ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း

အားလံုးအတြက္ လာျခင္းေကာင္းေသာ ၂၀၁၇ ျဖစ္ပါေစ...

ေဝးသြားတဲ့အခါ...

ဒီေန႔ ဇူလိုင္လ တစ္ရက္ေန႔မွာ သူသာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ အသက္ ငါးဆယ္ျပည့္… ေရႊရတု ေမြးေန႔ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထူးထူးျခားျခား ေမြးေန႔ပြဲမ်ားကို သူ က်င္းပေနလိမ့္မည္ မထင္၊ ဖေယာင္းတိုင္ႏွင့္ ကိတ္မုန္႔ေတြလည္း ပါမည္ မထင္…။ ဂစ္တာေလး တလက္ျဖင့္ သီခ်င္းမ်ားကို သံစဥ္ရွာ ေရးစပ္သီကံုးေနမည္လား… သို႔မဟုတ္ ဂစ္တာကို တိုးတိုးညင္သာ တီးခတ္ရင္း အေမ့ရဲ႕ဒုကၡအိုးေလး… သီခ်င္းကို ဆိုညည္းေနမည္လား… သို႔တည္းမဟုတ္ မိသားစုႏွင့္ အတူတူ ရိုးရွင္းေသာ ညစာစားရင္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမည္လား…

ထိုအေတြးစတခ်ိဳ႔ႏွင့္အတူ… ေဝးသြားတဲ့ အခါ သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုး ဖြင့္ရင္း ဆရာ ႏိုင္ေဇာ္ ေရးသားခဲ့ေသာ အဆံုးအစမဲ့ မိုးသားထဲ သြားရအံုးမယ္ (ထူးအိမ္သင္ ပံုတူ ေကာက္ေၾကာင္း) စာအုပ္ကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါသည္…။ သူ၏ ေကာက္ေၾကာင္းဆိုသည့္ အတိုင္း… သည္စာအုပ္ထဲတြင္ ထူးအိမ္သင္ - ငယ္နာမည္ ဘဲဥ မွ အစခ်ီကာ ေက်ာ္ျမင့္လြင္ ၊ သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္၊ ကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာ လင္းထင္ အလယ္… ကိုငွက္ ဟု ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကေသာ ထူးအိမ္သင္ ရယ္လို႔ ျဖစ္လာခ်ိန္အထိ… အားလံုးကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ခဲ့သည္။

*****

ဒုတိယတန္း ေက်ာင္းသားေလး ေက်ာ္ျမင့္လြင္…
စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေတြ မနည္းစဖူး နည္းသြားခဲ့သည္။ ရီပို႔ကဒ္ကို စစ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ လစဥ္စာေမးပြဲေတြမွာ အမွတ္ေတြ ထိုးက်ေနခဲ့ေသာ္လည္း ပထမအစမ္း၊ ဒုတိယ အစမ္းေတြမွာ အမွတ္ေတြက ေကာင္းေနျပန္သည္…။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ… ဘာေၾကာင့္လဲ ဟု အေၾကာင္းရင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေမးျမန္းၾကည့္ေသာ အခါ မ်က္စိ အေဝးမွဳန္ေနသည့္ အေၾကာင္း မိဘေတြ သိလာခဲ့ရသည္…။

လစဥ္စာေမးပြဲမ်ားမွာ စာေမးပြဲေမးခြန္းကို အတန္းထဲက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးေပးထားေသာေၾကာင့္ သူ႔ေနရာကေန မျမင္ရ… အေရွ႕ကို ထ ထ ျပီး သြားၾကည့္၊ ျပီးမွ ေနရာကို ျပန္လာျပီး ေျဖရသည္။ ထိုအခါ အခ်ိန္မမွီ…။ သခ်ၤာဆိုလွ်င္ က်ေတာင္ က်ေနခဲ့သည္။ ပထမအစမ္း၊ ဒုတိယ အစမ္း စာေမးပြဲမ်ားမွာေတာ့ ေမးခြန္းကို စာရြက္ျဖင့္ တေယာက္ တရြက္စီ ေဝငွေပးေသာေၾကာင့္ သူ႔ အတြက္ အဆင္ေျပခဲ့သည္။ ထိုအခါ အမွတ္ေတြက ထိပ္ဆံုးမွာ… သည္လိုႏွင့္ သူသည္ အသက္ ငယ္ငယ္ေလးထဲက မ်က္မွန္ ထူထူနဲ႔ ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။

*****

သူ႔အသက္ ၁၉ ႏွစ္တြင္ သူ ပထမဆံုး ေရးဖြဲ႔ခဲ့ေသာ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းက ေဝးသြားတဲ့ အခါ….

"ေဝးသြားတဲ့အခါ မင္းအနားမွာ ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္လိပ္ျပာ ဟိုသည္ ပ်ံဝဲလို႔ ေနခ်င္တာ…
ၾကင္နာသူ ေမ့ရင္ထဲမွာ နားခိုခြင့္ျပဳပါ… ဟိုတုန္းက တို႔မ်ားရဲ႕ ခ်ိဳမ်က္ဝန္းလႊာ…
ေႏြအိပ္မက္မ်ားထဲမွာ… ေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္ သီးျခားကမာၻတခုမွာ…"

*****

ရွဳမဝ မဂၢဇင္းကို ကဗ်ာမ်ား ဝတၳဳတိုမ်ား ေရးပို႔ေသာအခါ သူ႔ ကေလာင္နာမည္က လင္းထက္… သူ႔ ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကို အေမ့ထံ တိုင္တည္ဟန္ျဖင့္ တစြန္းတစ ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလးက…

အေမ… သားေတာ့ မီးေလာင္ေနျပီ…
လူေတြကေတာ့ ရယ္မွာပဲ…
သားရင္ထဲမွာ ကဗ်ာ… ကဗ်ာ… ကဗ်ာ…
သက္သာရာ ရမလားလို႔ပါ…
(ဒီတခါေတာ့ျဖင့္) ဝမ္းရည္စပ္ရင္လည္း
နည္းနည္း ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ…
သားေတာ့ မီးေလာင္ေနျပီ…

ပထမဆံုး ဝတၳဳတိုျဖစ္ေသာ "ျမတ္ႏိုးျခင္းအားျဖင့္ ၾကင္နာသည္ ျဖစ္၍..." ရွဳမဝ မဂၢဇင္းမွာ ေဖၚျပျခင္းခံရခ်ိန္မွာ သူ႔အသက္က ၁၉ ႏွစ္…

*****

တကယ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဆႏၵက အဆိုေတာ္ျဖစ္ဖို႔ မဟုတ္ခဲ့… သူေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို သီဆိုမဲ့သူ ရွာေတြ႔ဖို႔သာ…။ ဆိုတဲ့သူ ရွိလွ်င္ ေရာင္းမည္… လူေတြ ၾကားထဲ သူ႔သီခ်င္းေလးေတြ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားရင္ ေက်နပ္ျပီ ဆိုတာမ်ိဳးသာ…။ သို႔ေသာ္လည္း ကံၾကမၼာက သူ႔ကို သီခ်င္းေတြ ဆိုျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ ခဲ့သည္..။ နာရီေပၚမွ မ်က္ရည္စက္မ်ား ၏ အစ… အိုေအစစ္ စတူဒီယိုတြင္ သူ အရင္ဆံုး စသြင္းခဲ့ေသာ သီခ်င္းက သီခ်င္းေလး သက္ေသ…

"သာယာခ်ိဳျမန္ပါေစ သူ႔စိတ္မွာ…
ကိုယ္ေလ ရည္ရြယ္ပါတယ္ သူတေယာက္သာ….
ရင္မွာ ဆိုေနမယ္ သီခ်င္းေလးမ်ား နားဆင္ပါ…"

ထူးအိမ္သင္၏ နာမည္အေက်ာ္ၾကားဆံုး သီခ်င္းမ်ားထဲမွ တပုဒ္က အေမ့အိမ္…
အဲဒီသီခ်င္းကို သူ သုဝဏၰအိမ္မွာ ေနထိုင္စဥ္ အခ်ိန္… မီးရထားလမ္းႏွင့္ နီးေနေသာေၾကာင့္ မီးရထား အဝင္အထြက္ ဥၾသသံကို ေန႔စဥ္ နားေထာင္ရင္း ေရးျဖစ္ခဲ့…။

"မြန္းၾကပ္တဲ့ ျမိဳ႕ျပ လူေနမွဳစနစ္မွာ စီးေမ်ာရင္းေလ…
မျပီးေသးတဲ့ ခရီးတခု အဆံုးအထိေရာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသူမွာ...
ရိုးသားတဲ့ ေက်းလက္က အေမ့အိမ္ေလးအေၾကာင္း ေတြးမိေနလို႔….
ျမင္ေယာင္ကာ အိပ္မက္ရင္… အလိုလို ငိုခ်င္တယ္…
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္… ဟူး… အျငိမ္းခ်မ္းဆံုး အေမ့အိမ္…
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္… ဟူး… အေႏြးေထြးဆံုး အေမ့အိမ္…
အိပ္မရတဲ့ ညမ်ားစြာထဲ…. အိုး… ရထားဥၾသသံေလးမ်ားၾကားရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး တားမရဘူး…."

နာရီေပၚက မ်က္ရည္စက္မ်ား၊ ေမွာ္ဆရာ အိပ္မက္ ႏွင့္ သက္ျငိမ္ ေတးစီးရီးစ္ သံုးေခြ ထြက္ျပီးခိ်န္… ျမန္မာႏိုင္ငံ ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ သူ႔ သီခ်င္းသံေတြ ေနရာယူ လႊမ္းမိုးေနေသာ အခ်ိန္တြင္ ထို သီခ်င္းေခြမ်ားအတြက္ သူရခဲ့သည္ကေတာ့ ေငြ ငါးေထာင္က်ပ္ရယ္… ဆယ့္ေလးလက္မ တီဗြီ တလံုး ရယ္… ဟု ရယ္စရာ ေျပာခဲ့သည္…။

*****

တေန႔တြင္ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္က သူ႔ကို ေအာ္တိုေရးခိုင္းဖူးသည္…။ သူက ဆရာ ကြ်န္ေတာ့ကို မေနာက္ပါနဲ႔.. ဟု ေျပာေတာ့ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္က ျပံဳးစိစိျဖင့္ သူ႔ ေအာ္တို မဟုတ္… သူ႔ သမီး ေအာ္တိုစာအုပ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပ… အမွတ္တရအျဖစ္ တခုခု ေရးေပးေစလိုေၾကာင္းေျပာေလသည္…။

ထိုအခါ ထူးအိမ္သင္က

"ေၾကြေနတဲ့ ပန္းေလးမ်ား လိုက္ေကာက္ျခင္းမွာ ေက်နပ္မွဳ အျပည့္အဝရတဲ့ ခ်စ္သမီးေလးရယ္…
ဒီလိုသာ အျမဲ ေရာင့္ရဲ ေနတတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ…" အစခ်ီေသာ နန္းခမ္းႏြဲ႕အတြက္ သီခ်င္းတပုဒ္ ကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ ေရးေပးကာ သူ႔ လက္မွတ္ ထိုးေပးလိုက္သည္။

ထိုသီခ်င္းကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ အလြတ္ရေနျခင္းသည္ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္ႏွင့္ ဆရာ့ အႏုပညာကို သူ မည္မွ် ေလးစား တန္ဖိုးထားေၾကာင္း ေဖၚျပျပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့သည္သာမက ဖခင္တေယာက္ သမီးအေပၚ ထားရွိေသာ ေမတၱာကိုလည္း ပိုမို ထင္ရွား သြားေစခဲ့သည္…။

*****

အဲဒီေနာက္တြင္…………….. ဂီတငွက္ အျမင့္ပ်ံ ခရီးကို ပ်ံသန္း ခရီးႏွင္သြားခဲ့သည္…။
အိပ္မက္ထဲက ရထားၾကီး ခုတ္ေမာင္း သြားခဲ့…. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာမည္ မဟုတ္ေတာ့…

"အိပ္မက္ဆန္းတခု ညစဥ္ေတြ႔ျမင္… ကိုယ္ေလ ရထားၾကီး တစင္းနဲ႔ေပါ့…
ဘယ္ဆီမွန္းလည္း မသိတဲ့ ခရီးစဥ္… အေမွာင္မွာ ခုတ္ေမာင္းရင္း…
ကိုယ္ဟာ တဦးတည္းေသာ အျမဲတမ္း ခရီးသည္…
ေနရာ အခ်ိန္ ပညတ္ခ်က္မဲ့… ဆူညံ ကြဲအက္တဲ့ ႏွလံုးသား ေခါင္းေလာင္း ျမည္သံေတြ…

အေမွာင္နဲ႔ အလင္း မကြဲျပားတဲ့ ေကာင္းကင္… ညလြင္ျပင္ကို ျဖတ္သန္းတိုးဝင္…
မီးရထားၾကီးတစင္း ကိုယ့္ဝိညာဥ္ကို သယ္ေဆာင္ ခုတ္ေမာင္းရင္း…
သံသရာ ရွည္မယ့္ ခရီး… ဘယ္မွာ ဆံုးမယ္ ကိုယ္လည္း မသိ….
ဒီအိပ္မက္က ႏိုးတိုင္း ရင္မွာ ေၾကကြဲမိ…
အိပ္မက္ထဲက ရထားၾကီး ေခၚသံ ကိုယ္ ၾကားမိ…"

*****

ေဝးသြားေသာ္လည္း ယေန႔ထက္တိုင္ သူ႔သီခ်င္းေတြကို ႏွစ္ျခိဳက္မက္ေမာစြာ နားေထာင္ေနဆဲ… တီးတိုး ေရရြတ္ သီဆိုေနဆဲ…
အဆံုးသတ္တြင္ ဆရာႏိုင္ေဇာ္က ထူးအိမ္သင္ ကိုယ္တိုင္ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာတိုေလး တပုဒ္ျဖင့္ ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့သည္…။

သက္တံ့ျမစ္

ညေနခင္း တစ္ခု
မိုးစဲလင္းပြင့္ ေကာင္းကင္မွာ

ဟာ…
လွလိုက္တဲ့
သက္တံ့ၾကီး တစ္စင္း
စီးဆင္းေနတာ ေတြ႔တယ္…

ရုတ္တရက္ပဲ
ငါ ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့

ဘဝဆိုတာ
သက္တံ့လိုပါလား….
ရွိေတာ့ ရွိရဲ႕
ဒါေပမယ့္
အရွိမဲ့…..

*****

ထူးအိမ္သင္ ဟူေသာ အမည္နာမ တခုအတြက္ သူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ေန႔စြဲမ်ားအေၾကာင္းကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဖတ္ခြင့္ရသည့္အတြက္ ပံုတူ ေကာက္ေၾကာင္း ဖန္တီးရွင္ ဆရာႏိုင္ေဇာ္ကို အထူး ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ထို ပုံတူ ေကာက္ေၾကာင္းကေလးကို ဖတ္ရႈရင္း... စိတ္ကူးထဲတြင္ ျပန္လည္ ေခၚယူ ေတြးေတာ ပံုေဖၚရင္း... သူ သီဆိုခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ားထဲတြင္ တီးတိုးညင္သာ စီးေမ်ာလိုက္ပါရင္း… သူ႔ေမြးေန႔ အမွတ္တရ အျဖစ္ သည္ပိုစ့္ကို ေရးပါသည္။

Happy Birthday to You…!!

ကမာၻေျမကို အလည္ေရာက္လာသူတေယာက္ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္

ရံုးသြားခ်ိန္ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မို႔ လမ္းေလးခြဆံုတခုရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္ ပလက္ေဖါင္း တေလွ်ာက္မွာ သာမန္အခ်ိန္ထက္စာရင္ လူေတြ ပိုစည္ကားေနပါတယ္။ အားလံုးဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဦးတည္ရာ အရပ္ေတြ ကြဲျပားေပမယ့္ သြက္လက္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြကေတာ့ တူညီေနၾကတယ္။ အဲဒီထဲမွာ သာမန္နဲ႔ မတူ… တမူထူးျခားျပီး တံု႔ေႏွး ေလးလံေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ လူတစ္စုကို ကြ်န္မ သတိထားလိုက္မိတယ္…။ သူတို႔ဟာ လမ္းေထာင့္နားကေန ေကြ႔ျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္လာၾကတာ…။ ကြ်န္မကားကို အရွိန္နည္းနည္း ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ လူတစ္စုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ရင္း ဘီးကို တလိမ့္ခ်င္းလွိမ့္ျပီး ေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေရွ႕လမ္းဆံုက မီးပြိဳင့္ မီးနီသြားတယ္။ အဲဒီလိုု မီးနီေနခ်ိန္မွာ ကားကို ရပ္ျပီး ခုနက လူတစ္စုကို ၾကည့္ဖို႔ အခြင့္သာသြားတယ္။

သူတို႔အဖြဲ႕မွာ စုစုေပါင္း ကိုးေယာက္…။ အမ်ိဳးသား ေလးေယာက္ အမ်ိဳးသမီး ငါးေယာက္…။ အမ်ိဳးသား ေလးေယာက္မွာ တေယာက္က အသက္ၾကီးၾကီး အဖိုးအို… အမ်ိဳးသမီး ငါးေယာက္မွာ တေယာက္က အသက္ၾကီးၾကီး အဖြားအရြယ္… ေနာက္တေယာက္က အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ရွိႏိုင္တဲ့ ဂါ၀န္ျဖဴေလး ၀တ္ထားတဲ့ ကေလးမေလး…။ သူတို႔သံုးေယာက္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့သူေတြက လူရြယ္ လူလတ္ပိုင္းေတြ…။ အဖိုးအိုကို အမ်ိဳးသားတေယာက္က တြဲေခၚလာျပီး သူတို႔က အေနာက္ဆံုးကေန ေလွ်ာက္လာတယ္။ အဖြားအိုရဲ႕ ေဘးတဖက္တခ်က္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္က ေဖးမ တြဲေခၚလာျပီး သူတို႔က အလယ္ကေန ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ကေလးမေလးကေတာ့ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ ေျခလွမ္းေလးေတြက ခပ္ေႏွးေႏွး…။ ေရွ႕ဆံုးက အမ်ိဳးသားကေတာ့ တေယာက္တည္း… အရပ္ မနိမ့္မျမင့္ ခပ္ပိန္ပိန္… ေခါင္းကို ငံု႔ျပီး တလွမ္းခ်င္း ေျဖးညွင္းစြာ ေရြ႕လ်ားေနတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အိပ္မက္ထဲမွာ (သို႔) အိပ္မက္ေယာင္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနသူတေယာက္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္…။ သူတိုု႔ အားလံုုးဟာ အက်ႌအျဖဴေရာင္နဲ႔ ေဘာင္းဘီ အနက္ေရာင္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေတြ ကိုယ္စီ ၀တ္ဆင္လို႔…

တေရြ႕ေရြ႕ နဲ႔ ေရြ႕လ်ားလာတဲ့ သူတို႔အဖြဲ႕ဟာ ကြ်န္မ ၾကည့္ေနတဲ့ ကားေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တဆင့္ ကြ်န္မကားရဲ႕ ဘယ္ဖက္အျခမ္းကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ျမင္ကြင္းဟာ ခုနကထက္ ျပတ္သား ရွင္းလင္းလာတယ္။

ၾကည့္ေနရင္းမွာ မ်က္မွန္တပ္ ခပ္၀၀ အမ်ိဳးသားတေယာက္က အေနာက္ဖက္ကေန ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာျပီး အမ်ိဳးသမီးေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္လို႔ ေရွ႔ဆံုးက အမ်ိဳးသားပိန္ပိန္ေလးရဲ႕ ပခံုးကိုု အသာ သြားဖက္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရွ႔ဆံုးက တေယာက္တည္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားဟာ ေျခလွမ္းရပ္တန္႔သြားျပီး သူ႔ကို ပုခံုးလာဖက္သူ အမ်ိဳးသားကိုု ျပန္လည္ မွီတြယ္ရင္း ပုခံုးေပၚကို မ်က္ႏွာအပ္ လိုက္တာကို ေတြ႔ရတယ္…။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ ကြ်န္မစိတ္ေတြ အဆမတန္ ထိခိုက္ ေလးလံသြားတာ…။ ျပီးေတာ့… ဂါ၀န္ေလးနဲ႔ ကေလးမေလးကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ တခါ ထပ္ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လိုု႔ ႏွလံုးခုန္သံေတြလည္း ရုတ္ခ်ည္း ျမန္ဆန္လာခဲ့တယ္။ ေသခ်ာပါျပီ… ေသခ်ာပါျပီ… သူတို႔မွ သူတိုု႔ အစစ္ပါပဲ…။ တကယ္ကိုပဲ ကြ်န္မ သူတို႔ကို ျမင္ခ်င္ ေတြ႔ခ်င္ေနခဲ့တာ…

ခဏအၾကာမွာ ကြ်န္မ ရပ္တန္႔ေနရတဲ့ မီးပြိဳင့္က မီးနီရာကေန စိမ္းသြားပါတယ္။ ကြ်န္မ သြားရေတာ့မယ္… ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း မထြက္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေရွ႔က ကားေတြေၾကာင့္ ကြ်န္မ ခုနက လူတစ္စုကို ဆက္ၾကည့္ေနဖို႔ အခြင့္သာခဲ့ျပန္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ တြဲထားတဲ့ အဖြားအိုဟာ ေျခလွမ္းကိုု ရပ္တန္႔ရင္း၊ တပ္ထားတဲ့ မ်က္မွန္ကို အသာ ပင့္တင္ရင္း အ၀တ္စတခုနဲ႔ မ်က္လံုးတ၀ိုက္ကို ပြတ္သုတ္ေနခဲ့တယ္။ အေနာက္က အဖိုးအိုက ေျခလွမ္းရပ္တန္႔ေနတဲ့ အဖြားအိုကို တစံုတခု လွမ္းေျပာလိုက္ဟန္တူတယ္။ အဖြားအိုဟာ ေခါင္းကို အသာအယာ ညိတ္ရင္း ေရွ႕က အမ်ိဳးသား ပိန္ပိန္ေလးကို ေငးေငးေလး လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသားေလးကေတာ့ ခုနက သူ႔ကို လာေရာက္ ေဖးမသူ မ်က္မွန္နဲ႔ အမ်ိဳးသားရဲ႕ ပခံုးေပၚမွာ မ်က္ႏွာေမွာက္ထားဆဲ…။ ကြ်န္မ အၾကည့္ မမွားဘူးဆိုရင္ အဲဒီ အမ်ိဳးသားေလးရဲ႕ ေက်ာျပင္ဟာ တသိမ့္သိမ့္ လွဳပ္ရွားလို႔ ေနတယ္…။ ဟုတ္တယ္… သူ ငိုေနတယ္…

ေရွ႕က ကားေတြ ေရြ႕ေနတာမို႔ ကြ်န္မ ကားကိုလည္း စျပီး ေရြ႕ရေတာ့တယ္။ ကားကို ဂရုတစိုက္ ေမာင္းထြက္လာရင္း ခုနက ေနရာမွာ ရပ္တန္႔ေနတဲ့ သူတိုု႔ေတြကို ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန တခ်က္လွမ္းၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲကေန တီးတိုုး နွဳတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေနာင္ကို အခုလို စိတ္ဆင္းရဲမွဳမ်ိဳး… မိသားစုေတြ ေ၀းကြာရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးက ကင္းေ၀းပါေစ ရယ္ လို႔ ဆုေတြ အထပ္ထပ္ ေတာင္းျပီး ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။

******

ျပီးခဲ့တဲ့ အဂၤါေန႔ မနက္ပိုင္းက အိမ္နဲ႔ မနီးမေ၀း လမ္းဆံုတခုမွာ ကား မေတာ္တဆမွဳတခု ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရတယ္။ အမွန္ဆို အဲဒီလမ္းက ကြ်န္မ ရံုးအသြား ျဖတ္ေမာင္းေနက် လမ္းပါ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားက အလုပ္ကို ခါတိုင္းထက္ ေစာေစာသြားဖို႔ရွိတာမို႔ သူ႔ကို လိုက္ပို႔ရင္း အျပန္မွာ တျခားလမ္းမတခုကေန ရံုးကို လာခဲ့တယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ အဲဒီ မေတာ္တဆမွဳသတင္းကို ဖတ္ရ သိရတာပါပဲ…။ ေန႔တိုင္း အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အဲဒီလမ္းဆံုက ျဖတ္ေမာင္းေနက်ဆိုေတာ့ ေအာ္… မနက္က ငါ အဲဒီလမ္းက မလာမိတာ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ေပါ့… မဟုတ္ရင္ ကားေတြ ၾကပ္ပိတ္ေနမွာ… ရံုးေနာက္က်မွာ… အဲဒီေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ထားခဲ့တယ္။

ျဖစ္ပံုကေတာ့ ဘတ္စ္ကားၾကီးတစင္းက လမ္းျဖတ္ကူးေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို တိုက္ခ်သြားခဲ့တာပါ…။ ကားေတြ ေကြ႔ဖိုု႔ အတြက္ မီးစိမ္းေနတာလား… လူကူးဖိုု႔အတြက္ မီးစိမ္းေနတာလား… ဘယ္သူမွန္တယ္… ဘယ္သူမွားတယ္… လို႔ ကြ်န္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ အသက္တေခ်ာင္းကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းကို ဆံုးရွံဳးသြားခဲ့ရျပီ…။

ေနာက္တေန႔ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရတာကေတာ့… အဲဒီအမ်ိဳးသမီးဟာ အဲဒီ လမ္းဆံုနဲ႔ မနီးမေ၀းက အိမ္ယာတခုုမွာ ေနပါတယ္။ အဲဒီေန႔ မနက္မွာ သူဟာ အိမ္ကေန သူ႔အမ်ိဳးသားနဲ႔အတူတူ ေစ်း၀ယ္ဖို႔ ထြက္လာတာ… ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက ေစ်း၀ယ္အျပီးမွာ သူ႔အမ်ိဳးသားထက္ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေစာျပီး ျပန္လာခဲ့မိတာ…။ အဲဒီလိုု အိမ္အျပန္ လမ္းဆံုမွာ လမ္းကူးရင္း ဘတ္စ္ကားက ၀င္တိုက္သြားခဲ့တာ…။ သူ႔အမ်ိဳးသားက ေနာက္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္အၾကာမွာ အဲဒီလမ္းဆံုနားကို ေရာက္လာေတာ့ လူေတြ စုုရုုံး စုုရံုုးနဲ႔ ကားမေတာ္တဆမွဳကို ေတြ႔ေတာ့ စိတ္ထဲ မသက္မသာျဖစ္ျပီး သူ႔မိန္းမကို ဖုန္းလွမ္းေခၚခဲ့တာ… ကံဆိုးစြာပဲ… ဖုန္းျမည္သံဟာ အသက္မရွိေတာ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးနားမွာ စူးစူး၀ါး၀ါး ျမည္ေနခဲ့တာ ျဖစ္တယ္…။

ကြ်န္မ အဲဒီသတင္းကို ဖတ္ျပီး အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ စိတ္ထိခိုက္ေနမိတာ… ေနာက္ေန႔ မနက္ေတြ အဲဒီလမ္းဆံုက ျဖတ္တိုင္း သတိရေနမိတာ...။ Fatal Accident ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ အဲဒီလမ္းဆံုမွာ ေထာင္ထားတာ ေတြ႔တဲ့ေန႔က ကြ်န္မ ထမင္းမစားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အမ်ိဳးသားဟာ ဒီက တကၠသိုလ္တခုက ပါေမာကၡတေယာက္ျဖစ္ျပီး သူတို႔မွာ အသက္ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးကေလး တေယာက္ ရွိတယ္လို႔ သတင္းမွာ ဖတ္ရပါတယ္။ သမီးေလး တက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းနာမည္ကိုုၾကည့္ေတာ့လည္း နာမည္ရ အဆင့္ျမင့္ ေက်ာင္းတခုုျဖစ္ေနတာမိုု႔ သူတိုု႔ဟာ ပညာတတ္ျပီး ျပည့္စံုုသာယာတဲ့ မိသားစုုကေလးတခုု ျဖစ္ရမယ္လိုု႔ ကြ်န္မ ေသခ်ာေနခဲ့တယ္။

အဲဒီလိုေတြ သိရျပီးေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ လံုး၀ မသိတဲ့သူေတြျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔မိသားစုကေလးကို ေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္ေနမိတယ္။ စိတ္ထဲကေန အားေပး ႏွစ္သိမ့္ခ်င္ေနမိတယ္။ သူတို႔ေလးေတြ ပိန္သလား ၀သလား၊ ပုသလား ရွည္သလား၊ ျဖဴသလား ညိဳသလား… စသည္ျဖင့္ စိတ္ကေန မွန္းဆၾကည့္ေနမယ့္အစား သူတို႔ကို ေတြ႔ဖူး ျမင္ဖူးရင္ ကြ်န္မ ပို႔ေနတဲ့ ေမတၱာေတြ၊ ကြ်န္မ ေတာင္းေနတဲ့ ဆုေတာင္းေတြဟာ ပိုမ်ား အာနိသင္ရွိေလမလားလို႔ ကြ်န္မ ေတြးေနမိတာ…။

ကြ်န္မ ဆႏၵ ျပည့္ခဲ့ပါတယ္…။
ကြ်န္မထင္တာ မမွားဘူးဆိုရင္ သူတို႔ဟာ အခင္းျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ေနရာကိုု လာျပီး ဆုေတာင္းၾကတာပါ…။ အသက္ၾကီးေနတဲ့ အဖိုုး အဖြားႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြယ္လြန္သူ အမ်ိဳးသမီးေလးရဲ႕ မိဘ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုုင္ပါတယ္…။ ေရွ႕ဆံုုးက အမ်ိဳးသားေလး… ျပီးေတာ့ ဘာမွ ေရေရရာရာ သိရွာမွာ မဟုုတ္ေသးတဲ့ ဆယ္ႏွစ္သမီးေလး…။ သံုးမိနစ္ေတာင္ မျပည့္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလးသာ လွမ္းေတြ႔လိုက္ရေပမယ့္ ကြ်န္မ သူတို႔ကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး မွတ္မိသြားပါတယ္။ သူတို႔နားက ဆက္ထြက္လာျပီး လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ကြ်န္မ သူတို႔မိသားစုုေလးအတြက္ ဆုေတြ ေတာင္းေနမိတယ္…။

ကမာၻေျမကို အလည္ တေခါက္ ေရာက္လာသူတိုင္းဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ရစျမဲ မဟုတ္လား…။ သို႔ေသာ္လည္း အဲဒီလို အိမ္ျပန္ခရီးေတြမွာ အခ်ိန္တန္လိုု႔ ျပန္ရတဲ့ ခရီးမ်ိဳး၊ ေအးခ်မ္းျပီး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္တဲ့ ခရီးမ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုုေတာင္းရင္း ဒီပိုုစ့္ကိုု ေရးပါတယ္။

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း

သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုး မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုျပီး သာယာခ်မ္းေျမ့ေသာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ...
လိုအင္ဆႏၵမ်ားအားလံုး ျပည့္စံုၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္...

အလွဴမွတ္တမ္း

သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာင့္ ေရၾကီးၿပီး အပ်က္အစီး အဆံုးအရႈံးမ်ားလွတဲ့ ပခုကၠဴ၊ ဆင္ျဖဴကြ်န္းနဲ႔ ဆိပ္ျဖဴ ေဒသတဝို္က္က အမွန္တကယ္ အကူအညီလိုေနတဲ့ ေနရာေတြအတြက္ အလွဴေလးတခုလုပ္ၾကဖို႔ကို မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚမွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ား စကားဝိုင္း (AaB) မွာ စကားေျပာျဖစ္ၾကရင္းက အဲဒီစိတ္ကူးေလးကို လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖၚျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္…။

အဲဒီအတြက္ အလွဴေငြေတြကို ေအာက္တိုဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔ကေန စၿပီး ေကာက္ခံခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူက အလွဴရွင္ေတြကေတာ့ Bank to Bank အလြယ္တကူ ေငြလႊဲႏိုင္ခဲ့ၾကၿပီး အျခားႏိုင္ငံေတြက အလွဴရွင္ေတြကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကေန တဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ Western Union နဲ႔ PayPal Account ေတြက တဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အလွဴေငြေတြကို ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ ေပးပို႔လွဴဒါန္းခဲ့ၾကပါတယ္။

ေအာက္တိုဘာလ ၃၁ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီမွာ အလွဴေငြေကာက္ခံမႈကို ရပ္နားၿပီး စာရင္းပိတ္ပါမယ္လို႔ ေၾကျငာခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အလွဴေငြေတြက ဆက္တိုက္ ဝင္လာေနဆဲျဖစ္တာေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က ည ၁၁ နာရီေက်ာ္မွ စာရင္း ပိတ္ခဲ့ရပါတယ္။

စာရင္းပိတ္အၿပီးမွာ လက္ခံရရွိတဲ့ စုစုေပါင္း အလွဴေငြက စကၤာပူေဒၚလာ ၅၁၅၀.၂၁ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလို လက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြေတြကို မေန႔က ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ စကၤာပူ တေဒၚလာကို ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၆၃၅ က်ပ္ႏွဳန္းနဲ႔ ဆရာမ ျမေသြးနီဆီကို ပို႔လိုက္ပါတယ္။ အလွဴေငြ စုစုေပါင္း ၃၃ သိန္းအတိ ျဖစ္သြားေအာင္ သက္ေဝနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေအးက ထပ္ျဖည့္ၿပီး လွဴလိုက္ပါတယ္။ မေန႔ညေနက ဆရာမ ျမေသြးနီက အလွဴေငြေတြကို ေကာင္းမြန္စြာ လက္ခံရရွိတဲ့အေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႔လာပါတယ္။

ပခုကၠဴျမိဳ႕နယ္ အပါအဝင္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြအတြက္ ဆရာမ ျမေသြးနီ လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴေငြ က်ပ္ ၅ ေသာင္း အပါအဝင္ စုစုေပါင္း အလွဴေငြ ၃၃ သိန္း ၅ ေသာင္းတိတိကို ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ စီစဥ္ညႊန္ၾကားမႈနဲ႔အတူ ရနံ႔သစ္ မဂၢဇင္းက တာဝန္ခံ အယ္ဒီတာ ဆရာျပည္ေသြးႏိုင္ထံမွာ ဒီေန႔ ႏိုဝင္ဘာလ ၂ ရက္ေန႔ ညေန ၃ နာရီအခ်ိန္က သြားေရာက္ လွဴဒါန္းၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။


ဒီအလွဴမွာ ပါဝင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ အလွဴရွင္ေတြနဲ႔ အလွဴေငြ စာရင္း အျပည့္အစံုက ဒီမွာပါ။

1. Oversea Burmese Youth Group - $S 200.00
2. ဦးထြန္းထြန္းေဇာ္ + ေဒၚႏုႏုဝင္း - $S 60.00
3. No name - $S10.00
4. No name - $S10.00
5. ဦးျမင့္ဦး မိသားစု -S$30.00
6. ကိုုၿငိမ္းခ်မ္း+မေရႊရည္-S$20.00
7. ကိုစိုးခိုင္ + မဝင္းမင္းသန္း - S$ 100.00
8. Trilobite Myanmar ႏွင့္ ဇနီး - S$10.00
9. ေဆြေဆြ - S$ 50.00
10. ကိုဝင္းထြန္းႏိုင္ + မဟန္ေအးစိုး - S$ 30.00
11. Creative Ant Team - S$100.00
12. Everlearner - S$ 30.00
13. Theingi Myint - S$ 50.00
14. ကိုသက္ မိသားစု - S$ 50.00
15. Serene Cheong - S$ 10.00
16. လြင္ထူးကို + ခင္စႏၵာကို - S$ 40.00
17. ဦးလွျမင့္ + ေဒၚညိဳညိဳ - S$ 20.00
18. ကိုေဇာ္ဝင္းထြတ္ + မႏွင္းယုယုဝင္း သမီး ေအးခ်မ္းပြင့္ျဖဴ - S$ 50.00
19. ျဖဴေမဇင္ - S$ 33.00
20. ကိုတင္ေမာင္ေအး - S$ 10.00
21. ကိုေမာင္ေမာင္တာ + မေမသူေဆြ - S$ 30.00
22. TOI's friend - S$ 50.00
23. Donation fr Reader - S$ 10.00
24. သန္႔ေဆြ - S$ 50.00
25. ZYLKPS - S$ 50.00
26. ကိုျပည္သင္း + မျမႏွင္းေအး - S$ 50.00
27. Pink Lover - S$ 110.00
28. Erna (Indonesia) - S$ 150.00
29. မ်ိဳးျမင့္ဟန္ - S$ 20.00
30. ေအာင္ကိုဝင္း - S$ 20.00
31. ေအာင္မ်ိဳး - S$ 20.00
32. ေအာင္သူေက်ာ္ - S$ 20.00
33. ျမတ္ကိုေနာင္ - S$ 20.00
34. ဆုမြန္သြင္ - S$ 20.00
35. ခ်မ္းျငိမ္းေအး - S$ 20.00
36. ဥမၼာေထြး - S$ 50.00
37. မိုးစႏၵာျမင့္ - S$ 50.00
38. TDW - S$ 50.00
39. သန္းေဇာ္မ်ိဳး - S$ 10.00
40. ခေရျဖဴ - S$ 30.00
41. ေအးေအးစန္း - S$ 50.00
42. ကိုဝဏၰဝင္း + မေမေဇာ္ဦး သား ညီညာေဇာ္ - S$ 50.00
43. ေစာစုျမတ္ - S$ 30.00
44. လွမ်ိဳးေအာင္ - S$ 20.00
45. ကိုစိုးဝင္း + မျဖဴ - S$ 50.00
46. မေက်ာ့ေက်ာ့ေရႊ - S$ 100.00
47. Mya TheinGi - S$ 20.00
48. ဦးေဇာ္ျမင့္ + ေဒၚစန္းစန္းၾကည္ - S$ 30.00
49. ခိုင္စုလတ္ - S$50.00
50. ခ်စ္ၾကည္ေအး (http://www.chitkyiaye.com/) - S$73.40
51. ေမဇင္ေအး (http://monethu.blogspot.com) -S$30.00
52. Noble Moe (www.noblemoe.blogspot.com) -S$50.00
53. သက္ေဝ (http://www.thet-wai-blog.blogspot.com/) - S$73.40
54. ကိုလူသစ္ (http://luthit.blogspot.com/) - S$50.00
55. အေမ့သား (http://amaythar1976.blogspot.com/) - S$50.00
56. ညိဳေလးေန (http://nyolaynay.blogspot.com/) -S$30.00
57. အန္တီတင့္ (http://www.auntytint21183.net/) - S$100.00
58. မံႈနံ႔သာ (http://nyeinsuaye.blogspot.com/) -S$30.00
59. TZA (http://www.degolar.info/) - $S 30.00
60. TOI (http://turnonideas.blogspot.com/) - $S 50.00
61. ေပါက္ (http://ah-pauk.blogspot.com/) - S$ 50.00
62. အင္ၾကင္းသန္႔ (http://ingjinthant.blogspot.com/) - S$ 30.00
63. ပီတိ (http://www.pti31.com/) - S$ 50.00
64. မယ္ကိုး (http://www.maecoe.net/) - S$50.00
65. July Dream (http://july-dream.blogspot.com/) - S$ 150.00
66. ကိုေအာင္(ပ်ဴ) မိသားစု (http://www.pyustate.com/) - S$ 50.00
67. ကိုေဇာ္သက္ေအာင္ (http://www.phoonuthit.com/) - S$ 50.00
68. လင္းလင္းေဇာ္ (http://www.mymps.blogspot.com/) - S$ 50.00
69. ကိုတင္ေမာင္ေဌး + မေႏြးေနျခည္ (http://www.nwaynaychi.blogspot.com/) - S$ 50.00
70. Vista Aung (http://vistazplanet.blogspot.com/) - S$ 40.00
71. ညီရဲသစ္ (www.nyiyethit.blogspot.com) - S$ 30.00
72. ကိုဧရာ + မသီတာ သား ေရခ်မ္း ႏွင့္ ေရစင္ (http://sonata-cantata.blogspot.com/) - S$ 50.00
73. ေမာင္သန္႔ (www.mgthant.me) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း - S$ 50.00
74. ကိုေဌးေအာင္ (http://luula18.blogspot.com/) - S$ 680.72
75. ျဖိဳးျဖိဳးလွိဳင္ (http://www.phyophyohlaing.com) - S$ 86.48
76. နန္းဝါဝါေမာင္ (http://warwarkhaingmin.blogspot.com/) - S$ 40.00
77. ေကာင္းထက္ျမင့္ (http://khetyintyint.wordpress.com/) – S$ 20.00
78. ေတးမြန္ (http://ahnai.blogspot.com/) – S$ 100.00
79. ခ်ိဳက် (http://xdeadxromanticx.blogspot.com) - S$ 30.00
80. ဖိုးသၾကၤန္ (www.phothagyan.blogspot.com ) - S$ - 50.00
81. Libra Tun (http://libratun.blogspot.com/) - S$ 20.00
82. ကိုေဂ် (http://xdeadxromanticx.blogspot.com) - S$ 20.00
83. ဘိုဘို ႏွင့္ ဖိုးစိန္ (http://phoesein.blogspot.com/ & http://www.mogokthar.com/) - S$ 50.00
84. ပိုးပိုး (http://33poepoe.blogspot.com/) - S$ 30.00
85. ေနာ္ေဖာ (http://rose-sharon.blogspot.com/) - S$400.00
86. ေကသြယ္ (http://kthwe.blogspot.com/) - S$ 50.00
87. KMSL + KOM (http://khinoomay77.blogspot.com) - S$ 30.00
88. အိျႏၵာ (http://eaindrar.blogspot.com/) - S$ 50.00
89. မိုးပန္းခ်ီ (http://moepanchi.blogspot.com/) - S$ 20.00
90. ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ (http://www.maytheint2kyaw.com/) - S$ 80.00
91. ကိုခင္ေမာင္ဦး + မသႏၱာလြင္ (http://thandarlwin.blogspot.com/) - S$ 30.00
92. ျမေသြးနီ (http://www.myathwayni.com/) - က်ပ္ ၅ ေသာင္း

စုစုေပါင္း စကာၤပူေဒၚလာ ၅၁၉၇.၀၀ နဲ႔ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၅ ေသာင္း ျဖစ္ပါတယ္…။

ဒီစုေပါင္းအလွဴေလး ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္…
AaB (All about Bloggers) ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဂါမ်ား စကားဝိုင္းေလးတခု ျဖစ္လာေအာင္ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ စၿပီး အၾကံျပဳခဲ့တဲ့ ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ)၊ အဲဒီ ဘေလာ့ဂါေတြ စကားဝိုင္းမွာ တို႔ေတြ စုေပါင္းအလွဴေလးတခုေလာက္ လုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမွာ… လို႔ စကားစခဲ့တဲ့ ေဘာ္ဒါၾကီး ကလူသစ္၊ ဒါဆိုရင္ ပခုကၠဴေရေဘးမွာ သြားလွဴၾကရေအာင္ေလ လို႔ ေျပာဆိုလွံဳ႕ေဆာ္ခဲ့တဲ့ ကိုဂ်ဴလိုင္၊ Personal Bank Account ကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးၿပီး ဝင္သမွ် အလွဴေငြစာရင္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ update လုပ္ေပး၊ ဆရာမ ျမေသြးနီ နဲ႔ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္တို႔ကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဆက္သြယ္ၿပီး အလွဴျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ စနစ္တက် စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္၊ အဖြဲ႕ရဲ႕ လိုဂိုေလးကို အမႏွစ္ေယာက္ ျပင္ခ်င္သမွ် အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္ျပင္ေပးခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလး ေဆာင္းခ်မ္းမိုး အပါအဝင္… တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပင္မွာ တခါမွ မေတြ႕ဖူး မျမင္ဖူးၾကေသာ္လည္း ခ်စ္စရာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြပီပီ အလွဴလို႔ ၾကားလိုက္ရင္ ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ ထည့္ဝင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ ရပ္နီး ရပ္ေဝးမွ အလွဴရွင္ ဘေလာ့ဂါ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား နဲ႔ စိတ္ေစတနာခ်င္းေရာ ယံုၾကည္ခ်က္ခ်င္းပါ ထပ္တူညီၾကတဲ့ အြန္လိုင္းေပၚက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာစြာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္…။

ဒါကေတာ့ ဒီေန႔ ႏိုဝင္ဘာလ ၃ ရက္ေန႔ မနက္မွာ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ဆီက ေရာက္လာတဲ့ ေမးလ္ပါ...။ ေစတနာရွင္ အလွဴရွင္မ်ား အားလံုး ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ၾကေစဖို႔ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္...။


ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး လွဴဒါန္းၾကတဲ့ အလွဴရွင္မ်ားအားလံုး မိမိတို႔ လိုရာဆႏၵမ်ား တလံုးတဝတည္း ျပည့္ဝၾကပါေစ… ေနာက္ေနာင္ကိုလည္း အခုထက္ ပိုတိုးၿပီး လွဴႏိုင္ တန္းႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ… စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာေသာ အက်ိဳးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သအပ္ပါတယ္…။

ကိုၾကီးေက်ာက္... R.I.P.

၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ေန႔မွာ ကိုၾကီးေက်ာက္ စၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ သတင္းကို စၿပီး သိခဲ့ရတယ္။ သူေရးတဲ့ ယမမင္းသို႔ ေျခလွမ္း ၁၈၀ ပိုစ့္ကို ဖတ္ၿပီး ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အျမဲတမ္း ေနာက္ေျပာင္ေနက် သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သူ ေနာက္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပမယ့္… …

သူ႔အတြက္ ဆရာဝန္က ကန္႔သတ္ေပးလိုက္တဲ့ သိပ္မေဝးလွေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို လွမ္းေရတြက္ၾကည့္မိၿပီး ကိုယ္ ဘာမ်ားလုပ္ေပးႏိုင္ပါ့မလဲ လို႔ ေတြးလိုက္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ေပးႏိုင္တာ တခုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆုေတာင္းျခင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုၾကီးေက်ာက္အတြက္ ဆုေတာင္း ေပးခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ့္လိုပဲ ကိုၾကီးေက်ာက္ကို ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ ရပ္နီး ရပ္ေဝးက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မေတြ႔ဖူး မျမင္ဖူးၾကတဲ့ စာေရးေဖၚ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးက သူ႔အတြက္ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ အားေပးစကားေတြ ဆုေတာင္းစကားေတြကို သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ သြားေရးၾကတယ္။ ဆက္သြယ္စရာ ဖုန္းနံပါတ္ရလာျပန္ေတာ့ ဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာၿပီး အားေပးခဲ့ၾကတယ္။ အစာလည္းေဆး ေဆးလည္းအစာ ဆိုတဲ့အတိုင္း တခ်ိဳ႕ေမာင္ႏွမေတြကလည္း ကိုၾကီးေက်ာက္အတြက္ ေဆးဖက္ဝင္မယ့္ ေကာင္းႏိုးရာရာ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြကို လွမ္းပို႔ေပးခဲ့ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ကိုၾကီးေက်ာက္ကို ၆ လ ကေန ၉လ အထိလို႔ ဆရာဝန္ေတြက ခန္႔မွန္းခဲ့ၾကတယ္… ဒါေၾကာင့္ ကိုၾကီးေက်ာက္ကိုယ္တိုင္က ၂၀၁၀ ကုန္ရင္ စာေရးႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုၾကီးေက်ာက္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ဆရာဝန္ေတြ ကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသရေလာက္ေအာင္ တိုးတက္လာတယ္လို႔ သိရေတာ့ အဲဒီ ရက္ေပါင္း ၁၈၀ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ၾကီးကို တခဏေတာ့ ေမ့ေပ်ာက္သြားေစတာ အမွန္ပဲ။

ကိုၾကီးေက်ာက္ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေတြ သူ႔အေျခအေနေတြကို တလကို ပိုစ့္အသစ္ ၅ ခု၊ ၆ ခုေလာက္နဲ႔ အဆက္မျပတ္ မွ်ေဝလို႔…။ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြဆီကိုလည္း အသစ္တင္တိုင္း အျမဲတမ္း အေရာက္လာၿပီး ေပ်ာ္စရာ ျပံဳးစရာ ေနာက္လို႔ ေျပာင္လို႔ ရယ္ေမာစရာ စကားလံုးေတြ ခ်န္ထားေနက်…။

၂၀၁၁ မတ္လအကုန္ေလာက္မွာ ေဆးစစ္ေတာ့ ကိုၾကီးေက်ာက္ရဲ႕ တိုးတက္မႈေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာဝန္ေတြ မ်က္ေစ့လည္ကုန္ၾကတာ ဖတ္ရေတာ့ စိတ္ထဲ ေက်နပ္…။ အဲဒီရက္ေတြမွာ တံုးေက်ာ္ေက်ာက္လို႔ သူ႔ကို ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေခၚခဲ့ၾကေသးတာ...။ သူ Las Vegas ကို သြားလာ လည္ပတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း စာေတြ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ ေဝေဝဆာဆာ ဖတ္ရေလေတာ့ အင္း… ကိုၾကီးေက်ာက္ေတာ့ တကယ္ ေနေကာင္းေနတာပဲရယ္လို႔ စိတ္ခ်လက္ခ်…။ ကိုယ္ Tag လုပ္တဲ့ Daily Likes ပိုစ့္မွာ “ေက်ာက္အၾကိဳက္ ကိုေတာ့ ျပန္လာမွ ေရးေတာ့မယ္ ငါ့ႏွမေရ…. ခု Las Vegas သြားမွာမို႔.. ၁၃ ရက္ေန႔မွ ျပန္ေရာက္မယ္...” လို႔ေတာင္ ေျပာသြားခဲ့ေသးတာ…။

သူ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ Status အေနနဲ႔ “Grand Canyon နဲ႔ Red Rock Canyon မွာ ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းေတြ လုပ္တာ နဲနဲပန္းသြားလို႔ စာမေရးႏိုင္ အိမ္မလည္ႏိုင္ သၾကၤန္မကဲႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္၊ ေနာက္တပါတ္ေတာ့ recover ျဖစ္ရင္ ဘေလာ့ဂ္ထဲ ျပန္ေရာက္ပါမယ္…” လို႔ ေျပာထားခဲ့ေပမယ့္… ...

သူ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး…။
သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို သူသံေယာဇဥ္ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာတခုနဲ႔အတူ ခ်န္ထားခဲ့ၿပီ။ ဆရာဝန္ေတြ ၾကိဳတင္မွန္းဆထားခဲ့တဲ့ ရက္ေပါင္း ၁၈၀ ထက္ ရက္ ၃၀ ေလာက္ ပိုေနသြားခဲ့တယ္…။ ေႏွးေႏွးပဲ သြားသြား ျမန္ျမန္ပဲ သြားသြား အားလံုး တေန႔ေန႔မွာ မလြဲမေသြ သြားၾကရမယ့္လမ္းလို႔ သိေနေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ဒီသတင္းကို ၾကားသိရေတာ့ အလြန္ ဝမ္းနည္း တုန္လွဳပ္မိပါတယ္။ ေနမေကာင္းတာကို စသိစဥ္အခါတုန္းက ဆုေတာင္းေပးခဲ့ဖူးသလို အခုလည္း ဆုေတာင္းေပးဖို႔ပဲ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကိုၾကီးေက်ာက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ…။

ႏႈတ္ဆက္ အိပ္မက္

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ရံုးမွာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ ၄ ႏွစ္နီးပါး အတူတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့၊ လိမ္မာၿပီး အားကိုးရတဲ့ ေမာင္ေလးတေယာက္ အလုပ္ထြက္ပါတယ္။ ေနာက္ ကိုယ္နဲ႔ အနီးကပ္ဆံုး၊ အခ်စ္ဆံုး ငယ္သူငယ္ခ်င္း က အေမ့အိမ္ကို အျပီးျပန္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဧျပီလထဲမွာ ႏိုင္ငံေျပာင္းေတာ့မယ္ သူငယ္ခ်င္း မဆြီတီ…။

မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ မဆြီတီေရးခဲ့တဲ့ စာေလးအတိုင္းပါပဲ… အနီးအနားမွာ ရွိေနတုန္းကေတာ့ ဖုန္းေတာင္ တခါတရံမွ ေျပာျဖစ္၊ အေၾကာင္းကိစၥရွိမွ လူခ်င္းေတြ႔ျဖစ္ၾကေပမယ့္ သူတို႔ေတြ ကိုယ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေနၾကတာပဲ၊ ေတြ႔ခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြး ေတြ႔ႏိုင္တာပဲ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ စိတ္ခ် လက္ခ်ရွိၿပီး ေနေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ အခုလို ခြဲၾကရျပန္ေတာ့ သူတို႔ သူတို႔ေတြနဲ႔ ေနာက္ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ျပန္ဆံုႏိုင္ပါ့မလဲဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္…။ အဲဒီစိတ္အေတြးေတြေၾကာင့္ မေန႔ညက အိပ္မက္တခုကို မက္ခဲ့ၿပီး အိပ္ရာက ႏိုးလာခ်ိန္မွာလဲ အိပ္မက္ကို ထင္ထင္ရွားရွား မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ Life has to move on… မဟုတ္လား…။
ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္း၊ ေကာင္းေသာခြဲခြာျခင္းနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကတဲ့ သူတို႔ သံုးေယာက္ရဲ႕ ေရွ႕ခရီးမွာ အစစ အရာရာ ေအာင္ျမင္ အဆင္ေျပၾကေစဖို႔ ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္…။

ႏႈတ္ဆက္ အိပ္မက္

ၾကယ္ေရာင္ လေရာင္မ်ား အလ်ဥ္းကင္းစင္ကာ ညက ေမွာင္မိုက္သြားၿပီ…။ တေန႔တာ သြားလာ လွဳပ္ရွားခဲ့သမွ်၊ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရသမွ်ေတြကို ျပန္လည္ေတြးေတာေနရင္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္က မနည္းေတာ့… ၾကိဳးစားၿပီး အိပ္သင့္ေနၿပီ။

သည္လိုႏွင့္… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏိုးေနသည္လား၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္လား မေသခ်ာခင္မွာပင္ အိပ္မက္တခုကို ပီပီသသၾကီး မက္ျမင္ခဲ့သည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း… အိပ္မက္ထဲတြင္ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ဖန္တီးေနခဲ့သည္။ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ သစ္သားစင္ေပၚမွာ ကင္းဗတ္စ ျဖဴျဖဴတခု၊ အနားက စားပြဲငယ္ေလးေပၚမွာ ေရေဆး ဆီေဆး ေရာင္စံု… စုတ္တံ အၾကီး အေသး အရြယ္အစား အစံုအလင္…။

*****

အျပင္မွာ တခါမွ ပန္းခ်ီမဆြဲဖူးေသာ္လည္း အိပ္မက္၏ အစမွာပင္ စုတ္တံအျပားၾကီးၾကီးတေခ်ာင္းကို ဟန္က်ပန္က် ကိုင္တြယ္ကာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္တခုကို စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏွစ္ကာ စတင္ဖန္တီးခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ အမည္းေရာင္ ေဆးေတြကို စုတ္တံမွာ စြဲနစ္ေနေစကာ ပထမဆံုး စုတ္ခ်က္ကို ကင္းဗတ္စေပၚတြင္ ထင္ေစခဲ့သည္။ ထိုေဆးခ်က္မ်ားသည္ ေက်ာခိုင္းေနေသာ လူပံုေတြဟု သိသာ ထင္ရွားေစေသာ ေဒါင္လိုက္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ပံုသ႑ါန္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္…။ ထိုေနာက္ စုတ္တံအေသးကိုယူၿပီး ရွိေနၿပီးသား ေဆးခ်က္ေတြအေပၚ အသာအယာ တို႔ကာ ထိကာ ျပင္ဆင္လိုက္ေသာအခါ ေစာေစာက လူပံုေတြမွာ မိန္းမ ေယာက်ၤား ဟူေသာ ဆန္႔က်င္ဖက္ အသြင္ေတြ တမဟုတ္ခ်င္း ထင္ဟပ္လာေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္ အျဖဴေရာင္ေဆးမ်ား ခပ္ဖြဖြ တို႔ထိထားေသာ စုတ္တံကို သံုးကာ ပန္းခ်ီကားကို အေရာင္ညွိေပးခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါ အနက္ေရာင္မွတဆင့္ အနည္းငယ္ အေရာင္ေဖ်ာ့သြားေသာ မီးခိုးေရာင္ ေဒါင္လိုက္စင္းမ်ား ကို ေတြ႔လာရသည္။ ေက်ာခိုင္းေနေသာ လူသံုးေယာက္ တြင္ အမ်ိဳးသမီးက ႏွစ္ေယာက္၊ အမ်ိဳးသားက တေယာက္မွန္း ေပၚလြင္ သိသာ လာေစခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ပီသလာေသာ စုတ္ခ်က္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ ၾကည္ႏူးရမည့္အစား စိတ္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္းစိတ္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေပၚေနခဲ့ေသးသည္။

ထို႔ေနာက္ ခပ္ေသးေသး စုတ္တံတခုကို ကိုင္ကာ မိုးစက္ မိုးေပါက္မ်ားကို ခပ္က်ဲက်ဲ ရြာသြန္းေစခဲ့ၿပီး ထီးသံုးလက္ကို ပံုေဖၚရင္း သူတို႔သံုးေယာက္ကို ေသေသသပ္သပ္ အုပ္မိုးေစခဲ့ျပန္သည္။ ထီးအရြက္မွာ အျဖဴေရာင္သက္သက္သာ ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ထီးရိုးေတြကိုေတာ့ အမည္းေရာင္မ်ားျဖင့္ ခ်ယ္မွဳန္းခဲ့သည္။ သိပ္မၾကာေသာ အခ်ိန္အတြင္းမွာ လူသံုးေယာက္ ထီးကိုယ္စီ ကိုင္ေဆာင္းကာ မိုးမွဳန္ မိုးေငြ႔ေတြအၾကား တေရြ႕ေရြ႕ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာ သြားေနၾကေသာ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ အသက္ဝင္လာေတာ့သည္။

ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္လံုးတြင္ အမည္းေရာင္ မီးခိုးေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္ အေရာင္ျငိမ္ သံုးေရာင္ျဖင့္သာ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ သိပ္အေသးမစိပ္လွေသာ စုတ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ဖန္တီးထားေသာ္လည္း ျမင္လိုက္ရသူတိုင္း ပီပီသသ ၾကည့္ျမင္ ပံုေဖၚႏိုင္ေသာ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ျဖစ္သည္။

*****

အိပ္ရာမွ ႏိုးလာခ်ိန္သည္ ျပဴတင္းေပါက္မွ ျမင္ရသေလာက္ ေကာင္းကင္တခုလံုး မွိဳင္းေမွာင္ေနကာ မိုးေတြက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ႏွင့္ ရြာသြန္းေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ကို အျမန္ဖန္တီးကာ မိုးစက္မ်ားကို ေငးၾကည့္ရင္း ညက အိပ္မက္ကို ျပန္လည္ ေခၚယူကာ အဓိပၸါယ္ေဖၚၾကည့္မိသည္။

ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားသူ လူသံုးေယာက္သည္ မီးခိုးေရာင္ မွိန္ျပျပ အသြင္သ႑ါန္ရွိၾကသည့္အတြက္ တကယ္တမ္း လူခ်င္း ေဝးသြားၾကေသာ္လည္း စိတ္အေတြးေတြ မေဝးၾက၊ တေယာက္ကို တေယာက္ ရုပ္ျခင္းသာ ခြဲခြာသြားၾကျခင္း ျဖစ္ရမည္ဟု ေတြးမိသည္။ ေက်ာခိုင္းသြားသူမ်ား၏ ရုပ္သြင္ေတြက မားမားမတ္မတ္ရွိလွေသာေၾကာင့္ သူတို႔သံုးေယာက္သည္ ခိုင္မာေသာ ခရီးတခုကို ေရြးခ်ယ္ကာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ခရီးႏွင္ျခင္းသာ ျဖစ္မည္။ တဖြဲဖြဲက်ေနေသာ မိုးစက္ေတြက ေအးခ်မ္းေသာ အသြင္ကို ေဆာင္ၿပီး ထီးကိုယ္စီ လက္ဝယ္ ကိုင္မိုးထားေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏ ေရွ႕ဆက္ ခရီးတေလွ်ာက္တြင္ အမိုးအကာတို႔ျဖင့္ ျပည့္စံု လံုျခံဳေႏြးေထြးေစမည္မွာလည္း ေသခ်ာေနျပန္သည္။ ျဖဴလဲ့လဲ့ ကင္းဗတ္စေပၚတြင္ ေရြ႕လ်ားေနၾကေသာ ေဒါင္လိုက္စင္း စုတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူတို႔ သံုးေယာက္၏ ေရွ႕ဆက္ရာ ခရီးလမ္းေတြသည္ ျဖဴစင္ ၾကည္လင္ကာ ေခ်ာေမြ႕ေနမည္ဟုလည္း ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ေနမိျပန္သည္။

လူတိုင္း လူတိုင္း တေန႔မဟုတ္ တေန႔မွာ ခြဲခြာျခင္းေတြကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ၾကံဳၾကရမည္ မလြဲ။ ယခုကဲ့သို႔ ေကာင္းမြန္ေသာ ခြဲခြာျခင္းမ်ိဳးကို ဝမ္းနည္းမေနပဲ ၾကည္လင္စြာ လက္ခံၾကိဳဆိုရမည္ေပါ့…။ ထိုအေတြးေတြျဖင့္ ကိုယ့္အိပ္မက္ကို ကိုယ္တိုင္ သေဘာက် ေက်နပ္သြားသည္။

ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွ ေကာ္ဖီေႏြးေႏြးကို ဆက္တိုက္ ေမာ့ခ်လိုက္ရင္း မေန႔ညက ဝမ္းနည္းေနေသာ စိတ္ေတြ ေလွ်ာ့ပါးသြားၿပီး ၾကည္လင္ေသာ စိတ္အစဥ္ျဖင့္…။ ခဏေနရင္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့မည္။ မီးခိုးေရာင္ မွိဳင္းမွိဳင္း ေကာင္းကင္ေပၚမွ မိုးစက္မ်ားကေတာ့ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ႏွင့္ အဆက္မျပတ္ ရြာသြန္းေနဆဲ… သို႔ေသာ္ ေကာင္းေသာ ေန႔သစ္တခုကေတာ့ ပီပီသသၾကီး အစျပဳခဲ့ေခ်ၿပီ္။



မွတ္ခ်က္ - ကိုယ့္အိပ္မက္ထဲက ပန္းခ်ီကားေလးကို အနီးစပ္ဆံုး ပံုေဖၚေပးခဲ့တဲ့ ညီမ ပန္ပန္႔ကို အထူး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္ (သို႔) တြယ္ျငိတတ္ေသာ…

ၾကိဳး…
ၾကိဳး ဟုဆိုလိုက္လွ်င္ လူတိုင္း လူတိုင္းက ဟိုး အပ္ခ်ည္ၾကိဳးမွ အစျပဳကာ အေထြေထြ အျပားျပားေသာ၊ အရြယ္အစား အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ၾကိဳးေပါင္းစံုကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာၾကမွာ ေသခ်ာေပါက္ပင္…။ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ေသာ ၾကိဳးမ်ားကို သာမက လူကို လာေရာက္ ရစ္ပတ္ တြယ္ေႏွာင္တတ္ေသာ အခ်စ္ၾကိဳး၊ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးမ်ားလို မ်က္စိျဖင့္ မျမင္ႏိုင္ေသာ ၾကိဳးမ်ားကိုလည္း တဆက္တည္း ေတြးမိ ျမင္ေယာင္မိသူမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ေသးသည္။ (သည့္ထက္ပိုလာလွ်င္ သက္ေဝ၏ နာမည္ ဂ်င္ၾကိဳး ဆိုတာပါ တလက္စတည္း သတိရသြားသူမ်ားပင္ ရွိေကာင္း ရွိေနႏိုင္ေသးသည္။ ဤကား စကားခ်ပ္…။)

ျမင္ရေသာ ၾကိဳးမ်ားသည္ လူေတြကို မ်ားစြာေသာ အကူအညီကို ေပးစြမ္းသည္။ အပ္ခ်ည္ၾကိဳး၊ ေလွ်ာ္ၾကိဳး၊ သံၾကိဳး၊ အဝတ္လွမ္းၾကိဳး၊ ဝါယာၾကိဳး စသည္ျဖင့္... နာမည္ေတြတပ္ေနလွ်င္ ဆံုးႏိုင္မည္ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ထိုၾကိဳးေတြသည္ လူေတြ၏ ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျပဳသည္မွာ သံသယရွိစရာ မလို။ ေနရာတိုင္း ေနရာတိုင္း ၾကိဳးမ်ားျဖင့္ မကင္းႏိုင္။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရလွ်င္ ၾကိဳးမ်ားမရွိပဲ လူသားေတြ၏ ဘဝ အဆင္မေျပႏိုင္…။

သို႔ေသာ္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ၾကိဳး ဆိုတာကို မႏွစ္သက္တတ္ၾကေပ။ ၾကိဳးပါေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ရႈပ္သည္ ဟုသာ အစဥ္မွတ္ယူတတ္ၾကသည္။ ထိုအခါ ၾကိဳးမ်ားကို မျမင္ရေအာင္ ၾကံစဥ္ၾကသည္။ အိမ္မွာ မီးလင္းေအာင္ သြယ္ယူရေသာ မီးၾကိဳးမ်ားကို နံရံထဲတြင္ထည့္ကာ ၾကိဳးေပ်ာက္ တပ္ဆင္တတ္ၾကသလို ကြန္ပ်ဴတာၾကိဳးမ်ား၊ ပရင္တာၾကိဳးမ်ား၊ ေကဘယ္လ္မ်ားကိုလဲ ပိုက္အေပ်ာ့ထဲတြင္ ကြယ္ဝွက္ထည့္သြင္းကာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မျမင္ရေအာင္လည္း ဖန္တီးတတ္ၾကေသးသည္။

ေနာက္ လူေတြ ၾကိဳးကို မၾကိဳက္ရေသာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေသာ အေၾကာင္းတခုမွာ ၾကိဳး မည္သည္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္ေသာ၊ မထင္လွ်င္ မထင္သလို ရႈပ္ေထြးတတ္ေသာ သေဘာကို ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ပင္။ လူ ဆိုသည္မွာ အခ်ည္ေႏွာင္ခံခ်င္တတ္ၾကေသာ အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ၾက…။ သူတို႔ကသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ၾကိဳးေတြကို ေနရာတကာမွာ အသံုးခ်ကာ ခ်ည္ေႏွာင္ေနၾကေသာ္လည္း သူတို႔ကို တစံုတခုေသာ ၾကိဳးျဖင့္ လာေရာက္ ရစ္ပတ္ တုတ္ေႏွာင္ၾကည့္ပါလား… အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာ ခါးခါးသီးသီး ျငင္းဆန္ၾကမည္သာ။ လူတိုင္း လူတိုင္းသည္ လြတ္လပ္ငွက္ငယ္ေလးမ်ားလို အေႏွာင္အဖြဲ႔ ကင္းကင္းျဖင့္ ေပါ့ပါးစြာ မိုးျမင့္ကို ပ်ံသန္းခ်င္သူမ်ားပင္…။ ယုတ္စြအဆံုး ေခြးကေလး ေၾကာင္ကေလးမ်ားပင္ ၾကိဳးကို မၾကိဳက္တတ္ၾက။ သူတို႔ကို ခ်ည္တိုင္တခုခုတြင္ ၾကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ထားၾကည့္ပါလား…။ နားမခံသာေအာင္ ေအာ္ဟစ္ကာ ၾကိဳး ျပန္အျဖည္ကို ေတာင္းဆိုၾကမည္သာ…။ သည္လို ေတြးၾကည့္မိေတာ့ ၾကိဳးျဖစ္ရေသာ ဘဝမွာ သနားစရာ…

ဤသို႔ သနားစရာ ေကာင္းေနရသည့္အထဲ တိုးတက္လာေသာေခတ္ၾကီးမွာ လူသားေတြသည္ ပစၥည္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးကို မပါရေလေအာင္၊ ၾကိဳးႏွင့္ မပတ္သက္ရေလေအာင္ ၾကိဳးမဲ့ေတြ တီထြင္လာၾကျပန္သည္။ ေနရာမေပး ေခ်ာင္ထိုးခံရေတာ့မည့္ ၾကိဳး၏ဘဝ သနားစဖြယ္…။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာၾကသည္… ေနရာတကာ ပါခ်င္တဲ့ ၾကိဳးဆိုတဲ့ ေကာင္ အခုလို ေခ်ာင္ထိုးခံရတာ နည္းေတာင္ နည္းေသး တဲ့…။ ဒါေတြက မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ရေသာ ၾကိဳးအေၾကာင္း…။

လူေတြသည္ မိမိတို႔ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ေနရေသာ ၾကိဳးမ်ားကိုသာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ျငိဳျငင္ေနတတ္ၾကၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လာေရာက္ ခ်ည္ေႏွာင္လို႔ ခ်ည္ေႏွာင္ေနမွန္းမသိေသာ မျမင္ရေသာ ၾကိဳးမ်ားကိုက်ေတာ့ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနတတ္ၾကသည္...။ တခ်ိဳ႕က ေပၚေပၚထင္ထင္ၾကီး မသိက်ိဳးကြ်န္ျပဳေနၾကၿပီး တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပါးစပ္တျဖဲျဖဲႏွင့္ တဟဲဟဲ ရယ္ေမာကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးႏွင့္ အခ်ည္ေႏွာင္ ခံေနတတ္ၾကသည္…။ မယံု မရွိပါႏွင့္… တကယ္ပါ။ အခ်စ္ၾကိဳး၊ ႏြယ္ၾကိဳး၊ ေႏွာင္ၾကိဳး၊ သံေယာဇဥ္ၾကိဳး၊ သမုဒယၾကိဳး၊ ဘလာ… ဘလာ… ဘလာ… မျမင္ရေသာ ၾကိဳးေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ…။

ဒီလိုၾကိဳးေတြကိုေတာ့ လူေတြက ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး လက္သင့္ခံၾကသည္။ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး အခ်ည္အေႏွာင္ ခံတတ္ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ျပတ္ေတာက္ေအာင္ ဘယ္သူမွ မၾကိဳးစားၾက။ တရစ္ထက္ တရစ္ တိုးသည္ထက္ တိုးလို႔သာ ခ်ည္ေႏွာင္ခ်င္တတ္ၾကသည္။ ကိုယ္ ခ်စ္ရေသာသူကို ကိုယ္က မလြတ္တမ္း ခ်ည္ေႏွာင္ခ်င္ၾကသလို တဖန္ ကိုယ္ခ်စ္ရသူက ကိုယ့္ကို ခ်ည္ေႏွာင္တာကို ခံယူခ်င္တတ္ၾကသည္ပဲ။ သီခ်င္းေတာင္ ရွိေသး… “ေမေရ… ေမာင္တို႔ၾကားမွာ ခ်ည္ထားတဲ့ ဒီၾကိဳးဟာ သံေယာဇဥ္…” တဲ့… စိုင္းထီးဆိုင္ ဆိုထားတာ…။ ေနာက္ထပ္ သည္လို ၾကိဳးပါေသာ သီခ်င္းေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးသည္။

အခုလည္း ၾကည့္ေလ…။
ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ ရံုးမွာေရာ အိမ္မွာပါ ရွင္းလင္းစရာရွိတာေတြကို ရွင္းလင္းေနသည္။ ဒါမွ ႏွစ္သစ္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၾကိဳဆိုႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ အိမ္အတြက္က သိပ္ပူစရာမလို၊ ၾကိဳးမ်ားကို အလိုလိုေနရင္း ၾကည့္မရ ျဖစ္ေနတတ္ေသာသူတေယာက္ ရွိေနတာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို လံုေလာက္ေနၿပီ။ ကိုယ္ ဝင္ပါစရာ မလို။ သို႔ေသာ္ ရံုးက စားပြဲရွင္းေသာအခါမွာေတာ့ ဒုကၡေတြ႔ရၿပီ။ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ေတြ႔ေန ျမင္ေနရေသာ ၾကိဳးေတြကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ထိုၾကိဳးေတြကို မျမင္ကြယ္ရာ ေနရာကိုေရာက္ေအာင္ အတင္းကာေရာ ကြယ္ဝွက္ သိမ္းဆည္းဖို႔ ၾကိဳးစားေနမိသည္။ ၾကိဳးေတြကို မလိုမုန္းတီးေသာ စိတ္ျဖင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးမဲ့ ပစၥည္းေတြ ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူမိသည္။ ၾကိဳးမပါေသာ ကီးဘုတ္… ၾကိဳးမပါေသာ ေမာက္စ္… ၾကိဳးမပါေသာ စပီကာ… စသည္… စသည္…။

သို႔ေသာ္ မျမင္ရေသာၾကိဳးေတြ…
ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဆီမွာ မျမင္ရေသာ ၾကိဳးေတြ အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီး… ၾကည့္ပါအံုး… ဆံုမွတ္တခုမွေန၍ ျဖာထြက္သြားေသာ အရြယ္အစားျခင္း အမ်ိဳးအမည္ျခင္း မတူညီၾကေသာ ထိုမျမင္ရေသာ ၾကိဳးအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔သည္ ကိုယ္ ခ်စ္ရ ခင္ရ ေသာသူေတြဆီမွာ… ကိုယ္ သေဘာက် ႏွစ္သက္ေသာ သက္ရွိ သက္မဲ့ အရာဝတၳဳေတြဆီမွာ… စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြဆီမွာ… သီခ်င္းေခြေတြဆီမွာ… ေနာက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ… စာေရးေဖၚေတြနဲ႔ သူတို႔ေရးတဲ့ စာေတြ ကဗ်ာေတြဆီမွာ… မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚမွာ… ဒါေတြအျပင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွ တဆင့္၊ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွ တဆင့္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ရေသာ ျမင္ဖူးေသာ၊ မျမင္ဖူးေသာ၊ လူခ်င္း ေတြ႔ဖူးေသာ၊ အသံခ်င္း ေတြ႔ဖူးေသာ အနီး အေဝးက မိတ္ေဆြေတြဆီမွာ… ေျပာျပရရင္ ကုန္ႏိုင္မည္ မထင္…။

အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို ၾကိဳး မည္သည္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္ေသာ၊ တြယ္ျငိတတ္ေသာ၊ အခန္႔မသင့္လွ်င္ ရႈပ္ေထြးရစ္ပတ္တတ္ေသာ သဘာဝရွိေသာ္ျငားလည္း ေကာင္းေသာ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္း၊ ခ်စ္စရာ တြယ္ျငိျခင္းေတြျဖင့္ ကိုယ့္ကို လာေရာက္ ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ေနေသာ မျမင္ရေသာၾကိဳးေတြ၏ ခ်ည္ေႏွာင္မႈကို ကိုယ္တိုင္က လွိဳက္လွဲ ေက်နပ္စြာ… ေန႔ရက္အခ်ိန္ေတြ ၾကာရွည္လာသည္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ကို တစထက္ တစတိုးလို႔ အထပ္ထပ္ ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္တာကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစြာ လက္ခံ… သိသိၾကီးႏွင့္ အခ်ည္ေႏွာင္ခံေနမိသည္ပဲ…။ သို႔ေသာ္လည္း သည္ၾကိဳးေတြကို ျငိဳျငင္စြာျဖင့္ ရုန္းထြက္ဖို႔ ၊ ျဖည္ခ် ျဖတ္ေတာက္ပစ္လိုက္ဖို႔၊ ေဝးေဝးကို ေရွာင္ခြာသြားဖို႔ တခါမွ မစဥ္းစားမိ၊ နည္းနည္းမွလည္း မၾကိဳးစားမိပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ မၾကိဳးစားသလို ေနာင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ၾကိဳးစားမိမည္ မဟုတ္ပါ…။ တြယ္ျငိခ်င္သေလာက္သာ တြယ္ျငိပါေစေတာ့… … …။



စာၾကြင္း ။ ။ ၂၀၁၁ ႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုေတာင္း လက္ေဆာင္ေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ စကား လက္ေဆာင္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးမလို႔ စဥ္းစားရင္းကေန ၾကိဳးေတြအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိသြားတယ္။ အဲဒီကမွတဆင့္ ျမင္ရတဲ့ၾကိဳး… မျမင္ရတဲ့ၾကိဳး… ၾကိဳးေတြကို ျဖတ္ေတာက္သြားသူေတြ… ျဖတ္ေတာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့သူေတြ… ရစ္လာသမွ်ၾကိဳးေတြကို ျဖည္ခ်ပစ္ေနတဲ့ သူေတြ… ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာၿပီး ကိုယ္ဆိုရင္ေကာ တစ တစ တိုးပြားလာတဲ့ ဒီၾကိဳးေတြကို ဘယ္လိုစီမံမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားမိရာက ေရးျဖစ္တဲ့ ပိုစ့္တခုပါ…။

မျမင္ရေသာ ၾကိဳးေတြအေပၚမွာ ထားတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕သေဘာထားကို ႏွစ္သစ္အတြက္ လက္ေဆာင္တခုလို႔ လက္ခံေပးပါေနာ္…။ ေက်းဇူးအၾကီးၾကီး တင္ပါတယ္…။

အားလံုးအတြက္ ရႊင္လန္းသာယာေသာ ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၁ ျဖစ္ပါေစ...

ဒီဇင္ဘာ ေန႔စြဲမ်ား

ခ်စ္စဖြယ္ ဒီဇင္ဘာလကို ေရာက္လာၿပီ….
မႏွစ္က ၂၀၀၉ အတြက္ မွတ္တမ္းကို ႏိုဝင္ဘာထဲမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ အခု ၂၀၁၀ အတြက္ မွတ္တမ္းေလးကို ေရးလက္စ… ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔ Sweet December မွာ တင္မည္ဟု ေတြးထားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမွတ္တမ္းထက္ အေရးၾကီးေသာ ပိုစ့္ကို ယခု တင္လိုက္သည္။ အျခားေတာ့ မဟုတ္… ေမြးေန႔ ဆုေတာင္း ပိုစ့္ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္တိုင္က ဒီဇင္ဘာမွာ ေမြးသူတေယာက္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဒီဇင္ဘာကို ခ်စ္သူတေယာက္ ျဖစ္သည္က တေၾကာင္း၊ ကိုယ္ ခ်စ္သူ ခင္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ေမြးေန႔ေတြက ဒီဇင္ဘာထဲမွာ တန္းစီေနသည္က တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ဤ ေမြးေန႔ ဆုေတာင္းပိုစ့္ကို အရင္ တင္လိုက္သည္။

မႏွစ္ကလဲ ဒီဇင္ဘာ ေမြးေန႔ရွင္မ်ားကို ဒီေနရာမွာ ဆုေတာင္းေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါဟုေတာ့ ခြဲခြဲျခားျခား မေဖၚျပျဖစ္ခဲ့…။ သည္ႏွစ္ေတာ့ အမ်ား သိေနၿပီးသားသူ တခ်ိဳ႕ကို နာမည္ႏွင့္တကြ ေရးသား ဆုေတာင္းလိုက္သည္။ သူတို႔ ေစတနာအေလ်ာက္ မုန္႔ေကြ်းလိုက ဖိတ္ၾကား ေကြ်းေမြးႏိုင္ၿပီး က်န္ေသာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သူတို႔ သူတို႕ထံ ေမြးေန႔ ဆုေတာင္းမ်ား၊ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္မ်ား ေပးပို႔လိုပါက ေပးပို႔ႏိုင္ေစရန္ ရည္ရြယ္သည္။ (ေမြးေန႔ရွင္မ်ား လက္ေဆာင္ရပါက ကိုယ့္ကို တဝက္ခြဲေပးရန္ မေမ့ၾကေစခ်င္...)

အိုေက… ဒါဆို ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔မွ စၿပီး အစဥ္လိုက္ ေရးျပပါမည္…။

ဒီဇင္ဘာ၏ ပထမဦးဆံုးေန႔… ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔ ေမြးေန႔ရွင္သည္ကား ရိုးရိုးေတြး ရွင္းရွင္းပဲ ေရးတတ္ေသာ ကိုယ္တို႔ မိတ္ေဆြၾကီး ကလူသစ္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး အေတြးရိုးရိုးႏွင့္ အေရးရွင္းရွင္းေတြကို အမ်ားၾကီး ေတြးႏိုင္ ေရးႏိုင္ေစရန္ ဆုေတာင္းသည္…။ ကလူသစ္သည္ အိမ္သူ သက္ထားကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ မေပးတတ္ေသာ သူတေယာက္ ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္…။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ေမြးေန႔မွာလဲ ဘာလက္ေဆာင္မွ ရလိမ့္မည္ မထင္။ ကလူသစ္အေနျဖင့္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ရလိုပါက အိမ္သူသက္ထားကို သူႏွစ္သက္ေသာ လက္ေဆာင္မ်ား မၾကာခဏ ဝယ္ေပးျခင္း၊ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ားကို ေစတနာ ထက္သန္စြာျဖင့္ ဘီယာတိုက္ျခင္း၊ မုန္႔ေကြ်းျခင္း စေသာ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ မ်ားမ်ားလုပ္ပါရန္ တိုက္တြန္းသည္။ ေပ်ာ္စရာ ေမြးေန႔ ျဖစ္ပါေစ ကလူသစ္ေရ…။

ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔ မွာ ေနာက္ေမြးေန႔ရွင္ ႏွစ္ေယာက္ ရွိေနေသးေၾကာင္း မၾကာေသးခင္ကမွ သိလိုက္ရသည္။ တေယာက္က ခပ္ရင့္ရင့္ စာမ်ားကိုေရးေသာ ခပ္မိုက္မိုက္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ခမမ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ စားခ်င္စဖြယ္ ဟင္းလ်ာမ်ားကို ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ျပတတ္ၿပီး ခ်စ္စရာ သားကေလး၏ တေန႔ထက္ တေန႔ တိုးတက္ ၾကီးထြားလာပံုမ်ားကို အေသးစိတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးျပတတ္ေသာ မြန္မြန္ ျဖစ္သည္။ ေပ်ာ္စရာ ေမြးေန႔မ်ား ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းသည္။

မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ခ်ိဳေသာ ဒီဇင္ဘာ ေမြးေန႔ရွင္ ေနာက္တေယာက္ ထပ္တိုးလာသည္...။ ႏွင္းဆီတခင္း ပန္းတျခင္းပိုင္ရွင္ သိဂၤါေက်ာ္ ျဖစ္သည္...။ သူ ေကာ္မန္႔လာေရးသြားမွ သိလိုက္ရသျဖင့္ သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေလးကို ခ်က္ခ်င္း ျဖည့္စြက္ေရးသားလိုက္သည္...။ Sweet December ကို ခ်စ္တယ္… ငါ့ကို ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ခ်စ္တယ္… ခရစ္ယာန္ မဟုတ္ေပမယ့္ ခရစၥမတ္စ္ ကိုလည္း ခ်စ္တယ္… ဒီဇင္ဘာေရ… ငါ့အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ခြန္အားေပးပါေနာ္ ဟူေသာ သူ၏ ဆုေတာင္းအတိုင္း တလံုးတဝတည္း ျပည့္စံုေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါသည္...။

ဒီဇင္ဘာ ၆ ရက္ ႏွင့္ ၁၂ ရက္ ေမြးေန႔ရွင္မ်ားကေတာ့ ေဆြမ်ိဳး မိသားစုဝင္ ႏွစ္ေယာက္၊ ၿပီးေတာ့ အလြန္ ရင္းႏွီးေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ သားငယ္ သမီးငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ၾကသည္…။ ေမြးေန႔ရွင္ လူၾကီး လူငယ္မ်ား အသက္ရွည္ က်န္းမာၿပီး လိုရာဆႏၵ ျပည့္ဝၾကေစရန္ ဆုေတာင္းသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၁၄ ရက္… ကိုယ္ ခ်စ္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္၏ ေမြးေန႔… သူငယ္ခ်င္း စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အစစ အရာရာ အဆင္ေျပေစရန္ အျမဲ ဆုေတာင္းေနပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၁၆ ရက္ ေမြးေန႔ရွင္မွာ ကိုယ္တို႔အားလံုး ခ်စ္ခင္ၾကရေသာ မမ ခင္ဦးေမ ျဖစ္သည္။ မမ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၿပီး Shopping မ်ားမ်ား ထြက္ႏိုင္ေစေၾကာင္း၊ Blog မွာ ပိုစ့္ေတြ မ်ားမ်ား ေရးႏိုင္ေစေၾကာင္း၊ Blog ေတြ မ်ားမ်ား သြားေရာက္ လည္ပတ္ ဖတ္ရႈႏိုင္ေစေၾကာင္း၊ ေကာ္မန္႔ မ်ားမ်ား ေပးႏိုင္ေစေၾကာင္းတို႔ႏွင့္အတူ ေနာင္နစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မ်ားစြာတိုင္ေအာင္ သက္ရွည္ က်န္းမာၿပီး ခ်စ္ေသာသူမ်ားနဲ႕ အတူတကြ ရွိေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းသည္…။ မမ ေရးေသာ ပိုစ့္ေတြၾကည့္လိုက္ရင္ ည မိုးခ်ဳပ္ရံုသာမက မနက္ အေစာၾကီးေတြမွာပါ တင္ထားတာ ေတြ႔ရသည္…။ အိပ္ေရးလဲ ဝေအာင္ အိပ္ပါ မမ…

ဒီဇင္ဘာ ၁၇ ရက္… သည္ေမြးေန႔ရွင္မွာ စာေရး ကဗ်ာေရး ေကာင္းၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ ေတာ္သည္ဟု လူသိမ်ားသည္။ ဤသို႔ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား လူၾကိဳက္မ်ားလွေသာ သူ၏ ဘေလာ့ဂ္ကို စိတ္တိုင္းက် ဖြင့္ခ်ည္ ပိတ္ခ်ည္ ျပဳလုပ္ရင္း အခု လက္ရွိ အခ်ိန္မွာ အျပီးပိတ္ထားလိုက္ၿပီဟု ယူဆရေသာ ဝရမ္းေျပး လူဆိုး ဘေလာ့ဂ္ဂါ တေယာက္ျဖစ္သည္။ ခိုင္လံုေသာရပ္ကြက္မွ ၾကားသိရေသာ သတင္းအရ အႏွီလူသားသည္ ဘေလာ့ဂ္ေလာကကို ျပတ္ျပတ္သားသား သံေယာဇဥ္ျဖတ္ ေက်ာခိုင္းလိုက္သမွ ဘေလာ့ဂ္ဆို ဘယ္ဘေလာ့ဂ္မွ မဖတ္ေတာ့ေခ် ဟူ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤပိုစ့္ကို သူ ဖတ္ မဖတ္ မေသခ်ာ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ေမြးေန႔အတြက္ သတိတရ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါသည္…။ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ လိုရာ ဆႏၵ ျပည့္ေစေသာဝ္…။ လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို မွီဝဲရန္ ဇီးေဖ်ာ္ရည္ ေဆာင္ထားရေသာ အေျခအေနမွလဲ ကင္းေဝးပါေစေသာဝ္…။

ဒီဇင္ဘာ ၂၀ ေမြးေန႔ရွင္... ကိုယ္ ဘာပဲ ေရးေရး ခ်စ္ခင္စြာ အစဥ္အျမဲ အားေပးတတ္ေသာ၊ သံုးတန္းမွစကာ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ အတူတူ ေက်ာင္းၿပီးသည္မွ အခုခ်ိန္အထိ ခ်စ္ခင္ တလွည့္ ရန္ျဖစ္ တလွည့္ႏွင့္ အနားမွာ အတူရွိေနေသာ၊ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း မေတြ႔ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း လိုအပ္ခ်ိန္တိုင္းမွာ တေယာက္ကို တေယာက္ အလိုက္တသိႏွင့္ နားလည္ အားေပး ကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရင္း ခ်စ္ခင္ရေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေလး ခိုင္္… ေမြးေန႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ေစရန္ ဆုေတာင္းသည္…။ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ဝယ္ထားၿပီးၿပီ… မုန္႔ေကြ်းရန္ စဥ္းစားထားပါေလ…။

ဒီဇင္ဘာ ၂၅… ခရစ္စမတ္ေန႔ ေမြးေန႔ရွင္… ဘဝအတြက္ လက္တြဲေဖၚရေနသည္ကို အမ်ားျပည္သူတို႔ ယံုမွား သံသယ မရွိရေလေအာင္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ၾကည့္ထားေသာ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ ခပ္ေၾကေၾကကို (ဘာေၾကာင့္ ေၾကေနသည္ကို မသိရေသး၊ စံုစမ္းဆဲ…) မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ လာေရာက္ ျပသရ၊ သြားရ လာရ လည္ရ ပတ္ရ စားရ ေသာက္ရႏွင့္ မအားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီး ဘေလာ့ဂ္ကို ပစ္ပစ္ခါခါ ျပဳထားေသာ လူသား ကိုဘြိဳင္းဇ္ ၏ ေမြးေန႔…။ ေမြးေန႔ရွင္ ကိုဘြိဳင္းဇ္ မ်ားမၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္မ်ားသာမက ဖိတ္စာလွလွကိုပါ ျပသႏိုင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၂၈ ရက္… ကိုယ့္ခ်စ္လွစြာေသာ အထက္လူၾကီး၏ ေမြးေန႔…။ သည္ဘေလာ့ဂ္ကို သူ မသိ၊ သည္စာလံုးမ်ားကို သူ နားမလည္၊ သည္စာမ်က္ႏွာကို သူ မဖတ္တတ္ေသာ္လည္း ဒီဇင္ဘာ ေမြးေန႔ရွင္တေယာက္အျဖစ္ ဒီေနရာမွာ အရင္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါမည္…။ ပရိုဂ်က္ၾကီးၾကီးေတြ မ်ားမ်ားရၿပီး လာမယ့္ တရုပ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ စာအိပ္အနီေရာင္ ခပ္ထူထူမ်ား ရၾကေစေၾကာင္း ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္မွန္း၍ ရံုးအဖြဲ႕သားမ်ား အားလံုး (ျမန္မာ Department) ၏ ကိုယ္စား ေမြးေန႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္သည္…။ ေတာင္းတဲ့ ဆုနဲ႔ ျပည့္ေစေသာဝ္…။

ကိုယ္ သိသ၍ ဒီဇင္ဘာေမြးေန႔ရွင္မ်ားမွာ ဤမွ်သာ။ အကယ္၍ ကိုယ္တို႔ သိေသာ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းေတြထဲမွာ ဒီဇင္ဘာ ေမြးေန႔ရွင္မ်ား က်န္ရွိေနပါက အသိေပးေစခ်င္သည္…။ မွတ္မွတ္သားသား စာရင္းတို႔ထားကာ မေမ့မေလ်ာ့ ဆုေတာင္းေပးပါမည္…။

ေမြးေန႔ရွင္မ်ားအားလံုး ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဓိပၸါယ္ရွိရွိႏွင့္ အေကာင္းဆံုး ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းေစရင္း၊ ကုန္လြန္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေန႕စြဲမ်ားကို ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာမ်ား၊ ေနာင္တရစရာမ်ား မေတြ႕ရေလေအာင္ ၾကိဳးစား စြမ္းေဆာင္ရင္း၊ ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ရာ လမ္းမမ်ား၊ ကိုယ္ အလိုရွိရာ ေတာင့္တရာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားဆီသို႕ တလွမ္းခ်င္း တိုးဝင္ လွမ္းေလွ်ာက္သြားႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားရင္း၊ ကိုယ့္ စိတ္ကူးမ်ား အိပ္မက္မ်ားကို လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ရင္း ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲေလးမ်ားကို အၾကိမ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ဆက္လက္ ပိုင္ဆိုင္ၾကေစရန္ ေမွ်ာ္လင့္ ဆုေတာင္းသြားၾကရေအာင္ေလ…

စိမ္းလန္းျခင္း

ဒီဓါတ္ပံုေလးကို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ကိုၾကီးေက်ာက္ အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္...
ေျခာက္ေသြ႕မႈေတြၾကားထဲက စိုေျပစိမ္းလန္းျခင္းေတြကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏိုင္ပါေစ...
ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ေအးခ်မ္းပါေစ...

Two is better than One

ဒီရက္ပိုင္းမွာ နားေထာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ခ်စ္စရာ သီခ်င္းေလး တပုဒ္ပါ…။
Boys Like Girls အဖြဲ႕က သီဆိုထားတဲ့ Two is better than One တဲ့…



Two is better than One

I remember what you wore on the first day
You came into my life, And I thought hey
You know this could be something…
Cause everything you do and words you say
You know that it all takes my breath away
And now I'm left with nothing…

Cause maybe it's true, that I can't live without you
Well.. maybe two is better than one
There's so much time, to figure out the rest of my life
And you've already got me coming undone
And I'm thinking two, is better than one…

I remember every look upon your face,
The way you roll your eyes, the way you taste
You make it hard for breathing…

Cause when I close my eyes and drift away
I think of you and everything’s okay
And finally now, we're leaving…

And maybe it's true, that I can't live without you
Well maybe two is better than one
There's so much time, to figure out the rest of my life
And you've already got me coming undone
And I'm thinking two, is better than one…

I remember what you wore on the first day
You came into my life, And I thought hey

Maybe it's true, that I can't live without you
Maybe two is better than one…
There's so much time, to figure out the rest of my life
And you've already got me coming undone
And I'm thinking…

Oooh I can't live without you…
Cause baby two is better than one…
There's so much time, to figure out the rest of my life
And I've figured out with all that's said and done…
Two… is better than one…
Two… is better than one…

ဒီသီခ်င္းေလးကို ဇူလိုင္လ ၄ ရက္ေန႕က က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း မဆြီတီတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ ရဲ႕ ၁၂ ႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ နဲ႕ ဒီေန႕ ဇူလိုင္လ ၉ ရက္ေန႕မွာ က်ေရာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္တို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ ရဲ႕ ၁၀ ႏွစ္ေျမာက္ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ အတြက္ အမွတ္တရ ရည္ရြယ္ပါတယ္…။ ေပ်ာ္စရာ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕ရက္မ်ားမွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း တရာတိုင္ ခိုင္ျမဲစြာ ေရႊလက္တြဲႏိုင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ ကိုယ္ တက္ဂ္လုပ္လိုက္တဲ့ အသြင္တူ၏ မတူ၏ ပိုစ့္ကို ခ်စ္ခင္စြာ ေရးေပးၾကတဲ့ အသြင္တူၾကေသာ စံုတြဲမ်ား၊ အသြင္မတူၾကေသာ္လည္း စိတ္တူ ကိုယ္တူ ခ်စ္ခင္ ၾကည္ျဖဴၾကေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံ စံုတြဲမ်ား နဲ႕ လာလတၱံ႕ေသာ အသြင္တူ စံုတြဲမ်ား၊ ထူးထူးျခားျခား ပံုျပင္ထဲက စံုတြဲမ်ားအတြက္ ေက်းဇူးတင္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အမွတ္တရ ရည္ရြယ္ပါတယ္…။ အဲဒီပိုစ့္ကို မေရးရေသးတဲ့သူေတြကိုလဲ ဒီပိတ္ရက္ေတြမွာ ေရးျဖစ္ၾကဖို႕ တိုက္တြန္းအားေပးတဲ့ သီခ်င္းေလးတပုဒ္ ဆိုရင္လဲ မမွားပါဘူး…။

အဲ… တခုေတာ့ မွာလိုက္မယ္ေနာ္… သက္ေဝက ေျပာေနတယ္…။
Two is better than One ဆိုလို႕ ႏွစ္ေယာက္ရွိမွ ေကာင္းမတဲ့ ဟဲ့… ဆိုၿပီး အဓိပၸါယ္ေတြ တလြဲေကာက္ၿပီး ေနာက္တေယာက္၊ ေနာက္တေယာက္ေတြေတာ့ ထပ္မရွာၾကနဲ႕အံုးေနာ္… သက္ေဝ တရားခံျဖစ္ၿပီး ေျပးေပါက္ေတြ မွားေနပါအံုးမယ္…။

ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ေသာၾကာေန႕ အားလံုးအတြက္ ျဖစ္ပါေစ…။



မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဒီသီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ဖို႕ မွ်ေဝေပးခဲ့တဲ့ ညီမ ငယ္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဝမ္းနည္းစကား

ဝမ္းနည္းစရာ ၾကားျဖတ္ပိုစ့္ေလး တခုပါ…
ဒီေန႕ ညေနပိုင္းက ေမးလ္တခု ဝင္လာပါတယ္...။
စာဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ဝမ္းနည္းၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိပဲနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါတယ္…။

ဘာသတင္းလဲ ဆိုေတာ့…
Sakura Myanmar ဘေလာ့ဂ္ေလး ပိုင္ရွင္… ေအးခ်မ္းတဲ့ စာလွလွေလးေတြ ေရးတတ္တဲ့... ပန္းအိုးလွလွေလးေတြ ထိုးျပတတ္တဲ့... စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ ခ်က္နည္း ျပဳတ္နည္းေတြကို မွ်ေဝတတ္တဲ့... ၿပီးေတာ့ မၾကာေသးခင္ကမွ ခ်စ္စဖြယ္ သမီးေလးတေယာက္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့... ညီမငယ္ ႏုစံ ရဲ႕ ခ်စ္ရတဲ့ ဖခင္ ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔က ကြယ္လြန္သြားပါတယ္…။ ဒါေလးက သူေရးလိုက္တဲ့ စာထဲက တပိုင္းတစပါ…။

“ကၽြန္ေတာ္ ဇြန္လ ၄ ရက္ေန႔က ျမန္မာျပည္ကုိ အေရးတၾကီး အေၾကာင္းေပၚလာလုိ႔ ျပန္သြားရတယ္... ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔က အေဖဆုံးသြားလုိ႔ပါ... တုိက္ဆုိင္ခ်င္ေတာ့ အေဖဆုံးတဲ့ေန႔က ပတ္စပုိ႔စ္ကုိ သက္တမ္းတုိးထားတာနဲ႕ ၾကံဳျပီး အားခ်င္း မျပန္ႏုိင္ခဲ့ဘူး... ဒါေၾကာင့္ အေဖ့ေျမခ်တာကုိ မမီလိုက္ႏုိင္ဘူး... ရက္လည္မွပဲ မီေတာ့တယ္… စိတ္မေကာင္းစရာသတင္းမုိ႔ ဘယ္သူ႕မွလည္း မေျပာေတာ့ပဲ ျပန္သြားလိုက္တာပါ...”

ေႏွးေႏွး သြားသြား ျမန္ျမန္ သြားသြား တေန႕မွာ လူတိုင္းသြားၾကရမယ့္ ေရာက္ၾကရမယ့္ လမ္းတခုျဖစ္ေပမယ့္ ဖခင္တေယာက္ကို ဆံုးရႈံးရတဲ့ ထိခိုက္ ခံစားမႈကေတာ့ ဘာနဲ႕မွ အစားထိုးလို႕မရပါဘူး...။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကလဲ မိေဝး ဖေဝး တကြဲတျပား ေနၾကရသူေတြခ်င္းမို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး တကယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္…။ စိတ္ကို ေျဖပါ ညီမရယ္လို႕ အားေပးရေအာင္ကလဲ ဒီလိုအေၾကာင္းမ်ိဳးကို ဘာနဲ႕ ေျဖရမွာလဲ လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးမိတယ္…။

ဒါေပမယ့္လဲ ညီမ ေဖေဖ သက္ရွိထင္ရွားရွိခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့ရတာေတြ… ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ ဝမ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာေတြ… လိမ္မာတဲ့ သမီး တေယာက္အေနနဲ႕ မိဘအေပၚ ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ခဲ့တာေတြ… မိဘကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခဲ့တာေတြ... ေျမးမေလးရလို႕ အဖိုးတေယာက္ေနရာက သူ ေက်နပ္ ၾကည္ႏူးေနခဲ့ရတာေတြ ကို ျပန္ေတြးပါ ညီမ… နဲနဲေတာ့ ေျဖသာပါလိမ့္မယ္ လို႕ မရဲတရဲ အားေပးမိပါတယ္…။

ဒီပိုစ့္ေလးကို လာဖတ္မိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြလဲ ႏုစံကို သြားၿပီး အားေပးေပးပါလို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္…။ ေက်းဇူးေနာ္…

ညီမငယ္ ႏုစံရဲ႕ ေဖေဖ ေကာင္းရာ မြန္ရာ ဘံုဘဝ တခုမွာ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ လို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္…။

လွေသာ ႏွစ္သစ္

ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး ေန႔ရက္ေတြမွာ လာလည္ ႏႈတ္ဆက္ ဆုေတာင္းသြားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တေယာက္ခ်င္းဆီကို သြားေရာက္ လည္ပတ္ၿပီး ဆုေတာင္း ႏႈတ္ဆက္ စကားဆိုဖို႔ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ အခု ဒီေနရာကေန အားလံုးကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

ျမန္မာ ႏွစ္သစ္ ၁၃၇၂ ခုႏွစ္မွာ...

လိုရာ ဆႏၵျပည့္ဝၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ...

လွပေသာ အနာဂတ္ ေန႔သစ္မ်ားကိုလည္း ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ...။

ႏွစ္သစ္ကူး သႏိၷ႒ာန္

ဒီေန႕ တစ္ႏွစ္တာ မႀကိဳက္မ်ား ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ကို ပန္ဒိုရာ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဟိုတေန႕က ကိုယ့္ရဲ႕ ပိုစ့္အေဟာင္းေတြ ျပန္ဖတ္ရင္းနဲ႕ တခ်ိန္က Tag ပိုစ့္ တခုျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အၾကိဳက္ ဆႏၵ ခံယူခ်က္ နဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ကို ျပန္ေတြ႕ရင္း ေတြးမိပါေသးတယ္…။ ေအာ္… လူေတြက ကိုယ့္အၾကိဳက္ေတြကိုခ်ည္း ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာဆိုေနလိုက္ၾကတာ မၾကိဳက္တာေတြက်ေတာ့ ဘယ္သူမွ အေရးတယူ လုပ္ၿပီး မေျပာၾကဘူးလို႕ ေတြးလိုက္မိတာပါ။ ေတြးၿပီးေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ…။ (အခုေတာ့ ပန္ပန္႕ေၾကာင့္ ျပန္သတိရသြားၿပီ…။ ေက်းဇူး ပန္ပန္…)

တႏွစ္တာ မၾကိဳက္မ်ား ဆိုတာကို ပန္ပန္က သူ႕စိတ္ကူးေလးနဲ႕သူ ေရးထားတာပါ… ဒါကို ကိုယ္က ကိုယ့္ကိုလဲ Tag မလုပ္ပါပဲနဲ႕ သူ လာ Tag လို႕ပဲ ေရးရသေယာင္ေယာင္ (ဇြတ္အတင္း) ယူဆၿပီး ကိုယ္ေရးခ်င္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မၾကိဳက္မ်ား ကို ေရးလိုက္ပါတယ္…။

“ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြကို စာစီကံုးရင္ ဘာလီပံုးနဲ႕ တပံုး အျပည့္ပါပဲရွင္..." လို႕ အစခ်ီၿပီး ေရးမယ္လို႕ ပန္ပန္႕ကို ေျပာျပေတာ့ သူက “အို… မၾကိဳက္တာေတြကို ေျပာရမယ္ဆို အိမ္က လူၾကီးက စ တာပါပဲရွင္…” လို႕ အစခ်ီဖို႕ အၾကံေကာင္း ေပးလာပါတယ္…။ ပထမေတာ့ စိတ္ထဲ ဟုတ္သလိုလိုရွိေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ သတိရသြားတယ္…။ ဟာ... ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးေလ… မေန႕တေန႕ကပဲ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းနဲ႕ ဟို ႏွစ္က်ပ္ခြဲၾကီး ေရာ အနီးကပ္ ဆြဲရိုက္လို႕ရတဲ့ မွန္ေျပာင္းေရာ ဝယ္ထားေပးတဲ့ ဥစၥာ… ဒီလိုၾကီး အစခ်ီလို႕ေတာ့ျဖင့္ ဘယ္သင့္ေတာ္ပါ့မလဲ လို႕ေတြးၿပီး ဒီကိစၥကို ရပ္တန္းက ရပ္လိုက္ပါတယ္…။

ကိုယ့္ရဲ႕ မၾကိဳက္မ်ား ဆိုတာ သူမ်ားေတြကို မၾကိဳက္တာထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြကိုပဲ ဦးစားေပး ေျပာပါရေစ…။ မဟုတ္ရင္ ေခ်ာင္းရိုက္ခ်င္တဲ့သူေတြ မ်ားၿပီး ၂၀၁၀ စ စခ်င္းမွာ ေျပးေပါက္မွားေနမွာ စိုးရပါတယ္။

ကဲ… လာၿပီ… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြ ေျပာေတာ့မယ္ေနာ္…။

ဒီႏွစ္ထဲမွာ…

- ဘေလာ့ဂ္ကို အခ်ိန္ေပးတာ သိပ္မ်ားလြန္းတယ္၊ ည ညဆို နာရီကို မၾကည့္ပဲ အခ်ိန္မရွိ အခ်ိန္ရွိ စာေရးေနတာ၊ ဘေလာ့ လည္တာ၊ ဘေလာ့ဂ္ ဖတ္တာ၊ ဝတၳဳေတြဖတ္တာ၊ Facebook မွာ ေမႊေနတာေတြ မၾကိဳက္ဘူး။ ဖတ္စရာရွိတဲ့ စာေတြ မဖတ္ႏိုင္၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ဘာေတြလဲ မၾကည့္ႏိုင္ အခ်ိန္ရွိသ၍ ဘေလာ့ဂ္ေနတာ… အနီးဆံုးလူက တခါတခါ ၾကည့္မရလြန္းေတာ့ အခ်ိန္နဲ႕ပတ္သက္ရင္ အျပစ္တင္တတ္တဲ့ အခါ ထံုေပေပ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ လုပ္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္ဘူး။

- ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ မ်က္ႏွာအပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမ်ားေနေတာ့ အျပင္ေလာကက သူငယ္ခ်င္းေတြ လူသားေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆက္အသြယ္ျပတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဆီ ဖုန္းကို မဆက္လို႕ မျဖစ္တဲ့ အေနအထားက်မွ ဆက္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ တခါတခါ ဖုန္းေျပာရင္း မ်က္ေစ့က ေမာ္နီတာမွာ၊ လက္က ကီးဘုတ္မွာ…။ ရန္ကုန္က အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆို သူ႕ဆီ အရင္က ႏွစ္ပတ္ တခါေလာက္ ဆက္ေနရာက ႏွစ္လေလာက္ၾကာမွ ဖုန္းတခါ ဆက္မိလို႕ ငိုတယ္…။ ၾကိဳက္ခ်င္စရာေကာင္းေသးလား… ကဲ…

- ဒီလိုနဲ႕ ည ည အိပ္ေရးေတြပ်က္၊ အိပ္ရာထဲေရာက္ေတာ့လဲ အိပ္မေပ်ာ္… ဒီေတာ့ အလကားေန အလကားပဲ ဆိုၿပီး နားထဲ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္တယ္…။ ႏိုးတဝက္ အိပ္တဝက္နဲ႕ေပါ့…။ ၿပီးေတာ့ မနက္ အိပ္ရာထ ေနာက္က်၊ ေကာ္ဖီတခြက္ အျမန္ေမာ့ၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႕ ရံုးကို သြားရတာ မၾကိဳက္ဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင္မွ မီးပြိဳင့္မွာ ကားရပ္ရင္း ကမန္းကတန္း ဆိုးရတာ…

- ဒီတႏွစ္လံုး ဝယ္တာ ျခမ္းတာ (ျဖဳန္းတီးတာ) သိပ္မ်ားေနတယ္… ရသမွ် တလ တလ အလ်င္ကို မမွီခ်င္ဘူး။ လိုတာလဲဝယ္ မလိုတာလဲဝယ္ ေတြ႕တိုင္း ျမင္တိုင္း ဝယ္ ဝယ္ေနတတ္တာကို မၾကိဳက္ဘူး။

- က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီညြတ္တဲ့ အစားအစာေတြကို အိမ္မွာေတာ့ စားပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အျပင္လဲထြက္ေရာ ထင္ရာျမင္ရာေတြ ကိုယ္လဲစား သူတို႕ကိုလဲ ေကြ်းျဖစ္ေနတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ကိုယ့္ကမာၻလံုးေလးဆို ေတာ္ေတာ္လံုးေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ရွိပါရက္၊ အေျခအေနလဲ ေပးပါရက္နဲ႕ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ နည္းေနတာ (လႈပ္ရမွာ ပ်င္းေနတာ) ကိုလဲ မၾကိဳက္ဘူး။

ဒါေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ ေန႕တဒူဝ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြထဲက မၾကိဳက္တာေတြ…။

ေနာက္ထပ္ ကိုယ္မၾကိဳက္တာေတြက မရိုးသားတဲ့သူေတြ…။ စကားကို ေဝ့လည္ေခ်ာင္ပတ္ ေျပာတတ္တဲ့သူေတြ…။ ကိုယ့္အျပစ္လြတ္ေအာင္ (သို႕) ကိုယ့္အျပစ္ကို ဖုံးကြယ္ရာေရာက္ေအာင္ စကားေတြကို လမ္းေၾကာင္းလႊဲၿပီး ကိုယ့္အျပစ္ကို သူမ်ားအျပစ္ျဖစ္ေအာင္ သာသာထိုးထိုး ေျပာတတ္တဲ့သူေတြ…။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသားလြတ္ အထင္ေတြၾကီး၊ ဘဝင္ေတြျမင့္ၿပီး ေအာက္ေျခလြတ္ေနၾကတဲ့သူေတြ…။ မရွိကို အရွိလုပ္၊ မသိတာကို အသိလုပ္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ေနတတ္တဲ့သူေတြ…။ အခုတေလာ အဲဒီလို လူမ်ိဳးေတြကို ေတြ႕ေတြ႕ေနရတယ္…။ မၾကိဳက္ဘူး။

ျငင္းတာ ခုန္တာ ဝါသနာမပါလို႕ ျငင္းေနတာေတြေတြ႕ရင္ မၾကိဳက္တတ္လို႕ ေဝးေဝးက ေရွာင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အခုတေလာ စကားနည္းနည္းပဲ ေျပာခ်င္တယ္။ အနားမွာ အရည္မရ အဖတ္မရ စကားေတြ အလြန္မ်ားတဲ့သူေတြ၊ အေၾကာင္းအရာတခုခု ေျပာေနရင္ မၿပီးေတာ့ပဲ လိုရင္းကို မေရာက္တာမ်ိဳးေတြကို မၾကိဳက္ဘူး။ ေနာက္တခုကေတာ့ အသက္အရြယ္နဲ႕လဲ ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္… စိတ္မရွည္ႏိုင္တာေတြ၊ သည္းမခံႏိုင္တာေတြ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာတာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာတခု မဟုတ္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။

ဘာသာေရးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕လဲ ငါးပါးသီလ လံုေအာင္ၾကိဳးစားတာရယ္၊ အလႈအတန္း နဲနဲပါးပါးရယ္ ကလြဲလို႕ ဘာမွ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္း မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ (မသီတာတို႕ သင္းႏြယ္ဇင္တို႕လို) ရိပ္သာတို႕ တရားစခန္းတို႕ မသြားျဖစ္ဘူး။ ဘယ္ေန႕ ဘယ္အခ်ိန္ ေသမယ္ဆိုတာ မသိတဲ့အတြက္ ေနာက္ဘဝကို ဘဝကူးေကာင္းေအာင္ ကိုယ့္ေနာက္ပါႏိုင္တာေတြကို လုပ္ဖို႕ လိုအပ္တယ္ ဆိုတာကို သိသိၾကီးနဲ႕ ေမ့ထားသလို ျဖစ္ေနတာ မၾကိဳက္ဘူး။

အခ်ိန္ေတြ စီမံခန္႕ခြဲတာ ညံ့ေတာ့ လုပ္စရာရွိတာေတြကို အျမဲတမ္း အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ေန႕ေရႊ႕ ညေရႊ႕ လုပ္ေနမိတယ္။ ေဘလ္ေတြ ေပးဖို႕ေတြဆို အျမဲရက္ကပ္မွ လုပ္ရေလ့ရွိတယ္။ ဖုန္းေဘလ္ဆို Reminder အျမဲရတယ္။ ဒီလို ေရႊ႕ရင္း ေရႊ႕ရင္းနဲ႕ လူက တျဖည္းျဖည္း အက်င့္ပ်က္ၿပီး ေမ့တတ္လာတယ္။ အရင္က တခါမွ မေမ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေတြမွာပါ ေမ့တတ္လာတာ မဂၤလာတပါး မဟုတ္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။

ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားရင္ ေနာက္ထပ္ မၾကိဳက္ခ်င္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနအံုးမွာ… ခုေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ စဥ္းစားလို႕ ရေသးတယ္။ ရသေလာက္ပဲ ေရးၿပီး ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္ စိတ္ကူးတယ္။ (ေတြ႕လား… ဒါ အလြယ္တကူ ၿပီး ၿပီးေရာ လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေလ…။ မၾကိဳက္္ဘူး…)

အခုလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မၾကိဳက္တာေတြ ျပန္သံုးသပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပၚလာတဲ့အတြက္ အင္မတန္မွ အားရမိပါတယ္။ (ပိုစ့္လဲ ရွည္ရွည္ရတာက တေၾကာင္းေပါ့)။ ေနာင္ႏွစ္ခါမွာ ဒါေတြကို အေျခခံၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ တည့္မတ္သြားလို႕ ရတာေပါ့ လို႕ ရေသ့စိတ္ေျဖ ေတြးမိပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဒါဟာ ႏွစ္သစ္ကူး သႏိၷ႒ာန္ (New Year Resolution) လို႕ ေျပာလို႕ ရပါတယ္။

ခုလဲ ဒီပိုစ့္ကိုေရးေနရင္း အခ်ိန္က အေတာ္ေလးကို လင့္ေနၿပီမို႕ အနီးဆံုးလူက မႈန္ေတေတနဲ႕ ၾကည့္ေနပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ ၂၀၀၉ ကုန္ၿပီး ၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္ကို ေျပာင္းဖို႕ရာကလည္း ၂၄ နာရီ နီးပါး လိုေသးတာမို႕ (ေနာင္ႏွစ္မွ စၿပီး ျပဳျပင္မယ္လို႕လဲ ေတြးထားေလေတာ့...) ကိုယ့္ရဲ႕ အဆိုးကို မသိမသာေလး ေမ့ေဖ်ာက္ထားရင္း ေပေတၿပီး ဆက္ေရးေနမိတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ၾကည့္ရတာ သိပ္အေျခအေန ဟန္ပံုမေပၚတာေၾကင့္ သူ႕ကို ေနာက္ႏွစ္ခါက စၿပီး “သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ Facebook လဲ ေလ်ာ့ပါ့မယ္... အိမ္ျမဲပါ့မယ္… သန္းေခါင္ညဥ့္နက္ ဘေလာ့ဂ္ထြက္မလည္… အရင္တုံးက အခ်ိဳးမ်ိဳးျပင္ကာ… လိမ္မာပါ့မယ္...” လို႕ (စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႕) ဆိုျပၿပီး ေရးလက္စ ပိုစ့္ကို ျမန္ျမန္ လက္စသတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္မွာ လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႕ သာယာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကိုယ္ပိုင္ ေန႕စြဲ

ထိုေန႕စြဲတခုကို လူတိုင္းပိုင္ဆိုင္ၾကသည္။
ထိုေန႕သည္ ဘဝအတြက္ အမွတ္ရစရာ ေန႕စြဲ တခု ျဖစ္၏။
ဘဝကို ျဖတ္သန္းသြားလာေနရစဥ္ ထိုလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ခလုတ္ကန္သင္းမ်ားလဲ ေတြ႕ခဲ့ဖူးသည္။ ေခ်ာေမြ႕ေျပျပစ္ေသာ လမ္းမက်ယ္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ မိုးမ်ား သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေသာ ေန႕မ်ားကိုလဲ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရသလို ႏွင္းမ်ားဖြဲသြန္းေသာ ေန႕မ်ားကိုလည္းေတြ႕ခဲ့ ၾကံဳခဲ့ရသည္။ ထို႕အတူ တိမ္သား မိုးသားမ်ား ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ေတာက္ပေသာ ေနသာေန႕မ်ားကိုလည္း ၾကံဳခဲ့ရသည္ပင္…။

သည္လို အနိမ့္အျမင့္ အေကြ႕အဝိုက္ေတြႏွင့္ ျဖတ္သန္းလာရာ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ အမွတ္ရစရာ ေန႕စြဲ အမ်ားအျပားကိုလည္း ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုေန႕စြဲမ်ားထဲတြင္ တခ်ိဳ႕ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း မွတ္မိေနတတ္ၿပီး တခ်ိ႕ကိုမူ ဖာသိဖာသာပင္ အမွတ္တမဲ့ ေက်ာ္ျဖတ္သြားလိုက္သည္။ လူဆိုသည္မွာ ကိုယ့္အတၱကိုသာ ေရွ႕တန္း တင္တတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္ပါလား…။

ထိုေန႕စြဲမ်ားအေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ဘဝကိုယ္စီအတြက္ အခ်ိန္မ်ားကို တိုင္းတာ သတ္မွတ္ေပးေသာ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲတခုသည္ ဟိုး ထိပ္ဆံုးမွ ပါဝင္ေနေလသည္။ ထိုေန႕စြဲတခုတြင္ ဘဝကို စတင္ခဲ့သည္။ ဘဝကို ေမြးဖြားခဲ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ဘဝတခု အသက္ဝင္ ရွင္သန္ေစခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဘဝကို နိဂံုးခ်ဳပ္ အဆံုးသတ္မည့္ ေန႕စြဲကိုေတာ့ မည္သူမွ် ေသခ်ာတပ္အပ္ မေျပာႏိုင္ေခ်။

ေလာေလာဆယ္တြင္ ထိုေန႕စြဲတခုကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အၾကိမ္ေပါင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကဖူးၿပီ…။ ထိုေန႕စြဲတခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ပံုျခင္း အနည္းအက်င္းသာ ကြဲျပားျခားနားႏိုင္ၾကေသာ္လည္း အမွတ္တမဲ့ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့သူေတာ့ျဖင့္ လြန္စြာမွပင္ နည္းပါးေပလိမ့္မည္။ အမ်ားစုကေတာ့ ထိုေန႕စြဲမ်ားကို မိဘ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူ ခင္သူမ်ားႏွင့္ အတူတူ ရွိေနၿပီး တေပ်ာ္တပါး ကုန္ဆံုး ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းတတ္ၾကသည္ခ်ည္းသာ…။ ဒါေတြသာမက ထိုေန႕စြဲေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ကာ ေက်းဇူးရွင္ မာတာမိခင္ကို ေက်းဇူးတင္ ဂါရဝျပဳတတ္ၾကသလို အလႈဒါနျပဳၾကသူ၊ ေက်ာင္းကန္ ဘုရားမ်ားတြင္ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျပဳၾကသူမ်ားလည္း အမ်ားအျပား...။

ၿပီးေတာ့ မိမိတို႕ အမွတ္တရ အေလးထားတတ္ၾကေသာ ထိုေန႕စြဲတခုတြင္ မိမိတို႕ ခ်စ္သူ ခင္သူတို႕ကို အနီးအနားတြင္ အတူတကြ ရွိေစခ်င္သည္မွာ ဆႏၵတခု။ အလားတူ မိမိ၏ ခ်စ္သူ ခင္သူတဦး တေယာက္၏ အမွတ္တရ ထိုေန႕စြဲ တြင္လည္း ထိုသူ၏ အနားတြင္ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ရွိေနၿပီး ၾကည္ႏူးစရာ အခ်ိန္မ်ားကို အတူတူ ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းခ်င္ၾကသည္မွာလည္း အမွန္ပင္…။ သို႕ေသာ္ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ေၾကာင့္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ေဝးကြာေနရေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားတြင္မူ အေဝးတေနရာမွ ဆုေတာင္းေပးျခင္းတခုသာ ျပဳၽႏိုင္ခဲ့ၾကသူမ်ားလည္း မနည္း…။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့…။

မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ...

ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဓိပၸါယ္ရွိရွိႏွင့္ အေကာင္းဆံုး ေက်ာ္လြန္ ျဖတ္သန္းေစရင္း… ကုန္လြန္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ေန႕စြဲမ်ားကို ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာမ်ား၊ ေနာင္တရစရာမ်ား မေတြ႕ရေလေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရင္း… ကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ရာ လမ္းမမ်ား၊ ကိုယ္ အလိုရွိရာ ေတာင့္တရာ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားဆီသို႕ တလွမ္းခ်င္း တိုးဝင္ လွမ္းေလွ်ာက္သြားႏိုင္ရန္ ၾကိဳးစားရင္း… ကိုယ့္ စိတ္ကူး၊ ကိုယ့္ အိပ္မက္မ်ားကို လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ရင္း… ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲေလးမ်ားကို အၾကိမ္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ဆက္လက္ ပိုင္ဆိုင္ၾကရေစဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ဆုေတာင္းသြားၾကရေအာင္ေလ…





*** ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္၊ ၆ ရက္၊ ၁၂ ရက္၊ ၁၄ ရက္၊ ၁၆ ရက္၊ ၁၇ ရက္၊ ၂၀ ရက္၊ ၂၅ ရက္ နဲ႕ ၂၈ ရက္ေတြမွာ က်ေရာက္ေသာ ေမြးေန႕ရွင္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးအတြက္ အမွတ္တရ ရည္ရြယ္ ေရးသားပါသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ ကိုယ္ပိုင္ေန႕စြဲေလးမ်ား ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ…။

19 June 2009 - ေမြးေန႕ဆုေတာင္း

အခ်ဳပ္အေႏွာင္ ဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး

ၿငိမ္းေအးေသာ ဘဝျဖင့္

က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာ အသက္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႕ ၆၂ ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႕ နဲ႕

ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ၉၄ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႕အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္

အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေလး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဒီပံုေလးကို ညီမေလး တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ကို အလည္ျပန္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းျခံကို မေမ့မေလ်ာ့ သြားၿပီး ႐ိုက္ယူလာခဲ့တာပါ။

Happy New Year 2009

HAPPY NEW YEAR 2009

Merry Christmas & Happy New Year 2009

အခုရက္ေတြမွာ အလုပ္မ်ားေနလို ့ ဘာမွလဲ အသစ္မေရးျဖစ္၊

သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလဲ မွန္မွန္ အလည္ မေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။

လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို

ခရစ္စမတ္ ပြဲေတာ္ ႏွင့္ မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ ၂၀၀၉ မွာ ခ်မ္းေျမ့ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကပါေစ လို ့

ဆုေတာင္းေပးရင္း E Mail က ရတဲ့ ခ်စ္စရာ ပံုေလးေတြကို

အမွတ္တရ အျဖစ္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး ဆုေတာင္း

ဒီေန ့ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန ့ေနာ္...။ ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန ့အတြက္ ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္းေလးပါ။

(Photo from မုတ္သုန္ - ပန္းပိေတာက္တို ့ေ၀ေလၿပီ)

ဒီျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး အခ်ိန္အခါမွာ ဘေလာ့ဂ္ရပ္၀န္းက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းေလးမ်ား အားလံုး သၾကၤန္မိုးေရ တန္ခူးေလေတြရယ္ ေအးျမတဲ့ အတာေရေတြရယ္ ေရႊ၀ါေရာင္ပိေတာက္ေတြရယ္ နဲ ့အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ ၾကပါေစ။ အားလံုး အစစ အရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ ့တဲ့ ဘ၀ေလးေတြ ကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစ...။

မဂၤလာရွိေသာ ျမန္မာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ

* * * * * * * * * * *