(Photo from Google)
ရစ္တယ္ ဆိုတာ လြယ္ မွတ္လို႕….
ဘယ္လိုပဲ ရစ္ ရစ္… ရစ္ၿပီဆိုရင္ ခ်က္က် လက္က် ရစ္တတ္ဖို႕ လိုတယ္…။
ၿပီးေတာ့ ရစ္တယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ခ်စ္လို႕ရစ္တာလား… အျမင္ကပ္လို႕ ရစ္တာလားဆိုတာလဲ ရွိေသးတယ္… ခ်စ္လို႕ရစ္ေနတာဆိုရင္ေတာ့ အရစ္ခံရတဲ့သူကလဲ သိတယ္… အင္း.. သူ ေတာ့ ငါ့ကို ရစ္ေနၿပီ… ဆိုၿပီး တဟဲဟဲနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အရစ္ခံလိုက္တာပါပဲ…။ အဲ… အျမင္ကပ္ၿပီး မဆိုင္တာေတြ ေတြ႕ကရာ ေလွ်ာက္လာရစ္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ရစ္အံုးဟာ… ရစ္အံုးဟာ… ဆိုၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ ပစၥည္း တခုခုနဲ႕ အေသသာ ထုသတ္ပစ္ခ်င္တာပါပဲ။
ဒီလိုေတြေျပာလို႕ ကိုယ္က မရစ္တတ္ဖူးလား လို႕ မထင္ပါနဲ႕… ရစ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ပညာကို တဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ကြ်မ္းပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရစ္တတ္သလဲဆိုရင္ ရစ္စရာမရွိရင္ ကိုယ့္ဆံပင္ကိုယ္ လက္မွာ ျပန္ရစ္ေနတယ္ လို႕ အေျပာခံရတဲ့ အထိ ရစ္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးအစားပါ…။
ရစ္စရာမရွိ ရွိတာရွာ ရစ္လြန္းအားၾကီးလို႕ နာမည္ေတာင္ ရေနတယ္… ဂ်င္ၾကိဳးတဲ့… နာမည္ေပး သိပ္ေတာ္တဲ့သူတေယာက္က ေပးထားတာပါ...။ Ms. Gyin Gyoe ဆိုပါေတာ့…။ လွတယ္ေနာ္… ၾကားခါစက ကိုရီးယား နာမည္ေလးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႕ေပါ့… ေနာက္မွ ေသခ်ာ ေတြးမိတယ္… ဂ်င္ၾကိဳးဆိုတာ ဂ်င္မွာ ၾကိဳးကို ရစ္လိုက္… ေပါက္လိုက္… ၿပီး ေျပသြားရင္ ျပန္ရစ္လိုက္… ျပန္ေပါက္လိုက္နဲ႕ မဆံုးႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား… ။ အဲဒါကို ဆိုလိုတာပါ… (ဟုတ္ေနတာပဲေနာ္…)
ဒါကေတာ့ အမည္ေပး ကင္မြန္းတပ္နဲ႕ အတူ အမွတ္တရ ပါလာတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ…။
ဂ်င္ၾကိဳးေရ
ေျမွာက္ခနဲ အားနဲ႕ေပါက္ဖို႕
ခပ္က်စ္က်စ္ ရစ္ရမယ္တဲ့လား…
မ်ားမ်ားရစ္မွ
အပတ္ေရမ်ားသလို
တအားေတြ လည္ေစမတဲ့လား
အေပၚက သံမႈိ ကြ်တ္ထြက္မတတ္
စြတ္စက္လည္ေအာင္
ရစ္သည္ထက္ရစ္ က်စ္သည္ထက္က်စ္
ဂ်င္ၾကိဳးေရ
မင္း ရစ္ ႏိုင္ လြန္း . . . . .
(ခက္ဆစ္ သံမႈိ = ဦးေႏွာက္)
အဟဲ… ရစ္ဖို႕သာဆို အၾကီး တလံုး၊ အေသး တလံုးေတြ ကမာၻၾကီး မူးေအာင္ ေသာက္ေနစရာ မလိုပါဘူး… ဒီတိုင္းကို မမူးပဲ ရစ္တတ္ပါတယ္…။ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းလဲ ရစ္တတ္ပါတယ္။ ဂရင္းတီး ေသာက္ရင္းနဲ႕လဲ ရစ္တတ္ပါတယ္။ ကဗ်ာလြတ္ ရစ္တတ္တဲ့ ပညာရွိတယ္ ေခၚရမွာေပါ့…
ေျပာရရင္ ကိုယ္တိုင္က ဘေလာ့ဂ္ၾကီး တခုတိတိ လက္ဝယ္ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့သူ ဆိုေတာ့ကာ တခါတခါမွာ အရစ္ၾကီး ရစ္ရံုနဲ႕ အားမရ... သူ႕ကို ျခိမ္းလဲ ျခိမ္းေျခာက္လို႕ ရပါေသးတယ္။ တခုခုဆို ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္မလုပ္နဲ႕ေနာ္... စာထဲ ထည့္ေရးလိုက္ရမလား တို႕... မုန္႕ဖိုး ေပးမလား မေပးဘူးလား... မေပးရင္ မေပးတဲ့အေၾကာင္း ပိုစ့္တခု တင္လိုက္မွာေနာ္ တို႕ ဘာတို႕ ေပါ့...။ ဒါလဲ ရစ္နည္း တမ်ိဳးပဲေလ... ဟုတ္ဖူးလား...။
တခါတခါမွာ ရစ္ခ်င္တိုင္း ရစ္ၿပီး နဲနဲလြန္သြားရင္ အႏိုင္နဲ႕ ပိုင္းတတ္တဲ့ စကားတခြန္း ရွိေသးတယ္… အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ခ်စ္လို႕ ရစ္တယ္ မွတ္ပါ တဲ့…. အဲလိုေျပာလိုက္ရင္ အရစ္ခံရတဲ့သူခမ်ာ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ… ေအာ္… သူ ငါ့ကို ရစ္ေနတာ ခ်စ္လို႕ပဲေလ ဆိုၿပီး ကိုယ္ ရစ္သမွ် ခံေနရေတာ့တာပါပဲ…။
ဟိုရက္ေတြက ေနမေကာင္းလို႕ ပတ္ပတ္လည္က ရွိသမွ် လူေတြ အားလံုးကို ရစ္မ်ိဳးစံုလင္ ရစ္လိုက္ခ်င္ ဆိုတဲ့ အတိုင္း ရစ္ၿပီးၿပီ…။ စားခ်င္တာေတြက မတည့္… တည့္တာေတြက် မၾကိဳက္၊ အဲဒီ မၾကိဳက္တာေတြက် အတင္း ေကြ်းၾကနဲ႕ တပတ္လံုး ေတာ္ေတာ္ေလး ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး အစားမစားႏိုင္လို႕ ထမင္းစားပြဲမွာ ရွိသမွ် လူေတြကို ရစ္လိုက္တာ အားလံုး ထသြားၾကၿပီး ကိုယ္တေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ေတာ့ ထိုင္ေနရင္း အလကားေန အလကားပဲ ဆိုၿပီး ေဘးနားက တူ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို လက္သုတ္ပုဝါနဲ႕ ပတ္ ရစ္လိုက္ေသးတယ္…။ ကဲ… မွတ္ကေရာ…
ဟိုတေန႕က West Coast ေရာက္ေတာ့ စြန္လႊတ္ေနတဲ့သူေတြ ေတြ႕ၿပီး စိတ္ထဲ စြန္လႊတ္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ သူတို႕လႊတ္ေနတဲ့ စြန္ေတြက အၾကီးၾကီးေတြ၊ ၿပီးေတာ့ သိပ္လွတာ... ညဖက္ဆို မီးလံုးေလးေတြ တလက္လက္နဲ႕...။ အဲဒါ အမ်ိဳးသားကို ေျပာျပေတာ့ ေကာင္းသားပဲတဲ့... စြန္လႊတ္ရင္ လက္က ရစ္လံုးကို ရစ္ေနရေတာ့ တျခားေနရာမွာ အရစ္သက္သာမယ္လို႕ သူ ယူဆပံုေပၚတယ္...။ ေနေကာင္းရင္ စြန္ေပးလႊတ္မယ္ ေျပာတာပဲ... ေစာင့္ၾကည့္ရအံုးမယ္...
အခုလဲ ဘာကိုမွန္းမသိ ရစ္ခ်င္ေနတယ္… ရစ္စရာ လူ လိုက္ရွာေနတယ္…။ အြန္လိုင္းမွာ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ အနီးအနားမွာ ဘယ္သူေတြ ရွိေနလဲ… ဘယ္သူ႕ကို ရစ္ရရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတယ္… ရစ္စရာလူ လွည့္ပတ္ ရွာေနတယ္…။ သတိေတာ့ ထားၾကေပါ့ေလ… မ်က္ေစ့ေရွ႕ ေရာက္လာလို႕ကေတာ့ ရစ္ၿပီးသားပဲ…
အမွန္က ဒီေန႕ ေခြးေလးအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ပိုစ့္ကို တင္မလို႕… သို႕ေသာ္လည္း ျမင္ျမင္ကရာ ရစ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႕ ဒီပိုစ့္ကို ျဖတ္တင္လိုက္တယ္… ဘာလို႕လဲ လို႕ လာမေမးၾကနဲ႕ေနာ္… လာေမးရင္ ေမးတဲ့သူကို အရင္ဆံုး ရစ္ပစ္အံုးမွာ… ဟြန္း….
ပံု/
ဂ်င္ၾကိဳး
အခ်စ္ေတာ္ေလး ႏွစ္ေကာင္ (၁) တရက္ ေမာင္ေလးက အခန္းထဲက မထြက္ပဲ ေမေမ့ကို ဂ်စ္ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ကိုယ္က ဘာရယ္မဟုတ္ ေျပရာ ေျပေၾကာင္းေလးေျပာမလို႕ သူ႕ကို သြားေခ်ာင္းတာ… သူကေလ ေပါင္ေပၚမွာ ေၾကာင္ေလးကိုတင္ၿပီး သူ သီခ်င္းနားေထာင္ေနတဲ့ နားၾကပ္ကို သူ႕နားထဲမွာ တဖက္ ေၾကာင္ကေလးနားထဲမွာ တဖက္ ႏွစ္ေကာင္သား… အဲ… ႏွစ္ေယာက္သား သီခ်င္း နားေထာင္ေနၾကတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဟိုေၾကာင္ေကာင္ေလးကလဲ နဲနဲမွ နားမျငီးတဲ့ အတိုင္း ျငိမ္သက္လို႕… ၾကည့္ရတာ ေမာင္ေလးဟာ အိမ္သားေတြ သည္းသည္းလႈပ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေလးကို လူေတြေရွ႕မွာ ခ်စ္ခင္ ယုယျပရမွာ နဲနဲခက္ေနတဲ့ပံုပဲ…။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ အဲဒီလို သူ႕ကိုေတြ႕လိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေမာင္ေလးဟာ အိမ္သားေတြေရွ႕မွာ ေၾကာင္ကေလးနဲ႕ အတြဲတြဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနျပရမွာ ဝန္ေလးေတာ့ဟန္ မတူဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္ မာေက်ာေက်ာ စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ၿပီး မိသားစုထဲမွာ ေျပေျပလည္လည္ လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာနဲ႕ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာတာကို အံ့ၾသစရာ ေတြ႕ၾကရတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ေၾကာင္ကေလးနဲ႕ လံုးေထြးၿပီး သိုးေမြးခ်ည္လံုးေလးေတြ၊ စကၠဴ အပိုင္းအစေလးေတြ၊ ေဘာလံုးေလးေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနေတာ့တာပဲ။
အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ထိန္းရ သိမ္းရခက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေလးမွာ ဒီေၾကာင္ေလးေၾကာင့္ သူ႕စိတ္ေတြ ျပန္ၿပီး ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားတယ္လို႕ အိမ္သား အားလံုးက ျမင္ၾကတယ္… ဒီအတြက္ ေၾကာင္ေပါက္စေလးကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။
ေနာက္တခုက တိရိစာၦန္ေလးေတြ သနားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ေမေမ ဘုရားရွိခိုး ပုတီးစိတ္တဲ့ အခ်ိန္ဆို ေၾကာင္ကေလးဟာ ေမေမ့အနားမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ဝပ္ေနတတ္တယ္။ အဲ… သူ ေဆာ့ခ်င္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ေမေမစိတ္ေနတဲ့ ပုတီးလံုးေလးေတြကို သူ႕လက္ကေလးနဲ႕ သြားသြားပုတ္ၿပီး ေဆာ့ေလ့ရွိတယ္…။ ဘာမွမသိတဲ့ တိရိစာၦန္ေလးဆိုေတာ့ ကုသိုက္ေတြ၊ အကုသိုလ္ေတြ၊ ငရဲၾကီးမွာေတြ ဘာေတြလဲ ဘယ္သိတတ္မွာလဲ…။ ေမေမက ဘုရားရွိခိုး ပုတီးစိတ္ၿပီးလို႕ အမွ်ေဝရင္ အနားမွာ ပုတီးကိုသာ လာေဆာ့တတ္ၿပီး သာဓု မေခၚတတ္တဲ့ ေၾကာင္ေပါက္စေလးကို သူ သိပ္သနားတယ္လို႕ ေျပာေလ့ရွိတယ္…။ ဒီလို တိရိစာၦန္ကေလးဘဝကေန ေကာင္းရာ မြန္ရာ ဘဝေလး တခုခုကို ကူးဖို႕ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆိုတာ ေမေမက ေၾကာင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း ေျပာျပၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အရင္ဘဝက ကုသိုလ္ကံ ေကာင္းခဲ့လို႕ တိရိစာၦန္ျဖစ္ရတဲ့ အခုဘဝေလးမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး လံုလံုျခံဳျခံဳ ေနရေပမယ့္ သူတို႕ေနာက္ဘဝကို ကူးလဲ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းတဲ့ ေနရာကို လြတ္လြတ္ ကြ်တ္ကြ်တ္မေရာက္ႏိုင္ပဲ သံသရာမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ က်င္လည္ေနရမွာကို ေတြးမိေတာ့ သနားစရာ ေကာင္းလွတယ္…။
အဲဒီေၾကာင္ကေလးဟာ ကိုယ္တို႕မိသားစုနဲ႕ အတူတူ ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေနသြားခဲ့တယ္။ သူ အစားေကာင္းေကာင္းမစားပဲ အခန္းေထာင့္ေလးမွာ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး ေခြေနတဲ့ အခ်ိန္က ကိုယ္ေရာ ေမာင္ေလးေရာ စာေမးပြဲၾကီး ေျဖေနတဲ့ အခ်ိန္… ခါတိုင္း ဖုန္းဆက္လိုက္ရင္ အိမ္လာၿပီး ေဆးထိုးေပးေနက် ဆရာဝန္ကလဲ ခရီးသြားေနတယ္။ ဒီေတာ့ ေၾကာင္ကေလးကို ေခၚၿပီး အိမ္နဲ႕ နဲနဲလွမ္းတဲ့ေနရာက ေဆးခန္းကို သြားရမွာ… ကိုယ္ ေတြးထားတာက စာေမးပြဲၿပီးတဲ့ေန႕က်ရင္ ေဆးခန္းသြားၾကဖို႕ပါ…။
ဒီလိုနဲ႕ စာေမးပြဲေနာက္ဆံုးေန႕မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္လည္ၾကတာကို လိုက္မသြားပဲ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အိမ္ကို တန္းျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ အိပ္ေနက်ေနရာေလးမွာ ရွိမေနဘူး… ဒါနဲ႕ အသံျပဳၾကည့္ေတာ့လဲ တအိမ္လံုး တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ဖူး…။ ခဏေနေတာ့မွ အဖိုးက အိပ္ေနရာက ထလာၿပီး မ်က္ေစ့ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႕ တို႕ ေၾကာင္ေပါက္ေလးေတာ့ မရွိရွာေတာ့ဘူးကြာ… လို႕ ေျပာၿပီး အခန္းထဲ ျပန္ဝင္သြားေလရဲ႕…။ ေမာင္ေလးက အခု သူ ဘယ္မွာလဲ ဘယ္မွာလဲ လို႕ ပ်ာပ်ာသလဲ ေမးတာေတာင္ မေျဖဘူး။ ၿပီးေတာ့မွ အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္က မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အနားကို ေရာက္လာၾကတယ္…။ အဖိုးက မမတို႕ ျပန္မလာခင္ ရွင္းထားလိုက္ဆိုလို႕ ျခံေထာင့္ေလးမွာ ျမွဳပ္လိုက္ၿပီတဲ့…။ ေမာင္ေလးလဲ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ သူ႕အခန္းထဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ ဝင္သြားတယ္။
ကိုယ္လဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္သြားတယ္… ဒါေပမယ့္ ငိုေတာ့ မငိုမိဘူး။ ေနမေကာင္းတာ သိရက္သားနဲ႕ ေစာေစာစီးစီး ေဆးခန္းမပို႕ေပးလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ကိုပဲ ေတြးေတြးၿပီး ေနာင္တ ရေနမိတယ္…။ လူဆိုတာ ကိုယ္က်ိဳးနဲ႕ ကိုယ့္အတၱနဲ႕ ယွဥ္လာရင္ က်န္တာေတြကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ဦးစားမေပးခ်င္တတ္ၾကတဲ့ အမ်ိဳးပါလား ရယ္လို႕လဲ သတိထားမိသြားတယ္။ ညေန ေမေမျပန္လာေတာ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က အိမ္ဝကေန ငိုၿပီး ေၾကာင္ကေလးအေၾကာင္း ေျပာျပေနၾကတာ ၾကားလိုက္တယ္… ေမေမ မ်က္ရည္က်မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနလို႕ မၾကည့္ခ်င္တာေၾကာင့္ ကြယ္ရာမွာပဲ ေန ေနလိုက္တယ္…။
ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ ေၾကာင္ကေလးကို စားခ်ိန္လဲ သတိရ အိပ္ခ်ိန္လဲ သတိရ၊ အျပင္ဖက္က ေၾကာင္သံေတြၾကားလဲ သတိရနဲ႕… တအိမ္လံုး တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ ေျခာက္ေသြ႕ေန၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကရတယ္။ ေၾကာင္ေလး လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့တဲ့သူလဲ ကိုယ္တို႕ တအိမ္လံုး ေတာ္ေတာ္ၾကီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတာ ေတြ႕ေတာ့ အိမ္ကို လာအလည္ေတာင္ နဲနဲ တန္႕သြားတယ္… ေနာက္ထပ္ ေၾကာင္ေလးတေကာင္ အစားျပန္ရွာေပးပါ့မယ္ လို႕ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ သံေယာဇဥ္ေတြ မထားခ်င္ေတာ့ဘူးလို႕ တအိမ္လံုး တညီတညြတ္တည္း ဆိုၾကတာနဲ႕ သူလဲ လက္ေလွ်ာ့သြားေလတယ္…။
ဒါကေတာ့ ကိုယ့္အခ်စ္ေတာ္ ေၾကာင္ ေပါက္စေလး အေၾကာင္းပါ။ ေနာက္တပိုင္းမွာ ေခြးကေလး အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္ေနာ္…။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးၾကတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။
နံရံေရး ကဗ်ာ
ဖ်ာတခ်ပ္ ေရအိုးတလုံး
ဒီအခန္းကို ငါ မုန္းတယ္......
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ ႏွစ္ရွည္ ယုံၾကည္ခ်က္ ေလ့က်င့္ခန္း စခန္းဝင္ေနတုံး
သူ႕ရဲ႕ကိုယ္ေပၚက အဝတ္စေပၚမွာ ပံုေလးနဲ႕ ဒီကဗ်ာစာလုံးေလးေတြကို အပ္ခ်ည္နဲ႕ထိုးျပီး ေရးထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးလို႕ ေျပာျပပါတယ္… ကဗ်ာဆရာရဲ႕ နာမည္္နဲ႕ ရာဇဝင္ေတြကို မေျပာျပႏိုင္လို႕ ကဗ်ာကို နံရံေရး ကဗ်ာ လို႕ဘဲ သူ ေပးထားခဲ့ပါတယ္။
ဒီေန႕ေတြဆို သူ အဲဒီကဗ်ာေလးကို နာနာက်င္က်င္ ရြတ္ေနမယ္မွန္း ရင္နဲ႔ စာနာရင္း...
သူ နဲ႕ကိုယ္တို႕ခ်စ္တဲ့ ယံုၾကည္သူ၊ ယံုႀကည္ခ်က္ တူညီသူမ်ား အားလံုးအတြက္…
ပန္ပန္က သူ႕အိမ္မွာ ငယ္ငယ္က ေမြးခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဲငန္းေလးေတြ အေၾကာင္းေရးေတာ့ ကိုယ္လဲ ကိုယ္အိမ္မွာ ေမြးခဲ့ဖူးတဲ့ ေၾကာင္ကေလး နဲ႕ ေခြးကေလး အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္လာပါတယ္… တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ဓါတ္ကူးသြားတယ္လို႕ ေခၚရမွာေပါ့ေနာ္… ဒီရက္ေတြမွာ ေနကလဲ မေကာင္း၊ အၾကည္ဓါတ္ကလဲ နည္းပါးၿပီး စာေရးခ်င္စိတ္က ဟိုး ေအာက္ဆံုးအထိ ခြ်တ္ခ်ံဳက်ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္လြတ္ လက္လြတ္ ဟိုဟာလြတ္ ဒီဟာလြတ္ အစစ အရာရာ လြတ္တဲ့ ကိုယ့္ အခ်စ္ေတာ္ အေကာင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ေရးတာကမွ ေကာင္းအံုးမယ္လို႕ သေဘာပိုက္ၿပီး ဒီပိုစ့္ကို ေရးပါတယ္…။ ဖတ္ၾကည့္ပါအံုးေနာ္…
(Photo from Google)
အေရးအခင္းနဲ႔ ကိုယ္တို႕ ေက်ာင္းေတြပိတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႕ ေဆးေက်ာင္းက မပိတ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ မိဘေတြနဲ႕အတူ အိမ္အလုပ္ေတြလဲ ကူလုပ္ေနေသးတာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အနားမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိမေနႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က တေန႕ တေန႕ သိပ္ပ်င္းတာပဲ လို႕ ေန႕ရွိသ၍ ဂ်စ္တိုက္ေနတဲ့အတြက္ အေဖၚရေအာင္ ေၾကာင္ေလး တေကာင္ေပးမယ္ လို႕ ဆိုလာပါတယ္။ ပထမေတာ့ ကိုယ္လဲ အင္တင္တင္ေပါ့… (စဥ္းစားပဲၾကည့္အံုးေလ… ကိုယ္က သူ႕ကို အနားမွာ ရွိေစခ်င္တာကို သူက ေၾကာင္ေပးမယ္ဆိုေတာ့…) ၿပီးေတာ့ အိမ္က လူၾကီးေတြကလဲ ေၾကာင္က နံတယ္၊ အညစ္အေၾကးလဲ ကရိကထ မ်ားတယ္ ဘာ ညာ ေပါ့ေလ…။ အဲဒီလိုနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာ သူ႕အိမ္က ေၾကာင္မၾကီးက ေၾကာင္သားေလးေတြ ေပါက္လာပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၄ ေကာင္ လို႕ မွတ္မိတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက သူ႕ညီမေတြကို ေျပာၿပီး တကိုယ္လံုး အျဖဴဆြတ္ဆြတ္ ေၾကာင္အထီးကေလးတေကာင္ ကိုယ့္အတြက္ ယူလာေပးပါတယ္။ ေၾကာင္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းလို႕ စ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာပဲ တအားခ်စ္သြားမိပါတယ္။ ေပးတဲ့သူကလဲ ခ်စ္လို႕ ေပးတာ ဆိုတာ့ ကိုယ္ကလဲ ခ်စ္ရတာေပါ့ေလ… ဟုတ္ဖူးလား... အဟဲ…
ေၾကာင္ေလးဟာ ၁၄ ရက္သားေလးမို႕ ေရာက္ခါစေန႕ေတြမွာ ႏို႕ေဖ်ာ္ၿပီး ကေလးေတြကို ေဆးတိုက္တဲ့ Tube မ်ိဳးေလးနဲ႔ ပါးစပ္ထဲ အစက္ခ်ၿပီး တိုက္ၾကရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ထမင္းကို ဝါးေကြ်းရပါတယ္… တလခြဲေလာက္မွ သူ ပံုမွန္ေလး စားတတ္လာတယ္လို႕ မွတ္မိပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ အင္မတိ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖဴေရာင္ ေဖြးဆြတ္ေနတဲ့ အေမႊးႏုႏုေလးေတြနဲ႕ တလက္လက္ေတာက္ေနတဲ့ မ်က္လံုး ျပာျပာေလးေတြနဲ႕ ေၾကာင္ေပါက္စေလးဟာ တအိမ္လံုးရဲ႕ အသည္းစြဲေလး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ (အေပၚက ပံုထဲကနဲ႕ ၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကို တူပါတယ္၊ Digital ေခတ္ မဟုတ္ေသးေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြက HardCopy ေတြမို႔ အဆင္မေျပဘူး တခ်ိဳ႕ေတြလဲ ပ်က္ကုန္ၿပီ) သူကေလးကို စားရင္လဲ စားလို႔ ခ်စ္ရ၊ အိပ္ရင္လဲ အိပ္လို႔ ခ်စ္ရ၊ အေညာင္းဆန္႕ရင္လဲ ခ်စ္ရ၊ ေအာ္ရင္လဲ ခ်စ္ရ၊ ဘာလုပ္လုပ္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ခ်စ္ေနၾကရတာေပါ့…။ သူက ည အိပ္ရင္ ကိုယ့္ အခန္းထဲမွာ အိပ္ၿပီး အျပင္ထြက္ခ်င္ရင္ အသံေလး ေသးေသးေလးနဲ႔ ေအာ္ပါတယ္။ အခန္းတံခါးကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဖြင့္မေပးရင္ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ အသံက တျဖည္းျဖည္း က်ယ္လာတယ္…။ အညစ္အေၾကးေတြအတြက္လဲ ျခံေထာင့္ တေနရာေလးမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ျပဳမူပါတယ္။
ေၾကာင္နဲ႔ အတူတူနီးနီးကပ္ကပ္ေနရင္ ေရာဂါရတယ္တို႕ အေမႊးေတြ ပါးစပ္ထဲဝင္ရင္ ရင္ၾကပ္တယ္တို႕ သူမ်ားေတြေျပာၾကတာလဲ နဲနဲမွ အေလးမထားခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီ ေကာင္ေပါက္စေလးဟာ လူေတြနဲ႔ နီးစပ္ ယဥ္ပါးလြန္းေတာ့ လူစကားေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္ပါတယ္။ အဖိုးကို ထမင္းစားဖို႕ လွမ္းေခၚရင္ သူက ေရွ႕က… တေယာက္ေယာက္ အျပင္က ျပန္လာရင္လဲ သူ အရင္ဆံုး ထြက္ၾကိဳရမွ… ကားစက္သံေလး သဲ့သဲ့ၾကားရင္ကို သူ သိေနၿပီ… ေနာက္ဆံုး ဖုန္းလာရင္ေတာင္ သူကိုယ္တိုင္ သြားကိုင္ေတာ့မယ့္အလား ေရွ႕ကေန အေျပးကေလးသြားတတ္ပါတယ္။
ကိုယ္ကလဲ တေန႕တေန႕ အဲဒီအေကာင္ေလးကို အလြန္အကြ်ံကို ခ်စ္ေနမိေတာ့ ေန႕တိုင္း သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာတိုင္း ေၾကာင္ကေလး အေၾကာင္းပဲ ေျပာျပေနမိတယ္။ ၾကာလာေတာ့ သူက ကိုယ့္ကို အျမင္ေတြကပ္ၿပီး ေပးမိတာေတာင္ မွားၿပီလားလို႕ ျပန္ေတြးေနမိတယ္ ဆိုပဲ… (ဆိုပဲ… ဆိုပဲ…)
ဒီေနရာမွာ ေနာက္တခုေျပာျပခ်င္တာက တိရိစာၦန္ေလးေတြကို ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာစိတ္ရွိတဲ့ သူေတြဟာ အျပင္ပန္းမွာ မာေရေက်ာေရ ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူတို႕ရဲ႕ ပင္ကို စိတ္ေန သေဘာထားေတြဟာ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ၾကတယ္ ဆိုတာပါပဲ…။ အဲဒီေၾကာင္ကေလး အိမ္ကိုေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္က ကိုယ့္ေမာင္ေလးက အသက္ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္… ေက်ာင္းေတြကလဲ ပိတ္ထားေလေတာ့ လုပ္စရာက မယ္မယ္ရရမရွိ…။ ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္ မာေက်ာေက်ာနဲ႕ အိမ္မွာ ျငိမ္ျငိမ္မေနႏိုင္ပဲ အခ်ိန္ရတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ မိုးခ်ဳပ္ ညဥ့္နက္ လဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ခ်င္၊ ေဆးလိပ္ေလး ဘီယာေလး စမ္းေသာက္ခ်င္၊ လူၾကီးေတြ လစ္ရင္ ကား ခိုးေမာင္းခ်င္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးေပါ့။ အိမ္မွာ အဖိုးကလဲ စည္းကမ္းက ခပ္ၾကီးၾကီး၊ ေဖေဖကလဲ အနားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ရွိမေနႏိုင္၊ ေမေမကလဲ သူ႔ကို ပ်က္စီးမွာစိုးေလေတာ့ ဟိုဟာ မလုပ္ရ ဒီဟာ မလုပ္ရနဲ႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္… ဟိုမသြားရ ဒီမလာရနဲ႔ စည္းကမ္းေတြထုတ္ၿပီး ဆူဆူပူပူလုပ္တတ္တဲ့ အခါေတြလဲ ရွိတယ္။
အဲဒီလို အျပင္မသြားရဘူးလို႕ ေမေမဆူထားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင္ေလးက Walkman ကက္ဆက္ေလးနဲ႕ နားႏွစ္ဖက္ထဲ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး တေန႕လံုး တညလံုး အခန္းထဲက အျပင္မထြက္တမ္း အိပ္ေနတတ္တယ္။ အဲဒီ ၾကြပ္ဆတ္ဆတ္ မာေက်ာေက်ာနဲ႕ တအိမ္လံုးမွာ အငယ္ဆံုး ေမာင္ေလးဟာ သူ႕ထက္ ပိုငယ္ေနၿပီး အိမ္သားေတြ အကုန္လံုး အေရးတယူရွိလွတဲ့၊ ေနာက္ၿပီး မေတာ္ရေသးတဲ့ အမ်ိဳးက သူ႔အမကို အီစီကလီလုပ္ၿပီး လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလးကို သိပ္မခ်စ္သလို ခပ္စိမ္းစိမ္းနဲ႕ ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ ေန ေနတတ္တာမို႕ ကိုယ္က စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ အကင္းပါးလွတဲ့ ေၾကာင္ေလးကေတာ့ ေမာင္ေလးကို ေမေမဆူရင္ ေမာင္ေလးအနားမွာ မ်က္ႏွာေလး ငယ္ငယ္နဲ႕ သြားကပ္ၿပီး ပြတ္သီး ပြတ္သပ္ လုပ္ေနတတ္တယ္။ ပထမေတာ့ ေမာင္ေလးက သူ စိတ္အလိုမက်ရင္ ေၾကာင္ေလးကို မဲၿပီး ရိုက္ခ်င္ ပုတ္ခ်င္တတ္တယ္ လို႕ ကိုယ္ေတြ အားလံုးက ထင္ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႕ ထင္တာ မွားတယ္။
(ဆက္ရန္)
မေနေနႏိုင္ ေရးထားျပီးျဖစ္တဲ့ ေတြ႕ၾကံဳေလသမွ်... ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖည့္စြက္ခ်က္ အသစ္ေလးေတြပါ။
ျပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန႕က စျပီး သံရံုးမွာ ဓါတ္ပံု ထပ္ရိုက္ရပါတယ္။ ပံုေတြေပးျပီးသားေလလို႕ မျငင္းပါနဲ႕… အခုက စာအုပ္ထဲမွာ တိုက္ရိုက္ထည့္ဖုိ႕ Digital System နဲ႕ျဖစ္ျပီး Print Out ထုတ္ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဓါတ္ပံုရိုက္ထားျပီး စလစ္ေလးကို သံုးက်ပ္ေပးျပီး ဝယ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ပိုင္း အခြန္ေဆာင္ဖုိ႕ ေန႕လည္ျပန္လာရင္ သံရံုးထဲမွာ အတန္း သံုးတန္း ျဖစ္ေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝင္ဝင္ခ်င္း တန္းစီေနတာကေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္မယ့္ အတန္းပါ။ ေစာေစာမ်ားေရာက္ေနခဲ့ရင္ ဓါတ္ပံုၾကိဳရိုက္ထားႏွင့္တာ အဆင္ေျပပါတယ္။ အလယ္တန္းက အခြန္ေဆာင္ဖုိ႕ပါပဲ။ အခြန္ ေျပစာရရင္ ေျပစာကို မိတၱဴ ဆြဲဖို႕ မေမ့ပါနဲ႕ဦး။ အခြန္ေဆာင္တုန္းက IC ကဒ္ ေကာ္ပီ၊ စာအုပ္ေကာ္ပီ ေပးျပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ ပတ္စပို႕ သက္တမ္းတိုးဖို႕ ေနာက္ထပ္ ေကာ္ပီတစ္စံုစီ ပါရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခြန္ကို အခုေလာေလာဆယ္ ၂၀၁၀ မတ္လအထိ မျဖစ္မေနေဆာင္ေပးရမွာမုိ႕ ေငြသား အလံုအေလာက္ ယူလာဖို႕လည္း လိုအပ္ပါတယ္။
တလတိတိ သုိ႕မဟုတ္ ထို႕ထက္ပို၍ ခြင့္ျပန္သူမ်ား ပတ္စပို႕ အဝင္အထြက္ တံုးမ်ား ျပ၍ အဆိုပါလအတြက္ အခြန္ေလွ်ာ့ေဆာင္၍ ရေၾကာင္းလည္း သိေစလိုပါသည္။ သို႕ေသာ္ တလျပည့္ရန္ တရက္လိုပါကလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားမည္ မဟုတ္ပါ။
အားလံုးစံုျပီဆုိရင္ အတြင္းဘက္ အက်ဆံုး အတန္းမွာ လက္ေဗြ ႏွိပ္ဖုိ႕ တန္းစီရမွာပါ။ လက္ေဗြ မႏွိပ္ခင္ စာရြက္စာတမ္းေတြ စံုလင္မွု ရွိမရွိကို သက္ဆိုင္ရာ အရာရွိက စစ္ေဆးမွာ ျဖစ္ျပီး သူတုိ႕လိုအပ္ရင္ လိုအပ္တာကို ထပ္မံေတာင္းယူပါလိမ့္မယ္။ ျပီးရင္ စာအုပ္အသစ္ထုတ္ဖုိ႕ မလန ျဖတ္ပိုင္းေလးတခုမွာ လာထုတ္ႏုိင္တဲ့ ေန႔ရက္ ရက္ခ်ိန္း ေရးေပးလိုက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အေရးတၾကီး လိုအပ္သူမ်ား မိမိ၏ရံုး အေထာက္အထား ပူးတြဲျပျပီး ေစာေစာထုတ္ေပးေစဖို႕ အေရးဆိုႏုိင္ပါတယ္။
သို႕ေသာ္ တခါတရံတြင္ Passport စာအုပ္မ်ား ကုန္သြားတတ္သည့္ အတြက္ စာအုပ္ထုတ္ေပးသည့္ရက္မွာ ထုတ္လုိ႕မရရွိတတ္ပါ။ ယခုအပတ္္အတြင္း ထုတ္ေပးရန္ ခ်ိန္းဆိုထားေသာ စာအုပ္မ်ားထုတ္မေပးႏုိင္သည္မွာ သံုးရက္ရွိသြားျပီျဖစ္ျပီး စာအုပ္မရသျဖင့္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ကဒ္ျပား သက္တမ္းတိုးရန္ အဆင္မေျပျဖစ္သူမ်ားအျပင္ ထို႕အတြက္အလုပ္မွ ရပ္စဲျခင္းခံလိုက္ရသူမ်ားလည္း ရွိလာပါတယ္။ အဆိုပါလူမ်ားအတြက္ IC ကဒ္ မိတၱဴေပးျပီး သံရံုးမွ Passport Extension Processing Letter မ်ား လာေရာက္ ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ရာတြင္ မည္သည့္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ကဒ္ျပား ကိုင္ေဆာင္သူမဆို ကဒ္သက္တမ္းျဖစ္ေစ၊ Passport သက္တမ္းျဖစ္ေစ ကုန္ခါနီးမွ ကပ္ျပီး မတုိးပဲ ၾကိဳတင္တုိးထားၾကဖို႕ သတိခ်ပ္ေစလိုပါတယ္။
ထုိ႕အျပင္ ျပည္တြင္း မွ လာေရာက္ အလုပ္ရွာသူမ်ား Passport သက္တမ္းကို အျပင္မွာ တုိးရတာ လြယ္တယ္ဆိုျပီး ထြက္မလာေစလိုပါ။ ယခင္လို Short Visit သမားမ်ား ၾကိဳတင္ ဝင္ခြန္ေဆာင္ေသာ္လည္း Passport သက္တမ္း တိုးေပးမည္ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ျပည္တြင္းတြင္သာ တိုးရန္ သတ္မွတ္ထားပါသျဖင့္ ဒီေရာက္မွ ျပန္ရျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ေစရန္ ထြက္မလာခင္ Passport သက္တမ္း တစ္ႏွစ္အထက္ရွိဖုိ႕ လိုအပ္ေၾကာင္းမ်ား စသည္ စသည္…..
မွတ္ခ်က္ ။ ။ မၾကာေသးတဲ့ ရက္ပိုင္းအတြင္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ Passport သက္တမ္းတိုး အၿပီးမွာ သူ႕အေတြ႕အၾကံဳကို ေရးၿပီး ပို႕လာတာပါ။ Passport သက္တမ္းတိုးမယ့္သူမ်ား ဗဟုသုတ အျဖစ္ ဖတ္ၾကည့္ဖို႕ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္…။
