ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာမိဘ အမ်ားစုသည္ မိမိတို ့၏ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္၍ ဆံုးမေလ့႐ွိၾကသည္။ အခ်ိဳ ့ေသာ ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမ မ်ားသည္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားကို ႐ိုက္ျခင္းျဖင့္ အျပစ္ဒါဏ္ ေပးေလ့႐ွိၾကသည္။ ထိုသို႕ဆံုးမတတ္ၾကပံုကို ဟိုးေရွးေရွးေခတ္က ပံု၀တၳဳမ်ား၊ သမိုင္းေၾကာင္းမ်ားတြင္ အထင္အရွားေတြ ့ႏိုင္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုသို ့ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမရသည္ကို သူတို ့ကို ေမးၾကည့္ပါက တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ မတူညီၾကေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ေပါင္းစံုကို ၾကားသိရမည္ျဖစ္သည္။
မိဘမ်ားသည္ မိမိတို ့၏ သား သမီး ကေလးမ်ားကို စာမက်က္၍ ရိုက္သည္။ စာဆိုခိုင္းလွ်င္ မရသျဖင့္ ႐ိုက္သည္။ သခ်ၤာပုစာၦမ်ား အေျဖမွားသျဖင့္ ႐ိုက္သည္။ စာက်က္ရမည့္ အခ်ိန္တြင္ စာမက်က္ဘဲ တီဗြီထိုင္ၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္ ႐ိုက္သည္။ အခ်ိန္မဟုတ္ပဲ Computer Game ေဆာ့ေန၍ ႐ိုက္သည္။ ေက်ာင္းမွ လစဥ္ စာေမးပြဲ မွတ္တမ္းတြင္ အမွတ္နည္း၍ ႐ိုက္သည္။ ေျပာစကား နားမေထာင္၍ ႐ိုက္သည္။ အမွားအယြင္း တစ္ခုခု ျပဳမိေသာေၾကာင့္ ႐ိုက္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကေလးလက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ ဖန္ခြက္ (သို ့) ပန္းကန္လံုး မေတာ္တဆ လြတ္က်၍ ကြဲသြားသည္ကိုပင္ အျပစ္ယူကာ ႐ိုက္တတ္ၾကသည္ကို ေတြ ့ခဲ့ဖူးပါသည္။
ထိုသို ့ဆိုလွ်င္ ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္ရျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းခံမွာ အေျခအေန တစ္ခုခုတြင္ မိမိတို ့ျဖစ္ေစခ်င္သလို အေနအထားမ်ိဳး ျဖစ္မလာေသာအခါ၊ မိမိတို ့၏ လ်ာထားခ်က္ (သို ့) သတ္မွတ္ခ်က္ တစ္ခုခု၊ မိမိတို ့ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ စံခ်ိန္ စံညႊန္း တစ္ခုခုႏွင့္ မကိုက္ညီၾကေသာအခါတြင္ ႐ိုက္ေလ့ရွိၾကသည္ ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေကာက္ခ်က္ခ်ခ်င္ပါသည္။ သေဘာတူၾကပါသလား…။
ထိုအခါ မိဘတစ္ဦးအေနျဖင့္ ျပန္လည္ေခ်ပ ဆင္ေျခေပးႏိုင္သည္မွာ မိမိတို ့သည္ မိမိတို ့၏ ရင္မွျဖစ္ေသာ သား သမီးတို ့ကို ေတာ္ေစ တတ္ေစ လိမၼာေစ ေေကာင္းေစခ်င္ေသာ ဆႏၵ၊ အမွားကင္းေစလိုေသာ ဆႏၵတို ့ျဖင့္ ဆိုဆံုးမၾကရင္း တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္အခန္ ့မသင့္ေသာ အခါတြင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမ မိပါသည္ဟု…။ ထိုသူတို ့သည္ မိမိတို ့၏ အတၱတရားကို ေဒါသစိတ္မ်ားႏွင့္ ဖံုးလႊမ္းရန္ ၾကိဳးစားၾကသူမ်ားဟု စြတ္စြဲၾကည့္ခ်င္ပါသည္။
တကယ္ကေတာ့ မိဘဆိုသည္မွာ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကေလးမ်ားပင္…။ ထိုအခါ မိဘမ်ားအေနျဖင့္ အနည္းငယ္ စဥ္းစားၾကည့္သင့္သည္မွာ မိမိတို ့ငယ္စဥ္ ကေလးအ႐ြယ္၌ေရာ ထိုအမွားမ်ိဳးကို မၾကံဳခဲ့ၾကဘူးသေလာ…။ ေမြးစအရြယ္မွ စတင္ကာ အရာရာကို အမွန္ေတြခ်ည္းသာ သိျမင္ နားလည္ ျပဳမူ ေနထိုင္ က်င့္ၾကံခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္သေလာဟူ၍ပင္...။
အမွား ဆိုသည္မွာ လူတိုင္းႏွင့္ မကင္းေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ငယ္႐ြယ္ေသာ ကေလးမ်ားတြင္သာမက လူၾကီးမ်ားတြင္လည္း အမွား ဆိုသည္မွာ အနည္းႏွင့္ အမ်ား ႐ွိႏိုင္ၾကေသာ အရာတစ္ခုပင္။ ယုတ္စြအဆံုး ထိုကေလးမ်ားကို ႐ိုက္၍ဆံုးမေနေသာ မိဘကိုယ္တိုင္ကပင္ အမွားမ်ား ကင္းစင္ပါရဲ ့ေလာ…။ စဥ္းစားစရာ…။
အလားတူပင္ အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ ဆိုသည္မွာလည္း လူတိုင္းတြင္ရွိတတ္ၾကေသာ လူတိုင္းႏွင့္ မကင္းႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ မိမိ၏ လုပ္ရပ္တစ္ခုကို အမွားဟု သိျမင္လာေသာအခါ အမွန္ကို ရွာေဖြ၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အခ်ိန္မွီ ျပဳျပင္ႏိုင္ေသာသူသည္ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ထိုကဲ့သို႕ ျပဳျပင္ႏိုင္ေသာ အသိဥာဏ္ပညာတို ့သည္ အ႐ြယ္ေရာက္ေနေသာ လူမ်ားတြင္ မုခ်ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ႏုနယ္ ငယ္႐ြယ္လွေသးေသာ ကေလးအ႐ြယ္တြင္မူ အနည္းငယ္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ထိုအခါတြင္ အမွားအယြင္းမ်ား ျပဳလုပ္မိေသာ ကေလးမ်ားကို လူၾကီး မိဘမ်ား အေနျဖင့္ ၾကိဳးစားနားလည္ေပး ခြင့္လႊတ္ေပးကာ လမ္းေၾကာင္းအမွန္ကို ေရာက္ရန္ နာက်င္ေအာင္ ႐ိုက္ႏွက္၍ ဆံုးမမည့္အစား ခ်ိဳသာေသာ နည္းျဖင့္ ဆံုးမ တည့္မတ္ေပးသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။
မိဘ ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးၾကမည့္အစား ဥပမာ.. စာက်က္ခ်ိန္တြင္ စာမက်က္လိုေသာ ကေလးမ်ားကို
“သား ဒီစာတစ္ပုဒ္ကို ရေအာင္က်က္ရင္ Computer Game တစ္နာရီ ကစားခြင့္ ေပးမယ္…”
“သမီး ခုနကတြက္တဲ့ သခ်ၤာအပုဒ္ ၂၀ ထဲမွာ ၅ ပုဒ္မွားေနလို ့ ေနာက္ထပ္ အပုဒ္ ၂၀ ထပ္တြက္ရမယ္”
“ ဒီလ Chapter End Test မွာ အဂၤလိပ္စာ အမွတ္နဲလို ့ ဒီလအတြက္ ကစားစရာ မ၀ယ္ေပးႏိုင္ဘူး…”
စသည္ျဖင့္ ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္ ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ဆုေပး ဒါဏ္ေပး စနစ္ကို က်င့္သံုး၍လည္းေကာင္း ထိန္းေက်ာင္းျပဳျပင္သင့္ပါသည္။ ဆရာ ဆရာမမ်ားသည္လည္း အတန္းထဲတြင္ အျပစ္ရွိေသာ ကေလးမ်ားကို ခံုေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္ျခင္း (သို ့) အတန္းေရွ ့ထြက္၍ မတ္တပ္ရပ္ေစျခင္း (သို ့) ထိုင္ထ လုပ္ခိုင္းျခင္း စသည္ျဖင့္ အျပစ္ေပးၾကေစခ်င္ပါသည္။
အဓိက အခ်က္မွာ အနာဂတ္၏ အညြန္ ့အဖူးကေလးမ်ား ျဖစ္ေသာ စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္ ႏုနယ္လွေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို မိမိဆႏၵႏွင့္ မတိုက္ဆိုင္တိုင္း၊ မိမိေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မျပည့္၀တိုင္း၊ မိမိ၏ အတၱစိတ္၊ မိမိ၏ ေဒါသစိတ္တို ့ကို ေ႐ွ ့တန္းမတင္ၾကပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ ကိုင္တြယ္ ဆံုးမ ၾကေစရန္ တိုက္တြန္းလိုပါသည္။
မိဘမ်ားသည္ မိမိတို ့၏ သား သမီး ကေလးမ်ားကို စာမက်က္၍ ရိုက္သည္။ စာဆိုခိုင္းလွ်င္ မရသျဖင့္ ႐ိုက္သည္။ သခ်ၤာပုစာၦမ်ား အေျဖမွားသျဖင့္ ႐ိုက္သည္။ စာက်က္ရမည့္ အခ်ိန္တြင္ စာမက်က္ဘဲ တီဗြီထိုင္ၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္ ႐ိုက္သည္။ အခ်ိန္မဟုတ္ပဲ Computer Game ေဆာ့ေန၍ ႐ိုက္သည္။ ေက်ာင္းမွ လစဥ္ စာေမးပြဲ မွတ္တမ္းတြင္ အမွတ္နည္း၍ ႐ိုက္သည္။ ေျပာစကား နားမေထာင္၍ ႐ိုက္သည္။ အမွားအယြင္း တစ္ခုခု ျပဳမိေသာေၾကာင့္ ႐ိုက္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကေလးလက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ ဖန္ခြက္ (သို ့) ပန္းကန္လံုး မေတာ္တဆ လြတ္က်၍ ကြဲသြားသည္ကိုပင္ အျပစ္ယူကာ ႐ိုက္တတ္ၾကသည္ကို ေတြ ့ခဲ့ဖူးပါသည္။
ထိုသို ့ဆိုလွ်င္ ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္ရျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းခံမွာ အေျခအေန တစ္ခုခုတြင္ မိမိတို ့ျဖစ္ေစခ်င္သလို အေနအထားမ်ိဳး ျဖစ္မလာေသာအခါ၊ မိမိတို ့၏ လ်ာထားခ်က္ (သို ့) သတ္မွတ္ခ်က္ တစ္ခုခု၊ မိမိတို ့ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ စံခ်ိန္ စံညႊန္း တစ္ခုခုႏွင့္ မကိုက္ညီၾကေသာအခါတြင္ ႐ိုက္ေလ့ရွိၾကသည္ ဟု ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေကာက္ခ်က္ခ်ခ်င္ပါသည္။ သေဘာတူၾကပါသလား…။
ထိုအခါ မိဘတစ္ဦးအေနျဖင့္ ျပန္လည္ေခ်ပ ဆင္ေျခေပးႏိုင္သည္မွာ မိမိတို ့သည္ မိမိတို ့၏ ရင္မွျဖစ္ေသာ သား သမီးတို ့ကို ေတာ္ေစ တတ္ေစ လိမၼာေစ ေေကာင္းေစခ်င္ေသာ ဆႏၵ၊ အမွားကင္းေစလိုေသာ ဆႏၵတို ့ျဖင့္ ဆိုဆံုးမၾကရင္း တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္အခန္ ့မသင့္ေသာ အခါတြင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမ မိပါသည္ဟု…။ ထိုသူတို ့သည္ မိမိတို ့၏ အတၱတရားကို ေဒါသစိတ္မ်ားႏွင့္ ဖံုးလႊမ္းရန္ ၾကိဳးစားၾကသူမ်ားဟု စြတ္စြဲၾကည့္ခ်င္ပါသည္။
တကယ္ကေတာ့ မိဘဆိုသည္မွာ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကေလးမ်ားပင္…။ ထိုအခါ မိဘမ်ားအေနျဖင့္ အနည္းငယ္ စဥ္းစားၾကည့္သင့္သည္မွာ မိမိတို ့ငယ္စဥ္ ကေလးအ႐ြယ္၌ေရာ ထိုအမွားမ်ိဳးကို မၾကံဳခဲ့ၾကဘူးသေလာ…။ ေမြးစအရြယ္မွ စတင္ကာ အရာရာကို အမွန္ေတြခ်ည္းသာ သိျမင္ နားလည္ ျပဳမူ ေနထိုင္ က်င့္ၾကံခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္သေလာဟူ၍ပင္...။
အမွား ဆိုသည္မွာ လူတိုင္းႏွင့္ မကင္းေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ ငယ္႐ြယ္ေသာ ကေလးမ်ားတြင္သာမက လူၾကီးမ်ားတြင္လည္း အမွား ဆိုသည္မွာ အနည္းႏွင့္ အမ်ား ႐ွိႏိုင္ၾကေသာ အရာတစ္ခုပင္။ ယုတ္စြအဆံုး ထိုကေလးမ်ားကို ႐ိုက္၍ဆံုးမေနေသာ မိဘကိုယ္တိုင္ကပင္ အမွားမ်ား ကင္းစင္ပါရဲ ့ေလာ…။ စဥ္းစားစရာ…။
အလားတူပင္ အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ ဆိုသည္မွာလည္း လူတိုင္းတြင္ရွိတတ္ၾကေသာ လူတိုင္းႏွင့္ မကင္းႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ မိမိ၏ လုပ္ရပ္တစ္ခုကို အမွားဟု သိျမင္လာေသာအခါ အမွန္ကို ရွာေဖြ၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အခ်ိန္မွီ ျပဳျပင္ႏိုင္ေသာသူသည္ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ထိုကဲ့သို႕ ျပဳျပင္ႏိုင္ေသာ အသိဥာဏ္ပညာတို ့သည္ အ႐ြယ္ေရာက္ေနေသာ လူမ်ားတြင္ မုခ်ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ႏုနယ္ ငယ္႐ြယ္လွေသးေသာ ကေလးအ႐ြယ္တြင္မူ အနည္းငယ္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ထိုအခါတြင္ အမွားအယြင္းမ်ား ျပဳလုပ္မိေသာ ကေလးမ်ားကို လူၾကီး မိဘမ်ား အေနျဖင့္ ၾကိဳးစားနားလည္ေပး ခြင့္လႊတ္ေပးကာ လမ္းေၾကာင္းအမွန္ကို ေရာက္ရန္ နာက်င္ေအာင္ ႐ိုက္ႏွက္၍ ဆံုးမမည့္အစား ခ်ိဳသာေသာ နည္းျဖင့္ ဆံုးမ တည့္မတ္ေပးသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။
မိဘ ကေလးမ်ားကို ႐ိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးၾကမည့္အစား ဥပမာ.. စာက်က္ခ်ိန္တြင္ စာမက်က္လိုေသာ ကေလးမ်ားကို
“သား ဒီစာတစ္ပုဒ္ကို ရေအာင္က်က္ရင္ Computer Game တစ္နာရီ ကစားခြင့္ ေပးမယ္…”
“သမီး ခုနကတြက္တဲ့ သခ်ၤာအပုဒ္ ၂၀ ထဲမွာ ၅ ပုဒ္မွားေနလို ့ ေနာက္ထပ္ အပုဒ္ ၂၀ ထပ္တြက္ရမယ္”
“ ဒီလ Chapter End Test မွာ အဂၤလိပ္စာ အမွတ္နဲလို ့ ဒီလအတြက္ ကစားစရာ မ၀ယ္ေပးႏိုင္ဘူး…”
စသည္ျဖင့္ ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္ ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ဆုေပး ဒါဏ္ေပး စနစ္ကို က်င့္သံုး၍လည္းေကာင္း ထိန္းေက်ာင္းျပဳျပင္သင့္ပါသည္။ ဆရာ ဆရာမမ်ားသည္လည္း အတန္းထဲတြင္ အျပစ္ရွိေသာ ကေလးမ်ားကို ခံုေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္ျခင္း (သို ့) အတန္းေရွ ့ထြက္၍ မတ္တပ္ရပ္ေစျခင္း (သို ့) ထိုင္ထ လုပ္ခိုင္းျခင္း စသည္ျဖင့္ အျပစ္ေပးၾကေစခ်င္ပါသည္။
အဓိက အခ်က္မွာ အနာဂတ္၏ အညြန္ ့အဖူးကေလးမ်ား ျဖစ္ေသာ စိတ္ဓါတ္အားျဖင့္ ႏုနယ္လွေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို မိမိဆႏၵႏွင့္ မတိုက္ဆိုင္တိုင္း၊ မိမိေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မျပည့္၀တိုင္း၊ မိမိ၏ အတၱစိတ္၊ မိမိ၏ ေဒါသစိတ္တို ့ကို ေ႐ွ ့တန္းမတင္ၾကပဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ ကိုင္တြယ္ ဆံုးမ ၾကေစရန္ တိုက္တြန္းလိုပါသည္။
* * * * * * * * * * * * * * * *
၀န္ခံခ်က္ ။ ။ ကေလးကို႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမမွ ကေလးလဲ လိမၼာ ကိုယ္တိုင္ကလဲ မိဘ ၀တၱရား ေက်ပြန္သည္ ဟု ထင္ျမင္ယူဆထားေသာ လူတစ္ခ်ိဳ ့့ႏွင့္ စကားေျပာအၿပီးမွာ ေပၚေပါက္လာေသာ အေတြးစု ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။
၀န္ခံခ်က္ ။ ။ ကေလးကို႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမမွ ကေလးလဲ လိမၼာ ကိုယ္တိုင္ကလဲ မိဘ ၀တၱရား ေက်ပြန္သည္ ဟု ထင္ျမင္ယူဆထားေသာ လူတစ္ခ်ိဳ ့့ႏွင့္ စကားေျပာအၿပီးမွာ ေပၚေပါက္လာေသာ အေတြးစု ျဖစ္ပါေၾကာင္း…။