ေဆာင္း (သို ့) ဒီဇင္ဘာ အလြမ္း

ေဆာင္းကို ခ်စ္သည္။ ႏွင္းကို ခ်စ္သည္။ ဒီဇင္ဘာကို ခ်စ္သည္။
အခုေတာ့ ဒီက သူတို ့ေျပာၾကတဲ့ winter ဆိုတဲ့ ေဆာင္းရာသီေတြမွာ ေဆာင္းကလဲမပီ၊ ႏွင္းကိုလဲ မျမင္ရေတာ့ၿပီ။ လြမ္းစရာ…။

အိမ္က ေဆာင္းကို လြမ္းမိသည္။ ႏွင္းကိုလဲ လြမ္းမိသည္။ ဒီဇင္ဘာေန ့ရက္ေတြကိုလဲ လြမ္းမိသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀က ေဆာင္းရာသီ၊ ေဆာင္းနံနက္ခင္းေတြကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိသည္။

ႏွင္းမႈန္မႈန္ေတြၾကား အိပ္ရာက ေစာေစာထၿပီး ေဖေဖ ေမေမ၊ ေမာင္ေလးတို ့နဲ ့ အတူ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား သြားဖူးခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားကို လြမ္းသည္။ ဘုရားေပၚမွအဆင္း လမ္းတပါတ္ေလွ်ာက္ၿပီး Oriental House မွာ Dim Sum ျဖစ္ျဖစ္၊ စမ္းေခ်ာင္းထဲက တင္တင္ေအးမွာ မုန္ ့ဟင္းခါးပူပူ ျဖစ္ျဖစ္ စားခဲ့ရတာကို လြမ္းသည္။ ဒီဇင္ဘာလကို ျပည္သူ ့ အားကစားလ ဟုသတ္မွတ္ကာ စေန၊တနဂၤေႏြေန ့ မနက္ေစာေစာေတြမွာ ၾကားရေနက် “ေစာေစာအိပ္လို ့ ေစာေစာထလို ့ ေစာေစာလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါစို ့” ဆိုတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက သီခ်င္းသံ (ေလာ္စပီကာသံ) ခပ္က်ယ္က်ယ္ကိုလဲ လြမ္းမိေသးသည္။ ႏို၀င္ဘာ ၃၀ ရက္ ညဖက္ေတြမွာ ထံုးမႈန္ ့ျဖဴျဖဴေတြ အရည္ေဖ်ာ္ၿပီး လမ္းမေပၚမွာ Happy Sweet December လို ့ စာလံုးအၾကီးၾကီးေတြ ေရးခဲ့ၾကရတာကိုလဲ ခုထိလြမ္းေနဆဲ…။

ခရစ္စမတ္နား နီးလာရင္ေတာ့ အနီးအနားက Church ေတြက ကေလး လူၾကီးတစ္စုရဲ ့ ခရစ္စမတ္ သီခ်င္းသံေတြ ၊ တစ္အိမ္၀င္ တစ္အိမ္ထြက္ ဆုေတာင္းေပးသံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ၊ လိေမၼာ္သီးေတြ၊ သၾကားလံုးေတြ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးခဲ့ၾကရတဲ့ ညခ်မ္းအခ်ိန္ေတြကိုလဲ ျမင္ေယာင္လြမ္းဆြတ္ေနဆဲ…။

ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္။ အမွတ္ရ လြမ္းေနေသးသည္။ ေဆာင္းတြင္းရဲ ့ ေအးစက္စက္ ညတညမွာေတာ့ ေဟာ့ေပါ့ ပူပူတစ္အိုးတည္ၿပီး ေဖေဖနဲ ့ ေမေမ့ရဲ႕ ေမြးေန ့ပြဲကို အတူတူေပါင္းၿပီး ေႏြးေထြးစြာ က်င္းပေလ့ရွိခဲ့ၾကတာ…။ ကိုယ္တို ့ေမာင္ႏွမ မုန္႕ဖိုးေတြစုၿပီး တိတ္တိတ္ကေလး ၀ယ္ထားတဲ့ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေတြကို ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ့ကို ေပး…။ သူတို ့ကလဲ သားနဲ႕သမီးရဲ႕ အဖိုးတန္မဟုတ္တဲ့ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ပိစိေလးေတြထဲမွာ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးထားရင္း ၾကည္ႏူးပီတိေတြျဖာ…။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္။ အမွတ္ရ လြမ္းေနေသးသည္။

ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္းေတြမွာေတာ့ ႏွင္းေငြ ့မႈန္မႈန္ မွာ ေက်ာင္းေ႐ွ ့က တိုင္ၾကီးေတြၾကားက တိုးထြက္လာတဲ့ လင္းလက္ေႏြးေထြးတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ ႏုႏုေတြကို လြမ္းသည္။ ထိုနံနက္ခင္းေတြမွာ ေႏြးေအးဆိုင္မွာ စားခဲ့ရတဲ့ ပဲထမင္းနဲ႕ ေကာ္ဖီပူပူကို လြမ္းေနသည္။ ထိုနံနက္စာ စားအၿပီး အေျပးအလႊား (အေနာက္ေပါက္မွ) သြားတက္ခဲ့ရေသာ Building 7 နဲ႕ Building 8 က Lecture တန္းေတြကို လြမ္းေနသည္။ သူလာရင္ အတူတူ ထိုင္ေနက် Building 6 ေထာင့္နားက ေနရာေလးကို လြမ္းသည္။ သူေကြ်းေနက် ေကာ္ဖီသၾကားလံုး ညိဳညိဳေလးေတြကို လြမ္းသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အတန္းလစ္ၿပီး ခေရပင္လမ္းမွာ သြားထိုင္ေနခဲ့ရေသာ အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို အတန္းေဖၚ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ခ်စ္စကားေျပာခ်င္လို ့ က်န္တဲ့သူေတြအားလံုး ေရွာင္ေပးၿပီး ခေရပင္ေတြေအာက္မွာ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့ေအာင္ ဖန္တီးေပးခဲ့ရတဲ့ ေဆာင္းနံနက္ခင္းက ဇာတ္လမ္းေလးကိုလဲ မေမ့မေလ်ာ့ လြမ္းေနေသးသည္။ (ခုေတာ့ ထိုႏွစ္ေယာက္က တူႏွစ္ကိုယ္တိုင္းျပည္ေလး တစ္ခု ေအာင္ျမင္စြာ ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။)

ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဆာင္းဦးေပါက္တစ္ခုမွာ ေက်ာင္းက စီစဥ္တဲ့ ေလ့လာေရးခရီးတစ္ခု သြားခဲ့ရတာ ျပန္ေတြးၾကည့္မိတိုင္း ခုခ်ိန္ထိ ရင္ခုန္လြမ္းဆြတ္ေနဆဲ။ ကိုယ့္ဘဝမွာ မိဘ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ မပါဘဲ ပထမဆံုး သြားခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ညအိပ္ ခရီးေလး တစ္ခု…။ အေမွာင္မကြဲေသးတဲ့ မနက္ေစာေစာမွာ Bus ကား အၾကီးၾကီးေတြနဲ ့ ခရီးစခဲ့တာ…။ လမ္းတေလွ်ာက္ သီခ်င္းေတြ ဆိုၾက၊ မုန္ ့ေတြ စားၾက၊ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စၾက၊ ေနာက္ၾက၊ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ေတြ မဆိုးခဲ့ၾက၊ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္လို ့ မဝခဲ့ၾက…။ ဇက္နဲ႕ ဧရာဝတီျမစ္ကို ျဖတ္အကူး ဧရာဝတီျမစ္ျပင္က်ယ္မွာ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြၾကားမွာေတာင္ အခ်မ္းဒါဏ္ကို ေမ့ထား၊ အေႏြးထည္ေတြခြ်တ္ ဓါတ္ပံုေတြ႐ိုက္၊ ေျပးလိုက္ၾက လႊားလိုက္ၾက ၊ မယံုႏိုင္စရာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အင္ဂ်င္နီယာ မမေတြ…။

ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးညေတြမွာ မအိပ္ႏိုင္ၾက။ အိပ္ပစ္လိုက္ၿပီး အခ်ိန္ေတြကုန္သြားမွာကို ႏွေျမာတသစြာ…။ ညေမွာင္ေမွာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းနံေဘးက လဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ စကားေတြ ဆူဆူညံညံ ေျပာတဲ့သူေတြကေျပာ၊ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေတြေတြေငးေငး သီခ်င္းေတြနားေထာင္… အဲဒီအခ်ိန္က ေဇာ္၀င္းထြတ္ရဲ ့ ေဆးဆိုးပန္း႐ိုက္ မ်က္ႏွာ သီခ်င္းသံေတြက ေနရာအႏွံ ့…။

ေနာက္ဆံုးညမွာ မီးပံုပြဲေလး တစ္ခု..။
ျပန္ေျပာျပရရင္ နာမည္ၾကီး ဒ႑ာရီ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို ေတာင္ အားနာခ်င္စရာ…။

“ေလေျပညွင္းရယ္ ၿငိမ္သက္ဆဲညမွာ အသာအယာ တိုးလို ့တိုက္ခတ္စဥ္….” ဆိုတဲ့ ခင္ေမာင္တိုးရဲ ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တစ္ေယာက္က ဂီတာတီးလို ့ တစ္ေယာက္က ခပ္တိုးတိုး ညည္းဆို…။ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မီးေတာက္ေတြကို ၾကားထဲမွာ ျခားထားရင္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ေငးၾကည့္ေနၾကတဲ့ သူေတြ…။ အဲဒီညမွာဘဲ အဆင္ေျပသြားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္စံုတြဲ မက…။

အျပန္ခရီးမွာေတာ့ အလာခရီးနဲ ့ တျခားစီ။ သီခ်င္းသံေတြ တိတ္ဆိတ္ခဲ့ၿပီ။ ဆူညံသံေတြလဲ နဲနဲအားေပ်ာ့ခဲ့ၿပီ။ ရင္ခြင္တိုင္းမွာ အလြမ္းေတြအျပည့္နဲ ့…။ အျငင္းခံရလို ့အသဲကြဲတဲ့ သူေတြက ကြဲ…။ အသစ္စက္စက္ အတြဲေတြကေတာ့ လက္ခ်င္း ဆုပ္ေထြး အနာဂတ္ အေရးေတြး…။ ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ေက်ာင္းၾကီးေရွ ့ကို ျပန္ေရာက္.. ေဆာင္းက မညွာမတာ ေအးစက္ေနၿပီ…။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ အေပ်ာ္နဲ႕ ေရာေနတဲ့ အလြမ္းေတြက ပူပူျပင္းျပင္း ေတာက္ေလာင္…။

ကဲ.. မကုန္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား… ေဆာင္းရဲ႕အလြမ္းေတြရယ္…။
တကယ့္တကယ္ ေရတြက္ၾကည့္လို ့ မကုန္ဆံုးႏိုင္တဲ့ အလြမ္းေတြ ကိုယ့္ရဲ႕ ေဆာင္းမွာ အျပည့္…။

ေနာက္ တေဆာင္းမွာေတာ့…
ကိုယ့္အိမ္ေလးကိုျပန္ၿပီး ႏွင္းေ၀တဲ့ ေဆာင္းကို ၾကိဳခ်င္တယ္…
ထံုးမႈန္ ့ျဖဴျဖဴေတြနဲ႕ အတူ Sweet December စာလံုးေတြကို လမ္းမေပၚမွာ တေပ်ာ္တပါး ေရးဆြဲခ်င္တယ္…
မနက္ေစာေစာ ႏွင္းမကြဲခင္ အခ်ိန္ေလးထဲမွာ ေ႐ႊတိဂုံဘုရားကို မိသားတစ္စု အတူတူ သြားဖူးခ်င္တယ္…
ဒါေပါ့… ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းၿပီးရင္ေတာ့ Dim Sum ျဖစ္ျဖစ္၊ တင္တင္ေအး မုန္႕ဟင္းခါးျဖစ္ျဖစ္ တခုခုစားမွာေပါ့…
ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ ေက်ာင္းၾကီးဖက္ကို တစ္မနက္ေလာက္သြားၿပီး ေက်ာင္းေရွ ့က တိုင္ၾကီးေတြနားမွာ ေနပူစာလႈံခ်င္တယ္…
ၿပီးရင္ေတာ့ ကိုေအာင္တို ့ရဲ႕ ေႏြးေအးက ပဲထမင္းေလးစား၊ ေကာ္ဖီက်က်တစ္ခြက္ေသာက္…
ၿပီးရင္ ခေရပင္လမ္းမွာ သူနဲ႕ အတူ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း အတိတ္က အခ်ိန္ေတြကို ရင္ထဲ ျပန္ေခၚသြင္း…။
စြယ္ေတာ္ရိပ္ကိုသြားၿပီး စြယ္ေတာ္႐ြက္ေလး တစ္႐ြက္ႏွစ္႐ြက္လဲ အမွတ္တရ ခူးခ်င္ပါေသးတယ္…
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ စာအုပ္ၾကားထဲ ညွပ္ထားၿပီး အေျခာက္ခံ သိမ္းထားမွာေပါ့…။
ဒီ့ထက္ပိုၿပီး အခြင့္အေရးရမယ္၊ အခ်ိန္လဲရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဇက္ကေလးနဲ႕ ဧရာဝတီျမစ္ျပင္ကို တစ္ေခါက္ေလာက္ ျဖတ္ကူးၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ ဧရာဝတီေလကို တဝၾကီး ႐ႈ႐ႈိက္လိုက္ခ်င္ေသး…။
ကိုယ့္ရင္ထဲက အလြမ္းေတြနဲ႕ ဆႏၵေတြ…။

အင္း… ဒါေပမယ့္ အခု ဒီေဆာင္းရက္ေတြမွာေတာ့ ဒီဆႏၵေတြအားလံုးကို ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္သာ သိမ္းထားလိုက္ပါေတာ့မယ္။
သို ့ေသာ္လည္း ဘုရားမွာေတာ့ ဆုေတြ အထပ္ထပ္ေတာင္းေနမယ္…
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ ့ေနာက္ႏွစ္ခါ ေဆာင္းအတြက္ေပါ့…။

(ခ်ိဳေသာ ဒီဇင္ဘာ… ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္ေန ့ အမွတ္တရ)

ေဘာလံုးပြဲမွ အေၾကြး

ေျပာရရင္ နဲနဲေတာ့ၾကာေနပါၿပီေလ…။

အဲဒီညက Man U နဲ ့ Chelsea တို႕ကန္ၾကတဲ့ညေပါ့…။ ကိုယ့္ကို အစြဲအလမ္း ထားတယ္ဘဲေျပာေျပာ အတၱၾကီးတယ္ဘဲေျပာေျပာ.. ေျပာခ်င္တာေျပာၾက... တို႕ကေတာ့ Man U မွ Man U ပါဘဲ…။ နဲနဲမွ မေလွ်ာ့…။

အဲဒီ အသင္းကို ကိုDavid Beckham ေလးရွိကထဲက စြဲစြဲၿမဲၿမဲ အားေပးလာလိုက္တာ ခုထက္ထိပဲေပါ့…။ ဟီဟိ… (ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ား မေတြးၾကေစခ်င္…) အားကစားကို စိတ္ပါ၀င္စားတဲ့ သေဘာပါ။
ဒါနဲ ့ဘဲ လမ္းေၾကာင္းေတြ လြဲကုန္ၿပီ။ ေျပာခ်င္တာက အဲဒီ Man U နဲ႕ Chelsea တို ့ ကန္ၾကတဲ့ညက ကိုသူၾကီး နဲ ့ C Box မွာ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက Chelsea Fan ဆိုတာနဲ႕ ကိုယ္ကဘဲစၿပီး (မိန္းကေလးပီပီ) ေလာင္းမလားလို ့ စိန္ေခၚလိုက္မိတယ္ေလ…။ Man U နဲ ့ Chelsea ဘယ္သူႏိုင္မလဲ ေလာင္းၾကမယ္… ႏိုင္တဲ့သူက မုန္ ့ေကြ်းေၾကးေပါ့…။ သူကလဲ ၀မ္းသာ အားရပါဘဲ… ေလာင္းၾကမယ္ေလတဲ့…။

ေမြးေန ့ေတြမွာ မုန္ ့ေကြ်းၾကတာ... ေမြးေန ့ဆုေတာင္းပိုစ့္ေလးေတြ တင္ေပးၾကတာ... တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးၾကတာ... အေပ်ာ္သက္သက္နဲ႕ အႏိုင္အ႐ႈံး ေလာင္းၾကတာ..။ ဘေလာ့ဂ္ေပၚက သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာ အေလ့အထေလးေတြေလ…။ တကယ့္ တကယ္ ေကြ်းလို႕လဲမရ… တကယ္လဲ မစားရၾကေပမယ့္ တကယ္ စားၾကရသလို…။ ေကြ်းတဲ့သူက ဓါတ္ပံုေလးေတြနဲ႕ ေကြ်း... စားတဲ့သူကလဲ ေကြ်းတဲ့သူရဲ႕ ေစတနာ ေတြကို ျမိန္လွ်က္စြာသံုးေဆာင္.. ေပ်ာ္စရာေနာ္…။

အဆံုးသတ္ရရင္ေတာ့ အဲဒီေန ့က Chelsea က ႐ႈံးၿပီး Man U က ႏိုင္ေလေတာ့ သက္ေဝက ကိုသူၾကီးကို မုန္႕ဝယ္ေကြ်းဖို ့ျဖစ္သြားတာေပါ့…။ အဲဒါ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ေန ့ေ႐ႊ ့ ညေ႐ႊ ့နဲ႕ မေကြ်းျဖစ္ပဲ အေၾကြးတင္ေနတာ…။ သူက ပထမတစ္ခါမွာ အတိအလင္း ေၾကျငာၿပီ ဆိုတဲ့ ပိုစ့္နဲ႕ သတိေပးတယ္ေလ…။ အဲဒီ ရက္ေတြက ႐ံုးမွာ ပ႐ိုဂ်က္ေတြပိၿပီး မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴးနဲ ့တအားကို အၾကပ္အတည္းထဲ ေရာက္ေနတာမို႕ မေကြ်းျဖစ္ခဲ့ဖူး။

ဒီလိုနဲ ့ သူလဲ ရန္ကုန္ကို ခဏျပန္သြားတယ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲ ဘာရမလဲ အေမ့ခံ ေနလိုက္တာေပါ့…။ သို႕ေသာ္ မၾကာခင္ကာလကဘဲ သူက ေနာက္ဆုံးရ စက္ရပ္ သတင္းတုိမ်ား ဆိုတဲ့ ပိုစ့္အသစ္တစ္ခုမွာ "ၾကိဳ စဥ္းစားေခ် မသက္ေဝ" ဆိုၿပီး သက္ေဝ သူ ့ကို မုန္ ့မေကြ်းရေသးေၾကာင္း၊ ဘာေကြ်းမွာလဲလို ့စဥ္းစားထားဖို ့ မေမ့မေလ်ာ့ ေဖၚျပျပန္တယ္ေလ…။ ၿပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လဲ စကၤာပူကို သိပ္မၾကာခင္မွာ ျပန္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းလဲ သတိေပးေသးတယ္…။ ဒီေတာ့ မျဖစ္ေခ်ေတာ့ဘူး... ကိုယ္ဒီထက္ ဆက္ေမ့ေနရင္ ကိုသူၾကီးတစ္ေယာက္ စကၤာပူမွာ ေကာ္နက္ရွင္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ပိုစ့္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဆက္တိုက္တင္ၿပီး သတိေပးေနမွျဖင့္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ေကြ်းစရာရွိတာကို ေစတနာပါပါနဲ႕ ေကြ်းလိုက္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း…။

ၿပီးခဲ့တဲ့စေနေန ့က The Orange Lantern ဆိုတဲ့ Vietnamese စားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ သြားစားရင္း မေမ့မေလ်ာ့ ႐ိုက္လာခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံု.. အဲ.. အဲ.. ေယာင္လို ့… ၀ယ္လာခဲ့တဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြပါ။ ကိုသူၾကီး တစ္ေယာက္စာ တင္မက ဘေလာ့ဂ္ကို လည္လည္လာၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအတြက္ပါ အမ်ားၾကီး ပို၀ယ္လာပါတယ္…။ စားသြားၾကပါေနာ္…။

ဒါက နာနတ္သီး ထမင္းေၾကာ္ ပုဇြန္နဲ ့ ...

ဒါကေတာ့ ခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ ့ကြ်ဲေကာသီး သုပ္

ဒါက ေကာ္ျပန္ ့ေၾကာ္...

ဒါကေတာ့ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ ပူပူေလာင္ေလာင္ Tom Yam ဟင္းခ်ိဳ...

ဒါက ကိုယ့္တို ့ဆီက ငါးဖယ္ေၾကာ္နဲ ့ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ Fish Cake

ေနာက္ဆံုး အခ်ိဳပြဲက ေရခဲသုပ္နဲ ့ ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္...

ကဲ... ကိုသူၾကီးလဲစား... သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ စားၾကပါေနာ္...

လိုက္ပြဲေတြက ေနာက္မွာ အဆင္သင့္... အမ်ားၾကီး....။

မိသားစု ထမင္း၀ိုင္း

ေန ့တိုင္း ေန ့တိုင္း ထမင္းစားခ်ိန္ေတြမွာ အိမ္က ေမေမ့လက္ရာ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေလးကို အရမ္း သတိရမိပါတယ္…။ ဟိုးအရင္ အခ်ိန္ေတြ… မိသားစုေတြ အတူတူေနရတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေပါ့…။ သက္ေ၀တို႕ အားလံုး ေန ့လည္စာကို ထမင္းဘူးထည့္သြားၿပီး အလုပ္ထဲမွာ၊ ေက်ာင္းမွာ အဆင္ေျပသလို စားတတ္ၾကေပမယ့္ ညေနစာေတြတိုင္းကိုေတာ့ မိသားစု စံုစံုညီညီရွိမွသာ စားတတ္ၾကပါတယ္။ ေဖေဖ (သို ့) ေမေမ တစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္အျပန္ ေနာက္က်တဲ့ေန႕မ်ိဳး ဆိုရင္လဲ အဆာေျပ မုန္ ့တစ္ခုခု စားၿပီး လူစံုေအာင္ ေစာင့္တတ္ၾကပါတယ္။ ထမင္း၀ိုင္းမွာ အတူတူထိုင္ၾကၿပီးရင္လဲ ထမင္း ဟင္းေတြ ကို (ဟိုးငယ္ငယ္ေလးထဲက အဖိုးအဖြားေတြ သင္ထားတဲ့အတိုင္း) အသက္ၾကီးစဥ္ငယ္လိုက္ စည္းကမ္းနဲ ့ ႏႈိက္ယူေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အဖိုး ၿပီးရင္ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ၿပီးေတာ့ သက္ေ၀.. ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေလးေပါ့…။ သူက အငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွ ယူရတာမို ့ သူမို ့ ဗိုက္ဆာေနၿပီဆို လူၾကီးေတြ ျမန္ျမန္ယူၾကပါေတာ့ဗ်ိဳ႕ လို႕ ပူညံပူညံလုပ္တတ္ေသးတာ ေတြးမိေတာ့ ျပံဳးရေသး…။

မိသားစု စံုစံုညီညီနဲ ့အတူတကြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ၀ိုင္းဖြဲ ့ စားေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေႏြးေထြးလွတဲ့ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေလး အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီမွာ တကြဲတျပား ေရာက္ေနရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ ့ လက္ရွိ အေျခအေနေတြကို တကယ္ဘဲ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ရႏိုင္မယ္မွန္း မသိႏိုင္တဲ့ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းကေလး… အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ (အခုေတာ့ ဆံုးသြားပါၿပီ) အဖိုးရဲ႕ ဟိုးတုန္းကဆိုရင္… အစခ်ီတဲ့ စကားဆိုသံေတြ၊ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ျငင္းခံု စကားႏိုင္လုသံေတြ၊ ေဖေဖ ေမေမ တို ့ရဲ ့ တစ္ေန ့တာ အလုပ္ခြင္အေတြ ့အၾကံဳ ေတြကို ျပန္ေျပာျပၾကတဲ့ ခ်ိဳသာ စကားသံေတြ စည္စည္ညံညံနဲ ့ ဘယ္အခါမဆို စားၿမိန္ခဲ့ရတဲ့ ေမေမ့လက္ရာ ထမင္း၀ိုင္းကေလးရဲ ့ တန္ဖိုးကို အခုအခ်ိန္မွာ တကယ္ဘဲ အရမ္း လြမ္းဆြတ္ တမ္းတမိပါတယ္…။

*****

ဒီလိုနဲ ့ မေန ့ညေနက ထမင္းစားခါနီးမွာ မိုးေတြ သည္းသည္း မဲမဲ႐ြာေနတာကို ေတြ႕ေတာ့ မိုးဦးက် ကာလေတြ မိုးတြင္းကာလေတြမွာ ေမေမ ခ်က္ေလ့ရွိတဲ့ ဟင္း အတြဲအစပ္ေလးေတြကို ျပန္ေတြး စိတ္ကူး ပံုေဖၚ ၾကည့္မိပါတယ္…။

ပုဇြန္ဆိတ္ ေသးေသးေလးေတြကို အခြံမခြာပဲ အၿမီးနဲ ့ေခါင္းကိုျဖဳတ္ ေရစင္စင္ေဆး၊ ဆီမ်ားမ်ား ၾကက္သြန္ျဖဴ မ်ားမ်ား င႐ုတ္သီး စပ္စပ္နဲ ့ေက်ာ္၊ သခြားသီးေတြကို ျခစ္ၿပီး ၾကက္သြန္စိမ္းရယ္၊ ဆီမပါဘဲ ေလွာ္ထားတဲ့ ပုဇြန္ဆိတ္ေလးေတြကို မွ်င္ငပိ၊ ျငဳတ္သီးစိမ္းနဲ ့ၿပီး ေရာေထာင္းထားတာရယ္ နဲ ့သံပုရာရည္ ညွစ္ၿပီး သုပ္ရတဲ့ သခြားသီးသုပ္ရယ္၊ တြဲဖက္ ကေတာ့ ဘူးသီးဟင္းခါးေလးကို ျငဳတ္ေကာင္း ႏိုင္ႏိုင္နဲ႕ ခ်က္ၿပီး ပူပူေလးေသာက္...။

မိုးရာသီေတြမွာသာ ေပါေပါမ်ားမ်ားေတြ ့ရတတ္တဲ့ ငါးသလဲတိုး (သို ့) လယ္ငါးခူ ခပ္ေသးေသးေလးေတြကို ဆီမ်ားမ်ားထဲမွာ ၾကြပ္ၾကြပ္ကေလးေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးေၾကာ္ရယ္၊ ေစ်းထဲမွာ တစ္ခါတရံမွ ရတတ္တဲ့ ေကာက္႐ိုးမႈိေလးေတြကို ေရစင္စင္ေဆး၊ ၿပီးေတာ့ ဆီေလးနဲနဲ နဲ ့လွိမ့္၊ ၾကက္သြန္စိမ္း ပါးပါးလွီး၊ ျငဳတ္သီးစိမ္းေတာင့္ေလးေတြကို တုတ္ေခ်ာင္းကေလး ထိုးၿပီးမီးကင္ မညက္ တညက္ေထာင္း၊ ခုနက မႈိေၾကာ္ေလးနဲ႕ေရာ သံပုရာရည္ညွစ္ၿပီးသုပ္တဲ့ မႈိခ်ဥ္သုပ္ရယ္ ၾကာဆံဟင္းခါး (သို ့) ဘူးသီးနဲ႕ ပုဒတ္စာဟင္းခါး ပူပူေလးရယ္နဲ႕ တြဲစားရတဲ့ ဟင္းေတြကေတာ့ ေမေမ့ရဲ ့ ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ လက္ရာပါ။

*****

ေဆာင္းဦးေပါက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး မနက္ေတြမွာေတာ့ ေမေမက မနက္ အိပ္ရာက အေစာၾကီးထၿပီး ေကာက္ညွင္းဆန္အသစ္ ေစးေစးေလးေတြနဲ ့ ဆီထမင္း ထိုးတတ္ပါတယ္။ ဆီထမင္းက်က္လို ့ အဖိုးနဲ႕ ေမေမတို ့ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ကပ္ျပီးခ်ိန္နဲ ့ သက္ေ၀တို ့ေတြ အိပ္ရာႏိုးတဲ့ အခ်ိန္နဲ ့ေတာ့ အကိုက္ပါဘဲ။ ဆီထမင္းနဲ ့တြဲဖက္ စားစရာေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အၾကိဳက္ခ်င္း မတူၾကတာမို ့ ေမေမက အားလံုးရဲ ့ အၾကိဳက္ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လုပ္ေပးတတ္ပါတယ္။ အဖိုးအတြက္က ႏွမ္းေလွာ္ေထာင္း ေမႊးေမႊးေလး၊ ေဖေဖ့အတြက္က ငါးရံ ့ေျခာက္ဖုတ္ကို ပဲဆီေမႊးေမႊးေလးဆမ္းလို ့တမ်ိဳး၊ ေကာက္ညွင္းဆိုရင္ အုန္းသီးနဲ ့မွစားခ်င္တဲ့ သမီး နဲ ့သား အတြက္ကေတာ့ အုန္းသီးႏုႏု ျဖဴျဖဴေလးေတြ ျခစ္လို ့ေပါ့…။

ခရမ္းခ်ဥ္သီး လႈိင္လႈိင္ေပါတဲ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေမေမ့ရဲ ့ဟင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ ပါေလ့ရွိပါတယ္။ ငါးရံ ့ကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးမ်ားမ်ားနဲ႕ အရည္စပ္စပ္ေလးခ်က္၊ မခ်ခင္မွာ နံနံပင္ေလးအုပ္၊ ဒီဟင္းက အသက္ၾကီးလို ့ သြားေတြ သိပ္မေကာင္းေတာ့တဲ့ အဖိုးနဲ ့ေမေမ့ရဲ ့ အၾကိဳက္ ပါ။ အဲဒီ ငါးဟင္းနဲ႕ တြဲဖက္စားဖို ့က ျငဳတ္သီး၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီသပ္၊ ပုဇြန္ေျခာက္မႈန္ ့နဲ႕ ေရာခ်က္တဲ့ ငန္ျပာရည္ခ်က္ရယ္၊ ခရမ္းသီးေသးေသး၊ ဘူးသီး ေသးေသးေလးေတြကို မက်က္တက်က္ ျပဳတ္ထားတဲ့ တို ့စရာရယ္…။

အားလံုး အလုပ္အား ေက်ာင္းအားၾကတဲ့ စေန တနဂၤေႏြလိုေန ့မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ေမေမက လုပ္ရတာ နဲနဲလက္၀င္တဲ့ ငါးရံ ့ ဆန္ေလွာ္ဟင္းကို ခ်က္ေလ့ရွိပါတယ္။ ငါးရံ႕ ကိုဘဲ အေကာင္လိုက္ ဆား၊ ဆႏြင္း၊ ဆီ၊ ျငဳတ္သီး ၾကက္သြန္ျဖဴ နီေတြေရာ ၿပီးနယ္၊ စပါးလင္ အပင္လိုက္ကို ငါးမွာ ခ်ည္၊ ေမႊးေနေအာင္ ေလွာ္ထားတဲ့ ဆန္ကို ေလးစိတ္ကြဲေလး ေထာင္းၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဳေလး ဆီသပ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ငါးအေကာင္လိုက္ ကိုထည့္ခ်က္ရတဲ့ အဲဒီ ဆန္ေလွာ္ဟင္း ကေတာ့ တစ္အိမ္သားလံုးရဲ ့ အၾကိဳက္ေပါ့…။ ငါး ဆန္ျပဳတ္လို သူ ့ အတိုင္းစားလို ့ရသလို ထမင္းနဲ ့အတူ ဟင္းလိုလုပ္ၿပီး စားရင္လဲရတာမို ့ အဲဒီဟင္းခ်က္တဲ့ေန ့ဆို အခ်ိန္မဟုတ္ေသးဘဲ ဗိုက္က အလိုလိုေနရင္း ဆာေနတတ္ပါတယ္။

တခါတခါ မီးမလာတဲ့ေန ့မ်ိဳးမွာ မီးေသြးမီးဖိုနဲ ့ ထမင္းဟင္း ခ်က္ရတဲ့အခါ မီးေသြးေမႊးရတာ ပင္ပန္းလို ့ စိတ္ညစ္စြာ ၿငီးျငဴမိေပမယ့္ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို မီးဖုတ္လို ့ နံနံပင္နံ ့ ျငဳတ္သီးနံ ့ေမႊးေနတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ပန္ေထြေဖ်ာ္ စားရတဲ့အခါမွာေတာ့ ေမာသမွ်ေတြ အကုန္ေပ်ာက္ၿပီး ထမင္းၿမိန္ရျပန္ပါတယ္…။

*****

ပူေလာင္ေလာင္ အိုက္စပ္စပ္ ေႏြရာသီအခါမ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ေမေမ့အတြက္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမို ့ ခါတိုင္းနဲ ့မတူ ထူးျခားတဲ့ ေထြလီကာလီ ဟင္းမ်ိဳးေတြ စားရတတ္ပါတယ္။ ေႏြရာသီမွာ ပူျပင္းတဲ့ ရာသီဥတုေၾကာင့္ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထမင္းစားပ်က္တတ္ၾကေပမယ့္ အိမ္သားေတြအဖို ့ကေတာ့ ေမေမ့လက္ရာေတြေၾကာင့္ ပိုလို ့ ေတာင္မွ စားေကာင္း ေသာက္ေကာင္း ျဖစ္ၾကရတယ္ေလ။

ေမေမခ်က္ေလ့ရွိတဲ့ဟင္းေတြထဲက သက္ေ၀ အၾကိဳက္ဆံုးဟင္းကေတာ့ မုန္လာပင္ေပါက္နဲ ့ ခ်က္ရတဲ့ ငါးက်ည္း ငါးဆုပ္ ခ်ဥ္ဟင္းပါ။ ငါးက်ည္းအေကာင္ ခပ္လတ္လတ္ေတြကို မန္က်ည္းသီးနဲ ့ ဆားနဲ ့နယ္ၿပီး ေရစင္စင္ေဆး၊ ၿပီးရင္ ဒါးမနဲ ့ ႏုတ္ႏုတ္စင္း၊ ၿပီးေတာ့မွ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္ ့၊ ျငဳတ္သီး တို ့ရယ္၊ စပါးလင္ ႏုတ္ႏုတ္စင္းရယ္၊ ဆန္ေလွာ္မႈန္ ့နဲနဲရယ္ထည့္ၿပီး နာနာေလးေထာင္း၊ မုန္လာပင္ေပါက္ ႏုႏုေလးေတြကို ခ်ဥ္ဟင္းအိုး အရင္တည္… ဟင္းအိုး ပြက္ပြက္ဆူလာၿပီဆိုမွ ၿပီးမွ ခုနက ေထာင္းထားတဲ့ ငါးက်ည္းေတြကို လက္နဲ ့ အေနေတာ္ လံုး ဆုပ္ၿပီး ထည့္…။ ငါးဆုပ္လံုးေလးေတြ က်က္ေလာက္ၿပီဆိုရင္ ခ်…။ သူနဲ ့ လိုက္ဖက္တဲ့ အတြဲက ျငဳတ္သီး ဆားေထာင္းပါ။ ျငဳတ္သီး အေလွာ္မႈန္ ့ကို ဆားေလးနဲနဲ နဲ ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလးေရာၿပီး ေထာင္း၊ စားကာနီးမွ ဆီဆမ္းစားရတဲ့ အညာျငဳတ္သီးေထာင္းေပါ့။ အဲဒီဟင္းခ်က္တဲ့ေန ့ဆို တအိမ္သားလံုး ေခါင္းမေဖၚႏိုင္ေအာင္ ထမင္းစား ေကာင္းခဲ့တာကို ခုထက္ထိ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မွတ္မိေနပါတယ္…။ အခုဆိုရင္ အဲဒီ ဟင္းနဲ ့ေ၀းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့…။

ေႏြရာသီရဲ႕ေန႕လည္ခင္းေတြမွာေတာ့ ေမေမက လဖက္ကို ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ေဂၚဖီထုပ္ေတြနဲ႕ သုပ္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းပူပူနဲ႕ ေကြ်းတတ္ပါေသးတယ္။ ေႏြေန႕လည္ခင္း ပူပူမွာ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ခ်ည္သား အက်ႌေလး၀တ္၊ သနပ္ခါး ပါးကြက္ထူထူကြက္ၿပီး လဖက္သုပ္ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ စပ္စပ္ကို ေရေႏြးၾကမ္းပူပူနဲ႕စားခဲ့ရတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္မယ့္ ေန႕လည္စာပါဘဲ…။

*****

စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြကို မိသားစုေတြ အတူတကြ တစ္ေပ်ာ္တပါး စားေသာက္ၾကတဲ့အခါတိုင္း မွတ္မွတ္ရရ အဖိုးေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ “လက္ရည္တျပင္တည္း” ဆိုတဲ့ စကားေလးပါဘဲ။ ႏွီး ေဒါင္းလန္းၾကီးေတြထဲမွာ ထမင္းေတြေရာ ဟင္းေတြပါ စုထည့္ၿပီး မိသားစုေတြ ကေလး လူၾကီးေတြအားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ၀ိုင္း၀န္းႏႈိက္ယူ စားေသာက္ၾကတဲ့ ဟိုး ေရွးေရွးက ခ်စ္စရာ စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို ျပတဲ့ ဓေလ့ေလး တစ္ခုေပါ့။

အခုေခတ္မွာေတာ့ ႏွီး ေဒါင္းလန္းေတြနဲ႕ စားတဲ့ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ မိသားစု ဆိုတာ ဘယ္လို အရာမ်ိဳးမွာမဆို ေအးအတူ ပူအမွ်၊ အစစ အရာရာမွာ ေကာင္းအတူ ဆိုးအတူ သာတူ ညီမွ် ခြဲေ၀ ခံစားၾကရတယ္ ဆိုတာကို သိရွိ နားလည္ဖို ့အတြက္ တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ မဟုတ္ေတာင္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာေတာ့ အားလံုး အတူတူ စကားေလး တေျပာေျပာနဲ႕ေအးေအးလူလူ စားေသာက္ၾကဖို႕ သင့္တယ္လို ့ အဖိုးက ခနခန ေျပာဖူးပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္နဲ႕ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေလာက္သာ ေ၀းကြာတဲ့ အခု လက္ရွိ အခ်ိန္မွာေတာ့ သြား သုတ္သုတ္ စား သုတ္သုတ္နဲ ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မျဖစ္တဲ့ ေအးစက္စက္ မာေတာင့္ေတာင့္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ထမင္းဟင္းေတြကို မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္ ရဲ႕အကူအညီနဲ ့ ပူေအာင္လုပ္ၿပီး ေသာက္ေရတစ္ခြက္ အနားခ်လို ့ ျမန္ျမန္ၿပီး ေအးေရာ သေဘာမ်ိဳးနဲ႕စားလိုက္ရတဲ့ ထမင္း အနပ္ေတြတိုင္းမွာ ေအာ္… အဖိုးသာျမင္ရင္ ဘယ္လို ေကာက္ခ်က္မ်ိဳးမ်ား ခ်မွာပါလိမ့္လို ့ ေတြးေတာရင္း၊ ေဖေဖ ေမေမ ေမာင္ေလးတို ့နဲ႕ေႏြးေထြးလွတဲ့ ေမေမ့လက္ရာ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းကေလးကို အရမ္း သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနမိပါေတာ့တယ္။

ထိုေနာင္တ

ဟိုး ငယ္႐ြယ္စဥ္ သူငယ္ခ်င္း ဘ၀ ကထဲက ရင္းႏွီး ခင္မင္ခဲ့ရေသာ သူမကို အခ်ိန္ေတြ ရွည္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ခ်စ္ခင္ စံုမက္ခဲ့ေသာ္လည္း ရွင္းျပရခက္ခဲလွေသာ အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ဖြင့္ဟခဲ့ၿပီးေသာ ႏွလံုးသား တံခါးကိုပိတ္၊ ေၾကျငာခဲ့ၿပီးေသာ အခ်စ္စိတ္တို ့ကို ၿမိဳသိပ္ကာ သူမ အပါအ၀င္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုတို ့ႏွင့္ ေ၀းေ၀းကို ဖယ္ခြာေရွာင္ရွားကာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ဆန္လွေသာ၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ ့ ဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ… ေန ့ေပါင္း ရက္ေပါင္း လေပါင္း ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကို အလုပ္ထဲတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ ေခါင္းစိုက္ရင္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္မွာ… ထိုတစ္ေန ့အထိ…။

ထိုတစ္ေန ့…
သူမႏွင့္ မေတြ ့ခင္ ထိုေန ့မနက္အထိ သူ၏ ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ႏွင့္ လုပ္ရပ္အေပၚ တြင္ စိုးစဥ္းမွ် သံသယမရွိ၊ ေနာင္တဆို၍ အမႈန္တစ္စမွ်ပင္မရွိ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ရွိေနခဲ့ေၾကာင္းကို သူ ရဲရဲၾကီး သစၥာဆို၀ံ့ပါသည္။ ထိုတစ္ေန ့အထိေပါ့ေလ..

*****

သူမကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေၾကာင္း ဖြင့္ဟေျပာဆိုၿပီးကာမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေပၚေပါက္လာေသာ အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ဖြင့္ဟခဲ့ၿပီးေသာ ထိုအခ်စ္တို ့ကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းပါသည္ဟု (ရင္ထဲမွာ ေမာပန္း ဆို ့နင့္ ေၾကကြဲေနေသာ္လည္း) ေပါ့ေပါ့ဆဆ ဟန္ပန္ အမူအရာမ်ိဳးျဖင့္ သူမကို စိမ္းကားခဲ့ပါသည္။ မယံုၾကည္ႏိုင္ေသာ၊ အံ့ၾသေနေသာ သူမ၏ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းကေလးမ်ားကို ရယ္ေမာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ဥပကၡာျပဳရင္း… ထိုေန ့က ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ နာက်ည္း ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲစိတ္တို ့ျဖင့္ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကေၾကကြဲကြဲ ငိုခဲ့မိပါသည္။ အေၾကာင္းသိ ရင္းႏွီးခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္စု၏ နားမလည္ႏိုင္လြန္းေသာ အၾကည့္မ်ား၊ အျပစ္တင္စြပ္စြဲသံမ်ား၊ ကဲ့ရဲ ့ ႐ႈံ ့ခ်သံမ်ား... အားလံုးကို ဘာမွ ေျဖရွင္းခ်က္ မေပးေတာ့ဘဲ… အားလံုးကို ေက်ာခိုင္း… အားလံုးႏွင့္ ေ၀းရာ… အေ၀းဆံုးေနရာ တစ္ခုသို ့…။

သူမႏွင့္ေ၀းရာမွာ ေနထိုင္ရင္း သူမကို သတိရ လြမ္းဆြတ္မိသည့္ အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ ထို အလြမ္းစိတ္တို ့ကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္ရန္ စိတ္၏ တစ္ခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္အေနျဖင့္ အလုပ္မ်ားကို ေလာဘတၾကီး ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ့ပါသည္။ ဟိုမွ သည္မွ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ ့ ထံမွ တစ္စြန္းတစ္စ ၾကားသိရတတ္ေသာ သူမ၏ သတင္းမ်ားကို ၾကားခ်င္ေသာ္လည္း မၾကားခ်င္၊ သိခ်င္ေသာ္လည္း မသိခ်င္၊ သူမေလးကို ျမင္ခ်င္ေသာ္လည္း မျမင္ရဲ၊ ေတြ ့ဖို ့ အခြင့္အေရးရွိေနပါေသာ္လည္း မေတြ ့ရဲျဖင့္ အစစ အရာရာကို ထိန္းခ်ဳပ္ကာ တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အခ်ိန္မ်ားကို ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္တြက္ၾကည့္ရလွ်င္ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ားမွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုနီးပါး ရွိခဲ့ေလၿပီ။ သူ ့ကိုယ္သူ ထူးဆန္းစြာ အံ့ၾသခဲ့သည္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာရင္း မၾကာခဏ ေတြ ့ျမင္ ၾကံဳဆံုရတတ္ေသာ မိန္းကေလးငယ္မ်ား၊ လြယ္လင့္တကူ ၾကည္ျဖဴ လိုက္ေလ်ာၾကမည့္ မိန္းကေလးငယ္မ်ား အေပၚတြင္ နည္းနည္းေလးမွ် စိတ္မ၀င္စား စိတ္မကစားမိျခင္းပင္…။

*****

ကိုယ္တိုင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ လမ္းကို တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား၊ ၾကိဳးစားမႈမ်ား၏ အက်ိဳးကို ခ်ိုၿမိန္စြာ စားသံုးေနရေသာ အခ်ိန္တြင္ အရာရာ အတန္အသင့္ ျပည့္စံုသည့္ ဘ၀တစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၿပီ ဟု ယူဆကာ စိတ္အစဥ္တို ့သည္ ဟိုး အေ၀း ကာလတစ္ခုဆီက သူမေလးဆီသို ့ လြင့္ေမ်ာ….။ သူ ့ကို နာက်ည္းေနမည္ဟု ယူဆရေသာ သူမကေလး… သူ ့ႏွလံုးသားကို အခ်ိန္ျပည့္ လႊမ္းမိုးေနခဲ့ေသာ.. အခ်ိန္တိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရခဲ့ေသာ သူမေလး…။ သူ၏ စိတ္ကူးအိပ္မက္တို ့သည္… အနည္းငယ္ အဓိပၸါယ္ရွိလာ…။ အို.. ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အမွားေတြကို ခြင့္လႊတ္ဖို ့ဆိုတာ ကိုယ္က အရင္ ေတာင္းပန္ၾကည့္ဖို ့ေတာ့ လိုမွာေပါ့ေလ…။

သူမႏွင့္ သူ၏ ဆက္စပ္ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ အေနအထားကို ဟိုး ကၾကီးမွသည္ အ အထိ အစ အဆံုးသိေနခဲ့ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ သူမကို သူ သြားေရာက္ေတြ ့ဆံုရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ သာယာလွပေသာ ျပာလြင္ေသာ မိုးေကာင္းကင္ၾကီး ေအာက္တြင္ ရင္ခုန္ လႈိက္ေမာဖြယ္ေကာင္းလွစြာျဖင့္ သူမကို သူ ေတြ ့ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ ဆယ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း ဘာမွထူးထူးျခားျခား မေျပာင္းလဲဘဲ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကလို ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္၍ လွပေနေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ ေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ ့ဆဲျဖစ္ေသာ သူမကို သူ အံ့ၾသတၾကီး ေငးၾကည့္ေနမိပါသည္။ သို႕ေသာ္… သူမ ဘ၀၏ အၾကီးမားဆံုး ေျပာင္းလဲမႈကို သူမကိုယ္တိုင္ ဖြင့္ဟ ေျပာဆို လာေသာအခါ… ။

ထိုေန ့က သူမအတြက္.. တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ သူ၏ ေတြေ၀ခဲ့မႈ ႏွင့္ အစားထိုးမရေသာ ကုန္လြန္ခဲ့ခ်ိန္ မ်ားစြာတို ့အတြက္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေနာင္တ အနည္းငယ္ ရခဲ့မိပါသည္…။ သို ့ေသာ္ ထိုေနာင္တတို ့ကို မာနတရားတို ့ျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းဖို ့ ၾကိဳးစားရင္း သူမေရွ ့တြင္ ဘာမွမျဖစ္ေလဟန္ ေကာင္းေကာင္း ဟန္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ပိုင္းေလးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္မဆံုးျဖစ္ေနရင္း…။

*****

ထိုတစ္ေန ့…
ထိုတစ္ေန ့…
ထိုေန ့က သူမႏွင့္ ဒုတိယအၾကိမ္အျဖစ္ ေတြ ့ဆံုရန္ အေၾကာင္းဖန္လာပါသည္။ ဒုတိယအၾကိမ္ ဆံုေတြ ့ရခ်ိန္သည္ ပထမအၾကိမ္ႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုနီးပါး ကြာျခားခဲ့ျပန္ပါသည္။

သူမ…
သက္တူ ႐ြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာတို ့ၾကားတြင္ ဘာမွေျပာင္းလဲသြားသည္ဟု မထင္ရေသာ သူမ…။ သူမကို ခ်စ္ခင္ၾကင္နာေသာ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင့္အတူ… ခ်စ္စဖြယ္ စကားေတြ တီတီတာတာ ဆိုတတ္ေနေသာ သားကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ… သာယာ ခ်မ္းေျမ့ေသာ မိသားစုဘ၀ေလးတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ သူမ…။ ဟိုးအရင္တုန္းကလို ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ျခင္းမ်ား အျပည့္ျဖင့္ လွပေနဆဲ သူမ…။ ဘ၀ကို စိတ္ေအး ခ်မ္းေျမ့စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ သူမ…။

ထိန္းခ်ဳပ္လို ့မရ ျပင္းျပင္းထန္ထန္လႈပ္ခတ္ေနေသာ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္အစဥ္ေတြသည္…
ေရခဲတမွ် ေအးစက္ေနေသာ ကိုယ့္ရဲ ့ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြသည္…
ခႏၵာကိုယ္ ေနရာအႏွံ ့မွာ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္တိုးေနေသာ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏွလံုးေသြး ေတြသည္…
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မ်က္၀န္းထဲမွ မ်က္ရည္ၾကည္မ်ားအျဖစ္သို ့ ကူးေျပာင္းခါနီးဆဲဆဲ…

ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရယ္ေမာႏႈတ္ဆက္ေနေသာ သူမကို ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ရန္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ကိုယ္အားယူေနဆဲမွာ ေ၀၀ါးသြားေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္... အို.. ကိုယ့္ရဲ ့ ေနာင္တေတြ အတၱေတြ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို သူမေလး ရိပ္မိသြားမွာ စိုးလွပါသည္…။

အဆံုးမွာေတာ့…
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာရွည္ေအာင္ ေသာ့ခတ္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ ကိုယ့္ရဲ ့ ႏွလံုးခုန္သံကို ကိုယ္တိုင္ မယံုၾကည္ႏိုင္စြာျဖင့္… အျပင္ပန္းက ၾကည့္လွ်င္ အစစအရာရာ ျပည့္စံုသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္ျငားလည္း ႐ုပ္၀တၳဳအားျဖင့္သာ ျပည့္စံုၿပီး အဖက္ဖက္က လိုအပ္ခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာျဖင့္ ကိုယ့္ရဲ ့ေအးစက္စက္ အထီးက်န္ ဘ၀ကို ကိုယ္တိုင္ေၾကကြဲစြာ… ။

ခိုင္မာေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြႏွင့္အတူ ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္လွမ္း ခဲ့ေသာ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းကေလးမွာ သံသယေတြ၊ ေနာင္တ တရားေတြ ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္… ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ခြင့္ မရွိေတာ့ေသာ ဘ၀မ်ား…။
ဘာနဲ ့မွ လိုက္လို ့ မမွီႏိုင္ေအာင္ ေနာက္က်ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ား… ျပန္လည္ဆံုဆည္းခြင့္ကို ဆု အျဖစ္ေတာင္ ေတာင္းယူ၍ မရႏိုင္ေတာ့ေသာ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ္တိုင္ နာက်င္ နာက်ည္းစြာျဖင့္…။
သက္ျပင္းေတြကို အခါခါခ်ရင္း ေတြ ့ဆံုခ်ိန္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆြဲဆန္ ့ထားလိုက္ ခ်င္ေသာ္လည္း လူ ့ဘ၀၏ နိယာမေတြအရ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ရစၿမဲမို ့ကိုယ့္ရဲ ့ ျပန္ျပင္မရေသာ မွားယြင္းမႈေတြနဲ ့အတူ ေနာင္မွရေသာ ေနာင္တတရားေတြ၊ ယူက်ံဳးမရ စိတ္ေတြ ရင္ထဲမွာ အျပည့္အႏွက္ျဖင့္…။

*****

သူမကို ဘ၀တသက္လံုး ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို ့မရႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္မႈႏွင့္ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ၿပီးေသာ ၾကိဳးတစ္စ… ျပန္လည္၍ ဆက္သြယ္ ထံုးေႏွာင္ရန္လည္း အခြင့္အေရးက မရွိေတာ့ၿပီ… သူ ့အတိုင္းသာ ရွိပါေစေတာ့.. ။ သူမ ဘ၀ကေလး အစဥ္အၿမဲ လွပ ေပ်ာ္ရႊင္ေစႏိုင္ရန္ သူမ၏ စိတ္ကေလး အစဥ္သျဖင့္ ေအးခ်မ္း ျပည့္စံုေစႏိုင္ရန္ ဆုေတာင္းေပး႐ံုမွတပါး….။

စာၾကြင္း ။ ။ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ ့ အတူတူ နားေထာင္ရင္း ဖတ္ၾကည့္ပါေနာ္…။
ေအးခ်မ္းေမ - ဇာတ္ဆရာ အလိုက်

ခိုင္ၿမဲေသာၾကိဳး

Hours fly...

Flowers die...

New days, New ways passed by

But LOVE stays...

F O R E V E R

* * * * * *