အခုတေလာ ကေလးမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ Child Psycho အေၾကာင္းေတြသည္ ကြ်န္မ၏ စိတ္အေတြးေတြကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လႊမ္းမိုးေနေသာေၾကာင့္ ဤပိုစ့္မ်ားကို ေရးေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အျခား ေတာင္ေတာင္အီအီမ်ားကို မေတြးေစခ်င္ပါ…။
အျခားေသာ လူမ်ိဳးျခား ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ကြ်န္မ အမ်ားၾကီး မသိပါ။ သူတို ့၏ ပါတ္၀န္းက်င္၊ သူတို ့၏ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သူတို ့၏ ေန ့စဥ္ ရွင္သန္ေနထိုင္ပံု၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူတို ့၏ မိသားစု ဆက္ဆံေရး… လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္တို ့၏ ဆက္ဆံေရး… မိဘႏွင့္ သားသမီး ဆက္ဆံေရး…။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကြ်န္မ အလြန္ စိတ္ဝင္စားလွေသာ္လည္း အတန္အသင့္သာ ေလ့လာဖူး၊ ေတြ ့ဖူး ျမင္ဖူး ၾကားဖူးပါသည္။
သို ့ေသာ္ ကြ်န္မသိသမွ် ေတြ ့ဖူး ျမင္ဖူးသမွ်ထဲတြင္ ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြသည္ ကေလးမ်ား၏ ခံစားခ်က္ ေသးေသးေလးမ်ားကို၊ သူတို ့၏ စိတ္ဓါတ္ေရးရာမ်ားကို ေတာ္ေတာ္ပင္ လွ်စ္လွ်ဴ႐ႈတတ္ၾကသူမ်ား ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ထိုထင္ျမင္ ယူဆခ်က္သည္ ကြ်န္မတစ္ဦးတည္း၏ ထင္ျမင္ခ်က္သည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မွားခ်င္လဲ မွားေနပါလိမ့္မည္။ လက္မခံႏိုင္သူမ်ား ေဝဖန္ခ်င္က ေဝဖန္ႏိုင္ပါသည္…။
“အဲဒီနားမွာ မကစားရဘူး သစ္ပင္ေပၚမွာ သရဲၾကီး ရွိတယ္…”
“ဒီကစားကြင္းမွာ သရဲၾကီး ေစာင့္ေနတယ္ လာကစားတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ဖမ္းမလို႕ တဲ့…”
“ညက် ေစာေစာမအိပ္ရင္ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး လာဖမ္းလိမ့္မယ္…”
“ေဟာ.. ဟိုမွာ ပီပီ ပီပီ နဲ ့ မႈတ္ေနတဲ့ လူၾကီး လာေနၿပီ ဆိုးတဲ့ ကေလးေတြကို ဖမ္းမလို႕တဲ့…”
“သား ဆိုးေနရင္ ေမေမ အိမ္ျပန္မလာေတာ့ဘူး ႐ံုးမွာဘဲ ေန ေနေတာ့မယ္…”
“သမီး ေမေမေတာ့ ကုလားၾကီးေနာက္ လိုက္သြားၿပီ…”
“သား ေဖေဖေတာ့ ကုလားမၾကီးက လာေခၚသြားၿပီ…”
အစရွိတဲ့ စကားစုေတြကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါတယ္။ ၾကားဖူး႐ံုတင္မက အဲဒီလိုေရာ ေျပာဖူးၾကပါသလား… အဲဒီလို စကားေတြကိုသံုးၿပီး ကိုယ့္ကေလးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ကေလးမ်ား၊ မိမိပါတ္ဝန္းက်င္မွ ကေလးေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ဖူးၾကပါသလား….။
ကြ်န္မ သတိထားမိသေလာက္ လူၾကီးေတြက ကေလးေတြကို စသလို ေနာက္သလို ႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ တကယ္ ေၾကာက္လန္ ့ ေစလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ ဤစကားမ်ိဳးကို ေျပာတတ္ၾကပါသည္။ အေပၚယံအားျဖင့္ၾကည့္လွ်င္ ထိုစကားတို ့သည္ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဟု ခပ္လြယ္လြယ္ ထင္ရေသာ္လည္း စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ႏုနယ္လွေသာ ကေလးမ်ားအဖို ့ သူတို ့ေလးေတြ၏ စိတ္ထဲတြင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ ထိတ္လန္ ့ တုန္လႈပ္ ေၾကာက္႐ြံ ့သြားတတ္ၾကသည္ကို သတိျပဳၾကေစခ်င္ပါသည္။ ထိုေၾကာက္စိတ္မွာလဲ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာသည့္အထိ မေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ဘဲ စြဲစြဲလမ္းလမ္းျဖင့္ ေၾကာက္ေနတတ္ၾကသည့္ ကေလးငယ္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ေတြ ့ဖူးခဲ့ပါသည္။ တကယ္လဲ ထိုေၾကာက္စိတ္ ႏွင့္ ထိုအစြဲအလမ္းမ်ားသည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျပစ္၍ မရပါ…။ သူတို ့စိတ္ထဲတြင္ မျမင္ေတြ ့ဖူးေသာ သရဲၾကီး၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး၊ ကုလားၾကီး တို ့ကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး ပံုပန္းမ်ားျဖင့္ စိတ္ကူးပံုေဖၚ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ကာ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္မ်ား တစ္စထက္ တစ္စ တိုးပြား ေနတတ္ၾကသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ သနားစရာလဲ အလြန္ေကာင္းပါသည္။
သူတို ့သည္ အသက္အ႐ြယ္ ေတာ္ေတာ္ရလာၿပီး အစစအရာရာကို ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္လာေသာ အ႐ြယ္ေလာက္တြင္မွသာ သူတို ့ငယ္ငယ္က ေၾကာက္႐ြံ႕ခဲ့ဖူးေသာ ထို သရဲၾကီး၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး၊ ကုလားၾကီး ဆိုသူမ်ားသည္ တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ လူၾကီးမ်ား တမင္ ေျခာက္လွန္ ့ၾကေၾကာင္း ကို နားလည္သိျမင္ လာႏိုင္ပါသည္…။
ေျပာျပရလွ်င္ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္က (၆ ႏွစ္သမီးေလာက္ဟု ထင္ပါသည္) မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ ကြ်န္မႏွင့္လည္း ဦးေလးတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီးေသာ သူတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုအလည္လာရင္း တခုခုကို အလိုမက်၍ နဲနဲဂ်ီတိုက္ေနေသာ ကြ်န္မကို စသလို ေနာက္သလိုျဖင့္ “ဒီလိုဆိုးေနရင္ ေက်ာေပါက္ၾကီး လာဖမ္းလိမ့္မယ္ေနာ္” ဟု ထပ္ခါ ထပ္ခါ (၄, ၅ ၾကိမ္ထက္မနဲ...) ေျပာေလသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မသည္ တစ္ခါမွ မသိဖူး မၾကားဖူး မျမင္ဖူးေသာ ထို ေက်ာေပါက္ၾကီး ဟူေသာ လူကို ထိတ္လန္ ့စြာျဖင့္ မရဲတရဲ ပံုေဖၚၾကည့္ရင္း တုန္လႈပ္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မ်ား တစ္ဖြားဖြား ေပၚလာေပေတာ့သည္။
ည အိပ္ရာဝင္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေမေမတို ့ အလုပ္သြား၍ အိမ္မွာ အဖိုးႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘာမွလုပ္စရာမရွိသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနရင္း ေသာ္လည္းေကာင္း နက္နက္နဲနဲ ေတြးေနမိသည္မွာ ထိုေက်ာေပါက္ၾကီး အေၾကာင္းပင္...။ ေက်ာၾကီးက ဘယ္လိုေပါက္ေနတာလဲ… ေက်ာကုန္းမွာ အေပါက္ၾကီး ရွိေနရက္သားနဲ ့ ဘာေၾကာင့္မို ့အသက္ရွင္ေနႏိုင္တာလဲ… ေပါက္ေနေသာ ေက်ာျပင္မွေန၍ ဗိုက္ထဲက အသဲတို ့ ႏွလံုးတို ့ကိုေရာ ျမင္ေနရမွာလား… နီနီရဲရဲ ေသြးေတြေရာ ထြက္ေနမွာလား… စသျဖင့္…။ ထိုစဥ္က မိုးတြင္းကာလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိုးမ်ားေမွာင္မဲ၍ ႐ြာေသာအခ်ိန္တြင္မူ ကြ်န္မ၏ ေၾကာက္စိတ္မွာ အထြတ္အထိပ္သို ့ေရာက္ေနပါသည္…။ ဘယ္ေထာင့္ကမ်ား ေက်ာေပါက္ၾကီး ေပၚလာလိမ့္မလဲ ဟု ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္ျဖင့္ ေက်ာခ်မ္းေနခဲ့ဖူးသည္မွာ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းလွပါသည္။
အလုပ္မွ ေမာေမာပန္းပန္းျပန္လာေသာ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ့၏ အရိပ္အကဲကိုၾကည့္၍ မရဲတရဲႏွင့္ ထိုေက်ာေပါက္ၾကီး အေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္ေသာအခါတြင္လည္း ေမေမက အေရးမဟုတ္တာ အေရး လုပ္ေနရပါ့မလား… အဓိပၸါယ္မရွိ အပိုေတြ ေတြးေၾကာက္ေနရလား… ဟူေသာ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ကြ်န္မလိုခ်င္ေသာ “ေက်ာေပါက္ၾကီး ဆိုသည္မွာ အျပင္ေလာကတြင္ တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ ဘာမွေၾကာက္စရာ မလိုေၾကာင္း…” စသည့္ လံုေလာက္ တိက် ေႏြးေထြးေသာ အေျဖမ်ိဳးကို မရခဲ့ပါ။
တကယ္ကေတာ့ လူၾကီးေတြ၏ စိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ဒီေလာက္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေၾကာက္ေနမည္ဟု ေတြးထင္ မထားေသာေၾကာင့္ ခပ္ေပါ့ေပါ့သာ သေဘာထား ေျဖၾကားသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ သို ့ေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ထိုစကားေလး တစ္ခြန္းေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲ ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ရသည္မွာ တသက္ မေမ့ဖြယ္ရာပင္…။
ထိုကဲ့သို ့ ကေလးမ်ားကို ေျခာက္လွန္ ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ ႏွင့္ ႏုနယ္လွေသာ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ခံစားခ်က္တို ့ကို အေလးအနက္ထား ထည့္သြင္း စဥ္းစားကာ မိမိတို ့ကိုယ္တိုင္လဲ ကေလးမ်ားကို အမွန္တကယ္ ေၾကာက္ေစခ်င္၍ ျဖစ္ေစ၊ စခ်င္ ေနာက္ခ်င္၍ ျဖစ္ေစ... သူတို႕ေလးေတြ၏ စိတ္ထဲ၌ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေၾကာက္႐ြံ ့ သြားႏိုင္ေခ်ရွိေသာ စကားစုမ်ားကို ေ၀းေ၀းမွ ေ႐ွာင္ရွားၾကပါ ဟု အေလးအနက္ထား တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။
အနာဂတ္ကာလတြင္ တိုးတက္ေသာ လူ ့ေဘာင္ေလာကၾကီးထဲသို ့ အေနအထားအမ်ိဳးစံု၊ ပံုပန္းသ႑ာန္ အမ်ိဳးစံုျဖင့္ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးသို ့ ရွင္သန္၀င္ေရာက္လာမည့္ လူသားေလးမ်ား၏ ႏုနယ္ေသာ စိတ္အေတြးေလးမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေလးအနက္ျပဳ ဂရုစိုက္ၾကေစခ်င္ပါသည္။
အျခားေသာ လူမ်ိဳးျခား ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ကြ်န္မ အမ်ားၾကီး မသိပါ။ သူတို ့၏ ပါတ္၀န္းက်င္၊ သူတို ့၏ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သူတို ့၏ ေန ့စဥ္ ရွင္သန္ေနထိုင္ပံု၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူတို ့၏ မိသားစု ဆက္ဆံေရး… လူၾကီးႏွင့္ လူငယ္တို ့၏ ဆက္ဆံေရး… မိဘႏွင့္ သားသမီး ဆက္ဆံေရး…။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကြ်န္မ အလြန္ စိတ္ဝင္စားလွေသာ္လည္း အတန္အသင့္သာ ေလ့လာဖူး၊ ေတြ ့ဖူး ျမင္ဖူး ၾကားဖူးပါသည္။
သို ့ေသာ္ ကြ်န္မသိသမွ် ေတြ ့ဖူး ျမင္ဖူးသမွ်ထဲတြင္ ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြသည္ ကေလးမ်ား၏ ခံစားခ်က္ ေသးေသးေလးမ်ားကို၊ သူတို ့၏ စိတ္ဓါတ္ေရးရာမ်ားကို ေတာ္ေတာ္ပင္ လွ်စ္လွ်ဴ႐ႈတတ္ၾကသူမ်ား ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ထိုထင္ျမင္ ယူဆခ်က္သည္ ကြ်န္မတစ္ဦးတည္း၏ ထင္ျမင္ခ်က္သည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မွားခ်င္လဲ မွားေနပါလိမ့္မည္။ လက္မခံႏိုင္သူမ်ား ေဝဖန္ခ်င္က ေဝဖန္ႏိုင္ပါသည္…။
“အဲဒီနားမွာ မကစားရဘူး သစ္ပင္ေပၚမွာ သရဲၾကီး ရွိတယ္…”
“ဒီကစားကြင္းမွာ သရဲၾကီး ေစာင့္ေနတယ္ လာကစားတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ဖမ္းမလို႕ တဲ့…”
“ညက် ေစာေစာမအိပ္ရင္ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး လာဖမ္းလိမ့္မယ္…”
“ေဟာ.. ဟိုမွာ ပီပီ ပီပီ နဲ ့ မႈတ္ေနတဲ့ လူၾကီး လာေနၿပီ ဆိုးတဲ့ ကေလးေတြကို ဖမ္းမလို႕တဲ့…”
“သား ဆိုးေနရင္ ေမေမ အိမ္ျပန္မလာေတာ့ဘူး ႐ံုးမွာဘဲ ေန ေနေတာ့မယ္…”
“သမီး ေမေမေတာ့ ကုလားၾကီးေနာက္ လိုက္သြားၿပီ…”
“သား ေဖေဖေတာ့ ကုလားမၾကီးက လာေခၚသြားၿပီ…”
အစရွိတဲ့ စကားစုေတြကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါတယ္။ ၾကားဖူး႐ံုတင္မက အဲဒီလိုေရာ ေျပာဖူးၾကပါသလား… အဲဒီလို စကားေတြကိုသံုးၿပီး ကိုယ့္ကေလးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ကေလးမ်ား၊ မိမိပါတ္ဝန္းက်င္မွ ကေလးေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ဖူးၾကပါသလား….။
ကြ်န္မ သတိထားမိသေလာက္ လူၾကီးေတြက ကေလးေတြကို စသလို ေနာက္သလို ႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ တကယ္ ေၾကာက္လန္ ့ ေစလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေစ ဤစကားမ်ိဳးကို ေျပာတတ္ၾကပါသည္။ အေပၚယံအားျဖင့္ၾကည့္လွ်င္ ထိုစကားတို ့သည္ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဟု ခပ္လြယ္လြယ္ ထင္ရေသာ္လည္း စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ႏုနယ္လွေသာ ကေလးမ်ားအဖို ့ သူတို ့ေလးေတြ၏ စိတ္ထဲတြင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ ထိတ္လန္ ့ တုန္လႈပ္ ေၾကာက္႐ြံ ့သြားတတ္ၾကသည္ကို သတိျပဳၾကေစခ်င္ပါသည္။ ထိုေၾကာက္စိတ္မွာလဲ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာသည့္အထိ မေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ဘဲ စြဲစြဲလမ္းလမ္းျဖင့္ ေၾကာက္ေနတတ္ၾကသည့္ ကေလးငယ္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ေတြ ့ဖူးခဲ့ပါသည္။ တကယ္လဲ ထိုေၾကာက္စိတ္ ႏွင့္ ထိုအစြဲအလမ္းမ်ားသည္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျပစ္၍ မရပါ…။ သူတို ့စိတ္ထဲတြင္ မျမင္ေတြ ့ဖူးေသာ သရဲၾကီး၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး၊ ကုလားၾကီး တို ့ကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ႐ုပ္ဆိုးဆိုး ပံုပန္းမ်ားျဖင့္ စိတ္ကူးပံုေဖၚ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ကာ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္မ်ား တစ္စထက္ တစ္စ တိုးပြား ေနတတ္ၾကသည္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ သနားစရာလဲ အလြန္ေကာင္းပါသည္။
သူတို ့သည္ အသက္အ႐ြယ္ ေတာ္ေတာ္ရလာၿပီး အစစအရာရာကို ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္လာေသာ အ႐ြယ္ေလာက္တြင္မွသာ သူတို ့ငယ္ငယ္က ေၾကာက္႐ြံ႕ခဲ့ဖူးေသာ ထို သရဲၾကီး၊ ေခါင္းစုတ္ဖြားနဲ ့ အဖိုးၾကီး၊ ကုလားၾကီး ဆိုသူမ်ားသည္ တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ လူၾကီးမ်ား တမင္ ေျခာက္လွန္ ့ၾကေၾကာင္း ကို နားလည္သိျမင္ လာႏိုင္ပါသည္…။
ေျပာျပရလွ်င္ ကြ်န္မ ငယ္ငယ္က (၆ ႏွစ္သမီးေလာက္ဟု ထင္ပါသည္) မိဘမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ ကြ်န္မႏွင့္လည္း ဦးေလးတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီးေသာ သူတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုအလည္လာရင္း တခုခုကို အလိုမက်၍ နဲနဲဂ်ီတိုက္ေနေသာ ကြ်န္မကို စသလို ေနာက္သလိုျဖင့္ “ဒီလိုဆိုးေနရင္ ေက်ာေပါက္ၾကီး လာဖမ္းလိမ့္မယ္ေနာ္” ဟု ထပ္ခါ ထပ္ခါ (၄, ၅ ၾကိမ္ထက္မနဲ...) ေျပာေလသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မသည္ တစ္ခါမွ မသိဖူး မၾကားဖူး မျမင္ဖူးေသာ ထို ေက်ာေပါက္ၾကီး ဟူေသာ လူကို ထိတ္လန္ ့စြာျဖင့္ မရဲတရဲ ပံုေဖၚၾကည့္ရင္း တုန္လႈပ္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မ်ား တစ္ဖြားဖြား ေပၚလာေပေတာ့သည္။
ည အိပ္ရာဝင္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေမေမတို ့ အလုပ္သြား၍ အိမ္မွာ အဖိုးႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘာမွလုပ္စရာမရွိသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနရင္း ေသာ္လည္းေကာင္း နက္နက္နဲနဲ ေတြးေနမိသည္မွာ ထိုေက်ာေပါက္ၾကီး အေၾကာင္းပင္...။ ေက်ာၾကီးက ဘယ္လိုေပါက္ေနတာလဲ… ေက်ာကုန္းမွာ အေပါက္ၾကီး ရွိေနရက္သားနဲ ့ ဘာေၾကာင့္မို ့အသက္ရွင္ေနႏိုင္တာလဲ… ေပါက္ေနေသာ ေက်ာျပင္မွေန၍ ဗိုက္ထဲက အသဲတို ့ ႏွလံုးတို ့ကိုေရာ ျမင္ေနရမွာလား… နီနီရဲရဲ ေသြးေတြေရာ ထြက္ေနမွာလား… စသျဖင့္…။ ထိုစဥ္က မိုးတြင္းကာလ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိုးမ်ားေမွာင္မဲ၍ ႐ြာေသာအခ်ိန္တြင္မူ ကြ်န္မ၏ ေၾကာက္စိတ္မွာ အထြတ္အထိပ္သို ့ေရာက္ေနပါသည္…။ ဘယ္ေထာင့္ကမ်ား ေက်ာေပါက္ၾကီး ေပၚလာလိမ့္မလဲ ဟု ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္ျဖင့္ ေက်ာခ်မ္းေနခဲ့ဖူးသည္မွာ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းလွပါသည္။
အလုပ္မွ ေမာေမာပန္းပန္းျပန္လာေသာ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ့၏ အရိပ္အကဲကိုၾကည့္၍ မရဲတရဲႏွင့္ ထိုေက်ာေပါက္ၾကီး အေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္ေသာအခါတြင္လည္း ေမေမက အေရးမဟုတ္တာ အေရး လုပ္ေနရပါ့မလား… အဓိပၸါယ္မရွိ အပိုေတြ ေတြးေၾကာက္ေနရလား… ဟူေသာ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ကြ်န္မလိုခ်င္ေသာ “ေက်ာေပါက္ၾကီး ဆိုသည္မွာ အျပင္ေလာကတြင္ တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ ဘာမွေၾကာက္စရာ မလိုေၾကာင္း…” စသည့္ လံုေလာက္ တိက် ေႏြးေထြးေသာ အေျဖမ်ိဳးကို မရခဲ့ပါ။
တကယ္ကေတာ့ လူၾကီးေတြ၏ စိတ္ထဲတြင္ ကြ်န္မ ဒီေလာက္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေၾကာက္ေနမည္ဟု ေတြးထင္ မထားေသာေၾကာင့္ ခပ္ေပါ့ေပါ့သာ သေဘာထား ေျဖၾကားသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ သို ့ေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ထိုစကားေလး တစ္ခြန္းေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဆင္းရဲ ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ရသည္မွာ တသက္ မေမ့ဖြယ္ရာပင္…။
ထိုကဲ့သို ့ ကေလးမ်ားကို ေျခာက္လွန္ ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္ ႏွင့္ ႏုနယ္လွေသာ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ခံစားခ်က္တို ့ကို အေလးအနက္ထား ထည့္သြင္း စဥ္းစားကာ မိမိတို ့ကိုယ္တိုင္လဲ ကေလးမ်ားကို အမွန္တကယ္ ေၾကာက္ေစခ်င္၍ ျဖစ္ေစ၊ စခ်င္ ေနာက္ခ်င္၍ ျဖစ္ေစ... သူတို႕ေလးေတြ၏ စိတ္ထဲ၌ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေၾကာက္႐ြံ ့ သြားႏိုင္ေခ်ရွိေသာ စကားစုမ်ားကို ေ၀းေ၀းမွ ေ႐ွာင္ရွားၾကပါ ဟု အေလးအနက္ထား တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။
အနာဂတ္ကာလတြင္ တိုးတက္ေသာ လူ ့ေဘာင္ေလာကၾကီးထဲသို ့ အေနအထားအမ်ိဳးစံု၊ ပံုပန္းသ႑ာန္ အမ်ိဳးစံုျဖင့္ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးသို ့ ရွင္သန္၀င္ေရာက္လာမည့္ လူသားေလးမ်ား၏ ႏုနယ္ေသာ စိတ္အေတြးေလးမ်ားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေလးအနက္ျပဳ ဂရုစိုက္ၾကေစခ်င္ပါသည္။
