ဘေလာ့ဂ္ မွတ္တမ္း - အပိုင္း (၁) မွ အဆက္
မွတ္ခ်က္ (သို႕) ဘေလာ့ဂ္ရဲ့ အႏွစ္သာရ
မွတ္ခ်က္ ဆိုတာကို ဘေလာ့ဂ္ရဲ့ အႏွစ္သာရ တခုလို႕ ကိုယ္ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္တာ မွန္ခ်င္မွ မွန္မယ္… ဒီလိုေျပာလို႕ ရခ်င္မွလဲ ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ မွတ္ခ်က္ေရးတာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္ျမင္တာကို နဲနဲေျပာျပခ်င္တယ္။ မွတ္ခ်က္ေရးျခင္းဆိုတာက စာတပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီး စာေရးသူကို ခ်စ္ခင္စြာနဲ႕ ႏွစ္သက္စကား ဆိုခြင့္ရတာ၊ တူညီတဲ့ ရႈေထာင့္က ျဖစ္ေစ၊ မတူညီတဲ့ ရႈေထာင့္က ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေလးကို စာေရးသူ သိေအာင္ ခ်ျပလို႕ရတာ၊ တျခား စာေရးေဖၚေတြ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေလးေတြကို ေတြ႕ျမင္ရတာ… အဲဒါေလးေတြဟာ စာတပုဒ္ကို ဖန္တီးမႈနဲ႕ စာေရးသူရဲ႕ အားထုတ္မႈ၊ ဘေလာ့ဂ္တခုရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ တို႕အျပင္ စာေရးသူနဲ႕ စာဖတ္သူကို တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ၾကည္ႏူးစရာ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ရပ္တခုလို႕ ျမင္ပါတယ္။ ရွိသင့္ ရွိထိုက္တဲ့ ေပါင္းကူးတံတားတခုလို႕လဲ ျမင္ပါတယ္။
ေရးထားတဲ့ စာကို သေဘာက်လို႕ အေၾကာင္းအက်ိဳး တိုက္ဆိုင္လို႕ မွတ္ခ်က္ေရးတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ ထပ္တူညီလို႕ မွတ္ခ်က္ေရးတယ္။ သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္လို႕ မွတ္ခ်က္ေရးတယ္။ စာေရးတဲ့သူကို မေတြ႕ဖူး မျမင္ဖူးေသာ္လည္း စာေတြကတဆင့္ ခင္ေနလို႕ မွတ္ခ်က္ေရးတယ္။ စာေရးသူနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြမို႕ မွတ္ခ်က္ေရးတယ္။ သံတမန္ေရးရာအရ မွတ္ခ်က္ေရးတယ္။ ကိုယ့္ဆီလာေရးသြားလို႕ ကိုယ္ကလဲ တလွည့္ ျပန္သြားေရးတယ္… စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္…။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာတပုဒ္ျဖစ္လာဖို႕ စာေရးသူတေယာက္ဟာ အခ်ိန္ေရာ အေတြးေရာ အေရးေရာအတြက္ အားထုတ္ရသလို မွတ္ခ်က္တခုအတြက္လဲ မွတ္ခ်က္ေရးသူဟာ အတိုင္းအတာ တခုေတာ့ အားထုတ္ရတယ္လို႕ ျမင္ပါတယ္။ စာကို စစ ဆံုးဆံုး ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ရတယ္…။ ေနာက္ ခံစားၾကည့္တယ္… ေတြးၾကည့္တယ္… ျပီးေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ထင္ျမင္တဲ့ သေဘာထားကို မွတ္ခ်က္အျဖစ္ ခ်ေရးတယ္…။ ယုတ္စြအဆံုး အေပ်ာ္ အပ်က္ ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ မွတ္ခ်က္မ်ိဳး ေရးရင္ေတာင္ မွတ္ခ်က္ေရးရန္ဆိုတဲ့ အကြက္မွာ စာလံုးေတြ တသီတတန္း ရိုက္ထည့္ရေသးတယ္ မဟုတ္လား…။ ဒီေတာ့ စာေရးသူတေယာက္အေနနဲ႕ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ မွတ္ခ်က္ဆိုတာ တန္ဖိုးထားသင့္တဲ့ အရာတခုလို႕ ျမင္ပါတယ္။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္လဲ မွတ္ခ်က္ေတြအေပၚမွာ အလြန္ ေလးေလးစားစား ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ စာဖတ္သူေတြကို ဒီေနရာကေန အသိေပးလိုက္ပါရေစ။
တခါတခါမွာ တခ်ိဳ႕စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ပိုစ့္နဲ႕ မပတ္သက္တဲ့၊ မယဥ္ေက်း မဖြယ္ရာတဲ့၊ အျပဳသေဘာမေဆာင္တဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြကိုလဲ ျမင္ဖူး ေတြ႕ဖူး ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေတြနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ကိုယ္တိုင္ မၾကံဳဖူးေသးတာမို႕ အမ်ားၾကီး မေျပာတတ္ပါဘူး။ ေရးထားတဲ့စာကို မႏွစ္သက္ရင္ မႏွစ္သက္တဲ့ အေလ်ာက္ စာဖတ္သူက သူ႕ရဲ႕သေဘာထားကို သူၾကိဳက္တဲ့ နည္းနဲ႕ ခ်ျပသြားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ပါပဲ…။
ဘေလာ့ဂါဆိုတာ
ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိတိုင္း ဘေလာ့ဂါျဖစ္ေရာလား… ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ စာေတြေရးတိုင္း ဘေလာ့ဂါ ျဖစ္ေရာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ေတာ့ အက်ယ္ အက်ယ္ မေျပာလိုေတာ့ပါ…။ ကိုယ့္ ခံယူခ်က္၊ ကိုယ္ပိုင္ ရပ္တည္ခ်က္ေတြနဲ႕ အတူ စိတ္တိုင္းက်ပဲ အကဲျဖတ္ၿပီး ယူဆ ေတြးေတာၾကပါေတာ့။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အဲဒီေမးခြန္းနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ဆိုင္တဲ့ မေက ရဲ႕ ပိုစ့္တခုမွာ အခုလို ေကာ္မန္႔ ေပးခဲ့ဖူးတာ ျပန္သတိရေနပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိတိုင္း ဘေလာ့ဂါျဖစ္ေရာလား ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးမၾကည့္ခဲ့ဖူးပါ...။
စိတ္ထဲရွိသလို စိတ္ခ်မ္းသာသလို ခ်ေရးလို ့ရတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု..
သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ တိုးပြားလာေစတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု...
အသိပညာ ဗဟုသုတေတြ ဖလွယ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု...
စိတ္ေတြ ပင္ပန္းတင္းက်ပ္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာ ထြက္ေပါက္ေလးေပးႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု...
အဲဒါေလးေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေနျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့...
ဘေလာ့ဂ္ေရးတိုင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါျဖစ္မျဖစ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ နားလည္တဲ့သူေတြ ဆံုးျဖတ္ၾကပါလိမ့္မယ္...
ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေန
အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခား နဲ႕ ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႕ေဘာင္ ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း ဒီႏွစ္ ၂၀၁၀ မွာ စာေရးေဖၚ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕လဲ စာအေရးက်ဲကုန္ၾကတာ သတိထားမိတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အရွင္းကို ေပ်ာက္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခပ္က်ဲက်ဲနဲ႕ မွန္မွန္ေလးေရးေနတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ တလ ႏွစ္လ ေလာက္ေနမွ ပိုစ့္တခုေလာက္ တက္လာၾကတယ္။ ပိုစ့္ေတြ အဆက္မျပတ္ တင္ေနႏိုင္တဲ့သူေတြရဲ႕ ဝါသနာနဲ႕ အခ်ိန္ေပး အားထုတ္မႈကိုေတာ့ တကယ္ ေလးစားစြာနဲ႕ ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ အမ်ားစုက ဘေလာ့ဂ္ဂင္းဆိုတာကို ေခတ္မွီေအာင္၊ နာမည္ၾကီးေအာင္ ေပၚပင္သက္သက္ မဟုတ္ပဲ ဝါသနာပါလို႕ အခ်ိန္ေပးၿပီး လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြမို႕ ေပ်ာက္ေနလဲ အခိုက္အတန္႕ပဲ… အခ်ိန္ရတာနဲ႕ ဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္လာၾကလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲပါ…။
ဒီလို ေပ်ာက္ေနတဲ့ စာေရးေဖၚအေဟာင္းေတြ ေနရာမွာ စာေရးေဖၚ အသစ္ အသစ္ေတြလဲ အမ်ားၾကီး ေရာက္လာၾကတယ္…။ အမ်ားစုကေတာ့ ကိုယ္တို႕ထက္ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာေလာက္ ငယ္ရြယ္တဲ့ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူတို႕ေတြေရးတဲ့ စာ ကဗ်ာေတြကိုလဲ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ေလးေလးစားစား လိုက္ဖတ္ပါတယ္။ ကိုယ္မသိေသးတာေတြရွိရင္လဲ မွတ္သားပါတယ္။ ဖတ္ျဖစ္သမွ် စာတိုင္းမွာ မွတ္ခ်က္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါတယ္…။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္မရလိုက္လို႕ မွတ္ခ်က္ မေရးျဖစ္တဲ့ အခါေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္မရွိၾကေစဖို႕ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္…။
လက္ရွိ အေျခအေန နဲ႕ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္တဲ့ အသိ
အခုတေလာမွာ လူက ဘာျဖစ္ေနသလဲ မသိ… စာေရးရတာ တအား ေဘာင္က်ဥ္းလာတယ္လို႕ ခံစားမိတယ္။ ေရးခ်င္တာေတြကို စိတ္ရွိသလို မေရးရေတာ့ လူက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ နည္းပါးလာတယ္။ တခုခုေရးလိုက္ရင္ အမွားေတြပဲ ပါသြားေတာ့မလိုလို၊ ျပႆနာပဲ ျဖစ္ေတာ့မလိုနဲ႕ အလိုလုိေနရင္း ေျခာက္ျခားတတ္လာတယ္။
တဖက္ကလဲ ေလး ငါး ရက္ေလာက္ျခားလို႕မွ စာအသစ္ေလး မတင္ျဖစ္ရင္ စာလာဖတ္သူေတြအေပၚ တာဝန္ပဲ မေၾကသလိုလို၊ ဝတၱရားေတြပဲ ပ်က္ကြက္မိေနသလို (မလိုအပ္တဲ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အေတြးမ်ိဳးေတြနဲ႕) အားတံု႕အားနာေတြ ခံစားေနရျပန္တယ္… သိပ္ခက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို တာဝန္ၾကီး တရပ္လို ခံစားေနရတာ မေကာင္းဘူး… ဝါသနာပါတာကို Relax ျဖစ္ခ်င္လို႕ လုပ္ပါတယ္… Relax မျဖစ္ပဲ Stress ျဖစ္ေနရတာ ဘယ္ေကာင္းမွာလဲ… သို႕ေသာ္ အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာကို Stress ျဖစ္ေနလို႕ ရပ္မယ္လို႕ တခါမွ မေတြးမိတာ အမွန္ပါ…။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ေရးေနမိမယ္ ထင္ပါတယ္…။
ဘာလုပ္လုပ္ (ေက်ာင္းစာကလြဲလို႕) အားထုတ္ၾကိဳးပမ္း စြမ္းစြမ္းတမံ မအိပ္မေန လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ တခါတခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္ရတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္တဲ့ အသိ ေအာက္က လြတ္လြတ္သြားလို႕ပါပဲ…။ အခု ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘဝမွာ အဓိကနဲ႕ သာမညကို ခြဲျခားသိတတ္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္သတိေပးေနရတယ္။
လူ႕ဘဝဆိုတာ တိုတိုေလးလို႕ အားလံုးက ဆိုၾကတယ္.. အဲဒီ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ ဘယ္အရာက အေရးၾကီးသလဲ… ဘယ္အရာကို အဓိကထား ဦးစားေပးသင့္သလဲ၊ ဘယ္အရာကို လွ်စ္လွ်ဴရႈထားလို႕ ရသလဲ ဆိုတာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္လိုက္မိရင္ တခုခုဆို အလြန္အကြ်ံ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဆင္ျခင္ ေတြးေတာ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္္စြမ္း ရွိလာဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ မလိုအပ္ပဲ အတင္း ေခါင္းမာေနၿပီး ကိုယ္စိတ္ေပ်ာ္ရာေတြကို ဆႏၵအေလ်ာက္ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ဇြတ္တရြတ္လုပ္ေနရေလာက္ေအာင္ ဘဝက ခြင့္မျပဳေတာ့ဘူး။ အသက္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကီးေနၿပီ…။ ဒီေတာ့ ေမာ္နီတာကို မ်က္ႏွာအပ္ေနခ်ိန္ေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး တျခား ကုသိုလ္ေရး လုပ္ငန္းေလးေတြ၊ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေလးေတြမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပါဝင္ဖို႕ စဥ္းစားထားတယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ တန္ေဆး လြန္ေဘးဆိုတဲ့အတိုင္း အရာရာမွာ အသင့္အတင့္ပဲ ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေတာ့မယ္။
ကုန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္ လုပ္ခ်င္တာကို မခ်င့္မခ်ိန္ ေပေတၿပီး လုပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို အထင္းသား ျပန္ျမင္လာရတယ္။ အအိပ္ပ်က္တာေတြရယ္ တေန႕တေန႕ မလႈပ္မရွားနဲ႕ ေမာ္နီတာနဲ႕ မ်က္ႏွာအပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမ်ားတာရယ္ကလဲ က်န္းမာေရး ရႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္ မေကာင္းဘူး။ မၾကာ မၾကာကိုက္ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေခါင္း နဲ႕ တျဖည္းျဖည္း ေဝဝါးလာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္အာရံုအေၾကာင္းကို ကိုယ္သာသိတယ္…။ ေနာင္တ ဆိုတာ ေနာင္မွ တ ၾကရတာမွန္ေပမယ့္ ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ေတာ့ ခုခ်ိန္အထိ တခါမွ ေနာင္တ မရဖူးေသးပါဘူး။
မွတ္တမ္း
ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို ဒီစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တင္ၿပီဆိုမွေတာ့ စာဖတ္သူ ရွိေစခ်င္တာ ရိုးသား မွန္ကန္တဲ့ ဆႏၵပါပဲ…။ စာဖတ္သူ မရွိေစခ်င္ရင္၊ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာကို သူမ်ားေတြ မဖတ္ေစခ်င္ရင္ ဒီေနရာမွာ ဘယ္သူက လာ ခ်ျပပါ့မလဲ… ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိမ္းထားမွာေပါ့… ဟုတ္ဖူးလား..။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး လာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ပါတယ္။
ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ အျမဲ အမွတ္တရရွိေနတဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္စီေဘာက္စ္မွာ ပထမဆံုး ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုခဲ့သူ ေမာင္မ်ိဳး နဲ႕ ပထမဆံုး မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့တဲ့ ေလးမ တို႕ပါ။ ေမာင္မ်ိဳးကေတာ့ ဟိုအရင္တေလာက ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ျဖစ္ေနေပမယ့္ အခုေတာ့ စာေတြမွန္မွန္ဆက္ေရးေနတယ္…။ ေလးမကေတာ့ ျမန္မာလိုေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေပ်ာက္ေနၿပီး အဂၤလိပ္လိုေရးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပိုစ့္အသစ္တခ်ိဳ႕ ေတြ႕ရတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ပထမဦးဆံုး လက္ခံရရွိခဲ့တဲ့ ႏႈတ္ဆက္စကားနဲ႕ မွတ္ခ်က္ေလးအတြက္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို အျမဲ အမွတ္တရ ရွိေနမွာပါ။
ၿပီးေတာ့ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ စာေရးေဖၚ အကို အမ ေမာင္ ညီမမ်ား၊ စီေဘာက္စ္မွာ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုၾကသူမ်ား၊ မွတ္ခ်က္ေရးသြားၾကသူမ်ား၊ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ သိကြ်မ္းခင္မင္ခြင့္ရတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား နဲ႕အတူ အားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ထားပါရေစ…။
ဒီ ဘေလာ့ဂ္ မွတ္တမ္း ပိုစ့္ကို မတင္ခင္မွာ စာအၾကမ္းကို ကူဖတ္ေပးခဲ့တဲ့ ကိုရြာသားေလး နဲ႕ စာကူဖတ္ေပးရံုသာမက အျပင္မွာထက္ ပိုလွတဲ့ ခ်စ္စရာပံုေလးကို (အလဲ့… ကိုယ့္ပံုကိုယ္ ခ်စ္စရာ ဆိုပဲ) ဆြဲေပးခဲ့တဲ့ ညီမ ပန္ပန္ ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။
အခုေရးခဲ့တာေတြ အားလံုးဟာ ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ စီးဆင္းရင္း သိျမင္ ေတြ႕ထိ ခံစားလာခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွတ္တမ္း ပါပဲ…။
ဘေလာ့ဂ္သက္တမ္း ၃ ႏွစ္နီးပါးရွိလာၿပီျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ Blog, Blogger နဲ႕ Blogging ဆိုတာေတြ အေပၚ ကိုယ္ ခံစား နားလည္မိတာေတြနဲ႕အတူ ကိုယ္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေတြရယ္၊ ကိုယ္ ျမင္ေန ေတြ႕ေနတာေတြရယ္ကို ေပါင္းစပ္ၿပီး ဒီပိုစ့္ကို ဖန္တီးပါတယ္။ ဘာမွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္က ပိုစ့္ ၂၀၀ ျပည့္သြားတဲ့ အခ်ိန္က အမွတ္တရအေနနဲ႕ ေရးမလို႕ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က မေရးလိုက္ႏိုင္လို႔ အခုမွ ေရးရတာ။
ပထမ စဥ္းစားထားတာက ဒီပိုစ့္ကို Personal မပါပဲ Review ဆန္ဆန္ ေရးဖို႕ပါ။ သို႕ေသာ္လည္း ဒီေနရာဟာ ကိုယ္ ေန႕စဥ္ အခ်ိန္ အမ်ားၾကီး ေပးၿပီး က်င္လည္ေနတဲ့ ေနရာတခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ေရးရင္း ေရးရင္းနဲ႕ Personal ေတြပါ ေရာပါကုန္တယ္။ ျပန္ခြဲထုတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္တယ္…။
ေရးရင္းနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ရွည္သြားတဲ့အတြက္ ဖတ္ရတာ ၿငီးေငြ႕စရာျဖစ္ေနမွာစိုးလို႕ အပိုင္း ႏွစ္ပိုင္း ခြဲလိုက္ပါတယ္။ တရက္ျခားရင္ ေနာက္တပိုင္းကို ဆက္တင္ပါ့မယ္။ စာေရးေဖၚ စာေရးဖက္မ်ား၊ စာဖတ္သူမ်ားနဲ႕ စိတ္သေဘာခ်င္းတိုက္ဆိုင္တဲ့ ပိုစ့္တခုျဖစ္ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္သက္တမ္း
ဒီဘေလာ့ဂ္တခုအတြက္ အခ်ိန္ေတြေပးခဲ့တာ (စာ စမေရးခင္ ျပင္ဆင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ ၂ လ ေလာက္ကို ထည့္မတြက္ပဲ) တိတိက်က် ေျပာရရင္ ၂ ႏွစ္နဲ႕ ၈ လ ရွိခဲ့ၿပီ… ပိုစ့္ေပါင္းက ၂၀၀ ေက်ာ္ ရွိခဲ့ၿပီ။ ကိုယ့္အေနနဲ႕ ဒီဘေလာ့ဂ္အတြက္ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရတာေတြကို ျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္လြန္တယ္လို႕ ေျပာရမယ္… ဒီအတြက္ အခ်ိန္ေပးရင္း က်န္တဲ့ ရံုးအလုပ္၊ အိမ္အလုပ္၊ မိသားစုအေရး ေဆြေရးမ်ိဳးေရး လူမႈေရး တာဝန္ေတြ ဝတၱရားေတြ အားလံုးကိုလဲ မွ်တေအာင္ ေက်ပြန္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ခဲ့ရတာ ဆိုေတာ့ အေတာ္ေလး ပင္ပန္းတယ္လို႕ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ ဝါသနာပါၿပီး ႏွစ္သက္တဲ့ အရာတခုကို လုပ္ရဖို႕ အခ်ိန္ေပးရတာ အပင္ပန္းခံရတာ အိပ္ေရးပ်က္ခံရတာ ေခါင္းကိုက္ရတာေတြကို တန္တယ္လို႕ ယူဆခဲ့ပါတယ္။ ညည္းလဲ မညည္းခဲ့ဖူး။ ဒီလိုနဲ႕ ေရွ႕ကို တိုး၍သာ ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။
အစပိုင္းေန႕ရက္မ်ား
ဒီဘေလာ့ဂ္ေလး စလုပ္ခါစက တကယ့္ကို မ်က္ေစ့သူငယ္ နားသူငယ္နဲ႕ပါ။ နည္းပညာပိုင္းအတြက္လဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စာေတြလိုက္ဖတ္ၿပီး ကိုယ့္စာမ်က္ႏွာေလး ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ မတတ္ တတတ္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးၿပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့လဲ မိတ္ေဆြ နဲနဲ၊ လာလည္တဲ့သူ နဲနဲ၊ မွတ္ခ်က္ေရးသူ နဲနဲေလးနဲ႕ စခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေလွ်ာက္လည္ၿပီး စာဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ၾကိဳက္မွ ၾကိဳက္ၾကပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႕ ေရာက္တဲ့ေနရာေတြမွာ မွတ္ခ်က္ေရးဖို႕ကို မရဲခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္အားျဖင့္ တႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွ အရင္ကထက္စာရင္ မိတ္ေဆြ နဲနဲပါးပါး စ ရလာခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ စာေတြဖတ္လာရင္းက စာေရးေနၾကသူေတြထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေတြကိုလဲ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ရိပ္မိလာၾကတယ္… ၿပီးေတာ့ စာေတြထဲကပဲ သူကေတာ့ ဘယ္သူ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ သူကေတာ့ ဘယ္ဝါ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ နဲ႕ ခန္႔မွန္းရင္း အခ်င္းခ်င္း ပိုသိလာခဲ့ၾကတယ္။ မသိေသးတဲ့သူေတြကိုလဲ စာထဲကေနတဆင့္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္လာခဲ့ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္က တဆင့္ ခင္မင္လာခဲ့ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကို အျပင္မွာပါ သိကြ်မ္းခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တယ္…။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းလာတယ္…။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ… ဒီလိုနဲ႕ပဲ…
ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ
ဒီလိုနဲ႕ပဲ… ဘေလာ့ဂ္ဆိုတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တခုမွာ ေပ်ာ္ဝင္က်င္လည္ရင္း စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္သက္တာေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႕ခဲ့ရသလို တခါတခါမွာ အဲဒီ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ပဲ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာတခ်ိဳ႕နဲ႕ တိုက္ရိုက္ၾကီး မဟုတ္ဖူးလို႕ ဆိုႏိုင္တဲ့ ေဝဖန္မႈ နဲနဲပါးပါးကို ၾကံဳခဲ့ရဖူးတယ္။ သို႕ေသာ္ ၾကီးၾကီးမားမားကိစၥေတြ မဟုတ္လို႕ အမ်ားၾကီး မခံစားခဲ့ရပါ။ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ စာေကာင္းေပမြန္ေလးေတြ ဖတ္ရရင္ ဝမ္းသာၿပီး ေရးတဲ့သူကို ေက်းဇူးတင္၊ မွ်ေဝေပးတာေတြကို ဖတ္ရရင္လဲ အခ်ိန္ေပးၿပီး မွ်ေဝေပးသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ရျပန္တယ္။ ကိုယ္မသိေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အသစ္အဆန္းေတြကို ဖတ္ရရင္၊ ကိုယ္မစားဖူးေသးတဲ့ စားစရာ အသစ္အဆန္းေလးေတြ ေတြ႕ရရင္၊ ကိုယ္ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာေဒသ အသစ္အဆန္းေလးေတြကို ေတြ႕ရရင္ ဗဟုသုတ တိုးၿပီး အားရဝမ္းသာ ဖတ္ရႈမွတ္သားရတယ္။ ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ စာေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ကိုယ္ပါေရာၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ရသလို ဝမ္းနည္းစရာေတြဆိုရင္လဲ ကိုယ္ပါ ေရာၿပီး ဝမ္းနည္းခံစားမိတယ္။ ခံစားမႈ ရသေတြ အမ်ိဳးအစား စံုစံုလင္လင္ ေပးႏိုင္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလို႕ ေျပာခ်င္တယ္…။
သေဘာထား
တခါတခါ ျပႆနာေလးေတြ အျငင္းပြားေနၾကတာေလးေတြ ေတြ႕ရတဲ့ အခါမွာ ဘယ္သူ႕ဖက္မွ မလိုက္ပဲ ေဘးကေန ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ တေယာက္အေနနဲ႕ပဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနခဲ့တယ္…။ သတၱိမရွိဘူးလို႕ ေျပာခ်င္ ေျပာပါေစ… အဲဒီလို ကိစၥေတြမွာ မလိုအပ္ပဲနဲ႕ ဝင္မပါခ်င္ဘူး။ ကိုယ္နဲ႕ စိတ္သေဘာထားျခင္း မတိုက္ဆိုင္တိုင္းသာ လိုက္ၿပီး အျငင္းပြားေနရရင္ ကိုယ္ နဲ႕ ကိုယ့္စိတ္နဲ႕ ေန႕တိုင္းကို အတိုက္အခံျပဳၿပီး ျငင္းေနရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္အရြယ္နဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြအရ အမွန္အမွားကို ေဝဖန္ပိုင္းျခားတတ္တဲ့ သင့္တင့္မွ်တတဲ့ အသိဥာဏ္ကေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ မွားတာကို ျမင္တတ္သလို မွန္တာကိုလဲ ေတြ႕တတ္ပါတယ္။ ေကာင္းတာကို သိသလို ဆိုးတာကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနပါတယ္။ ယဥ္ေက်းတာကို ဂရုျပဳမိသလို မယဥ္ေက်းတာေတြ မဖြယ္ရာတာေတြကိုလဲ သတိထားမိေနတာပါပဲ။
သို႕ေသာ္လည္း ကိုယ္တန္ဖိုးထား ႏွစ္သက္ရတဲ့ ဒီပတ္ဝန္းက်င္ေလးမွာ စာေရးေဖၚ စာေရးဖက္ေတြ အားလံုးနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ျဖစ္ေအာင္ မလိုလားအပ္တဲ့ ျပႆနာေတြ မျဖစ္ရေအာင္ မုဒိတာပြားစရာေတြကို မုဒိတာပြား၊ လွ်စ္လ်ဴရႈသင့္တာေတြကို လွ်စ္လ်ဴရႈ၊ ဥပကၡာျပဳသင့္တာေတြကို ဥပကၡာျပဳရင္း ဒီလမ္းေပၚကို ေျဖးေျဖးနဲ႕ မွန္မွန္ေလး ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ္ဟာ ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနတတ္လာခဲ့တယ္ ဆိုတာပါပဲ။
သာမန္လူတေယာက္မို႕ တခါတခါမွာ ကိုယ့္ စိတ္နဲ႕ မတိုက္ဆိုင္ရင္၊ အျမင္မေတာ္ရင္ ေျပာခ်င္ ဆိုခ်င္စရာ စကားလံုးေတြကေတာ့ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ တန္းစီေနတာေပါ့… ကိုယ္လဲ ဆူးရွိတတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာသင့္ မေျပာသင့္… ကိုယ္ ဝင္ေျပာလိုက္လို႕ အက်ိဳး ရွိ မရွိ ဒါေတြ အားလံုးကို အျမဲတမ္း ခ်ိန္ထိုးၿပီး သတိထားခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကို တိုက္ရိုက္ၾကီး ထိပါးလာတာမ်ိဳး မဟုတ္ရင္ အသာပဲ ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ အဲ… ကိုယ့္ကို တိုက္ရိုက္ထိပါး တိုက္ခိုက္လာခဲ့ရင္ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ ေသြးပူသြားမွာျဖစ္ေပမယ့္ အေရခြံထူၿပီး အျပံဳးမပ်က္ ေနတတ္ဖို႕ ခ်က္ခ်င္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ထိန္းတတ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေတြဟာ ဘေလာ့ဂ္သက္တမ္း ႏွစ္ ႏွစ္ေက်ာ္ သံုးႏွစ္အတြင္းမွာ ရခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြေပါ့…။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ တရာ ရာခိုင္ႏွဳန္း အျပည့္ စိတ္တိုင္းမက်တတ္တာ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားသူတေယာက္ကို ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏွဳန္းမ်ား စိတ္တိုင္းက်ဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ္တိုင္ ျပန္ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့ အျမင္မေတာ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ဝင္ပါခ်င္စိတ္ေတြ၊ ႏႈတ္လွန္ထိုးခ်င္စိတ္ေတြ၊ အျငင္းပြားခ်င္စိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့ပါးသြားတယ္။
ဒီေနရာမွာ မထူးဆန္းေပမယ့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ ျဖစ္ေနက် ကိစၥတခုကို ေျပာခ်င္တယ္။ စာေရးေနၾကတဲ့သူေတြ အားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳမယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ေရးတဲ့စာေတြနဲ႕ စာေရးသူနဲ႕ အတူတူ ေရာေႏွာၿပီး မဖတ္ၾကဖို႕ပါပဲ…။ ကိုယ္ေရးတဲ့ ပါစင္နယ္ပိုစ့္ေတြက ပါစင္နယ္မွန္း ေတာ္ေတာ္ေလး သိသာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ စာစုေတြ၊ အက္ေဆးေတြကိုေတာ့ ကိုယ့္ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျမင္ေန ၾကားေနရတာေတြ၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ေျပာျဖစ္ ဆိုျဖစ္ခဲ့တာေတြ၊ စာတအုပ္ကို ဖတ္ေနရင္းက ကိုယ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးလာတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ၊ ရုပ္ရွင္တကားကို ၾကည့္ရင္းက ကိုယ့္အေတြးကို ဆြဲေဆာင္လာတဲ့ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ေတြ၊ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတခု၊ နားေထာင္မိတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္၊ ဖတ္လိုက္မိတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကေနေပးတဲ့ ခံစားမႈေတြ… အားလံုးကို ေရာေႏွာ ေတြးေတာ ခံစားၿပီးေတာ့ ဖန္တီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေရးသူတေယာက္ကို သူေရးတဲ့စာေတြနဲ႕ ခ်ိန္ထိုးၿပီး သူ လက္ရွိရပ္တည္ေနတဲ့ ဘဝကို အဓိပၸါယ္ေကာက္ မလြဲၾကေစခ်င္ပါဘူး…။
ေစတနာ
လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ျမင္ႏိုင္ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ စာေရးတဲ့အခါ ေရးခ်င္တိုင္း မေရးပဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သတိထားၿပီး ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေရးခဲ့တယ္… သုတ ရသဆိုတဲ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေလးေလးနက္နက္ စာမ်ိဳးေတြ အက်ိဳးျပဳစာ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ မေရးတတ္ခဲ့ေပမယ့္ ဘာေလးပဲ ေရးေရး ေစတနာအျပည့္နဲ႕ ရိုးရိုးသားသား ေရးခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္စရာေတြ ေရးလဲ ေစတနာနဲ႕ ေရးခဲ့တယ္။ သူတပါးကို ထိခိုက္ေစတဲ့စကားလံုးမ်ိဳး၊ ေထ့တဲ့ ေငါ့တဲ့ စကားလံုးမ်ိဳး ေတြကို ရိပ္ဖမ္း သံဖမ္းေလးေတာင္ မပါရေလေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စီစစ္ခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တဲ့ အရာေတြကို စိတ္ထဲရွိသလို ေရးခ်င္တိုင္း ေရးခ်လိုက္ၿပီးရင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚကို တင္ခါနီးမွာ အထပ္ထပ္ အခါခါ စဥ္းစားတယ္… (အရာရာမွာ မွန္တိုင္းလဲ မေကာင္းဘူး မဟုတ္လား) ကိုယ္တေယာက္တည္း စဥ္းစားလို႕ မရရင္ ရင္းႏွီးတဲ့ စာေရးေဖၚသူငယ္ခ်င္း တေယာက္ေယာက္ကို ေပးဖတ္ၿပီး စဥ္းစားေပးဖို႕ အကူအညီေတာင္းမိတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ အခုအခ်ိန္မွာ ပိုစ့္ေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ တင္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္တယ္။ ေရးၿပီး မတင္ျဖစ္တဲ့ စာေတြလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ထားပါေတာ့ေလ… အခုအတိုင္းကေတာ့ ကိုယ္တင္ထားသမွ် ပိုစ့္ေတြထဲမွာ ျပႆနာၾကီးတဲ့ ပိုစ့္ နည္းပါတယ္။ ဒီလိုေျပာရတာ ကိုယ္ေရးသမွ်က သိပ္ကို စဥ္းစဥ္းစားစား ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ျဖစ္ေနတယ္လို႕ မဆိုလိုပါဘူး။ လူဆိုတာ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့နဲ႕ ျဖစ္တတ္တဲ့ အမွားေတြ လိုအပ္ခ်က္ေတြကေတာ့ တေနရာမဟုတ္ တေနရာမွာ ရွိေနၾကမွာပါပဲ။
ဒီအခ်က္မွာေတာ့ စာဖတ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ေစတနာနဲ႕ အမ်ားၾကီး သက္ဆိုင္တယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္။ ကိုယ္ေရးထားတာကို ခ်စ္ခင္တဲ့ စိတ္၊ ေကာင္းမြန္ေသာ ေစတနာ ေမတၱာေတြနဲ႕ အေကာင္းဖက္ကသာ ၾကည့္ျမင္ ဖတ္ရႈသြားၾကတာမို႕ ကိုယ့္ဆီ အလည္လာၾကတဲ့သူ၊ စာဖတ္သူမ်ားနဲ႕ မွတ္ခ်က္ေရးသြားၾကသူမ်ားကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ မွတ္ခ်က္တခုကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ အဲဒီမွတ္ခ်က္ကို ေရးခဲ့တဲ့သူရဲ႕ အတြင္း စိတ္ေစတနာနဲ႕ သူ႔ရဲ႕ သေဘာထားကို အထင္အရွား ေတြ႕ျမင္ေနရတာ မဟုတ္လား…။ တဦးရဲ႕ ေစတနာကို တဦးက ေတြ႔ႏိုင္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာတခု ဆိုရင္လဲ မမွားပါဘူး…။
(ဆက္ရန္)
အခ်စ္ေတာ္ေလး ႏွစ္ေကာင္ (၃)သူကေလးဟာ နဲနဲၾကီးလာေတာ့ လူလည္က်လာတယ္၊ သူ႕ေနရာမွာ သူ မအိပ္ေတာ့ဘူး ကိုယ့္အိပ္ယာေပၚ တက္အိပ္တယ္… အစကေတာ့ ေျခရင္းေလးမွာ… ေနာက္ေတာ့ အလယ္ေလာက္မွာ… ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကိုယ့္လက္ေမာင္းေပၚ ေခါင္းအံုးၿပီး အိပ္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္…။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေစာင္ကို ဖယ္မေပးရင္ သူ႕ လက္ကေလးနဲ႕ ပုတ္ၿပီးႏႈိးတတ္ပါတယ္။ အဲဒါမွ မဖယ္ေပးပဲ ထားလိုက္ရင္ ေနာက္နည္းတမ်ိဳးကို ေျပာင္းသံုးၿပီး ႏႈိးပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ အျမဲတမ္းလိုလို ေအးစက္ေနတတ္တဲ့ သူ႕ႏွာေခါင္းထိပ္ေလးနဲ႕ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို လာလာတို႕ၿပီး ႏႈိးတတ္တာပါ။ အဲလိုႏႈိးရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းလို႕ မဖယ္ေပးပဲ လံုးဝမေနႏိုင္ဘူးဆိုတာ သူ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနတယ္ေလ…။
ေမာင္ေလးကိုဆိုရင္ေတာ့ ပိုႏိုင္စားတတ္တယ္… ေမာင္ေလး ဆံပင္ေတြကို မနာေအာင္ ကိုက္ဆြဲၿပီး ႏႈိးတတ္တယ္… သူနဲ႕ေဆာ့ၿပီးတိုင္း ေမာင္ေလးက ေခါင္းေလွ်ာ္ပစ္ရတာခ်ည္းပဲ။ ဒီလိုနဲ႕ အေကာင္လည္ေလးဟာ ကိုယ့္အနားမွာတလွည့္ ေမာင္ေလးနားမွာ တလွည့္ ေမေမ့နားမွာ တလွည့္ တညကို တခန္းစီ လွည့္ၿပီး အိပ္တတ္ပါတယ္။
ေၾကာင္ကေလးနဲ႕ တူတဲ့ တခ်က္က သူလဲ ေမေမ့စိတ္ပုတီးကို ေဆာ့တတ္တယ္။ ေမေမ ခဏ ခဏ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ရယ္စရာေကာင္းလွတဲ့ အခ်က္ေတြက ကိုယ္တို႕ ကိုကာကိုလာေသာက္ရင္ သူလဲ အတင္းေတာင္း ေသာက္တယ္၊ ၿပီးရင္ လူေတြထက္ အရင္ ေလတက္တတ္တယ္။ ကိုယ္တို႕ လိမ္ေမာ္သီးစားလဲ အတင္း လိုက္စားတယ္၊ ၿပီးရင္ ဝမ္းပ်က္တယ္။ ေဖေဖ ဖုန္းဆက္လို႕ ကိုယ္တို႕ ဖုန္းေျပာရင္ သူလဲ အနားကိုေရာက္လာၿပီး တအီအီနဲ႕ အသံေပးတတ္လို႕ ေဖေဖနဲ႕ ဖုန္းေျပာခ်ိန္ထဲက တခ်ိဳ႕ကို သူ႕ကိုလဲ ခြဲေပးရတတ္ေသးတယ္။ လူေတြ အျပင္သြားတိုင္းလဲ လိုက္ခ်င္တယ္ ကားစီးခ်င္တယ္… ကားမွန္ကို ခ်ၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာကို ေလတျဖဴးျဖဴးတိုးတဲ့ အရသာကို သိပ္ၾကိဳက္တတ္တယ္။ သူ႕ၾကည့္ရတာ လူေတြနဲ႕ တအားအေနနီးေတာ့ လူေတြလုပ္သမွ် အကုန္လိုက္လုပ္ခ်င္ လူေတြစားသမွ် အကုန္လိုက္စားခ်င္တဲ့ သေဘာရွိတယ္။ သိပ္ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အေကာင္ေလး…။
ၿပီးေတာ့ အိမ္သိပ္လံုတယ္… ခြ်တ္ကနဲ အသံေလးၾကားတာနဲ႕ ေဟာင္ၿပီးသားပဲ…။ မဂိုလမ္းတို႕လို လူရႈပ္ရႈပ္လမ္းေတြမွာ ကားကို ခဏတျဖဳတ္ ရပ္ထားခဲ့လို႕ကေတာ့ မွန္ပိတ္စရာ မလိုဘူး… တေယာက္ေယာက္ အနားကပ္လာတာနဲ႕ ေဟာင္တာပဲ…။ အမွန္ကေတာ့ ဒါေတြအားလံုးဟာ ေခြးတိုင္းလိုလိုမွာ ရွိတတ္ၾကမဲ့ အမူအက်င့္ သြင္ျပင္ လကၡဏာေတြပါ၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႕မွာေတာ့ သူတေကာင္တည္းကပဲ ထူးခြ်န္ေျပာင္ေျမာက္ၿပီး တတ္သိေနသလိုလို တခုခုဆို ေျပာလို႕ မဆံုး အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနၾကရပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါ ဆိုတဲ့အတိုင္း ကိုယ္ ဒီကိုေရာက္လာေတာ့ သူကေလးတေကာင္ထဲ အတူတူ ေဆာ့စရာ အေဖၚမရွိေတာ့ မႈိင္ေတြၿပီး ပ်င္းပ်င္းေလး ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္လို႕ ေကာင္မေလးေတြက ေျပာျပၾကတယ္။ ေမေမကေတာ့ တခုခုဆို ကိုယ္ စိတ္မေကာင္းမွာစိုးလို႕ ေျပာျပေလ့မရွိဘူး။ လူၾကံဳရွိတိုင္း ဓါတ္ပံုေလးေတြသာ ပို႕ေပးတတ္တယ္။ ကိုယ္လဲ သူ႕ကိုလြမ္းတဲ့အခါတိုင္း သူ႕ဓါတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ရင္း ဖုန္းထဲက သူ႔အသံ တအီအီေလးကို နားေထာင္ရင္းနဲ႕ပဲ ေနခဲ့ရတယ္ေပါ့။
ေနာက္တခု ၾကံဳလို႕ ေျပာျပခ်င္တာက ေခြးေတြနဲ႕ နီးနီးကပ္ကပ္ လံုးလံုးေထြးေထြးေနတဲ့ ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေတြ႕တဲ့ ေခြးတိုင္း အျမီးေလး တႏွံ႕ႏွံ႕နဲ႕ ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။ ေခြး ၾကီးၾကီး ေသးေသး ဘယ္လို အမ်ိဳးအစားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မမူပါဘူး… အဲဒါကို ေျပာျပေတာ့ ကိုယ္တို႕လိုပဲ ေခြးခ်စ္သူ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေဖ ဆရာၾကီးက ေျပာတယ္.. ေခြးေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးလြယ္တာ မင္းတို႕ကိုယ္က ေခြးနံ႕ေတြ ရလို႔ ေနမွာေပါ့ တဲ့…။ အဲဒါ ရယ္စရာမဟုတ္ဖူး တကယ္မွန္ပါတယ္… ကိုယ္တို႕ဆီမွာ ေခြးေတြ ရင္းႏွီးလြယ္တဲ့ အနံ႕တခုခု ရွိေနပံုပဲ။ အခုလဲ သြားရင္း လာရင္း ဓါတ္ေလွခါးထဲမွာ ေခြးေလးေတြေတြ႕ရင္ သူမ်ားေတြက ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၾက ရြံသလို ေၾကာက္သလို လုပ္တတ္ၾကေပမယ့္ ကိုယ္တို႕ကေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ…။ ေလေလးခြ်န္လိုက္ရင္ သူတို႕ေလးေတြက အနားတိုးလာၿပီး အျမီးေလး ခါၿပီး ႏႈတ္ဆက္တတ္ၾကပါတယ္…။ အမ်ိဳးသိတယ္ ေခၚရမွာေပါ့…။ ဒါေပမယ့္ ခက္ေနတာက ေခြးေလးေတြက friendly ျဖစ္ေပမယ့္ ေခြးပိုင္ရွင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေၾကာေတြက တမ်ိဳးမို႕ ေနာက္ကို ေခြးေတြ႕တိုင္း အရမ္းကာေရာ ႏႈတ္မဆက္ျဖစ္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ္ ဒီကိုေရာက္ၿပီး ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ သူကေလး ဆံုးပါးသြားပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေဖေဖက အီးေမးလ္ ပို႕လာလို႕ သိရပါတယ္။ ေနမေကာင္းၿပီး အစား ေကာင္းေကာင္းမစားလို႕ ေန႕တိုင္းေဆးခန္းျပ ေနတဲ့ၾကားထဲက ဆံုးသြားတာပါပဲ လို႕ ေမေမက ေျပာျပပါတယ္။ အင္းေလ… သူတို႕ေလးေတြရဲ႕ သက္တမ္းကလဲ ဒီေလာက္ပဲ ရွိႏိုင္တာကိုး..။ ဒီတခါလဲ ကိုယ္တိုင္က လိုလိုခ်င္ခ်င္ ေမြးခဲ့ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ အစ အဆံုး ဂရုမစိုက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ရျပန္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာလိုက္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ ေၾကာင္ေလးေသတုန္းက မ်က္ရည္မက်ခဲ့ေပမယ့္ ေခြးေလးက်ေတာ့ တပတ္ေလာက္ ထမင္းစားလို႕မရပဲ ဝမ္းနည္းၿပီး ေတြးလိုက္တိုင္း မ်က္ရည္ က်ေနခဲ့ရပါတယ္။
ေခြးေလး ေသသြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမ ဒီကိုလာေတာ့ ေခြးကေလး အလြမ္းေျပ လူတေယာက္စာမက ၾကီးမားတဲ့ အေမြးပြ ေခြးရုပ္ၾကီး တခု ဝယ္ေပးပါတယ္။ အရုပ္ၾကီးက သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ္လည္း သက္ရွိနဲ႕ သက္မဲ့ ဘယ္တူႏိုင္မွာလဲေလ…။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ေနရာထိုင္ခင္း က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းမရွိလွတဲ့ ဒီကြ်န္းေပၚမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္လက္ ေသာင္တင္ေနရင္းက သံေယာဇဥ္ျဖစ္စရာ ဘာအေကာင္ဆို ဘာအေကာင္မွ ထပ္မေမြးလိုေတာ့ပဲ Pet ေမြးတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို တစခန္း ရပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ဘာေလးကိုပဲ တြယ္လိုက္ တြယ္လိုက္ အနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ ပူေလာင္ ေသာက ေရာက္ရတာခ်ည္းပဲမို႕ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ဘာကိုမွ အလြန္အကြ်ံ မတြယ္တာျဖစ္ေအာင္ သတိထားေတာ့မယ္လို႔သာ မၾကာခဏ ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္…။
ေနာက္ဆက္တြဲ…
အခုတေလာမွာ ညေနဖက္ေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေခြးလွလွေလးေတြနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတဲ့သူေတြကို ေတြ႕ေတြ႕ေနေတာ့ စိတ္က နဲနဲ ျပန္လည္လာတယ္။ သူ႕ကို ေျပာျပေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေရွာေရွာရွဴရွဴ လိုက္ေလ်ာလိုတဲ့ ပံုမ်ိဳးမေတြ႕ရဘူး… အခ်ိန္ေတြ နဲရတဲ့အထဲ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ တခ်ိန္လံုး မ်က္ႏွာအပ္ထားတဲ့သူက ဒီေခြးတေကာင္ တာဝန္ကို ဘယ္လိုယူမွာလဲ လို႕ ရက္ရက္စက္စက္ ေျပာလာတယ္…။ (ဟင့္… ေျပာမိတာ မွားပါတယ္)
အဲဒါနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဟိုတေန႕က သတင္းမွာ ၾကည့္လိုက္ရတာ တခုေျပာျပမယ္… သတင္းက ဂ်ပန္က လာတယ္ လို႕ မွတ္မိတယ္။ ဂ်ပန္မွာ Pet ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြက သူတို႕ဆီမွာရွိေနတဲ့ ေခြးေလးေတြကို ေန႕တိုင္း ေခြးအေကာင္ေစ့ကို အျပင္ထြက္ၿပီး ေက်ာင္းမေပးႏိုင္လို႕ နာရီပိုင္းနဲ႕ ေခြးအငွားေက်ာင္းၾကတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ေခြးကေလးေတြကို အပိုင္ေမြးထား ေကြ်းထားစရာမလိုပဲ ၾကိဳးနဲ႕ဆြဲၿပီး အေပ်ာ္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့သူေတြ အတြက္လဲ အဆင္ေျပ၊ ဆိုင္အတြက္လဲ အဆင္ေျပေပါ့…။ ေပါ့ေသးေသးေတာ့ ဟုတ္ဖူးေနာ္… ေခြးအမ်ိဳးအစားနဲ႕ လွပျခင္း ခ်စ္စရာေကာင္းျခင္း အေပၚမွာ မူတည္လို႕ ေစ်းက အစားစားပဲ…။ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ တနာရီကို ယူအက္စ္ ၂၅ ကေန ၄၀၊ ၅၀ အထိ ေစ်းရွိပါတယ္။ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ျပထားတဲ့ ေခြးအလွ ဓါတ္ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေရြးၾကရတယ္။ ခ်ီဝါးဝါးေလးေတြကို LV အိပ္ေတြနဲ႕ လာေခၚၾကတဲ့ ဂ်ပန္မ လွလွေလးေတြကိုလဲ ဖ်တ္ကနဲ ေတြ႕လိုက္ပါေသးတယ္..။
အေပါင္းအသင္းေတြကိုလဲ မွာထားခ်င္ပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ စကၤာပူမွာ အဲဒီလို ေခြးေလးေတြ အငွားေက်ာင္းလို႕ရတဲ့ ဆိုင္ေလးမ်ားေတြ႕မိၾကရင္ ကိုယ့္ကို ခ်က္ခ်င္း အေၾကာင္းၾကားေပးပါလို႕… အခ်ိန္ျပည့္ မေမြးထားႏိုင္ေပမယ့္ ခုလိုမ်ိဳး ခဏတျဖဳတ္ အငွားေမြးလို႕႔ရရင္ အငွားေဆာ့လို႕ရရင္ ေခြးေလးေတြနဲ႕ ခဏေတာ့ ေဆာ့ခ်င္ပါေသးတယ္…။
ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်စ္ေတာ္ေလး ႏွစ္ေကာင္အေၾကာင္း တရွည္တလ်ား ပိုစ့္ေတြကို လာဖတ္ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးနဲ႕ မွတ္ခ်က္ေရးခဲ့ၾကတဲ့သူမ်ား အားလံုးကို တကယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
(Photo from Google)
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တရက္မွာ သူနဲ႕ အတူတူ အသိတေယာက္အိမ္ကို သြားလည္ရင္း အဲဒီအိမ္မွာ တယ္ရီယာ ေခြးပုပုေလး တေကာင္ကို ေတြ႕ခဲ့တယ္…။ ေခြးေလးက ျဖဴ လံုးပုၿပီး ခ်စ္စရာ အေတာ္ ေကာင္းလြန္းေတာ့ အမွတ္မရွိတဲ့ ကိုယ္က ထံုးစံအတိုင္း ေခြးေလး လိုခ်င္တယ္၊ ေခြးေလး ေမြးခ်င္တယ္ ျဖစ္ျပန္တယ္…။ ဒီတခါေတာ့ သူက အရင္တခါ ေၾကာင္ေလးတုန္းကလို အလြယ္တကူ ဘာမွ မေျပာဘူး…။ ခင္ဗ်ားေလးနဲ႕ ေခြးနဲ႕ မျဖစ္ပါဘူး လို႕ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႕ ကိုယ္လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ထားလိုက္ရာက….
အိမ္မွာ အလွေမြးတဲ့ ေခြးေလးေတြရဲ႕ သဘာဝက အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္ရင္ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ရာ အသိ မိတ္ေဆြေတြက တဆင့္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေဆးခန္းေတြ ဆရာဝန္ေတြက တဆင့္ ေဆြမ်ိဳးစပ္စရာ ရွာရတယ္။ ေလွ်ာက္ပတ္ တင့္တယ္ ေရြးခ်ယ္… မ်ိဳးႏြယ္တူ ေဆြ… ဆိုတာလိုေပါ့…။ ၿပီးေတာ့ ေခြးသားေလးေတြ ေပါက္လာရင္ အထီးေလးဖက္က လွေပ့ဆိုတဲ့ တေကာင္ စိတ္ၾကိဳက္ ေရြးယူလို႕ရသတဲ့…။ အဲဒီအသိအိမ္က တခါက ေခြးေလး လိုခ်င္တယ္လို႕ ကိုယ္ေျပာခဲ့တာ မွတ္မိေနေတာ့ သူတို႕ ေခြးေလး သားစပ္ၿပီး ၾကိဳက္ရာ တေကာင္ေရြးယူလို႕ ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေခြးေပါက္စေလး တေကာင္ကို ကိုယ့္အတြက္ဆိုၿပီး သတိတရနဲ႕ သူ႕ဆီကို လာပို႕သြားေလတယ္…။
ကိုယ္တို႕အိမ္သားေတြကလဲ ေၾကာင္ေလး ေသသြားတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွ မေမြးေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာထားေပမယ့္ သူ႕အိမ္မွာက ဂ်ာမန္ေခြး အၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ ဒီေခြးပိစိကို ေမြးထားဖို႕ကလဲ မျဖစ္၊ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလဲ အဲဒီေခြးေလးခ်ီၿပီး အိမ္ကို ေရာက္လာရတာေပါ့…။ ေၾကာင္ကေလး မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာအေကာင္မွ မေမြးေတာ့ဘူးလို႕ ယတိျပတ္ ေတြးထားၾကတဲ့ အိမ္သားေတြဟာ ေခြးနဲ႕ မတူ ဝက္ဝံေလးနဲ႕သာ တူေနတဲ့ အေမႊးပြအေကာင္ လံုးလံုးေလးကို ေတြ႕ေတာ့ ျမင္ျမင္ခ်င္း အသည္းတယားယားနဲ႕ တေယာက္ တလွည့္ ခ်ီၾကည့္ၾကၿပီး ခ်က္ခ်င္းကို ထိန္းမရာ သိမ္းမရ ခ်စ္မိၾကျပန္တယ္။ တကိုယ္လံုး ျဖဴေဖြးၿပီး ႏုအိေနတဲ့ အေမႊးေလးေတြနဲ႕ အရည္လည္ေနတဲ့ မ်က္လံုး ဝိုင္းဝိုင္း နက္နက္ေလး ႏွစ္လံုးရဲ႕ေဘး ပတ္ပတ္လည္မွာ အမည္းေရာင္ေလးေတြ နဲနဲပါေတာ့ ပန္ဒါေလးနဲ႕လဲ တူေနျပန္ေသးတယ္။ မ်က္ႏွာေလးက သိပ္ေခ်ာၿပီး သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ တယ္ရီယာ ေခြးအမေလးပါ… (ပံုထဲက ေခြးေလးထက္ အမ်ားၾကီး ပိုခ်စ္စရာ ေကာင္းပါတယ္…)
သူေလး အိမ္ကိုေရာက္လာေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ၂၄ ရက္ သမီး…။ လာေပးတဲ့ အသိ အန္ကယ္ၾကီးက ႏို႕မခြဲေသးတဲ့ အေကာင္ေလးအတြက္ ႏို႕ဗူးနဲ႕ ႏို႕မွႈန္႕လဲ တခါတည္း ယူလာေပးပါတယ္… ဒီထက္ အသက္ၾကီးမွ ခြဲရရင္ လူေတြကို မယဥ္မွာ စိုးလို႕ ေစာေစာခြဲလာခဲ့တာလို႕ ေျပာပါတယ္။ ဘုရားေရ… ဒီလိုဆိုေတာ့ ဒါေလးကိုလဲ ႏို႕ဗူးနဲ႕ ေမြးရေခ်အံုးေတာ့ မေပါ့ လို႕ ေတြးရင္း ေမေမနဲ႕ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ ၾကည့္မိၾကတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးက ႏို႕ဗူးကို ကေလးငယ္တေယာက္လို ေကာင္းေကာင္းစို႕တတ္ေတာ့ အေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္။
အဲ… ျပႆနာက ည အိပ္ခါနီးမွာ စတယ္…။
သူ အိပ္ဖို႕ ေမေမက ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ ျခင္းကေလးခ်ၿပီး ေစာင္ထူထူေလး ခင္းေပးတယ္… အစကေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႕ သူေလးက အဲဒီျခင္းထဲမွာ မ်က္လံုးေလးစင္းၿပီး ျငိမ္လို႕…။ ခဏေနေတာ့ အားလံုး မီးေတြ ပိတ္ၿပီး အိပ္ၾကေတာ့မွ တစခန္းထေတာ့တာပါပဲ…။ သူေလးက မအိပ္ဖဲ တအီအီနဲ႕ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေနေတာ့တာေလ… သူ႕အနားသြားၿပီး သူ႕ကို အသာေလး ပြတ္ေပးလိုက္ရင္ အသံ တိတ္သြားတယ္… သူ႕အနားက ထၿပီး ကိုယ့္အိပ္ယာကို ကိုယ္ျပန္သြားလိုက္ရင္ ျပန္အီေနျပန္တယ္… ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ္လဲ သူ႕ျခင္းေလးနဲ႕ ကိုယ့္အိပ္ယာနဲ႕ကို အေခါက္ေခါက္ လူးလာ ေခါက္ျပန္နဲ႕ သန္းေခါင္ေက်ာ္သြားတယ္…။ ဟင္… ေမြးခ်င္အံုးဟဲ့… ေခြးလွလွေလး လို႕ေတာင္ ေရရြတ္မိတဲ့ အထိပါပဲ…။
တဖက္က ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ၂၄ ရက္သားကေလး အေမနဲ႕ ခြဲလာရတာေလ လို႕ သနား ဂရုဏာျဖစ္မိတယ္… သူ႕အသံေၾကာင့္ အိမ္သားေတြ ႏိုးမွာစိုးေတာ့ မနက္ ၄ နာရီေလာက္အထိ သူ႕အနားမွာ မ်က္လံုးအေၾကာင္သားနဲ႕ ထိုင္ေနေပးရင္းက စိတ္ထဲ အၾကံတခုရၿပီး ကိုယ့္အိပ္ယာေပၚက အေမႊးပြ ဝက္ဝံရုပ္ႏွစ္ခုကို သူ႕အနား ခ်ေပးလိုက္တယ္… အဲဒီမွာပဲ ဝမ္းသာ ဝမ္းနည္း ျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခု ေတြ႕ရတယ္…။ ဝမ္းသာစရာက သူေလးက အရုပ္ေတြခ်ေပးလိုက္ေတာ့ အဲဒီအရုပ္ေတြၾကား တိုးဝင္ရင္း ေအာ္တာ ရပ္သြားတယ္။ ဝမ္းနည္းစရာေလးက သူက သူ႕အေမ ရင္ခြင္မွာ အေမႊးပြ ေမြးခ်င္းေတြနဲ႕ အတူတူ လုယက္ တိုးေဝွ႕ၿပီး ေနေနရာကေန အခုလို တေကာင္တည္း လြတ္လြတ္ၾကီး ေနရေတာ့ ေမႊးပြ ဝက္ဝံရုပ္ေတြကို သူ႕အေမတို႕ သူ႕ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြတို႔ အေနနဲ႕ တိုးေခြ႕လူးလွိမ့္ၿပီး ေပ်ာ္သြားတာကို ေတြ႕ရလို႕ပါပဲ…။ သနားပါတယ္ေနာ္…
ေနာက္ေန႕ေတြမွာလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ေဖးဖရိတ္ ဝက္ဝံရုပ္ေတြကို သူ အိပ္ဖို႕ အတြက္ အပိုင္ေပးလိုက္ရေတာ့တယ္…။ အဲေတာ့မွ သူေလးလဲ အိပ္ေကာင္းျခင္းအိပ္ရ ကိုယ္လဲ အိပ္ေကာင္းျခင္း အိပ္ရေလေတာ့တယ္…။ ႏို႕တိုက္ၿပီး ေမြးရင္းနဲနဲၾကာလာေတာ့ ေမေမက ထမင္းနဲ႕ ငါးတို႕ ပုဇြန္တို႕ေရာၿပီး ဝါးေကြ်းတယ္… ဘယ္ေလာက္ အကဲပိုလိုက္မိသလဲ ဆိုရင္ သူေလးဟာ ငါးကို အရိုးပါရင္ မစားတတ္ပါဘူး ၾကက္ရိုးေတြ ဘာေတြေတြ႕လဲ မကိုက္တတ္ပါဘူး။ လူၾကီးေတြ အလိုလိုက္ရင္ ကေလးေတြတင္ အက်င့္ပ်က္တတ္တာ မဟုတ္ ေခြးကေလးေတြလဲ အက်င့္ပ်က္တတ္ၾကတာပါပဲလား လို႕ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္။
လူေတြနဲ႕ သိပ္ယဥ္ပါးတဲ့ ဒီအေကာင္ေလးဟာ နားလည္မႈ နဲ႕ အသိဥာဏ္မွာ ေၾကာင္ထက္ သိသိသာသာၾကီးကို ကြာျခား ျမင့္မားပါတယ္…။ အိမ္နီးခ်င္းေတြက အဲဒီအေကာင္ေလးကို ေခြးလို႕ကို မထင္ၾကဘူး၊ ဝက္ဝံေလးလား ပန္ဒါေလးလားလို႕ပဲ မၾကာခဏ အေမးခံရပါတယ္။ ကိုယ္တို႕ တအိမ္လံုးကလဲ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆို ေခြးကို ေခြး လို႕ ေတာင္ အမည္တပ္ၿပီး အသံထြက္ မေခၚရက္တဲ့ အထိ ခ်စ္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြက ေခြးေလးက လွလိုက္တာ တို႕၊ ေခြးေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ တို႕ လာေျပာရင္ေတာင္ ဝမ္းသာစရာျဖစ္ေပမယ့္ ေခြး ဆိုတဲ့ အသံုးအႏွဳန္းေၾကာင့္ မ်က္ေစ့ မ်က္ႏွာပ်က္မိတဲ့ အထိ အကဲပိုၾကပါတယ္။
(ဆက္ရန္)
