Thursday, March 25, 2010

ေက်ာင္းေတာ္သာ

ဒီေန႕ Facebook က Status မွာ "ဘာေရးရရင္ ေကာင္းမလဲ..." လို႕ ေရးလိုက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ေရာင္းရင္းေတြက ေရးခ်င္တာ ေရးပါတဲ့… အားေပးမယ္ တဲ့…။ တေယာက္ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးေတြ ေရးပါ… အလုပ္ပိေနလို႕ တဲ့… ။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ေပါက္ကရ ေရးပါတဲ့... နာမည္ကိုေတာင္ ေပါက္ကရ သက္ေဝလို႕ ေျပာင္းေပးသြားေသးတယ္...။ ေနာက္ ညီမေလး တေယာက္ကေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက အေၾကာင္းေတြ ေရးပါတဲ့…။ ေက်ာင္းကို လြမ္းေနလို႕ တဲ့…။ ဘုရားေရ… အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက အေၾကာင္းေတြသာ ေရးရရင္ေတာ့ ကိုယ္ငယ္ငယ္က ဆိုးတာေတြ ေပၚကုန္မွာေပါ့ လို႕ ဘုရား တရင္း ေျပာမိတယ္…။ ဒီေတာ့ သူက ဖံုးတန္တာ ဖံုး… ဖိတန္တာ ဖိ ေပါ့တဲ့…။

အိုေကေလ… ကိုယ္လဲ ေက်ာင္းကို လြမ္းတာပါပဲ…။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ စဥ္းစားလို႕ရသေလာက္ ေရးၾကည့္မယ္ စိတ္ကူးတယ္…။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးလဲ ျဖစ္တန္ေကာင္းရဲ႕ လို႕ ယူဆရတာပဲ…။

ကိုယ္ အထက္တန္းေက်ာင္း သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ေမေမက ဆရာမ ဆိုေတာ့… အဟဲ… ေက်ာင္းမွာ လိမ္လိမ္မာမာ ေနရပါတယ္…။ စာေတြဘာေတြလဲ ေတာ္... ဆုေတြဘာေတြလဲ ရေပါ့…။ ဆရာမ သမီးဆိုေတာ့ ဟိုေနရာ ပါရ ဒီေနရာ ပါရ နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လူအျမင္ကပ္ၾကမွာ.. ကိုယ္က ငယ္ေသးေတာ့ မသိဘူးရယ္…။ အခုမွ ျပန္ေတြးၾကည့္မိတာ… ဆိုးလိုက္တာ လို႕…။

အသက္ ၄ ႏွစ္မွာ ေမေမ့ေက်ာင္းမွာ သူငယ္တန္းလိုက္တက္ၿပီး စာေမးပြဲကို အေပ်ာ္ေျဖၿပီး ေအာင္သြားတဲ့အခါ ၅ ႏွစ္နဲ႕ ပထမတန္း ေရာက္သြားတယ္…။ ပထမတန္းမွာ ေန ေနရင္းနဲ႕ အသက္ ၁၆ ႏွစ္မျပည့္ရင္ ဆယ္တန္း မေျဖရဘူးဆိုတဲ့ ကန္႕သတ္ခ်က္ေၾကာင့္ အဲဒီႏွစ္မွာ သူငယ္တန္းကို တရားဝင္ ျပန္ေျဖရတယ္…။ ပထမတန္းမွာလဲ စာေမးပြဲေျဖတယ္…။ (ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ္ေပါ့…) အဲဒီ ႏွစ္မွာ သူငယ္တန္းကို တရားဝင္ ေအာင္ၿပီး ပထမတန္းကိုလဲ ေအာင္တယ္...။ ဒါေပမယ့္ ဆယ္တန္းမွာ အသက္ျပည့္ဖို႕အတြက္ အဲဒီ ပထမတန္းမွာပဲ ေနာက္တႏွစ္ ျပန္ေနခဲ့ရတယ္…။ အတန္းေဖၚေတြက ဒုတိယတန္းကို တက္သြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ကို ဆရာမသမီး စာေမးပြဲက်တယ္ လို႕ လာ လာေျပာင္ၾကတယ္…။ စိတ္မဆိုးေပမယ့္ တမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့…။

ငါးတန္းမွာ ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း (မိန္းကေလး) က ေယာက်ၤားေလးေတြနဲ႕ ေရာၿပီး ေဘာလံုးကန္ေနတာကို ကြင္းစပ္ကေန ေရဗူးေလး ကိုင္ၿပီး ေစာင့္ေနခဲ့ဖူးတယ္…။ ပထမအၾကိမ္ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္း တီးေတာ့ သူ႕ကို လာေတာ့ လို႕ ေခၚတာ မရဘူး..။ ေနာက္ ၅ မိနစ္မွာ တခါ ထပ္တီးျပန္ေတာ့လဲ သူက မရပ္ႏိုင္ေသးဘူး…။ ေနာက္ဆံုး အတန္းထဲကို ေနာက္က်ၿပီး ေခြ်းေတြ သံေတြနဲ႕ ေယာကၤ်ားေလးေတြနဲ႕ အတူတူ ဝင္မိေတာ့ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ထဲကို ဆရာမ ဆူတာ အမွတ္တရပါပဲ…။ အတန္းခ်ိန္ ေနာက္က်တာခ်င္းအတူတူ ဟိုေကာင္ေလးေတြက် အဆူမခံရဘူး လို႕ ဆရာမကို စိတ္ထဲက ျပန္ေျပာေနမိတဲ့ အခိုက္အတန္႕ေလးေပါ့…။ ေယာက်ၤားေလးနဲ႕ မိန္းကေလး အခြင့္အေရး ကြာဟေနတာကို သတိျပဳမိတဲ့ အခ်ိန္ေလး ဆိုလဲ မမွားပါဘူး…။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ငါးတန္းႏွစ္မွာပဲ ျမန္မာစာ ဖတ္စာအုပ္ မပါလို႕ ဆရာမ ရိုက္တာ ခံရဖူးတယ္…။ ေက်ာင္းသူဘဝမွာ ပထမဆံုး အရိုက္ခံရတာမို႕ ေမ့မရဘူး…။ ညာဖက္ လက္ဖဝါးမွာ နီရဲသြားၿပီး သိပ္နာတယ္ လို႕ ခုထိ ခံစားလို႕ရေနတယ္…။

ေနာက္ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ တခါ အရိုက္ခံရေသးတယ္…။ ပထဝီ အခ်ိန္မွာ ကမာၻ႕ ပထဝီနဲ႕ ျမန္မာ့ ပထဝီ ဖတ္စာအုပ္ မွားယူလာမိလို႕…။ လက္ျဖန္႕ ဆိုေတာ့ ဘယ္ဖက္လက္ကို ျဖန္႕ေပးလိုက္တယ္။ ညာဖက္ဆို ပိုနာတယ္လို႕ ဘာလို႕ ေတြးေနမိမွန္း မသိဘူး…။ ကိုးတန္းႏွစ္ကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ အေပ်ာ္ဆံုးႏွစ္ပဲ…။ Stress သိပ္မမ်ားလို႕ လို႕ ထင္တာပဲ…။ ဘာေတြ ေပ်ာ္ေနမွန္းကို မသိဘူး… ေပ်ာ္တာေတာ့ အလြန္ေပ်ာ္ပဲ…။ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ နဲနဲေတာ့ စိတ္ညစ္ရတယ္… က်ဴရွင္ေတြ တက္ရလို႕…။

ဒီလိုနဲ႕ ဆယ္တန္းေရာက္တဲ့အထိ တခါမွ ေက်ာင္းမေျပးဖူးတာမို႕ ေနအုပ္မွာ က်ဴရွင္တက္ရင္း ငါတို႕ ေက်ာင္းေျပးရေအာင္လို႕ သူငယ္ခ်င္း (ငါးတန္းမွာ ေဘာလံုးကန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းပဲ) နဲ႕ တိုင္ပင္ၿပီး ေနအုပ္က်ဴရွင္အၿပီး မနက္ ၉ နာရီမွာ ေက်ာင္းကို ျပန္မသြားပဲ အဲဒီ အနီး အနားတဝိုက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္…။ ေမေမ့ကိုေတာ့ ေနအုပ္က အခ်ိန္ပို ေခၚတယ္လို႕ ေျပာထားခဲ့တယ္…။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕က ဘယ္သြားသြား အတူတူ၊ က်ဴရွင္ေတြလဲ အားလံုး အတူတူဆိုေတာ့ သူနဲ႕ဆို ေမေမတို႕က အိုေက ၿပီးသား…။ ဒီလိုနဲ႕ ကုန္ေဈးတန္းတို႕ ဘာတို႕ တဝိုက္ ေတြ႕တာေတြ ဝယ္စားၿပီး အျဖဴ အစိမ္းဝတ္ၿပီး လြယ္အိပ္ တယမ္းယမ္းနဲ႕ တမနက္လံုး ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္…။ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ မုန္႕ဟင္းခါး ဝယ္စားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယာေၾကာ္ ဝယ္စားၾကတယ္…။

ျပႆနာက အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ကြမ္းစားခ်င္တယ္တဲ့…။ အင္းေလ.. စားခ်င္ရင္ စားေပါ့ လို႕ ေျပာၿပီး လူလည္လုပ္ၿပီး ကြမ္းယာ အခ်ိဳေတြ ဝယ္ၾကတယ္…။ ဝယ္ၿပီးမွ သတိရတာက ကြမ္းစားရင္ ပါးစပ္ေတြ နီကုန္ရင္ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာမေတြ ခ်က္ခ်င္း ရိပ္မိမွာေပါ့ လို႕…။ အမေလး.. ေတာ္ေသးရဲ႕.. ေတာ္ေသးရဲ႕… လို႕ အခါတသိန္းရြတ္ၿပီး ဝယ္လာတဲ့ ကြမ္းယာေတြကို အက်ႌအိပ္ထဲ ကိုယ္စီ ထည့္လိုက္ၾကတယ္…။ ဒီလိုနဲ႕ ေန႕လည္ မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ဟန္မပ်က္ ေက်ာင္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျပန္ေရာက္ လာခဲ့ၾကတယ္…။ အတန္းထဲမွာ အိေျႏၵရရေလးေတြ ဝင္ထိုင္ေနၾကၿပီး ကိုယ္တိုင္လဲ ငါတို႕ေက်ာင္းေျပးဖူးသြားေလၿပီ… ဘယ္သူမွ မရိပ္မိပါ… လို႕ အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနၾကေလရဲ႕…။

ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုး အတန္းထဲကို ဆရာမ ဝင္လာၿပီးေတာ့ ေလ့က်င့္ခန္း စာအုပ္ေတြ လာထပ္ၾကလို႕ ေျပာေတာ့ အတန္းေရွ႕ ဆရာမေရွ႕သြားၿပီး စာအုပ္ထပ္ရတယ္…။ အဲဒီမွာ…. အဲဒီမွာ… လား.. လား… ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ အက်ႌအိပ္ေတြမွာ ကြမ္းယာအထုပ္ထဲက အနီေရာင္ေတြက စိမ့္ၿပီး စြန္းေနၾကတာေလ…။ ဒီလိုနဲ႕… ဒီလိုနဲ႕… ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေျပးၿပီး ျမိဳ႕ထဲမွာ ေယာင္ေနၾကတာေရာ၊ မိန္းကေလးတန္မဲ့ ကြမ္းယာေတြ စားမလို႕ ဝယ္လာၾကတာေရာ ေပၚသြားၿပီး အဆူေတြ တပံုၾကီး ခံရပါေရာလား…။

ေက်ာင္းမွာက ဆယ္တန္းဆိုရင္ ဝိုင္းက်ဴရွင္ေတြတက္ၾက၊ အိမ္မွာပဲ စာေတြ က်က္ၾကနဲ႕ ေအာက္တိုဘာလ ေလာက္ဆို အတန္းထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္ပါးေနၿပီ။ ကိုယ္တို႕တဖြဲ႕ကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အနားမွာပဲ စာက်က္ရင္း၊ မသိတာ နားမလည္တာေတြ ေမးရင္း စာေမးပြဲေျဖဖို႕ ကဒ္ျပားထုတ္တဲ့ ေန႕အထိ ေက်ာင္းတက္ မပ်က္ဖူး…။ စာေတြက်က္ရင္း အခ်စ္ေတာ္ေတြကလဲ ဖြဲ႕ၾကရေသး၊ စာေတြလဲ အျပန္အလွန္ ေရးၾကရေသးတာ။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ခါနီးမို႕ ေရးလိုက္ၾကတဲ့ ေအာ္တိုေတြဆိုတာလဲ ပလူပ်ံေနတာပဲ…။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ့္ရဲ႕ ေအာ္တိုစာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ့္အမ်ိဳးသား ေရးထားခဲ့တာေတြကို အခုခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ျပန္ရြတ္ျပရင္ သူက "ေပါက္ကရေတြ လာရြတ္ျပေနတယ္… သြား.. သြား.." လို႕ ႏွင္ထုတ္တတ္တယ္…။ (သူပဲ ေရးတုန္းကေတာ့ ေရးၿပီးေတာ့ေလ… ေနာ္…) ေအာ္… အဲဒီတုန္းကေတာ့ ရိုးရိုးသားသား သူငယ္ခ်င္းေတြပါ… ယံုၾကပါေလ…။

ဒီလိုနဲ႕ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၾကီး ၿပီးသြားေတာ့ အျမဲ တတြဲတြဲနဲ႕ သိပ္ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစုဟာ ေက်ာင္းၾကီးနဲ႕ ဆရာ ဆရာမေတြကိုလဲ သိပ္ခ်စ္ၾကေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာၿပီး ေက်ာင္းမွာပဲ ဆံုဖို႕ ခ်ိန္းျဖစ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလဲ ေက်ာင္းမွာ အငယ္တန္းေလးေတြမွာ လုပ္အားေပး ဆရာမေလးေတြ ျပန္လုပ္ၾကတယ္။ မိဘနဲ႕ အတူမဟုတ္ရင္ ဘယ္ေနရာကိုမွ သြားရေလ့မရွိတဲ့ ကိုယ့္အတြက္လဲ ေက်ာင္းမွာ ခ်ိန္းေတာ့ ဟန္က်တာေပါ့...။ ေမေမ ေက်ာင္းသြားရင္ လိုက္သြားရံုပဲ…။ ခဏ ခဏ ခ်ိန္းေတာ့ ခဏ ခဏ ေတြ႕ရတာေပါ့ေလ… (အဟဲ... သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေျပာတာပါ…)

ဒီလိုနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ မၾကာခဏ ဆံုၾကၿပီး ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေလးတခု လုပ္ၾကဖို႕ တိုင္ပင္ၾကတယ္…။ အဲဒီႏွစ္က ကိုယ္တို႕ စလိုက္တဲ့ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေလးဟာ အဆင္ေျပ ေအာင္ျမင္ၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းလို႕ ေနာင္ႏွစ္ေတြတိုင္း ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ဆရာကန္ေတာ့ပြဲလုပ္ခဲ့တာ ၂၀၀၉ မွာ ၂၁ ၾကိမ္ ေတာင္ ရွိသြားၿပီ…။ ဆရာ ဆရာမ တရာ့ ငါးဆယ္ေက်ာ္ နဲ႕ ေက်ာင္းသားေဟာင္း သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ ေလး ငါးရာေလာက္နဲ႕… သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာပဲ…။ ေခတ္ေကာင္းတုန္းကဆို ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြပါတဲ့ နာမည္ၾကီး တီးဝိုင္းတခုက လာတီးေပးၿပီး အဆိုေတာ္ေတြကို ဖိတ္လို႕… သိပ္စည္ကား သိပ္ခန္းနားတာပဲ…။ (အေရးအခင္းေနာက္ပိုင္းမွာ အဲလို တီးဝိုင္းထည့္တာ ခြင့္မျပဳေတာ့ဘူး)

ကိုယ္တို႕ေတြလဲ အခမ္းအနား မလုပ္ခင္ကထဲက အစည္းအေဝးေတြ အပတ္တိုင္းေခၚၿပီး တိုင္ပင္ၾက စီစဥ္ၾက၊ ကန္ေတာ့ပြဲနီးေနတဲ့ ရက္ေတြမွာဆို ေန႕တိုင္းလိုလို ေက်ာင္းကိုေရာက္ေနၿပီး လိုအပ္တာေတြ ျပင္ဆင္ၾက၊ အေကြ်းအေမြးအတြက္ စီစဥ္ၾက၊ ကန္ေတာ့ပြဲ ၿပီးသြားျပန္ေတာ့လဲ ေငြစာရင္း ရွင္းဖို႕တို႕၊ မလာျဖစ္တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြဆီ ကန္ေတာ့ ပစၥည္း လိုက္ပို႕ဖို႕တို႕ေတြအတြက္ တခ်ိန္းခ်ိန္း ေတြ႕ၾက…။ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့တာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး။ အခုေတာ့ အဲဒီ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြကို အလွဴေငြသာ လွမ္းထည့္ႏိုင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် လုပ္အားေပး ပါဝင္ဖို႕ ပ်က္ကြက္ေနခဲ့တာ ၁၀ ႏွစ္ ရွိၿပီေပါ့…။

ကိုယ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ေက်ာင္းၾကီးနဲ႕ ဆရာ ဆရာမေတြကို တြယ္တာတဲ့ သံေယာဇဥ္က ေတာ္ေတာ္ကို ၾကီးပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိလဲ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ရွိေနဆဲပါ…။ အဲဒီေက်ာင္းအေပၚ ရွိေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႕ အတူတူပဲ ေက်ာင္းက တေက်ာင္းတည္းထြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အတန္းၾကီးက အကို အမေတြ၊ အတန္းငယ္က ေမာင္ ညီမေတြ အေပၚမွာလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ခ်စ္ခင္မႈ ရွိၾကတယ္…။ အစြဲအလမ္းၾကီးတယ္ပဲ ေျပာေျပာ ေက်ာင္းကလို႕ ဆိုလိုက္တာနဲ႕ ဘယ္ႏွစ္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးဖို႕၊ ခ်စ္ခင္ဖို႕၊ လိုအပ္ရင္ ကူညီဖို႕ ဘယ္သူမွ ဝန္မေလးၾကဘူး…။ အဲဒါေတြဟာ ကိုယ္တေယာက္တည္းလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကိုယ္သိသေလာက္ အားလံုးဟာ အဲဒီလို အတူတူေတြခ်ည္းပဲ…။

ေလာေလာဆယ္ ဒီမွာ ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း စာရင္းကို ျပန္တြက္ၾကည့္ရင္ အခု ကိုယ္နဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး၊ အနီးကပ္ဆံုး ေနရာမွာ ရွိေနတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း စာရင္းဝင္ ခ်စ္ရတဲ့ သူ အပါအဝင္ ငါးတန္းတုန္းက ေဘာလံုးကန္ခဲ့ၿပီး ဆယ္တန္းတုန္းက ကြမ္းစားခ်င္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ရယ္… ေဒၚခ်စ္ၾကည္နဲ႕ အတူတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး ခိုင္ရယ္… ၿပီးေတာ့ ေနာက္ ေယာကၤ်ားေလး သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ေလာက္ရယ္ ရွိေနတယ္…။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကို ဒီပိုစ့္ေလးေရးဖို႕ အၾကံေပးခဲ့တဲ့… ညီမေလး မြန္ (သုႏွင္းဆီ)... လူခ်င္း အေနေဝးေပမယ့္ ေက်ာင္းၾကီးကို ခ်စ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြေၾကာင့္ စိတ္ခ်င္း အျမဲနီးေနတဲ့ ညီမေလးေပါ့…။ တခိ်ဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာေတြမွာ ကိုယ္စီဘဝေတြကို တည္ေဆာက္ေနၾကရင္း တကြဲတျပား ပ်ံ႕ႏွံ႕လို႕… သူတို႕ေတြ ဒီကို အဝင္ အထြက္ အလည္ အပတ္ လာရင္ေတာ့ ေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ရန္ကုန္မွာ…

ေက်ာင္းနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္ရစရာေတြ ေရးရမယ္ဆိုရင္ မ်ားလြန္းလို႕ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ ၿပီးႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး…။ အခုလိုေလး ေရးလိုက္ရေတာ့ ေက်ာင္းကို လြမ္းေနတာ၊ ဆရာမေတြကို လြမ္းေနတာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းေနတာ ေတြ နဲနဲေတာ့ သက္သာသလိုလိုပဲ…။ အရင္ကေတာ့ ေက်ာင္းကို သတိရရင္ ဝိုင္းစုခိုင္သိန္း ေက်ာင္းထဲမွာ သြားရိုက္ထားတဲ့ သီခ်င္း MTV ကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္…။ ခုေတာ့ မၾကည့္ေတာ့ဘူး… ၾကည့္လိုက္ရင္ ပိုလြမ္းလာလို႕…။

ကဲ… ေက်ာင္းနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္ရစရာေတြကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဆိုၿပီး ေရးလိုက္တာ အဆံုးသတ္မွာ ေလးလံတဲ့ ပိုစ့္တခု ျဖစ္သြားၿပီ ထင္ပါရဲ႕…။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေက်ာင္းနဲ႕ ပတ္သက္တာ တခုခုေရးပါ လို႕ အၾကံေပးခဲ့တဲ့ ညီမေလး မြန္ ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္…။ ညီမလဲ အခ်ိန္ရရင္ ေက်ာင္းနဲ႕ ပတ္သက္တာ တခုခု ေရးပါအံုး…။ Tag တယ္လို႕ မဆိုသာေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ကိုလဲ ေရးေစခ်င္ပါေသးတယ္… ေမြးေန႕မွာ အမွတ္တရေပါ့…။


25 comments:

  1. ငယ္ငယ္တုန္းကေလ ဆရာမသမီးသိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပဲ။ ဆရာမ သမီးဆို အားလံုးက၀ိုင္းခ်စ္တာခံရတယ္လို႔ ထင္တယ္။ သက္ေ၀က ဆရာမသမီးတစ္ကယ္ျဖစ္ခဲ့တာကိုး။

    ReplyDelete
  2. အစ္မသက္ေဝ (ဟိ ေဒၚေဒၚ ေခၚေတာ့ပါဝူး)
    ေတာ္ေတာ္ မွတ္ၪာဏ္ေကာင္းတယ္ေနာ္ ဟိုးးး ႏွစ္ေပါင္းးးမ်ားစြာ (သံရွည္စြဲ၍ဖတ္)က အၿဖစ္ေတြမွတ္မိေနတာကိုး
    အင္းးး ၂၀၀၉ ထဲက ၂၁ ႏႈတ္၊ မႏႈတ္ေလာက္ ၁၀ေခ်း၊ လက္၁၀ေခ်ာင္းေထာင္၊ မႏႈတ္ေလာက္ေသးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၁၀ထပ္ေခ်း.... အဲ..ဘယ္ေလာက္ရလဲဟင္င္ ဒါမွမဟုတ္ ၂၁ ေပါင္းခ်င္လဲေပါင္းၾကည့္ေပါ့ အဟတ္ဟတ္ ေနာ့ၿပီး ""ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြပါတဲ့ နာမည္ၾကီး တီးဝိုင္းတခုက"" ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ေတာ့ emperor band ကိုၿမင္မိတာပဲ၊ တၿခား တီးဝိုင္းလည္းၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာေပါ့ေနာ.... စကားမစပ္ ဝိုင္းစု ေက်ာင္းထဲမွာ ရိုက္တဲ့ MTV ဆိုတာေလး ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ... လင့္ေလးး? က်ေနာ္ ၾကိဳက္လို႔ဗ် :P (ဝိုင္းစုကေတာ့ ဒဂံု ၁ ေက်ာင္းသူဗ် :)


    ခမမ

    ReplyDelete
  3. ၄နွစ္နဲ႔ ေက်ာင္းေနၿပီလား မသက္ေ၀ ။ ကံေကာင္းလိုက္တာ။ မအယ္ က်ိက်ိကေတာ့ ၆ နွစ္ေက်ာ္မွ သူငယ္တန္း တက္ရတယ္။ အိမ္နဲ႔ ေက်ာင္းက ၄မိုင္ေ၀းတယ္ ၿပီးေတာ့လည္း ၁၄၄ နဲ႔မို႔။

    မအယ္

    ReplyDelete
  4. အဟမ္း ကိုးတန္းႏွစ္ကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ အေပ်ာ္ဆံုးႏွစ္ပဲဆုိပဲ...
    တစ္ကုိင္းတည္းနားတဲ႔ ငွက္ေလးေတြ သိပ္ေပ်ာ္မွာပဲေလ.. ေပ်ာ္မွာေပါ႔..ေမာ္မွာေပါ႔ ခ်စ္သူနဲ႔ပဲေလ။
    (သီခ်င္းဆုိတာပါ)
    mm

    ReplyDelete
  5. ေမြးစာရင္း တစ္ခု အပိုလုပ္လိုက္ေရာေပါ့။ စင္က်ားပိုလို စာရြက္အတုလုပ္လို႕ ေထာင္က်တဲ့ တိုင္းျပည္မွ မဟုတ္တာ။ :P ကြ်န္ေတာ္လည္း ၄ ႏွစ္ခြဲနဲ႕ ေက်ာင္းေနတာပဲ။ ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ့ ၁၅ ႏွစ္ခြဲပဲ ရွိေသးတယ္။

    ReplyDelete
  6. လက္စသတ္ေတာ့စတိတ္ေက်ာင္းထဲကရည္းစားထားေနတာကိုး..ဟင္း..
    စာဖတ္သူ

    ReplyDelete
  7. လြမ္းတယ္ဆိုျပီးေရွာက္ဖတ္မွ၊ပိုလြမ္းေအာင္လုပ္တဲ႔စာေတြလာေတြ႔ေန..
    ရည္းစားကမူလတန္းမွာစရတာလား? အလယ္တန္းမွာလား၊
    အမွန္ကိုၾကားခ်င္ပါတယ္။
    အ႐ိုက္ခံဘူးတာတင္လား
    ဆိုးလို႔ခံုေပၚမတ္တတ္ရပ္ရတာမ်ိဳးေကာက်န္ခဲ႔ေသးလား၊
    ဖတ္ျပီ: ေက်ာင္းလိုက္တတ္ရသလိုပါဘဲ
    ေက်းဇူးဘဲ.....ေက်းဇူးဘဲ

    ReplyDelete
  8. ဟင္း.
    ဒီပုိစ္ကုိအတက္ခံလို႕ေတာ႕မၿဖစ္ဘူး
    ေမ႕ကုန္ၿပီ.
    ႀကာၿပီကုိး.။

    ReplyDelete
  9. ၄ နွစ္နဲ ့ေက်ာင္းေနတဲ ့ေမြးစားရင္း ၂ခုနဲ ့အေနာ္ပါဗ်။
    ကိုဇက္တီလိုပဲ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ ၁၅နွစ္ျပည့္ယံု ဟိဟိ။
    ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြအနားမွာရွိေတာ့ေကာင္းတာေပါ့။
    က်ေနာ့္မွာေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကေက်ာင္းတူတူ၂ေယာက္ရွိတယ္ စလံုးမွာ။ က်ေနာ့္ကိုကိုနဲ ့ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ေပါ့။

    ReplyDelete
  10. ခဏ ခဏ ခ်ိန္းေတာ့ ခဏ ခဏ ေတြ႕ရတာေပါ့ေလ…အဟမ္းးး..အဟမ္းးး...ေအာ္...မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး...အဲဒီတုန္းက ရိုးရိုးသားသားသူငယ္ခ်င္းတဲ့...ယုန္လိုက္ပါမယ္ေလ........ :))))

    ReplyDelete
  11. ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးရင္ ေပ်ာ္စရာေတြၾကီးပဲ။ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာတုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့ေပမယ့္ တကၠသိုလ္တုန္းကေလာက္ အမွတ္တရ မက်န္ခဲ့ဘူးဗ်...

    ေဒၚမြန္နဲ႔ တေက်ာင္းထဲထြက္ဆုိ... မိန္းကေလးေက်ာင္း ဟုတ္ဘူးလား... ဘာလုိ႔ ေယာကၤ်ားေလးေတြနဲ႔ ေရာေနတာလဲဟင္...

    ReplyDelete
  12. ေႏြးေနျခည္March 25, 2010 at 10:07 AM

    ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္း၊ လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းတယ္ မမသက္ေ၀... တခါတေလ အျဖဴအစိမ္းေတာင္ ျပန္၀တ္ခ်င္တယ္ း)

    ReplyDelete
  13. သက္ေ၀တို႔ ခ်စ္ၾကည္တို႔ ေျခရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးကို ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ဒီက ေရာက္ဖူးေနခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေဖက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးလား ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးလား မသိဘူး။ အဲ့ဒီေက်ာင္း အေပၚဆံုးထပ္မွာ သူတို႔ မိသားစု ေနလို႔ စာသြားေမးရတာေလ။ စာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အၿမဲကူညီခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေက်းဇူးကို ဒီပို႔စ္နဲ႔အတူ သတိရလိုက္ပါတယ္။

    ReplyDelete
  14. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀ ေလးသတိရမိသြားေၾကာင္း..ဒူ..ေ၀ေ၀..(ေၾကးစည္ထုသံ)

    ReplyDelete
  15. ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ေရးရင္ လြမ္းစရာေလးေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ေပါ့...

    ReplyDelete
  16. မသက္ေ၀ ေက်ာင္းတုန္းကအၾကာင္း ေရးထာဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေက်ာင္းတုန္းက ငယ္ငယ္က ဘ၀ေတြကို ျပန္သတိရသြားတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ၁၀ တန္းအထိ ႏွစ္တိုင္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေပါင္းလာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကုန္မွတ္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက အခုခ်ိန္မွာ ၾကံံ့ေတြ ဖြတ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။

    ReplyDelete
  17. အမ ..မီးမီးလည္း၁၀တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တာေတာင္ ၁၆ႏွစ္ျပည့္ေသးဘူး..

    ReplyDelete
  18. အမေရ.. ေလးႏွစ္နဲ႔ေက်ာင္းစတက္လုိ႔ ပထမတန္းေရာက္ျပီးမွ သူငယ္တန္းျပန္ဆင္းျပီး သူငယ္တန္းကုိ ၂ ခါေျဖတာ ညီမေရာပဲ...။ :)

    အခ်စ္ေတာ္ထားတဲ့ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသူေတြက ရီစရာ၊တခ်ိဳ႕လဲ အိမ္ေထာင္ေတြက် ကေလးေတြသာေမြးတယ္။ခုထိ သတိတရရွိေနတတ္ၾကတဲ့လူေတြ ျမင္ဖူးတယ္။ ျဖဴျဖဴစင္စင္ခ်စ္ခဲ့ၾကလုိ႔လား မသိဘူးေနာ္။

    ReplyDelete
  19. မမေရ..ေက်ာင္းေတာ္သာကုိ ဖတ္ရင္း ၾကည္ႏူးရပါတယ္။ ဇြန္က မိန္းကေလးေက်ာင္းေနခဲ့ေပမယ့္ အခ်စ္မထားဖူးလုိက္ဘူး။ ေအာ္တုိေတြေရးရတာေရာ သူမ်ားေရးတာဖတ္ရတာေရာ သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ။ ျဖဴစင္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တဲ့ မေမ့ႏုိင္စရာေန႔ရက္ေတြပါပဲ မမရယ္။

    ReplyDelete
  20. ဒီပိုစ္႕ကိုဖတ္ရမွ ညီမေလးလုိ အသက္မျပည္႕ဘဲေက်ာင္းေနသူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမွန္းသိေတာ႕တယ္ .. း) ။

    ReplyDelete
  21. ကြန္မန္႕က မြန္ဆီမွာ ေရးတာနဲ႕ အတူတူပဲ၊ :)
    လြမ္းသြားၿပီ၊
    တေန႕ေတာ့ ေရးျဖစ္ပါအံုးမယ္။

    ReplyDelete
  22. လြမ္းစရာၾကီးေနာ္... ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ေန႔ရက္ေတြပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရေတာ႔ အၿမဲသတိရေနမွာေပါ႔....

    ReplyDelete
  23. မမြန္နွင့္ ျမို့မေမာင္နွမမ်ားသို့..
    ညီမလည္း ျမို့မေက်ာင္းသူပါ။ ၁၉၉၇ မွာ ၁ဝတန္းေအာင္ပါတယ္။
    ဆရာမ သမီးျဖစ္တဲ့ မသက္ေဝးဆိုတာကို ညီမသိသလိုပဲ။ အစ္မက ၁၉၉၆ က ၁ဝတန္းေအာင္တာမ်ားလား။
    ဆရာမသမီးဆို ညီမတို့ထက္ အသက္ျကီးတဲ့ (၈)တန္းကဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ့ သမီးရယ္
    ေနာက္ (၆)တန္းက ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ့ သမီးရယ္ေပါ့။ ဟိဟိ
    မသက္ေဝးက ဘယ္တစ္ေယာက္လဲဟင္။

    ReplyDelete
  24. မမနဲ႕ အမကုိၾကီးက တကယ္ကုိ သူငယ္ခ်င္းအရင္း ေခါက္ေခါက္ၾကီးေတြေနာ္.. တကၠသုိလ္ေရာက္မွ ေတြ႕တယ္လို႔ ထင္ထားတာ.. အခုေတာ့ ငယ္ကၽြမး္ေဆြေတြပဲ..:D အမေရးထားတာ ဖတ္ျပီး အစပုိင္းေတာ့ ေပ်ာ္ရတယ္.. အမ.. က်ေနာ္ဆုိ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မဆုံျဖစ္တာ အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေတာင္ ရွိေတာ့မယ္.. သူတုိ႔ေတြကုိ သတိရလိ႔ု FB မွာ ရွာၾကည့္ေသးတယ္.. မိန္းကေလးေတြ တစ္ေယာက္မွ ရွာမရဘူး.. အမက ကံေကာင္းတယ္. အခုထိ အနားမွာ သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြ ရွိေသးတာ.. (အမကုိၾကီးကုိေတာ့ ထည့္မတြက္နဲ႕ေပါ့ေနာ္.. ) :D

    ReplyDelete
  25. ဟြန္းဟြန္း...ေနာင္တရသြားမယ္ေနာ္...ဒီပိုစ့္ကို လာေရးခိုင္းတာ...နာမည္ကိုက ခ်စ္ၾကည္ဖြ လို႔ေျပာင္းေတာ့မွာ...ငွဲ ငွဲ....:))

    ReplyDelete

အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါ...