Friday, May 14, 2010

အဆံုးမရွိေသာ အရံႈး

ရႈံးနိမ့္ျခင္း (သို႕) အရႈံးဆိုသည္မွာ ခါးသီးစရာေကာင္းလွသည္။
သို႕ေသာ္လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ရႈံးနိမ့္ဖန္မ်ားလာေသာအခါ ထိုအရႈံးကို ထပ္ခါတလဲလဲ ျပန္လည္ ခံစား သံုးသပ္ရင္းျဖင့္ အရံႈးႏွင့္ အကြ်မ္းတဝင္ ျဖစ္သြားေလမလား ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မွိန္ပါးပါးေလး တခုေၾကာင့္ ရလာသမွ် အရံႈးေတြကို ဗြီဒီယို အေခြမ်ား၊ သီခ်င္းေခြမ်ားကို ၾကည့္သကဲ့သို႕ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ အဖန္တလဲလဲ ျပန္ရစ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဤသို႕ၾကည့္မိတိုင္းလဲ နာက်င္ရသည္ကသာ မ်ားၿပီး မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ထိုအရႈံးႏွင့္ မရင္းႏွီးလာပါေခ်။

ရႈံးနိမ့္ျခင္းမ်ားစြာထဲမွာ အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ေသာ ရႈံးနိမ့္ျခင္းေတြသည္ ေတာ္ေတာ္ အဓိပၸါယ္မရွိ…။ သို႕ေသာ္လည္း အဓါပၸါယ္မရွိမွန္း သိသိၾကီးႏွင့္ နာက်င္ ခံစားေနတတ္ေသးသည္။ နံနက္ အိပ္ရာႏိုးခ်ိန္ မွန္ၾကည့္မိလွ်င္ တရက္ထက္ တရက္ ေျပာင္းလဲ ၾကီးရင့္လာေသာ ရုပ္ရည္သည္ အရႈံးတခု ျဖစ္ပါသလား။ ထိုအရာမ်ိဳးသည္ ခံစားေနသင့္ေသာ အရံႈးတခု ဟုတ္ပါရဲ႕လား… သူ အေသအခ်ာ မေတြးတတ္ခဲ့ပါ။

ရက္ေပါင္း လေပါင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့မိေသာ ေရးေနက် မွတ္စုစာအုပ္ကို ညက သတိရသြားၿပီး ဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ စာရြက္မ်ားကို တဖ်တ္ဖ်တ္လွန္ရင္း ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ လေရာင္၏ ဖ်ားေယာင္းမႈမ်ား အေၾကာင္းကို ေရးမွတ္ထားခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာကို အေရာက္မွာ ဖြင့္ထားေသာ ျပဴတင္းတံခါးမွတဆင့္ အျပင္ ေကာင္းကင္ကို ရုတ္တရက္ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေမွာင္လြန္းေသာ လမိုက္ည ျဖစ္သည္…။ ထိုလမိုက္ညသည္လည္း သူ၏ အားနည္းခ်က္ သူ၏ အရႈံးတခု ျဖစ္သည္။ မေဝးေသးေသာ လမိုက္ည တညမွာ တေယာက္ေသာသူက သူ႕ကို ဖယ္ခြာ ခ်န္ထားခဲ့ဖူးသည္ေလ…။

တခါတရံမွာ အသိစိတ္ ႏွင့္ကိုယ္ တခဏ ေဝးကြာသြားတတ္ျခင္း ရုတ္တရက္ စိတ္ႏွင့္လူ ကင္းကြာၿပီး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားတတ္ျခင္းတို႕သည္လည္း အရံႈးတခုကို ျဖစ္ေစ၏။ ရုတ္တရက္ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ ျမင္ကြင္းတခုကို ရုပ္ရွင္ အေႏွးျပကြက္တခုလို ျမင္လိုက္ရေသာအခါ အားလံုးကိုေမ့ၿပီး သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားခဲ့ခ်ိန္မွာပဲ တေယာက္ေသာသူက သူ႕ကို အလဲထိုး အႏိုင္ယူသြားခဲ့တာ…။ သတိရမိခ်ိန္မွာ သူသည္ လက္သီးထိုး ေလ့က်င့္ကြင္းမွ ေပ်ာ့ေခြေခြ သဲအိတ္ တခုမွ်သာ…။ ကြာျခားခ်က္ တခုေတာ့ရွိသည္။ သဲအိတ္သည္ နာက်င္မႈကို ခံရေသာ္လည္း စကားမေျပာတတ္၊ အသံထြက္၍ မၿငီးတြားတတ္ျခင္းပင္…။ ထိုအရာေတြကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း အရႈံးဒါဏ္ရာေတြသည္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲ နာက်င္ေနဆဲ…။

သူ၏ မူလဗီဇအရ ျပန္လွန္ ေခ်ပ ေျပာဆိုလိုစိတ္ အလ်ဥ္းမရွိ၊ ႏႈတ္လွန္ထိုး ခြန္းတုန္႕ျပန္လိုစိတ္မရွိ၊ အယူခံဝင္တတ္ျခင္း မရွိ၊ အရာရာကို ေခါင္းညိတ္၍ လိုက္ေလ်ာတတ္ျခင္းသည္လဲ အရံႈးကို ယူေဆာင္လာတတ္သည္။ ဤနည္းျဖင့္ ရံႈးရမည္ဆိုပါက ရံႈးပါေစေတာ့ေလ… ရဲရဲဝံ့ဝ့့ံ အရံႈးခံလိုက္ပါမည္။ ႏႈတ္လွန္ထိုး ခြန္းတုန္႕ျပန္ရေသာ အျငင္းပြားရေသာ အလုပ္ကို သူ နဲနဲမွ မႏွစ္သက္တတ္ပါ။ ထိုအခါ စကားတတ္ေသာ၊ စကားကပ္ေသာသူမ်ားထံမွာ သူ အၾကိမ္ၾကိမ္ ရႈံးနိမ့္ခဲ့ဖူးသည္ပဲ…။ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး အရံႈးေပးသည္ဆိုေသာ္ျငားလည္း ရင္ထဲမွာ ဒါဏ္ရာေတြေတာ့ က်န္ေနစျမဲပင္…။ သူ ရရွိလာမည့္ အရႈံးရလာဒ္ထက္ သူတပါး၏ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ပို၍ အေလးထားပါသည္ဟု ဆိုေသာအခါ အားလံုးက (ရယ္စရာ မဟုတ္ပါပဲ) တညီတညာထဲ ရယ္ပြဲဖြဲ႕ၾကသည္။

သူ႕ ဘဝမွာ သူမ ရွိခဲ့သည္။ စာမ်က္ႏွာေတြ ရွိခဲ့သည္။ ေန႕စြဲေတြ ရွိခဲ့သည္။ အခန္းငယ္ေတြ ရွိခဲ့သည္။ ထို႕အတူ ေနရာတခုလဲ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုေနရာကို သူ မပိုင္ပါ၊ သို႕ေသာ္ အနည္းငယ္မွ်ေတာ့ ဆိုင္သည္ဟု (တဖက္သတ္) မွတ္ယူထားမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုေနရာ မၾကာခဏ ေရာက္သြားေလ့ရွိသည္။ အရံႈးဆိုသည္ကို ခံစားမိေသာ တရက္မွာ ထိုေနရာကို ေနာက္ထပ္ေျခဦး မလွည့္မိေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သတိထား ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ေျခလွမ္းမ်ားက သူ၏ စိတ္ကို အႏိုင္ရသြားေသာ တေန႕မွာ ထိုေနရာကို ေရာက္သြားမိခဲ့သည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျမင္ေနက် အရံႈးကို မေျပာင္းမလဲ ျမင္လိုက္ရျပန္သည္…။ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထြက္ေျပးေနက် ထိုေနရာမွ သည္တၾကိမ္မွာလဲ အေဆာတလ်င္ ထြက္ေျပးခဲ့ရေလသည္။ ၿပီးေတာ့ ေျပးေနရင္းမွာပင္ လဲျပိဳက်ခဲ့ရသည္။ ဇြတ္အတင္း ျပန္ထၿပီး ဆက္ေျပးခဲ့ရျပန္သည္။ ေနာင္တဆိုသည္မွာ ေနာင္မွ ရတတ္ၾကေသာ အရာတခုဆိုသည္မွာ သိပ္ကို ေသခ်ာပါသည္။

သူ၏ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ အရံႈးမ်ားသည္ မူးေဝ ျပင္းရွေသာ ေသာက္လက္စ အနီေရာင္ ရင့္ရင့္ ဝိုင္တခြက္ထဲမွာ… မီးေသစျပဳေနေသာ စီးကရက္တလိပ္၏ မီးခိုးေငြ႕ေတြထဲမွာ… သူမ ကိုယ္တိုင္ဝယ္ယူ ခ်ိတ္ဆြဲထားခဲ့ေသာ နံရံကပ္ ပန္းခ်ီကားထဲမွ ထက္ျမေသာ ဆူးခြ်န္တို႕ႏွင့္ ႏွင္းဆီပန္း အနီရဲရဲ ေတြထဲမွာ… မနက္မိုးလင္းတိုင္း သူမ ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီခြက္ ညိဳညိဳေလးထဲမွာ… သူမ စိတ္လိုလက္ရရွိခ်ိန္မ်ားမွာ ဆိုညည္းေလ့ရွိေသာ လီယိုေဆရာ၏ ကိုယ္ မင္းကို လိုအပ္ေသာအခါ သီခ်င္းသံ တိုးသဲ့သဲ့ထဲမွာ… ၿပီးေတာ့ ပန္ကာေလ အရွိန္ေၾကာင့္ တဖ်တ္ဖ်တ္လြင့္ေနေသာ စားပြဲေပၚက မွတ္စု စာအုပ္ထဲမွာ… ထိေတြ႕ပါမ်ားသျဖင့္ လက္ကြက္မ်ားမွာ အကၡရာတခ်ိဳ႕ ေမွးမွိန္စျပဳေနေသာ ဆိုနီ လက္ပ္ေတာ့ မီးခိုးေရာင္ေလးထဲမွာ… သူမႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အမွတ္ရစရာမ်ား ျမင္ေတြ႕လာရတိုင္း မွတ္တမ္းတင္ထားမိေသာ ကင္မရာထဲမွ မွတ္ဥာဏ္ ကဒ္ျပားငယ္ ေသးေသးေလးထဲမွာ... အိပ္မရေသာ ညမ်ားမွာ အကူအညီယူရေလ့ရွိေသာ ေဗလီယံ ေဆးလံုးေလးေတြ အၾကားမွာ…။

သူ မ်က္ေစ့ကို စံုမွိတ္ခ်လိုက္မိသည္… ထို႕ေနာက္ ေခါင္းကို ေျဖးညွင္းစြာ ခါယမ္းရင္း အဆံုးႏိုင္ေတာ့ဘူးလား ဒီအရံႈးေတြရယ္… ဟု ခပ္တိုးတိုး ၿငီးတြားလိုက္မိပါသည္…။

အရႈံးဆိုသည္မွာ တကယ္ကို ခါးသီးစရာေကာင္းလွသည္။
သို႕ေသာ္လည္း ထိုအရႈံးကို ထပ္ခါတလဲလဲ ျပန္လည္ ခံစား သံုးသပ္ရင္းျဖင့္ အရံႈးႏွင့္ ရင္းႏွီးခင္မင္ အကြ်မ္းတဝင္ ျဖစ္သြားေလမလား ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မွိန္ပါးပါးေလး တခုေၾကာင့္ ထိုထိုေသာ အရံႈးေတြကို လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ရင္း၊ အဖန္တလဲလဲ ျပန္လည္ ခံစားရင္း အရႈံး၏ အရသာႏွင့္ ရင္းႏွီးလာေအာင္ ထိုအရံႈးႏွင့္ အကြ်မ္းတဝင္ ျဖစ္လာေအာင္ သူ ေတာ္ေတာ္ၾကီး အားထုတ္ ၾကိဳးစားရေပအံုးမည္။


Sunday, May 9, 2010

သံလြင္အိပ္မက္ အတြဲ (၄) အမွတ္ (၁)


သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္း အတြဲ (၄) အမွတ္ (၁) ထြက္ပါၿပီ။ ဒီတပါတ္ သံလြင္အိပ္မက္မွာေတာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ စြဲကပ္ေနခဲ့ေသာ ေရာဂါေဝဒနာဆိုးတခုျဖစ္တဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈနဲ႕ အဂတိလိုက္စားမႈ… စတာေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို အသားေပး ေရးသားေဖၚျပထားတာကို ဖတ္ရႈၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဝတၳဳတိုေလး တပုဒ္ ပါပါတယ္…။
ဝတၳဳေလးရဲ႕ နာမည္က ႏွလံုးသား သံစဥ္ ပါ။
အသက္ေလးရလာတဲ့ ပင္စင္စား ဖခင္တေယာက္နဲ႕ ေခတ္မီၿပီး လူငယ္ပီသခ်င္တဲ့ သားတေယာက္၊ ဒီလို ကြာဟေနတဲ့ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ခုရဲ႕ သံစဥ္မတူတဲ့ ေတးသြားႏွစ္ပုဒ္ကို ခံစားၿပီး ေရးထားတာပါ။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ… ေဝဖန္ပါ… အၾကံျပဳၾကပါေနာ္…။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။

********



ရန္ကုန္ေလဆိပ္ ျပည္ပထြက္ခြာေနရာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခရီးသည္မ်ား နားေန ေစာင့္ဆိုင္းရာေနရာကို တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္း ဝင္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ သားျဖစ္သူ၏ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ၾကည္မ်ား ရစ္ဝိုင္းေနေသာ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ သာမန္ထက္ပိုေသာခံစားခ်က္တို႕ကို ႏွစ္သိမ့္ရန္ စကားလံုးမ်ား စီစဥ္ေနမိပါသည္။

တည္ၾကည္ ရိုးေျဖာင့္ေသာ၊ အေနအစား ဆင္းရဲခဲ့ေသာ္လည္း မိမိ၏လိပ္ျပာကို မိမိကိုယ္တိုင္ လံုလံုလဲလဲရွိခဲ့ေသာ၊ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္နီးပါး သာမန္အစိုးရ ဝန္ထမ္းဘဝကို ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္စြာျဖင့္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၿပီး လက္ရွိ အျငိမ္းစားဘဝေရာက္ ဖခင္တစ္ဦး ႏွင့္ ငယ္ရြယ္ၿပီး ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ေသာ သြက္လက္တက္ၾကြေသာ၊ ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျဖတ္သန္းလိုေသာ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ အလုပ္လုပ္ကာ စီးပြားရွာၿပီး မိဘကို မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မက် အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ ထားေသာ္လည္း အရာရာကို အေလးအနက္မထားတတ္ေသာ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ခပ္မိုက္မိုက္ ဂ်စ္ကန္ကန္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္… ထိုသူႏွစ္ေယာက္၏ၾကားတြင္ အရာရာကို စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ အဆင္ေျပေျပျဖစ္ေအာင္ ၾကားဝင္ေဆာင္ရြက္ေပးရမည့္သူမွာ ကြ်န္မ ျဖစ္ေနေလသည္။

----------
--------------------
------------------------------
အျပည့္အစံုကို ဒီေနရာမွာ ဆက္လက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္…။



Saturday, May 8, 2010

သူမႏွင့္ သူ၏ ဘူတာရံု

ရထားစီး ခရီးသြားတေယာက္အေနႏွင့္ တပတ္လွ်င္ အလုပ္လုပ္ရက္ ၅ ရက္မွာ ထိုဘူတာရံုကို အသြား တေခါက္ အျပန္ တေခါက္၊ တေန႕လွ်င္ ႏွစ္ေခါက္ ခရီးတဆင့္ ေထာက္ရပါသည္။ သည္ႏိုင္ငံကိုေရာက္လာၿပီး အလုပ္ စလုပ္စဥ္အခါက ေနရာအသစ္ႏွင့္ အေျပာင္းအလဲတို႕ေၾကာင့္ ခံစားရေသာ စိတ္ခံစားမႈ၊ အလုပ္ခ်ိန္မမွီမွာ ေၾကာက္ေသာ စိုးရိမ္စိတ္၊ မတတ္ တတတ္ လုပ္လက္စ အလုပ္မ်ားအေပၚတြင္ ရွိေနေသာ စိတ္ဖိစီးမႈ၊ ရပ္ေဝးမွ မိဘမ်ားကို လွမ္း၍ ပူပန္ ေၾကာင့္ၾကစိတ္ စသည္တို႕ျဖင့္ အစဥ္အျမဲ ပူေလာင္ၿပီး ျပာယာခတ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ေဘးဘီ ဝဲယာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် သတိျပဳႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။

သို႕ေသာ္ အလုပ္လုပ္သက္ ၆ လေက်ာ္ ၇ လထဲသို႕ ေရာက္လာေသာအခါ လက္ရွိ လုပ္ေနရေသာ လုပ္ငန္း၊ မိမိ ေနထိုင္ရာ ေရေျမ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ အေတာ္ေလး အကြ်မ္းတဝင္ ရွိစျပဳလာၿပီျဖစ္သည္။ ထို႕အတူ ေန႕စဥ္ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ယခင္ကထက္ မ်ားစြာ သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိလာၿပီး ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ရွိ ပတ္ဝန္းက်င္ သဘာဝ အလွအပမ်ားကိုသာမက မိမိႏွင့္အတူ ေန႕တဒူဝ လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကေသာ တရထားတည္းစီး ခရီးသြားမ်ား၊ မိမိပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေန႕စဥ္ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားကိုလည္း စိတ္ပါဝင္စားစြာ ၾကည့္ရႈ ေလ့လာတတ္လာၿပီျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ သူ႕ကို စတင္ သတိထားမိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ရထားအလာကို ေစာင့္ဆိုင္းေနသူမ်ားၾကားတြင္ အနက္ေရာင္ တီရွပ္ႏွင့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အျပာေရာင္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ ညိဳညိဳေလး တလံုးႏွင့္အတူ သူ႕ကို စတင္ေတြ႕ဖူးခဲ့သည္။ တစံုတခုကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာေနဟန္ရွိေသာ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူမအတြက္ မ်ားစြာ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ တရက္… ႏွစ္ရက္… သံုးရက္… ေလးရက္….
စီးေနက် ရထားအလာမွာ ရထားေပၚကို တက္လိုက္လာရင္း ခရီးသည္ေတြအၾကားမွာ သူ႕ကို တိတ္တဆိတ္ ရွာေဖြမိသည္။ သို႕ေသာ္ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ မေတြ႕ရေခ်။ သူမက မ်က္ေစ့မွားသည္လား သူကပဲ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္တတ္သည္လား။ ေန႔စဥ္ မနက္ အလုပ္သြားခ်ိန္မ်ားတြင္ သူ႕ကို ရထားအလာကို ေစာင့္ေနေသာ အေနအထားျဖင့္ ေတြ႕ရတတ္သလို ညေန အလုပ္ဆင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း သူ႕ကို တေယာက္ေယာက္ကို (သို႕) အျပန္ရထားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနဟန္တူေသာ သက္ေတာင့္ သက္သာ အေနအထားမ်ိဳးျဖင့္ ေတြ႕ရစျမဲ…။ သို႕ေသာ္ ထူးဆန္းသည္မွာ အသြားေရာ အျပန္ပါ ဘယ္ရထားေပၚကိုမွ သူ တက္လိုက္မလာျခင္းပင္။

တခုခုဆို ေသခ်ာခ်င္လွေသာ စိတ္မ်ိဳးရွိတတ္သူမို႕ တရက္တြင္ စီးေနက် ရထားအလာမွာ တက္မလိုက္သြားပဲ အသာ ေနာက္ခ်န္ ေနခဲ့မိသည္။ ရထားေစာင့္ေနသူမ်ား အားလံုးလိုလို ရထားေပၚကို ေရာက္သြားၾကၿပီး ရထားက တံခါးပိတ္ကာ ေမာင္းႏွင္ ထြက္ခြာသြားေလၿပီ။ ရထားလမ္းေဘး ပလက္ေဖါင္းေပၚတြင္ က်န္ခဲ့သူမွာ အညိဳေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ သူမ ႏွစ္ဦးတည္း…။

မ်ားမၾကာမီအခ်ိန္မွာ ေနာက္ရထားတစီးအလာကို ေစာင့္ၾကရန္ ခရီးသည္မ်ား တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကျပန္သည္။ ထိုအခါ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးက သူမ၏ျမင္ကြင္းထဲမွာ ကြယ္သြားလိုက္ ျပန္ေပၚလာလိုက္ႏွင့္…။ သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ ၃ မိနစ္မွာ ရထားတစီး ေရာက္လာသည္။ ခရီးသည္မ်ား သူ႕ထက္ငါ အလုအယက္ တိုးဝင္သြားၾကသည္။ ရထား ထြက္သြားသည္။ ထိုအခါ ရထားလမ္းေဘး ပလက္ေဖါင္းေပၚတြင္ ရပ္က်န္ခဲ့သူမွာ အညိဳေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ သူမ ႏွစ္ဦးတည္းသာ…။

သည္လိုႏွင့္ ရထား ေနာက္တစီး… ေနာက္တစီး… ေနာက္တစီး…
ရထားေတြ တစီးၿပီး တစီး… သို႕ေသာ္ ရထားလမ္းေဘးမွာ က်န္ရစ္သူ ႏွစ္ဦးမွာမူ မေျပာင္းမလဲ…။ သူမကသာ သူ႕ကို စိတ္ဝင္တစား အကဲခတ္ေနသေလာက္ သူကေတာ့ သူမအပါအဝင္ ေဘးပါတ္ဝန္းက်င္ကို နည္းနည္းေလးမွ သတိျပဳမိပံုမရ…။ ရထားလာခ်ိန္မ်ားမွာ ရထားေပၚတက္ေတာ့မေယာင္ တိုးကပ္သြားလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္မွာ က်န္ေနရစ္ခဲ့လိုက္ႏွင့္…။ အေၾကာင္းတခုခုေတာ့ ရွိေနပါလိမ့္မည္…။ သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း သူ႕အေၾကာင္းကိုေတြးရင္း သူ႕ကိုယ္စား ေမာဟိုက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး လက္ေလွ်ာ့ကာ မ်က္ေစ့ေရွ႕ကို ေရာက္လာေသာ ရထားတစီးေပၚသို႕ တက္လာခဲ့မိေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ရက္မွ လသို႕ ေျပာင္းလာသည္။ မိုးရြာရြာ ေနပူပူ၊ ေန႕ေတြ ရက္ေတြ ဘယ္လိုပင္ ေျပာင္းသြားေသာ္လည္း ေန႕စဥ္ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို ေနရာတက် မပ်က္မကြက္ ေတြ႕ေနရစျမဲ…။ ဘူတာရံုမွ အထိမ္းအမွတ္ ပစၥည္းတခုႏွင့္ တူေနေသာ သူ႕ကို ၾကည့္ရင္း အေတြးထဲတြင္ တစံုတခုကို နားလည္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ သူ… သူ႕ထံကို ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့မည့္ တစံုတေယာက္ကို ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနျခင္းမ်ားေလလား…။

ေလာက၏ နိယာမေတြမွာ ကိုယ္အလိုရွိေသာ အရာႏွင့္ ကိုယ့္ဆီ ေရာက္လာေသာ အရာေတြသည္ အခါမ်ားစြာမွာ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် တထပ္တည္း မက်ႏိုင္တတ္ပါ။ မရႏိုင္ေသာ အရာတခုကို အခ်ိန္ကုန္ လူပင္ပန္းခံၿပီး ရက္ရွည္လမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနမည့္အစား ထိုအခ်ိန္မ်ားကို တျခား တခုခုအတြက္ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်ေစခ်င္ပါသည္ဟု စိတ္ထဲမွာ တဖြဖြ (သူ႕ကို အားနာနာျဖင့္) ေရရြတ္ေနမိပါသည္။ ထိုဘူတာရံုေလးႏွင့္ တသာတည္း ခြဲျခား၍ မရေအာင္ ေန႕စဥ္ အခ်ိန္မွန္ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို စိတ္ထဲမွာ မေတြ႕ခ်င္ေတာ့သလို၊ ၿပီးေတာ့ တခုခု တိုက္တြန္း ေျပာဆိုခ်င္ေနသလိုလို...။ သို႕ေသာ္လည္း ထိုဘူတာရံုေလးကိုေရာက္တိုင္း သူ႕ကို အမွတ္တမဲ့ တခ်က္ကေလး မေတြ႕လိုက္မိလွ်င္ပင္ တခုခု လိုအပ္ေနသလိုလို၊ မသိစိတ္မွ တိတ္တဆိတ္ လိုက္လံ ရွာေဖြရင္း သူ႕ကို ေတြ႕ခ်င္ေနမိေသာ သူမကိုယ္ သူမလဲ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္မိသည္။

သူ႕အေၾကာင္း ေတြးမိသည့္ အဲဒီ ညက ထူးထူးဆန္းဆန္း အိပ္မက္ထဲအထိ သူ လိုက္လာေလသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ထိုေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလး ပိုင္ရွင္ကို ေဖ်ာင္းဖ် စကားေတြမ်ားစြာ ေျပာမိေလသည္။ သူမကသာ သူ႕ကို စကားေတြ ေျပာေနမိေသာ္လည္း သူက စကားတခြန္းမွ ျပန္မဆိုပါ။ သို႕ေသာ္ အျပင္မွာ တခါမွ် မျမင္ခဲ့ဖူးေသာ သူ၏ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ အျပံဳးမ်ား၊ စိုလက္ ေတာက္ပေသာ သူ႕ မ်က္ဝန္းမ်ားက သူမေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို သေဘာတူ လက္ခံပါသည္ဟု ေထာက္ခံ ခြန္းတုန္႕ျပန္ေနသေယာင္…။ ထိုအိပ္မက္မွ ႏိုးလာေသာအခါ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို အခိုင္အမာ ခ်ၿပီးျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း မနက္မွာ အိမ္မွ ခါတိုင္းထက္ အနည္းငယ္ ေစာၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ အေတြးထဲမွာေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို သြားေတြ႕လိုက္မည္… ၿပီးေတာ့ သူမကပင္ စတင္ကာ အသိမိတ္ေဆြဖြဲ႕ၿပီး အိပ္မက္ထဲမွာလို စကားေျပာၾကည့္လိုက္မည္ ေပါ့…။ အေတြးမ်ားႏွင့္ ဘူတာရံုကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ က်င့္သားရေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားက ၾကည့္ေနက် ေနရာဆီသို႕ ေရာက္သြားသည္။ အို… ရင္ထဲမွာ လႈိက္ကနဲ တုန္ခါသြားသည္…။ သူ... သူ ထိုင္ေနက် ေနရာမွာ ရွိမေနပါလား…။ သူမက အခါတိုင္းထက္ ေစာေနသည္လား… သူ အလာမ်ား ေနာက္က်ေနသည္လား…။ လက္ထဲမွနာရီကို ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အခ်ိန္ အနည္းငယ္ ေစာေနေသးေသာ္လည္း ခါတိုင္းဆို သူကသာ အျမဲ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္ပဲ…။ အခုေတာ့ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ ေရာက္မလာတာပါလိမ့္…။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ သူ႕အတြက္ ဝမ္းသာရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမမွာ ဝမ္းမသာႏိုင္ေသာ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ဘူတာရံုမွာ နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာသည္အထိ ေစာင့္ေနမိသည္။ ရထားစီးခရီးသည္ေတြကေတာ့ တသုတ္ၿပီး တသုတ္ ေရာက္လာလိုက္၊ ရထားေတြက တစီးၿပီး တစီး ေရာက္လာလိုက္၊ ထြက္ခြာသြားလိုက္ႏွင့္…. ေနေစာင္းၿပီး ရံုးျပန္ခ်ိန္သာေရာက္သြားသည္ ေမွ်ာ္ေနေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကား ေရာက္မလာခဲ့…။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေနဝင္သြားသည္။ လမ္းမီးမ်ားႏွင့္အတူ ဘူတာရံုမွ မီးေခ်ာင္းမ်ားလည္း လင္းလာၿပီ။ ည၏ အေမွာင္ထုသည္လည္း တစထက္ တစ သိပ္သည္းလာၿပီ။ ဘူတာရံုအတြင္းမွာလဲ လူေတြ ရွင္းစျပဳလာၿပီ….။ ၾကားလိုက္ရေသာ ဘူတာရံုမွ ေၾကျငာခ်က္အရ တခဏ ၾကာလွ်င္ ေနာက္ဆံုးရထား ဆိုက္ေရာက္လာေတာ့မည္။

မ်က္ေစ့ေရွ႕ကို ဝင္လာေသာ ေနာက္ဆံုး ရထားတစ္စီး အျပီးမွာ ဘူတာရံု လံုျခံဳေရး ဝန္ထမ္းမ်ား၊ သန္႔ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းမ်ား အလုပ္စၾကၿပီ…။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ကုန္ဆံုး ပ်က္သုန္းၿပီး ဘူတာရံုေလးကို ခ်န္ထားခဲ့ကာ ထိုင္ေနရာမွ ေလးတြဲ႕စြာ ထြက္ခြာလာခဲ့မိသည္။ ျမင္ခ်င္ေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးက ဘယ္ေရာက္ေနသည္လဲ…။ သူ ေစာင့္ေနသူတေယာက္ကို ေတြ႕သြားေလသည္လား… သို႕မဟုတ္ ဆက္ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား… လက္ေလွ်ာ့သြားၿပီလား…။ ဝမ္းသာရမည္လား ဝမ္းနည္းရမည္လား ကိုယ္တိုင္ ေဝခြဲမရေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ အခါမ်ားစြာမွာ သြက္လက္တတ္ေသာ အိမ္အျပန္ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ သည္တေန႕တြင္ အေလးလံဆံုးႏွင့္ အေႏွးေကြးဆံုး ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့သည္။

သို႕ေသာ္လည္း ေနာက္တေန႕မနက္ ေစာေစာ ထိုဘူတာရံုေလးမွာ မ်ားျပားလွေသာ ရထားစီး ခရီးသည္မ်ားအၾကားတြင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အညိဳေရာင္ေလးကို တေနကုန္ၿပီး ညေမွာင္ေမွာင္မွာ ေနာက္ဆံုးရထား ေရာက္လာခ်ိန္အထိ လာေရာက္ ေစာင့္ဆိုင္း ရွာေဖြလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု သူမကိုယ့္ သူမ မေသခ်ာပါ…။ သံေယာဇဥ္ဆိုသည္မွာ တြယ္မိတြယ္ရာကို တြယ္တတ္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား…။




မွတ္ခ်က္ ။ ။ သူငယ္ခ်င္း ေရးခဲ့ေသာ သူႏွင့္ ဘူတာရံု အက္ေဆးကို ဖတ္ၿပီး ျပန္လည္ ခံစား ေရးဖြဲ႕ထားပါသည္။

Thursday, May 6, 2010

သူႏွင့္ ဘူတာရံု

စာေရး စာဖတ္ ဝါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အခုတေလာ သူေတြးေနမိတာေလးကို ခ်ေရးျဖစ္လို႕ ပို႕လာတဲ့ ခ်စ္စရာ အက္ေဆးေလး တပုဒ္ပါ။ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သက္လို႕ သူ႕ရဲ႕ သေဘာတူ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႕ တင္လိုက္ပါတယ္…။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ... လိုအပ္တာရွိရင္ ေျပာျပခဲ့ၾကပါ...။ ေက်းဇူး... း))

သူႏွင့္ ဘူတာရံု

ဘူတာရံုတစ္ခုတြင္ သူ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ အေတာ္ေလး ၾကာျမင့္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ ထိုင္ေနက်မို႕ ထင္ပါသည္ ေလးပင္ဟန္ ေၾကာင့္ၾကဟန္ တစက္မွ်မရွိပဲ သက္ေတာင့္ သက္သာပင္ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ သူ ထိုင္ေနခဲ့သည္မွာလည္း တရက္ထဲမွ မဟုတ္သည္ပဲ။ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနသူမ်ား ရွိေသာ္လည္း မသိလိုက္ မသိဖာသာပင္။ မၾကာမတင္မွာ ရထားဆိုက္ေတာ့မည္………..

ရထားဆိုက္ေတာ့မည္ဆုိေသာ ေၾကျငာခ်က္ႏွင့္အတူ လံုျခံဳေရး သတိေပးစာတမ္းေတြ ျမင္ေနရျပီ။ သူ႕ဆီက လႈုပ္ရွားမွုကို အတိုင္းသား ျမင္ေနရျပီေလ။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ထားတာျမင္ရံုနဲ႕ ျငိမ္သက္ေအာင္ ဟန္ေဆာင္လုိ႕မရတာကို သူ သတိထားမိပံုမေပၚ။ သူ႕စိတ္ေတြက ခႏၶာကိုယ္ယိမ္းထိုးေနေအာင္ လႈံု႕ေဆာ္ေနၾကသည္ေလ။

ရထားဆိုက္ပါျပီ။
တစ္စီး…
ေနာက္တစ္စီး…
ေနာက္တစ္စီး…
ေနာက္ထပ္ အစီးေပါင္းမ်ားစြာ…

ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ရထားတစ္စီး အျပီးမွာ ဘူတာရံု လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ား သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမားမ်ား စၿပီး အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေသာအခ်ိန္တြင္ သူထိုင္ေနရာကေန ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီ။ အိမ္ကို ျပန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ ယခင္ေန႕ရက္မ်ားလိုပင္ ေလးလံလြန္းလွသည္။ သူနဲ႕အတူ သူမ မပါရွိေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

တကယ္တမ္း သူႏွင့္သူမသည္ အဆိုပါဘူတာရံုတြင္ (တၾကိမ္တခါမွ ေတြ႕ဖူးျခင္းမရွိပါပဲ) ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကျခင္းပင္။ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ဆံုၾကျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ေသခ်ာေပါက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ စီစဥ္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိေန႕မွစ၍ သူမ ရံုးျပန္လာတိုင္း သူေစာင့္ေနတတ္ေသာ ဘူတာရံုတြင္ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ဆင္းတတ္သည္။ သူမႏွင့္သူ လမ္းအတူတူ ေလွ်ာက္သည္။ သူမ ေျပာေသာစကားသံတုိ႕ျဖင့္ သူ၏ လမ္းတေလွ်ာက္ကို ပန္းေပါက္ေပါက္ေတြ ခင္းေနခဲ့သည္။ ထုိကာလသည္ အေတာ္ၾကာျမင့္ပါသည္။

သူ သတိမထားမိလိုက္ေသာ ေန႕တေန႕တြင္ ရထားေပၚမွ သူမ ဆင္းလာသည္ကို မေတြ႕ရေတာ့ပါ။ ထြက္သြားေသာရထားကို ၾကည့္လုိက္ ရထားဆုိက္ေရာက္ခ်ိန္ကို ၾကည့္လုိက္ျဖင့္ သူတေယာက္ အေတာ္ေလး ဗ်ာမ်ားေနခဲ့သည္။ ေနာက္ရထားတစ္စီး ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ရထားေပၚတက္ျပီး ဘယ္ကိုရွာရမွန္းမသိေသာ မ်က္၀န္းအစံုျဖင့္ ေၾကာင္စီစီ ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ေအာ္ေခၚရန္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ျပည့္သိပ္ၾကပ္ေနေသာ လူေတြၾကားထဲတြင္ သူ႕ေခၚသံကုိ ၾကားရရန္ မလြယ္ကူမွန္း သိေနေသာေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ ထိုေန႕ညက သူ အိမ္ျပန္မေရာက္ခဲ့ပါ။

ေနာက္တေန႕တြင္လည္း သူေစာင့္ေနက် အခ်ိန္တြင္ မပ်က္မကြက္ ေရာက္လာတတ္သည္။ သို႕ေသာ္ သူမကား ဘယ္ေတာ့မွ် ေပၚမလာခဲ့ေတာ့။ သူသည္ ေန႕ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုဘူတာရံုတြင္ ေစာင့္ျမဲေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ပထမ လူအမ်ား သတိထားမိၾကသည္။ သူ႕ကို စကားေျပာဆိုရန္ ၾကိဳးစားသူမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ မည္သူ႕ကိုမွ် ျပန္လည္ မတုန္႕ျပန္ေသာ သူ႕ကို ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့ၾကသည္။ ဘူတာရံုတြင္ရွိေသာ ဆိုင္းဘုတ္ အေဟာင္းမ်ားႏွင့္အတူ သူသည္ ဘူတာရံုမွ ပစၥည္းတခုဟု အမ်ားအျမင္တြင္ သိသာ ထင္ဟပ္ေစခဲ့ပါသည္။

ယေန႕လည္း ေနာက္ဆံုး ရထားဆိုက္ပါျပီ။ သူသည္ ထုိဘူတာရံုမွ ထရန္ ျပင္ဆင္ေနသည္။

ေနာက္ေန႕တြင္လည္း သူသည္ ဘူတာရံုသို႕လာေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။

သူႏွင့္ ထိုဘူတာရံုသည္ တသားတည္းျဖစ္သြားသည္မွာ ၾကာျမင့္ေနခဲ့ျပီ။

သူမ ဘယ္ေရာက္ေနသနည္း……………………..။

** ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႕ အဝါေရာင္ ရထားလိုင္း အသစ္ဖြင့္ေသာေန႕က ေရးပါသည္။



Tuesday, May 4, 2010

ေဆးေရာင္စံု

ဒီပိုစ့္ကို ေဆးေရာင္စံု လို႔ နာမည္ေပးရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ တခုနဲ႔ တခု သိပ္ အဆက္အစပ္ မရွိလွတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စုေပါင္းၿပီး ေရးျပမွာမို႕ပါ။

အခု ပထမဆံုးအေနနဲ႕… အေရးၾကီးတဲ့ စားစရာ အေၾကာင္းက အရင္ စလိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္…။ ဟိုတေန႕က ေရးခဲ့တဲ့ အခ်ဥ္ထည့္ျခင္း ပိုစ့္မွာ ညီမေလး ႏုစံက သူ႕ ေမေမလုပ္ေနက် အခ်ဥ္ရည္ ေဖ်ာ္နည္းကို အီးေမးလ္ပို႕ၿပီး ေပးမယ္လို႕ ဆိုလာပါတယ္…။ ဒါကို ေနာက္ ေကာ္မန္႕ပိုင္ရွင္ တေယာက္က ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မႏုစံ ရဲ႕ အခ်ဥ္ရည္ recipe ကို ဒီေနရာမွာပဲ ေဝမွ်ပါလို႕ ေျပာလာပါတယ္…။ ဒီေတာ့ ညီမႏုစံက အဲဒီ အခ်ဥ္လုပ္နည္းကို အီးေမးလ္နဲ႕ ပို႕လာတုန္းမွာ အဲဒါကို Share လို႕ရပါသလားလို႔ တခါတည္း ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ရပါတယ္ ဆိုလို႔ အခုလို ျပန္ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္..။

အသုပ္ထဲ ထည့္တဲ့ အခ်ဥ္ရည္ေဖ်ာ္နည္း

မန္က်ည္းသီးကုိ ထန္းလ်က္ နဲနဲနဲ႕ ေရစိမ္ထားလိုက္ပါ။ အခ်ဥ္ေဖ်ာ္တဲ့အေပၚ မူတည္ျပီး ထန္းလ်က္ကို ထည့္ပါ။ ပံုမွန္အရြယ္ ထန္းလ်က္ ၂ လုံး ၃ လုံးေလာက္ဆုိ ရပါၿပီ။ ငရုတ္သီးမႈန္႔ အေရာင္တင္မႈန္႔ နဲနဲကို ပန္းကန္လုံးထဲထည့္ျပီး က်က္ၿပီးသား ဆီပူပူ ထမင္းစားဇြန္း ၂ ဇြန္း ၃ ဇြန္းေလာက္ ေလာင္းထည့္ျပီး ေမႊလိုက္ပါ။ အမွန္က ငရုတ္သီးမႈန္႕ကုိ ဆီသတ္ဖို႕ပါ။ ဒါေပမယ့္ အမႈန္႔က အလြယ္တကူ မီးကၽြမ္းလြယ္တတ္ၿပီး အေညွာ္နံ႕ကို လည္း ေၾကာက္ရေသာေၾကာင့္ ဤနည္းျဖင့္ ငရုတ္သီး ဆီသတ္လိုက္ျခင္းပါ…။

မန္က်ည္းရည္ အဖတ္စစ္ျပီးသားထဲကို ငရုတ္ဆီ (အနီေရာင္ chili sauce) ထည့္ၿပီး ေရာေဖ်ာ္ပါ။ အငန္အတြက္ ငံျပာရည္ အနည္းငယ္ ႏွင့္ အခ်ဥ္လုိလွ်င္ ရွာလကာရည္ အနည္းငယ္ ထည့္ပါ။ အေပါ့ အငန္ ျမည္းျပီး လိုအပ္ပါက ဆားအနည္းငယ္၊ အခ်ိဳမႈန္႔စားပါက အခ်ိဳမႈန္႔ အနည္းငယ္ ထည့္ပါ။ ေနာက္ဆုံး ေထာင္းထားေသာ ၾကက္သြန္ျဖဴအနည္းငယ္ ထည့္ပါ။

အခ်ဥ္ရည္မွာ ငရုတ္သီး ဆီသတ္ေရာ ငရုတ္ဆီေရာ ထည့္ထားေသာေၾကာင့္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ႏွင့္ အရသာလဲ ေကာင္းမြန္ပါသည္။ ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ အစံုသုပ္၊ ဘူးသီးေၾကာ္သုပ္၊ ပဲျပားသုပ္ စသည္တို႕တြင္ တခါတည္း ထည့္ၿပီး သုပ္ပါက အရသာရွိၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျခား ငန္ျပာရည္ ဆား အခ်ိဳမႈန္႕ တို႕ ထပ္ထည့္ရန္ မလိုေတာ့ပါ။

အစပ္လိုလွ်င္ ျငဳတ္သီးမႈန္႕ ထပ္ထည့္ႏိုင္ပါသည္… သို႕ေသာ္ ေဆးေလးပါ ေဆာင္ထားၾကေစခ်င္ပါသည္.. တဲ့…။ ကဲ… စမ္းၾကည့္ၾကပါေနာ္…။ အခုလို မွ်ေဝေပးတဲ့ ညီမေလး ႏုစံကို မမတို႕ ဘေလာ့ဂ္အသံက အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

ဒုတိယတခုက ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ေသာ တို႕ရဲ႕ လက္ေတြတြဲထား… ပိုစ့္မွာ ညီမေလး ေရးခဲ့တဲ့ ေကာ္မန္႕ထဲက ဖန္တြတြ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အဲဒီ စကားလံုးရဲ႕ မူလ အရင္း အျမစ္ကို သူက ေမးလ္နဲ႕ ပို႕ၿပီး ျပန္ရွင္းျပထားေပးပါတယ္…။ စာေရးဆရာ နႏၵာသိန္းဇံရဲ႕ ေတြးခ်ိန္ခ်င့္စရာ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲကပါ။ ဖတ္ရတာ တကယ္ကို သေဘာက်စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဖတ္ဖူးတဲ့သူမ်ား ရွိႏိုင္သလို မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ သူမ်ားလဲ ရွိေနႏိုင္တာေၾကာင့္ သူ ပို႕ေပးလာတဲ့ Scanned Document ေလးေတြ အတိုင္း ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္…။ အခုလို မွ်ေဝေပးတဲ့ ခ်စ္စရာ ညီမေလးကိုလဲ မမတို႕ ဘေလာ့ဂ္အသံက အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။








ေနာက္တခုက ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ရင္းႏွီး သိကြ်မ္း ခင္မင္လာရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြဆီက ေရာက္လာခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားပါ။


ဆရာမ မၾကည္ေအးရဲ႕ ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ ရယ္၊ မၾကည္ေအးရဲ႕ ကဗ်ာမ်ားရယ္… အဲဒီ စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူက တေယာက္၊ ကိုယ္ၾကိဳက္တယ္လို႕ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာ Nicolas Sparks ရဲ႕ The Last Song စာအုပ္ကို ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ စာအုပ္တန္ဖိုးနဲ႕ ပို႔ခ ဆတူေလာက္ ရွိတဲ့ ေနရာကေန သတိတရ ပို႔ေပးခဲ့လို႕ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူက တေယာက္ နဲ႕ Nicolas Sparks ရဲ႕ Dear John စာအုပ္ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူ ေနာက္တေယာက္ ပါ။ ကိုယ္ အျမတ္တႏိုး ဖတ္ရႈၿပီး အျမဲတမ္း သိမ္းဆည္းထားခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြမို႕ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။


ေနာက္တခုက အညိဳေရာင္ ပန္းအိုးေလးထဲက သစ္ပင္ စိမ္းစိမ္းေလးတခုရယ္၊ ပန္းေရာင္ စာရြက္ဖိတဲ့ ခ်စ္စရာ ဖန္လံုးေလးရယ္ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူ တေယာက္ နဲ႕ ခ်စ္စရာ အက်ီ အနက္ေရာင္ေလး တထည္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူ တေယာက္လဲ ရွိပါေသးတယ္…။ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိသာမက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သယ္လာေပးတဲ့ လူၾကံဳႏွစ္ေယာက္ကိုပါ တပါတည္း ေက်းဇူးတင္ခ်င္ပါတယ္…။

ေနာက္တခုက ကိုယ့္ရဲ႕ပိုစ့္ေတြကို လာဖတ္ရင္း အိတ္ေတြ ၾကိဳက္မွန္းသိလို႕ အေဝးတေနရာကေန ပို႕လာတဲ့ အညိဳေရာင္ အိတ္လွလွေလးတခု အတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားပါ။ ေမြးေန႕ရက္ အလြန္ေလးမွာ ေရာက္လာေပမယ့္ အခုမွ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာရတဲ့ အတြက္ ေဆာရီးပါေနာ္…။ အိတ္ကေလးကို ခ်စ္လို႕ ခုထိ မကိုင္ရေသးဘူး… အလွၾကည့္ထားတုန္းပဲ…။ (ဓါတ္ပံုေတာ့ မရိုက္ျပေတာ့ဘူး… ေတာ္ၾကာ သူမ်ားေတြ လာဝိုင္းလုေနၾကမွာစိုးလို႕…)

အဲ... ေနာက္ဆံုးတခုကေတာ့ ညေန ရံုးကျပန္ေရာက္ၿပီး ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ သနပ္ခါး အထူၾကီးလိမ္းၿပီး ညၾကီး အခ်ိန္မေတာ္မွာ သရဲေခ်ာ ေခ်ာေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ လက္ေဆာင္ဝယ္လာတဲ့ သနပ္ခါးတံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ စကားပါ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း မဟုတ္ေပမယ့္ ရေနက်မဟုတ္တဲ့ လက္ေဆာင္မ်ိဳးမို႔ သေဘာေတြက်ၿပီး ျပံဳးေနမိတာ…။ (အဲ… သနပ္ခါးတံုးပံုလဲ ဓါတ္ပံု ရိုက္မျပေတာ့ဘူးေနာ္… သနပ္ခါးတံုးက ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကီးေနေလေတာ့ ေတာ္ၾကာ ထက္ျခမ္း ျခမ္းေပးပါလို႕ ေဝစုလာခြဲေနမွျဖင့္…)

အခုဆို ကိုယ့္ရဲ႕ ေဆးေရာင္စံု ပိုစ့္ေလးမွာ ညီမ ႏုစံဆီက အခ်ဥ္ရည္လုပ္တဲ့ နည္းရယ္၊ ညီမေလး ဆီက ဖန္တြတြ ေနာက္ဆက္တြဲရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ အတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားေတြရယ္၊ ဓါတ္ပံုေလးေတြရယ္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး အေရာင္စံုသြားပါၿပီ…။ ေနာင္ကိုလဲ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို အခုလို ေဆးေရာင္စံု ပိုစ့္ေလးေတြ ေရးပါအံုးမယ္…။