Thursday, January 8, 2009

ျမင္ကြင္း

ဒီမနက္ အျမန္ေမာင္း လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ကားေတြအကုန္လံုး ဘရိတ္မီးေတြ တလင္းလင္းနဲ ့ ေႏွးေကြးေလးလံစြာ ဘီးတလိမ့္ခ်င္း လိမ့္ေနၾကတယ္။ ဒီလမ္းမၾကီးမွာ ေမာင္းခြင့္ျပဳထားတဲ့ မိုင္ႏႈံးကီလို ၉၀ ေမာင္းလို ့ရႏိုင္ဖို ့ေ၀းလို ့၊ ကီလို ၂၀၊ ၃၀ ေလာက္နဲ ့ ေျဖးေျဖးေလး လိမ့္ေနၾကတာကို ေတြ ့ရတယ္။ ခါတိုင္းနဲ ့ မတူ…။ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ တစ္ခုခုေတာ့ မွားယြင္းေနၿပီ…။ အဲဒီေႏွးေကြးေနတဲ့ ကားေတြထဲ အလိုက္သင့္ေလး ဘီးလွိမ့္၀င္လိုက္တယ္။ သြား.. သြား… သြား…

ခဏၾကာေတာ့ ေတြ ့ပါၿပီ… ျမင္ကြင္း ထဲေရာက္လာတဲ့ ကားႏွစ္စီးနဲ ့ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး။ ဘယ္လိုပံုနဲ ့ တိုက္ထားၾကသလဲေတာ့ မသိ။ ကားေတြက အေကာင္းစားၾကီးေတြ။ ဒါေပမယ့္ ပိန္လိန္၊ ထိခိုက္ထားတာေတြ အမ်ားၾကီးနဲ ့၊ မွန္ေတြကလဲ တစ္စစီကြဲေၾက၊ ဆိုင္ကယ္က အလဲလဲ အၿပိဳၿပိဳ၊ ဆိုင္ကယ္စီး ဦးထုပ္ ႏွစ္လံုးက ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ လြင့္လို ့၊ ေဆး႐ံုက လူနာတင္ယာဥ္လဲ မီးေတြ တလက္လက္နဲ ့၊ ယာဥ္စည္းကမ္းထန္းသိမ္းေရး ကားတစ္စီးနဲ ့ ဆိုင္ကယ္က ႏွစ္စီး၊ ကားအပ်က္ေတြကို ဆြဲဖို ့က ကားႏွစ္စီး…။ လူေတြလဲ ထိၾကပံုရတယ္။ ကံေကာင္းတယ္ ဆိုရမလား၊ ကားေပၚပါတဲ့သူေတြ၊ ဆိုင္ကယ္သမားေတြ ထိခိုက္ဒါဏ္ရာရထားတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကိုေတာ့ မေတြ ့ရေတာ့ဘူး။ သံဗုေဒၺ နဲ ့ ၂၄ ပစၥည္း ပဌန္းကို ခပ္သြက္သြက္ေလး ရြတ္ၿပီး ဒီအျဖစ္မွာ ပါ၀င္တဲ့သူေတြ ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းရွင္းၿပီး ခ်မ္းသာရာ ရၾကပါေစလို ့ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ အဲဒီေနရာကို ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ကားေတြ အကုန္လံုး တစ္လိမ့္လိမ့္နဲ ့ ေနာက္ ႏွစ္ကီလိုမီတာ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ကားအသြား နဲနဲသြက္သြားတာတယ္။ မဆိုးဘူး။ ဒီအတိုင္းဆို လိုရာအရပ္ကို ေနာက္မက်ပဲ ေရာက္ႏိုင္ေတာ့မယ္။

အဲဒီ စိတ္အေတြးေလးဟာ ခဏပဲ ခံလိုက္တယ္။ ကားေတြအားလံုး ျပန္ေႏွးသြားၾကျပန္ၿပီ…။ ဒီမနက္ မိုးလဲ မ႐ြာပဲနဲ ့ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္။ ေရွ ့မွာ ဘယ္လို ျမင္ကြင္းေတြမ်ား ေတြ ့ ရအံုးမွာပါလိမ့္။ ေဟာ… ဟိုေရွ ့မွာ… ထြက္ေပါက္နံပါတ္ ၁၅ မေရာက္ခင္ အစြန္ဆံုးလိုင္းထဲမွာ ကုန္တင္တဲ့ ေလာ္ရီၾကီး တစ္စီးရယ္၊ အနီေရာင္ ဟြန္းေဒး ဆလြန္းကားတစ္စီးရယ္၊ ခဲေရာင္ တိုယိုတာ မီနီဗင္ တစ္စီးရယ္၊ ေနာက္ထပ္ အ၀ါေရာင္ ခပ္ေသးေသး ကားေလး တစ္စီးရယ္… ေရွ ့ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ ဆက္ၿပီး တိုက္ထားလိုက္ၾကတာ…။ အရွိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားၾကတယ္လို ့ ယူဆရတယ္။ အလယ္က ႏွစ္စီးျဖစ္တဲ့ ဟြန္းေဒးရယ္ တိုယိုတာရယ္ကေတာ့ Sandwich လိုပါပဲ။ ကားေရွ ့ေခါင္းေရာ အေနာက္ဖက္ေရာ ေတာ္ေတာ္ကို မြမြေၾက မီးလံုးေတြလဲကြဲ၊ ကားမွန္ကြဲစေတြကလဲ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ျပန္ ့ၾကဲ…။ ဒါေပမယ့္ ကားထဲမွာ ပါတဲ့ လူေတြေတာ့ ဘာမွျဖစ္ပံုမရၾက။ ကားေတြရဲ ့ အျပင္ဖက္မွာ တေယာက္နဲ ့ တေယာက္ ကားနံပါတ္ေတြ၊ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ေတြ လဲလွယ္ ေရးမွတ္ေနၾကတာေတြ၊ ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႕ တေနရာရာကို ဖုန္းဆက္ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကို ေတြ ့ရတယ္။ အေျခအေနသိပ္မဆိုးဘူး။ ေတာ္ပါေသးရဲ ့…။

ေရွ ့ တစ္ကီလို ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ဒီလိုပဲ တလိမ့္လိမ့္ေမာင္းေနရာက ႐ုတ္တရက္ ေရွ ့က ကားေတြ အသည္းအသန္ ဘရိတ္ေတြ အုပ္ၾကျပန္တယ္။ အေရွ ့မွာ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဘရိတ္မီးေတြ ရဲရဲနီေနၾကတယ္။ ေရာက္ရမယ့္ အခ်ိန္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ေနၿပီ။ စိတ္ညစ္တယ္ သို ့ေသာ္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္။ ဘရိတ္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ ေဆာင့္အုပ္လိုက္တယ္။ ဒုန္း…

ဘာမ်ားျဖစ္ၾကျပန္ၿပီလဲလို ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ ့ ေတြးရင္း FM ေရဒီယိုကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈက လမ္းမၾကီးရဲ ့ နံပါတ္ တစ္လိုင္းမွာ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ဒါဆို အတြင္းဖက္ဆံုးလိုင္းမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီဖက္လိုင္းေတြကို ဆင္းလာေနၾကတာကိုး။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ဘာကိုမွန္းမသိ ေၾကာက္စိတ္ကေလးနဲနဲ ၀င္လာမိတယ္…။ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ၿပီး ရင္ေတြက တလွပ္လွပ္ခုန္ေနၾကတယ္။ ဘုရား.. ဘုရား… ဘာမွ ဆိုးဆိုး႐ြား႐ြား မျဖစ္ၾကပါေစနဲ ့။

ေတြ ့ၿပီ။ အျမန္လမ္းမၾကီးရဲ ့ မိုင္ႏႈံး အျမင့္ဆံုးေမာင္းလို ့ရတဲ့ အတြင္းဖက္ဆံုး လိုင္းထဲမွာ ကား ေလးစီး ဆင့္ၿပီး ေရွ ့ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ တိုက္ထားၾကျပန္တယ္။ အတြင္းဖက္ဆံုးလိုင္းမွာဆိုေတာ့ တအားျမန္ျမန္ ေမာင္းခဲ့ၾကတယ္ ထင္တယ္။ ျမင္ရသေလာက္ကေတာ့ လူတခ်ိဳ ့ က ကားေတြရဲ ့ အျပင္ဖက္မွာ မိုးတိုးမတ္တပ္ေတြရပ္လို ့။ လူတခ်ိဳ ့က ေဆး႐ံုကား တစ္စီးရဲ ့ အေနာက္ဖက္ တံခါးေပါက္နားမွာ စုစု စုစုနဲ ့…။ သိပ္ေတာ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မဟုတ္၊ နဲနဲပါးပါးေတာ့ ထိခိုက္ ဒါဏ္ရာ ရၾကပံု။ ရဲကားေတာ့ အခုထိ ေရာက္မလာေသး…။

ဒီလိုနဲ ့ ေနာက္ထပ္ ၅ မိနစ္ေလာက္ တေရြ ့ေရြ ့နဲ ့ ဆက္ေမာင္းအၿပီးမွာ လိုရာအရပ္ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ ပူေလာင္ေနတဲ့ ရင္ကို ေအးလိုေအးျငား ေသာက္စရာ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ကို အေမာတေကာ ရွာေဖြမိတယ္…။ ေရ… ေရ… ေရ… ေရ ဘယ္မွာလဲ…။

လမ္းတေလွ်ာက္ ဆယ္ကီလိုမီတာေလာက္သာရွိတဲ့ ခရီးတိုေလးတစ္ခု အတြင္းမွာ၊ အခ်ိန္အားျဖင့္ဆို မိနစ္ႏွစ္ဆယ္၊ နာရီ၀က္ေလာက္သာ ၾကာႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြ၊ ေတြ ့ခဲ့ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြဟာ တဆိတ္ေတာ့ စိတ္ႏွလံုး မခ်မ္းေျမ့စရာ… ၿပီးေတာ့ အသံတိတ္ အေႏွး႐ုပ္ရွင္လဲ ဆန္လြန္းေနသလားလို ့။

ရင္ထဲမွာ အထပ္ထပ္ ေမးခြန္းေတြထုတ္ေနမိတယ္။
ဘာလို ့လဲ… ဘာလို ့လဲ… ဘာျဖစ္လို ့မ်ား ကားေတြကို ဒီေလာက္ေတာင္ ျမန္ျမန္ၾကီး ေမာင္းေနၾကတာလဲ…။ ေႏွးေႏွး သြားသြား ျမန္ျမန္ သြားသြား လိုရာခရီးတစ္ခုကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ခ်င္းဟာ ဘယ္ႏွစ္မိနစ္မွ မကြာျခားပါဘူးဆိုတာ သူတို ့ေတြကို ရွင္းျပခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္မိတယ္။

ဆိုင္လား မဆိုင္လားေတာ့ မသိ။ အဲဒီအျမန္ေမာင္း လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေမာင္းရတဲ့အခါတိုင္း “အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားနဲ ့ အတူတူ စာေရးဆရာမ မၾကည္ေအး ေရးခဲ့တဲ့ “လူေတြဟာ ေသလြယ္သေလာက္ ေသခဲတယ္၊ ရွင္လြယ္သေလာက္ ရွင္ခဲတယ္” ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းေလးကို သတိရေနမိတယ္။

သက္ေဝ

Wednesday, December 31, 2008

ဒီဇင္ဘာကို ႏႈတ္ဆက္ျခင္း

ဒီတစ္ႏွစ္
ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ဒီဇင္ဘာေရ…

အသစ္ အသစ္ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း
အေဟာင္းကိုသာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာစိတ္
ရင္ထဲမွာ အစဥ္အၿမဲ ရွိေနတတ္ေပမယ့္
ဒီတၾကိမ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါလို ့
လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေတာင္းပန္ပါရေစ…

ကုန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းရဲ ့ ေန ့စြဲေတြထဲမွာ
ကိုယ္ဘာေတြ ရရွိခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ ဆံုး႐ႈံးခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ တိုးပြားခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ ဆိုး႐ြားခဲ့သလဲ
ကိုယ္ဘာေတြ ခ်န္ခဲ့ႏိုင္သလဲ
ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြ က်န္ခဲ့ႏိုင္သလဲ
….. လဲ
….. လဲ
….. လဲ
ထိုအရာေတြကို အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္
ေ၀ဖန္ကာ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ျပန္ေတာ့
အေျဖမွန္ဟာ ကိုယ့္ကို ကြင္းကာေရွာင္…
စိမ္းစိမ္းကားကားနဲ ့ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနေလရဲ ့…။

ဒီလိုဆိုေတာ့ျဖင့္…
လူသားဆန္ဆန္ ကိုယ္ဟန္မေဆာင္ခ်င္ေတာ့ပါ
ဒီႏွစ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္
ထင္သမွ် အစစမွာ
ဘ၀င္က်စရာ သဟဇာတ မျဖစ္ခဲ့သမို ့
ေနာင္ႏွစ္မွာ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
ကိုယ့္ရင္တြင္း တိုး၀င္ ေပြ ့ဖက္
အလုအယက္…

ႏွစ္သစ္ကို…
ကိုယ္… ၾကိဳဆိုပါရေစ
ကိုယ္… ရင္ခုန္ပါရေစ
ကိုယ္… ေမွ်ာ္လင့္ပါရေစ
ကိုယ္… တမ္းတပါရေစ
ကိုယ္…
ကိုယ္…

ဒီဇင္ဘာေရ…
ေတာင္းပန္ရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါရေစ…
ရာသီစက္၀န္း တစ္ပါတ္လည္မွာ ျပန္ဆံုၾကတာေပါ့ေနာ္…
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို ရင္ခုန္တတ္တဲ့ ကိုယ္
အိပ္မက္အသစ္ကို တမ္းတတတ္တဲ့ ကိုယ္
ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ ဒီဇင္ဘာကို
လြမ္းပင္လြမ္းလ်က္ လြမ္းလက္စႏွင့္ပင္
ခ်န္ရစ္ခဲ့ပါရေစေတာ့…

ဒီတစ္ႏွစ္
ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ဒီဇင္ဘာေရ…


Wednesday, December 24, 2008

Merry Christmas & Happy New Year 2009






အခုရက္ေတြမွာ အလုပ္မ်ားေနလို ့ ဘာမွလဲ အသစ္မေရးျဖစ္၊
သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလဲ မွန္မွန္ အလည္ မေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။
လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို
ခရစ္စမတ္ ပြဲေတာ္ ႏွင့္ မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ ၂၀၀၉ မွာ ခ်မ္းေျမ့ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကပါေစ လို ့
ဆုေတာင္းေပးရင္း E Mail က ရတဲ့ ခ်စ္စရာ ပံုေလးေတြကို
အမွတ္တရ အျဖစ္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။


Friday, December 19, 2008

ဘေလာ့ဂ္ ႏွင့္ ကိုယ္

ဒီေန ့ အရမ္း အိပ္ခ်င္ေနသည္။
မ်က္ေစ့က နဲနဲမွ မပြင့္ခ်င္…။
လဘက္သုပ္ေတြ ေကာ္ဖီေတြလဲ ဘယ္လိုမွ မကယ္ႏိုင္…။
အလုပ္ထဲမွာလဲ အာ႐ံုမရ…။ စိတ္ေတြက ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္…။
လုပ္စရာေတြရွိေနေပမယ့္ စိတ္ပါလက္ပါ မလုပ္ခ်င္။

ပ်င္း ပ်င္းနဲ ့ ပ်င္းရိျခင္း ၆ ပါး အေၾကာင္း အက်ယ္ခ်ဲ ့ေတြးေနမိသည္။
အမွန္တကယ္ ပ်င္းေနသူတစ္ေယာက္အဖို ့ေတာ့ ပ်င္းရိျခင္းမွာ ၆ ပါး မ ကပါ…။
ေအးလွ်င္လဲ ပ်င္းသည္။
ပူလွ်င္လဲ ပ်င္းသည္။
မိုး႐ြာေနေသာေၾကာင့္ ပ်င္းသည္။
ေနပူေသာေၾကာင့္ ပ်င္းသည္
ေနာက္က်ေနေသာေၾကာင့္ ပ်င္းသည္။
ေစာေသး၍ ပ်င္းေနသည္။
ဗိုက္ဆာ၍ ပ်င္းသည္။
ဗိုက္ျပည့္ေနသျဖင့္ ပ်င္းသည္။
ပ်င္းပံု ပ်င္းနည္း အမ်ိဳးစံုျဖင့္ ပ်င္းသည္။
တစ္ခါတစ္ခါမွာ ပ်င္းတယ္လို ့ေျပာဖို ့ရာေတာင္မွ ပ်င္းေနတတ္ေသးသည္။

ပ်င္းတတ္တဲ့ဘ၀ တစ္ခ်ိဳ ့က အိပ္ရမွာေတာင္ ပ်င္းသတဲ့…။
မအိပ္ပဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ ေနရေတာ့ေကာ ပ်င္းစရာ မေကာင္းေပဘူးလား…။
ေတြးရမွာေတာင္ ပ်င္းပါတယ္ေလ ဟု စဥ္းစားမိကာ ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ၿပီ…။

ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ခုထက္ထိ ပ်င္းစရာ ရွာမရေသးေသာ၊ ပ်င္းရိဖြယ္ မေကာင္းေသးေသာ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ ျပစရာ ရွိေနသည္။ ထိုအရာကား ဘေလာ့ဂ္ျခင္းပင္…။
အခ်ိန္ရသ၍ ထိုဘေလာ့ဂ္ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ ့၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို မပ်င္းမရိ စိတ္၀င္တစား လည္ပတ္ ဖတ္႐ႈသည္။ ကိုယ္တိုင္လဲ မေတာက္တေခါက္ စာတိုေပစမ်ားကို ၾကိဳးစားပမ္းစား ေရးသားေနေသးသည္။ ထိုဘေလာ့ဂ္ေလးေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္စဖြယ္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြသစ္မ်ားလဲ တိုးပြားလာသည္။ တစ္ေယာက္ဆီကို တစ္ေယာက္ အိမ္လည္ (ဘေလာ့ဂ္လည္) ထြက္ၾကသည္။ C Box မွာ ႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ဆိုၾကသည္။ စာေတြဖတ္၍ Comment မ်ား ေရးကာ စာမူခမ်ား ေပးေလ့ရွိၾကသည္။

ထိုဘေလာ့ဂ္ေတြနဲ ့ ပတ္သက္လွ်င္ ဘယ္သူက ဘယ္ႏိုင္ငံက ဘယ္ၿမိဳ ့မွာေနသည္၊ ဘယ္သူကျဖင့္ တစ္ကိုယ္တည္း… အဟဲ၊ ဘယ္သူေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္ရွိၾကသည္၊ ဘယ္သူေတြကေတာ့ မၾကာမီ လာမည္ ေမွ်ာ္၊ ဘယ္သူနဲ ့ဘယ္၀ါ ဘယ္ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘာေတြေျပာၾကသည္။ ဘယ္သူရဲ ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဘာေလးေတြ ထူးထူးျခားျခားေတြ႕ရသည္။ ဘယ္သူ ့ဆီမွာ ဟင္းခ်က္နည္း အသစ္ေတြ စားခ်င္စရာ ရွိေနသည္။ ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ ဘေလာ့ဂ္ ခဏ နားေနသည္။ ဘယ္သူကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ခရီးသြားေနလို ့ ဘာပိုစ့္မွ အသစ္မတက္။ ဘယ္သူကေတာ့ ဘာျပႆနာေတြ တက္ေနသည္။ ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ စိတ္တို ေပါက္ကြဲေနသည္ စတာေတြအျပင္ ဘယ္သူ ့ရဲ ့ေမြးေန ့က ဘယ္ေန ့၊ ဘယ္သူေတြရဲ ့ မဂၤလာႏွစ္ပါတ္လည္က ဘယ္ေန ့၊ ဒီႏွစ္ဆို ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ေျမာက္... အစရွိသည္တို ့ကိုလည္း အထူးက်က္မွတ္စရာ မလိုပါဘဲ မွတ္မွတ္သားသား သိရွိေနတတ္ေသးသည္။ သူတို ့ေတြကို ကိုယ္တိုင္ မျမင္ဖူး မေတြ ့ဖူး မသိကြ်မ္းဖူးေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖၚမ်ားပမာ အရမ္းကို ရင္းႏွီးေနသည္။

တေန ့တေန ့ နံနက္ မိုးလင္းလင္းခ်င္း အိပ္ရာထဲက မထြက္ခင္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ဖုန္းထဲမွာ အရင္ေခၚၾကည့္ရသည္။ Comment အသစ္ေတြ၊ C Box ေလးမွာ စာေၾကာင္း အသစ္ေတြ ျမင္ရပါက ႐ံုးေနာက္က်ခ်င္ ေနာက္က်ပါေစ ကြန္ျပဴတာကို ခပ္ျမန္ျမန္ဖြင့္ၿပီး ဖတ္သည္။ (ဖုန္းထဲမွာ ျမန္မာစာလံုး မျမင္ရ၊ ေလးေထာင့္အတံုးမ်ားသာ ျမင္ရသည္။) အလုပ္ခ်ိန္မွာလဲ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ ဘေလာ့ဂ္ေလးမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ ့ ဘေလာ့ဂ္ေလးမ်ားကို ၀င္ ၀င္ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ဖတ္႐ံုသာ ဖတ္ၿပီး Comment ကို ေနာက္မွ တစ္ေခါက္၀င္ေရးသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္မူ ေျပာစရာမလိုေတာ့… အစားကို ေကာင္းေကာင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ မစားႏိုင္၊ အခ်ိန္ျပည့္ ဘေလာ့ဂ္လည္သည္။

ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ စားဖို ့ေသာက္ဖို ့ကို ကဗ်ာကရာ ျပင္ဆင္ စားေသာက္ၿပီးတာႏွင့္ ကြန္ျပဴတာေရွ ့ေရာက္သြားၿပီး ဖြင့္မိသည္မွာလဲ ထိုဘေလာ့ဂ္မ်ားပင္။ ဟိုးအရင္ကလို ကစားေနက် အြန္လိုင္းဂိမ္းမ်ားကိုလဲ မစြဲလမ္းတတ္ေတာ့ၿပီ။ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာလဲ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိန္းနဲ႕ ခ်က္တင္း မေႏွာႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အားအား ယားယား သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္လဲ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္း၊ Sales ေတြအေၾကာင္း၊ Discount ေတြအေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ရင္း ေလမေပါျဖစ္ေတာ့ၿပီ။ အခ်ိန္တိုင္း ဘေလာ့ဂ္မွ ဘေလာ့ဂ္… ဘေလာ့ဂ္ၿပီးရင္း ဘေလာ့ဂ္…။ အိမ္ကလူရဲ ့ မၾကိဳက္တၾကိဳက္ အၾကည့္တခ်ိဳ ့ကိုလဲ ၾကိဳးစားပမ္းစား ဘာသာျပန္ မေနခ်င္ေတာ့ၿပီ။ မသိခ်င္ေယာင္ကို အၾကီးအက်ယ္ ေဆာင္ကာ လုပ္ခ်င္တာကို စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ေနျဖစ္သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္သည္အထိ။ အခ်ိန္က်႐ံုတင္မက အခ်ိန္လြန္ေနၿပီး မတတ္သာ၍ အိပ္လိုက္ရေသာ္လည္း စိတ္အေတြးေတြကေတာ့ ထိုဘေလာ့ဂ္ေလးေတြဆီမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲ။ မအိပ္ခင္မွာလဲ ေနာက္ထပ္ ပိုစ့္အသစ္တစ္ခုအတြက္ ဘာေလးေရးရပါ့မလဲ စဥ္းစား။ ဒါေတြအျပင္ ေရာက္ေလရာ အရပ္ေတြမွာလဲ ကင္မရာ တရမ္းရမ္းနဲ ့ ဟို႐ိုက္ရ ဒီ႐ိုက္ရ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္လ္ တစ္ေယာက္လိုလို၊ ကမာၻလွည့္ ခရီးသည္္ တစ္ေယာက္လိုလို ဘာလိုလို။ ေဘးလူ အျမင္ကပ္မယ္ဆိုရင္ ကပ္ခ်င္စရာ။

ခက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနသည္။
ထိုသို ့စြဲလမ္းေနျခင္းသည္ အနာဂတ္အတြက္ ေကာင္းေသာ အလားအလာတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ၿပီ။ ခုေတာင္မွ လက္က ကိုက္၊ မ်က္လံုးေတြက ေအာင့္၊ ဇက္ေၾကာေတြ တက္၊ ၿပီးေတာ့ လူက အခ်ိန္လံုး ေညာင္းေနသလိုလို၊ အိပ္ေရး မ၀သလိုလို၊ ဟိုနားက နာ ဒီနားက နာ၊ အသက္ကေလးကလဲ ရလာေတာ့ ခႏၵာကိုယ္က နဲနဲ အခ်က္ျပလာၾကၿပီ။ အိမ္ရွင္မတစ္ဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပစ္ထားေသာ အိမ္အလုပ္ အေၾကြးေတြကို တစ္ခါတစ္ခါ စုပံုရွင္လင္း ရသည္မွာလည္း မႏိုင္မနင္း။ ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။

ဒီေတာ့ တစ္ခု စဥ္းစားမိသည္။
က်န္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေဖၚ ဘေလာ့ဂ္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းေတြရဲ ့ အခ်ိန္ကို စီမံခန္ ့ခြဲပံု၊ ဘေလာ့ဂ္ေလးအေပၚ စြဲလမ္းတတ္ပံု၊ ဘယ္လိုအခ်ိန္ေတြမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလးအတြက္ လႈပ္ရွားၾကပံုေတြကို သိလိုေသာ စိတ္ဆႏၵ ေပၚလာမိသည္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီစြဲလမ္းစိတ္ေတြကိုလည္း ဘယ္လိုနည္းနဲ ့ ေလွ်ာ့ခ်ၾကသည္ကိုပါ တစ္ဆက္တည္း သိခ်င္ေနေသးသည္။ ဒါေတြကို ပိုစ့္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ျဖစ္၊ Comment ေလးမွာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးၿပီး ေျပာျပၾကရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ (ပြပြၾကီး ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ပါ) ေက်းဇူးေတြ တင္ေနမိမည္။

ခါတိုင္းလို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ အမည္နာမေတြ ေရးသား၍ တက္ဂ္ရင္ ေကာင္းမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီပိုစ့္ကို လာဖတ္သူမ်ားထဲမွ ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာသူမ်ားသာ ေရးေပးၾကပါဟု ေျပာရရင္ေကာင္းမလား ဟုစဥ္းစားေနသည္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေလ… ဘေလာ့ဂ္ေရးသူေတြကို ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္သည္။ ဘယ္သူမွ အခ်ိန္ေတြေပါလြန္း အခ်ိန္ေတြ အားလြန္း၍ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနၾကျခင္း မဟုတ္။ ထို႕ေၾကာင့္ နာမည္မ်ားျဖင့္ မတက္ဂ္လိုေတာ့ၿပီ။ ဒီပိုစ့္ကို လာဖတ္မိေသာ သူငယ္ခ်င္းတို ့ ေတြးမိသလို၊ စိတ္ကူးရရင္ ရသလို၊ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ေရးေပးၾကပါ ဟုသာေျပာခ်င္ပါသည္။ ၾကိဳတင္ ေက်းဇူးတင္ေနပါသည္။


သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ႏိုင္ၾကေစ…။