သံလြင္အိပ္မက္ အတြဲ (၄) အမွတ္ (၁)

သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္း အတြဲ (၄) အမွတ္ (၁) ထြက္ပါၿပီ။ ဒီတပါတ္ သံလြင္အိပ္မက္မွာေတာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ စြဲကပ္ေနခဲ့ေသာ ေရာဂါေဝဒနာဆိုးတခုျဖစ္တဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈနဲ႕ အဂတိလိုက္စားမႈ… စတာေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို အသားေပး ေရးသားေဖၚျပထားတာကို ဖတ္ရႈၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဝတၳဳတိုေလး တပုဒ္ ပါပါတယ္…။
ဝတၳဳေလးရဲ႕ နာမည္က ႏွလံုးသား သံစဥ္ ပါ။
အသက္ေလးရလာတဲ့ ပင္စင္စား ဖခင္တေယာက္နဲ႕ ေခတ္မီၿပီး လူငယ္ပီသခ်င္တဲ့ သားတေယာက္၊ ဒီလို ကြာဟေနတဲ့ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ခုရဲ႕ သံစဥ္မတူတဲ့ ေတးသြားႏွစ္ပုဒ္ကို ခံစားၿပီး ေရးထားတာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ… ေဝဖန္ပါ… အၾကံျပဳၾကပါေနာ္…။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။

********

ရန္ကုန္ေလဆိပ္ ျပည္ပထြက္ခြာေနရာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခရီးသည္မ်ား နားေန ေစာင့္ဆိုင္းရာေနရာကို တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္း ဝင္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ သားျဖစ္သူ၏ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ၾကည္မ်ား ရစ္ဝိုင္းေနေသာ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ သာမန္ထက္ပိုေသာခံစားခ်က္တို႕ကို ႏွစ္သိမ့္ရန္ စကားလံုးမ်ား စီစဥ္ေနမိပါသည္။

တည္ၾကည္ ရိုးေျဖာင့္ေသာ၊ အေနအစား ဆင္းရဲခဲ့ေသာ္လည္း မိမိ၏လိပ္ျပာကို မိမိကိုယ္တိုင္ လံုလံုလဲလဲရွိခဲ့ေသာ၊ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္နီးပါး သာမန္အစိုးရ ဝန္ထမ္းဘဝကို ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္စြာျဖင့္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၿပီး လက္ရွိ အျငိမ္းစားဘဝေရာက္ ဖခင္တစ္ဦး ႏွင့္ ငယ္ရြယ္ၿပီး ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ေသာ သြက္လက္တက္ၾကြေသာ၊ ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျဖတ္သန္းလိုေသာ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ အလုပ္လုပ္ကာ စီးပြားရွာၿပီး မိဘကို မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ထားေသာ္လည္း အရာရာကို အေလးအနက္မထားတတ္ေသာ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ခပ္မိုက္မိုက္ ဂ်စ္ကန္ကန္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္… ထိုသူႏွစ္ေယာက္၏ၾကားတြင္ အရာရာကို စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ အဆင္ေျပေျပျဖစ္ေအာင္ ၾကားဝင္ေဆာင္ရြက္ေပးရမည့္သူမွာ ကြ်န္မ ျဖစ္ေနေလသည္။

----------
--------------------
------------------------------
အျပည့္အစံုကို ဒီေနရာမွာ ဆက္လက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္…။

သူမႏွင့္ သူ၏ ဘူတာရံု

ရထားစီး ခရီးသြားတေယာက္အေနႏွင့္ တပတ္လွ်င္ အလုပ္လုပ္ရက္ ၅ ရက္မွာ ထိုဘူတာရံုကို အသြား တေခါက္ အျပန္ တေခါက္၊ တေန႕လွ်င္ ႏွစ္ေခါက္ ခရီးတဆင့္ ေထာက္ရပါသည္။ သည္ႏိုင္ငံကိုေရာက္လာၿပီး အလုပ္ စလုပ္စဥ္အခါက ေနရာအသစ္ႏွင့္ အေျပာင္းအလဲတို႕ေၾကာင့္ ခံစားရေသာ စိတ္ခံစားမႈ၊ အလုပ္ခ်ိန္မမွီမွာ ေၾကာက္ေသာ စိုးရိမ္စိတ္၊ မတတ္ တတတ္ လုပ္လက္စ အလုပ္မ်ားအေပၚတြင္ ရွိေနေသာ စိတ္ဖိစီးမႈ၊ ရပ္ေဝးမွ မိဘမ်ားကို လွမ္း၍ ပူပန္ ေၾကာင့္ၾကစိတ္ စသည္တို႕ျဖင့္ အစဥ္အျမဲ ပူေလာင္ၿပီး ျပာယာခတ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ေဘးဘီ ဝဲယာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် သတိျပဳႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။

သို႕ေသာ္ အလုပ္လုပ္သက္ ၆ လေက်ာ္ ၇ လထဲသို႕ ေရာက္လာေသာအခါ လက္ရွိ လုပ္ေနရေသာ လုပ္ငန္း၊ မိမိ ေနထိုင္ရာ ေရေျမ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ အေတာ္ေလး အကြ်မ္းတဝင္ ရွိစျပဳလာၿပီျဖစ္သည္။ ထို႕အတူ ေန႕စဥ္ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ယခင္ကထက္ မ်ားစြာ သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိလာၿပီး ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ရွိ ပတ္ဝန္းက်င္ သဘာဝ အလွအပမ်ားကိုသာမက မိမိႏွင့္အတူ ေန႕တဒူဝ လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကေသာ တရထားတည္းစီး ခရီးသြားမ်ား၊ မိမိပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေန႕စဥ္ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားကိုလည္း စိတ္ပါဝင္စားစြာ ၾကည့္ရႈ ေလ့လာတတ္လာၿပီျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ သူ႕ကို စတင္ သတိထားမိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ရထားအလာကို ေစာင့္ဆိုင္းေနသူမ်ားၾကားတြင္ အနက္ေရာင္ တီရွပ္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အျပာေရာင္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ ညိဳညိဳေလး တလံုးႏွင့္အတူ သူ႕ကို စတင္ေတြ႕ဖူးခဲ့သည္။ တစံုတခုကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာေနဟန္ရွိေသာ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူမအတြက္ မ်ားစြာ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ တရက္… ႏွစ္ရက္… သံုးရက္… ေလးရက္….
စီးေနက် ရထားအလာမွာ ရထားေပၚကို တက္လိုက္လာရင္း ခရီးသည္ေတြအၾကားမွာ သူ႕ကို တိတ္တဆိတ္ ရွာေဖြမိသည္။ သို႕ေသာ္ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ မေတြ႕ရေခ်။ သူမက မ်က္ေစ့မွားသည္လား သူကပဲ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္တတ္သည္လား။ ေန႔စဥ္ မနက္ အလုပ္သြားခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ႕ကို ရထားအလာကို ေစာင့္ေနေသာ အေနအထားျဖင့္ ေတြ႕ရတတ္သလို ညေန အလုပ္ဆင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း သူ႕ကို တေယာက္ေယာက္ကို (သို႕) အျပန္ရထားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနဟန္တူေသာ သက္ေတာင့္ သက္သာ အေနအထားမ်ိဳးျဖင့္ ေတြ႕ရစျမဲ…။ သို႕ေသာ္ ထူးဆန္းသည္မွာ အသြားေရာ အျပန္ပါ ဘယ္ရထားေပၚကိုမွ သူ တက္လိုက္မလာျခင္းပင္။

တခုခုဆို ေသခ်ာခ်င္လွေသာ စိတ္မ်ိဳးရွိတတ္သူမို႕ တရက္တြင္ စီးေနက် ရထားအလာမွာ တက္မလိုက္သြားပဲ အသာ ေနာက္ခ်န္ ေနခဲ့မိသည္။ ရထားေစာင့္ေနသူမ်ား အားလံုးလိုလို ရထားေပၚကို ေရာက္သြားၾကၿပီး ရထားက တံခါးပိတ္ကာ ေမာင္းႏွင္ ထြက္ခြာသြားေလၿပီ။ ရထားလမ္းေဘး ပလက္ေဖါင္းေပၚတြင္ က်န္ခဲ့သူမွာ အညိဳေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ သူမ ႏွစ္ဦးတည္း…။

မ်ားမၾကာမီအခ်ိန္မွာ ေနာက္ရထားတစီးအလာကို ေစာင့္ၾကရန္ ခရီးသည္မ်ား တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကျပန္သည္။ ထိုအခါ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးက သူမ၏ျမင္ကြင္းထဲမွာ ကြယ္သြားလိုက္ ျပန္ေပၚလာလိုက္ႏွင့္…။ သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ ၃ မိနစ္မွာ ရထားတစီး ေရာက္လာသည္။ ခရီးသည္မ်ား သူ႕ထက္ငါ အလုအယက္ တိုးဝင္သြားၾကသည္။ ရထား ထြက္သြားသည္။ ထိုအခါ ရထားလမ္းေဘး ပလက္ေဖါင္းေပၚတြင္ ရပ္က်န္ခဲ့သူမွာ အညိဳေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ သူမ ႏွစ္ဦးတည္းသာ…။

သည္လိုႏွင့္ ရထား ေနာက္တစီး… ေနာက္တစီး… ေနာက္တစီး…
ရထားေတြ တစီးၿပီး တစီး… သို႕ေသာ္ ရထားလမ္းေဘးမွာ က်န္ရစ္သူ ႏွစ္ဦးမွာမူ မေျပာင္းမလဲ…။ သူမကသာ သူ႕ကို စိတ္ဝင္တစား အကဲခတ္ေနသေလာက္ သူကေတာ့ သူမအပါအဝင္ ေဘးပါတ္ဝန္းက်င္ကို နည္းနည္းေလးမွ သတိျပဳမိပံုမရ…။ ရထားလာခ်ိန္မ်ားမွာ ရထားေပၚတက္ေတာ့မေယာင္ တိုးကပ္သြားလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္မွာ က်န္ေနရစ္ခဲ့လိုက္ႏွင့္…။ အေၾကာင္းတခုခုေတာ့ ရွိေနပါလိမ့္မည္…။ သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း သူ႕အေၾကာင္းကိုေတြးရင္း သူ႕ကိုယ္စား ေမာဟိုက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး လက္ေလွ်ာ့ကာ မ်က္ေစ့ေရွ႕ကို ေရာက္လာေသာ ရထားတစီးေပၚသို႕ တက္လာခဲ့မိေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ရက္မွ လသို႕ ေျပာင္းလာသည္။ မိုးရြာရြာ ေနပူပူ၊ ေန႕ေတြ ရက္ေတြ ဘယ္လိုပင္ ေျပာင္းသြားေသာ္လည္း ေန႕စဥ္ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို ေနရာတက် မပ်က္မကြက္ ေတြ႕ေနရစျမဲ…။ ဘူတာရံုမွ အထိမ္းအမွတ္ ပစၥည္းတခုႏွင့္ တူေနေသာ သူ႕ကို ၾကည့္ရင္း အေတြးထဲတြင္ တစံုတခုကို နားလည္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ သူ… သူ႕ထံကို ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့မည့္ တစံုတေယာက္ကို ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနျခင္းမ်ားေလလား…။

ေလာက၏ နိယာမေတြမွာ ကိုယ္အလိုရွိေသာ အရာႏွင့္ ကိုယ့္ဆီ ေရာက္လာေသာ အရာေတြသည္ အခါမ်ားစြာမွာ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် တထပ္တည္း မက်ႏိုင္တတ္ပါ။ မရႏိုင္ေသာ အရာတခုကို အခ်ိန္ကုန္ လူပင္ပန္းခံၿပီး ရက္ရွည္လမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနမည့္အစား ထိုအခ်ိန္မ်ားကို တျခား တခုခုအတြက္ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်ေစခ်င္ပါသည္ဟု စိတ္ထဲမွာ တဖြဖြ (သူ႕ကို အားနာနာျဖင့္) ေရရြတ္ေနမိပါသည္။ ထိုဘူတာရံုေလးႏွင့္ တသာတည္း ခြဲျခား၍ မရေအာင္ ေန႕စဥ္ အခ်ိန္မွန္ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို စိတ္ထဲမွာ မေတြ႕ခ်င္ေတာ့သလို၊ ၿပီးေတာ့ တခုခု တိုက္တြန္း ေျပာဆိုခ်င္ေနသလိုလို...။ သို႕ေသာ္လည္း ထိုဘူတာရံုေလးကိုေရာက္တိုင္း သူ႕ကို အမွတ္တမဲ့ တခ်က္ကေလး မေတြ႕လိုက္မိလွ်င္ပင္ တခုခု လိုအပ္ေနသလိုလို၊ မသိစိတ္မွ တိတ္တဆိတ္ လိုက္လံ ရွာေဖြရင္း သူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္ေနမိေသာ သူမကိုယ္ သူမလဲ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္မိသည္။

သူ႕အေၾကာင္း ေတြးမိသည့္ အဲဒီ ညက ထူးထူးဆန္းဆန္း အိပ္မက္ထဲအထိ သူ လိုက္လာေလသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ထိုေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလး ပိုင္ရွင္ကို ေဖ်ာင္းဖ် စကားေတြမ်ားစြာ ေျပာမိေလသည္။ သူမကသာ သူ႕ကို စကားေတြ ေျပာေနမိေသာ္လည္း သူက စကားတခြန္းမွ ျပန္မဆိုပါ။ သို႕ေသာ္ အျပင္မွာ တခါမွ် မျမင္ခဲ့ဖူးေသာ သူ၏ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အျပံဳးမ်ား၊ စိုလက္ ေတာက္ပေသာ သူ႕ မ်က္ဝန္းမ်ားက သူမေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို သေဘာတူ လက္ခံပါသည္ဟု ေထာက္ခံ ခြန္းတုန္႕ျပန္ေနသေယာင္…။ ထိုအိပ္မက္မွ ႏိုးလာေသာအခါ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို အခိုင္အမာ ခ်ၿပီးျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း မနက္မွာ အိမ္မွ ခါတိုင္းထက္ အနည္းငယ္ ေစာၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ အေတြးထဲမွာေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို သြားေတြ႕လိုက္မည္… ၿပီးေတာ့ သူမကပင္ စတင္ကာ အသိမိတ္ေဆြဖြဲ႕ၿပီး အိပ္မက္ထဲမွာလို စကားေျပာၾကည့္လိုက္မည္ ေပါ့…။ အေတြးမ်ားႏွင့္ ဘူတာရံုကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ က်င့္သားရေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားက ၾကည့္ေနက် ေနရာဆီသို႕ ေရာက္သြားသည္။ အို… ရင္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲ တုန္ခါသြားသည္…။ သူ... သူ ထိုင္ေနက် ေနရာမွာ ရွိမေနပါလား…။ သူမက အခါတိုင္းထက္ ေစာေနသည္လား… သူ အလာမ်ား ေနာက္က်ေနသည္လား…။ လက္ထဲမွနာရီကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အခ်ိန္ အနည္းငယ္ ေစာေနေသးေသာ္လည္း ခါတိုင္းဆို သူကသာ အျမဲ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္ပဲ…။ အခုေတာ့ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ ေရာက္မလာတာပါလိမ့္…။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ သူ႕အတြက္ ဝမ္းသာရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမမွာ ဝမ္းမသာႏိုင္ေသာ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ဘူတာရံုမွာ နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာသည္အထိ ေစာင့္ေနမိသည္။ ရထားစီးခရီးသည္ေတြကေတာ့ တသုတ္ၿပီး တသုတ္ ေရာက္လာလိုက္၊ ရထားေတြက တစီးၿပီး တစီး ေရာက္လာလိုက္၊ ထြက္ခြာသြားလိုက္ႏွင့္…. ေနေစာင္းၿပီး ရံုးျပန္ခ်ိန္သာေရာက္သြားသည္ ေမွ်ာ္ေနေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကား ေရာက္မလာခဲ့…။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေနဝင္သြားသည္။ လမ္းမီးမ်ားႏွင့္အတူ ဘူတာရံုမွ မီးေခ်ာင္းမ်ားလည္း လင္းလာၿပီ။ ည၏ အေမွာင္ထုသည္လည္း တစထက္ တစ သိပ္သည္းလာၿပီ။ ဘူတာရံုအတြင္းမွာလဲ လူေတြ ရွင္းစျပဳလာၿပီ….။ ၾကားလိုက္ရေသာ ဘူတာရံုမွ ေၾကျငာခ်က္အရ တခဏ ၾကာလွ်င္ ေနာက္ဆံုးရထား ဆိုက္ေရာက္လာေတာ့မည္။

မ်က္ေစ့ေရွ႕ကို ဝင္လာေသာ ေနာက္ဆံုး ရထားတစ္စီး အျပီးမွာ ဘူတာရံု လံုျခံဳေရး ဝန္ထမ္းမ်ား၊ သန္႔ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းမ်ား အလုပ္စၾကၿပီ…။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ကုန္ဆံုး ပ်က္သုန္းၿပီး ဘူတာရံုေလးကို ခ်န္ထားခဲ့ကာ ထိုင္ေနရာမွ ေလးတြဲ႕စြာ ထြက္ခြာလာခဲ့မိသည္။ ျမင္ခ်င္ေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးက ဘယ္ေရာက္ေနသည္လဲ…။ သူ ေစာင့္ေနသူတေယာက္ကို ေတြ႕သြားေလသည္လား… သို႕မဟုတ္ ဆက္ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား… လက္ေလွ်ာ့သြားၿပီလား…။ ဝမ္းသာရမည္လား ဝမ္းနည္းရမည္လား ကိုယ္တိုင္ ေဝခြဲမရေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ အခါမ်ားစြာမွာ သြက္လက္တတ္ေသာ အိမ္အျပန္ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ သည္တေန႕တြင္ အေလးလံဆံုးႏွင့္ အေႏွးေကြးဆံုး ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

သို႕ေသာ္လည္း ေနာက္တေန႕မနက္ ေစာေစာ ထိုဘူတာရံုေလးမွာ မ်ားျပားလွေသာ ရထားစီး ခရီးသည္မ်ားအၾကားတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို တေနကုန္ၿပီး ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ေနာက္ဆံုးရထား ေရာက္လာခ်ိန္အထိ လာေရာက္ ေစာင့္ဆိုင္း ရွာေဖြလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု သူမကိုယ့္ သူမ မေသခ်ာပါ…။ သံေယာဇဥ္ဆိုသည္မွာ တြယ္မိတြယ္ရာကို တြယ္တတ္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား…။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ သူငယ္ခ်င္း ေရးခဲ့ေသာ သူႏွင့္ ဘူတာရံု အက္ေဆးကို ဖတ္ၿပီး ျပန္လည္ ခံစား ေရးဖြဲ႕ထားပါသည္။

သူႏွင့္ ဘူတာရံု

စာေရး စာဖတ္ ဝါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အခုတေလာ သူေတြးေနမိတာေလးကို ခ်ေရးျဖစ္လို႕ ပို႕လာတဲ့ ခ်စ္စရာ အက္ေဆးေလး တပုဒ္ပါ။ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သက္လို႕ သူ႕ရဲ႕ သေဘာတူ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕ တင္လိုက္ပါတယ္…။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ... လိုအပ္တာရွိရင္ ေျပာျပခဲ့ၾကပါ...။ ေက်းဇူး... း))

သူႏွင့္ ဘူတာရံု

ဘူတာရံုတစ္ခုတြင္ သူ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာျမင့္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ ထိုင္ေနက်မို႕ ထင္ပါသည္ ေလးပင္ဟန္ ေၾကာင့္ၾကဟန္ တစက္မွ်မရွိပဲ သက္ေတာင့္ သက္သာပင္ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ သူ ထိုင္ေနခဲ့သည္မွာလည္း တရက္ထဲမွ မဟုတ္သည္ပဲ။ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနသူမ်ား ရွိေသာ္လည္း မသိလိုက္ မသိဖာသာပင္။ မၾကာမတင္မွာ ရထားဆိုက္ေတာ့မည္………..

ရထားဆိုက္ေတာ့မည္ဆုိေသာ ေၾကျငာခ်က္ႏွင့္အတူ လံုျခံဳေရး သတိေပးစာတမ္းေတြ ျမင္ေနရျပီ။ သူ႕ဆီက လႈုပ္ရွားမွုကို အတိုင္းသား ျမင္ေနရျပီေလ။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ထားတာျမင္ရံုနဲ႕ ျငိမ္သက္ေအာင္ ဟန္ေဆာင္လုိ႕မရတာကို သူ သတိထားမိပံုမေပၚ။ သူ႕စိတ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ယိမ္းထိုးေနေအာင္ လႈံု႕ေဆာ္ေနၾကသည္ေလ။

ရထားဆိုက္ပါျပီ။
တစ္စီး…
ေနာက္တစ္စီး…
ေနာက္တစ္စီး…
ေနာက္ထပ္ အစီးေပါင္းမ်ားစြာ…

ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ရထားတစ္စီး အျပီးမွာ ဘူတာရံု လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ား သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမားမ်ား စၿပီး အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေသာအခ်ိန္တြင္ သူထိုင္ေနရာကေန ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီ။ အိမ္ကို ျပန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ယခင္ေန႕ရက္မ်ားလိုပင္ ေလးလံလြန္းလွသည္။ သူနဲ႕အတူ သူမ မပါရွိေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

တကယ္တမ္း သူႏွင့္သူမသည္ အဆိုပါဘူတာရံုတြင္ (တၾကိမ္တခါမွ ေတြ႕ဖူးျခင္းမရွိပါပဲ) ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကျခင္းပင္။ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ဆံုၾကျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ေသခ်ာေပါက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ စီစဥ္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိေန႕မွစ၍ သူမ ရံုးျပန္လာတိုင္း သူေစာင့္ေနတတ္ေသာ ဘူတာရံုတြင္ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ဆင္းတတ္သည္။ သူမႏွင့္သူ လမ္းအတူတူ ေလွ်ာက္သည္။ သူမ ေျပာေသာစကားသံတုိ႕ျဖင့္ သူ၏ လမ္းတေလွ်ာက္ကို ပန္းေပါက္ေပါက္ေတြ ခင္းေနခဲ့သည္။ ထုိကာလသည္ အေတာ္ၾကာျမင့္ပါသည္။

သူ သတိမထားမိလိုက္ေသာ ေန႕တေန႕တြင္ ရထားေပၚမွ သူမ ဆင္းလာသည္ကို မေတြ႕ရေတာ့ပါ။ ထြက္သြားေသာရထားကို ၾကည့္လုိက္ ရထားဆုိက္ေရာက္ခ်ိန္ကို ၾကည့္လုိက္ျဖင့္ သူတေယာက္ အေတာ္ေလး ဗ်ာမ်ားေနခဲ့သည္။ ေနာက္ရထားတစ္စီး ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ရထားေပၚတက္ျပီး ဘယ္ကိုရွာရမွန္းမသိေသာ မ်က္၀န္းအစံုျဖင့္ ေၾကာင္စီစီ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ေအာ္ေခၚရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ျပည့္သိပ္ၾကပ္ေနေသာ လူေတြၾကားထဲတြင္ သူ႕ေခၚသံကုိ ၾကားရရန္ မလြယ္ကူမွန္း သိေနေသာေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ ထိုေန႕ညက သူ အိမ္ျပန္မေရာက္ခဲ့ပါ။

ေနာက္တေန႕တြင္လည္း သူေစာင့္ေနက် အခ်ိန္တြင္ မပ်က္မကြက္ ေရာက္လာတတ္သည္။ သို႕ေသာ္ သူမကား ဘယ္ေတာ့မွ် ေပၚမလာခဲ့ေတာ့။ သူသည္ ေန႕ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုဘူတာရံုတြင္ ေစာင့္ျမဲေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ပထမ လူအမ်ား သတိထားမိၾကသည္။ သူ႕ကို စကားေျပာဆိုရန္ ၾကိဳးစားသူမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ မည္သူ႕ကိုမွ် ျပန္လည္ မတုန္႕ျပန္ေသာ သူ႕ကို ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့ၾကသည္။ ဘူတာရံုတြင္ရွိေသာ ဆိုင္းဘုတ္ အေဟာင္းမ်ားႏွင့္အတူ သူသည္ ဘူတာရံုမွ ပစၥည္းတခုဟု အမ်ားအျမင္တြင္ သိသာ ထင္ဟပ္ေစခဲ့ပါသည္။

ယေန႕လည္း ေနာက္ဆံုး ရထားဆိုက္ပါျပီ။ သူသည္ ထုိဘူတာရံုမွ ထရန္ ျပင္ဆင္ေနသည္။

ေနာက္ေန႕တြင္လည္း သူသည္ ဘူတာရံုသို႕လာေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။

သူႏွင့္ ထိုဘူတာရံုသည္ တသားတည္းျဖစ္သြားသည္မွာ ၾကာျမင့္ေနခဲ့ျပီ။

သူမ ဘယ္ေရာက္ေနသနည္း……………………..။

** ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႕ အဝါေရာင္ ရထားလိုင္း အသစ္ဖြင့္ေသာေန႕က ေရးပါသည္။

ေဆးေရာင္စံု

ဒီပိုစ့္ကို ေဆးေရာင္စံု လို႔ နာမည္ေပးရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ တခုနဲ႔ တခု သိပ္ အဆက္အစပ္ မရွိလွတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စုေပါင္းၿပီး ေရးျပမွာမို႕ပါ။

အခု ပထမဆံုးအေနနဲ႕… အေရးၾကီးတဲ့ စားစရာ အေၾကာင္းက အရင္ စလိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္…။ ဟိုတေန႕က ေရးခဲ့တဲ့ အခ်ဥ္ထည့္ျခင္း ပိုစ့္မွာ ညီမေလး ႏုစံက သူ႕ ေမေမလုပ္ေနက် အခ်ဥ္ရည္ ေဖ်ာ္နည္းကို အီးေမးလ္ပို႕ၿပီး ေပးမယ္လို႕ ဆိုလာပါတယ္…။ ဒါကို ေနာက္ ေကာ္မန္႕ပိုင္ရွင္ တေယာက္က ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မႏုစံ ရဲ႕ အခ်ဥ္ရည္ recipe ကို ဒီေနရာမွာပဲ ေဝမွ်ပါလို႕ ေျပာလာပါတယ္…။ ဒီေတာ့ ညီမႏုစံက အဲဒီ အခ်ဥ္လုပ္နည္းကို အီးေမးလ္နဲ႕ ပို႕လာတုန္းမွာ အဲဒါကို Share လို႕ရပါသလားလို႔ တခါတည္း ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ရပါတယ္ ဆိုလို႔ အခုလို ျပန္ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္..။

အသုပ္ထဲ ထည့္တဲ့ အခ်ဥ္ရည္ေဖ်ာ္နည္း

မန္က်ည္းသီးကုိ ထန္းလ်က္ နဲနဲနဲ႕ ေရစိမ္ထားလိုက္ပါ။ အခ်ဥ္ေဖ်ာ္တဲ့အေပၚ မူတည္ျပီး ထန္းလ်က္ကို ထည့္ပါ။ ပံုမွန္အရြယ္ ထန္းလ်က္ ၂ လုံး ၃ လုံးေလာက္ဆုိ ရပါၿပီ။ ငရုတ္သီးမႈန္႔ အေရာင္တင္မႈန္႔ နဲနဲကို ပန္းကန္လုံးထဲထည့္ျပီး က်က္ၿပီးသား ဆီပူပူ ထမင္းစားဇြန္း ၂ ဇြန္း ၃ ဇြန္းေလာက္ ေလာင္းထည့္ျပီး ေမႊလိုက္ပါ။ အမွန္က ငရုတ္သီးမႈန္႕ကုိ ဆီသတ္ဖို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ အမႈန္႔က အလြယ္တကူ မီးကၽြမ္းလြယ္တတ္ၿပီး အေညွာ္နံ႕ကို လည္း ေၾကာက္ရေသာေၾကာင့္ ဤနည္းျဖင့္ ငရုတ္သီး ဆီသတ္လိုက္ျခင္းပါ…။

မန္က်ည္းရည္ အဖတ္စစ္ျပီးသားထဲကို ငရုတ္ဆီ (အနီေရာင္ chili sauce) ထည့္ၿပီး ေရာေဖ်ာ္ပါ။ အငန္အတြက္ ငံျပာရည္ အနည္းငယ္ ႏွင့္ အခ်ဥ္လုိလွ်င္ ရွာလကာရည္ အနည္းငယ္ ထည့္ပါ။ အေပါ့ အငန္ ျမည္းျပီး လိုအပ္ပါက ဆားအနည္းငယ္၊ အခ်ိဳမႈန္႔စားပါက အခ်ိဳမႈန္႔ အနည္းငယ္ ထည့္ပါ။ ေနာက္ဆုံး ေထာင္းထားေသာ ၾကက္သြန္ျဖဴအနည္းငယ္ ထည့္ပါ။

အခ်ဥ္ရည္မွာ ငရုတ္သီး ဆီသတ္ေရာ ငရုတ္ဆီေရာ ထည့္ထားေသာေၾကာင့္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ႏွင့္ အရသာလဲ ေကာင္းမြန္ပါသည္။ ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ အစံုသုပ္၊ ဘူးသီးေၾကာ္သုပ္၊ ပဲျပားသုပ္ စသည္တို႕တြင္ တခါတည္း ထည့္ၿပီး သုပ္ပါက အရသာရွိၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျခား ငန္ျပာရည္ ဆား အခ်ိဳမႈန္႕ တို႕ ထပ္ထည့္ရန္ မလိုေတာ့ပါ။

အစပ္လိုလွ်င္ ျငဳတ္သီးမႈန္႕ ထပ္ထည့္ႏိုင္ပါသည္… သို႕ေသာ္ ေဆးေလးပါ ေဆာင္ထားၾကေစခ်င္ပါသည္.. တဲ့…။ ကဲ… စမ္းၾကည့္ၾကပါေနာ္…။ အခုလို မွ်ေဝေပးတဲ့ ညီမေလး ႏုစံကို မမတို႕ ဘေလာ့ဂ္အသံက အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

ဒုတိယတခုက ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ေသာ တို႕ရဲ႕ လက္ေတြတြဲထား… ပိုစ့္မွာ ညီမေလး ေရးခဲ့တဲ့ ေကာ္မန္႕ထဲက ဖန္တြတြ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အဲဒီ စကားလံုးရဲ႕ မူလ အရင္း အျမစ္ကို သူက ေမးလ္နဲ႕ ပို႕ၿပီး ျပန္ရွင္းျပထားေပးပါတယ္…။ စာေရးဆရာ နႏၵာသိန္းဇံရဲ႕ ေတြးခ်ိန္ခ်င့္စရာ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲကပါ။ ဖတ္ရတာ တကယ္ကို သေဘာက်စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့သူမ်ား ရွိႏိုင္သလို မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ သူမ်ားလဲ ရွိေနႏိုင္တာေၾကာင့္ သူ ပို႕ေပးလာတဲ့ Scanned Document ေလးေတြ အတိုင္း ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္…။ အခုလို မွ်ေဝေပးတဲ့ ခ်စ္စရာ ညီမေလးကိုလဲ မမတို႕ ဘေလာ့ဂ္အသံက အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

ေနာက္တခုက ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီး သိကြ်မ္း ခင္မင္လာရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဆီက ေရာက္လာခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားပါ။


ဆရာမ မၾကည္ေအးရဲ႕ ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ ရယ္၊ မၾကည္ေအးရဲ႕ ကဗ်ာမ်ားရယ္… အဲဒီ စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူက တေယာက္၊ ကိုယ္ၾကိဳက္တယ္လို႕ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာ Nicolas Sparks ရဲ႕ The Last Song စာအုပ္ကို ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ စာအုပ္တန္ဖိုးနဲ႕ ပို႔ခ ဆတူေလာက္ ရွိတဲ့ ေနရာကေန သတိတရ ပို႔ေပးခဲ့လို႕ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူက တေယာက္ နဲ႕ Nicolas Sparks ရဲ႕ Dear John စာအုပ္ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူ ေနာက္တေယာက္ ပါ။ ကိုယ္ အျမတ္တႏိုး ဖတ္ရႈၿပီး အျမဲတမ္း သိမ္းဆည္းထားခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြမို႕ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။


ေနာက္တခုက အညိဳေရာင္ ပန္းအိုးေလးထဲက သစ္ပင္ စိမ္းစိမ္းေလးတခုရယ္၊ ပန္းေရာင္ စာရြက္ဖိတဲ့ ခ်စ္စရာ ဖန္လံုးေလးရယ္ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူ တေယာက္ နဲ႕ ခ်စ္စရာ အက်ီ အနက္ေရာင္ေလး တထည္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူ တေယာက္လဲ ရွိပါေသးတယ္…။ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိသာမက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သယ္လာေပးတဲ့ လူၾကံဳႏွစ္ေယာက္ကိုပါ တပါတည္း ေက်းဇူးတင္ခ်င္ပါတယ္…။

ေနာက္တခုက ကိုယ့္ရဲ႕ပိုစ့္ေတြကို လာဖတ္ရင္း အိတ္ေတြ ၾကိဳက္မွန္းသိလို႕ အေဝးတေနရာကေန ပို႕လာတဲ့ အညိဳေရာင္ အိတ္လွလွေလးတခု အတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားပါ။ ေမြးေန႕ရက္ အလြန္ေလးမွာ ေရာက္လာေပမယ့္ အခုမွ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာရတဲ့ အတြက္ ေဆာရီးပါေနာ္…။ အိတ္ကေလးကို ခ်စ္လို႕ ခုထိ မကိုင္ရေသးဘူး… အလွၾကည့္ထားတုန္းပဲ…။ (ဓါတ္ပံုေတာ့ မရိုက္ျပေတာ့ဘူး… ေတာ္ၾကာ သူမ်ားေတြ လာဝိုင္းလုေနၾကမွာစိုးလို႕…)

အဲ... ေနာက္ဆံုးတခုကေတာ့ ညေန ရံုးကျပန္ေရာက္ၿပီး ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ သနပ္ခါး အထူၾကီးလိမ္းၿပီး ညၾကီး အခ်ိန္မေတာ္မွာ သရဲေခ်ာ ေခ်ာေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ လက္ေဆာင္ဝယ္လာတဲ့ သနပ္ခါးတံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ စကားပါ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း မဟုတ္ေပမယ့္ ရေနက်မဟုတ္တဲ့ လက္ေဆာင္မ်ိဳးမို႔ သေဘာေတြက်ၿပီး ျပံဳးေနမိတာ…။ (အဲ… သနပ္ခါးတံုးပံုလဲ ဓါတ္ပံု ရိုက္မျပေတာ့ဘူးေနာ္… သနပ္ခါးတံုးက ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကီးေနေလေတာ့ ေတာ္ၾကာ ထက္ျခမ္း ျခမ္းေပးပါလို႕ ေဝစုလာခြဲေနမွျဖင့္…)

အခုဆို ကိုယ့္ရဲ႕ ေဆးေရာင္စံု ပိုစ့္ေလးမွာ ညီမ ႏုစံဆီက အခ်ဥ္ရည္လုပ္တဲ့ နည္းရယ္၊ ညီမေလး ဆီက ဖန္တြတြ ေနာက္ဆက္တြဲရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားေတြရယ္၊ ဓါတ္ပံုေလးေတြရယ္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အေရာင္စံုသြားပါၿပီ…။ ေနာင္ကိုလဲ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို အခုလို ေဆးေရာင္စံု ပိုစ့္ေလးေတြ ေရးပါအံုးမယ္…။

ေမွ်ာ္လင့္ေသာ တို႕ရဲ႕လက္ေတြ တြဲထား...

ဧၿပီလ ၂၇ ရက္ေန႕ တုန္းက သူငယ္ခ်င္းက ေခၚလို႕ Singapore Indoor Stadium မွာ Kelly Clarkson Show သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္…။ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ အနည္းဆံုး ၃ ၄ ေထာင္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္လို႕ ခန္႔မွန္းရတယ္။ အသံအား သိပ္ေကာင္းၿပီး ေပ်ာ္ပါးတက္ၾကြစြာ သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ Kelly နဲ႔အတူတူ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး StarHub က ေၾကာ္ျငာအေနနဲ႕ ေဝထားတဲ့ ပူေဖါင္းလို အေခ်ာင္းေတြကို ရိုက္ခတ္လို႕၊ လႈပ္ရမ္းလို႕ အားေပးေနၾကတဲ့သူေတြ၊ လက္ခုတ္တီးၿပီး အားပါးတရ သီခ်င္း လိုက္ဆိုေနၾကတဲ့သူေတြ၊ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ သီခ်င္းေတြမွာ ခုန္ေပါက္ၿပီး ကေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြကို ၾကည့္ရတာ တကယ္ပဲ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပြဲ အစကေန အဆံုး စည္းကမ္းရွိရွိ သီဆို အားေပးေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြကို ေတြ႕ရတဲ့ အခါမွာ ကိုယ္ျဖင့္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျမန္မာ Show ေတြကို တခ်ိန္လံုး သတိရေနေတာ့တာပါပဲ…။

တကယ္က အဲဒီလို Live Show ေတြ အမ်ားၾကီး မၾကည့္ဖူးပါဘူး။ ျမန္မာ Show ေရာ၊ International Show ေရာ… ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ အၾကိမ္ အေရအတြက္ တအားနည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ International Show ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ အေခြထဲမွာနဲ႕ တီဗြီထဲမွာ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ရသေလာက္ ပြဲေတြတိုင္းမွာ အဆိုေတာ္နဲ႕ ပရိသတ္ အေပးအယူ မွ်မွ်တတ နဲ႔ စည္းကမ္းတက် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အားေပးၾကတာေၾကာင့္ သိပ္ၾကည့္ေကာင္းလွတယ္။

ဘာေတြ ကြာေနတာလဲ… ကိုယ္တို႕ ပရိသတ္နဲ႕ သူတို႕ ပရိသတ္နဲ႕ ဘာေတြ ကြာေနတာလဲ… ကိုယ္တို႕ ပြဲေတြမွာ ဘာလို႕ ဒီလို မျဖစ္ႏိုင္ၾကတာလဲ လို႕ ေတြးမိတယ္…။

ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္မိသားစု အားလံုးနဲ႔ေဝးၿပီး သူမ်ား တိုင္းျပည္မွာ လာေနၾကရတဲ့ အခ်ိန္၊ လူေတြအားလံုးဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္က စိတ္ဖိစီးမႈေတြရဲ႕ၾကားမွာ ၾကိဳးစားပမ္းစား အသက္ရႈေနၾကရတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ စိတ္ကို အတင္းလႊတ္မေပးလိုက္ပဲ စည္းကမ္းရွိရွိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ မေပ်ာ္သင့္ၾကဘူးလား ဆိုတာမ်ိဳး ကိုယ္ ေတြးမိပါတယ္။

ကိုယ္တိုင္ၾကံဳဖူးခဲ့တဲ့ စင္ျမင့္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတခ်ိဳ႕မွာ အရက္ေတြမူးၿပီး ေသြးဆိုးဆိုးနဲ႕ ေပါက္ကရေတြကို အသံကုန္ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္ေပၚမွာ ဝတ္ထားတဲ့ အက်ႌကို ခြ်တ္ပစ္ၿပီး ဒီအတိုင္း ေလွ်ာက္ေျပးေနတဲ့သူေတြ၊ မိန္းကေလး အဆိုေတာ္ေတြ စင္ေပၚတက္ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အလွည့္က်ရင္ ႏွမခ်င္း မစာမနာ ေအာ္ဟစ္ၾကတဲ့သူေတြ၊ တားျမစ္ထားတဲ့ ေနရာကေန ေက်ာ္ၿပီး စင္နားအထိ အတင္းကပ္လာတဲ့ သူေတြ၊ စင္ေပၚကို ေျပးတက္ေတာ့မလို ျဖစ္ေနလို႕ လံုျခံဳေရးက ဆြဲသြားရတဲ့သူေတြ၊ ဓါတ္ပံုမရိုက္ရလို႕ တားထားတဲ့ၾကားက လစ္ရင္ လစ္သလို စင္နားကိုေရာက္လာၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္သူေတြကို လံုျခံဳေရးက အၾကိမ္ၾကိမ္ လာၿပီး သတိေပးေနရတာေတြ၊ ရႈိး ၿပီးခါနီး ပြဲသိမ္းသီခ်င္းဆိုရင္ စင္နားကို ျပိဳက်လာၿပီး ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရေတာ့တဲ့ ပရိသတ္ေတြကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္…။ အခု ညက ပြဲမွာ ဒါမ်ိဳး တေယာက္မွ မရွိခဲ့ဘူး။

ေနာက္ၿပီး သီခ်င္းဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ…။ နာမည္ၾကီး အမ်ိဳးသမီး အဆိုေတာ္ေတြ စင္ေပၚမွာ သီခ်င္းဆိုၾကတဲ့ အခါမွာ တိုတိုေလးေတြ၊ မလံုမလဲေလးေတြ ဝတ္ၿပီး ဆိုၾကတဲ့သူေတြလဲ အမ်ားၾကီး ရွိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ညကပြဲမွာေတာ့ ခ်စ္စရာ အဆိုေတာ္မေလး Kelly ဟာ တီရွပ္ ညိဳဝါဝါေလးနဲ႕ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အျပာရင့္ရင့္ေလးနဲ႕… အမ်ားသူငါနဲ႕ ဘာမွ မထူးျခားတဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈမ်ိဳးနဲ႕ သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး ဆိုသြားပါတယ္။ ပြဲခ်ိန္ ၂ နာရီ နီးပါး အတြင္းမွာ တခါပဲ အက်ႌလဲပါတယ္။ လဲလိုက္တဲ့ အက်ႌကလဲ သာမန္ တီရွပ္နက္ျပာေရာင္ေလး တထည္ပါပဲ…။ သူ႕ကို ၾကည့္ရင္း အခုတေလာမွာ တိုလို႕ နာမည္ေက်ာ္ေနတဲ့ ကိုယ္တို႕ ရဲ႕ ဟို အဆိုေတာ္မေလးကို သြားသတိရမိတယ္။ (ကိုယ္ မွားလား…)

ေနာက္တခုက ေရႊပြဲလာေတြရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ…။ ည ၈ နာရီမွာ စတဲ့ပြဲမို႕ တခ်ိဳ႕ကလဲ ရံုးက တန္းလာတဲ့ ရံုးဝတ္ ရံုးစားေတြနဲ႕ တခ်ိဳ႕ကေတာ့လဲ အိမ္ျပန္ၿပီးမွ ျပန္လာၾကပံုရတယ္… လွလွပပ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးေတြ ျပင္ဆင္လို႕… ျခံဳၾကည့္ရရင္ အားလံုးဟာ သာမန္ထက္ မပိုတဲ့ အျပင္အဆင္၊ သူသူ ငါငါလို ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေတြနဲ႕ပါ…။

All I ever wanted, Since you been gone, Breakaway, I do not hook up စတဲ့ သီခ်င္း ျမဴးျမဴးေတြကို သူနဲ႕အတူ ေအာက္က ပရိသတ္က လိုက္ပါ ကခုန္ၿပီး သံကုန္ဟစ္ၿပီး လိုက္ဆိုေနၾကသလို သူ႕ရဲ႕ နာမည္ၾကီး သီခ်င္းျဖစ္တဲ့ Because of You ကိုက်ေတာ့ တိုးတိုးသက္သာ ေအးေအးေဆးေဆး လိုက္ဆိုၾကတယ္။


(ေအာ္တို ကင္မရာနဲ႔ ရိုက္လာတဲ့ ပံုေတြမို႕ အရမ္းၾကီး မေကာင္းလွပါဘူး… အားေပးေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြကို ျပခ်င္လို႕ပါ... အမွတ္တရေပါ့…)

သီခ်င္းအပုဒ္ ၂၀ ေလာက္ကို ဆက္တိုက္ အားပါးတရ ဆိုေနတဲ့ Kelly ကိုၾကည့္ရင္း ကိုယ့္အေတြး စိတ္ကူး ထဲမွာေတာ့ မီးေရာင္စံု ဆလိုက္ေတြနဲ႕ လွပခန္းနားတဲ့ စင္ျမင့္ အျပင္ အဆင္ေတြ၊ Sound System သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပစၥည္း ကိရိယာေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ အိုင္စီ ဝိုင္းေတာ္သားေတြ အားလံုးကို စင္ေပၚကို တင္ၾကည့္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပြဲၾကည့္ ပရိတ္သတ္ေတြေနရာမွာ အခုလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စည္းကမ္းရွိရွိ ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္း ၾကည့္ၾကတဲ့ ကိုယ္တို႕ ျမန္မာ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ေတြကို အစားထိုးၾကည့္မိတယ္။

ကိုေလးက စင္ေပၚကေန “သံေယာဇဥ္… သံေယာဇဥ္… လူကို အရူးတပိုင္း ျဖစ္ေစတယ္…” လို႕ဆို… ကိုယ္တို႕က စင္ေအာက္ကေန သူနဲ႕ အတူတူ လက္ေတြကို ေဝွ႕ယမ္းၿပီ တေပ်ာ္တပါး သံျပိဳင္လိုက္ဆိုရင္း ကခုန္ၾက….

ကိုၾကီး အငဲက သူ႕ရဲ႕ နာမည္ၾကီး သီခ်င္းတပုဒ္ျဖစ္တဲ့ “လြမ္းမိတယ္ ဟိုးတုန္းက မႏၱေလးည… ဟိုးတုန္းက မႏၱေလးည…” လို႕ ဆိုတဲ့ အခါမွာ သူနဲ႕ အတူတူ လိုက္ဆိုရင္း မႏၱေလးကို လြမ္းၾက…

ေနာက္တခါ မ်ိဳးၾကီးက အသံအားေကာင္းေကာင္းနဲ႕ အသည္းကြဲတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေဘာ္ဒါေတြ အတြက္ပါ လို႕ ေျပာၿပီး “ဆံုမွတ္တို႕ လြဲေခ်ာ္ခဲ့… ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ေနခဲ့… ဘယ္ဘဝမွ တို႕ျပန္ဆံုေတြ႕ခြင့္ရွိႏိုင္မလဲ အခုေတာ့… သူစိမ္းတေယာက္ပါ…” သီခ်င္းကို ဆိုတဲ့ အခါ အားလံုးက စိတ္တူ ကိုယ္တူ တညီတညာထဲ လိုက္ဆိုခံစားၾက…

ပြဲသိမ္းသီခ်င္းအေနနဲ႕ သူတို႕အားလံုးက “ေမွ်ာ္လင့္ေသာ တို႕ရဲ႕ လက္ေတြ တြဲထား… မဆံုးေသာ ဒုကၡျမစ္ေရ စီးစမ္း… ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ အသက္ရွင္တယ္ လူေတြ ႏွလံုးသား အခ်စ္လက္ကမ္း… ေနေရာင္ေအာက္က ခင္းမယ့္လမ္း…” လို႕ ဆိုတဲ့အခါ ကိုယ္တို႕ေတြကလဲ တေယာက္လက္ တေယာက္ ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲ တြဲရင္း "လက္မ်ား... တို႕လက္မ်ား... ခိုင္ျမဲလို႕ေနၿပီ..." တညီတညာထဲ ခံစားၿပီး လိုက္ဆိုရင္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ပြဲကို သိမ္းၾက… အဲဒီလိုသာဆို ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္…။

အဲဒီညက ပြဲၿပီးလို႕ ျပန္လာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာေရာ၊ ေနာက္ေန႕ေတြမွာပါ အဲဒီ အေတြးေတြက ကိုယ့္ဆီမွာ တရစ္ဝဲဝဲနဲ႕၊ စိတ္ထဲမွာလဲ ဘာကို အလိုမက် ျဖစ္ေနမွန္းမသိ… ဘယ္လို အမ်ိဳး အမည္ရယ္လို႕ တိတိက်က် ထုတ္ေဖၚၿပီး ေျပာမျပတတ္ေပမယ့္ တခုခုကို အလိုမက် ျဖစ္ေနမိရင္း ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးပါတယ္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ကိုယ္က ကိုယ္ခံစားရတာေလးနဲ႕ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာေလးကို တြဲၿပီး ေရးျပထားတာပါ။ သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ရင္လဲ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ မွတ္ခ်က္ေလးေတြ ေပးခဲ့ေစခ်င္ပါတယ္။ ၾကိဳတင္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ေနပါ့မယ္…။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ Kelly Clarkson ရဲ႕ Show ကို ၾကည့္ျဖစ္ဖို႕အတြက္ Sponsor လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ေခ်ာေခ်ာ ကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။