Thursday, April 20, 2017

သင္တန္းဆရာနဲ႔ ကြ်န္မၾကားက အကြာအေဝး

ကြ်န္မေနထိုင္တဲ့ ကမာၻၾကီးမွာ လူေတြဟာ တဆိတ္ေတာ့ ဆန္းၾကယ္တယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အခ်ိန္ကို အလကား မထားၾကဘူး။ အားလပ္ခ်ိန္ နည္းနည္းေလးရတာနဲ႔ သင္တန္းေတြ တက္ၾကတယ္။ သင္တန္းေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာေပါ့။ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ ဘာသာစကား သင္တန္းေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြက အစျပဳလို႔ ကိတ္မုန္႔၊ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္ သင္တန္း၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္သင္တန္း၊ ပန္းအလွျပင္သင္တန္း၊ စာရြက္ေခါက္သင္တန္း... စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ သင္တန္းေပါင္းစံုရွိတယ္။ ဘာတတ္ခ်င္သလဲ ဘာသိခ်င္သလဲ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုသာ ေျပာၾကည့္လိုက္၊ အဲဒီအတြက္ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးမယ့္ သင္တန္းက အဆင္သင့္။ သင္တန္းေတြတိုင္းမွာလည္း သင္တန္းသားက အျပည့္ရွိတယ္။ အဲဒီလို သင္တန္းေပါင္းစံု တက္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ကြ်န္မလည္း သင္တန္းတစ္ခုခု တက္ဖို႔ ရွာေဖြတယ္။ အဲဒီမွာ သတင္းစာေၾကာ္ျငာတစ္ခု သြားေတြ႔တယ္။ “ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္း” တဲ့။ ရယ္မာျခင္းသည္ အသက္ရွည္၏ လူတိုင္း လူတိုင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတတ္ေစရန္ တာဝန္ယူသည္ ဆိုပဲ။ အဲဒီသင္တန္းကို သြားတက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး စာရင္းသြားေပးျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မ ဘဝမွာ တကယ္ပဲ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတတ္ခ်င္တယ္ေလ။ (ရွင္တို႔ေရာ...)

သင္တန္းတက္ဖို႔ စာရင္းသြားေပးတဲ့ေန႔မွာ သင္တန္းဆရာနဲ႔ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔တယ္။ သူက ကြ်န္မကို ရယ္ကာျပံဳးကာနဲ႔ ၾကည့္ရင္း နာမည္ဘယ္လိုေခၚသလဲ လို႔ ေမးတယ္။ ဒီေမးခြန္းဟာ ရယ္စရာ ေမးခြန္းတစ္ခုလို႔ မခံစားရေပမယ့္ ေမးခြန္း မေမးခင္ေရာ၊ ေမးခြန္းေမးလို႔ အျပီးမွာေရာ သင္တန္းဆရာက ရယ္ေမာေနတာပဲ။ ကြ်န္မ နာမည္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ေနာက္တၾကိမ္ ရယ္ျပန္တယ္။ ကြ်န္မနာမည္မွာ ဘာမ်ား ရယ္ေမာစရာ ပါေနပါလိမ့္လို႔ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး စဥ္းစားေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ စာရင္းစာအုပ္မွာ ကြ်န္မနာမည္ကို အရယ္တဝက္နဲ႔ တစ္လံုးစီ အဂၤလိပ္လို စာလံုးေပါင္းကို ေရရြတ္ျပီး ျဖည့္စြက္ ေရးသားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ရယ္ျပန္တယ္။ ခက္ေတာ့ေနပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ သင္တန္းဆရာကို ျပန္မရယ္ျပတတ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို သင္တန္းမွ မတက္ရေသးတာ။

သင္တန္းစတဲ့ေန႔က ကြ်န္မ အခ်ိန္အတိအက် ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ အခ်ိန္ကို ေလးစားတာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အေလ့အက်င့္တစ္ခု မဟုတ္လား။ ကြ်န္မ လြယ္လာတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ သင္ခန္းစာေတြကို ေရးမွတ္ဖို႔ ဗလာစာအုပ္အသစ္ သံုးအုပ္နဲ႔ ေဘာပင္ ခဲတံ ခဲဖ်က္ ေပတံေတြကို စံုလင္ေအာင္ ထည့္ယူလာခဲ့တယ္။ သင္တန္းအခန္းကိုေရာက္ဖို႔ ေလွခါးထစ္ေလးေတြကို တက္ရတယ္။ ေလွခါးရင္းမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ စာအုပ္ခပ္ေသးေသးတစ္အုပ္နဲ႔ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း ကိုင္လို႔။ ကြ်န္မလိုပဲ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္းကို တက္ဖို႔ ေရာက္လာသူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ယံုမွားသံသယရွိစရာ စိုးစဥ္းမွ် မလိုအပ္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ျပီး မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိတာနဲ႔ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ဖ်တ္ကနဲ မ်က္ႏွာလႊဲပစ္လိုက္ၾကလို႔ပဲ။ 

သင္တန္းတက္ရမယ့္ အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ တစ္ေနရာစီ၊ တစ္ေထာင့္စီမွာ ျငိမ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ သင္တန္းသား ေယာက်္ားေလး မိန္းကေလး စုစုေပါင္း ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ေတြ႔ရတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ သင္တန္းဆရာ ေရာက္လာတယ္။ သူကေတာ့ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ရယ္ေမာေနတာပါပဲ။ အားလံုးပဲ ေကာင္းေသာေန႔ပါ လို႔ အစခ်ီျပီး သူ႔သင္ခန္းစာကို စ တယ္။ သင္တန္းသားေတြ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကိုမွ ထ ျပဳျပီး မိတ္မဆက္ခိုင္းတာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ပဲ လို႔ ေတြးရင္း သင္တန္းဆရာကို စိတ္ထဲက တိတ္တိတ္ေလး သေဘာက်သြားတယ္။ သင္တန္းစစခ်င္းမွာ ဆရာက ကဲ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို ရယ္ေမာၾကမလဲ လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေမးျပီး ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို ေလးေထာင့္စပ္စပ္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္စီ လိုက္ေဝတယ္။ ကြ်န္မတို႔ေတြနဲ႔ အင္မတန္ ရင္းႏွီးျပီးသား ရိုးရိုးသာမာန္ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္းကို အေထာက္အကူျပဳဖို႔ အေကာင္းဆံုးပစၥည္း လို႔ သူက ဆိုတယ္။ ထူးဆန္းလိုက္တာ။

ျပီးေတာ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာေသးတယ္၊ ကြ်န္မတို႔မ်က္ႏွာေတြဟာ ေတာ္ရံုတန္ရံု ရယ္စရာကို ၾကားရံုျမင္ရံုနဲ႔ ရယ္ေမာၾကမယ့္ မ်က္ႏွာေတြ မဟုတ္မွန္း သူ သိတယ္၊ မစၥတာဘီးန္ တို႔၊ တြမ္နဲ႔ ဂ်ယ္ရီတို႔၊ တျခား ရယ္ေမာစရာ ကာတြန္းေတြ ဟာသရုပ္ရွင္ေတြ ျပလို႔လည္း လိုက္ပါရယ္ေမာၾကမယ့္သူေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုလည္း သူ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ့အဆင့္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ေပးရတာ ဆိုပဲ။ လူတိုင္းလက္ထဲကို မွန္တစ္ခ်ပ္စီ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ဆရာက မွန္ကိုၾကည့္ျပီး နည္းနည္းစီေလာက္ ရယ္ၾကဖို႔ ေျပာတယ္။ ဘုရားေရ... မွန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ကိုယ္ၾကည့္ျပီး ရယ္ရမယ္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ျပီး စိတ္ဓါတ္က်စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးပါလိမ့္။ သင္တန္းသား တခ်ိဳ႔တေလကေတာ့ ဆရာ့ကို အားနာပါးနာနဲ႔ ျပံဳးမိၾကသလား မသိဘူး။ ကြ်န္မအဖို႔ကေတာ့ ရယ္ဖို႔မဆိုထားနဲ႔... ျပံဳးခ်င္စရာေတာင္ ရွာမေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့စကားကို နားေထာင္တဲ့အေနနဲ႔ ကြ်န္မ မွန္ထဲကို စကၠန္႔ဝက္ေလာက္ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ မွန္ထဲက မ်က္ႏွာက ရွဳတည္တည္နဲ႔။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ မွန္ကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ထားလိုက္တယ္။

ခဏၾကာေတာ့ သင္တန္းသား အားလံုးလိုလိုဟာ မွန္ေတြကို စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ထားလိုက္ၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီလိုပဲ ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတာေပါ့။ ဆရာက ကြ်န္မတို႔အားလံုးကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ျပန္တယ္ ၿပီးေတာ့ စကားေျပာဖို႔ အတန္းေရွ႕က စင္အျမင့္ေလးေပၚကို တက္သြားတယ္။ တမင္ပဲ လုပ္လိုက္သလား မေတာ္တဆပဲ ျဖစ္သြားတာလားေတာ့ မသိဘူး၊ ဆရာဟာ ေျခလွမ္း ႏွစ္လွမ္း သံုုးလွမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္အျပီးမွာ သူ႔ေျခေထာက္သူ ျပန္ခလုတ္တိုက္မိျပီး ေမွာက္လ်က္ လဲက်သြားတယ္။ လူေတြ (တပည့္ေတြ) ေရွ႔မွာ ဆရာ ေမွာက္ရက္လဲရတယ္ ဆိုတာ အေတာ္ေလးကို ကို႔ယို႔ကားယားႏိုင္တဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ လဲက်အၿပီး ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ျပန္ထေနခ်ိန္မွာေတာင္ ဆရာဟာ ကြ်န္မတို႔ဖက္ကို လွည့္ၿပီး ရယ္ျပေနေသးတယ္။ ဆိုးတာက ဆရာ ဝတ္ထားတဲ့ မီးခိုးေရာင္ သကၠလပ္စ ေဘာင္းဘီရဲ႕ အေနာက္ဖက္ ခ်ဳပ္ရိုးဟာ သံုးလက္မေလာက္ (သိသိသာသာ) ကြဲသြားတာပဲ။ အဲဒါကို လူတိုင္းေတြ႕လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သင္တန္းသားတစ္ေယာက္ဆီက အဟက္ ဆို ရယ္သံ ခပ္တိုးတိုး တခ်က္ထြက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်န္တဲ့သူေတြက ဘယ္သူမွ မရယ္ေတာ့ သူ႔ရယ္သံဟာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္တိတ္သြားတယ္။ ကြ်န္မလား... ဟင့္အင္း နည္းနည္းေလးမွ မရယ္ခ်င္မိဘူး။

ေခ်ာ္လဲရာက ျပန္ထလာတဲ့အထိ ဆရာဟာ အရယ္မပ်က္ပဲ။ ျပီးေတာ့ နံရံေပၚက နာရီကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သင္တန္းခ်ိန္အရဆို အခ်ိန္ေစ့ဖို႔ နာရီဝက္ေလာက္ လိုေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာက ေခ်ာ္လဲထားလို႔ နာေနသလား မဆိုႏိုင္ဘူး၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႔ၾကတာေပါ့ ဆိုျပီး အတန္းကို လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေစာေစာဆင္းရတဲ့ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာမွဳမ်ိဳး ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ ရွိမေနၾကဘူး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၾကတယ္။ ၾကည့္မွန္ခ်ပ္ကိုုေတာ့ စားပြဲေပၚမွာပဲ ဒီအတိုုင္း ေမွာက္ထားခဲ့ၾကတယ္။ အခန္းထဲက ထြက္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာ ဆရာက စကားတခြန္း လွမ္းေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ သင္တန္းအခ်ိန္မွာ ကိုယ္စိတ္ဝင္တစား ေလ့လာေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ကိုယ္ သိဖူး ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ထဲက မွတ္မိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳေတြ႔ဖူးတဲ့ အျဖစ္ေတြထဲက သူမ်ားေတြ မသိေအာင္  ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ဖူးတဲ့၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ေျပာျပဖို႔ ျပင္ဆင္လာခဲ့ပါ တဲ့။ ကြ်န္မဘဝမွာ ဘာမ်ား လွ်ိဳ႕ဝွက္ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ဖူးပါလိမ့္လို႔ အေျပးအလႊားစဥ္းစားရင္း အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ ထိန္ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္ ဆိုမွ အဲဒါကို အခုလို ကိုယ္နဲ႔ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ေတြ႔ဖူးေသးတဲ့ လူေတြေရွ႕မွာ ထုတ္ေျပာရမွာ အေတာ္ အဆင္မေျပတဲ့ကိစၥပဲလို႔ ဆက္ေတြးေနေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္းနဲ႔ေရာ ဘာဆိုင္လို႔လဲ။

****

ေနာက္တစ္ေန႔ သင္တန္းခ်ိန္မွာ သင္တန္းသားဦးေရဟာ ပထမေန႔ကထက္ တဝက္ေလာက္ ေရာ့သြားတယ္။ မေန႔က ကြ်န္မနဲ႔ ေလွခါးရင္းမွာဆံုခဲ့တဲ့ မိန္းကေလးကိုလည္း ဒီေန႔ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ ဆရာေရာက္လာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ရယ္ေမာလို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သိသိသာသာ ေလ်ာ့နည္းသြားတဲ့ သင္တန္းသားေတြကို ေတြ႔လိုုက္ေတာ့ သူ မ်က္ႏွာနည္းနည္းပ်က္ျပီး အရယ္အျပံဳးေတြ ခဏ ရပ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေလးပါပဲ။ မ်က္ႏွာကို ျပန္ျပင္လိုက္ျပီး “ေကာင္းေသာေန႔ပါ က်န္တဲ့သူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုုန္ၾကသလဲေဟ့...” လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာရင္း အတန္းေရွ႔က စင္ျမင့္ေလးေပၚကိုု ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းတက္လိုုက္တယ္။ (ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာ ေခ်ာ္မလဲေတာ့ဘူး လိုု႔ ေတြးလိုုက္မိေသးတယ္။) ဆရာက မေန႔က မွာလိုက္သလို စကားေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုစီ ျပင္လာခဲ့ၾကသလား လို႔ ေမးေတာ့ အားလံုးလိုလိုက အသံတိတ္ (ေလးတြဲ႔တြဲ႔နဲ႔) ေခါင္းညိတ္ျပၾကတာကိုု ကြ်န္မ မ်က္လံုးေထာင့္စြန္းကေန ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဆရာက Well done Class… လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ျပီးေတာ့ ခပ္ျမဴးျမဴးေလး ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဆရာ့ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေပ်ာ္သြားသလိုပဲ။

စကားမေျပာခင္မွာ ဆရာက နာမည္ေတြရဲ႕ အေရွ႕ဆံုးအကၡရာကိုယူျပီး အမွတ္စဥ္မွတ္တယ္။ ဇက္ (Z) နဲ႔စတဲ့ ကြ်န္မနာမည္ေၾကာင့္ နံပါတ္က ေနာက္ဆံုးပဲ - နံပါတ္ ေျခာက္ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ေျခာက္ ဂဏန္းကို ကြ်န္မ ၾကိဳက္တယ္။  ေရွ႔ဆံုုးကလူက ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းက ဘြန္ဆိုင္းဆိုတဲ့ သက္ၾကီးပုသစ္ပင္ေတြ စိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းဘူး။ စာအုုပ္ထဲက စာဖတ္ျပေနသလိုု အင္မတန္ ပ်င္းရိစရာ။ ဒုုတိယတစ္ေယာက္က မိန္းကေလး၊ သူ႔အသံကလည္း တိုုးလိုုက္တာ ဘာေျပာေနမွန္းကိုု မသိဘူး။ မနည္း စူးစိုက္ျပီး နားေထာင္ရတယ္။  ေျပာတာကေတာ့ ငယ္ငယ္က သူ အင္မတန္ၾကိဳက္တဲ့ ရသာပိုု ႏြယ္ခ်ိဳအမွဳန္႔ေတြကို မိဘေတြမသိေအာင္ ခိုးစားတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ သူ အလြယ္တကူ လွမ္းမယူႏိုင္ေအာင္ အျမင့္မွာတင္ထားတဲ့ အမွဳန္႔ပုလင္းကို ခံုနဲ႔ တက္ယူ၊ အမွဳန္႔ေတြကို ဇြန္းနဲ႔ခပ္၊ ပါးစပ္ထဲ ပက္ထည့္ျပီး စားလိုက္တာမွာ အခန္႔မသင့္ျဖစ္ျပီး အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း ပိတ္လို႔ ေဆးရံုုေရာက္သြားတဲ့ အေၾကာင္းပဲ။ ကြ်န္မ အဲဒီ ရသာပို အမွဳန္႔ေတြကို သိသလား မသိဘူးလား၊ စားဖူးသလား မစားဖူးဘူးလား ျပန္စဥ္းစားရင္း ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္မွာေတာ့ အိပ္ငိုုက္သြားတယ္။ ဘာေျပာမွန္းကိုု မသိလိုုက္ဘူး မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္နဲ႔။ ေလးေယာက္ေျမာက္ ေကာင္ကေလးအလွည့္မွာ သူက ဆရာ့ကိုု လက္ခါျပတယ္။ သေဘာက သူ႔မွာ ေျပာစရာ မရွိဘူး ျပင္ဆင္မလာဘူး ဆိုုတဲ့သေဘာပဲ။ ဆရာက ေခါင္းယမ္းသလိုလို၊ ေခါင္းညိတ္သလိုလုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မကြဲျပားတဲ့ ဦးေခါင္းလွဳပ္ရွားမွဳတစ္ခုခုကိုု လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သင္တန္းအခန္း တစ္ခုလံုုး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ ငါးေယာက္ေျမာက္ သင္တန္းသားေျပာေနတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ ကြ်န္မလည္း မ်က္လံုးေတြ က်ယ္သြားတယ္။ သူက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ သူ ငယ္ငယ္က မရယ္တတ္ေတာ့ ရယ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေရးတို႔၊ ရယ္တတ္ေရး လမ္းညႊန္တို႔ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြ ဖတ္တယ္တဲ့။ အဲဒါ စာတစ္အုပ္ထဲမွာပါသလို သူ႔အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေခါင္းကို အညိဳေရာင္ စကၠဴအိတ္ထူထူတစ္လံုုးနဲ႔ စြတ္ျပီး သားေရကြင္းနဲ႔ ဖြဖြ စည္းထားေပးတဲ့အေၾကာင္းပဲ။ အဲလိုုဆိုုေတာ့ ေၾကာင္ဟာ ဘာမွ မျမင္ရလိုု႔ လမ္းကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္မေလွ်ာက္ႏိုင္ပဲ ဟိုတိုး ဒီတိုက္နဲ႔ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေနတာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာဖို႔တဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးရြားလိုက္တဲ့နည္းပါလိမ့္ေနာ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ သူက မိသားစုအေရးနဲ႔ ခရီးတိုတစ္ခု ရုတ္တရက္သြားဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ခရီးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေၾကာင္ကို ေခါင္းစြပ္ထားခဲ့မိတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တယ္။ ႏွစ္ရက္ခရီးက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေၾကာင္ဟာ သူ႔အိပ္ရာေဘးက စာအုပ္ပံုေလးေဘးမွာ သူ စြပ္ထားေပးတဲ့ စကၠဴအိတ္ ေခါင္းမွာစြပ္လ်က္သားနဲ႔ ေသဆံုုးေနခဲ့တယ္။ အဲဒါကိုု ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ သူ႔ရဲ႕ ေမ့ေလ်ာ့မွဳ ေပါ့ဆမွဳတိုု႔အတြက္ အေတာ္ေလး ထိတ္လန္႔ တုုန္လွဳပ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာင္အေသရဲ႕ ေခါင္းက စကၠဴအိတ္ကိုု သူ ျဖဳတ္ရမလား မျဖဳတ္ပဲ ဒီတိုုင္း ထားျပီး ေျမျမွဳပ္လိုက္ရမလား ေဝခြဲမရခဲ့ဘူး၊ ျပီးေတာ့ ႏွစ္ရက္အတြင္း ဒီေၾကာင္ ဘာျဖစ္လိုု႔ ေသသြားတယ္ဆိုုတာလည္း သူ စဥ္းစားလိုု႔ မရဘူး။ သူ႔စိတ္က ထင္လိုု႔ပဲလား မသိ ေၾကာင္ရဲ႕ ဦးေခါင္းဟာ စကၠဴအိတ္နဲ႔ ျပည့္လုုနီးပါး ေဖါင္းကားေနသလိုုပဲ တဲ့။ အဲဒီစကားအဆံုုးမွာ သူ ရုုတ္တရက္ ခံုမွာ ျပန္ထိုင္ခ်လိုုက္တယ္။ သင္တန္းဆရာအပါအဝင္ က်န္တဲ့သူေတြဟာ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္ေနဆဲ သူ ဘာဆက္ေျပာလာမလဲ၊ ေၾကာင္အေသကိုု ဘယ္လိုုရွင္းမလဲ၊ ေၾကာင္ရဲ႔ ဦးေခါင္းဟာ တကယ္ပဲ ၾကီးေနတာလား၊ ဒီနည္းဟာ တကယ္ပဲ ရယ္ေမာစရာျဖစ္ခဲ့သလား ဆိုုတာ ေမွ်ာ္ေနဆဲ။ သူကေတာ့ စာေမးပြဲမွာ ေမးခြန္းေတြ အကုုန္ေျဖဆိုုျပီး တာဝန္ေက်သြားတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္လို အတန္းေရွ႔ကို မ်က္ႏွာတည့္တည့္ထားလိုု႔ ေအးေအးသက္သာပဲ ထိုင္ေနတယ္။

ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေနလိုု႔ သူ႔ဆီက ဘာသံမွ ထြက္မလာေတာ့တာ ေသခ်ာျပီဆိုုမွ ဆရာက ကြ်န္မဖက္ကိုု လွမ္းၾကည့္တယ္။ နံပါတ္ ေျခာက္ လို႔ ေခၚလိုက္တယ္။ ကြ်န္မက အသင့္ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္ကိုု ျဖန္႔ျပီး ကြ်န္မ ဂရုုတစိုုက္ စီစဥ္ ေရးသားလာခဲ့တာေတြကိုု ခပ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပီပီသသ ဖတ္ျပလိုုက္တယ္။

“လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးေခါင္း အေလးခ်ိန္ဟာ ခႏၵာကိုုယ္ အေလးခ်ိန္ရဲ႕ ရွစ္ရာခိုုင္ႏွဳန္းခန္႔နဲ႔ ညီမွ်ျပီး ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ေလးကီလိုခြဲကေန ငါးကီလိုအထိ ေလးလံတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါေတာင္ ဆံပင္ေတြရဲ႕ အေလးခ်ိန္ကို ထည့္တြက္မထားရေသးဘူး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဟာ အဲဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္စီး ေလးလံတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုးကို လည္ပင္းရဲ႕ အကူအညီ အေထာက္အပံ့၊ လည္ပင္းရဲ႕ ၾကင္နာမွဳ၊ စာနာ နားလည္ေပးမွဳတို႔ေၾကာင့္သာ အမ်ားအျမင္မွာ တင့္တယ္စြာ တည့္တည့္မတ္မတ္ တည္ရွိႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ လည္ပင္းကသာ ေဖးေဖးမမနဲ႔ မကူညီရင္ ဒီေလာက္အေလးခ်ိန္ရွိတဲ့ ဦးေခါင္းတစ္လံုးကို အဆင္ေျပေျပ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ကြ်န္မတိုု႔ဟာ စာေရးခ်ိန္၊ စာဖတ္ခ်ိန္၊ ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ခ်ိန္ေတြမွာ ဦးေခါင္းရဲ႕ အေနအထားကိုု လည္ပင္းကေနတဆင့္ အေရွ႔ဖက္ကိုု အနည္းငယ္ ဆန္႔ထုတ္လိုုက္ၾကတယ္။ သာမန္အခ်ိန္မွာ လည္ပင္းဟာ ေလးကီလို ငါးကီလို ဆိုတဲ့ အေလးခ်ိန္ကို မွ်တေအာင္ ထိန္းထားရေပမဲ့ အဲ့ဒီလို ဆန္႔ထုုတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ အေလးခ်ိန္ ခုႏွစ္ကီလိုနီးပါးရွိတဲ့ ဦးေခါင္းကို လည္ပင္းက ဆြဲယူျပီး ထိန္းထားရျပန္တယ္။ အလားတူပဲ စမတ္ဖုန္းေတြနဲ႔ တက္ပလက္ အိုင္ပက္ စတာေတြကို ကြ်န္မတိုု႔ ငံုု႔ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ၊ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ လည္ပင္းဟာ အေလးခ်ိန္ ရွစ္ကီလိုေက်ာ္ ေလးလံသြားတဲ့ ဦးေခါင္းကိုု မွ်တေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစား ဆြဲငင္ ထိန္းသိမ္းေပးထားရျပန္တယ္။ တစ္ေန႔တာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မတိုု႔ေတြဟာ လည္ပင္းကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဒုုကၡေတြ ေပးထားခဲ့ၾကသလဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မညွာမတာ တာဝန္ယူခိုုင္းခဲ့ၾကသလဲ ဆိုတာ နည္းနည္းေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္...”

ကြ်န္မ စကားအဆံုးမွာ အခန္းဟာ လိုအပ္တာထက္ပိုျပီး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ကြ်န္မေျပာတဲ့အေၾကာင္းကိုု တကယ္ပဲ ေလးေလးနက္နက္ လိုုက္ပါ စဥ္းစား ေတြးေတာေနၾကတာလား၊ ခုုနက ေၾကာင္အေသရဲ႕ ဦးေခါင္း စကၠဴအိတ္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု ၾကီးထြားလာႏိုုင္တာ ဟုုတ္ မဟုုတ္… အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ လည္ပင္းအေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး တစ္ခုုခု ေတြးေနၾကသလားဆိုတာ ကြ်န္မ မသိႏိုင္ဘူး။ ထူးဆန္းတာက အခါမ်ားစြာမွာ လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးျပီး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေမာေနတတ္တဲ့ သင္တန္းဆရာပါ တိတ္ဆိတ္သြားတာ။ သင္တန္းနာမည္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း သင္တန္း ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာေလးကေတာ့ အဝါေရာင္ စမိုုင္းလီ ကာတြန္းရုုပ္ကေလးေတြ ျခံရံျပီး အခန္းနံရံမွာ ခပ္တည္တည္ ေနရာယူထားဆဲ။

****

တတိယေန႔ သင္တန္းခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအပါအဝင္ သင္တန္းသား သံုးေယာက္သာ က်န္ေတာ့တယ္။ ဆရာ့မ်က္ႏွာလည္း အေတာ္ မလွေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သံုုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ရုုတ္တရက္ အေရးၾကီးကိစၥေပၚလာလိုု႔ တဲ့၊ ဆရာ့ကို ခြင့္ေတာင္းျပီး ျပန္သြားတယ္။ ကြ်န္မတိုု႔ တတ္ခ်င္ သိခ်င္လွတဲ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း ဆိုုတဲ့ သင္ခန္းစာေတြဟာ ဘယ္ကို ေရာက္လိုု႔ ေရာက္မွန္းမသိ၊ ဦးတည္ရာမဲ့သြားတာ သင္တန္းဆရာ ကိုုယ္တိုုင္ေတာင္ မရယ္ေမာႏိုုင္ေတာ့ေအာင္ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဆရာက မွန္ကိုု ထပ္ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ျပံဳးဖိုု႔ ေျပာတယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ မေန႔က ေၾကာင္ရဲ႕ ဦးေခါင္းကိုု စကၠဴအိတ္စြပ္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ အဲဒီမွန္ခ်ပ္ကိုု ကိုုင္ေတာင္ မၾကည့္လိုုက္ၾကဘူး။

သင္တန္းဆရာရဲ႕ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ဟန္၊ ဘာလုုပ္လိုု႔ လုုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့ဟန္ဟာ အင္မတန္ ထင္ရွားတယ္။ သူ ဝတ္ထားတဲ့ ဂ်က္ကက္က ဇစ္ကိုု တင္လိုုက္ ခ်လိုုက္နဲ႔ ကြ်န္မတိုု႔ ႏွစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္ျပီး တခုုခုုေျပာဖိုု႔ ၾကိဳးစားေနပံုပဲ။ ေနာက္ေတာ့ အတန္းေရွ႔က အစိမ္းေရာင္ သင္ပုုန္းခ်ပ္ေပၚမွာ L A U G H & L O V E ဆိုတာကို စာလံုးၾကီးၾကီးနဲ႔ ခ်ေရးလိုုက္တယ္။ သူ ခ်ေရးလိုုက္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုုးေတြဟာ ညီညီညာညာ စီစီရီရီ မရွိဘူး။ အခုုမွ အဂၤလိပ္စာ စသင္ခါစ ကေလးတစ္ေယာက္ေရးထားသလိုု၊ စိတ္ေတြ လွဳပ္ရွားေနသလိုု မညီမညာ မသပ္မရပ္နဲ႔။ အဲဒါကို သူ႔ဟာသူလည္း သိပံုုရတယ္။ အဲဒီစာလံုုးေတြကိုု ျပန္ဖ်က္လိုုက္ ျပန္ေရးလိုုက္ လုပ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္လိုၾကိဳးစားျပီး ေရးေရး အဲဒီ စာလံုးဆယ္လံုးဟာ ညီလာတယ္ကို မရွိဘူး၊ အေပၚေထာင္တက္သြားလိုုက္၊ ေအာက္စိုုက္သြားလိုုက္နဲ႔။ သူကလည္း ျပန္ဖ်က္လိုုက္ ၾကိဳးစားပမ္းစား အသစ္ျပန္ေရးလိုုက္နဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ အတန္းေဖၚဟာ ကြ်န္မကို လက္ကာျပျပီး ဆရာ မျမင္ေအာင္ အခန္းထဲက ေျခေဖါ့ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။
အခန္းထဲ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္မ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာက မညီမညာ စာလံုုးေတြ ျပည့္ေနတဲ့ သင္ပုုန္းကိုု ဖ်က္ရင္း ဖ်တ္ဆို လွည့္ၾကည့္တယ္။ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္း ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ထိုုင္ေနတာ ေတြ႔လိုုက္ေတာ့ သူ နည္းနည္း အံ့ၾသသြားပံုုပဲ။ ကြ်န္မက ဟိုုတစ္ေယာက္ ထသြားတဲ့ ေနရာကို လက္ညွိဳးထိုုးျပျပီး တဆက္တည္းမွာ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုုတဲ့ သေဘာနဲ႔ လက္ကို ခါျပလိုုက္တယ္။ ဆရာက နားလည္သြားဟန္တူရဲ႕။ သူ ေရးလက္စ သင္ပုုန္းကိုု ေက်ာခိုုင္းျပီး ကြ်န္မေရွ႕ တည့္တည့္က ကုလားထိုင္မွာ လာထိုုင္တယ္။ ျပီးေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ သူ႔ ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြကိုု လက္နဲ႔ ထိုုးဖြေနတယ္။ ကြ်န္မ ဆက္ထိုင္ေနရမလား၊ ထ ထြက္သြားရမလား ဆိုတာ စဥ္းစားေနတုန္း...

ဆရာက ကြ်န္မမ်က္ႏွာကိုု ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မနာမည္ရဲ႕ အေရွ႕ဆံုုး စာလံုုးကို ေခၚျပီး စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။ သူ႔စကားကိုု နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ (ပီပီသသ) တိတိက်က်ၾကီး ၾကားလိုုက္ေပမယ့္ ကြ်န္မ အထိတ္တလန္႔ ဒါမွမဟုုတ္ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနဲ႔ ဆရာ ဘာေျပာတာလဲဟင္ လိုု႔ ျပန္ေမးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဆရာက နည္းနည္း စိတ္လွဳပ္ရွားသလိုု မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ဆံပင္ကို သပ္ရင္း ခုုနက စကားကိုု ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေျပာတယ္။ သူ႔စကားအဆံုုးမွာ ကြ်န္မ သူ႔အလိုုလိုု ေအာ္ရယ္လိုုက္မိတယ္ (လို႔ ထင္တယ္)။ ဆရာက စိတ္တိုုသြားသလိုုပဲ… စားပြဲကို လက္သီးနဲ႔ ခပ္ျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ထုုျပီး ကိုယ္ မင္းကို ရယ္စရာ ေျပာေနတာ မဟုုတ္ဘူးကြ လိုု႔ ခပ္မာမာ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကြ်န္မ ေစာေစာက ျပဳလိုုက္တဲ့ အျပဳအမူဟာ ရယ္ေမာျခင္း ပဲ ဆိုုတာ နားလည္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာက အခုုနက သူ ႏွစ္ခါျပန္ေျပာတဲ့ စကားကိုပဲ ေနာက္တစ္ခါ (တတိယအၾကိမ္ အျဖစ္) ထပ္ေျပာျပန္တယ္။ သူက ထပ္ေျပာေတာ့ ကြ်န္မက ထပ္ ရယ္ျဖစ္တယ္ေပါ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိသြားျပီ၊ ကြ်န္မဟာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာေနမိတာ ဆိုတာ ေကင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ရယ္ရတာ အရသာရွိလြန္းတာမိုု႔ ရယ္ျပီးရင္း ရယ္ရင္း (သိပ္ကိုု အရွိန္ရလာျပီး) ဆက္ကာ ဆက္ကာ ရယ္ေနမိတာ။

အဲဒီလိုု ရယ္ေနရင္းနဲ႔ပဲ ေက်ာပိုုးအိတ္ကိုု ေကာက္ဆြဲျပီး အခန္းထဲက (သင္တန္းဆရာရဲ႕ ေရွ႕က) ကြ်န္မ တစ္လွမ္းခ်င္း ထြက္လာခဲ့တယ္။ အခန္းတံခါးဝကို ေရာက္တဲ့အထိ ကြ်န္မရဲ႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာသံဟာ အခန္းထဲမွာေရာ အခန္းအျပင္မွာပါ ပဲ့တင္ထပ္လိုု႔ေနတယ္။ အို… ရယ္လိုုက္ရတာ… သင္တန္းနာမည္ကိုုက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာျခင္း ပါဆိုုမွ။ အခန္းအျပင္ဖက္ ေလွခါးဝမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ သင္တန္းနာမည္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုု လက္နဲ႔ အသာ လွမ္းတိုု႔ထိရင္း ကြ်န္မ အေတာမသတ္ ဆက္ရယ္ေနမိျပန္တယ္။ ရယ္ရင္းနဲ႔ ေမာဟိုုက္လာတဲ့အထိကို ကြ်န္မ ရယ္ေနမိတာ။ ေလွခါးထစ္ေတြက မဆင္းခင္ သင္တန္းအခန္းထဲ (ေနာက္ဆံုုးအေနနဲ႔) တစ္ခ်က္ကဲၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အခုန ေနရာမွာ ထိုုင္ေနဆဲ၊ ဆံပင္စုုတ္ဖြားနဲ႔ ေခါင္းကို စားပြဲေပၚ ထိုုးစိုုက္ျပီး ေမွာက္ခ်ထားတဲ့ သင္တန္းဆရာကိုု ေတြ႔ရတယ္။ ရယ္ခ်င္စိတ္ဟာ ကြ်န္မ ဗိုုက္ထဲကေန လည္ေခ်ာင္းနားအထိ တလိပ္လိပ္နဲ႔ ထပ္တက္လာခဲ့တာ။ သူ႔ကိုုၾကည့္ရင္း အသံအုပ္အုုပ္နဲ႔ (အားနာပါးနာ) ကြ်န္မ ရယ္မိျပန္တယ္။ ခဏေနေတာ့ သင္တန္းအခန္းဝကေန ခ်ာကနဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေလွခါးကို တစ္ထစ္ခ်င္း ဆင္းေနရင္းမွာလည္း ကြ်န္မ အရွိန္မေသႏိုုင္ပဲ ဆက္ရယ္ေနမိတယ္။ ေလွခါး ေအာက္ဆံုးထစ္ကိုု ေရာက္ေတာ့ အသက္ ေလး ငါးႏွစ္အရြယ္ ဂါဝန္ ပန္းႏုုေရာင္နဲ႔ ခ်စ္စရာ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ကို (ေလွခါးရင္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့) သင္တန္းဆိုင္းဘုတ္ကို လက္ညွိဳးညႊန္ျပရင္း “သိပ္ရယ္ရတယ္ သိလား သိပ္ေကာင္းတဲ့ သင္တန္းပဲ...” လိုု႔ အရယ္တဝက္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။ ကေလးမေလး နားလည္ မလည္၊ ရယ္ မရယ္၊ သင္တန္းသြားတက္ မတက္ေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္မကေတာ့ တလမ္းလံုုး အဆက္မျပတ္ ရယ္ေနမိတာပဲ။

သက္ေဝ
(၁၉ ေမ ၂၀၁၆)


 - ၂၀၁၇ ေမလ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Tuesday, January 17, 2017

IB (International Baccalaureate)*

သားေလး ေအာင္စာရင္းအေၾကာင္း၊ Perfect Score ရတဲ့အေၾကာင္း စေတးတပ္စ္ေလး တင္လိုက္ေတာ့ IB ဆိုတာ ဘယ္လိုစာေမးပြဲမ်ိဳးလဲ၊ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ ဘယ္လိုတက္ရတာလဲ စသည္ျဖင့္ IB နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေျပာျပပါလို႔ မိဘတခ်ိဳ႔က ေမးလာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သားရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေပၚမွာ အေျခခံျပီး ကိုယ္သိသေလာက္ ေရးျပပါ့မယ္။ စာက ရွည္ေနလို႔ အားနာတယ္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ၾကပါေနာ္။

သားက Primary ေျခာက္ႏွစ္ကို ပံုမွန္အတိုင္း Government School မွာပဲ တက္ပါတယ္။ PSLE ေျဖျပီး အမွတ္ထြက္လာျပီး ေက်ာင္းေရြးၾကေတာ့ သူက ACS (I) – Anglo Chinese School (Independent) ကို လိုခ်င္တယ္လို႔ေျပာျပီး ထိပ္ဆံုးက ေလွ်ာက္ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ေျပာရရင္ သားဟာ အဲဒီ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္္အရြယ္ေလးထဲက သူ ဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာကို ေရြးခ်ယ္ရမယ္၊ ဘယ္ Information မ်ိဳးကို ဘယ္မွာ ရႏိုင္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ေမးရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့တာပါ။ အဲဒါ သားရဲ႕ အားသာခ်က္တခုပါပဲ။) ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ေတြ ထြက္လာေတာ့ သူ႔အမွတ္နဲ႔ မွီလို႔ အဲဒီေက်ာင္းကို ဝင္ခြင့္ရပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမ တံခါးတစ္ခ်ပ္ပါ။ PSLE ရမွတ္ေပၚ မူတည္ျပီး သြားစရာလမ္းက Express နဲ႔ IP (Integrated Programme) ဆိုျပီး ႏွစ္ဆင့္ရွိပါတယ္။ အမွတ္မ်ားရင္ IP ေက်ာင္း တန္းသြားလို႔ရပါတယ္။ Express နဲ႔ IP ရဲ႕ ျခားနားခ်က္က Express သမားေတြက Secondary ေလးႏွစ္အၿပီးမွာ O Level ေျဖရပါတယ္။ ၿပီးမွ အဲဒီအမွတ္ေပၚ မူတည္လို႔ Junior College/ Poly/ ITE စသည္ျဖင့္ ျပန္ခြဲပါတယ္။ IP (Integrated Programme) ကေတာ့ IP ေက်ာင္း* ရယ္လို႔ သီးသန္႔ရွိပါတယ္။ cut-off point (အမွတ္) ျမင့္ပါတယ္။ IP ရဲ႕ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ကေတာ့ O Level ေျဖစရာ မလိုတာပါ။ (စိတ္ပူစရာ အဆင့္တဆင့္ ေရာ့သြားတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္) အဲဒီေတာ့ Secondary ေလးႏွစ္ၿပီးရင္ Junior college ႏွစ္ႏွစ္၊ စုစုေပါင္း ေျခာက္ႏွစ္ တဆက္တည္း တက္ျပီး ေက်ာင္းရဲ႕ စနစ္ကို လိုက္လို႔ A Level (သို႔မဟုတ္) IB ေျဖရံုပါပဲ။

သားတို႔ေက်ာင္းက IP ေက်ာင္း၊ ျပီးေတာ့ စာေမးပြဲစနစ္က IBDP ပါ။ IBDP ဆိုတာ International Baccalaureate Diploma Programme - ေျခာက္ႏွစ္အၿပီးမွာ ရမယ့္ Diploma ေပါ့။ လြယ္လြယ္ေျပာရရင္ A Level နဲ႔ ညီမွ်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Teaching approach မွာေတာ့ နည္းနည္း ကြာတယ္လို႔ သားက ေျပာပါတယ္။

ကိုယ္ကေတာ့ သားေရြးတဲ့ေက်ာင္းဟာ IP ေက်ာင္းဆိုေတာ့ ၾကားထဲမွာ O Level တဆင့္မရွိတာက တေၾကာင္း၊ အိမ္နဲ႔သိပ္နီးေတာ့ ကိုယ္ မပို႔ႏိုင္ မၾကိဳႏိုင္ရင္ေတာင္ သြားေရးလာေရး လြယ္ကူတာကတေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ (ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိခင္မွာပဲ) အဲဒီေက်ာင္းကို သေဘာက်ေနမိပါတယ္။ ရံုးက စလံုးေတြကေတာ့ သားကို အဲဒီေက်ာင္းမွာ ထားမယ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခ ေဈးၾကီးတယ္၊ ေငြကုန္ေၾကးက် သိပ္မ်ားတယ္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြ မ်ားတယ္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။ Government School မဟုတ္ပဲ Private School ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခ မ်ားတယ္ ဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းလခက Citizen/PR နဲ႔ Student Pass မွာမွ (Asean နဲ႔ Non-Asean) ဆိုျပီး တလကို သံုးရာေက်ာ္ ေလးရာကေန တေထာင့္ႏွစ္ရာေလာက္အထိ အဆင့္ဆင့္ပါပဲ။ အတန္းၾကီးလာရင္ ေက်ာင္းလခလည္း ပိုမ်ားလာပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြ မ်ားတယ္ ဆိုတာလည္း ဟုတ္ (ပံုရ) ပါတယ္။ ေငြကုန္ေၾကးက် သိပ္မ်ားတယ္ ဆိုတာကေတာ့ သူတို႔ ဘာကို ၾကည့္ျပီး ေျပာမွန္း၊ ဘာကို ဆိုခ်င္မွန္း မသိပါ။ ပံုမွန္ ေက်ာင္းလခ၊ စာအုပ္ဖိုးအျပင္ တျခား ကုန္စရာ ထူးထူးေထြေထြ မမ်ားပါ။ အလွဴခံတာလည္း ေျခာက္ႏွစ္လံုးမွာ ႏွစ္ၾကိမ္ပဲ ၾကံဳရပါတယ္။ ဒါကလည္း ကိုယ္ေစတနာရွိသေလာက္ ငါးဆယ္ တရာပဲ ထည့္ခ်င္ ထည့္လို႔ရတဲ့ အလွဴမ်ိဳးပါ။

ကိုယ္ကသာ အိမ္နီးလို႔ နာမည္ရွိတဲ့ေက်ာင္းမို႔ O Level မလိုလို႔ စတဲ့ ေယဘုယ်အခ်က္ေတြနဲ႔ သေဘာက်ေနေပမယ့္ သားမွာကေတာ့ အဲဒီ ACS (I) ေက်ာင္းကို တက္ခ်င္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းက ရွိေနျပီးသားပါ။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့သား၊ စာသိပ္ဖတ္တဲ့သားက Law ကိုေတာ့ အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ Oxford ကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ အဲဒီ အရြယ္ေလးထဲက ၾကီးလာရင္ Law School ပဲ တက္မယ္လို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ACS (I) မွာက Law School တက္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ Humanities Subjects ေတြ သင္ၾကားရာမွာ နာမည္ၾကီးတယ္၊ Junior College အတန္းမွာ Humanities Scholarship* အတန္းလည္း သီးသန္႔ရွိတယ္လို႔ သူ သိထားျပီးသားပါ။

ေျပာခဲ့သလိုပဲ IP တန္းမို႔ သားဟာ Secondary ေလးႏွစ္ အျပီးမွာ O Level ေျဖစရာ မလိုပါဘူး။ Junior College ကို ဆက္တက္ရပါတယ္။ JC အတြက္ သူလိုခ်င္တဲ့ဘာသာတြဲကို သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔သူ ေရြးပါတယ္။ အဲဒီလို ဘာသာတြဲေရြးခါနီးမွာ သားတို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးက မိဘေတြ အားလံုးကို ေခၚေျပာပါတယ္။ ကေလးေတြ ဘာသာရပ္၊ ဘာသာတြဲ ေရြးတဲ့အခ်ိန္မွာ မိဘေတြက လံုးဝ (လံုးဝ) ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မျပဳၾကဖို႔ပါ။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ကို သတိေပးပါတယ္... တကယ္တမ္း ေလ့လာသင္ၾကား က်က္မွတ္ရမွာက ကေလးေတြသာျဖစ္လို႔ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့၊ သူတို႔ အားသန္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ပါေစဆိုျပီး သတိေပးတာပါ။ စာလည္းေတာ္တယ္၊ ဥာဏ္လည္းေကာင္းတယ္၊ က်က္လည္း က်က္ႏိုင္ မွတ္လည္း သိပ္မွတ္ႏိုင္တဲ့သားေလးကို ဂ်ဴတီကုတ္ေလးနဲ႔ နားၾကပ္ေလးနဲ႔ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ခ်င္မိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ခပ္ပါးပါးေလးကို လံုးဝ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ဘာသာေရြးတဲ့အခ်ိန္မွာ သားက Bio နဲ႔ Chemistry ကို ျဖဳတ္လုိက္ေတာ့ အဲဒီကိစၥက အဲဒီေနရာမွာတင္ တိကနဲ ျပတ္သြားပါေလေရာ...။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သားဟာ သူ သိထားတဲ့အတိုင္း၊ သူ လိုခ်င္ သူျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္းပါပဲ... စာေမးပြဲရမွတ္၊ သူလုပ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပိုေတြ၊ CCA (co-curricular activities) ေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴး အေပၚမူတည္ျပီး ဆက္တက္ရမယ့္ Junior College ႏွစ္ႏွစ္စာအတြက္ MOE က ေပးတဲ့ Humanities Scholarship* ကို ရပါတယ္။ စုစုေပါင္း ေက်ာင္သား ေက်ာင္းသူ ၂၅ ေယာက္ပါဝင္တဲ့ Scholar အတန္းမွာ တက္ခြင့္ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူ႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ ဒုတိယတံခါးတခ်ပ္ပါ။ သူ႔ဟာသူ ေရြးျပီး တြန္းဖြင့္သြားတဲ့ တံခါးဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ Secondary ေလးႏွစ္စလံုးမွာ မိဘေနရာကေန ဘာမွ မ်ားမ်ားစားစား မပံ့ပိုးလိုက္ရပါဘူး။ Secondary 3 နဲ႔ Secondary 4 မွာ သခ်ၤာ တဘာသာပဲ က်ဴရွင္ ေပးရပါတယ္။ Junior College ႏွစ္ႏွစ္မွာလည္း သူ႔စာေတြ ကိုယ္က ဘာတလံုးမွ မသိေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ေပးတတ္၊ သား မပင္ပန္းေအာင္ က်ဴရွင္လိုရင္ယူေနာ္ ဆိုတာပဲ ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူက အခ်ိန္ကုန္တယ္ က်ဴရွင္တက္စရာ မလိုဘူးခ်ည္း ေျပာတာပဲ။

Junior Colleage ပထမႏွစ္ အျပီး (သူတို႔အေခၚ Year 5 အျပီး) မွာ Mother Tongue ေျဖလို႔ရပါတယ္။ သားရဲ႕ Mother Tongue က တရုပ္စာ ပါ။ အဲဒီစာေမးပြဲက ရမွတ္ကို ၾကိဳက္ရင္ အဲဒီတရုပ္စာကို ေနာက္ႏွစ္ (Year 6) မွာ ဆက္သင္/ ဆက္ယူစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ရတဲ့အမွတ္က နည္းလို႔ ကိုယ္က အဲဒီအမွတ္ကို မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္မွာ ဆက္ယူ၊ ဆက္ေျဖေပါ့။ တဘာသာျပဳတ္သြားလည္း မနည္းဘူးဆိုေတာ့ သားကို တရုပ္စာ အမွတ္ေကာင္းေအာင္ က်ဴရွင္ယူဖို႔ တိုက္တြန္းရျပန္ပါတယ္။ က်ဴရွင္မလိုဘူး တြင္တြင္ေျပာတဲ့ သားဟာ အဲဒီတရုပ္စာကိုလည္း မည္သို႔မည္ပံု ျပဳလုပ္လိုက္သည္မသိ... ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ Grade 7 (Perfect score) နဲ႔ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ Year 6 မွာ ေျဖစရာ Maths/ Eng. Literature/ History/ Physics နဲ႔ Eco ငါးဘာသာပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာမွ Literature/ History နဲ႔ Eco ကိုေတာ့ Higher Level ယူရၿပီး က်န္တဲ့ Maths နဲ႔ Physics ကိုေတာ့ Standard Level ပဲ ယူရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ Junior College ႏွစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ Thesis ဆန္ဆန္ Extended Essay သံုးပုဒ္ ေရးရပါတယ္။ သားေရးတဲ့ အက္ေဆးေတြက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတိုင္မီ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး အေျခအေန အေၾကာင္းပါ။ အဲဒါေတြေရးဖို႔ စာၾကည့္တိုက္ေပါင္းစံုမွာ စာအုပ္ေတြ ရွာရ ဖတ္ရ အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းရပါတယ္။ အင္မတန္ရွားပါးတဲ့ စာအုပ္ေတြမို႔ အိမ္ကို ငွားလာလို႔ မရပါဘူး။ စာၾကည့္တိုက္မွာ ထိုင္ဖတ္ရ မွတ္ရပါတယ္။ ထိလိုက္ရင္ ပဲ့ေၾကြလုလု စာအုပ္ေတြဆိုေတာ့ စာမ်က္ႏွာ တခုခ်င္းစီကို ပလတ္စတစ္ ေလာင္းထားတာ လို႔ သားက ေျပာျပပါတယ္။ ရိုးလ္တိုက္တို႔၊ ဒီဆူစာတို႔၊ Cathay (ကာေဌး) ရုပ္ရုင္ရံုတို႔ ဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အဲဒီတုန္းထဲက ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေရနံတြင္းေတြအေၾကာင္း၊ တြင္းထြက္ သယံဇာတေတြအေၾကာင္းနဲ႔ အဖိုးတန္ ကြ်န္းသစ္အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းေတြ အမ်ားၾကီး သိလာပါတယ္။ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး၊ ေညာင္ေရႊေစာ္ဘြား စဝ္ေရႊသိုက္ စတဲ့ သူ အသံထြက္ရခက္တဲ့ စကားလံုးတခ်ိဳ႔ကို ဖတ္ျပ ေျပာျပရံုကလြဲျပီး က်န္တာ ဘာမွ မကူညီျဖစ္ (မကူညီႏိုင္) ပါဘူး။ လိုအပ္ရင္ ရန္ကုန္ျပန္ျပီး တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ သြားရမလား၊ ဘယ္သူ႔ေမးေပးရမလဲ ဘာလဲနဲ႔ ေတြးေနမိေပမယ့္ သားက NUS Central Library/ Southeast Asia Library နဲ႔ National Library တို႔နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဆယ့္ငါးႏွစ္နီးပါး ေဝးေနတဲ့ သားရဲ႕ စိတ္ဝင္စားမွဳနဲ႔ Thesis ေခါင္းစဥ္ေရြးခ်ယ္မွဳဟာ ကိုယ့္ကို တကယ္ပဲ အံ့အားသင့္ေစခဲ့ပါတယ္။ သူလို Thesis ေခါင္းစဥ္မ်ိဳး တင္တဲ့သူလည္း သူတစ္ေယာက္ပဲ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၆ ႏိုဝင္ဘာမွာ သားတို႔ စာေမးပြဲေျဖရပါတယ္။ ၂၀၁၇ ဇန္နဝါရီ ၅ ရက္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီမွာ ေအာင္စာရင္း ထြက္ပါတယ္။ သားေလးက ဘာသာတိုင္းမွာ Grade 7 နဲ႔ ေအာင္ပါတယ္။ Grade 7 ဆိုတာ point အေနနဲ႔ဆို 7 points / အမွတ္ရာခိုင္ႏွဳန္းအေနနဲ႔ဆို (၉၆% ~ ၁၀၀%) ပါ။ အက္ေဆးသံုးပုဒ္အတြက္က maximum 3 points ေပးတာ သားက အျပည့္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာသာတိုင္းမွာ 7 points စီနဲ႔ ေျခာက္ဘာသာအတြက္ 42 points/ Essay ေတြအတြက္ ေပးတဲ့ 3 points - စုစုေပါင္း 45 points အမွတ္ျပည့္ ရပါတယ္။ အဲဒီလို အျပည့္ရတာကို perfect score ရတယ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။

ဒီႏွစ္ IB စာေမးပြဲကို တကမာၻလံုး ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ တေသာင္းႏွစ္ေထာင္နီးပါး ေျဖပါတယ္။ Perfect score ရတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ စုစုေပါင္း ၉၄ ေယာက္ရွိၿပီး အဲဒီထဲမွာ စကၤာပူက ၅၇ ေယာက္ ပါ ပါတယ္။ အဲဒီ ၅၇ ေယာက္ထဲမွာ သားတို႔ေက်ာင္းက သား အပါအဝင္ ကေလး ၄၈ ေယာက္ Perfect Scorer ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၅ ေယာက္ရွိတဲ့ သားတို႔ Humanities Scholar အတန္းမွာ Perfect Score ရတဲ့သူ ၁၂ ေယာက္ ရွိပါတယ္။ Perfect Score မရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ Grade ေတြကလည္း အားလံုး 40 points ေတာ့ ေက်ာ္တဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေလွခါးထစ္ကေလးေတြကို တထစ္ခ်င္း တလွမ္းခ်င္း လွမ္းတက္လာရင္း ေစ့ထားတဲ့ တံခါးရြက္ကေလးေတြကို တခ်ပ္ခ်င္း ေအးေအးေဆးေဆး တြန္းဖြင့္သြားတဲ့ သားကေလးဟာ ဒီတႀကိမ္မွာေတာ့ သူ႔ဘဝအတြက္ အင္မတန္အေရးပါတဲ့ တံခါးရြက္အႀကီးၾကီးတခ်ပ္ကို ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အသပ္ရပ္ဆံုး အလွပဆံုး တြန္းဖြင့္ျပသြားခဲ့တာပါ။

ဆိုေတာ့ အဓိက အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္က PSLE ရမွတ္နဲ႔ ေက်ာင္းေရြးခ်ယ္မွဳပါ။ ဟိုးအရင္က စကၤာပူမွာ Top 30 ေက်ာင္းဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီနာမည္ေတြကို ျဖဳတ္လိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းေတြ အားလံုး အတူတူပဲ... တေျပးညီလို႔ သတ္မွတ္ၾကရတဲ့သေဘာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း အစဥ္အဆက္က ေကာင္းခဲ့တဲ့ေက်ာင္းဆိုတာ နာမည္ျဖဳတ္လိုက္ရံုနဲ႔ ေကာင္းတာေတြ ေပ်ာက္သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခု အေလးထားရမွာက ေက်ာင္းေတြရဲ႕ တည္ေနရာနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ပါ။ တျခားမိဘေတြ ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ေတာ့ မသိ၊ ကိုယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းဆိုရင္ ေက်ာင္းနဲ႔တူတဲ့ေနရာမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းမ်ိဳးကိုပဲ သေဘာက်တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကေလးမက လူႀကီးမက် စေကာစကအရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ Secondary ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ တက္ရမယ့္ေက်ာင္းဟာ ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္မွာ Shopping mall ေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ရံုေတြ၊ ပန္းျခံေတြ ရွိေနတာမ်ိဳးကို သေဘာမက်ပါဘူး... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဟိုေက်ာင္းက ေကာင္းလား၊ ဒီေက်ာင္းကို ေရြးရမလား လာေမးတဲ့အခါမွာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အဲ့လိုေနရာက ေက်ာင္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ဖို႔ တိုက္တြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ကေလးေတြ ေန႔တဓူဝ က်င္လည္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သူတို႔ကို အမ်ားႀကီး ပဲ့ျပင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း ပတ္ဝန္းက်င္ေကာင္းေကာင္းကို ေရာက္လာတဲ့ကေလးေတြဟာ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးထားတတ္၊ ကိုယ့္သိကၡာကို ကိုယ္တိုင္ ရိုေသတတ္လာပါတယ္။ အဲဒီလို ေကာင္းတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ထဲေရာက္သြားျပီးရင္ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာသြားဖို႔သာ လိုပါတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြကလည္း ကေလးေတြကို လူၾကီးေလးေတြလို သေဘာထားျပီး ေနရာေပး၊ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတတ္ၾကပါတယ္။ ပညာေတာ္ဖို႔ကို အဓိကထားသလို အက်င့္စာရိတၱေကာင္းဖို႔ကိုလည္း အေလးထား သင္ၾကားတတ္ၾကပါတယ္။ ကေလးေတြ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳရွိေအာင္၊ proud ျဖစ္ေအာင္ ေျမွာက္ပင့္ထားတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း နည္းနည္းေတာ့ပါတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒီလိုမွပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးထားတတ္ၾကမွာမဟုတ္လား။ ဘယ္အရာမဆို အလြန္အကြ်ံမဟုတ္ရင္ေတာ့ ဒါဟာလည္း သေဘာက်စရာအခ်က္ပါပဲ။

ဒီေလာက္ဆို IP တို႔ IB တို႔ အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းေတြအေၾကာင္း အၾကမ္းဖ်ဥ္းေတာ့ သိေလာက္ျပီ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ သိခ်င္တာမ်ားရွိခဲ့ရင္လည္း အားမနာပါနဲ႔၊ လာေမးပါ။ ကိုယ္သိထားသေလာက္ အကုန္ေျပာျပပါ့မယ္။ ေအာက္မွာလည္း Link ေတြ ထည့္ေပးထားပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားရင္ ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ပါ။


သက္ေဝ
(၁၃ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၇)


ေအာက္ေျခမွတ္စု -

IB (International Baccalaureate)
IP Schools
Humanities Scholarship

Wednesday, January 4, 2017

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း



အားလံုးအတြက္ လာျခင္းေကာင္းေသာ ၂၀၁၇ ျဖစ္ပါေစ...

Thursday, December 29, 2016

စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္

အစိမ္းေရာင္ Scrabble အိတ္တစ္လံုုးထဲ ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုးေတြ ေပါင္းစု ေရာေႏွာေနသလို အဲဒီေနရာကို အားလံုး တစ္ေန႔တည္း တခ်ိန္တည္းမွာ အတူတူ စုေဝး ေရာေႏွာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾက။
ေတြ႔႔ေတြ႔ခ်င္းမွာ ျဖဴစင္တဲ့ ရိုးသားမွဳေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မသိမသာ (သိသိသာသာ) အကဲခတ္ၾက၊ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ရယ္ေမာျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္ၾက၊ စတင္ မိတ္ဖြဲ႕ၾက။ ေဟ့... မင္းက ဘယ္က လာတာလဲ / ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္က / ကြ်န္ေတာ္က ျမင္းျခံက / က်ဳပ္က ေတာင္ငူက / ကြ်န္ေတာ္က မႏၱေလးက... အဲဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၾက။ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္တိုတိုေလးအတြင္းမွာ ဟိုးအရင္ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာထဲက ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ၾကသူေတြလို တသားတည္းက်ခဲ့ၾက။ နီးစပ္ရာ နီးစပ္ရာ ေပါင္းစုၾကရင္းက အစုလိုက္ အဖြဲ႔လိုက္ေတြ ျဖစ္လာၾက။ အဲဒီေနာက္မွာ တစထက္ တစ ေထြးလံုးရစ္ပတ္ျပီး ေျပာမနာ ဆိုမနာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္လာၾက။ ေခတ္စားေနတဲ့ အနီေရာင္ ပန္းပြားလြယ္အိတ္ေတြ ဆင္တူ / ပုခံုးမွာ အထံုးထံုးျပီး လြယ္ပိုးခဲ့ၾက။ ပန္းပြားလြယ္အိတ္က ၾကိဳးစေတြ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္း ပူးတြဲ ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ၾက။ ပန္းပြားလြယ္အိတ္အတြဲေတြလို ခြဲလို႔မရေအာင္ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ဖက္လွဲတကင္း ခ်စ္ခင္ၾက။

နာမည္ရင္းေတြ ေပ်ာက္၊ နာမည္ေျပာင္ေတြ ကိုယ္စီ ရွိလာၾက။ ေခါင္းထိပ္နားက ဆံပင္ေတြခ်ည္းပဲ ပြေနေအာင္ ေကာက္ထားတဲ့သူကို ထိပ္တင္ပြ / ဆံပင္ကို အုန္းဆီေတြ ရႊဲေနေအာင္ လိမ္းတတ္တဲ့သူကို ဆီရႊဲ / အရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ပိန္နဲ႔ တစ္ေယာက္ကို အရွည္ၾကီး / ပံုဆြဲခ်ိန္ေတြမွာ အခန္းအျပင္ကေန လာလာၾကည့္တတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကို Drawing / အနီ အဝါၾကား စပို႔ရွပ္ မၾကာခဏ ဝတ္တတ္တဲ့တစ္ေယာက္ကို မီးပြိဳင့္ / ႏွဳတ္ခမ္းေမြးစစနဲ႔သူကို ဝင္းဦး၊ ပါတိတ္ရွပ္အျမဲဝတ္တဲ့သူကို ျပိတၱာ / ရယ္လိုက္ရင္ သြားေတြ အေရွ႕ထြက္ေနသူကို ရွဲေစာင္း / နားရြက္မွာ နားသန္သီး တပ္ထားတဲ့ တစ္ေယာက္ကို ခ်ိန္သီး / အသားမည္းတဲ့တစ္ေယာက္ကို မဲေလး / ေနာက္ထပ္ သူ႔ထက္ အသားမည္းတဲ့ တစ္ေယာက္ ထပ္ေတြ႔ျပန္ေတာ့ မဲၾကီး / မ်က္ႏွာမွာ ေပါင္ဒါေတြ လိမ္းျပီး ေက်ာင္းလာတဲ့တစ္ေယာက္ကို ေခ်ာကလက္ မွိဳတက္ / တစ္ခုခုေျပာမယ္ၾကံလိုက္ရင္ စကားအစမွာ ဟိုနင္း လို႔ အျမဲေျပာတတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကို ကိုဟိုနင္း / သူ႔လိုပဲ စကားအစမွာ ဟိုဥစၥာ ဆိုတာကေန စေျပာတဲ့တစ္ေယာက္ကို ကိုဟုတ္စာ / မင္းသား James Dean နဲ႔ တူတဲ့တစ္ေယာက္ကို JD / ႏွာခါင္းခြ်န္ခြ်န္ စိုးသူနဲ႔ တူတဲ့ တစ္ေယာက္ကို စိုးသူ / နာမည္မွာ ယဥ္ ပါတဲ့တစ္ေယာက္ကို ယင္ေကာင္။ အဲဒီလို မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ နာမည္ေျပာင္ေတြနဲ႔ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ကုန္ၾက။ တီစကြဲေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ေျပးေျပးလႊာလႊား ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာ ေနရာဦးၾက၊ သီေရတာေတြမွာ အတန္း အတူတက္ၾက၊ ဆရာေတြအလစ္ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထမင္းဘူးေတြဖြင့္စားၾက။ တခါတခါေတာ့ အတန္းအတူလစ္ၾက။ တစ္ေယာက္က အတန္းလစ္ျပီး စာသင္ခန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတံခါးေပါက္က ခုန္ခ်ရင္ က်န္ခဲ့တဲ့တစ္ေယာက္က သူ႔လြယ္အိတ္ကို သိမ္းထားေပးၾက။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာရြက္မွာ သူ႔လက္မွတ္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထိုးေပးၾက။ က်ဴတိုရီယယ္ခ်ိန္ေတြမွာ ဆရာမက နာမည္ေခၚရင္ အသံတုနဲ႔ ထူးေပးၾက။ စြယ္ေတာ္ရိပ္မွာ အေပ်ာ္ဆံုး ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေက်ာင္းသားဘဝ။

ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးလာရင္ အတန္းမွန္တဲ့သူဆီက စာအုပ္ေတြ ငွားၾက၊ ကိုယ့္စာအုပ္ထဲက စာမ်က္ႏွာလြတ္ေတြ ျပန္ျဖည့္ၾက၊ ဝရုန္းသုန္းကားနဲ႔ အေပါက္ေတြ ဖာၾက။ စာသင္ခန္းအလြတ္ေတြမွာ အုပ္စုလိုက္ စာအတူ က်က္ၾက။ မသိတဲ့သူကို မတတ္တဲ့သူက ဆရာျပန္လုပ္ၾက ျငင္းၾက ခုန္ၾက၊ လဖက္ရည္ခြက္ေတြ၊ လစ္ပိုပုလင္းေတြနဲ႔ တစ္ညမွ မအိပ္လိုက္ရပဲ မိုးစင္စင္လင္းၾက။ Assume နဲ႔ Neglect ကို တြင္တြင္သံုး Error ေတြ တက္ေတာ့ ဝုန္းဒိုင္းၾကဲ၊ Tension နဲ႔ Compression မခြဲတတ္ေတာ့ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး အၾကပ္ရိုက္။ Fluid နဲ႔ Thermo က ေဖၚျမဴလာေတြကို အျဖဴေရာင္ ေရးေနာ့ေဘာပင္ရဲ႕ ကိုယ္ထည္ေပၚမွာ (ၾကံမိၾကံရာ) ဆူးခြ်န္နဲ႔ ကူးေရးၾက။ နီးစပ္ရာ ဆရာေတြ ဆရာမေတြဆီကို (အခ်ိန္မရွိ အခ်ိန္ရွိ၊ အားသည္ မအားသည္ မသိ) တဟုန္ထိုး ေျပး၊ မသိတာေတြ ေမး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြက အာစီ တူး နဲ႔ ထူး ကို ခဏ ေမ့ထားၾကရ။ ေက်ာင္းသူေတြက အေဆာင္ေရွ႔က သီခ်င္းသံ (အသည္းကြဲသီခ်င္းသစ္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေလး) ကို ခဏေမ့ထားၾကရ၊ ႏွစ္လႊာေပါင္းမွ တစ္ရြက္ျဖစ္တဲ့ အသည္းပံု စြယ္ေတာ္ေတြရယ္၊ အေျဖမေပးေသးတဲ့ ခ်စ္ရသူအေၾကာင္းနဲ႔ အေျဖမေပးရေသးတဲ့ ခ်စ္ေနမိသူ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း (ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ့) ေခါင္းထဲကေန ထုတ္ထားၾကရ။ စာေမးပြဲျပီးေတာ့မွ (စာေမးပြဲျပီးေတာ့မွ) လို႔ ေတးထားၾကရ။ အဲဒီေနရာမွာ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္... စာသင္ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္။

အဲဒီေနရာ…
လွပခန္႔ညားတဲ့ ေလးေထာင့္တိုင္ၾကီး ဆယ့္ရွစ္တိုင္၊ အထင္ကရ စြယ္ေတာ္ပင္ေတြနဲ႔ ခေရပင္တန္း၊ ေက်ာင္းေရွ႕က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းက်ယ္၊ ဦးလူေပါဂိတ္နဲ႔ ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္၊ အေဆာက္အဦးနံပါတ္ တစ္ ႏွစ္ သံုး ေလး ငါး ေျခာက္ ခုႏွစ္ ရွစ္၊ အဝါႏုုေရာင္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဂ်ီေဟာသူ၊ တစ္ခါတစ္ခါမွ စိတ္ပါလက္ပါ ဖြင့္ေလ့ (ပြင့္ေလ့) ရွိတဲ့ ေက်ာင္းေရွ႕က ေရပန္းနဲ႔ ကားရပ္နားရာ ေနရာထိပ္က စကားပင္ စကားပြင့္ေၾကြေတြ၊ ဘယ္သူေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္အခ်ိန္မဆိုု လက္ခုတ္သံ ညံတဲ့ ၾသဘာလမ္း၊ ပံုဆြဲခ်ိန္နဲ႔ တီစကြဲေတြ ငွားရတဲ့ ဂိုေထာင္နဲ႔ ဦးေလးၾကီး၊ လႊတိုုက္ တူထုု ဂေဟေဆာ္ ေပ်ာ္စရာ လက္ေတြ႔အခ်ိန္ေတြ (ေက်ာင္းသူေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို ေဟ့... ငါ့ကို ဒါေလး ကူလုပ္ေပးေနာ္လို႔ အကူအညီေတာင္းခဲ့ရ)၊ ၁-၃/၂၇၊ ၈-၁/၁ နဲ႔ မိန္းကေလးမ်ား နားေနေဆာင္၊ တူးတူးရဲ႕ ခုုႏွစ့္ဆယ့္ငါးရာခိုုင္ႏွဳန္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားေရးရာ၊ ေႏြးေအးက ကိုုေအာင္ ကိုုေဇာ္ ညီေနာင္ႏွစ္ေဖၚနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီလက္ေဖ်ာ္၊ ဒီလမ္းေပၚမွာ လက္တြဲေလွ်ာက္မွ ခ်စ္သူအရာေျမာက္တဲ့ Lovers’ Lane၊ တစ္လတစ္ၾကိမ္ အသစ္လဲတဲ့ ကာတြန္းေဘာက္စ္၊ ဂဏန္းေပါင္းစက္ မဲႏွိဳက္ရတဲ့ ေက်ာင္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္၊ မတ္လ ဆယ့္သံုး နဲ႔ ဘုန္းေမာ္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ေတြနဲ႔ အဲဒီရက္မွာ ေရာက္လာတဲ့ အစိမ္းရင့္ေရာင္ သံဇကာကြက္ေတြ၊ တိုးတိုးေျပာပါ ဆူညံျခင္းမျပဳရ စာတမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္၊ ဝါသနာ ေစတနာ အနစ္နာ နာသံုုးနာနဲ႔ အတိျပီးတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေမ့ပစ္ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းတဲ့ နာရီေတြ၊ ေန႔စြဲေတြ၊ ခုုႏွစ္ သကၠရာဇ္ေတြ၊ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု တြယ္ရစ္ ခ်ည္ေႏွာင္ျပီးျဖစ္တဲ့ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္ အိပ္မက္ရွည္ေတြ။

ေျခာက္ႏွစ္တာ စာသင္ႏွစ္ေတြကုန္ဆံုးေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အိပ္မက္ရွည္ေတြ ဆက္မက္ၾက။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကေန ေအ ဘီ စီ အကၡရာ စာလံုးေတြကိုု ေမွာက္ခါ သြန္ခ်လိုက္သလို အားလံုး တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီေရာက္၊ တစ္ေယာက္ တစ္လမ္းစီေလွ်ာက္၊ ဟို ဒီ တစစီ ေဝးကြာ ျပန္႔က်ဲကုန္ၾက၊ တခ်ိဳ႔က ေပ်ာ္ရာမွာ ေနၾကျပီး တခ်ိဳ႔က ေတာ္ရာမွာ ေနၾကရ၊ တခ်ိဳ႔ေတြကေတာ့ စာလံုုးတြဲေတြလိုု မခြဲပဲ တတြဲတြဲ ရွိျမဲ ရွိေနၾက။ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းကလို အားလံုုး အတူတူ တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ ခက္ခဲ ရွားပါးကုန္ၾက။ ကမာၻၾကီးဟာ ရြာၾကီးတစ္ရြာလို ဆက္သြယ္ေရးေကာင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခတ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အလွ်င္အျမန္ ျပန္လည္နီးကပ္လာၾက။ ေဝးေနတဲ့သူေတြကိုလည္း နီးလာေအာင္ အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ဆြဲငင္ေခၚေဆာင္လာၾက။ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ေတြ႔ၾကဆံုၾက ေျပာဆို ရယ္ေမာၾက တခါတခါ (သို႔မဟုတ္) အခါခါ ျငင္းၾကခုန္ၾက ရန္ျဖစ္ၾက။ အသက္ေတြၾကီးလာေပမယ့္ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသားဘဝရဲ႕ ေန႔စြဲတခ်ိဳ႔ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ျပန္လည္ ရရွိၾက။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး အခါအခြင့္ၾကံဳတိုင္း မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္ေတြကိုု စိတ္ပါလက္ပါ ဆက္မက္ေနၾက။ အားလံုုးရဲ႕ ဆင္တူအိပ္မက္ေတြက အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု - ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ - တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဝင္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ၾက။ အဲဒီအိပ္မက္ေတြ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုုင္ဖိုု႔ စုုေဝးၾက တိုုင္ပင္ၾက အားထုုတ္ၾကိဳးပမ္းၾက။ ႏွင္းေတြေဝေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုုမွာ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု ေရာက္ရာအရပ္က မဆိုင္းမတြ ျပန္လာဖိုု႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က တိုက္တြန္းၾက၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က ဆြဲေဆာင္ၾက၊ ကိုုယ္စီကိုုယ္ငွ ၾကိဳးစားခဲ့ၾက။

ဒီလိုုနဲ႔ ဒီေန႔မွာ…
ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး အားလံုုး အတူတူ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ၾက...
ရန္ကုုန္စက္မွဳတကၠသိုုလ္ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစည္းေအာက္က အစိမ္းေရာင္ အိတ္ကေလးတစ္လံုုးထဲကိုု ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုုးေလးေတြ တစ္ခုုခ်င္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တိုုးဝင္ခဲ့ၾက။ ႏွဳတ္ဆက္စကားသံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ (ေဟ့... မင္းက ဝတယ္ / မင္းက အိုတယ္ / မင္းက နဖူးေျပာင္လာတယ္ / ေဟ့ေကာင္ လူပ်ိဳၾကီး မစြံေသးဘူးလားကြ...) အဲဒီလို မခံခ်င္ေအာင္ စေနာက္သံေတြ ညံစီေနခဲ့ၾက၊ မဖတ္ရတာၾကာလွျပီျဖစ္တဲ့ ကာတြန္းေဘာက္စ္မွာ တိုးေဝွ႔ၾက။ အခ်င္းခ်င္းေရာ ဆရာမေတြကိုပါ လက္ဆြဲေခၚရင္း ဓါတ္ပံုေတြ တျဖတ္ျဖတ္ မျပီးႏိုင္ေအာင္ ရိုက္ၾက။ ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႔ စိတ္ကူးထဲမွာ အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔စြဲတစ္ခုကို အားလံုး ကိုယ္စီ လက္ဝယ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရ။ (မရွိေတာ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနာမည္ ေရရြတ္မိေတာ့ ရုတ္တရက္ - တဒဂၤ - ႏွဳတ္ဆိတ္ခဲ့ၾက၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရ။) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔႔မွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေဝးကြာေနခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆရာ ဆရာမေတြ အားလံုုးနဲ႔ တေနရာထဲမွာ တစုုတစည္းထဲ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ခဲ့ၾက။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေက်ာင္းဝင္းက်ယ္ၾကီး တခုုလံုုး ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ျပီးေတာ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေရရြတ္ခဲ့ၾက။ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္သီခ်င္းကိုု အားလံုုး သံျပိဳင္ သီဆိုုခဲ့ၾက။

သက္ေဝ
(၁၃ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆)

Wednesday, November 30, 2016

စ ႏၵီ နဲ႔ အ တူ

နီနီဟု အမည္ရေသာ ကေလးမေလးသည္ ကြ်န္မႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးျဖစ္သည္။ နီနီ႔နာမည္အရင္းမွာ စႏၵီျဖစ္သည္။ စႏၵီကေလ စႏၵီကေလ… ႏွင့္ စကားေျပာရင္း နီနီကေလ… နီနီကေလ ဟု ျဖစ္လာသည္ဟု စႏၵီ႔ေမေမက ေျပာျပသည္။ စႏၵီ႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးလာခ်ိန္မွာ သမီးနာမည္ စႏၵီေလ… စႏၵီကေန ဒီဒီ ျဖစ္ရမွာကို ဘာလို႔ နီနီ ျဖစ္ေနရသလဲ ဟု ကြ်န္မ ေမးမိေသာအခါ ေျခာက္ႏွစ္သမီး စႏၵီက သူ႔ေခါင္းေလးကို ဘယ္ ညာ ယမ္းေနေအာင္ လွဳပ္ခါရင္း နီနီပဲ… နီနီပဲ… နီနီက အနီေရာင္ကို ၾကိဳက္လို႔... ဟု ခ်စ္စဖြယ္ ေျပာခဲ့ပါသည္။ ထိုသမီးေလး နီနီ ေခၚ စႏၵီသည္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ဇာတ္ေကာင္ေနရာတြင္ထားကာ စာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မကို တြန္းအား တစံုတရာ ေပးႏိုင္လိမ့္မည္ဟု မည္သည့္အခါကမွ် ေတြးမထားဖူးခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္…
နီနီႏွင့္ ကြ်န္မ၏ စတင္ေတြ႔ဆံုမွဳမွာ ရိုးရွင္းစြာ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆံုၾကေသာ မိတ္ဆံု ညစာစားပြဲတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က နီနီ ေျခာက္ႏွစ္သမီးအရြယ္… လူစိမ္းမ်ားကို ေၾကာက္ရြံ႔တတ္ေသာ၊ စကားနည္းေသာ၊ အစားေရြးေသာ၊ ေပတိေပကပ္ႏိုင္ေသာ၊ ဂ်ီတိုက္ ဂ်စ္က်ေသာ၊ လူၾကီး ေျပာစကားနားမေထာင္ေသာ… အစရွိသည့္ အထူးျပဳ နာမ၀ိေသသနမ်ား ပိုင္ရွင္ ေျခာက္ႏွစ္သမီးေလး နီနီႏွင့္္ ကြ်န္မ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ဆံုမွဳသည္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ ေျပျပစ္လွသည္။ လိုအပ္သည္ထက္ပို၍ နီးကပ္ျပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လွ်င္ျမန္စြာ ရင္းႏွီးခင္မင္သြားပံုမွာလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ အနည္းငယ္ေတာ့ ထူးဆန္းေနသလိုပင္။ ထိုအခ်ိန္ေလးကို ကြ်န္မ ယခုတိုင္ မွတ္မိကာ ျမင္ေယာင္ေနပါေသးသည္။ ညစာစားပြဲတြင္ နီနီက ကြ်န္မအနားသို႔ စိတ္လိုလက္ရ လာကပ္ထိုင္ကာ သူ႔လက္ထဲမွ အနီေရာင္ လက္ပတ္နာရီထူထူေလးကို ျပရင္း၊ နာရီထဲမွာ လွဳပ္ေနေသာ အရုပ္ကေလးအေၾကာင္းကို သူ႔အသံေသးေသးေလးျဖင့္ တြတ္တြတ္ေျပာရင္း ကြ်န္မ ခြံ႔ေကြ်းေသာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို တစ္ဇြန္းျပီး တစ္ဇြန္း မျငင္းမဆန္ စားေနပံုကို နီနီ႔ေဖေဖႏွင့္ ေမေမက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္စားပြဲမွာ ထိုင္ကာ တအံ့တၾသ လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့ၾကသည္။ နီနီ၏ အမူအယာေလးမ်ား အေျပာအဆိုေလးမ်ားမွာ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလြန္းသျဖင့္ ကြ်န္မလည္း နီနီ႔ကို အခ်ိန္တိုေလးအတြင္း ခ်စ္ခင္သြားပါသည္။ ေနာက္တေန႔တြင္ နီနီ႔ေမေမက မေန႔က ျဖဴ ခြံ႕ေကြ်းတဲ့ေခါက္ဆြဲဟာ နီနီ႔ဘဝမွာ ပထမဦးဆံုး စားတဲ့ ေခါက္ဆြဲပဲ… ဟု ဖုန္းဆက္ရင္း ေျပာျပပါသည္။ အရင္က ဘယ္လိုမွ ေကြ်းလို႔ မရ… မ်က္ရည္ထြက္ေအာင္ ငိုယိုျငင္းဆန္ေလ့ရွိသတဲ့။ သမီးေလး နီနီ…

ေနာက္ပိုင္းတြင္ နီနီက ျဖဴ႔ကို အင္မတန္ ခ်စ္တယ္ ဟု ဆိုကာ ကြ်န္မႏွင့္ ေတြ႔ဆံုႏိုင္သည့္ ပြဲလမ္းမ်ားသို႔ နီနီ႔ေမေမက နီနီ႔ကို ေခၚလာေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နီနီီနွင့္ ကြ်န္မ မၾကာမၾကာ ေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္။ ေတြ႔လိုက္တိုင္း အန္တီျဖဴ ဟု ခပ္က်ယ္က်ယ္ေခၚက ကြ်န္မရွိရာဆီသို႔ ဝမ္းသာအားရ ေျပးလာတတ္ေသာ နီနီေလးကို ကြ်န္မ ႏွစ္လိုစြာ ေပြ႔ဖက္ ခ်ီပိုးရစျမဲ။ ခ်စ္ခင္စြာ ၾကင္နာ ယုယရစျမဲ။ အနီေရာင္ၾကိဳက္ေသာ သမီးေလးနီနီ႔အတြက္ အရုပ္နီနီေလးမ်ား၊ အနီေရာင္ ခဲစကၠဴပတ္ သၾကားလံုးမ်ား ေခ်ာကလက္မ်ားႏွင့္အတူ အနီေရာင္ ကစားစရာမ်ား၊ အနီေရာင္ စာအုပ္ ခဲတံ ေပတံ အစရွိေသာ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း အတိုအထြာေလးမ်ားကို ဝယ္ေပးျဖစ္စျမဲ။ ကြ်န္မ ဝယ္ေပးသမွ် ပစၥည္းတစ္ခုခ်င္းစီတိုင္းကို နီနီေလးကလည္း သေဘာတက် ႏွစ္သက္စျမဲ။ နီနီကလည္း အန္တီျဖဴ႔အတြက္ဟု ဆိုကာ သူ႔ေက်ာင္းမွာ ဆြဲလာေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကေလးမ်ား၊ စကၠဴပန္းကေလးမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ယူလာေပးတတ္ေသးသည္။ သမီးေလး နီနီ…

ေျခာက္ႏွစ္သမီးေလး နီနီက မ်က္စိေရွ႔တြင္ပင္ တစ တစ အရြယ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေသာ နီနီေလးသည္ ငယ္ငယ္ကလို လူေၾကာက္ေသာ၊ စကားနည္းေသာ၊ အစားေရြးေသာ သမီးေလးနီနီ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ သြက္လက္ေသာ၊ လွပေသာ၊ လူအမ်ားႏွင့္ ေျပာဆို ဝင္ဆန္႔ေသာ၊ ခ်ိဳရႊင္တက္ၾကြေသာ ခ်စ္စဖြယ္ သမီးေလးနီနီ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မေျပာင္းလဲတာဟူ၍ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ႏိုင္တတ္ျခင္း၊ အနီေရာင္ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ႏွစ္သက္ေနျခင္းႏွင့္ ကြ်န္မကို ငယ္စဥ္အခ်ိန္မ်ားကလို ႏွစ္လို ခ်စ္ခင္ေနျခင္းတို႔ပင္။ အန္တီျဖဴ႔ကို နီနီ ဘာျဖစ္လို႔ ခ်စ္တာလဲဟု တစ္ခါ ေမးၾကည့္ဖူးသည္။ ကြ်န္မေမးေသာ ေမးခြန္းမွာ တစ္ခုတည္းျဖစ္ေသာ္လည္း နီနီ႔အေျဖမွာမူ အမ်ိဳးအမည္ မ်ားျပား စံုလင္လွသည္။ အသားျဖဴလို႔၊ ရွပ္အက်ၤီနဲ႔ ေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္လို႔၊ ကာတြန္းဖတ္လို႔၊ ဆံပင္တိုလို႔၊ ေရခဲမုန္႔စားလို႔၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းလို႔၊ ရွဴးဖိနပ္စီးလို႔၊ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္လို႔၊ လမ္းေလွ်ာက္တာ ျမန္လို႔… အစရွိသည့္အေျဖမ်ားကို ဟန္ပန္အမူအယာမ်ားႏွင့္တကြ ေျဖဆိုခဲ့သည္။ ထိုမွ်သာမက ႏွဳတ္ခမ္းကို ခြ်န္ေနေအာင္ လုပ္ကာ နီနီၾကိဳက္တာေတြ နဲ႔ တူလို႔… ျပီးေတာ့ နီနီ႔ကို ခ်စ္လို႔ သိလား… ဟု နိဂံုးခ်ဳပ္တတ္ပါေသးသည္။ ကေလးဆန္ဆန္ ရိုးသားေသာ သမီးေလးနီနီ၏ အေျပာမ်ား၊ အေျဖမ်ားကို ၾကားရသည္မွာ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ မွန္ထဲတြင္ ျပန္ျမင္ေနရသလိုပင္။ သမီးေလး နီနီ…

သမီးေလးနီနီ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ သူ႔မိခင္က တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးကေလးမို႔ အစစ အရာရာ လိုေလေသးမရွိ ထားကာ မိန္းကေလးဆန္ဆန္ လွပေအာင္ ျပဳျပင္ ဆင္ယင္လိုသည္။ ပြဲေနပြဲထိုင္ေတြ ေခၚသြားလိုသည္။ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြ၊ လက္၀တ္လက္စားေတြ ဝတ္ေစလိုသည္။ နီနီက အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္သည္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း နီနီ႔ေမေမက ျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္စားဆင္ယင္တတ္သည္။ အဝတ္အစားႏွင့္ လိုက္ဖက္ေခတ္မီေသာ လက္ဝတ္ရတနာမ်ားကိုလည္း စီကာစဥ္ကာ လွပ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ဆင္ယင္ကာ ပြဲတက္တတ္သည္။ အေျပာအဆို ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းျပီး မိန္းမဆန္ကာ အမူအယာ သိမ္ေမြ႔သည္။ သို႔ေသာ္ နီနီက ရွပ္အက်ီ ၾကိဳက္သည္။ ဂ်င္းဂ်က္ကက္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၾကိဳက္သည္။ သားေရ ရွဴးဖိနပ္လွလွမ်ားႏွင့္ လည္ရွည္ဖိနပ္မ်ားကို ၾကိဳက္သည္။ ေဘာင္းဘီမွာတပ္ရေသာ ခ်ိန္းၾကိဳးေတြ၊ လက္မွာ အလွပတ္ရေသာ ကြင္းေတြ၊ ၾကိဳးေတြႏွင့္ ဆြဲၾကိဳးမ်ားကို ၾကိဳက္သည္။ စတီးလ္ၾကယ္သီးမ်ား၊ အခြ်န္အတက္မ်ားပါေသာ ဦးထုပ္မ်ိဳးကိုမွ လိုခ်င္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲရေသာ တို႔လို႔တြဲေလာင္းမ်ား၊ အရုပ္မ်ားႏွင့္ အရိုးေခါင္းပံု ေသာ့ခ်ိန္မ်ားကို ၾကိဳက္သည္။ မိဘႏွစ္ပါးက လမ္းသရဲပစၥည္းေတြ၊ နမိတ္မရွိ နမာမရွိေတြမို႔ မသံုးရဟု တင္းၾကပ္သည္။ နီနီႏွင့္ အစစ အရာရာမွာ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း။ 

သမီးနီနီက အဂၤလိပ္ သီခ်င္းမ်ားကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည္။ သီခ်င္းမ်ားမ်ားပါေသာ High School Musical လို၊ Glee လို ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကို အထပ္ထပ္အခါခါ ျပန္ၾကည့္လိုသည္။ ဝတၳဳ မဂၢဇင္း အစရွိေသာ အျပင္စာမ်ား ဖတ္သည္။ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း ေက်ာင္းစာေတာ့ သိပ္မၾကိဳးစားခ်င္၊ စာေမးပြဲေတြတိုင္း အလယ္အလတ္ အဆင့္ေလာက္သာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ နီနီ႔ေမေမက သီခ်င္းမၾကိဳက္၊ ရုပ္ရွင္မၾကည့္၊ စာမဖတ္။ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္မ်ားကို ဟိုအခန္း ဒီအခန္းေတြ ပါမွာပဲဟု ေလွနံဒါးထစ္ ယံုၾကည္ကာ သမီးနီနီ႔ကိုလည္း ၾကည့္ခြင့္မျပဳခ်င္။ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ အဝတ္အစား သိပ္မပါေသာ ရုပ္ပံုမ်ား၊ ေခတ္ဆန္ေသာ ဗိုက္ေပၚ ခ်က္ေပၚ ဝတ္စားဆင္ယင္မွဳမ်ားကို ရွက္ရြံ႔စရာဟု ထင္ျမင္တတ္သည္။ အဂၤလိပ္ဝတၳဳမ်ားတြင္ Love ဆိုေသာစာလံုးမ်ားကို ေတြ႔ရံုမွ်ျဖင့္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနတတ္သည္။ 

ထိုအခါ နီနီက ရုပ္ရင္မ်ား ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကို သူ႔ေမေမ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ ခိုးၾကည့္ရသည္။ စာအုပ္ေတြကို ခိုးဖတ္ရသည္။ ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္သမီး နီနီက သူမ ဖတ္လိုေသာစာအုပ္မ်ားကို မိဘမ်ား မသိေအာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ ေက်ာင္းစာအုပ္မ်ားအၾကား ဖြက္၍ ေရာ၍ သယ္ေဆာင္လာရပံု၊ မိဘမ်ား အိပ္ေပ်ာ္ေလာက္ေသာအခ်ိန္မွ ဖြက္ယူလာေသာ စာအုပ္မ်ားကို အခန္းတံခါးကို ပိတ္ျပီး တိတ္တိတ္ဖတ္ရပံု၊ သူမ၏ မဟာစြန္႔စားခန္းမ်ားကို ကြ်န္မအား ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ အန္တီ့အိမ္မွာ နီနီလာေနလို႔ရမလားဟင္… အန္တီျဖဴနဲ႔သာ ေနရရင္ သမီး အဲ့လိုေတြ ခိုးလုပ္စရာမလိုဘူး သိလား… ဟု သူ႔မ်က္လံုးနက္ကေလး ေထာင့္ကပ္ကာ တီတီတာတာ ေျပာေသာအခါ ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ နီနီ႔ကြယ္ရာတြင္ သူ႔ေမေမကို ကြ်န္မ စကားေျပာၾကည့္သည္။ ေခတ္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ပါဟု ေျပာျပေသာ္လည္း နားမဝင္ပါ။ နင့္မွာ သမီးမွ မရွိတာ၊ နင္မသိပါဘူး… မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ရေအာင္ ခုေလာက္ထဲက ကာကြယ္ထားမွ ေတာ္ရံုက်မွာ ဟူေသာ စကားမ်ိဳးျဖင့္ ကြ်န္မကို ျပန္လွန္ေခ်ပတတ္သည္။ 

နီနီကလည္း နီနီ… နည္းနည္းေတာ့ ဆိုးပါသည္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကို အေမ မပါလွ်င္ မပါသလို ဆံပင္ကို သူ႔စိတ္တိုင္းက် တိုကပ္ေနေအာင္ ညွပ္ပစ္တတ္သည္။ မၾကာေသးခင္က ညာဖက္နားတြင္ နားေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ထပ္ေဖါက္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သားအမိတေတြ ျပႆနာတက္ၾကသည္ဟု သိရသည္။ မိဘမ်ားက ဘဲေလးအက ကေစခ်င္ခဲ့ေသာ၊ စႏၵယားတီး တေယာထိုးေစခ်င္ခဲ့ေသာ နီနီက ေက်ာင္းတြင္ ေဘာလီေဘာ၊ ဘတ္စကက္ေဘာ ကစားသည္။ ေဘာလံုးကန္သည္။ စကိတ္ဘုတ္ကို မိဘမ်ားမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ဝယ္၊ ေက်ာင္းတြင္ သိမ္းထားကာ အေျခအေနေပးလွ်င္ ေပးသလို ခိုးစီးတတ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းထံမွ ဂစ္တာတီးသင္သည္။ သမီးေလး နီနီ…

အခုတေလာ ကြ်န္မႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါမ်ားတြင္ နီနီက… နီနီ မိန္းကေလးမျဖစ္ခ်င္ဘူး ေယာက်္ားေလးျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ နီနီက ေယာက်္ားေလးပဲ ျဖစ္ခ်င္တာ… ဟု မရဲတရဲ ေျပာစျပဳလာသည္။ နီနီ အိမ္မွာ မေနခ်င္ဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဘာ္ဒါမွာ သြားေနခ်င္တယ္ အန္တီျဖဴ ေမေမ့ကို ေျပာေပးပါ ဟု မၾကာခဏ ပူဆာတတ္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြ်န္မက နီနီ႔ကိုေရာ နီနီ႔ေမေမ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကိုပါ အေပးအယူေလး တစ္ခုခု ျပဳကာ ေျဖာင္းျဖရတတ္သည္။ နီနီ႔ေမေမကေတာ့ သမီး နီနီ သိပ္ဆိုးသည္ တဲ့။ ေျပာစကားေတြကို တစ္ခုမွ နားမေထာင္၊ စာလည္း မၾကိဳးစား၊ လုပ္ခ်င္တာေတြကမ်ား အာရံုေတြက မ်ား… စသည္ျဖင့္ ေတြ႔လိုက္တိုင္း အျပစ္မ်ားစြာ ေျပာေလသည္။ 

တျဖည္းျဖည္း နီနီ႔စိတ္ဓါတ္မ်ား မာေက်ာ ခက္ထန္လာသည္ကို ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႔ျမင္ေနရသည္။ မလိုအပ္ပါပဲ တင္းၾကပ္ေနေသာ စည္ကမ္းမ်ား၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မွဳမ်ားႏွင့္ အမိန္႔ဆန္္ဆန္ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားအၾကားတြင္ မိဘမ်ားႏွင့္လည္း အဆင္မေျပ၊ မိသားစု တိုက္ပြဲမ်ားက တစ တစ ျပင္းထန္လာခဲ့သည္။ ကြ်န္မအျမင္မွာေတာ့ နီနီသည္ အဆိုးၾကီး ဆိုးေနေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ။ အသက္အရြယ္၏ စကားေျပာမွဳ၊ ေခတ္၏ အေနအထားတို႔ကို လိုက္ေလ်ာညီေထြ မျဖစ္ေသာ၊ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ ဆႏၵကို နားလည္မေပးတတ္ေသာ မိခင္၏ ကိုင္တြယ္ဆံုးမပံုေၾကာင့္ မလိုအပ္ပဲ ၾကြပ္ဆတ္စျပဳလာေသာ သမီးေလးနီနီ သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ နီနီ႔ကို ကြ်န္မ မပိုင္ပါ။ ထို႔အတူ နီနီ႔မိဘမ်ားကိုလည္း ကြ်န္မ မလႊမ္းမိုးႏိုင္သလို လႊမ္းမိုးရန္လည္း မၾကိဳးစားခဲ့ပါ။ သူတို႔သည္ နီနီ႔ မိဘအရင္းမ်ား ျဖစ္ၾကျပီး နီနီ႔အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးကို လိုလားသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ကိုလည္း ကြ်န္မ စိုးစဥ္းမွ် ယံုမွားသံသယ မရွိခဲ့ပါ။ ခက္ေနသည္က သမီးေလး နီနီ… 

* * * * * 

“နီနီ အားလံုးစဥ္းစားျပီးပါျပီ… နီနီ ခဏေတာ့ ထြက္သြားမွျဖစ္မယ္ အန္တီျဖဴ၊ ဒီလိုအေျခအေနအတိုင္း နီနီ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ နီ႔အသက္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ျပည့္ျပီးပါျပီ။ ဟိုေရာက္ရင္ နီနီ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းႏိုင္ပါျပီ။ ျပီးေတာ့ နီနီ လိမ္မာပါ့မယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္း စာလည္း ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ နီ႔ကို စိတ္ခ်ပါ…”

တည္တည္တံ့တံ့ မ်က္ႏွာေပးေလးျဖင့္ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေနေသာ သမီးေလးနီနီကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မ အျမင္ေတြ ရုတ္တရက္ ေဝဝါးသြားခဲ့သည္။ 

“နီနီ႔ ေလယာဥ္က မနက္ျဖန္ မနက္ဆယ္နာရီခြဲ ထြက္မွာ… ဟိုကို ညေန သံုးနာရီ ေရာက္မယ္။ ေနရမဲ့ အေဆာင္ကို ေရာက္တာနဲ႔ အန္တီ႔ဆီကို နီ ဖုန္းဆက္မယ္ေလ၊ အိမ္ကေနေတာ့ ခါတိုင္း ေက်ာင္းသြားသလိုပဲ ေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔ နီ ထြက္သြားမယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက နီ႔ပစၥည္းေတြကို ေလဆိပ္ကို ယူလာၾကလိမ့္မယ္ နီနီတို႔ သူငယ္ခ်င္း ေျခာက္ေယာက္ အတူတူသြားၾကမွာပါ… စိတ္မပူပါနဲ႔ နီ အဆင္ေျပမွာပါ အန္တီျဖဴ၊ ညေနငါးနာရီေက်ာ္ေလာက္ နီ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ေနက် အခ်ိန္ေလာက္မွန္းျပီး ေမေမ့ဆီကို နီ ဖုန္းဆက္ျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပမွာပါ… အန္တီျဖဴ သိရက္နဲ႔ မတားရေကာင္းလား ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေမေမတို႔က တစ္ခုခုေျပာလာရင္ အန္တီ မသိခ်င္ေယာင္သာ ေဆာင္ေနလိုက္ပါေနာ္၊ အခုလို ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမေပးပဲ တိတ္တိတ္ေလး စီစဥ္မိခဲ့တဲ့အတြက္ နီ႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ အန္တီ…”

အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ေအာင္ျမင္ပါေစ သမီးေလး နီနီ… တစ္ခုခု လိုအပ္ရင္ အန္တီ့ကို အခ်ိန္မေရြး ဆက္သြယ္ဖို႔ တိုင္ပင္ဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္ ဟု ကြ်န္မ ေျပာလိုက္ေသာအခါ နီနီက ကြ်န္မကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ကြ်န္မမ်က္လံုးမ်ားထဲသို႔ တည့္တည့္ၾကည့္ကာ နီ႔စိတ္ထဲမွာ အျမဲရွိပါတယ္ စိတ္ခ်ပါ အန္တီ ဟု ခိုင္ခိုင္မာမာ ေျပာေလသည္။ ကန္႔ကြက္တားျမစ္စကား တစံုတရာ မဆို၊ မိဘကို မျဖစ္မေန အသိေပးရန္ အားေပး တိုက္တြန္းျခင္း မျပဳေသာ ကြ်န္မကို နီနီ အနည္းငယ္မွ် အံ့ၾသဟန္မျပသည္ကို ကြ်န္မကလည္း ထူးျခားျပီး မအံ့ၾသခဲ့ပါ။ 

ျခံဝင္းတံခါးေဘာင္ကို ဆုတ္ကိုင္ရင္း နီနီထြက္သြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္... ျမင္ကြင္းထဲမွ ဂ်က္ကက္အနီေရာင္ကေလး တေရြ႕ေရြ႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ ကြ်န္မ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုညက ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းထဲတြင္ အခြင့္သာေသာ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ တစ္ခ်ိန္က သမီးနီနီတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း သမီးေလး စႏၵီ႕ကို ျပန္ေျပာျပရန္ ဟု ခ်ေရးကာ အနီေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေလး တစ္ခု အမွတ္အသားျပဳ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ 

သက္ေဝ
(၁၇ မတ္ ၂၀၁၆)


~ ၂၀၁၆ ၾသဂုတ္လ ရတီမဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။