စေတာ္ဘယ္ရီ ခ်ယ္ရီေရာရင္…

အခုတေလာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ခ်ယ္ရီသီးေတြ ဝယ္စားရင္း ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ဝိုင္ေဖါက္ခဲ့ဖူးတာ သတိရသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တံုးက အင္တာနက္တို႔ ဘာတို႔လဲ မရွိေတာ့ မွီျငမ္း ကိုးကားစရာ Recipe ေတြ ဘာေတြနဲ႔ နည္းလမ္းတက်ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ ဒီလိုပဲ စာေတြထဲ ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးသလို လုပ္ၾကည့္တာပါပဲ။

 

ဝိုင္ကို စပ်စ္သီး အစိမ္းေရာင္နဲ႔ လုပ္ဖူးတယ္။ မရမ္းသီး အစိမ္းနဲ႔လဲ လုပ္ဖူးတယ္။ စပ်စ္သီး အစိမ္း၊ မရမ္းသီး အစိမ္းနဲ႔လုပ္ရင္ ဝိုင္ အျဖဴ ရတယ္။ မရမ္းသီးဝိုင္က ပိုၿပီး ျပင္းရွရွနဲ႔။ စေတာ္ဘယ္ရီကေတာ့ အသီးေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္မွ အရည္ နည္းနည္းေလးပဲ ရလို႔ တခါပဲ လုပ္ဖူးပါတယ္။ မၾကာခဏ လုပ္ျဖစ္တဲ့ ကုန္ၾကမ္းကေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူး နီနီေလးေတြပါ။ ေစ်းထဲက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ေရာင္းတဲ့ အေဒၚၾကီးဆီမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေတြ ၾကိဳမွာထားရတယ္။ ရလာၿပီဆို ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေတြကို ေရစင္စင္ေဆးၿပီး သၾကားနဲ႔ ေရာနယ္။ ၿပီးေတာ့ အဝက်ယ္က်ယ္ ေလလံုလံု ပုလင္းထဲ သိပ္ထည့္ၿပီး ေန႔ခင္းဖက္ ေနပူတဲ့ ေနရာမွာ ခ်၊ ပုလင္းလိုက္ ေနလွမ္းထားလိုက္တယ္။

ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေလာက္ၾကာရင္ ေနရဲ႕ အပူရွိန္ေၾကာင့္ေရာ၊ သၾကားေၾကာင့္ေရာ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေတြ ႏြမ္းၿပီး အရည္ေတြ စိမ့္ထြက္လာတာေပါ့။ အဲဒီ အရည္နီနီရဲရဲေလးေတြကို ရသေလာက္ စစ္ယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ Yeast နည္းနည္းထည့္တယ္။ Yeast အမႈန္႔ဗူး ခပ္ေသးေသးေလး တစ္ဗူး ဝယ္ထားတာ မွတ္မိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ အရည္ေတြကို ဝိုင္ပုလင္းလို ပုလင္းရွည္ရွည္ထဲ ထည့္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ လံုေအာင္ပိတ္ၿပီး သံုးပတ္ေလာက္ ထားလိုက္တယ္။

တခါ တခါ Yeast မထည့္ခ်င္ရင္ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ေရစိမ္ၿပီး ခ်ဥ္သြားေအာင္ သံုးရက္ေလာက္ ထားၿပီး ရတဲ့ အရည္ကို Yeast အစား သံုးၾကည့္ဖူးတယ္။

ခုနက အရည္စစ္လိုက္ၿပီး က်န္တဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူး အဖတ္ေတြကို သၾကားထပ္ထည့္၊ မီးေအးေအးနဲ႔ ေမႊၿပီး ယိုထိုးလိုက္တယ္၊ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္… ေပါင္မုန္႔နဲ႔ စားလို႕ရတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးယိုေပါ့။

သံုးပတ္လဲ ျပည့္ေရာ အနံ႔ ေမႊးေမႊး စူးရွရွ ခ်ိဳျမျမ ဝိုင္အနီေတြ ရလာတယ္။ ဝိုင္ထည့္ေသာက္စရာ ဖန္ခြက္ လွလွေလး တစ္ခြက္လဲ ဝယ္ထားတယ္။ အဲဒီဝိုင္ကို သူ႔တစ္ေယာက္ထဲကလြဲၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္ဘူး။

ေမးလိုက္တိုင္း ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ အျမဲေျပာတယ္။ မူးသလား ေမးေတာ့ ရီေဝေဝေပါ့ တဲ့။ ဟိုသီခ်င္းထဲကလို ဘံုကမာၻ ခုႏွစ္ဆင့္ေတြ၊ ေရႊကိႏၵရီေတြ ဘာေတြ ျမင္ေယာင္ကုန္မွာစိုးလို႔ အခါခါ အထပ္ထပ္ေတာ့ မတိုက္မိပါဘူး။ တစ္ခါလာရင္ တစ္ခြက္ပဲ။ အဲ… တေန႔ တစ္ခါ လာေတာ့… တေန႔ တစ္ခြက္ေပါ့။

အခုေနာက္ပိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုလို႔ ဝိုင္ေသာက္ျဖစ္ၾကရင္ သူက ဝိုင္အနီမွာမွ နည္းနည္းခ်ိဳတဲ့ ဝိုင္ကို ေရြးတတ္တယ္။ ဝိုင္ေသာက္တိုင္းလဲ တျခားဟာေတြ ဘာမွ မေသာက္တတ္တဲ့ သူ… ငယ္ငယ္တံုးက ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဝိုင္ကို ေသာက္တတ္ၿပီး ၾကိဳက္သြားတာလို႔ ေျပာေသးတာ။

သူ ဝိုင္ေသာက္တိုင္း ကိုယ္လုပ္တဲ့ ဝိုင္နဲ႔ ဘယ္ဟာ ပိုေကာင္းလဲ လို႔ မေမ့မေလ်ာ့ ေမးရင္ သူက ခါးတာထက္ ခ်ိဳတာကို ပိုၾကိဳက္တာမို႔ ကိုယ့္ဝိုင္က ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေျဖတာ။ ကိုယ္ေက်နပ္ေအာင္ ေပးတဲ့ အေျဖမွန္း သိသိၾကီးနဲ႔ အဲဒီအေျဖမွာ ကိုယ္ကလဲ အျမဲ ေက်နပ္ေနေသးတာ… း))

ဒီရက္ေတြမွာ အခ်ိန္ရရင္ ပစၥည္း ကရိယာ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ နည္းမွန္ လမ္းမွန္နဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ ခ်ယ္ရီေတြ ေရာၿပီး ဝိုင္အနီတစ္ပုလင္းေလာက္ မွတ္မွတ္ရရ ေဖါက္ၾကည့္ဖို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။ 

စိတ္၏ ေခၚေဆာင္ရာ

ဥမၼာ့ရဲ႕ စာအုပ္ ဆိုတဲ့ E Book ေလး ထြက္လာပါၿပီ။ စာအုပ္ေလးကို ဒီေနရာ မွာ Download လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

စာအုပ္တအုပ္လံုးကို လက္ေရးစာလံုးလွလွေလးေတြ၊ ခ်စ္စရာ ရုပ္ပံုေလးေတြနဲ႔အတူ ထူးထူးျခားျခား လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္ အခ်ိန္ေပးၿပီး စီစဥ္သူေတြက ဒီမွာပါ။


အခုလို စီစဥ္ေပးသူေတြကိုလည္း ေက်းဇူး အမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ေလးမွာ ဟန္သစ္ျငိမ္၊ ခိုင္စိုးလင္း၊ အိျႏၵာ၊ ပန္ဒိုရာ၊ မယ္ကိုး၊ မိုးလႈိင္ည၊ နန္းညီ၊ ေကာင္းကင္ကို၊ ေက်ာ္ညိဳေသြး၊ သက္ေထြး၊ ေနဦး၊ ၾသျမိဳင္၊ ေနျမဲ၊ မွဴးဒါရီ၊ ေက်ာ္ဇင္ဦး ေတေလ၊ ညိဳမင္းခတို႔ရဲ႕ ကဗ်ာ ဝတၳဳ စာစုေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္ေရးထားတဲ့ "စိတ္၏ ေခၚေဆာင္ရာ" ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးတပုဒ္ ပါပါတယ္…။


ဖတ္ၾကည့္ပါ… လိုအပ္တာမ်ားရွိရင္ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ ေျပာဆိုသြားခဲ့ပါ…။

စိတ္၏ ေခၚေဆာင္ရာ

သည္အခန္းခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူ တေယာက္တည္း ေနထိုင္သည္။ ေဆးေရာင္ အဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ သုတ္ထားေသာ အခန္း၏ တဖက္တခ်က္စီမွာ တေယာက္အိပ္ ကုတင္တလံုး ႏွင့္ စားပြဲတလံုး ရွိသည္။ စားပြဲေပၚမွာေတာ့ အမ်ိဳးအမည္ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား ရွိေနသည္။ ကုတင္ေပၚမွာ ေခါင္းအံုး ႏွင့္ ေစာင္ကေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ ကုတင္ေအာက္မွာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ အစိမ္းေရာင္ အျဖဴေရာင္တို႔ျဖင့္ ထုတ္ပိုးထားေသာ ေလးေထာင့္ စပ္စပ္ အထုတ္မ်ား စီစီရီရီ ရွိေနသည္။ ကုတင္၏ ေျခရင္းဖက္မွာေတာ့ အိပ္ခန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တပ္ဆင္ေလ့ မရွိတတ္ေသာ ေၾကြလက္ေဆးကန္တခုက အခန္႔သား တည္ရွိေနေလသည္။ ထိုလက္ေဆးကန္၏ ေအာက္ေျခမွာ ၾကီးမားေသာ္လည္း ေပါ့ပါးဟန္တူေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္ အထုတ္မ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္။

သည္ လက္ေဆးကန္ကို တပ္ဆင္စဥ္က အိမ္သားမ်ားႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး အတိုက္အခံ ေျပာခဲ့ ဆိုခဲ့ အျငင္းပြားခဲ့ရသည္ကို မွတ္မိေနေသးသည္။ တကယ္ဆို အျပင္က သူစိမ္းေတြ မဆိုထားႏွင့္ အိမ္က အတူေန အိမ္သားမ်ားကပင္ သူ႔ကို နည္းနည္းမွ နားမလည္တတ္ၾကေခ်။ သူျပဳသမွ် အျပဳအမူတိုင္းကို ရယ္စရာ (သို႔မဟုတ္) လက္မခံႏိုင္စရာေတြခ်ည္းဟုသာ ထင္ျမင္ယူဆတတ္ၾကသည္။ ထားပါေလ… ဒီကိစၥက သူ႔အတြက္ေတာ့ အေရးတၾကီး မဟုတ္သလို အထူးတဆန္းလဲ မဟုတ္ေတာ့ပါ။

*****

ေျပာရရင္ သူသည္ သိတတ္စ အရြယ္ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက အသန္႔အရွင္း သိပ္ၾကိဳက္သည္…။ စိတ္ထဲတြင္ သိပ္မသန္႔ရွင္းလွဟု ထင္ရေသာ တစံုတခုကို ထိမိ ကိုင္မိတိုင္း လက္ကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးရမည္ဟူေသာ အေမ့စကားကို တေသြမတိမ္း လိုက္နာသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အရြယ္ရလာေသာအခါ လက္ကို ေပက်ံေစမည့္ အရာမ်ား၊ လက္မွာ အနံ႔အသက္ စြဲတတ္ေသာ အစားအစာမ်ား ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္တတ္လာသည္။ ေက်ာင္းမွာ၊ ကစားကြင္းမွာ၊ အျပင္မွာ တခုခုကို ထိမိ ကိုင္မိၿပီးတိုင္း လက္ကို အထပ္ထပ္ ေဆးေၾကာမိသည္။ ငယ္စဥ္ကေတာ့ အတူတူ ေက်ာင္းသြားေဖၚ ကစားေဖၚမ်ား၏ မိဘေတြ၊ လူၾကီးေတြက သူ၏ သန္႔ရွင္းမႈကို ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ ထိုအခါ ကေလးပီပီ အနည္းငယ္ေတာ့ ဘဝင္ျမင့္မိသည္သာ…။

ေရခဲေခ်ာင္း၊ ေရခဲမုန္႔၊ ေခ်ာကလက္ စသည္တို႔ကို လက္ႏွင့္ ကိုင္စားရင္း အရည္ေပ်ာ္ၿပီး စီးက်လာသည္ကို ၾကံဳရေသာ အခါ၊ ဒူးရင္းသီးစားၿပီး လက္မွာ စြဲေနေသာ အနံ႔ကို ေဖ်ာက္ရခက္ေသာအခါ၊ မွ်စ္ဟင္းစားၿပီး ဘယ္ေလာက္ေဆးေဆး လက္မွာ အနံ႔ မေပ်ာက္ေသာအခါ ေနာက္ေနာင္ကို ထိုအရာမ်ားကို သတိၾကီးစြာျဖင့္ ေရွာင္ၾကဥ္သည္။ အလြန္အမင္း စားခ်င္လာေသာအခါ ဇြန္းျဖင့္သာ စားသည္။ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ မေတာ္တဆ ထိမိသြားပါက လက္ကို ဆပ္ျပာတတံုး ကုန္လုနီးပါး ျဖစ္ၿပီး ပဲၾကီးေရ တြန္႔လာေအာင္ တိုက္ခြ်တ္ေဆးေၾကာသည္။ ဤသို႔ ေဆးလိုက္ရမွ စိတ္ထဲမွာ စင္ၾကယ္သြားၿပီး ေနလို႔ ထိုင္လို႔ ေကာင္းသြားသည္။

သည္လိုႏွင့္ အခ်ိန္တိုင္း လက္ေဆးတတ္ေသာအက်င့္မွာ သူ႔အတြက္ အစြဲအလန္းတခုပမာ ျဖစ္လာသည္။ တေန႔ကို အၾကိမ္ေပါင္း မည္မွ် ဟု မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ လက္ေဆးသည္။ ေရာက္ေလရာ ေနရာမွာ ဘာမွမလုပ္ခင္၊ ဘာမွ မထိေတြ႔ မကိုင္တြယ္ခင္မွာ လက္ေဆးစရာ ေနရာကို ဦးစြာ လိုက္ရွာမိသည္။ လက္ေဆးၿပီးေတာ့ လက္သုတ္စရာ တစ္ရႈးေပပါကို သြားေလရာရာ အျမဲမျပတ္ ေဆာင္ယူသြားတတ္သည္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အရာရာကို ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္ရန္ မသတီတတ္ေသာ စိတ္ႏွင့္ တခုခုကို ထိမိတိုင္း လက္ေဆးတတ္ေသာ အက်င့္တို႔သည္ သူ၏ စိတ္ကို တဖက္စြန္းသို႔ ေရာက္ေအာင္ သိသိသာသာၾကီး တြန္းပို႔လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ အခ်ိန္တိုင္း လြယ္လင့္တကူ လက္ေဆး၍ ရေစႏိုင္ရန္ သူ၏ အိပ္ခန္းထဲမွာ လက္ေဆးေၾကြခြက္တခု တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ေရပိုက္မ်ား သြယ္ဆက္ရန္ အိမ္နံရံကို ထုႏွက္ ထြင္းေဖါက္ရေသာေၾကာင့္ အိမ္သားမ်ားႏွင့္ စကားမ်ား အျငင္းပြားရသည္။ အိမ္သားမ်ားက သူ႔ကို လူထူး လူဆန္းတဦးသဖြယ္ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကခ်ိန္မွာ သူတို႔၏ မ်က္လံုးေတြသည္ လမ္းထိပ္နားမွာ တေယာက္တည္း စကားတီးတိုးေရရြတ္ရင္း အိတ္အၾကီးၾကီး တလံုးကို လြယ္ကာ ဟိုဟို ဒီဒီ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္ေသာ သူရူးတေယာက္၏ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ပင္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူေနေသးသည္ဟု ေတြးရင္း တေယာက္တည္း အသံတိတ္ ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။

အခန္းထဲမွာ လက္ေဆးေၾကြခြက္တခု တပ္ဆင္ၿပီးေနာက္ အိမ္အနီးမွ ကုန္စံုဆိုင္သို႔သြားကာ တစ္ရႈးေပပါ ဆယ္လိပ္တြဲ အထုတ္ၾကီးမ်ားကို သယ္ႏိုင္သေလာက္ ဝယ္လာခဲ့သည္။ အိမ္သားမ်ားက သူ႔ကို ဆီးၾကိဳၿပီး ဝယ္လာေသာ တစ္ရႈးထုတ္မ်ားကို မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ယူသြားေသာေၾကာင့္ သူတို႔ကို ပ်ာပ်ာသလဲ တားျမစ္ကာ ထိုတစ္ရႈးလိပ္မ်ားအားလံုးကို သူ႔အိပ္ခန္းဆီသို႔ သယ္ယူသြားခဲ့၏။ အိပ္ခန္းထဲမွာ လက္ေဆးေၾကြခြက္ တပ္ဆင္ၿပီး၊ လက္သုတ္စရာ တစ္ရႈးမ်ား အျပည့္အစံု ေရာက္လာေသာအခါ ရရွိခံစားရသည့္ စိတ္ေက်နပ္ ျပည့္စံုမႈကို ဘယ္အရာႏွင့္မွ မလဲႏိုင္ပဲ တစိမ့္စိမ့္ စားသံုးေနမိသည္။

*****

အားလံုး အဆင္ေျပသြားၿပီ…။
ဘယ္မွသြားစရာမလိုပဲ အိပ္ခန္းထဲမွာပင္ အခ်ိန္မေရြး လက္ေဆးႏိုင္သလို လက္ေဆးၿပီးလွ်င္ သုတ္စရာ တစ္ရႈးေတြလဲ အျပည့္အစံု ရွိေနၿပီ…။ သူ႔စိတ္တြင္ ေက်နပ္မဆံုးႏွင့္ လက္ကို စိတ္ရွိတိုင္း ေဆးသည္။ ၿပီးလွ်င္ လက္ကို သုတ္သည္။ လက္တခါေဆးၿပီးတိုင္း စိတ္ထဲမွာ တခါ သန္႔ရွင္းသြားသည္ဟု ခံစားရသည္။ စိတ္အတြင္းက အညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းစင္ၿပီး အစဥ္သန္႔ရွင္းေစရန္ လက္မ်ားမ်ားေဆးဖို႔ လိုအပ္မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ထိုအယူအဆကို ရာႏွဳန္းျပည့္ ေထာက္ခံမဲ ေပးမည့္သူ၊ စာရြက္ေပၚမွာ အမွန္ျခစ္ ခပ္ၾကီးၾကီး ျခစ္ေပးမည့္သူ တစံုတေယာက္မွ် ရွိရန္ မလိုအပ္ပါ…။

သည္လိုႏွင့္ ေန႔ေန႔ ညည သူ လက္ေဆးသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္။ ေဆးၿပီးရင္းလည္း ထပ္ေဆးသည္…။ ကုတင္စြန္းကို ကိုင္မိလည္း လက္ေဆးသည္။ အိပ္ရာသိမ္းၿပီးလည္း လက္ေဆးသည္။ တံခါးလက္ကိုင္ဖုကို ကိုင္မိလည္း လက္ေဆးသည္။ စားပြဲေပၚမွ အရာတခုခုကို ကိုင္မိတိုင္းလည္း လက္ေဆးသည္…။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္။ လက္ေဆးသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္။ လက္ေဆးသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္သည္…။ ထိုအခါ ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ သူ႕အိပ္ခန္းတခုလံုး တစ္ရႈးစကၠဴမ်ား ဟိုေထာင့္မွာ တပံု ဒီေထာင့္မွာ တေထြးႏွင့္ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေအာင္ ျပည့္လာသည္။

ထိုတစ္ရႈးမ်ားကို ထည့္စရာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ အၾကီးစားမ်ားဝယ္ရန္ အိမ္အနီးမွ ကုန္စံုဆိုင္သို႔ ေနာက္တေခါက္ သြားခဲ့သည္။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတြ႔ေန ျမင္ေနက် အိမ္နီးခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါ သူတို႔၏ အၾကည့္ေတြကို မၾကိဳက္ခ်င္။ သူတို႔၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနရံုသာမက အေရာင္ရင့္ရင့္ အညစ္အေၾကးရိပ္မ်ား စြန္းထင္းေနသလို… စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကို လက္ေဆးရန္ ပညာေပးေနမိေသးသည္။ လက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မေဆးေၾကာေသာေၾကာင့္ ထိုမွတဆင့္ အညစ္အေၾကးမ်ား မ်က္ႏွာေတြ မ်က္လံုးေတြဆီသို႔ ကူးစက္ ညစ္ေထးေနၾကဟန္တူသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ကာ ျပံဳးရင္း လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ် လူတိုင္း၏ ေၾကာင္စီစီ အၾကည့္ေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့သည္။

ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေရာင္းေသာ ဆိုင္မွ ဆိုင္ရွင္က သူ႔ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ေနေကာင္းရဲ႕လား ဟု ေမးသည္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသြားေနာ္… အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္တတ္ရဲ႕လား ဟူေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ အေမးကိုပါ တဆက္တည္း ေမးလိုက္ေသးသည္။ အို.. အဓိပၸါယ္ မရွိလိုက္တာ… သူတို႔ အားလံုး တခုခုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္ မွားယြင္းေနၾကၿပီ…။

ေစ်းဝယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အိမ္သားမ်ားက သူ႔ကို အၾကည့္တမ်ိဳးႏွင့္ ၾကည့္ၾကျပန္သည္။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ စိုးရိမ္တၾကီးႏွင့္… မူလည္း မမွန္လွ…။ သူတို႔ေတြကို လက္မွန္မွန္ေဆးရန္ လိုအပ္ေနေၾကာင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ဆရာဝန္ႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ ေဆးစား ေဆးကု ျပဳသင့္ေၾကာင္း ခပ္တိုတုိ ေျပာကာ အခန္းထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ လက္ေဆးေၾကြခြက္မွာ လက္ကို စိမ္ေျပနေျပ ေဆးေၾကာမိသည္။ ေက်နပ္လိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ရႈးမ်ားျဖင့္ လက္သုတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ တခန္းလံုး ေနရာ အႏွံ႕ရွိေနေသာ တစ္ရႈးစကၠဴမ်ားကို ခုနက ဝယ္လာခဲ့ေသာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ အၾကီးၾကီးထဲသို႔ ထည့္ကာ တအိတ္ခ်င္း ေသေသခ်ာခ်ာ စုစည္းမိသည္။

လက္ေတြ ေဆးလိုက္၊ ၿပီး လက္သုတ္လိုက္၊ လက္သုတ္ၿပီးေသာ တစ္ရႈးမ်ားကို အိတ္ထဲ ထည့္လိုက္၊ တခါ လက္သြားေဆးလိုက္၊ ၿပီးေတာ့ လက္သုတ္လိုက္၊ တစ္ရႈးမ်ားကို သိမ္းလိုက္… ေနာက္ လက္ကို ျပန္ေဆးလိုက္… … …

သည္လိုႏွင့္ တရက္ၿပီး တရက္ ကုန္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းရက္မ်ားတြင္ အိမ္သားမ်ား၏ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ားကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသာေၾကာက့္ အခန္းအျပင္ကိုေတာင္ ထြက္ၿပီး အစား မစားျဖစ္ေတာ့ေခ်။ အခန္းထဲမွာ ရွိေနသမွ် အေျခာက္အျခမ္းမ်ားကိုသာ စားေသာက္ၿပီး အခ်ိန္ရွိသ၍ လက္ကိုသာ တြင္တြင္ ေဆးေနမိသည္။ အိမ္သားမ်ား အခန္းထဲသို႔ စားစရာမ်ား လာပို႔ေသာအခါ သူတို႔၏ ေၾကာင္စီစီမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ စပ္စပ္စုစုႏိုင္လွေသာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ အၾကည့္မ်ားကို မႏွစ္မ်ိဳ႕ေသာေၾကာင့္ တံခါးကို အထဲမွေန၍ အေသပိတ္ထားလိုက္သည္။

*****

ရက္အနည္းငယ္ ၾကာသြားေသာအခါ အိပ္ခန္းတံခါးကို အျပင္ဖက္မွ တခုခုႏွင့္ လွည့္ဖြင့္ေနသံ ၾကားရသည္။ မၾကာခင္ တံခါးပြင့္သြားၿပီး အိမ္သား ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ လူစိမ္းတေယာက္ အခန္းထဲဝင္လာၾကသည္။ ထိုလူစိမ္း၏ လက္ထဲတြင္ ေရအျပည့္ ျဖည့္ထားေသာ အျပာေရာင္ လက္ဆြဲပံုးတပံုးႏွင့္ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေလးမ်ားပါေသာ တစ္ရႈးတလိပ္ကို ကိုင္ေဆာင္လာသည္။ ထိုသူ၏ အေျပာအရ သန္႔ရွင္း သန္႔ျပန္႔ၿပီး အခ်ိန္မေရြး လက္ေဆးရန္၊ စိတ္ေရာ လူေရာ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာႏိုင္မည့္ ေနရာတခုကို အလည္လိုက္ရန္ လာေရာက္ ဖိတ္ေခၚသည္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ေဆာင္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုၾကည့္ရင္း သူေျပာေသာေနရာကို စိတ္ဝင္စားလွသည္။ ဘဝမွာ စိတ္ဓါတ္ေတြ သန္႔ရွင္းဖို႔သာ အေရးအၾကီးဆံုး မဟုတ္ပါလား…။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိန္မဆိုင္းပင္ လက္သုတ္ၿပီးေသာ တစ္ရႈးစမ်ားထည့္ရန္ အိတ္တလံုးကို ဆြဲယူၿပီး လိုက္သြားရန္ ျပင္ဆင္သည္။

ထိ႔ုေနာက္တြင္ေတာ့ ထိုလူႏွင့္အတူ ပါလာေသာ ေရပံုးထဲသို႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကို စိမ္ေျပနေျပ ႏွစ္ေဆးရင္း၊ ပန္းပြင့္ေရာင္စံုေလးမ်ားပါေသာ တစ္ရႈးျဖင့္ လက္သုတ္ရင္း၊ သုတ္ၿပီးေသာ တစ္ရႈးစမ်ားကို အသင့္ယူေဆာင္လာေသာ အိတ္ထဲကို စုေဆာင္းထည့္သိုရင္း၊ အိမ္သားမ်ား၏ အေရာင္စြန္းေနေသာ ျပဴးတူး ေၾကာင္ေတာင္ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ဥပကၡာျပဳၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး လက္ကို စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာၾကရန္ တတြတ္တြတ္ မွာၾကားရင္း… လာေခၚေသာ သူစိမ္းေနာက္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ လိုက္ပါသြားေတာ့သည္။

ေသခ်ာပါသည္… သူ အခု သြားမည့္ေနရာသည္ သူ၏ စိတ္အစဥ္ကို လိုအပ္ေသာ သန္႔ရွင္းမႈမ်ားႏွင့္ ၾကည္လင္ေသာ စင္ၾကယ္ျခင္းမ်ားကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေသာ ေနရာတခု ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သူ ေသေသခ်ာခ်ာ ယံုၾကည္ေနပါသည္…။

သက္ေဝ
(၆ မတ္ ၂၀၁၁)

ေစ်းဝယ္ထြက္ေသာေန႔

ထိုေန႔က စေနေန႔ ျဖစ္သည္။
တပတ္မွာ ငါးရက္ ေမေမခ်က္ေကြ်းသမွ် ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ထမင္း ဟင္းေတြကိုစားၿပီး ရံုးပိတ္ရက္ေလးမွာေတာ့ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ကိုယ့္လက္ရာေလးျဖင့္ လက္စြမ္းျပအံုးမည္ ဟူေသာ စိတ္ကူးအေတြးျဖင့္ အိပ္ရာႏိုး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားအၿပီးမွာ ပိုက္ဆံအိတ္ဆြဲကာ ေစ်းဝယ္ထြက္ခဲ့သည္။

အိမ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ NTUC, Wet Market ႏွင့္ Sheng Siong Super Market တို႔ရွိသည္။ NTUC က ၂၄ နာရီဖြင့္ေသာ ဆိုင္ျဖစ္ေသာ္လည္း သိပ္အၾကီးၾကီး မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ပစၥည္းသိပ္မစံုလွ။ ေပါင္မုန္႔ ၾကက္ဥ ႏြားႏို႔ စေသာ အေျခာက္အျခမ္း ေတြသာ ဝယ္ေလ့ရွိသည္။ Wet Market ကေတာ့ ေျပာရရင္ ကိုယ္နဲ႔ နည္းနည္းစိမ္းသည္။ ကိုယ့္ကိုေတြ႔လွ်င္ တရုပ္လိုသာေျပာတတ္ေသာ ေစ်းသည္ေတြႏွင့္ ေစ်းဝယ္ရတာ အဆင္မေျပ။ Wet Market မွာ ဝယ္လို႔ေကာင္းတာက နန္းၾကီးဖတ္၊ ညွပ္ေခါက္ဆြဲဖတ္၊ Yam Cake ႏွင့္ Carrot Cake တို႔သာ။ Sheng Siong မွာကေတာ့ မနက္ေစာေစာဆို ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား၊ သစ္သီးမ်ားႏွင့္ အသားငါးမ်ား လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရတတ္ေသာေၾကာင့္ ေစ်းဝယ္သူမ်ား ျပည့္ေနတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ Sheng Siong ကိုသာ အရင္သြားမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

Sheng Siong ကိုေရာက္ေတာ့ အမ်ားနည္းတူ ဆြဲျခင္းေလးတခုယူၿပီး ဟိုဟိုဒီဒီ မ်က္စိကစားလိုက္သည္။ အိုရွင္မုန္လာဥဟု ေခၚၾကေသာ မုန္လာဥ အျဖဴေတြ၊ ဘရိုကိုလီေတြ၊ ပန္းပြင့္ေတြ၊ ေရႊဖရံုသီးေတြ၊ အရြက္စိမ္းေတြ လတ္ဆတ္စြာ ေတြ႔ရေတာ့ ေပ်ာ္သြားသည္။ လတ္ဆတ္ေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဟင္းအတြဲအစပ္ကို စဥ္းစားေနမိသည္။ သည္လိုႏွင့္ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္… ၿပီးေတာ့ အသားငါးေတြနား ေရာက္လာသည္။ ငါးခူႏွင့္ ငါးသေလာက္ေတြ ေတြ႔သည္။ ကကတစ္ ေတြ႕သည္။ ကိုယ္ႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ ေရခ်ိဳငါးအမ်ိဳးအစားေတြကို ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္သလိုလိုျဖစ္သြားသည္။ ေရကန္ထဲမွာ ခရုမ်ိဳးစံုႏွင့္ ဂဏန္းေတြ ေတြ႔သည္။ ဂဏန္းေတြေတြ႔ေတာ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွ Chili Crab ပံုေတြကို သတိရၿပီး ျပံဳးမိသည္။ ဝယ္လို႔ေတာ့ မျဖစ္… လွဳပ္ေနေသာ သူတို႔၏ လက္မေတြကို ကိုယ္ ေၾကာက္သည္။

မ်က္စိထဲမွာ ကကတစ္ အေကာင္လိုက္ေၾကာ္ၿပီး ငါးခ်ိဳခ်ဥ္ခ်က္ထားပံုကို ေတြးမိၿပီး ကကတစ္ဝယ္ရန္ အနားကို တိုးသြားလိုက္သည္။ တိုင္မွာ ပတ္ထားေသာ ပလတ္စတစ္အိပ္တခုကို လက္အိပ္သဖြယ္ျပဳၿပီး ခပ္ရြယ္ရြယ္ ကကတစ္တေကာင္ကို လွမ္းအကိုင္ ငါးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ဝုန္းကနဲ ထခုန္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ ေၾကာက္သြားၿပီး အသံထြက္ ေအာ္လိုက္မိသည္။ ကိုယ္ေအာ္လိုက္လို႔လားမသိ… ေဘးနားမွ ငါးခူေတြကလည္း လူးလူးလြန္႔လြန္႔ႏွင့္ လွဳပ္ရွားစျပဳလာၾကသည္။ ဘုရားေရ… သူတို႔က Still alive ၾကီးေတြပါလား…။ ေတာ္ၿပီ… ေတာ္ၿပီ… သည္ငါးေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ေရးခ် မျဖစ္…။ မီႏူးကို ေနာက္တခု ေျပာင္းေတာ့မည္။

ငါးေတြနားမွ ထြက္လာၿပီး ပုဇြန္ေတြနားကို ေရာက္လာသည္။ ပုဇြန္ေတြကို အရြယ္အစားအလိုက္ သံုးမ်ိဳး သံုးစား ခြဲထည့္ထားသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ တမ်ိဳးက ေခါင္းေတြ ျပဳတ္ခ်င္ေနသည္ သိပ္မလတ္၊ ေနာက္တမ်ိဳးက လတ္သည္ သို႔ေသာ္ အေကာင္ေသးသည္။ ေနာက္ဆံုးတမ်ိဳးက အေကာင္ၾကီးသည္ လွသည္။ သို႔ေသာ္ တကိုယ္လံုး တလွဳပ္လွဳပ္ႏွင့္၊ ေျခေခ်ာင္းေတြကလည္း တဆတ္ဆတ္ လႈပ္ေနသည္။ သက္ျပင္းကို မသိမသာ ၾကိတ္ခ်လိုက္မိသည္။ အေရးထဲ အိမ္ကလူက အဲဒီပုဇြန္ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြက တျဖည္းျဖည္း နီလာတာကို ေတြ႔လား… အဲဒါ ေသြးဆုတ္ေနတာ ေသခါနီးလို႔ေလ... ဟု လာေျပာေသးသည္။ ကဲ… ဆရာသမားရယ္… ေက်ာင္းစာေတြကို ေက်ာင္းမွာပဲ ျပန္ထားခဲ့ပါေနာ္ ဟု ေျပာမိေတာ့မလို ျဖစ္သြားသည္။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က လွဳပ္ေနေသာ ထိုပုဇြန္ေတြကို တေကာင္ခ်င္း ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သည္လိုႏွင့္ ပုဇြန္ေတြအနားမွ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာခဲ့သည္။

အသား ငါး အရွင္ေတြထားေသာ ေနရာမွာ ဘာမွ ဝယ္ဖို႔ အဆင္မေျပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင့္ ခုတ္ထစ္ၿပီးသား ငါးေတြ ၾကက္သားေတြ ထားေသာေနရာကို လာခဲ့သည္။ အသင့္ ျခမ္းၿပီးသား ငါးေခါင္းေတြ ေတြ႔ေတာ့ ဟိုတေလာက Curry Fish Head Paste အထုပ္ဝယ္ထားမိတာ သတိရၿပီး ေဟ့.. ငါးေခါင္းဟင္းစားမလားဟု အေဖၚစပ္လိုက္သည္။ သူက ေကာင္းသားပဲ ဟု ဆိုလာေသာေၾကာင့္ ထက္ျခမ္း ျခမ္းထားေသာ ငါးေခါင္းတခုကို လက္လွမ္းလိုက္သည္။ ၾကည့္ရတာ အိုေကသားပဲဟုေတြးကာ အိတ္ထဲထည့္ရန္အလုပ္… ငါး ပါးစပ္ ဟ ေနပံုႏွင့္ ငါး၏ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး ဝိုင္းဝိုင္းၾကီးကို ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ စိတ္ထဲ ထိတ္လန္႔သြားၿပီး စားရမွာ မဝံ့မရဲျဖစ္သြားျပန္သည္။ ကြ်တ္… ခက္ေတာ့ေနပါၿပီ…

ကိုယ္ကသာ ခက္ေနတာ… ပုဇြန္အရွင္ေတြ ဝယ္ေနသူမ်ား၊ ေလးေထာင့္မွန္ပံုးေတြထဲက ငါးအရွင္ေတြကို ဇကာျဖင့္ ဆယ္ယူကာ ဝယ္ယူေနၾကသူမ်ား၊ ေရစပ္စပ္ထဲက ခရုေတြ ဂဏန္းအရွင္ေတြကို ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူေနၾကသူမ်ားမွာ တန္းကို စီလို႔…။

ဒါဆို ဘာဝယ္ရရင္ေကာင္းမလဲ…။
ဝက္သားေတြ ၾကက္သားေတြကလည္း အျမဲစားေနရလို႔ ရိုးေနၿပီ… မဝယ္ခ်င္။ ထိုစဥ္ မလွမ္းမကမ္းမွာ လွီးၿပီးသား ဆယ္လမြန္ငါး နီနီေလးေတြကို ေတြ႕လိုက္ေသာေၾကာင့္ Grill လုပ္စားလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိျပန္သည္။ ေကာင္းတယ္… အဲဒါေကာင္းတယ္ဟု ကိုယ့္ဖာသာ ထပ္ဆင့္ အတည္ျပဳၿပီး ငါးေတြ ေရြးေနဆဲ မ်က္စိထဲ တရိပ္ရိပ္ႏွင့္ အနားမွာ တခုခု လွဳပ္ေနသလို ခံစားရသည္။ ေရွ႕မွာေတြ႔ခဲ့ရေသာ ငါးေတြ ပုဇြန္ေတြ၏ ေျခာက္လွန္႔မႈေၾကာင့္ လူက တလွပ္လွပ္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္မ်ားလား…။ မ်က္စိထဲ ေနာက္တၾကိမ္ လႈပ္ေနသလို ခံစားရ၍ ေဘးကို ၾကည့္လိုက္ရာ ေဘးနားက မွန္ပံုးထဲမွာ မ်က္လံုးရယ္ ေၾကာင္ေတာင္ႏွင့္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကေသာ ကိုေရႊဖါးတို႔ကို အေကာင္လိုက္ နီးနီးကပ္ကပ္ၾကီး ျမင္ေတြ႔လိုက္ရပါေတာ့သည္။ လူေတြၾကားထဲ ေနာက္တၾကိမ္ အသံထြက္ မေအာ္မိေအာင္ ၾကိဳးစား ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း ေရြးလက္စ ငါးေတြကို ပစ္ခ်ကာ ထိုေနရာမွ ခ်က္ခ်င္း လွည့္ထြက္ခဲ့ပါေတာ့သည္။

ဘယ္လိုျဖစ္တာပါလိမ့္… အရင္က ေစ်းဝယ္တုန္းက ဒီလို အရွင္ေတြ မေတြ႔ရတတ္ပါ…။ ဒီေန႔ ရံုးပိတ္ရက္ ေစ်းဝယ္သူမ်ားလို႔လား… လူေတြက ဒီလို လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အရွင္ေတြကို ဝယ္ယူဖို႔ကို ပိုၿပီး ဆႏၵရွိၾကလို႔လား...။ အခုတေလာ Asia Food Channel တို႔ Food Network Channel တို႔မွာလည္း အရွင္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္ကိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ စားတာေတြ ေတြ႔ေနရေတာ့ လူေတြဟာ ဒီလိုစားဖို႔ကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္လာၾကတာလား…။ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ အသားေတြ ငါးေတြ စားၾကတာခ်င္းအတူတူ ပံ့့သကူသားေခၚတဲ့ (ရွင္မေနေတာ့တဲ့) အသား ငါးေတြကို ဝယ္မစားခ်င္ၾကေတာ့ဘူးလား…။ လွ်ာတဖ်ားမွာ အရသာ နည္းနည္း ကြာျခားတာကို ပိုၿပီး အေလးထားၾကတာလား…။

အေတြးေတြႏွင့္ လူက စိတ္လက္ မၾကည္လင္ေတာ့…။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္မိသည္။ လူတိုင္း လူတိုင္းသည္ မိမိတို႔ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရန္ အဟာရအျဖစ္ သည္အသား ငါးေတြႏွင့္ ရပ္တည္ေနရသည္မွာ မွန္ေသာ္ျငားလည္း တကူးတက အရွင္လတ္လတ္ေတြကို ဝယ္ယူစားသံုးမွပဲ ျဖစ္ေတာ့မည္လား ဟု ေတြးမိသည္။ ၿပီးေတာ့ သဘာဝ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ေသေၾက ပ်က္စီးၾကရပံုေတြကို မဆီမဆိုင္ ျမင္ေယာင္ေနမိျပန္သည္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အသင့္ ခုတ္ထစ္ၿပီးသား ၾကက္သားေတြ ႏွင့္ အသားလႊာထားေသာ ငါးတခ်ိဳ႕ကို ဝယ္ခဲ့သည္။ ပန္းပြင့္၊ ဘရိုကိုလီ၊ မုန္လာဥနီ၊ မုန္ညင္းျဖဴ၊ မွိဳ၊ ေရႊပဲသီးႏွင့္ အရြက္စိမ္းမ်ားဝယ္ခဲ့သည္။ ၾကက္သားတခ်ိဳ႔ကို အသားလႊာ၊ အခ်ိဳ႕ကို ျပဳတ္ၿပီး အရည္ကို ၾကက္သား၊ ငါး၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြႏွင့္ ၾကက္သား မွိဳလံုး၊ ငံုးဥေတြကို ေရာကာ Hot Pot ပဲ လုပ္စားလိုက္ေတာ့မည္။ အခ်ဥ္အတြက္ Maggi Extra Hot Chili တပုလင္းပါ ဝယ္ခဲ့သည္။

ပိတ္ရက္မွာ အိမ္သားေတြကို အထူးတလည္ လက္စြမ္းျပ ခ်က္ျပဳတ္ေကြ်းေမြးရန္ ရည္ရြယ္ထားေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မွာ အေကာင္အထည္ မေဖၚႏိုင္ခဲ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အသက္ဝဝရႈ၊ ေရဝဝေသာက္ၿပီး သည္မနက္ ေစ်းမွာ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရပံုေတြ ေျပာျပလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သည္ေန႔အဖို႔ Hot Pot ႏွင့္သာ ေက်နပ္ၾကေစရန္…။ သို႔ေသာ္လည္း အိမ္သားေတြကို ႏွစ္သိမ့္သည့္အေနျဖင့္ အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ တဗန္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး လုပ္လိုက္သည္။ Bonus ေပါ့…။


Hot Pot စားၿပီး အခ်ိဳပြဲ အျဖစ္ ေက်ာက္ေက်ာစားေနၾကေသာ သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းအသာခ်ၿပီး ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးျဖစ္သည္။ ကိုယ္ဘာေတြ ေတြးလို႔ ဘာေတြ ေရးေနသည္ကို သူတို႔ကေတာ့ သိဟန္မတူ…။



Bonus : အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ ပံုျပင္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ကြ်န္းပိစိေလးတခုမွာ ဘာခ်က္ခ်က္ ဘယ္ေတာ့မွ ျမည္းေလ့မရွိတဲ့၊ ပါဝင္တဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႔ အခ်ိဳးအစားေတြကို တိတိက်က် မွတ္ထားေလ့မရွိတဲ့ ရမ္းသမ္းကြတ္တေယာက္ရွိသတဲ့…။ ဘာခ်က္ခ်က္ အဲဒီလို ရမ္းသမ္း ခ်က္ေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္သူေတာ့ ဒါဟာ ခ်က္ျခင္း၏ အႏုပညာပါ လို႔ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာေလ့ရွိသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေစ်းဝယ္ရတာ အဆင္မေျပတဲ့ တေန႔မွာ ၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး အခ်ိဳပြဲအတြက္ အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ တဗန္း လုပ္သတဲ့။

မေပ်ာ့ မမာ အေနေတာ္ အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာလွလွေလးေတြ ရလာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မေရမရာ Recipe ေတြကို အခုလို ေျပာျပသတဲ့…။

သာကူေစ့ေတြကို “ခဏ” ေရစိမ္ၿပီး ေရေႏြးဆူဆူထဲမွာ သာကူ မ်က္စိေလးေတြ ေပ်ာက္တဲ့အထိ ျပဳတ္ၿပီး ေရစစ္ အေအးခံထားပါတယ္။ ေက်ာက္ေက်ာမွဳန္႔ “အေနေတာ္” ကို သၾကား “ၾကိဳက္သေလာက္” ထည့္ၿပီး က်ိဳ၊ ေက်ာက္ေက်ာေတြ ခဲခါနီးေလာက္မွာ အရည္ “နည္းနည္း” ကို ခုနက သာကူျပဳတ္ထဲကို ခြဲထည့္ၿပီး က်န္တဲ့အထဲကို အုန္းႏို႔ရည္ “သင့္ရံု” ထည့္လိုက္ပါတယ္...။ ၿပီးေတာ့ အေရာင္ေလးလွဖို႔ အနံ႔ေလး ေမႊးဖို႔အတြက္ သာကူျပဳတ္ထဲကို Rose Syrup “အနည္းငယ္” ထည့္ပါတယ္။ အေအးခံမယ့္ ဗန္းထဲမွာ အုန္းႏို႔နဲ႔ ေက်ာက္ေက်ာ အေရာကို ေလာင္းထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ သာကူေတြ ထည့္လိုက္ပါတယ္။

သာကူေတြက လိမ္မာတယ္... ထည့္လိုက္ရင္ သူ႔ဟာသူ ေအာက္ဆင္းသြားၾကတယ္...။ ၿပီးေတာ့ အုန္းႏို႔ေတြကလည္း လိမ္မာၾကတာပါပဲ... သူတို႔ဟာသူတို႔ အလိုက္တသိနဲ႔ အေပၚတက္လာၾကတယ္... သာကူေတြ ေက်ာက္ေက်ာေတြ ခဲသြားေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခါနီးမွာ မ်က္ႏွာလိုက္ၿပီး ပန္းႏုေရာင္ သာကူေတြကို အေပၚဖက္မွာ ထားလိုက္ေတာ့ ပံုထဲမွာ ေတြ႔ၾကတဲ့အတိုင္း အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာလွလွေလးေတြ ရလာပါသတဲ့…။

ကဲ... ေမာင္ေလး ညီမေလးတို႔ေရ… အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲကြယ္... း))

*** အုန္းႏို႔ သာကူ ေက်ာက္ေက်ာ လုပ္နည္းေတြ ဒီမွာ နဲ႔ ဒီမွာ လဲ ရွိတယ္...။ သူတို႔ လုပ္ထားတာ ပိုလွတယ္...။

ျမင္ေတြ႔သမွ် ေျပာျပပါမည္ (၂)

စင္ကာပူႏိုင္ငံ စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား အဖြဲ႔မွ ၾကီးမွဴးေသာ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ စာေပေဟာေျပာပြဲကို Singapore Poly, Convention Center တြင္ ဧၿပီလ ၃၀ ရက္ေန႔က ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ သည္ႏွစ္ လာေရာက္ ေဟာေျပာၾကသူမ်ားမွာ ဆရာ ေအာင္သင္း၊ ဆရာ ခ်စ္စံဝင္း၊ ဆရာ ေဖျမင့္ႏွင့္ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ သည္တၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲ၏ ထူးျခားခ်က္မွာ ေဟာေျပာပြဲအျပီး ဆရာမ်ားအားလံုး (ဧည့္သည္ေတာ္ ဆရာ ေနဝင္းျမင့္ အပါအဝင္) စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ အေမး အေျဖ ေဆြးေႏြးခန္း အစီအစဥ္ ပါဝင္လာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ေျပာရလွ်င္ စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ား၊ စာေပဝါသနာရွင္မ်ား လြန္စြာမ်ားျပားေသာေၾကာင့္ သည္ႏွစ္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အတြက္ စာေပေဟာေျပာပြဲ ႏွစ္ပြဲကို ဧၿပီလ တလထဲမွာ တပတ္သာျခားၿပီး မနီးမေဝး ေနရာ ႏွစ္ခုမွာ ဆက္တိုက္ က်င္းပသြားသည္။ ကိုယ္ကေတာ့ ရည္ရြယ္ထားသည့္အတိုင္း ပထမပြဲကို မသြား… ဒုတိယပြဲကိုသာ သြားျဖစ္သည္။

ဆရာမ်ား၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားႏွင့္ အခန္းအနားတခုလံုး၏ အေၾကာင္းစံုကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ စာမ်ား၊ ဓါတ္ပံုမ်ား၊ အသံဖိုင္လ္မ်ားႏွင့္ ေဝေဝဆာဆာ ဖတ္ ၾကား ေတြ႔ျမင္ၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မေရးျပေတာ့ပါ။ ထိုေန႔က ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရသည္မ်ားထဲမွ တခ်ိဳ႕ကိုသာ ကိုယ္ ျမင္သလို ေရးျပခ်င္ပါသည္။

ေဟာေျပာပြဲက ၁ နာရီမွာ စမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ ထိုင္ခံုနံပါတ္မ်ားမွာ ဦးရာလူစနစ္ဟု သိထားေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ အိမ္ႏွင့္ နီးေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း Convention Center ကိုေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီသာသာ…။ ခန္းမတံခါးက မဖြင့္ေသး… ကိုယ့္လို ေစာင့္ေနၾကသူ အနည္းငယ္မွ်သာ ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ ေနရာေကာင္းေကာင္းရေတာ့မည္ဟု ေတြးကာ ေပ်ာ္ေနမိေသးသည္။ သို႔ေသာ္... ကြ်န္ေတာ့ရည္မွန္းခ်က္ ေဝးလွ်က္နဲ႔ ေပ်ာ္သည္ ေပ်ာ္သည္ ျဖစ္သြားသည္။ အေၾကာင္းမူကား စင္ျမင့္ႏွင့္ တည့္တည့္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းမွ ထိုင္ခံုမ်ားမွာ အလြန္အေရးၾကီးေသာသူမ်ား အတြက္ ဆိုေသာေၾကာင့္ပင္…။ သူတို႔ ခ်န္လွပ္ထားေသာ ေနရာေတြကို ၾကည့္ၿပီး စင္ကာပူမွာလည္း အေရးၾကီးတဲ့သူေတြက အေတာ္ကို မ်ားသားပါလား ဟု ေတြးမိသည္။

သည္လိုႏွင့္ အေနာက္ဖက္က်က်မွာ ေနရာ ရခဲ့သည္။ စင္ျမင့္ႏွင့္ ေဝးေသာေၾကာင့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရ ခက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ နာမည္ေက်ာ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား ဝင္လာလွ်င္ ကိုယ္က အေပၚစီးကေန လွမ္းျမင္ႏိုင္တာေပါ့ဟု အေကာင္းဖက္က လွည့္ေတြးလိုက္သည္။ ေနာက္ထပ္ ေကာင္းတာတခု ရွိေသးသည္ကို ေဟာေျပာပြဲၿပီးမွ သိလိုက္သည္။ ထိုသည္ကား နာမည္ေက်ာ္ ဘေလာ့ဂါ ဓါတ္ပံုဆရာမ်ား၏ လက္စြမ္းျပ ကင္မရာျမင္ကြင္းမွ လြတ္ေျမာက္သြားျခင္းပင္…။

သည္ႏွစ္မွာ Goody Bag ေတြ မေပး၊ အမွတ္တရ စာအုပ္ႏွင့္ ေဘာပင္တေခ်ာင္းစီ လက္ေဆာင္ေပးသည္။ အမွတ္တရ စာအုပ္ေလးက ပထမအၾကိမ္ႏွင့္ ဒုတိယအၾကိမ္ မွာ ေဟာေျပာသြားေသာ ဆရာမ်ား၏ စကားေတြကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ၿပီး ေဖၚျပထားေသာေၾကာင့္ တကယ္ကို အမွတ္တရ ျဖစ္စရာ…။ ၿပီးေတာ့ Feed Back Form ႏွင့္ အင္းေလးမွ ၅ ေဒၚလာတန္ ေဘာက္ခ်ာ…။

မႏွစ္ကေတာ့ အိမ္က ေရဘူး ယူလာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ခန္းမထဲ အဝင္မွာ ေရသန္႔ဘူး တဘူးစီ ေဝငွေတာ့ လက္ထဲ စာအုပ္ေတြေရာ ေရဘူးေတြေရာ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သည္တခါေတာ့ နပ္သြားၿပီ… အိမ္က ေရဘူး ယူမလာခဲ့…။ သို႔ေသာ္ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္ လြဲသြားျပန္သည္။ ေရသန္႔ဘူးကို ညေနစာ စားေသာအခ်ိန္က်မွ ေပးပါမည္တဲ့…။

သြားေရး လာေရး လြယ္ကူေသာ ခန္းမ၏ တည္ေနရာ၊ ကားရပ္စရာ ေနရာ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ အေနအထား၊ အက်ယ္အဝန္း၊ ထိုင္ခံုေနရာ ယူရပံု၊ စာအုပ္ဝယ္ရန္ ေနရာ၊ ဆရာမ်ား လက္မွတ္ထိုးေပးေသာေနရာ အားလံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း စနစ္တက်၊ ေနရာတက်ႏွင့္ အစစ အဆင္ေျပလွသည္။ သည္လိုႏွင့္ ခန္းမထဲ ေရာက္ခဲ့သည္။ ေန႔လည္ ၁ နာရီမွာစမည္ဟု သတ္မွတ္ထားေသာ္လည္း တကယ္တန္းမွာ ၂ နာရီေက်ာ္မွ စႏိုင္သည္။ ပြဲအစ ေနာက္က်ေတာ့ အဆံုးမွာလည္း ေနာက္က်ေလေတာ့သည္ေပါ့…။

ပထမဆံုး ဆရာမ ခင္ခင္ထူးက “အညာဓေလ့ ရြာဓေလ့” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စတင္ ေဟာေျပာသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ ရိုးသားေသာ ခ်စ္စဖြယ္ အေလ့အထမ်ား၊ အေတြးအေခၚေလးမ်ားကို ပံုေျပာသလို ေအးေဆးစြာ ေျပာျပသြားသည္မွာ အလြန္နားေထာင္ေကာင္းလွသည္။ ရိုးသားလွေသာ ၾကီးေတာ္ၾကီး တရားရံုးမွ က်မ္းထုတ္ၾကီး အိမ္ပါလာ၍ ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖင့္ ထားစရာမရွိပံုကို ၾကားရေသာအခါ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္…။

ဆရာတဦးလွ်င္ ေဟာေျပာခ်ိန္ တနာရီခြဲ သတ္မွတ္သည္ဟု သိရသည္…။ လူ ၁၅၀၀ ခန္႔ ဆန္႔ေသာ ခန္းမတခုလံုး ပရိတ္သတ္မ်ား ျပည့္လွ်ံေနသည္။ ဆရာမ ခင္ခင္ထူး ေျပာေနရင္းမွာပင္ ခန္းမ၏ ေလေအးေပးစနစ္ အလြန္ေကာင္းေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ ခ်မ္းလိုက္သည္မွာ ဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ သည္လိုႏွင့္ ဆရာမ ေဟာေျပာအၿပီးမွာ ေကာ္ဖီပူပူေလးတခြက္ေလာက္ ရလိုရျငား ခန္းမအျပင္သို႔ထြက္ကာ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ရသည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ မလွမ္းမကမ္းမွာ Mc Donald ႏွင့္ Mc Café ကို ေတြ႔ရသည္။ ကိုယ့္လိုလူေတြ မ်ားလွသည္။ ေကာ္ဖီတခြက္ရဖို႔ အေတာ္တန္းစီလိုက္ရသည္။

ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး အခ်မ္းေျပသြားကာ ခန္းမထဲျပန္ဝင္ေတာ့ ဆရာ ခ်စ္စံဝင္း စတင္ေဟာေျပာေနေခ်ၿပီ။ ဆရာ ခ်စ္စံဝင္းက အေဝးေရာက္ သားငယ္ သမီးငယ္မ်ားကို အစဥ္သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနတတ္ေသာ အေမ့ေမတၱာ အေမ့ပံုရိပ္ေတြကို “အေမဟူသည္ အလြမ္းသည္” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဟာေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာ ေဖျမင့္က “ဘဝတိုးတက္ဖို႔ စာဖတ္ၾကစို႔” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဟာေျပာသည္။ ေလေအးေပးစက္၏ အေအးဓါတ္လြန္ကဲမႈ၊ ဝီရိယအက်ိဳးျဖင့္ မနက္စာကို ေတာ္ရံုသာ စားလာခဲ့ေသာအမႈတို႔ျဖင့္ အခ်ိန္မ်ားကို အနည္းငယ္ ခက္ခဲစြာ ျဖတ္သန္းရင္း ည ၇ နာရီခြဲခန္႔မွာ ညစာစားခ်ိန္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။

ခန္းမအထြက္မွာ ေဝငွေသာ ေရသန္႔ဘူး ႏွင့္ ဒန္ေပါက္တဘူးစီကို ကိုင္ေဆာင္ကာ ထမင္းစားစရာ ေနရာ လိုက္ရွာၿပီး ခပ္သြက္သြက္ စားလိုက္ၾကသည္။ တဆိုင္တည္းမွ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒန္ေပါက္ဘူးေတြမွာ အဖံုးအျပာႏွင့္ အဖံုးအျဖဴ ႏွစ္မ်ိဳး အရသာ မတူ၊ အဖံုးအျဖဴက ပိုေကာင္းသည္ဟု ေျပာေနသံႏွင့္ အိမ္မွ ငပိေၾကာ္ဘူးေလးကို သတိရေၾကာင္း ေျပာေနသံေတြ တစြန္းတစ ၾကားခဲ့ရသည္။ ကိုယ္ကေတာ့ အဖံုး အျပာ… သို႔ေသာ္ စားလို႔ေကာင္းပါသည္။

အခ်ိန္နည္းေနေသာေၾကာင့္ ထမင္းစားၿပီး ခန္းမထဲ ျမန္ျမန္ေလး ျပန္ဝင္ရန္ လိုက္လံႏွိဳးေဆာ္ေနၾကေသာ လူငယ္ေလးမ်ား၊ စားၿပီးေသာ ဘူးအလြတ္မ်ား အမွိဳက္မ်ားကို စနစ္တက် စြန္႔ပစ္ၾကရန္ အမွိဳက္အိပ္မ်ား လိုက္ေဝေနေသာ လူငယ္ေလးမ်ား… သူတို႔အားလံုး၏ ေစတနာပါေသာ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈမ်ား၊ တက္ၾကြေသာ လုပ္အားေပးမႈမ်ား၊ စနစ္က်ေသာ တာဝန္ယူမႈမ်ားကို သည္ေနရာမွေန၍ လွိဳက္လွဲစြာ ေက်းဇူးတင္ရင္း အသိအမွတ္ျပဳ မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။

သည့္ေနာက္မွာေတာ့ ကိုယ္တို႔ အားလံုး ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရေသာ “စာေပ လူၾကမ္းမင္းသားၾကီး” ဟု အမည္ရေသာ ဆရာေအာင္သင္း၏ အလွည့္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။ အသက္ ၈၅ ႏွစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း က်န္းမာေရးေကာင္းေသာ ဆရာ့ကို ေတြ႔ရသည္မွာ က်က္သေရရွိၿပီး ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ ဆရာက ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလူငယ္မ်ားအတြက္ “ရပ္ေဝးေျမျခား လူငယ္မ်ားသို႔” ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဟာေျပာသည္။ မူလအစီအစဥ္က လူကိုယ္တိုင္ မလာေရာက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဗြီဒီယိုျဖင့္ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားကို ျပသမည္ဟု ေၾကျငာထားေသာ္လည္း ယခု ဆရာကိုယ္တိုင္ လာေရာက္ေဟာေျပာသျဖင့္ အတိုင္းထက္ အလြန္ ဝမ္းသာရသည္။

လူငယ္ေတြ အခ်ိန္ေတြကို အလဟႆ ျဖဳန္းတီးမပစ္ပဲ ရွိသမွ် အခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္ရန္၊ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်တတ္ရန္ ဆရာက သူငယ္စဥ္က သရက္ေထာင္မွာ ေထာင္က်ေနရင္း အဂၤလိပ္စာ ေလ့လာ သင္ၾကားခဲ့ရပံုမ်ား အေၾကာင္းကို ဥပမာျပၿပီး ေျပာဆိုခဲ့သည္။ တေန႔လံုးမွာ စကၠန္႔အနည္းငယ္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္လည္ သံုးသပ္ဖို႔ အေရးတၾကီး လိုအပ္ေၾကာင္း ေက်ာင္းဆရာပီပီ လက္ညွိဳးေလး တေထာင္ေထာင္ျဖင့္ ေျပာသြားေသာ ဆရာ့အေျပာမ်ားကို အလြန္ ႏွစ္သက္ေလးစားမိသည္။ ဆရာေျပာျပေသာ အိမ္ေထာင္ဖက္ ေရြးခ်ယ္နည္းမွာ မွတ္သားစရာ။ ဟာသစြက္ေသာ ခ်စ္စဖြယ္ အေျပာေတြေၾကာင့္ ပရိသတ္ေတြ အလြန္ပြဲက် ႏွစ္သက္သည္ကို လက္ခုတ္သံမ်ားႏွင့္ ရယ္ေမာသံမ်ားက သက္ေသ…။ ပြဲစခ်ိန္ ေနာက္က်သြားေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္သာရွိေသးလွ်င္ ဆရာေအာင္သင္း ဒီထက္ အမ်ားၾကီး ဆက္ေျပာႏိုင္မွာပဲဟု အားမလိုအားမရ ျဖစ္မိသည္။ ဆရာကသာ ေျပာႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ မိုးအလင္း နားေထာင္ခ်င္ပါေသးသည္။

သည္ႏွစ္ေဟာေျပာပြဲမွာ ဘေလာ့ဂ္ေတြထဲမွာ စာေတြခ်င္းရင္းႏွီးေနေသာသူမ်ား၊ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ေတြ႔ဖူး ျမင္ဖူးေနၿပီး စိတ္ထဲကေန အလိုလိုေနရင္း ရင္းႏွီးေနေသာသူမ်ားထဲမွ အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ အျပင္မွာ တခါမွ မျမင္ဖူး မေတြ႔ဖူးၾကေသာ္လည္း ေတြ႔လိုက္တာႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ရင္းႏွီးသြားေစေသာ ရင္းႏွီးမႈမွာ အေတာ္ေတာ့ ထူးဆန္းၿပီး ေက်နပ္ဖြယ္ရာလည္း ေကာင္းပါသည္။ (ဒါေတာင္ ေနရာယူဖို႔ တန္းစီေနရင္းမွာ ညီမငယ္တေယာက္က ႏႈတ္ဆက္တာကို ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားေသး၊ ေဆာရီးပါ ညီမေရ… ညီမက ဓါတ္ပံုထဲမွာထက္ အျပင္မွာ အရမ္းငယ္ၿပီး ကေလးေလးလို တူေနတာေၾကာင့္ပါ…)

နာမည္ၾကီး ဘေလာ့ဂ္ဂါတေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကို မ်က္ႏွာစာအုပ္ Profile Picture က ပံုအတိုင္းပဲဟု မွတ္ခ်က္ခ်သြားသည္။ မ်က္ႏွာစာအုပ္၏ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားကို သိေနေသာ္လည္း ကိုယ္က စတင္ၿပီး မိတ္ဖြဲ႕ရန္ ႏွဳတ္ေလးတတ္ေသာ အက်င့္ဆိုးေၾကာင့္ အသိမိတ္ေဆြ မျဖစ္ခဲ့ေခ်။ ထိုညက ဆရာေအာင္သင္း ေဟာေျပာအျပီးမွာ ဆယ္နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ ဆရာ ဆရာမ ၄ ေယာက္စလံုး၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားကို ႏွစ္သက္ ေက်နပ္ အားရစြာ…။ ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္ျဖစ္ေသာ ေဆြးေႏြးပြဲကိုေတာ့ ဆက္နားမေထာင္ျဖစ္ပဲ ျပန္လာခဲ့သည္။

နိဂံုးခ်ဳပ္ရလွ်င္…
ထိုေန႔က စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ အစစ အဆင္ေျပ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။ လာေရာက္ နားေထာင္ၾကေသာ ပရိသတ္မ်ားအတြက္လည္း စိတ္အဟာရ ျပည့္ဝေက်နပ္ၾကေသာ ပြဲတပြဲဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ သည္ပြဲကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားပမ္းစား အားထုတ္ စီစဥ္ၾကေသာ စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား အဖြဲ႔ကိုလည္း အထူး ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ေနာက္ေနာင္ကိုလည္း စာေပခ်စ္သူ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအတြက္ အခုလိုပြဲမ်ိဳးကို မၾကာခဏ စီစဥ္ေပးသြားႏိုင္ပါေစဟု ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းခ်င္ပါသည္။



ျမင္ေတြ႔သမွ် ေျပာျပပါမည္ (၁)

ကိုၾကီးေက်ာက္... R.I.P.

၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ေန႔မွာ ကိုၾကီးေက်ာက္ စၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ သတင္းကို စၿပီး သိခဲ့ရတယ္။ သူေရးတဲ့ ယမမင္းသို႔ ေျခလွမ္း ၁၈၀ ပိုစ့္ကို ဖတ္ၿပီး ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အျမဲတမ္း ေနာက္ေျပာင္ေနက် သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သူ ေနာက္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပမယ့္… …

သူ႔အတြက္ ဆရာဝန္က ကန္႔သတ္ေပးလိုက္တဲ့ သိပ္မေဝးလွေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို လွမ္းေရတြက္ၾကည့္မိၿပီး ကိုယ္ ဘာမ်ားလုပ္ေပးႏိုင္ပါ့မလဲ လို႔ ေတြးလိုက္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ေပးႏိုင္တာ တခုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆုေတာင္းျခင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုၾကီးေက်ာက္အတြက္ ဆုေတာင္း ေပးခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ့္လိုပဲ ကိုၾကီးေက်ာက္ကို ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ ရပ္နီး ရပ္ေဝးက တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မေတြ႔ဖူး မျမင္ဖူးၾကတဲ့ စာေရးေဖၚ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးက သူ႔အတြက္ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ အားေပးစကားေတြ ဆုေတာင္းစကားေတြကို သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ သြားေရးၾကတယ္။ ဆက္သြယ္စရာ ဖုန္းနံပါတ္ရလာျပန္ေတာ့ ဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာၿပီး အားေပးခဲ့ၾကတယ္။ အစာလည္းေဆး ေဆးလည္းအစာ ဆိုတဲ့အတိုင္း တခ်ိဳ႕ေမာင္ႏွမေတြကလည္း ကိုၾကီးေက်ာက္အတြက္ ေဆးဖက္ဝင္မယ့္ ေကာင္းႏိုးရာရာ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြကို လွမ္းပို႔ေပးခဲ့ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ကိုၾကီးေက်ာက္ကို ၆ လ ကေန ၉လ အထိလို႔ ဆရာဝန္ေတြက ခန္႔မွန္းခဲ့ၾကတယ္… ဒါေၾကာင့္ ကိုၾကီးေက်ာက္ကိုယ္တိုင္က ၂၀၁၀ ကုန္ရင္ စာေရးႏိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုၾကီးေက်ာက္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ဆရာဝန္ေတြ ကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသရေလာက္ေအာင္ တိုးတက္လာတယ္လို႔ သိရေတာ့ အဲဒီ ရက္ေပါင္း ၁၈၀ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ၾကီးကို တခဏေတာ့ ေမ့ေပ်ာက္သြားေစတာ အမွန္ပဲ။

ကိုၾကီးေက်ာက္ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူ႔အေတြ႔အၾကံဳေတြ သူ႔အေျခအေနေတြကို တလကို ပိုစ့္အသစ္ ၅ ခု၊ ၆ ခုေလာက္နဲ႔ အဆက္မျပတ္ မွ်ေဝလို႔…။ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြဆီကိုလည္း အသစ္တင္တိုင္း အျမဲတမ္း အေရာက္လာၿပီး ေပ်ာ္စရာ ျပံဳးစရာ ေနာက္လို႔ ေျပာင္လို႔ ရယ္ေမာစရာ စကားလံုးေတြ ခ်န္ထားေနက်…။

၂၀၁၁ မတ္လအကုန္ေလာက္မွာ ေဆးစစ္ေတာ့ ကိုၾကီးေက်ာက္ရဲ႕ တိုးတက္မႈေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာဝန္ေတြ မ်က္ေစ့လည္ကုန္ၾကတာ ဖတ္ရေတာ့ စိတ္ထဲ ေက်နပ္…။ အဲဒီရက္ေတြမွာ တံုးေက်ာ္ေက်ာက္လို႔ သူ႔ကို ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေခၚခဲ့ၾကေသးတာ...။ သူ Las Vegas ကို သြားလာ လည္ပတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း စာေတြ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ ေဝေဝဆာဆာ ဖတ္ရေလေတာ့ အင္း… ကိုၾကီးေက်ာက္ေတာ့ တကယ္ ေနေကာင္းေနတာပဲရယ္လို႔ စိတ္ခ်လက္ခ်…။ ကိုယ္ Tag လုပ္တဲ့ Daily Likes ပိုစ့္မွာ “ေက်ာက္အၾကိဳက္ ကိုေတာ့ ျပန္လာမွ ေရးေတာ့မယ္ ငါ့ႏွမေရ…. ခု Las Vegas သြားမွာမို႔.. ၁၃ ရက္ေန႔မွ ျပန္ေရာက္မယ္...” လို႔ေတာင္ ေျပာသြားခဲ့ေသးတာ…။

သူ႔ ဘေလာ့ဂ္မွာ Status အေနနဲ႔ “Grand Canyon နဲ႔ Red Rock Canyon မွာ ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းေတြ လုပ္တာ နဲနဲပန္းသြားလို႔ စာမေရးႏိုင္ အိမ္မလည္ႏိုင္ သၾကၤန္မကဲႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္၊ ေနာက္တပါတ္ေတာ့ recover ျဖစ္ရင္ ဘေလာ့ဂ္ထဲ ျပန္ေရာက္ပါမယ္…” လို႔ ေျပာထားခဲ့ေပမယ့္… ...

သူ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး…။
သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကို သူသံေယာဇဥ္ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာတခုနဲ႔အတူ ခ်န္ထားခဲ့ၿပီ။ ဆရာဝန္ေတြ ၾကိဳတင္မွန္းဆထားခဲ့တဲ့ ရက္ေပါင္း ၁၈၀ ထက္ ရက္ ၃၀ ေလာက္ ပိုေနသြားခဲ့တယ္…။ ေႏွးေႏွးပဲ သြားသြား ျမန္ျမန္ပဲ သြားသြား အားလံုး တေန႔ေန႔မွာ မလြဲမေသြ သြားၾကရမယ့္လမ္းလို႔ သိေနေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ဒီသတင္းကို ၾကားသိရေတာ့ အလြန္ ဝမ္းနည္း တုန္လွဳပ္မိပါတယ္။ ေနမေကာင္းတာကို စသိစဥ္အခါတုန္းက ဆုေတာင္းေပးခဲ့ဖူးသလို အခုလည္း ဆုေတာင္းေပးဖို႔ပဲ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကိုၾကီးေက်ာက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ…။