ရမ္း
ခရီးၾကမ္းေပၚ ေပ်ာ္တဲ့သူ…

ငါက… အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေဆာင္
ေတာေတာင္ေတြ သိမ္းပိုက္ဖူးသူ…
ျမစ္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ပင္လယ္ေပါက္ထိ
ရွိသမွ်အကုန္ သိမ္းပိုက္ဖူးသူ…

ေနာက္ျပန္ မၾကည့္တတ္သူဆို
ဘယ္သူမွ မျငင္းၾက
ရူးသြပ္ျခင္းနဲ႕ မုန္တိုင္းေတြကို
သည္းသည္းပါေအာင္ သတ္လံုး
ေဟာဒီ မိုးတိမ္က ရႈံးပြဲမရွိ…

ကံက်ခ်ိန္
ဓါတ္ဘူး တိမ္တိမ္ေလးထဲ
ရႊဲရႊဲစိုတဲ့ အခါက်
ဝီစကီခြက္ထဲက
သတိရ စိတ္ပူမိတဲ့
အေမ့ရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး
ခ်စ္သူရဲ႕ ေဆးေရးပန္းခ်ီ
အခ်ိန္တန္ၿပီ ေျပးဖက္လြမ္းရင္း
ေအာ္… ကိုယ္မင္းအတြက္ ဆင္တိမ္နဂါး
တိုးနယားေတြ ျပန္ဆင္ေပးရအံုးမယ္…

ခ်စ္သူေရ…
တို႕ေတြ ခရီးရွည္ ဘယ္မွ်
ခ်ီတက္ရေစအံုးေတာ့
မေလွ်ာ့တဲ့ အနမ္းေတြ
ေလေျပနဲ႕ ေစျမန္း
မခမ္းတဲ့ အခ်စ္ေတြ
ပင္လယ္လို ေဝဆင္း
ေပါင္းစပ္ျခင္းရွိလာတဲ့ အခါက်
ဘာမွ မလပ္ေစရဘူးကြယ္…

အဲဒီေန႕ဟာ
ေႏြ သို႕မဟုတ္ မိုး
တိုးဖက္ရမယ့္ေဆာင္း
အေၾကာင္းမဟုတ္ရ
တလွပ္လွပ္ရင္
ခုံမင္ခ်ိဳျမ
ေဟာဒီက မိုးတိမ္တစင္း
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ မင္းအတြက္
ကိုယ္… ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာေလ
စိတ္ၾကိဳက္သာ ကိုယ့္ကို ေသာက္ပါ ေမ…

အမွတ္တရ ေရးပို႕လာတဲ့ ကဗ်ာေလးရဲ႕ပိုင္ရွင္ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္…။
ေနာင္ကိုလဲ မိုးတိမ္တိုက္ေတြလို လွပတဲ့ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးႏိုင္ပါေစ လို႕ ဆုေတာင္းပါတယ္…။

ေမ့ႏုိင္စြမ္းေစ

မနက္ေတြ ေန႕ေတြ ညေတြ
ရက္ေတြ ႏွစ္ေတြ လေတြ
အိပ္ရာထျပီး အိပ္ရာဝင္တယ္
မိုးလင္းတာနဲ႕ အသစ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္မိတယ္
မိုးခ်ဳပ္ျပီဆို အေဟာင္းေတြ သြန္ပစ္ရင္းေပါ့…

တံခါးေတြ ဖြင့္စကလို
တံခါးေတြ ျပန္ပိတ္ေတာ့လည္း
မသိမသာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္
တံခါးေဘာင္ေတြ ပြန္းပဲ့တာ
မုိးတြင္းမို႕ တံခါးေတြ ၾကပ္တာ
ေလတိုးလို႕ တံခါးမွန္ကြဲတာ
အရာအားလံုးကို မသိခ်င္…

ႏွင္းေတြပဲရႊဲလို႕
မိုးေတြပဲစိုစို
ေနေတြပဲပူပူ
ေန႕ရက္တိုင္း အသစ္ျဖစ္လုိ႕
အတိတ္ကိုလည္း မသိ
အနာဂါတ္ကို မေတြး
လက္ရွိကိုလည္း ေမ့ႏိုင္စြမ္းပါရေစ…

*** Contributed by ရြာသားေလး (ဝိုင္တီယူ)

Sweet December to all of you..!!!

ေျခရာေဖ်ာက္

အခုခ်ိန္မွာ
ေသနတ္တလက္သာ လက္ထဲရခဲ့မယ္ဆို
က်ည္ဆံေတြ အျပည့္ေဆာင္လို႕
သြားေလရာ ေနရာကို သယ္ပိုး…

စိတ္ထဲမွာ
အျမင္မေတာ္ မတည့္တဲ့သူေတြ…
စကားေျပာရင္ အထာမက်တဲ့သူေတြ…
ေပးထားတဲ့ကတိကို ဖ်က္တဲ့သူေတြ…
မလိုေသာစကား အပိုဆာဒါးေတြ ထည့္
ခ်ဲ႕ကားခ်င္တဲ့ သူေတြ…
မလိုအပ္ပဲ ညာေျပာတဲ့သူေတြ…
လူတေယာက္ထဲကေန ႏွစ္ကိုယ္ခြဲ သံုးကိုယ္ခြဲ
အဲဒီလို ကိုယ္ခြဲရုပ္ရွင္ ရိုက္ေနတဲ့သူေတြ…
ခုေနတမ်ိဳး ေတာ္ၾကာတမ်ိဳး
စကားေတြကို အခ်ိဳေလာင္း
ခဏ ခဏ ေျပာင္းတတ္တဲ့သူေတြ…
ဘုရားမသိတဲ့သူေတြ...

တရားမရွိတဲ့သူေတြ…
…
… …
… … …
… … … …
အားလံုး အားလံုးကို
လက္ညွိဳးေလးတေခ်ာင္း အသာေကြး
ေသြးေအးေအးနဲ႕ ကိစၥတံုးေအာင္
အဆံုးသာ စီရင္ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္…

ဒါေပမယ့္ တကယ့္ တကယ္
လက္ထဲကို ေသနတ္ေရာက္လာတဲ့ အခါ
ေသေသခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ရြယ္ၿပီး ပစ္လိုက္မိတာက
ကိုယ့္ရဲ႕ နားထင္တည့္တည့္ကိုသာ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္…




*** ဘာေၾကာင့္လဲလို႕ မေမးပါနဲ႕… အေျဖမရွိပါဘူး…
လက္ထဲမွာ ေသနတ္ရွိတဲ့သူေတြလဲ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႕.. လာမငွားပါဘူး…
ဝယ္လို႕ရတဲ့ ေနရာေလးသာ သိရင္ လက္တို႕လိုက္ၾကပါ…

Love each other...

Hours Fly…
Flowers Die…

New days & new ways passed by…

But Love just keeps on growing...

Cause I bring out the best in YOU and you the best in ME…

It takes two of us to make the perfect "WE"...

Love each other, more than ever.

** ခိုင္ၿမဲေသာၾကိဳး

စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ အမွန္တရားမ်ား

တေန႕က အိမ္ရွင္းရင္းနဲ႕ ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။
စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ ဘဝတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစု ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ဖတ္ခဲ့ၾက… “မွန္လိုက္ေလျခင္း… မွန္လိုက္ေလျခင္း” ဆိုၿပီး တဖြဖြ ေရရြတ္ခဲ့ၾကရင္း အမွတ္တရ ကူးယူ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေပါ့။ ဒီလိုပဲ တေယာက္ တေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့တာမို႕ ေရးသူနာမည္ကို မသိခဲ့ပါဘူး။ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသားတစုက ေရးခဲ့တာလို႕ေတာ့ ၾကားဖူးပါတယ္။ သိရင္လဲ ေျပာျပသြားၾကပါ။ အခု ေနာက္ပိုင္းေခတ္က ကေလးေတြ ဖတ္ဖူးမယ္ မထင္လို႕ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္…။
ဖတ္ၾကည့္ၾကပါေနာ္…။

စြယ္ေတာ္ရိပ္မွ အမွန္တရားမ်ား


Limit နဲ႕ Excess
Assume နဲ႕ Neglect လုပ္
Efficiency တြက္ထုတ္…

Integral, Differential
Calculator သံုး
Error ေတြနဲ႕လံုးေထြး…

Force နဲ႕ Moment
Resultant တြက္
Static, Dynamic
Equilibrium ျဖစ္ မျဖစ္
Graphic ေတြဆြဲ…

Iso နဲ႕ Projection
Sectional ပံုထုတ္
ခံုကလႈပ္ T က စုတ္
မဟုတ္ရင္ သိပ္လွမွာ
ယံုလားေတာ့ မသိ…

C.G. နဲ႕ Inertia
Sheer နဲ႕ Stress
Stiffness နဲ႕ Strength
Bending နဲ႕ Torsion
Tension လား Compression လား
ခြဲျခားရင္း သက္ျပင္းေတြခ်…

Fluid နဲ႕ Thermo
Formula ကို ေတာင္းနဲ႕ေကာက္
ေၾကာက္စရာ လိုလို႕လား
အလကားေျပာတာ…

Mesh နဲ႕ Nodal
KVL လား KCL လား
ေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္
Circuit ဖြင့္ ပိတ္
Voltage နဲ႕ Current
လန္႕လို႕မွ မၿပီး
Zero One, One Zero
ဘယ္အညွိဳးေတြလဲ…

Practical က်က်
လႊနဲ႕ တံစဥ္း
တူၾကီးၾကီးနဲ႕ထု
အခုမွ မဟုတ္
Workshop အလုပ္ဆိုတာ
Theory ပါ သိတယ္…

တလ နဲ႕ တရက္
အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္
Project ဆိုတာ
မွီေအာင္သာ တင္ခဲ့ရ
ယဲ့ယဲ့သာက်န္
မွန္တာက မရွိ…

ဒီလိုနဲ႕
ဘဝရဲ႕ သံုးပံု တပံု
စာသင္ရင္း ကုန္ခဲ့
ဘြဲ႕ရရင္….။

တစ္ဘဝမွ် ေနခ်င္သည္

ေရးလက္စေတြ လက္စမသပ္ႏိုင္ပဲ ေတြေတြေငးေငးနဲ႕ ေန႕ရက္ေတြ တရက္ၿပီးတရက္ ကုန္ဆံုးသြားၾကသည္…။ စိတ္ေရာ လူပါ မအားမလပ္ေသာေၾကာင့္ စာမေရးႏိုင္သလို စာလဲ ေကာင္းေကာင္းမဖတ္ႏိုင္ပါ။ ငွားထားေသာ စာအုပ္မ်ားလဲ ရက္ေစ့သြားေသာေၾကာင့္ ျပန္အပ္လိုက္ရသည္။ ဝယ္ထားေသာ လစဥ္ထုတ္ စာေစာင္မ်ားလဲ ကုတင္ေဘးက ျခင္းကေလးထဲမွာ ၿငိမ္သက္စြာ အစီအရီ။ အျဖစ္က မႏွစ္ကႏွင့္ မတူ ဆိုသည္မွာ ဒါမ်ိဳးပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ဟု ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။

ေျပာရရင္ အခုတေလာ ဒီမွာ ရာသီဥတုကလဲ အေတာ္ ပူျပင္းလွသည္။ ပူေလာင္အိုက္စပ္ေနေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ စာေရး စာဖတ္လုပ္ရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္စရာမေကာင္း။ မေန႕ ညေနတုန္းကေတာ့ ရာသီဥတုက ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္မသိ၊ မိုးသက္ေလေလး တိုက္ၿပီး မိုးတေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ရြာေလသည္။ သိသိသာသာေလး ေအးသြားေသာအခ်ိန္တြင္ လုပ္စရာရွိေသာ အိမ္အလုပ္မ်ားကို ဝုန္းဒိုင္းက်ဲ လက္စသပ္ကာ ေကာ္ဖီတခြက္ကို ကိုင္၍ စာေရး စာဖတ္လုပ္ရန္ စိုင္းျပင္းမိသည္။ တကယ္ေရးမယ္ၾကံေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ ေပၚမလာ…။ ဒီလိုႏွင့္ ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ အကုန္မခံႏိုင္ၿပီ…။ အိပ္ရာထဲေခြကာ စာဖတ္ရန္ စာအုပ္ရွာမိသည္။ ေလာေလာဆယ္ လက္နားမွာ ရွိေသာ စာအုပ္ေတြကို အသာထားကာ စိတ္ထဲမွာ ဖတ္ခ်င္ေနေသာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ဖတ္ဖတ္ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးေဟာင္းႏိုင္ေသာ၊ ကိုယ္ အလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ စာတအုပ္ဆီသို႕ လက္လွမ္းလိုက္မိသည္။

ထိုစာအုပ္ေလးထဲတြင္ စီးေမ်ာပါဝင္ေနရင္း ညေနခင္းတခုကို လွလွပပ ေက်ေက်နပ္နပ္ ကုန္လြန္ေစခဲ့သည္။ တခ်ိန္ထဲမွာပင္ ထိုစာအုပ္ေလးထဲမွ ခ်စ္စရာ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို မွ်ေဝေပးခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚမိသည္။ ကဗ်ာေလးမွာ ဝတၳဳထဲမွ ဇာတ္ေကာင္ အမ်ိဳးသား (လင္းထင္) က သူ တဖက္သတ္ ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏိုးေနေသာ္လည္း မိဘမ်ား သေဘာတူ ေစ့စပ္ထားေသာသူႏွင့္ မၾကာခင္ လက္ထပ္ရေတာ့မည့္ အမ်ိဳးသမီးေလး (ျမနႏၵာ) ႏွင့္ ေက်ာင္းအဆင္း အင္းလ်ားကန္ေစာင္းတြင္ ႏွစ္ဦးသား ဆံုေတြ႕ရခ်ိန္မွာ ကိုယ္တိုင္ စပ္ဆို ရြတ္ျပေသာ ကဗ်ာေလးျဖစ္သည္။ သီးျခား ေခါင္းစဥ္တပ္မထားေသာ ကဗ်ာေလးလဲ ျဖစ္ေနေသးသည္။ ႏွစ္သက္ၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

-----
--------
------------
----------------

ျပဴတင္းဝမွ
ညေနငွက္ျပာ၊ ေမာင္ႏွံလာၿပီး
ယွက္ျဖာလြန္႕လူး၊ ထင္း႐ွဴးရြက္ၾကား
စကားတိုးတီး၊ ေျပာမၿပီးဘူး
ႏႈတ္သီးေတ့ဆက္၊ လည္ခ်င္းယွက္ဆဲ
တစ္ရက္ တစ္ရက္၊ လွည့္စားခက္ခဲ့
ခ်စ္သက္ကြ်မ္းဝင္၊ ေနလိုက္ခ်င္လည္း
သခင္ႏွမ၊ ႏွင္းဆီျမပြင့္
အလွပ်က္မည္၊ စိုးေႏွာင့္သည္ေၾကာင့္
ႏႈတ္ျခည္မလြန္၊ ေမာင့္တာဝန္ပင္
မပန္ဆင္ရက္၊ မတပ္မက္ရဲ
သစ္ရြက္ေၾကြေတာ၊ အင္းလ်ားေၾကာ၌
မေမာပန္းေသာ၊ ေရျပင္ေလ်ာစီး
ေလွေမ်ာတက္မဲ့၊ လည္ခ်င္းႏြဲ႕မွီ
တစ္လွည့္စီေမႊး၊ လက္ခ်င္းေထြးဆုပ္
ငွက္ေတးခ်ိဳပ်ား၊ ပန္းစကားကို
ေျပာၾကားမဆံုး၊ ႏွစ္ေယာက္လံုးပဲ
အျပံဳးလွယ္ၾက၊ ရယ္ေမာၾကျဖင့္
တစ္ဘဝမွ် ေနခ်င္သည္...။

(ဆရာမ မၾကည္ေအး ၏ ျမနႏၵာ ေျပာျပခ်င္ေသးသည္ ဝတၳဳမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။ မည္သူ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္မွ မရွိပဲ မွ်ေဝခ်င္ေသာ စိတ္ကူး သက္သက္ျဖင့္ တင္လိုက္မိေသာေၾကာင့္ ကန္႕ကြက္မည့္သူ ရွိလာပါက ခ်က္ခ်င္း ျပန္ျဖဳတ္ေပးပါမည့္ အေၾကာင္းကိုလဲ အသိေပးအပ္ပါသည္။)

ဒီဇင္ဘာကို ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

ဒီတစ္ႏွစ္
ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ဒီဇင္ဘာေရ…

အသစ္ အသစ္ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း
အေဟာင္းကိုသာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာစိတ္
ရင္ထဲမွာ အစဥ္အၿမဲ ရွိေနတတ္ေပမယ့္
ဒီတၾကိမ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါလို ့
လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေတာင္းပန္ပါရေစ…

ကုန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းရဲ ့ ေန ့စြဲေတြထဲမွာ
ကိုယ္ဘာေတြ ရရွိခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ ဆံုး႐ႈံးခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ တိုးပြားခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ ဆိုး႐ြားခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ ခ်န္ခဲ့ႏိုင္သလဲ
ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြ က်န္ခဲ့ႏိုင္သလဲ
….. လဲ
….. လဲ
….. လဲ
ထိုအရာေတြကို အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္
ေ၀ဖန္ကာ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ျပန္ေတာ့
အေျဖမွန္ဟာ ကိုယ့္ကို ကြင္းကာေရွာင္…
စိမ္းစိမ္းကားကားနဲ ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနေလရဲ ့…။

ဒီလိုဆိုေတာ့ျဖင့္…
လူသားဆန္ဆန္ ကိုယ္ဟန္မေဆာင္ခ်င္ေတာ့ပါ
ဒီႏွစ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္
ထင္သမွ် အစစမွာ
ဘ၀င္က်စရာ သဟဇာတ မျဖစ္ခဲ့သမို ့
ေနာင္ႏွစ္မွာ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
ကိုယ့္ရင္တြင္း တိုး၀င္ ေပြ ့ဖက္
အလုအယက္…

ႏွစ္သစ္ကို…
ကိုယ္… ၾကိဳဆိုပါရေစ
ကိုယ္… ရင္ခုန္ပါရေစ
ကိုယ္… ေမွ်ာ္လင့္ပါရေစ
ကိုယ္… တမ္းတပါရေစ
ကိုယ္…
ကိုယ္…

ဒီဇင္ဘာေရ…
ေတာင္းပန္ရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါရေစ…
ရာသီစက္၀န္း တစ္ပါတ္လည္မွာ ျပန္ဆံုၾကတာေပါ့ေနာ္…
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို ရင္ခုန္တတ္တဲ့ ကိုယ္
အိပ္မက္အသစ္ကို တမ္းတတတ္တဲ့ ကိုယ္
ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာကို
လြမ္းပင္လြမ္းလ်က္ လြမ္းလက္စႏွင့္ပင္
ခ်န္ရစ္ခဲ့ပါရေစေတာ့…

ဒီတစ္ႏွစ္
ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ဒီဇင္ဘာေရ…

ခိုင္ၿမဲေသာၾကိဳး

Hours fly...

Flowers die...

New days, New ways passed by

But LOVE stays...

F O R E V E R

* * * * * *

သီတင္းကြ်တ္

ငယ္ငယ္က
တေပ်ာ္တပါး ရြတ္ဆိုခဲ့ဖူးတယ္…
သီတင္းကြ်တ္ၿပီ…
မီးပံုးပ်ံ လႊတ္ရေအာင္ တဲ့…

ငယ္ဘ၀…
ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ျမတ္ဘုရားထံ ရည္ေရာ္မွန္း ဆီမီးနဲ ့ ကန္ေတာ့ပန္းဆင္ခဲ့ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
မိဘ ဖိုးဖြား ဆရာသမား အေလးနက္ထား ပူေဇာ္ၾကတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ကုသိုလ္ေတြရ မုန္ ့ေတြ၀ ၾကည္ရႊင္ပ်တဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
လမင္းေရာင္သာ ထိန္ထိန္ျဖာ ၾကည္လင္လွတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ဆီမီးေရာင္ရွိန္္ ထိန္ထိန္၀ါ သာယာလွတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
မီးပန္းေတြ တလက္လက္ ေဗ်ာက္အိုးသံ တညံညံ စည္ကားလွတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ပြဲေတြလမ္းေတြ ခ်ိမ့္ခ်ိမ့္သဲ ႏႊဲခဲ့ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
စည္ေဗ်ာသံ ညံမစဲ လူတိုင္းေပ်ာ္တဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ရင္ထဲမွာ ေမွ်ာ္ကာ မွန္းဆ တမ္းတရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…

အခုေတာ့…
တကယ္ကဆို ငယ္ဘ၀လို ေပ်ာ္စရာ မရွိတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ဖိုးဖိုး ဖြားဖြား ေတြ ေဖေဖ ေမေမေတြကို
စိတ္ထဲကသာ မွန္းကန္ေတာ့ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္...
ေလထဲကသာ လွမ္းကန္ေတာ့ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္...
မီးပံုး မဆင္ ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္...
မီးပန္း မျမင္ရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္...
မီးပံုး မတြန္းရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
မီးလံုး မထြန္းရတဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ေဗ်ာက္အိုးသံ တိတ္တဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
စည္ေဗ်ာသံ ပိတ္တဲ့ သီတင္းကြ်တ္…
ေပ်ာက္ေမ့ခ်င္ေအာင္ ေျခာက္ေသြ ့တဲ့ သီတင္းကြ်တ္...
လူသူမသိေအာင္ တိတ္ဆိတ္တဲ့ သီတင္းကြ်တ္…

အင္း… ဒီလိုနဲ ့ဘဲ
သီတင္း တခ်ီ ကြ်တ္ခဲ့ျပန္ေလၿပီ…။

(သီတင္းကြ်တ္ လျပည့္ေန ့ ၁၄-၁၀-၀၈ အမွတ္တရ)