Friday, June 24, 2011

ခ်စ္ျခင္းအစ...


(Photo from Google)

ခ်စ္ျခင္းအစ သိပၸံေကာ္ျပားက ျဖစ္ပါသည္။
ဆယ္တန္းႏွစ္က ဓါတုေဗဒအခ်ိန္မွာ ဆရာမက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ ႏိုက္ထရိုဂ်င္ဓါတ္ေငြ႔ ထုတ္လုပ္ပံု အဆင့္ဆင့္ကို ေရးဆြဲသင္ျပေနသည္။ ဆရာမက ပံုေရာ စာေတြပါ လိုက္ကူးေရးၾကဟု ဆိုလာေသာအခါ အတန္းသား အားလံုးက သိပၸံေကာ္ျပား ကိုယ္စီျဖင့္ ပံုဆြဲၾကပါေတာ့သည္။ ေနရာတကာမွာ ရွပ္ျပာ ရွပ္ျပာႏွင့္ ဟိုေမ့ ဒီေမ့ ေမ့ေလ်ာ့တတ္ေသာ ကြ်န္မ… ထိုေန႔က ပံုဆြဲစရာ သိပၸံေကာ္ျပား ပါမလာပါ။ ဒီဆရာမက သူ႔စာသင္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ က်န္ခဲ့လွ်င္၊ ပစၥည္းကိရိယာ စံုစံုလင္လင္ ပါမလာလွ်င္ နည္းနည္းမွ ဆင္ေျခေပး၍မရ၊ လံုးဝ ခြင့္မလႊတ္တတ္ပဲ အတန္းေရွ႕တြင္ တခ်ိန္လံုး မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းၿပီး ဒါဏ္ေပးတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဉာဏ္နီ ဉာဏ္နက္ေတြထုတ္ကာ ေဘးဘီဝဲယာကို (ဆရာမ မသိေအာင္) တိတ္တိတ္ကေလး မ်က္စိကစားလိုက္သည္။

ကြ်န္မႏွင့္ အနီးဆံုး လူသြားလမ္းကေလးသာျခားေသာ ညာဖက္စာေရးခံုမွာ သိပၸံေကာ္ျပား အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ အက်အန ပံုဆြဲေနသူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ကို အရင္က အတန္းထဲတြင္ တခါမွ မေတြ႔ဖူးခဲ့၊ ေက်ာင္းသားအသစ္လား... အခုမွ အတန္းေျပာင္းလာသူတေယာက္လား ေသခ်ာမသိပါ။ သူ ပံုဆြဲအျပီးကို မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ဆရာမအလစ္မွာ သူ႔စားပြဲေပၚမွ သိပၸံေကာ္ျပားကို ဖ်တ္ကနဲ ဆြဲယူလိုက္သည္။ မထင္မွတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ထိုေက်ာင္းသား လန္႔သြားဟန္တူပါသည္။ တခုခုကိုေျပာရန္ ပါးစပ္ျပင္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွမေျပာရန္ ရႈး တိုးတိုး ဟူေသာ အမူအယာ လုပ္ျပလိုက္သည္။ သိပ္ေက်နပ္ပံုမရပဲ ေအာင့္သက္သက္ အမူအယာျဖင့္ မ်က္ႏွာလႊဲသြားေသာ သူ႔ကို ရယ္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္မ ႏႈတ္ခမ္းကို နာနာ ကိုက္ထားလိုက္ရသည္။ ထိုစာသင္ခ်ိန္အျပီးမွာ ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေကာ္ျပားကို ျပန္ေပးလိုက္သည္။ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုခဲ့သလား မဆိုခဲ့သလား ကြ်န္မ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

ထိုေန႔မွစၿပီး သူႏွင့္ ကြ်န္မ မ်က္မွန္းတန္းမိသြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ ေအးေဆးၿပီး စကားသံ လံုးဝမထြက္ေသာ သူႏွင့္ ကြ်န္မ… ရင္းႏွီး ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္မလာၾကပါ။ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း မ်ားလွေသာ၊ ေနရာတကာ စပ္စပ္ စပ္စပ္ ပါတတ္ေသာ၊ စကားမ်ားၿပီး အျငိမ္မေနတတ္ေသာ ကြ်န္မႏွင့္ သူ စရိုက္ခ်င္း မတူၾကေသာေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ကို ဖာသိဖာသာႏွင့္ သိပ္သတိမထားမိေတာ့ပါ။

သို႔ေသာ္ တစ္ရက္ ေန႔လည္ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ထမင္းဗူးလာေပးေသာ ေက်ာင္းစိမ္းဂါဝန္ေလးႏွင့္ ငါးတန္း ေျခာက္တန္းအရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ ခြ်တ္စြတ္တူေသာ ထိုကေလးမေလးက အတန္းေဘး ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ေခါင္းေလး ျပဴတစ္ ျပဴတစ္လုပ္ၿပီး အသံေသးေသးေလးႏွင့္ ကိုၾကီး ဟု လွမ္းေခၚသည္။ ထို႔ေနာက္ ကေလးမေလးက ထမင္းဗူးကို သူ႔လက္ထဲ လွမ္းေပးၿပီး တဆက္တည္းမွာ မုန္႔ဘိုး ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ သူက ရွပ္အက်ႌအိပ္ထဲမွ ေငြစကၠဴ တစ္ရြက္ကို ထုတ္ေပးလိုက္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေနရာတကာ စပ္စုတတ္ေသာ ကြ်န္မအက်င့္ေၾကာင့္ ေနာက္ရက္မ်ားမွာလည္း သူတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြကို သတိထားၾကည့္မိပါသည္။ ကိုၾကီး… မုန္႔ဘိုး… ဟူေသာ အခိုက္အတံ့ေလးကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ျမင္ရ ေတြ႔ရဖန္ မ်ားလာေသာအခါ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကြ်န္မစိတ္ထဲ သေဘာက် ႏွစ္သက္လာမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မ၏ ေဖ်ာက္မရေသာ ဗီဇေၾကာင့္ သူ႔ကို ေတြ႔တိုင္း ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး ဟု တိုးတိုးတမ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တမ်ိဳး ေရရြတ္ ေနာက္ေျပာင္မိေလေတာ့သည္။

ပထမရက္ပိုင္းမ်ားတြင္ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ကြ်န္မ၏ ေနာက္ေျပာင္မႈေၾကာင့္ သူ႔မွာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ႏွင့္ ရွက္ရြံ႕သြားသလို… အရယ္အျပံဳးမရွိ မႈန္ေတေတႏွင့္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ေတာ့ အနည္းငယ္ တိုးတက္လာပါသည္။ ကြ်န္မ၏ ေနာက္ေျပာင္မႈကို ျပံဳးစစ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ တုံ႔ျပန္ေဖၚရလာသည္။ ရက္ေတြ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် သူ႔ကို ေတြ႔တိုင္း ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး ဟု မေမ့မေလ်ာ့ ေျပာရျခင္းအပၚမွာ ႏွစ္သက္လာသလို ျပံဳးရံုထက္ မပိုေသာ သူ၏ တုံ႔ျပန္မႈကိုလည္း ေႏြးေထြး ႏွစ္လိုလာပါသည္။

ပထမအစမ္းစာေမးပြဲအတြက္ အမွတ္မ်ားထြက္ေသာအခါ သူ၏ သမိုင္းရမွတ္မွာ ၄၂ မွတ္ျဖစ္ၿပီး ကြ်န္မက ၈၂ မွတ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါ သူက ကြ်န္မကို သမိုင္း က်ဴရွင္ ယူ မယူ လာေမးရာမွအစျပဳကာ ခါတိုင္းထက္ စကားအနည္းငယ္ ပိုေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာမကို ခြင့္ေတာင္းေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ သူႏွင့္ ကြ်န္မ သမိုင္းက်ဴရွင္ အတူတူ တက္ျဖစ္သြားၾကပါသည္။ သူသည္ ကြ်န္မ၏ အတန္းေဖၚ ေယာကၤ်ားေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးထဲတြင္ စကားအနည္းဆံုးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္လည္း သူက နားေထာင္သူ သက္သက္သာ။ သူသည္ မိသားစုထဲတြင္ သားအၾကီးဆံုးျဖစ္ၿပီး ညီမေလးမ်ားရွိပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဂ်ဴး၏ တဦးတည္းေသာ သား ဝတၳဳ ႏွင့္ ရုပ္ရွင္မ်ား ေခတ္စားေနခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မက သူ႔ကို ယူက ဒါဆို တဦးတည္းေသာသားေပါ့ ဟု ေျပာေသာအခါ သူက ရယ္ေနပါသည္။ စကားမ်ားမ်ား မေျပာေသာ္လည္း က်ဴရွင္လာလွ်င္ ကြ်န္မအတြက္ ေခါင္းအံုးသၾကားလံုးမ်ား ယူလာေပးတတ္ပါသည္။ ကြ်န္မ မၾကာခဏ ေတာင္းေတာင္းေနေသာ မုန္႔ဘိုးေတာ့ မေပးပါ။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲအတြက္ ေက်ာင္းတက္၊ က်ဴရွင္တက္၊ စာေတြက်က္ရင္း စာေမးပြဲၾကီးနီးလာေသာအခါ ေက်ာင္းမွာ အမွတ္တရ ေအာ္တိုေရးျခင္းဟူေသာ အမႈမ်ား ေခတ္စားလာၿပီး လူတိုင္း လူတိုင္းလက္ထဲတြင္ ေအာ္တိုစာအုပ္မ်ား ပလူပ်ံေနပါသည္။ ရိုးရိုး ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္မ်ားကို အဖံုးလွလွေလးမ်ား ဖံုးအုပ္ကာ ေအာ္တိုစာအုပ္သဖြယ္ အသံုးျပဳၾကသူမ်ားရွိသလို မ်က္ႏွာဖံုးလွလွႏွင့္ စာအုပ္မ်ားကို တမင္ ဝယ္ယူ အသံုးျပဳၾကသူမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ကြ်န္မလို စာ ကဗ်ာမ်ား၊ သီခ်င္းမ်ားကို စိတ္ဝင္စားသူတစ္ေယာက္အဖို႔ ေအာ္တိုေရးျခင္းသည္ အလုပ္ၾကီး အကိုင္ၾကီး တစ္ခုျဖစ္လာပါသည္။ စာက်က္ခ်ိန္ေတြမွာ စာကို ေကာင္းေကာင္းမက်က္ႏိုင္ပဲ စကားလံုး လွလွ၊ ကဗ်ာလွလွမ်ား၊ သီခ်င္း အပိုင္းအစမ်ား ရွာေဖြကာ ေဘာလ္ပင္ေရာင္စံု၊ လွပေသာလက္ေရးတို႔ျဖင့္ ေအာ္တိုကို အက်အန ေရးတတ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ေအာ္တိုစာအုပ္ေပါင္း မ်ားစြာကိုလည္း ကြ်န္မ ပိုင္ဆိုင္ပါသည္။ ဆရာမေတြအတြက္ တစ္အုပ္၊ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တစ္အုပ္၊ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တစ္အုပ္၊ က်ဴရွင္က သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တစ္အုပ္ စသည္ျဖင့္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္လက္ လက္ဆင့္ကမ္းေရးသားေနၾကေသာ ကဒ္ထူဖံုး အျပာေရာင္ႏွင့္ ကြ်န္မ၏ ေအာ္တိုစာအုပ္ကို သူကိုယ္တိုင္ ကြ်န္မလက္ထဲ လာထည့္ပါသည္။ ေအာ္… သူလည္း ေအာ္တိုေရးေပးသကိုး ဟု ေတြးကာ ဘာေတြမ်ား ေရးထားပါလိမ့္ဟု သိခ်င္ေဇာႏွင့္ စာအုပ္ကို လွန္ေလွာ ရွာေဖြမိပါသည္။ စာအုပ္၏ ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာမွ စာတစ္ေၾကာင္းႏွင့္ သူ႔ လက္မွတ္သည္ ကြ်န္မကို မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အငိုက္မိ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္သြားေစပါသည္။ သတိျပန္ဝင္လာေသာအခ်ိန္က်မွ လက္စသတ္ေတာ့ သူ ငါ့ကို ရီးစားစာ ေရးေပးတာပဲ ဟု သေဘာေပါက္သြားပါသည္။ အရင္က ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ ဖြဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ႏြဲ႔ ရီးစားစာ တရွည္တလ်ားမ်ားႏွင့္မတူ၊ စာတစ္ေၾကာင္းတည္း ရိုးရွင္းစြာ ေရးသားထားေသာ သူ႔စာသည္ ကြ်န္မအတြက္ တခါမွ မၾကံဳဖူးေသာ၊ ထူးဆန္းၿပီး သိမ္ေမြ႔ညင္သာေသာ ခံစားမႈမ်ိဳး ေပးစြမ္းႏိုင္ေၾကာင္း တအံ့တၾသ သိလိုက္ရသည္။ ထိုေအာ္တိုစာအုပ္ကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဆက္မေရးခိုင္းေတာ့၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မျပေတာ့ပဲ လံုျခံဳ လွ်ိဳ႕ဝွက္ေသာ ေနရာမွာ သိမ္းဆည္းထားမိပါသည္။ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ႏိုင္ေသာ မျမင္ႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ိဳးက်မွ တေၾကာင္းတည္းေသာ ထိုစာကို (တစ္ေယာက္တည္း မလံုမလဲႏွင့္) မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ေအာင္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ဖတ္ေနမိပါသည္။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေအာင္စာရင္း ထြက္ၿပီးေနာက္ သူႏွင့္ ကြ်န္မ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကပါသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြမဖြင့္ခင္ အခ်ိန္မ်ားကို သူ႔ညီမေလးမ်ားႏွင့္အတူ တပတ္တခါ အိမ္ကို အလည္လာျခင္း၊ ဖုန္းေျပာျခင္း၊ စာေရးျခင္းတို႔ျဖင့္ ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေသာအခါမွာ သူက လိပ္ခံုး၊ ကြ်န္မက ၾကိဳ႕ကုန္း။ ေန႔တိုင္းေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ေသာေၾကာင့္ ဖုန္းေျပာျခင္း၊ စာေရးျခင္း အလုပ္ေတြ မပ်က္မကြက္ ဆက္လုပ္ရျပန္ပါသည္။ ကြ်န္မက စာေရးလွ်င္ ျမန္မာလိုေရးေသာ္လည္း သူက အဂၤလိပ္လိုသာ ေရးေလ့ရွိပါသည္။ ဆယ္တန္းႏွစ္က စာသင္ခန္းထဲမွာ ကြ်န္မ ဖ်တ္ကနဲ အလစ္ဆြဲယူသြားခဲ့သည္မွာ သိပၸံေကာ္ျပားကို မဟုတ္… သူ႔ ႏွလံုးသားကို ျဖစ္သည္ဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ စာကို ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ ဟိုေတြး ဒီေတြးႏွင့္ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားေသးသည္။ သိပၸံေကာ္ျပားကို လွမ္းယူကာ သူ သတိထားမိေအာင္ တမင္လုပ္ခဲ့သလိုမ်ား ျဖစ္သြားေလေရာ့သလား ဟု ေတြးမိေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ဒါ ေတြးစရာလား… ေျပာင္စပ္စပ္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ဘရုတ္က်က် ကြ်န္မကို ဟိုးအေစာၾကီးထဲက သူ သိႏွင့္ေနၿပီးသား… အဲဒီေန႔ကမွ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားတာ ဟု ရွင္းျပပါသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မကလည္း ေက်နပ္စြာ ျပံဳးရင္း ခ်စ္ျခင္းအစ သိပၸံေကာ္ျပားက… ဟု ေျပာေတာ့ သူက ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး လို႔ ေျပာအံုးေလ ဟု ျပန္ေျပာပါသည္။

စကားေတြကို ေဝေဝဆာဆာ မေျပာတတ္ေသာ သူက ေက်ာင္းၿပီးရင္ လူေတြနဲ႔ ေဝးၿပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ သြားေနၾကမယ္၊ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ထင္ရာ ျမင္ရာေတြလုပ္လည္း တို႔ကို လာဆူမဲ့သူေတြ မရွိဘူးေပါ့… ဟု စိတ္လိုလက္ရ ေျပာလာၿပီးေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာ ကြ်န္မတို႔ လက္ထပ္လိုက္ၾကပါသည္။

* * * * * * * * * *

ဒီေန႔ မနက္ ရံုးလာခါနီးမွာ သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ရင္း ကိုၾကီး မုန္႔ဘိုး... ဟု ေျပာလိုက္ေသာအခါ သူက ကြ်န္မေခါင္းကို မနာေအာင္ ပုတ္လိုက္ၿပီး ဆယ္တန္းတံုးက လုသြားတဲ့ သိပၸံေကာ္ျပား ျပန္ေပးမွ မုန္႔ဘိုးေပးမယ္ ဟု ေျပာပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း သေဘာတက် ရယ္ေမာမိပါသည္။

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ လွပေသာ သံစဥ္မ်ားႏွင့္အတူ မေန႔တေန႔ကလို ႏုနယ္ ပ်ိဳျမစ္ သစ္လြင္ လန္းဆန္းဆဲ။

52 comments:

  1. I have nothing but to say "That is so lovely", Ma Ma Thet Wai!!!

    ReplyDelete
  2. ဒါမ်ိဳးၾကသိပ္ေရးတတ္ပ... :)
    ေပ်ာ္တယ္ဗ်ိဳး၊အဲလိုလန္းလန္းေလးေတြမ်ားမ်ား ေရးႏိုင္ပါေစ... :)
    ဆုေတာင္းကသပ္သပ္ျပီးမွ၊
    ခြိခြိ

    ReplyDelete
  3. ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ။ အဲ့လုိေလး ေရးစရာလူ ရွိခ်င္လုိက္တာေနာ္။

    ReplyDelete
  4. Super Like.... :)
    Ko Gyi...Moke Phoe...

    ReplyDelete
  5. မသက္ေဝ

    ဖတ္ရတာ စိတ္ေလး ႏုပ်ဳိသြားတယ္..

    ReplyDelete
  6. ၁၅ႏွစ္ေလာက္ၿပန္ငယ္သြားသလို ခံစားရတယ္မမေရ.. း)

    ReplyDelete
  7. အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ အမရဲ႔ ..

    jr

    ReplyDelete
  8. ႀသ...လက္စသတ္ေတာ့ မမတုိ႔က ဂလုိကုိး..
    ဇာတ္လမ္းေလးက ခ်စ္ခ်ာေလး
    လုသြားတဲ့ သိပၸံေကာ္ျပားျပန္ေပး း))

    ခ်စ္တဲ့

    ReplyDelete
  9. အင္း..
    ေကာင္းလွေတး၊ ေကာင္းလွေတး...။
    ဖတ္လို ့ ေကာင္းလွေတး...။
    ေရးတာ သြက္ေပမယ့္ သြက္သေလာက္
    ေကာင္းပါသည္။
    ဖြဘုတ္က လိုက္လာသည္။

    ReplyDelete
  10. အိပ္ရာႏိုးႏိုးခ်င္း အမသက္ေ၀ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းအစ ကို ဖတ္လိုက္ရတာ မနက္ခင္းက လွပသြားတယ္။ ခ်စ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာေလး ...

    ReplyDelete
  11. ခ်စ္ခ်ာေရး...။ :P

    ReplyDelete
  12. ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္တာ း) အျမဲမုန္႕ဖုိးေတာင္းႏုိင္ပါေစ တီသက္ရယ္

    ReplyDelete
  13. အားက်လုိက္တာ
    ဘုတ္
    ခနဲ႔


    ခ်စ္တဲ႔
    ေမေလး

    ReplyDelete
  14. အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္ မမခ်စ္သက္ ... း)

    ReplyDelete
  15. ပန္ဒိုရာJune 24, 2011 at 2:02 PM

    ေမြးစားထားတဲ့ ညီမေတြကိုလည္း မုန္႕ဖိုးေပး မုန္႕ေတြလည္း ဆက္ေကၽြးႏိုင္ပါေစ

    ေအးျမခ်ိဳဆိမ့္ေနတဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတးေလးပါ
    ေၾသာ္.. အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ (မပ်င္းေသးဘူးလား.. ဟီး)

    ReplyDelete
  16. မၾကီး မုန္ ့ဖိုး အဲေလ .. ေယာင္ကုန္ေပါ့
    ဖတ္လို ့ေကာင္းလိုက္တာ ။ ဘြတူေတြမို ့ပိုၾကဳိက္တယ္မသက္ေဝ။

    ReplyDelete
  17. မမေရ <3<3<3
    ဒီပို ့စ္ေလးကို ခ်စ္လိုက္ သေဘာက်လိုက္တာ ..
    နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီး ဒီအခ်ိန္ထိ ဒီလိုၾကည္ႏူးစရာေလး ေတြကို ၿပန္ခံစားႏိုင္တာ တကယ္ ့ကို ၀မ္းသာစရာပါ မမေရ ။ ခုခ်ိန္ထိ အခ်စ္ငွက္ေလးေတြ အဆင္ ့ေပါ ့ ။ က်မတို ့ဆို ႏွစ္သိပ္မၾကာေသးဘူး စင္ေရာ္အဆင္ ့ေရာက္ေနၿပီ ။

    (မမ တို ့အေၾကာင္း၀မ္းသာစြာ ဖတ္ၿပီး ကိုယ္ ့အေၾကာင္းေတြး ၀မ္းနဲအားငယ္သြားးးးး)

    ReplyDelete
  18. ေရးထားတာေလး...ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းခ်က္...မမသက္ေ၀...။ အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးေတြကိုလဲ ထပ္ေရးေပးဖုိ႕..ေတာင္းဆုိပါတယ္။ း)


    ေနာင့္

    ReplyDelete
  19. So sweet. I love it, ama. :)

    ReplyDelete
  20. အရမ္းမိုုက္တယ္။
    အိုုင္အိုုရာ

    ReplyDelete
  21. အခ်စ္ ..အခ်စ္ ...

    အခ်စ္ပုိ.စ္ေလးဖတ္ျပီး ကုိယ္ေတာင္ အသက္ျပန္ငယ္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္ ..

    Anti Ageing Cream ေတြေခတ္စားေနခ်ိန္မွာ မသက္ရဲ့ ပုိ.စ္က Anti Ageing Post ေလးျဖစ္ေနတယ္၊

    ReplyDelete
  22. ဒီလိုမွန္းသိ ေကာ္ျပားေရာ ေပတံပါ ငွားပါတယ္ း)
    ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းသြားတာဘဲ ေခတ္ေဟာင္းေတးတပုဒ္ဆိုေပမယ့္ ဘယ္အခါမွ မရိုးႏိုင္တဲ့ ျပန္ဆိုေတးေလးေပါ့ဗ်ာ

    ခင္မင္တဲ့
    seesein

    ReplyDelete
  23. ကာယကံရွင္မ်ားႏွင့္ထပ္တူ ၾကည္ႏူးမိပါသည္။
    မမသက္ေဝကိုေတြ ့ရင္ မုန့္ဖိုးေတာင္းဦးမွပဲ း)

    ReplyDelete
  24. အရမ္းးးးးကိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ပို႔စ္ေလးတစ္ခု...။
    လက္တြဲေတြထာ၀ရခိုင္ခိုင္ျမဲပါေစမမသက္ေ၀...။


    ခင္တဲ႔
    မိုးေငြ႔

    ReplyDelete
  25. ေပ်ာ္စရာေတြေပါ့

    ReplyDelete
  26. လွလိုက္တဲ့ ပို႔စ္ေလးပဲ အစ္မေရ.. ဖတ္ရတာ စိတ္ထဲကို ၾကည္ႏူးသြားတာပဲ..

    ReplyDelete
  27. အရမ္းခ်စ္ဖို့ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပဲဗ်ာ...။မိုက္တယ္..
    စဖတ္ကတည္းက ျကည္ႏူးမွုကေလးက အဆံုးထိပဲ...။

    ReplyDelete
  28. ဒီအထဲမွာ ဓါတုေဗဒ ဆရာမရဲ႕ ပေရာဂလည္း မကင္းဘူး၊ သူသာ ဒဏ္ေပးတတ္တဲ့ ဆရာမ မဟုတ္ရင္ သိပၸံေကာ္ျပားကိုလည္း သြားလုစရာ မလိုဘူး၊ ဒါဆို ေကာ္ျပားနဲ႔ တြဲခ်ည္ထားတဲ့ ႏွလံုးသားလည္း ပါလာမွာ မဟုတ္ဘူး-လို႔ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ေျပာခ်င္ေပမယ့္လည္း ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ထုတ္ေဖာ္ပံုကို အဲဒီေကာ္ျပားနဲ႔ အခုိင္အမာ ဆြဲထားခဲ့ၿပီးလို႔သာ ဒီေန႔မနက္မွာ မုန္႔ဖိုးေတာင္းတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္မွာပါပဲ၊ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတယ္ မသက္ေဝ....။ း)

    ReplyDelete
  29. ညီမေလးJune 24, 2011 at 7:08 PM

    သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါလား မမသက္ေဝ ။ လွပေသာ သံစဥ္ေတြနဲ႔ အတူခ်စ္ျခင္းေတြ အႏွစ္တရာ႔ႏွစ္ဆယ္တုိင္ပါေစ မမသက္ေဝ ..

    ReplyDelete
  30. စိတ္ကူးယဥ္မဟုတ္တဲ႕႔နယ္ပယ္ထဲက သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ႕ေသာ ခ်စ္ျခင္း ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါဘဲ
    ဖတ္ရတဲ႕သူကို ၾကည္နူးခ်မ္းေျမ႔ျခင္းေတြ မွ်ေ၀ကူးစက္ခံစားသြားေစတယ္
    ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္မွသည္ ႏွစ္ေပါင္း ရာခ်ီတိုင္ပါေစရွင္..

    ReplyDelete
  31. ခ်စ္ျခင္းအစေလးကို ႀကည္ႀကည္ႏူးႏူး သေဘာတက် ဖတ္သြားတယ္ အစ္မသက္ေ၀။ အ့ဲဒီလိုေလးေတြ မ်ားမ်ားေရးေနာ္။ ႏွစ္သက္လို႔ း)

    ReplyDelete
  32. ဆယ္တန္းေတာင္ျပန္တက္ခ်င္တယ္...
    မုန္႔ဖိုးေတာင္းၿပီး ဇီးျပား စားခ်င္လို႔ပါ ;p

    ReplyDelete
  33. ကလူသစ္June 24, 2011 at 9:09 PM

    သမီၤးေလးေတာ္လွ ေတာ္လွနဲ႔ ၁၀တန္းျပီးတာနဲ႔ ရည္းစားတန္းထားတာကိုး။ ခုေတာ႔ ေပၚျပီ။

    ReplyDelete
  34. ခ်စ္ျခင္းေတြက အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တိုင္ေအာင္ လတ္ဆတ္ခ်ိဳျမေနတုန္း...
    ဒါေၾကာင့္လည္း ငယ္ကခ်စ္ေတာ့ အႏွစ္တစ္ရာလို႔ ဆိုၾကတာကိုး!

    မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာလို photo slide showေလး ျပပါဗ်ိဳ႕

    ReplyDelete
  35. အိုး.. တကယ္ကို ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ နဖူးစာဇာတ္လမ္းေလးဘဲ မသက္ေ၀ေရ.. အဲဒီလို နဖူးစာမ်ိဳးက အႏွစ္၁၀၀မက သက္ဆံုးတိုင္တည္မဲ့ နဖူးစာပါဘဲ။

    ReplyDelete
  36. ဒီပိုစ့္ေလးကို လာဖတ္ၾကသူမ်ားနဲ႔ ေကာ္မန္႔မွာေရာ... ဖဘမွာပါ ခ်စ္ခင္ ခ်ိဳသာစကားမ်ား ဆိုခဲ့ၾကသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္... တကယ္ေျပာတာပါ... း))

    ReplyDelete
  37. အခ်စ္သည္
    လူကို ဖမ္းစားတတ္၏
    ေနာ္...

    အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတးက လွတယ္၊

    “ကိုၾကီး မုန္႕ဖိုး” လို႕ ကၽြန္မက သြားမစခဲ့ရင္ ဘယ္လို ဇာတ္လမ္းတမ်ိဳး ျဖစ္လာမွာပါလိမ့္ေနာ္၊

    အၿပံဳးပန္း

    ReplyDelete
  38. Facebook က ကူးလာခဲ့တယ္ မမ...

    ခ်စ္တဲ့

    ညီမေလး...

    Aung Myo Kyaw - ေရေရလည္လည္ heart ထိတယ္ မမသက္ေ၀ :P copyright လုပ္ထားအံုးေနာ္ ေတာ္ၾကာ ရြာကလူေတြ တြန္ၿပီး ရုပ္ရွင္လုပ္ေနအံုးမယ္

    Theingi Nwai - ေအာ္..ဒီလုိကိုး။ ခ်စ္ျခင္းအစက အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ႏုိင္တာပဲေနာ္.. .ျမင္ေတြ႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔ သက္ေ၀တုိ.အတဲြေလးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းအစေလးကို သိလုိက္ရလုိ.သေဘာေတြက်သြားပါရဲ႕။ မုန္႔ဖုိးအၿမဲေတာင္းရင္း ဘယ္ေတာ႔မွ မေဟာင္းႏြမး္တဲ႔ အခ်စ္မ်ား သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ....(ဘေလာ႔ဂ္မွာ ေရးမရလုိ႔ ဒီမွာ ျပန္လာေရးတာ...း))

    Sanda Hlaing - ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးမႈကို ခံစားလိုက္ရတယ္... တကယ့္ကို လွပေသာသံစဥ္မ်ားနဲ႔ ေတးတစ္ပုဒ္ပါ... အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွသည္ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္.. ငါးဆယ္.. ေျခာက္ဆယ္ လွပေသာသံစဥ္နဲ႔ ေတးေလးကို
    ဆက္ဆိုႏိုင္ၾကပါေစလို႔.... :)

    ReplyDelete
  39. အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတး... နယူးဗားရွင္း...

    ReplyDelete
  40. မရယ္... ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ... ၿပန္ေတြးတိုင္းၾကည္ႏူးေနမွာေပါ႔ေနာ္...

    ReplyDelete
  41. ကိုၾကီး... မုန္ ့ဖိုး...တဲ့လား
    ကိုၾကီးဆိုတာ အဲဒီကတည္းက နွဳတ္က်ိဳးသြားတာလား... ခ်စ္စရာ ဒီစံုတြဲေလးရဲ့ ၾကည္နူးစရာ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ဖတ္ရေတာ့ ရင္ခုန္သံေတြက ပန္းသီးတလံုးလို လတ္ဆတ္လို ့... ခုေတာ့ ကိုၾကီး...မုန္ ့ဖိုး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္... ကိုၾကီး... အိတ္တလံုးျဖစ္သြားျပီ....

    ReplyDelete
  42. သိပ္နူးညံ့တာပါ မမသက္ေဝရယ္ ... ဖတ္ရင္းနဲ ့ ျပံဳးတုံ ့တုံ ့ေလးကို ျဖစ္လို ့ ... ဒါထက္ "မမသက္ေဝ မုန္ ့ဖိုး " ... ေပးရင္ စိတ္မဆိုးပါေနာ္ .. :)

    ReplyDelete
  43. What a lovely post about Love! Have a diamond-jubilee happy and healthy marriage!

    ReplyDelete
  44. ဟား...ဒီပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကို ဂရုစိုက္ဖို႔ သတိရသြားတယ္...ကိုယ္ကေတာ့ ဆယ္တန္းဆိုတာ ကေလးမွတ္ေနတာကိုး...အင္း...တကယ္ေတာ့ မကေလးေတာ့ပါကလား...ေကာင္းေလစြ ေကာင္းေလစြ...

    ReplyDelete
  45. ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ..

    မုန္႔ဘိုးလာလာေတာင္းတဲ႔ ညီမေလးက မိေခ်ာ ထင္ပါရဲ႔။ ေမာခ်ိ တို႔မ်ား အိမ္မွာ ရၿပီးသားကို အကုိ ကို ထပ္လာေတာင္းတာ ျဖစ္မယ္၊ သူလာေတာင္းတာ ဒီမွာ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလး ျဖစ္သြားၿပီ။

    အဲဒီတုန္းက လိပ္ခုံးကေန ၾကိဳ႔ကုန္းကို အလာ ကိုၾကီးက ဘတ္စ္ကား တြယ္စီးေတာ႔ အေဖလုပ္သူ ကားနဲ႔တိုးလို႔ ဘတ္စ္ကားေပၚက ဆင္းၿပီး တခါတည္း ၾကိဳ႔ကုန္းကို လိုက္ပို႔ခိုင္းတဲ႔ ကိုၾကီးအေၾကာင္းေလး ဆက္ပါအုံး မမရယ္..

    ႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ခ်စ္ခင္လ်က္
    ေမာခ်ိ သူငယ္ခ်င္း မိုခ်ိ

    ReplyDelete
  46. ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းလုိက္တာ မမသက္ေဝ

    ဒီတခါ ျပန္လာရင္ေရာ ေတြ႕မွာလား

    ReplyDelete
  47. ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလိုက္တာ အစ္မသက္ေဝရယ္ း) ဘယ္လိုမွတ္ခ်က္ ေပးရမယ္မွန္းမသိေအာင္ လွပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတာ မွတ္မိတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္ဆံုဆည္းဖို႔ ကံပါလာရင္ ပတ္ဝန္းက်င္က သက္မဲ့ေတြကပါ အလိုအေလွ်ာက္ ပံ့ပိုးဖန္တီးသလို အျမဲျဖစ္လာတယ္တတ္တဲ့... သိပၸံေကာ္ျပားေလးကလည္း အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီေန႔က ရွိမေနခဲ့တာ...

    ReplyDelete
  48. ေဟာေတာ႔ ... ေဟာေတာ႕ ... ဒီပို႔စ္ကို ဘာလို႔ ခုမွေတြ႔ပါလိမ္႔ ...
    ကုိၾကီးေခၚတာ ဘာလို႔လဲ ခုမွဇာတ္ေၾကာင္း သိရေတာ႔တယ္။

    ဒီသိပၸံေကာ္ၿပားေနာ္ ... ေတာ္ေတာ္ေမႊတယ္။
    ခ်စ္ၿခင္းအစ သိပၸံေကာ္ၿပားက ... း))

    ယေန႔ မွစ ႏွစ္၁၀၀တိုင္ေစေသာ္။
    ခ်စ္တဲ႔
    ဆြိ္

    ReplyDelete
  49. အစ္မေရ..ဒီစာေလးကို ဖတ္ရတာ ဆယ္တန္းျပန္ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ သူ႕ကို ျပန္ျပီး သတိရမိပါရဲ့။

    ReplyDelete
  50. ဖတ္ရတာ ခ်စ္စရာ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္တာမမသက္ေ၀ရယ္....
    တကယ္ေၿပာတာပါ။

    ReplyDelete

အမွတ္တရ ေရးခဲ့ပါ...