ခက္ေနသည္က အေၾကာင္းအရာ… ေခါင္းထဲမွာ စာေရးတတ္ေသာ အကန္႔ ပ်က္စီး ခ်ိဳ႕ယြင္းေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္ကေန ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာကို ရွာေဖြေတြးေတာၿပီး ေရးရမည္မွန္းမသိ…။ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ခါ စဥ္းစားရင္း အိမ္ထဲကို မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ ျမင္ကြင္းထဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကီး ေပၚလာသည္က ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုး ျဖစ္ေနေလသည္။ သည္ေတာ့မွ ဟိုတခါ ကယ္လိုရီေတြအေၾကာင္း ေရးေသာ ပိုစ့္ ထဲမွာ အိမ္က ေပါင္ခ်ိန္စက္အေၾကာင္းကို ေနာက္တပိုစ့္မွာ ေျပာျပပါမည္ဟု ထည့္ေရးခဲ့မိသည္ကို သတိရလာသည္။ အေတာ္ပဲ… အိမ္က ေပါင္ခ်ိန္စက္အေၾကာင္း ေျပာျပရမည္…။
ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ေပါင္ခ်ိန္စက္ဟု နာမည္မေပးခ်င္… စိတ္ဓါတ္က်စက္ ဟုသာ အမည္ေပးလိုက္ခ်င္သည္။ သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ့ စိတ္ဓါတ္က်ေစသေလာ မက်ေစသေလာ သိပ္မေသခ်ာပါ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ဓါတ္က်စရာ ေကာင္းလွသည္။ ေျပာရလွ်င္ ဟိုးအရင္ထဲက ရန္ကုန္အိမ္မွာလည္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ အနီေရာင္တလံုး ရွိဖူးသည္။ ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္သည္ ရိုးရိုး သာမန္ ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုးျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ သာမန္တာဝန္ကိုသာ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္က်စရာ စိတ္မေက်နပ္စရာဟူ၍ စိုးစဥ္းမွ် မေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရပါ။
ဒီကိုေရာက္လာေတာ့လည္း မရွိမျဖစ္ အိမ္သံုးပစၥည္းထဲမွာ ေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ထိပ္နားမွာ ထည့္သြင္း စာရင္းတို႔ထားေသာေၾကာင့္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုသလို ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုး ဝယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အေရာင္ကလည္း အနီေရာင္ကေလး…။ ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္ အနီေရာင္ကေလးသည္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကို အေဖၚျပဳခဲ့သည္။
ထိုစက္ကေလးသည္ မသိမသာႏွင့္ တရိပ္ရိပ္တက္လာေသာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္မ်ားကို သူ၏ လွဳပ္စိ လွဳပ္စိ လက္တံေလးမ်ားျဖင့္ မရဲတရဲ ျပသခဲ့သည္။ ကိုယ့္စက္ႏွင့္ကိုယ္ကေတာ့ ဟုတ္လို႔… တခါတခါ အေလးခ်ိန္မ်ားေနသလိုလို လာျပလွ်င္ ညာဖက္ေျခေထာက္ကို အသာေလး ဖြထားလိုက္ပါက သူ႔အလိုလို ျပန္က်သြားတတ္သည္။ လက္တံေလးေတြကလည္း ေခါင္းကို တည့္တည့္ငံု႔ၾကည့္လွ်င္ တမ်ိဳး၊ ေဘးကို အသာ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္လွ်င္ တမ်ိဳး မေရမရာႏွင့္ ဟိုမွ သည္ ယိမ္းထိုး လွဳပ္ခါေနၾကေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဖက္ကိုယ္ယက္ကာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို နည္းေသာဖက္မွ ယူလွ်င္လည္း ရႏိုင္သည္။ ထိုအခါ ၅၅ ႏွင့္ ၆၀ ကီလိုၾကား စိတ္ပိုင္းထားေသာ အပိုင္းေသးေသးေလးေတြၾကားမွာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ လွဳပ္ရွား ေျပးလႊားေနေသာ လက္တံမ်ားကို ကိုယ္လိုသလို သတ္မွတ္မိသည္သာ…။ ၾကာလာေတာ့ အထာေတြ သိပ္သိလာၿပီ… ကိုယ္ကို တဖက္ကို အသာ ေစာင္းလိုက္လွ်င္ တမ်ိဳး၊ ေျခေထာက္ကို မထိတထိ တင္လိုက္လွ်င္ တမ်ိဳး၊ ေခါင္းကို ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လွ်င္ တမ်ိဳး... တိုတိုေျပာလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္အၾကိဳက္ ကိန္းဂဏန္းေတြကိုသာ သူ ျပသခဲ့သည္။
လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္မရွိတရွိ အခ်ိန္က…
အသက္ေလး နည္းနည္းရလာသည္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ကိုလက္စထေရာတို႔၊ ေသြးတိုးတို႔ အေၾကာင္းကို ဟိုမွ သည္မွအျပင္ အိမ္က အမ်ိဳးသားထံမွပါ စတင္ ၾကားနာလာရသည္။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ သူက က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူျပဳေသာ ပစၥည္းကရိယာမ်ား၊ စားဖြယ္ေသာက္ရာမ်ားကို ေဆးရံုမွ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို ဝယ္ယူလာခဲ့သည္။ ေသြးတိုးတိုင္းေသာစက္၊ ကိုလက္စထေရာ က်ေစေသာ Oats မ်ား Muesli Bar မ်ား၊ အဆီက်ေစေသာ Green Tea ၊ ေကာင္းေသာ ကိုလက္စထေရာကို တက္ေစေသာ Nuts မ်ား ႏွင့္ Olive Oils… အစံုပါပဲ…။
သည္လိုႏွင့္ တညေန ရံုးအျပန္မွာ သူႏွင့္အတူ စကၠဴပံုးခပ္ၾကီးၾကီးတခု ပါလာသည္။ ထိုပံုးထဲမွ အရာဝတၳဳသည္ ေပါင္ခ်ိန္စက္တလံုးျဖစ္ေနမွန္း မၾကာခင္မွာ သိလိုက္ရသည္။ အႏွီေပါင္ခ်ိန္စက္သည္ အေရာင္က မီးခိုးေရာင္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့၊ ပံုသ႑ါန္အားျဖင့္ ခပ္ျပားျပားျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ဘယ္ ညာ တဖက္တခ်က္စီမွာ ေလးေထာင့္မက်တက် အကြက္ ေလးကြက္ပါသည္။ အလယ္မွာေတာ့ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အကြက္တခု ႏွင့္ ဖိလို႔ရေသာ ခလုတ္သဖြယ္ အကြက္ခပ္ေသးေသး တခုလည္း ပါဝင္ပါသည္။ စက္ကို အသံုးျပဳရန္ ခလုပ္ကို ဖိလိုက္ေသာအခါမွာ ေမြးသကၠရာဇ္ႏွင့္ အရပ္ အျမင့္ကို တတီတီေအာ္ၿပီး ေတာင္းသည္။ လိုအပ္သည္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ၿပီးေနာက္ ေပါင္ခ်ိန္စက္အေပၚသို႔ တက္ရပ္လိုက္ေသာအခါ အရင္စက္အေဟာင္းေလးမွာလို ေခါင္းကို ငဲ့ကာ၊ ေျခကိုဖြကာႏွင့္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေရွာင္လႊဲ၍ မရေတာ့၊ မိမိ၏ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ကိန္းဂဏန္းမ်ား၊ ဒႆမအစြန္းမ်ားပါ ပါဝင္ၿပီး တိက်စြာ ေဖၚျပသည္။ ဒါဆို ဒါပဲ… အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် အပိုအလို မရွိ… ကြက္တိ…။ ျပႆနာက အဲသည္မွာ စသည္။
အမွန္က ေပါင္ခ်ိန္စက္ေတြတိုင္းတြင္ သူတို႔၏ standard မ်ား ရွိၾကသည္။ စက္မ်ားကို ယွဥ္ၿပီး ခ်ိန္ၾကည့္လွ်င္ တလံုးႏွင့္တလံုး မတူညီၾကသည္ကို ေတြ႔လိမ့္မည္။ သည္စက္ကေတာ့ ေဆးရံုမွ စက္မ်ားႏွင့္ ဆင္တူသည္။ သူက သူ႔ standard အတိုင္း ျပေနေလရာ ကိုယ့္နဂိုရွိရင္းစြဲ အေလးခ်ိန္ထက္ ၅ ကီလိုခန္႔ ပိုမ်ားေနသည္။ အရင္ အိမ္မွာရွိေသာ စက္အေဟာင္းေလးမွာ ေတြ႔ရေသာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ထက္ တကယ္ၾကီးကို ၅ ကီလို ပိုမ်ားေနသည္။ အိမ္ကိုလာလည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း သည္စက္မွာခ်ိန္တာ ၅ ကီလိုခန္႔ ပိုမ်ားေနသည္ဟု အတည္ျပဳ ေျပာဆိုၾကသည္...။
၅ ကီလိုဆိုတာ နည္းသလား…။ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းေသာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ စိတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ ညစ္သြားသည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ဒင္းက BMI (Body Mass Index) ႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္အတြင္းရွိ Organs မ်ားတြင္ရွိေသာ အဆီပမာဏ (Visceral fat) ႏွင့္ ခႏၵာကိုယ္ေပၚမွ အဆီမ်ား (Body fat) တို႔ကို ျပသည္။ ၿပီးေတာ့ Body Age… ကိုလည္း ရွည္ရွည္ ေရွာေရွာ ျပသေသးသည္။ ေပါင္ခ်ိန္စက္တခုသည္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ (ေပါင္ သို႔မဟုတ္ ကီလို) တခုထဲကိုသာ စြဲစြဲျမဲျမဲ ျပသင့္သည္ မဟုတ္ပါေလာ... အခု ဒင္းက တဆိတ္ေတာ့ျဖင့္ လြန္လြန္းလွသည္။
ကိုယ့္အရပ္ႏွင့္ ကိုယ့္အသက္ႏွင့္ ကိုယ့္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္တို႔အရဆိုလွ်င္ ကိုယ္သည္ ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ အေတာ္ေလး ပိုၾကီးေနသည္။ စက္ကို ဝယ္လာသူကေတာ့ (မနာလိုစရာေကာင္းလွစြာ) Under weight ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လက္ရွိအသက္ထက္ ငယ္ေနေၾကာင္း စက္က ျပသသည္။ စက္က ဝယ္လာတဲ့သူကို မ်က္ႏွာလိုက္တတ္သလား မေျပာတတ္ပါ။ ကိုယ္က အသက္ပိုၾကီးေနေသာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ျခင္းကား မဟုတ္… မတန္တဆ ေတြ႔ေနရေသာ တိတိက်က် ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို စိတ္ပ်က္ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ အရင္ ေပါင္ခ်ိန္စက္ စက္အေဟာင္းေလးေပၚကို အေျပးအလႊား သြားရပ္ၾကည့္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာရာ ရသြားသည္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္ standard ႏွင့္ ကိုယ္ေပါ့… ဟု မိမိဖာသာ ႏွစ္သိမ့္ရင္း ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္အေဟာင္းေလးကို ဖုန္ေလး ဘာေလး သုတ္လိုက္မိေသးသည္။
ေနာက္ေန႔ မနက္ေတြမွာ ထံုးစံအတိုင္း အေလာသံုးဆယ္ႏွင့္ ရံုးကိုသြားသည္။ ျပန္လာေတာ့လည္း ဟိုလုပ္ဒီလုပ္ႏွင့္ ေပါင္ခ်ိန္စက္တို႔အေၾကာင္းကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့…။ စေနေန႔မနက္ ရံုးပိတ္ရက္မွာ အိမ္ရွင္းရင္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ အေဟာင္းေလး မူလေနရာမွာ မရွိေတာ့သည္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ သူ႔ေနရာမွာ ဟိုတေန႔က အသစ္ေရာက္လာေသာ ကိုေရႊေပါင္ခ်ိန္စက္က အခန္႔သား ေနရာယူလွ်က္…။
ေျမၾကီးလက္ႏွင့္ပုတ္လွ်င္ လြဲခ်င္လြဲႏိုင္ဦးမည္… ထိုေပါင္ခ်ိန္စက္အေဟာင္းေလးကား အမွိဳက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားသည္မွာ ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ် မလြဲႏိုင္ပါေခ်။ ဘယ္သူ လႊင့္ပစ္သလဲဟု ေဗဒင္မေမးႏွင့္ ဆန္ကုန္လိမ့္မည္…။ လႊင့္ပစ္ရာတြင္ ဝါသနာထံုလွသူတေယာက္အေၾကာင္း ဒီမွာ ေရးခဲ့ဖူးသည္။
နိဂံုးခ်ဳပ္ရလွ်င္…
ေပါင္ခ်ိန္စက္ အသစ္ကို အလြန္အမင္း စိတ္နာသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ အရင္ကလို ေန႔တိုင္း ေပါင္မခ်ိန္ေတာ့ပါ။ မျဖစ္မေန သိခ်င္ေသာ ေန႔မွ ခ်ိန္သည္။ ခ်ိန္ၿပီးတိုင္း ၅ ကီလိုတိတိ ႏႈတ္ယူၿပီးမွ အတည္ျဖစ္သည္။ BMI လည္းမၾကည့္ခ်င္၊ Body fat ဘာညာေတြ ဘာမွ မၾကည့္ခ်င္၊ Body age ဆို ေဝလာေဝး… ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ၾကည့္ၿပီးတာႏွင့္ စက္ေပၚမွ ခ်က္ခ်င္း ဆင္းလိုက္သည္။ မေက်နပ္မႈ အရင္းခံေၾကာင့္ တခါတခါ တံျမက္စီးလွည္းရင္း လူလစ္လွ်င္ စက္ကို ဖုန္ခါေပးသလိုလို၊ ဖုန္လွည္းေပးသလိုလိုႏွင့္ ႏွစ္ခ်က္ေလာက္လည္း မသိမသာ ရိုက္လိုက္ေသးသည္။ ျမန္ျမန္ပ်က္သြား… ျမန္ျမန္ေအးတာပဲ မဟုတ္လား…။
ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္… သည္ေပါင္ခ်ိန္စက္မွာ တခုခုမ်ား ခ်ိဳ႕ယြင္းလို႔ကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ Rubbish Chute ထဲ အျပီးပစ္ခ်ဖို႔ ၾကိမ္းဝါးရင္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ ပိုစ့္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္…။
စာလာဖတ္သူမ်ား က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ…။
ခ်ိန္လိုက္တိုင္း ၅ ကီလို ပိုမ်ားေနေသာ ေပါင္ခ်ိန္စက္မ်ား၏ အႏၱရာယ္မွ ကင္းေဝးၾကပါေစ…။
မွတ္ခ်က္ - အဆိုပါ ေပါင္ခ်ိန္စက္ကို ေမတၱာမရွိေသာေၾကာင့္ ဓါတ္ပံုမရိုက္ပါ။
