Sunday, April 18, 2010

လွေသာ ႏွစ္သစ္


ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး ေန႔ရက္ေတြမွာ လာလည္ ႏႈတ္ဆက္ ဆုေတာင္းသြားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တေယာက္ခ်င္းဆီကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ၿပီး ဆုေတာင္း ႏႈတ္ဆက္ စကားဆိုဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ အခု ဒီေနရာကေန အားလံုးကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

ျမန္မာ ႏွစ္သစ္ ၁၃၇၂ ခုႏွစ္မွာ...
လိုရာ ဆႏၵျပည့္ဝၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ...
လွပေသာ အနာဂတ္ ေန႔သစ္မ်ားကိုလည္း ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ...။



Monday, April 12, 2010

သၾကၤန္ ဖိတ္စာ


မနက္ျဖန္ဆို သၾကၤန္ အၾကိဳေန႕ ျဖစ္ၿပီ…
ငယ္ငယ္ကထဲက သၾကၤန္နားနီးလာရင္ သၾကၤန္ကို မေပ်ာ္တတ္ေပမယ့္ ေမွ်ာ္ေတာ့ ေမွ်ာ္တတ္တယ္... ကိုယ္တိုင္ ေရမကစားေပမယ့္ သူမ်ားေတြ ကစားတာ ၾကည့္ရင္း တူးပို႕ တူးပို႕ သီခ်င္းသံေတြေအာက္မွာ ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္... သို႕ေသာ္ အသက္ဝင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ သၾကၤန္နဲ႕ ေဝးေဝးမွာေရာက္ေနတာ ၾကာလာေတာ့ သၾကၤန္နဲ႕ နီးတာေတြ ေဝးတာေတြ ဘာမွ ခံစားလို႕ မရေတာ့ပါဘူး... လို႕ မႏွစ္က ပန္ဒိုရာ စီစဥ္တဲ့
ဘေလာ့ဂါေတြ ရင္ထဲက သၾကၤန္ (အထူး အစီအစဥ္) မွာ အိုက္တင္အျပည့္နဲ႕ သြားေျပာခဲ့ဖူးတယ္…။ (ခပ္တည္တည္ပဲ...)

အဲလို ေျပာခဲ့ၿပီး ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဖူး…။
B L U E S K Y F O R E S T ဘေလာ့ဂ္မွာ
သံခ်ပ္ထိုးၾကစို႔ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ေလးကို မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ျပႆနာက အဲဒီမွာ စ တာပါပဲ…။ ကိုယ့္ ေရွ႕က ေနာင္ေတာ္ေတြ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ ေရးထားၾကတဲ့ သံခ်ပ္ေတြကို ဖတ္ရင္း ကိုယ္တိုင္လဲ တကယ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္လာလို႕ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ သံခ်ပ္ေလး တခု မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ေရးျဖစ္သြားတယ္။ (ေရွ႕စကား ေနာက္စကား မညီလိုက္ပံုမ်ား…)

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တံုးက ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ သတင္းစကားမွာ “ေခါင္းေတြ အရမ္းကိုက္ေနလို႕ စာမေရးႏိုင္ေသးပါ…” ဆိုၿပီး ဝက္ဝံေလး ကတ္ေၾကးနဲ႕ ေခါင္းကို ျဖတ္ေနတဲ့ ပံုေလး တင္ထားမိတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့…။ ေအာ… သက္ေဝက ေခါင္းသာ ကိုက္တယ္ သံခ်ပ္ေတာ့ ထိုးႏိုင္သလား… လို႕ အေမးခံခဲ့ရတာ ခုထိ မွတ္မိေနေသးတယ္…။ လူက ေနေပမယ့္ သၾကၤန္ပိုးက မေနတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ…။

အဲဒီ သံခ်ပ္ေလး ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မွာလဲ သူတို႕ မ႑ပ္မွာ သံခ်ပ္ထိုးဖို႕ လာေခၚၾကတယ္။ ဝါသနာက မပါဘူး ဆိုေတာ့ ႏွစ္ခါ မေခၚရပဲ သံခ်ပ္ေတြနဲ႕ အတူ သူတို႕ဆီ ေရာက္သြားျဖစ္ပါတယ္…။ ဒီမွာေလ... မ႑ပ္နာမည္က
ေရႊျပည္ေဝး တဲ့…။ အမိေျမနဲ႕ ေဝးေနၾကတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ေပ်ာ္စရာ သၾကၤန္ေလးတခု ျဖစ္ဖို႕ ရည္ရြယ္ပါတယ္...။ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို လူေတြလဲ ေတာ္ေတာ္စံု၊ သံခ်ပ္ေတြလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ေနေလာက္ပါၿပီ…။

ၿပီးေတာ့ ေရြျပည္ေဝး မ႑ပ္ ပိုင္ရွင္ေတြက ကိုယ့္ဆီကို လာလည္ၾကတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းေတြကိုလဲ သူတို႕ရဲ႕ မ႑ပ္ကို လာၿပီး အတူတူ သံခ်ပ္ထိုးရင္း သၾကၤန္လာက်ဖို႕ ဖိတ္ေပးပါ လို႕ ေျပာလာတာေၾကာင့္ ဒီေနရာကေန ဖိတ္စာေဝ လိုက္ပါတယ္…။

မုန္႕လံုးေရေပၚ အပါအဝင္ ျမန္မာမုန္႕၊ သၾကၤန္မုန္႕ မ်ိဳးစံု ေတြနဲ႕ တေန႕တမ်ိဳး မရိုးရေလေအာင္ ဧည့္ခံမွာျဖစ္ၿပီး အခ်မ္းေျပ ဘာညာ ဘာညာ ေတြလဲ အဝ တိုက္မယ္လို႕ ဆိုေနပါတယ္…။ ၿပီးေတာ့ ဒီႏွစ္မွာ အေတာ္ နာမည္ ေက်ာ္ၾကား လူၾကိဳက္မ်ားေနတဲ့ (ကိုကိုတို႕ အၾကိဳက္) ဟို အတိုေတာ္ အဲေလ… အဆိုေတာ္ မမေလး တေယာက္လဲ လာမယ္ ဆိုလား…။ ဒီတခါေတာ့ သူေလးက ဘယ္လိုေလးမ်ား တိုမလဲ… (ဟာ… မွားျပန္ၿပီ…) ဘယ္လိုေလးမ်ား ဆိုမလဲ ဆိုတာလဲ သြားၾကည့္ၾကရေအာင္ေလ… ေနာ္…။

လွပတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာ ေအာက္က သစ္ေတာရနံ႕ေလး သင္းေမႊးေနတဲ့ ေရႊျပည္ေဝး သၾကၤန္မ႑ပ္မွာ ရိုးရာ အတာ သၾကၤန္္ပြဲကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ဆင္ႏႊဲၾကရေအာင္… သံခ်ပ္ထိုးရင္း၊ သီခ်င္းဆိုရင္း၊ မုန္႕စားရင္း၊ ေရေလာင္းရင္း၊ စကားလက္ဆံု ေျပာၾကရေအာင္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ အားလံုး မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္ အေရာက္ လာခဲ့ၾကေစခ်င္ပါတယ္…။

See you there…

Thursday, April 8, 2010

Home Sweet Home


Home Sweet Home လား
ေလး ေထာင့္ ပံုး လား...

အၾကံကုန္ေတာ့ ဟိုအေကာင္ ဟိုဟာ ခ်က္ ဆိုသလိုပါပဲ...
အခ်ိန္ရွိရဲ႕သားနဲ႕ ေရးစရာ ဘာမွ ရွာမရ... ဘာမွလဲ မေရးျဖစ္လို႕ ... း))

မွတ္ခ်က္ ။ ။
ဟိုအေကာင္ = ဂဠဳန္
ဟိုဟာ = ဆား



Monday, April 5, 2010

တိမ္မ်ားႏွင့္ တညေန

မိုးေကာင္းကင္ေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လွ်င္ ဝါဂြမ္းမ်ားသဖြယ္ ျဖဴေဖြး၍ အလိပ္လိုက္ အလိပ္လိုက္ လွပေသာ တိမ္မ်ားကို ေတြ႕ႏိုင္သည္။ သို႕ေသာ္ ေန႕တိုင္းေတာ့ မဟုတ္…။ တခ်ိဳ႕ေန႕မ်ားတြင္ အေဝးမွၾကည့္လွ်င္ပင္ သူတို႕၏ ႏူးညံ့မႈကို မိမိထံသို႕ ကူးစက္ ခံစား ေစႏိုင္ေသာ လွပေသာ တိမ္ မ်ားကို ေကာင္းကင္ၾကီး တခုလံုးႏွင့္ အျပည့္ ေတြ႕ႏိုင္ေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕ေသာေန႕ရက္မ်ားတြင္ ေကာင္းကင္ တခုလံုး တိမ္သား တိမ္လိပ္မ်ား ကင္းစင္ကာ ျပာလြင္ ၾကည္လင္ေနသည္ကိုလည္း ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။ ထို႕အျပင္ တခ်ိဳ႕ေသာ ေန႕ရက္မ်ားတြင္မူ ေမွာင္မိုက္ကာ မိုးသားမ်ားပါဝင္ေသာ တိမ္ညိဳမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနေသာ မိုးရြာခ်ေတာ့မည့္ ေကာင္းကင္မ်ိဳးကိုလဲ ေတြ႕ႏိုင္ပါေသးသည္။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ကိုယ္တိုင္က တိမ္မ်ားကို ခ်စ္တတ္သူ၊ သူတို႕၏ ႏူးညံ့မႈတြင္ စိတ္တိုင္းက်ကာ ေက်နပ္ေနတတ္သူ၊ သူတို႕၏ လွပစြာ ဖမ္းစားတတ္မႈတြင္ စီးေမ်ာကာ ေပ်ာ္ဝင္ေနတတ္သူ တေယာက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တိမ္ကင္းစင္ေနေသာ ေန႕မ်ားကို မႏွစ္သက္တတ္ခဲ့ပါ…။ ကိုယ့္ေန႕ေတြတိုင္းမွာ တိမ္အေၾကာင္း မေတြး၊ တိမ္မ်ားကို မေငးေမာျဖစ္သည့္ေန႕ဟူ၍ မရွိခဲ့ပါ။ ေကာင္းကင္ေပၚတြင္ တိမ္ကင္းစင္သည့္ေန႕မ်ား၊ မိုးမ်ား သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေသာ မိုးေန႕မ်ားတြင္မူ ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာ Desktop ေပၚမွာ ရွိေနေသာ တိမ္လိပ္မ်ား၊ Screen Saver မွ တိမ္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ေနခဲ့ရပါသည္။

တိမ္ေတြႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကိုယ္တိုင္က ရူးသြပ္ေနသည္လား… တိမ္ေတြက ကိုယ့္ကို ရူးသြပ္ေအာင္ ျပဳစားေနတတ္ၾကသည္လား… ကိုယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ အေျဖရွာမရပါ…။ ရွာလည္း မရွာၾကည့္ခ်င္ပါ။ သို႕ေသာ္ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ တိမ္ေတြကို ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္ပါသည္။


ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ ေန႕ရက္တခုမွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ခ်စ္စရာတိမ္မ်ားႏွင့္ ကိုယ္ ေန႕တဝက္နီးပါးမွ် နီးကပ္စြာ ရွိေနခဲ့ဖူးသည္။ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ျဖဴလြလြ တိမ္လိပ္မ်ားသည္ အခါမ်ားစြာကလိုပင္ ကိုယ့္ကို ႏူးညံ့ၿပီး လွပေသာ ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္မႈေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္သည္သာ။ ထိုတိမ္လိပ္ေတြသည္ ကိုယ္ ၾကိဳတင္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပင္ သိပ္လွ၍ လြန္စြာမွ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းၾကသည္။ သည္လိုႏွင့္ တိမ္ေတြၾကားထဲသို႕ ကိုယ္ ေျဖးေျဖးညင္သာ တိုးဝင္သြားခဲ့မိသည္။ နီးလြန္းလွ်င္ မျမင္ႏိုင္ ဟူေသာ စကားအတိုင္း အရာဝတၳဳေတြတိုင္းသည္ သိပ္နီးကပ္လာေသာအခါ အျမင္အာရံုေတြ ေဝဝါးသြားတတ္ၾကသည္။ ထို႕အတူပင္ ကို္ယ္ ခ်စ္ရေသာ တိမ္ေတြသည္ သူတို႕ႏွင့္ လြန္စြာ နီးကပ္လာၿပီး သူတို႕ေတြႏွင့္ တသားထဲ ျဖစ္သြားခ်ိန္မွာ မႈန္မႈိင္းကာ ေဝဝါးသြားၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ေအးျမျမ အထိအေတြ႕ႏွင့္ ေဝဝါးဝါး တိမ္မႈန္တို႕သည္လည္း ကိုယ့္စိတ္ကို တနည္းတဖံု ခ်မ္းေျမ့ေစခဲ့ျပန္သည္။


ထိုညေနက ကိုယ္ သူတို႕ႏွင့္ စကားမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ တိမ္ေတြသည္ ကိုယ္ေျပာသမွ် စကားလံုးတိုင္းကို မညီးမညဴ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ နားေထာင္ၾကသည္။ ကိုယ္ ျပံဳးလွ်င္ လိုက္ျပံဳး၊ ကိုယ္ ရယ္လွ်င္ ကိုယ္ႏွင့္ အတူတူ လိုက္ပါ ရယ္ေမာကာ ကိုယ္ ငိုလွ်င္ ဝမ္းနည္းစြာ လိုက္၍ ငိုတတ္ၾကသည္။ ကိုယ္ တခုခုကို မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္မူ ကိုယ့္ကို စာနာ နားလည္စြာ အားေပး ႏွစ္သိမ့္တတ္ၾကသည္။ ထိုမွ်သာမက ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူတို႕သည္ ကိုယ္သြားေလရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ေဘးမွေန၍ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါ အေဖၚျပဳေပးခဲ့ၾကသည္။

ကိုယ္ခ်စ္ေသာ တိမ္မ်ားႏွင့္ ရွားပါးစြာေသာ အနီးကပ္ ေတြ႕ရခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ့္ စိတ္အေတြးထဲမွာ စာေတြ ကဗ်ာေတြ မ်ားစြာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ တိမ္စိုင္ အစုေသးေသးေလးေတြေပၚမွာ သံုးေၾကာင္းစပ္ ကဗ်ာတိုေလးေတြ ေရးခဲ့သလို တိမ္စိုင္ ခပ္ရြယ္ရြယ္ေလးေတြေပၚမွာ အက္ေဆးေတြ… ၿပီးေတာ့ သိပ္လွတဲ့ တိမ္လိပ္ အၾကီးၾကီးေတြအေပၚမွာ ကဗ်ာရွည္ေတြ… စာစုရွည္ေတြ… မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ကိုယ္ ေရးဖြဲ႕ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ကိုယ့္အတြက္ သာယာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ စရာေကာင္းေသာ အခ်ိန္မ်ားကို သူတို႕ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့သည္။ ကိုယ့္ ညေနခင္းသည္ သူတို႕ေၾကာင့္ ထင္ထားသည္ထက္ ပို၍ လွပခဲ့သည္။

သို႕ေသာ္… အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ရစၿမဲ…
ညသည္ အေမွာင္ဖက္ကို သိသိသာသာ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ တိမ္ေတြကို ထားခဲ့ရေတာ့မည္…။ သူတို႕ေတြ ကိုယ့္အနီးကို ေရာက္လာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္စကားႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာရန္ စဥ္းစားေနစဥ္မွာပင္ သူတို႕ေတြသည္ ကိုယ့္အပါးက တိတ္တဆိတ္ ေပ်ာက္ကြယ္ ဖယ္ခြာသြားၾကသည္။ ညက လံုးဝကို ေမွာင္မိုက္သြားေလၿပီ…။ သို႕ေသာ္ ကိုယ္ ေက်နပ္ပါသည္။ ေက်းဇူးလဲ တင္ပါသည္။ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ တိမ္မ်ားက ကိုယ့္ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး အနားမွာ နီးကပ္စြာ ရွိေနေပးခဲ့ေသာ ထိုညေနခင္းတခုကို ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။


Thursday, April 1, 2010

ကိုယ့္အေၾကာင္း

ဟိုတေလာက သူ အိမ္မွာ ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္တဲ့ အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ပိုစ့္ရွိပါေကာလား..။ အဲဒါကို ဖတ္ၿပီး သူက Complain တက္လာတယ္…။ ခင္ဗ်ားေလးက က်ဳပ္ ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္တဲ့ အေၾကာင္းသာ တဖက္သတ္ၾကီး ေရးထားတာကိုး တဲ့…။ ကိုယ္တိုင္က အိမ္မွာ ဘာပစၥည္းေတြဝယ္ၿပီး ဘာေတြ သိမ္းသလဲ၊ လိုတာေတြေရာ မလိုတာေတြေရာ ဘယ္ေလာက္ အရႈပ္ အပြေတြ လုပ္သလဲ၊ ဘာေတြ စုေဆာင္းသလဲ ဆိုတာက်ေတာ့ မေျပာပဲ ခ်န္ထားတယ္ တဲ့…။ ဒါေတာ့ မေကာင္းပါဘူး… ဘယ္တရားမလဲ တဲ့…။ ဘုရားေရ… သည္လိုေတာ့ျဖင့္ ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးလဲ နဲနဲေတာ့ ေရးအံုးမွ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ေတာ့ေပမေပါ့ လို႕ ေတြးမိတယ္။

ကဲ... ဒီေတာ့ လာၿပီ… ကိုယ့္အေၾကာင္း…။
ဒီလိုေလ… ကိုယ္က အိတ္ေတြ သိပ္ၾကိဳက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အိတ္ေတြ ၾကိဳက္သလဲ ဆိုေတာ့ကာ ကိုယ္တိုင္ ေန႕စဥ္သံုးေနတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြ ၾကီးၾကီး ငယ္ငယ္ အရြယ္ရြယ္က အစ၊ မိတ္ကပ္တို႕ ႏွတ္ခမ္းနီတို႕ ဝယ္ရင္ရတတ္တဲ့ Cosmetic Pouch လို႕ ေခၚတဲ့ အိတ္ေလးေတြအလယ္၊ ဟိုနား ဒီနားသြားရင္ ကဒ္ေလး တခု ႏွစ္ခုနဲ႕ ပိုက္ဆံ နဲနဲ ထည့္ၿပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကိုင္လို႕ရတဲ့ အိတ္ေလးေတြ အဆံုး… လယ္သာအိတ္ေတြေရာ၊ အဝတ္စနဲ႕ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အိတ္ေတြေရာ၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ ထည့္ေပးလို႕ရတဲ့ စကၠဴအိတ္လွလွေလးေတြေရာ... အိတ္ဆိုရင္ ဘာအိတ္မဆို အကုန္ၾကိဳက္တာ…။ ဒါေတြပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး…။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆိုးသလဲဆို Shopping လုပ္ရင္ ဆိုင္တကာ့ ဆိုင္ေတြက ရလာတဲ့ အရြယ္စံု ဆိုဒ္စံု အေရာင္စံု Shopping Bag လွလွေတြ အားလံုးကိုပါ ၾကိဳက္တာပါ။ အားလံုးကိုလဲ စံုစံုမက္မက္ သိမ္းထားတတ္တာမ်ိဳးပါ…။ (မရယ္ၾကပါနဲ႕… NTUC, Giant နဲ႕ Cold Storage က အိတ္ေတြ မသိမ္းပါဘူး…)

ေန႕စဥ္သံုးေနတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြကို နဲနဲေဟာင္းသြားလဲ မပစ္ခ်င္ဘူး… ကိုယ္က ခ်စ္တာကိုး။ တေန႕ကို တအိတ္သာ ကိုင္ႏိုင္တယ္ ဆိုေပမယ့္ မကိုင္ျဖစ္တဲ့ အိတ္ေလးေတြကိုလဲ ျမင္ေနရရံုနဲ႕တင္ ခ်စ္ေနတာ…။ ထားေတာ့… အဲဒီေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြ သိမ္းတာ ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ Shopping Bag ေတြ သိမ္းတာက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ အက်င့္ပဲလား မသိ…။ ေျပာရမယ္ဆို ေလာေလာဆယ္ ကိုယ့္ဆီမွာ သိမ္းထားတဲ့ Shopping Bag အမ်ိဳးစံုေတြက အလ်ား အနံ ႏွစ္ေပ ပတ္လည္၊ အျမင့္ တေပခြဲေလာက္ရွိတဲ့ စကၠဴပံုးနဲ႕ ႏွစ္ပံုး အျပည့္ရွိတယ္…။ အိမ္ေျပာင္းတုန္းက သူက လႊင့္ပစ္မလို႕ကို မနဲ ေျပာၿပီး ယူလာခဲ့ရတာ။ အဲဒီအိတ္ေတြကိုလဲ ကိုယ္က ခ်စ္ေနျပန္တာကိုး… ျပန္ၾကည့္ရင္လဲ ဒီအိတ္ေလးက ဘယ္တံုးက ဘာဝယ္လို႕ ရတာ… ဟို အိတ္ေလးက ဘယ္ဆိုင္က စသည္ျဖင့္ သူ႕ရာဇဝင္နဲ႕သူ ရွိေနၾကတာမ်ိဳး…။

ေနာက္တခုက ပုလင္းေတြ ဗူးေတြ သိမ္းတတ္တာ…။ ဆယ္စုႏွစ္ တခုစာေလာက္ စုထားမိတဲ့ ကုန္သြားတဲ့ ေရေမႊးပုလင္းအလြတ္ေတြ သိမ္းထားတာ အခုထိ ရွိေနေသးတယ္။ ေရာဂါတမ်ိဳးလို႕ ဆိုရမွာေပါ့ေနာ္… (ေရးသာ ေရးေနရတယ္ ေၾကာက္ေတာ့ ေၾကာက္သား… ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို အရူးဘေလာ့ဂ္ ဆိုၿပီး ေနာက္လာ မဖတ္ၾကေတာ့ရင္ ဒုကၡ…)။ ၿပီးေတာ့ သၾကားလံုးဗူး၊ ေခ်ာကလက္ဗူး လွလွေတြ၊ ေနာက္ ေနရာတိုင္းမွာ ဝယ္လို႕ရတဲ့၊ ဒီမွာ Container လို႕ ေခၚၾကတဲ့ ပံုပန္းသ႑ါန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ပလတ္စတစ္ဘူး အၾကီး အေသး ေလးေထာင့္ အဝိုင္း အေရာင္စံု အရြယ္စံုေတြ။ (အရင္ကေတာ့ Container ဆို မ်က္ေစ့ထဲ ကမ္းနားက ပစၥည္းသယ္တဲ့ ေလးေထာင့္ဗူး အၾကီးၾကီးေတြသာ ျမင္မိတာေလ…)

အဲဒီလို ဗူးေတြက ကိုယ့္မ်က္ေစ့ကို ကိုယ့္စိတ္ကို သိပ္ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ၾကတာမို႕ ဘယ္မွာ ေတြ႕ေတြ႕ ေတြ႕တိုင္း ဝယ္တယ္…။ ေဈးကလဲ သိပ္မွ မၾကီးပဲကိုး…။ ၿပီးေတာ့ စားစရာ ေသာက္စရာ အေျခာက္အျခမ္း တိုလီမိုလီ ဘာကိုမဆို အကုန္လံုး ဗူးေတြထဲ ထည့္သိမ္းလိုက္ရမွ ေက်နပ္တယ္။ အဲလိုမွ သပ္ရပ္သြားတယ္လို႕ ထင္တာ…။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ အဲဒီလို ဗူးအလြတ္ ပုလင္းအလြတ္ေတြလဲ အမ်ားၾကီးပဲ…။ ေဟာင္းရင္ေတာ့ လႊင့္ပစ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ေတြ႕တိုင္းဝယ္ေနေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာ့သြားတယ္ မရွိ… တိုး၍ တိုး၍သာ လာေနသည္ေပါ့။ ဟိုတေလာက အိမ္မေျပာင္းခင္ကဆို ေကာ္ဖီမႈန္႕ပုလင္း အလြတ္ေတြ အလံုး ငါးဆယ္ မက ရွိတယ္။ မသယ္ႏိုင္လို႕ အကုန္ပစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ အခု လပိုင္းေလးမွာတင္ ကိုယ့္ရဲ႕ အလြန္ဆိုးဝါးလွတဲ့ ေကာ္ဖီေသာက္အားေၾကာင့္ ပုလင္းေတြ အမ်ားၾကီး ျပန္ျဖစ္ေနျပန္ၿပီေလ။ အခုေတာ့ သူ ေျပာလြန္း ဆိုလြန္း ပူညံလြန္းလို႕ ကိုယ့္ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈ စုေဆာင္းမႈေတြထဲက တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေတြကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ၿပီး သိမ္းတန္တာ သိမ္း၊ ပစ္တန္တာ ပစ္ လုပ္ရေတာ့မယ္။

ဒါေတြအျပင္ ကိုယ့္ဆီမွာ ေန႕ေရႊ႕ ညေရႊ႕ေတြ လုပ္ထားတဲ့ တျခား ရွင္းစရာ လင္းစရာေတြကလဲ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ တအိမ္လံုးမွာ အႏွံ႕အျပား ေနရာယူ မင္းမူၾကီးစိုးေနၾကတဲ့ စာအုပ္ေတြ ပါပဲ။ သတင္းစာနဲ႕ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းေတြ အပါအဝင္ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ ဖတ္လက္စေတြ မဖတ္ရေသးတာေတြ ဟိုနားတပံု ဒီနားတပံုနဲ႕ အမ်ားၾကီးပဲ။ မဖတ္ရေသးတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနၿပီး ဖတ္စရာ အခ်ိန္က မရွိေသးေပမယ္လို႕ စာအုပ္ေတြျမင္ရင္ ဝယ္ေနမိတုန္းပဲ။ ဒါေတြကိုလဲ သူက ေတာ္ေတာ္ေလး မ်က္ေစ့ေနာက္ေနပံုရတယ္။ ရွင္းပါအံုး... ရွင္းပါအံုး... လို႕ ေျပာေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာအုပ္စာေပ လူ႕မိတ္ေဆြပဲ မဟုတ္လား… ရွင္းလင္းေနလဲ မိတ္ေဆြပဲ ရႈပ္ပြေနလဲ ဒါေတြဟာ မိတ္ေဆြေတြပဲ မဟုတ္ဖူးလား…။ ဒီလို သေဘာထားလိုက္ရင္ မ်က္ေစ့ထဲ ရႈပ္ပြေနတယ္လို႕ ဘယ္ထင္ရပါေတာ့မလဲ ေနာ္…။

ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး…။ ဧည့္ခန္းထဲက တီဗြီနားမွာလဲ သီခ်င္းေခြေတြ ရုပ္ရွင္ေခြေတြ ထပ္ထားတာ… တေန႕ တေန႕ ရွင္းမယ္ ရွင္းမယ္နဲ႕ ၾကာေနၿပီ…။ တရုပ္ႏွစ္ကူး မတိုင္ခင္ ရွင္းမယ္လို႕ ၾကံစဥ္ထားရာကေန အခုေတာ့ အခါလြန္တဲ့ မိုး ျဖစ္သြားလို႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေျပာင္းၿပီး ျမန္မာ ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႕ မတိုင္ခင္မွာေတာ့ ရွင္းကို ရွင္းမယ္လို႕ ေျပာထားတယ္။ CD ေတြ သပ္သပ္၊ VCD ေတြ သပ္သပ္၊ ရုပ္ရွင္ေခြေတြ သပ္သပ္ A, B, C နာမည္စဥ္လိုက္ ခြဲၿပီး ရွင္းမလားလို႕…။ အဲဒီလို ေတြးထားရင္းကမွ မလုပ္ျဖစ္ပဲ ကာလ ေရြ႕ေလ်ာသြားရင္ေတာ့ ေနာက္ အဂၤလိပ္လို ႏွစ္ဆန္း တရက္ေန႕ေပါ့ေလ…။

ကဲ… ဒီေလာက္ဆို အိမ္မွာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ စိန္ဖြ လုပ္ေနလဲဆိုတာ မွန္းၾကည့္လို႕ ရေလာက္ၿပီေပါ့…။ ဒီေန႕ေတာ့ ကိုယ့္ကို အိမ္ရွင္းပါ ပစၥည္းေတြ ရွင္းပါ ရႈပ္ပြေနတာေတြကို စီစစ္ၿပီး လႊင့္ပစ္သင့္တာေတြကိုလဲ လႊင့္ပစ္ပါ… လို႕ တဖြဖြ ေျပာေနတဲ့ သူ႕ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာလိုက္တယ္…။ စိတ္ခ်ပါ… သၾကၤန္ မတိုင္ခင္ ခြင့္ယူၿပီးေတာ့ကို အပီအျပင္ ရွင္းပါ့မယ္… ၿပီးေတာ့ ပစ္စရာ ရွိတာေတြကိုလဲ တကယ္ၾကီးကို လႊင့္ပစ္ပါ့မယ္… လို႕ ကတိေတြလဲ အထပ္ထပ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။

အဟဲ… အဲဒီ ကတိရဲ႕ အေနာက္မွာ ကပ္ရက္သား ပါလာတာကေတာ့ ဒီတပါတ္ ပိတ္ရက္မွာ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြ ဝယ္ေပးဖို႕ပါပဲ…။ အဓိက ကေတာ့ Wide Angle Zoom ရယ္၊ Tripod ရယ္ ေပါ့။ ဒီအခါမွာ သူက ေျပာပါတယ္… အားတဲ့ရက္မွာ အခ်ိန္ယူၿပီး ကိုယ့္ပစၥည္းေတြ ရွင္းစရာ ရွိတာကိုသာ ရွင္းပါ… ကိုယ္ေျပာထားတာေတြ လိုက္ဝယ္ေပးမယ္… တဲ့…။ (ဒန္ တန္႕တန္…. … …)

အိုေက… ဝယ္တာက အရင္… ရွင္းရမွာက ေနာက္…။
ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး သေဘာတူ ေခါင္းညိတ္လိုက္တယ္… ။ အရင္ပိုစ့္မွာ မွ်မွ်တတ မေရးလို႕ Complain တက္ေနတဲ့သူကို ဒီပိုစ့္ေလး ေရးၿပီးၿပီးခ်င္း ေပးဖတ္ၿပီး စိတ္ေက်နပ္သြားေစခ်င္ေပမယ့္ ခက္ေနတာတခုက ကိုယ္ သူ႕ကို ေခါင္းေတြ စြတ္ ညိတ္၊ ကတိေတြ တေလွၾကီး ေပးလိုက္တဲ့ေန႕ဟာ ဘာေန႕လဲ ဆိုတာ သူ သိမသြားေစခ်င္ဘူး…။ သူ႕ရဲ႕ ေစတနာအေလ်ာက္ ဝယ္စရာရွိတာေတြကို ဝယ္ေပးၿပီးမွသာ သိသြားပါေစေတာ့ လို႕…။

ရႈး… တိုးတိုးေနာ္… တိုးတိုး… တိုးတိုး…။
စာလာဖတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို တိုးတိုး တိတ္တိတ္ မွာထားလိုက္ပါရေစ… ေက်းဇူးျပဳ၍ ဒီေန႕ ဧၿပီလ တရက္ေန႕ဆိုတာ သူ နဲနဲေလးမွ မရိပ္မိပါေစနဲ႕ေလ… ေနာ္…။

အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ ခ်စ္ခင္လွ်က္ …



ဒီေန႕မွာ... (ဧၿပီ ၁ ရက္ ၂၀၀၉)