တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား (၂)

အရင္ပိုစ့္… တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲပါ…။ တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တကယ္ပဲ တန္းစီရတာကို နည္းနည္းမွ မတြန္႔ဆုတ္ပဲ အသားက် ေပ်ာ္ေမြ႕တဲ့သူမ်ားရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္တာ၊ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ တင္ျပပံု ညံ့ဖ်င္းသြားလို႔ တန္းစီတာဟာ တစ္စက္မွ ႏွစ္သက္စရာ မေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ၾကီး လိုလို၊ အပိုအလုပ္ၾကီးတစ္ခု လိုလို ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အမွန္က လူအမ်ားနဲ႔ အတူ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ ကိစၥေတြတိုင္းမွာ တန္းစီျပီး ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းဆိုတာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္… စည္းကမ္းရွိရွိ စနစ္တက် တန္းစီတာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ။

တကယ္တမ္း ကြ်န္မ ေျပာျပခ်င္တဲ့ တန္းစီပံု တန္းစီနည္းက ဒီလိုပါ…။
လြယ္တာေလး ဥပမာ ျပရရင္ iPhone (သို႔) iPad စတဲ့ ပစၥည္း အသစ္ထြက္တဲ့ေန႔ဆို မနက္ ဆယ္နာရီမွာ ဖြင့္မဲ့ ဆိုင္ကို ည အိပ္ျပီး တန္းစီၾကတယ္။ တစ္ရက္ေလးမွ မေစာင့္ႏိုင္ပဲ ထြက္ထြက္ခ်င္း ကိုင္ခ်င္ၾကတဲ့ ေရာဂါပါ…။ ဝယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအားနဲ႔ကလည္း အျမဲတေစ မမွ်တေလေတာ့ ဒီလိုမွ တန္းမစီရင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ကေန တစ္ပတ္ေလာက္အထိ ေစာင့္ရမွာ ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ညအိပ္ တန္းစီၾကတာပါ။

တေလာက ဒီမွာ H & M ဆိုတဲ့ အဝတ္အစားေတြ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ ဖြင့္ပါတယ္။ ပထမဆံုး စဖြင့္တဲ့ေန႔မွာ ဝယ္တဲ့သူ ေတြကို ေဒၚလာ ႏွစ္ဆယ္တန္ Gift Voucher ေပးမယ္ လို႔ ေၾကျငာတယ္…။ ဒီက လူသားအေပါင္းတို႔ဟာ အဲဒီ ႏွစ္ဆယ္တန္ Gift Voucher ရဖို႔အတြက္ ညလံုးေပါက္ ဆိုင္တံခါးေရွ႕မွာ အိပ္ျပီး တန္းစီၾကပါတယ္…။ အဲဒီလိုပါ…

စားေသာက္ဆိုင္ေတြထဲမွာ ေကာင္းတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ဆိုင္ ဒါမွမဟုတ္ တခုခု ေလွ်ာ့ေစ်း၊ ပရိုမိုးရွင္းရွိတဲ့ဆိုင္… စားဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ရင္ အနည္းေလး နာရီဝက္ကေန တနာရီ တန္းစီ ေစာင့္ရတယ္။ တန္းမစီႏိုင္၊ မေစာင့္ႏိုင္ရင္ မစားရံုပဲေလ…။ သူတို႔ကေတာ့ စိတ္ရွည္တယ္ဗ်ား… ဖုန္းေလးေတြ ကိုယ္စီ ကိုင္လို႔ ဂိမ္းကစားရင္း ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္တဲ့အထိ ေစာင့္ၾကတယ္…။

နာမည္ရ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္တခုဆို ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္ မနက္ ရွစ္နာရီမွာ ၄၂ လက္မ တီဗြီက ဘယ္ႏွစ္လံုး… ဟုမ္းသီေရတာ က ဘယ္ႏွစ္လံုး… အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ ေရခဲေသတၱာ ဘယ္ႏွစ္လံုး… စသည္ျဖင့္ ဦးရာလူစနစ္နဲ႔ ေရာင္းမယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာတယ္။ ေစ်းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး သက္သက္သာသာ ေရာင္းပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္ ေရေႏြးအိုးတို႔ ေပါင္မုန္႔ကင္စက္တို႔ ဘာတို႔ဆို ကိုးေဒၚလာ ဆယ္ေဒၚလာေလာက္နဲ႔ကို ခ်ေရာင္းတာပါ။ အဲဒီမွာလည္း အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို ေနာက္တေန႔ ဖြင့္မဲ့ ဆိုင္တံခါးေရွ႕မွာ ညအိပ္ ညေန တန္းစီျပီး ေစာင့္ဆိုင္း ဝယ္ယူၾကပါတယ္။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြအတြက္ ကြ်န္မမွာသာ ရင္သပ္ရွဳေမာ ျဖစ္ရတာ သူတို႔ကေတာ့ တကယ့္ကို ေနသားတက်၊ မေမာမပန္း၊ ေအးေအးလူလူ နဲ႔ သက္သက္သာသာ တန္းစီၾကတာပါ…။

စကားၾကံဳလို႔ ဆက္ေျပာပါအံုးမယ္…
တေလာက Mc Donald မွာ အပတ္စဥ္ ၾကာသာပေတးေန႔တိုင္း Hello Kitty တစ္မ်ိဳးက်စီ ေရာင္းပါတယ္။ တစ္ပတ္ တစ္ေကာင္… ငါးပတ္စာအတြက္ ငါးေကာင္နဲ႔ အိမ္ကို မွာစားရင္ ရႏိုင္တဲ့ Delivery Kitty ေလးက တေကာင္၊ စုစုေပါင္း ေျခာက္ေကာင္ပါတဲ့ Hello Kitty Set ပါ…။ အပတ္စဥ္ ၾကာသာပေတးေန႔မွာ ဆိုင္တိုင္းမွာ လူၾကိတ္ၾကိတ္တိုး တန္းစီရပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဆိုင္အျပင္ကို လွ်ံထြက္ေအာင္ စီေနတဲ့ လူတန္းၾကီးထဲမွာ ကေလးသူငယ္ တေယာက္မွ မပါပါဘူး။ အားလံုး လူၾကီးေတြပါ။ အဲဒီမွာမွ ေနာက္ဆံုးတစ္ပတ္မွာ ေရာင္းတဲ့ Singing Bone အမည္ရ အမည္းေရာင္အေကာင္ေလးကို သူတို႔က Limited Edition လို႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္ပါတယ္။ ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းပါပဲ…။

အဲဒီ အရုပ္ေလးကို ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့ Mc Donald ဆိုင္ေတြမွာ ဗုဒၺဟူးေန႔ ည ၁၂ နာရီက စျပီး ေရာင္းမွာ ျဖစ္သလို ပံုမွန္ ဆိုင္ေတြကေတာ့ ၾကာသာပေတးေန႔ မနက္ ၆ နာရီမွာ စ ေရာင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ Hello Kitty Crazy ေတြဟာ ဗုဒၺဟူးေန႔ည မွာ စျပီး တန္းစီၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ ကြ်န္မလည္း အဲဒီ Hello Kitty အရုပ္ေလး ေတြကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ အရင္အပတ္ေတြက ေရာင္းသမွ် အကုန္ရျပီးသားပါ…။ ကြ်န္မ ဝယ္လို႔မရတဲ့ တတိယအပတ္မွာ ညီမေလး ေမဇင္က ဝယ္ျပီး လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသားက သူ႔ အလုပ္ထဲက Hello Kitty Crazy ေတြနဲ႔ အတူတူ စုမွာျပီး ဝယ္ထားေပးပါတယ္...။ ဒီေတာ့ Collection တစ္စံုလံုး အျပည့္ျဖစ္ရေလေအာင္ ေနာက္ဆံုးအရုပ္ကိုလည္း ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္ေလး လိုခ်င္ပါတယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသားက အိမ္နားက ၂၄ နာရီဖြင့္တဲ့ ဆိုင္မွာ ဗုဒၺဟူးေန႔ည ၁၂ နာရီမွာ လိုက္ဝယ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီညမွာ ညစာ စားေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆးေပါ့… ည ၁၁ နာရီေလာက္က် သြားလိုက္မယ္ေပါ့.. တန္းစီရလည္း ခဏေပါ့လို႔ ေတြးထားတုန္း… ည ကိုးနာရီ မထိုးခင္မွာ ဘဝတူေတြဆီက ဖုန္းဝင္လာပါတယ္။ ဆိုင္ေတြမွာ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းေတြ အရွည္ၾကီး ျဖစ္ေနျပီတဲ့… ဝယ္မယ္ဆို ျမန္ျမန္ သြားၾကေတာ့တဲ့…။ ဘုရားေရ အခါ တစ္သိန္း တ ျပီး အိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး လွမ္းတဲ့… လူသြားလူလာ နည္းမယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ (ဆိုလိုတာက MRT ရထား ဘူတာနဲ႔ ေဝးလို႔ အလြယ္တကူ လူမလာႏိုင္တဲ့) ဆိုင္ကို သြားပါတယ္…။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လည္လွျပီေပါ့…။

အဲဒီဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ကားပါ့ကင္ အဝင္မွာ တန္းစီေနရထဲက သိလိုက္ျပီ… အေျခအေနမေကာင္းပါလားလို႔…။ ကားရပ္ျပီး ဆိုင္နားသြားလိုက္ေတာ့ ထင္ထားတာထက္ ပိုဆိုးေနပါတယ္…။ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက စီေနမွန္းမသိတဲ့ လူ ႏွစ္ရာေလာက္ ရွိေနပါျပီ…။ ဒါနဲ႔ ဟိုဟို ဒီဒီ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြက အိမ္နဲ႔ နီးတဲ့ Park တခုမွာ ကားနဲ႔ Drive Through ဝယ္ဖို႔ အၾကံျပဳၾကပါတယ္…။ ရရင္ သူတို႔အတြက္လည္း ပိုဝယ္ခဲ့ပါ… သူတို႔ရႏိုင္ရင္လည္း ကြ်န္မအတြက္ ပိုဝယ္လာခဲ့မယ္လို႔ ညွိႏွိဳင္း သေဘာတူၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကိုယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး လည္လွျပီ လို႔ ေတြးေနမိတုန္းပါ…။

Park ထဲက ဆိုင္ကို သြားေတာ့ ဆိုင္နဲ႔ အေဝးၾကီးမွာထဲက ကားေတြ တန္းစီေနပါျပီ…။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ကားတန္းဟာ လံုးဝ မေရြ႕ပါဘူး။ ကားနဲ႔ ဝင္ဝယ္လို႔ရရင္ ကားနဲ႔ဝယ္… ကြ်န္မကေတာ့ လူေတြ အေျခအေနၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ကားေပၚက ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ပါျပီ… လူေတြ တန္းစီေနတဲ့ေနရာ… ခုနက ေနရာထက္ ႏွစ္ဆ ေလာက္ ပိုမ်ားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဲကားေရာ၊ လံုျခံဳေရးကားေတြနဲ႔ ယူနီေဖါင္းဝတ္လူေတြ လည္း ေရာက္ေနပါျပီ…။ ကားနဲ႔ စီတဲ့သူေတြကိုလည္း တစ္ေနရာမွာ ရဲကားနဲ႔ ပိတ္ျပီး ျဖတ္ခ်ထားပါတယ္… လံုးဝ အဝင္မခံ၊ အေရွ႕ကို လည္း လံုးဝ ေပးမတိုးေတာ့ပါဘူး။

နာရီၾကည့္ေတာ့ ည ဆယ္နာရီတိတိပါ။ ေသခ်ာတာက ေနာက္ ႏွစ္နာရီ ဒီေနရာမွာ တန္းစီေနရမယ္… Limited Edition ဆိုေတာ့ ရမယ္ မရဘူးလည္း မေသခ်ာ…။ ဒီေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မထက္ စိတ္ရွည္တဲ့ အမ်ိဳးသားက ေနာက္တစ္ေနရာကို လိုက္ပို႔ျပန္ပါတယ္…။ အဲဒီေနရာက ရံုးေတြနားဆိုေတာ့ ရံုးခ်ိန္မဟုတ္ရင္ လူနည္းလိမ့္မယ္လို႔ သူ ေတြးပံုရပါတယ္…။ အထင္နဲ႔ အျမင္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲပါတယ္။ ကားတန္းရွည္ေတြဟာ ဆိုင္ဝင္း အဝင္ဝရဲ႕ ဘယ္ဖက္ကေရာ ညာဖက္ကပါ တန္းစီေနတာ ျမင္မေကာင္းပါပဲ…။ လူတန္းၾကီးကလည္း တြန္႔လိမ္ေခြေခါက္ေနတာ အရွည္ၾကီးမွ အရွည္ၾကီးပါ။ လံုျခံဳေရးေတြ ရဲေတြကလည္း ခုနေနရာကထက္ ပိုမ်ားပါတယ္…။

ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ့္ထက္ လည္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနပါလားလို႔ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားပါျပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ျပန္ၾကပါစို႔ လို႔ ေျပာျပီး ျပန္လာတာ…။ အိ္မ္နဲ႔ အနီးဆံုး ဆိုင္နားအေရာက္မွာ အျပင္က လွမ္းၾကည့္ေတာ့ လူသိပ္မ်ားပံုမရဘူး… တစ္ခ်က္ဝင္ၾကည့္လိုက္ေလ ဆိုလို႔ ကြ်န္မ ဆင္းၾကည့္ပါတယ္။ လူတန္းရွည္ၾကီးပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းရွည္ၾကီးေနာက္မွာ ကြ်န္မ မေယာင္မလည္ ဝင္ရပ္ေတာ့ အေရွ႕ကပ္လ်က္က တရုတ္ေလးက ေနာက္ဆံုးအေျခအေနမွာ ျဖစ္သြားတဲ့ တိုကင္စနစ္အေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ သူတို႔က ရွိေနတဲ့ အရုပ္ အေရအတြက္အရ တစ္ေယာက္ကို အမ်ားဆံုး ေလးခုပဲ ေရာင္းႏိုင္မယ္ ဆိုျပီး ေရွ႕ဆံုးက တန္းစီေနသူေတြက စျပီး တိုကင္ေတြ ေဝလိုက္တယ္တဲ့…။ လူ တစ္ရာေလာက္မွာ တိုကင္ေတြ ကုန္သြားပါတယ္ တဲ့။ ဒီေတာ့ တိုကင္ရတဲ့သူေတြသာ ဝယ္ခြင့္ရွိမွာပါ။ ျပီးေတာ့ တရုတ္ကေလးက ဆက္ေျပာပါတယ္… No more token.. Hopeless.. တဲ့…။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ပံုစံကို ရယ္ခ်င္ေနတဲ့ ကြ်န္မက ေခါင္းညိတ္ျပျပီး ဟုတ္ပါျပီ… ဒါဆို နင္ကေရာ ဘာလို႔ တန္းစီေနတုန္းပဲလဲ ဆိုေတာ့ သူက Try my luck… ခပ္တိုးတိုး လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဝယ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတာေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို မစြန္႔လႊတ္ပဲ ဆက္ျပီး တန္းစီေနခ်င္တဲ့ သူပါလားရယ္လို႔ ေလးစားမိပါတယ္…။

ေနာက္တေန႔မနက္ သတင္းစာထဲမွာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ စာလံုး အမဲၾကီးနဲ႔ ပါလာတာလည္း Hello Kitty အေၾကာင္းပါပဲ….။ စီရင္း တန္းရင္း ေနရာလုၾက ရန္ေတြျဖစ္ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက နဲ႔ ဗီဒီယိုေတြလည္း အင္တာနက္ေပၚ တက္လာပါတယ္။ အဲဒီညက အခ်ိန္မီ တန္းမစီနိုင္လို႔ မရခဲ့တဲ့ Singing Bone အေကာင္ေလးကို ေနာက္တေန႔မွာ အမ်ိဳးသားက eBay က ေန ၄၅ ေဒၚလာနဲ႔ မွာျပီး ဝယ္ေပးပါတယ္။ ပံုမွန္ေစ်းက တစ္ေကာင္ကို ေလးေဒၚလာနဲ႔ ျပား ေျခာက္ဆယ္ပါ…။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မမွာ Hello Kitty တစ္စံုစာ ရွိသြားပါတယ္။ မေန႔ကလည္း Despicable Me ရုပ္ရွင္ထဲက အရုပ္ေလးေတြကို ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး တန္းစီၾကျပန္ပါေသးတယ္…။ အရုပ္မရလို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ ေဒးပါ။

တကယ္တမ္း ကြ်န္မ ေျပာျပခ်င္တဲ့ တန္းစီျခင္းမွာ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ တန္းစီပံု တန္းစီနည္းက အဲဒီလိုပါ…။ ၾကားရတာ အံ့အားသင့္စရာလည္း ေကာင္း၊ ရယ္ခ်င္စရာလည္း ေကာင္းမွန္း သိေပမဲ့ တခါတရံမွာ မသိမသာနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာေႏွာ ပါဝင္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး….

တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ေနသူမ်ား

အပူပင္ အေၾကာင့္ၾကမဲ့စြာနဲ႔ ေအးေအးလူလူ ေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ တန္းစီေနၾကတဲ့ လူတန္းရွည္ရွည္ေတြကို ေတြ႔တိုင္း ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု အလိုမက်သလို ခံစားရစျမဲပါ။ တန္းစီေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အေရးပါတဲ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြအတြက္ မျဖစ္မေန တန္းစီေနတဲ့သူေတြကို အသာ ဖယ္ထားျပီး အခု လတ္တေလာမွာ ဟိုနားတစ္စု၊ ဒီနားတစ္စု ေတြ႔ေန ျမင္ေနရတဲ့ လူတန္းရွည္ေတြဟာ ဘာအတြက္မ်ားပါလဲ လို႔ ကြ်န္မ စပ္စပ္စုစု ေလ့လာမိတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္နည္းလြန္းသူ၊ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းကို အေၾကာင္းမဲ့ ပ်င္းရိတတ္သူ ပီပီ တေမွ်ာ္တေခၚ တန္းစီယူမွ ရလာမဲ့ အရာေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါတင္မက ေအးေအးလူလူ စီတန္းေနၾကတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ျပီး သူတို႔ႏွယ့္ အခ်ိန္ေတြ ပိုေနရန္ေကာ လို႔ မနာလိုျဖစ္မိလား… ျဖစ္မိပါရဲ႕…။

ဒါေပမဲ့လည္း ကြ်န္မေရာက္ေနတဲ့ ဒီကြ်န္းပိစိေလးမွာက ေနရာတကာမွာ တန္းစီၾကရတယ္။ တန္းစီျခင္းဟာ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလို႔ ဆိုရမေလာက္ကို ေနရာတိုင္းမွာ တန္းစီၾကရပါတယ္။ စည္းကမ္းရွိတယ္ လို႔ ေျပာရင္ ရသားေပါ့…။ ဘယ္လိုေတြ တန္းစီသလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာမကုန္ပါပဲ…။ ေလွခါးတက္ဖို႔က စလို႔ တန္းစီရတယ္။ ကားစီးဖို႔လည္း တန္းစီရတယ္။ ကားငွားဖို႔လည္း တန္းစီရတယ္၊ အစားစားဖို႔လည္း တန္းစီရတယ္၊ ယုတ္စြအဆံုး အမ်ားသံုးအိမ္သာေတြမွာလည္း အခန္းအျပင္လွ်ံေနတဲ့အထိ တန္းစီျပီး ေစာင့္ရတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လို ၀န္ေဆာင္မွဳကိစၥမ်ိဳးမဆို လူနည္းနည္း မ်ားလာတာနဲ႔ အလိုလိုေနရင္း လူတန္းရွည္ၾကီးတစ္ခုဖြဲ႕လို႔ ေစာင့္ဆိုင္းၾကရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ တိုကင္ေလးေတြ ေပးထားတာမို႔ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ခင္မွာ အဆင္ေျပတဲ့ တစ္ေနရာမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေစာင့္ေနရတတ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။

မနက္ေစာေစာ အခမဲ့ ေဝငွတဲ့ သတင္းစာတစ္ေစာင္ ရဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ ရထားဘူတာ အဝင္ဝမွာ တစ္ရွဴးေပပါ အထုတ္ကေလးေတြ အခမဲ့ ေဝေနတာကို ရဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ ရထားဘူတာနဲ႔ မနီးမေဝးက ကုန္တိုက္ေတြကို ေျပးဆြဲတဲ့ အခမဲ့ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြ စီးရဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ ဒါေတြက ကိုယ္ အခမဲ့ ရဖို႔ အတြက္ စီရတာေတြမို႔ အသာ ထားလိုက္ၾကစို႔…။ သူ႔ထက္ ဆိုးတာေတြက… ရိုးရိုး Food Center ေတြမွာ စားစရာ တစ္ခုခု ဝယ္ဖို႔အတြက္ တန္းစီရတယ္။ စားစရာ ရျပီး ျပန္ေတာ့ ထိုင္စားစရာ ေနရာ တစ္ေနရာစာေလး အတြက္လည္း တန္းစီ ေစာင့္ဆိုင္းရတယ္။ ေစ်းၾကီးၾကီး ေပးစားရတဲ့ နာမည္ရ ဆိုင္မ်ိဳးမွာေတာင္မွ ဆိုင္အဝင္၀က Wait to be Seated လို႔ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ေရွ႔မွာ တန္းစီ ေစာင့္ဆိုင္းရပါေသးတယ္။ အဝတ္အစား ဝယ္မယ္ဆိုလည္း ကိုယ္နဲ႔ သင့္ မသင့္၊ ေတာ္ မေတာ္ အရင္ စမ္းဝတ္ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္ မဟုတ္လား… ဆိုေတာ့ အဲဒီလို အဝတ္လဲခန္းအတြက္လည္း တန္းစီရတယ္။ ဝတ္ၾကည့္ျပီးလို႔ ႏွစ္သက္လို႔ ဝယ္မယ္ တန္ရာတန္ဖိုး ေပးေခ်ေတာ့မယ္ ဆိုလည္း Cashier ေရွ႔မွာ အဝတ္ေလးေတြ ကိုယ္စီ ပိုက္လို႔ တန္းစီၾကရျပန္တယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ကြ်န္မ အမုန္းဆံုး အခ်ိန္ေတြပါပဲ…။ ဒါေၾကာင့္ အလြန္အမင္း မလႊဲသာ မေရွာင္သာ အခ်ိန္မ်ိဳးကလြဲရင္ တန္းစီရတဲ့ ေနရာေတြကို ကြ်န္မ ေရွာင္ေလ့ရွိပါတယ္။

အဲဒီလို တန္းစီေနၾကသူေတြကို ေလ့လာလိုက္တဲ့အခါမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို လိုအပ္လို႔ စီကို စီမွ ျဖစ္မွာမို႔လို႔ တန္းစီၾကရတာမ်ိဳးနဲ႔ သိပ္ အေရးမပါတာေတြအတြက္ (သို႔မဟုတ္) တစ္ခုခုကို အခမဲ့ လိုခ်င္တာေတြ အတြက္ အခ်ိန္နဲ႔ ေငြေၾကးကို အလဲအလွယ္လုပ္လို႔ တန္းစီတာမ်ိဳးရယ္လို႔ ႏွစ္မ်ိဳး ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါက ကြ်န္မရဲ႕ ပုဂၢလိက ဆန္တဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ သက္သက္ပါ။ အမွန္ကေတာ့ တန္းစီေနတဲ့သူတိုင္းမွာ ကြ်န္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိႏိုင္တဲ့ အေရးပါမွဳေတြ ကိုယ္စီ ရွိေနၾကမွာ မလြဲပါ။

တေန႔က အိမ္နားက ေစ်းေလးကိုအသြား… ပိတ္ထားတဲ့ အလူမီနီယံတံခါးေရွ႕မွာ စီတန္းေနတဲ့ လူတန္းရွည္တစ္ခုကို ေတြ႔ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီး အခ်ိဳ႔နဲ႔ အသက္ငယ္ငယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားဆံုးပါဝင္တယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ဆယ္နာရီနီးနီး...။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္မ သူတို႔အနား ကပ္သြားျပီး အေျခအေနကို အကဲခတ္မိတယ္။ သူတို႔ စီေနတာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ အေရွ႕ မွာ ဆိုေတာ့ ဆိုင္နာမည္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ ဆိုင္နာမည္ကို ေတြ႔ေတာ့ သိလိုက္တယ္၊ ဒါ ေရႊေငြ လက္၀တ္လက္စားေတြ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ပဲ။ ဒီဆိုင္ေရွ႕မွာ ဒီလို လူတန္းရွည္ၾကီး စီေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲ… တေယာက္ကို ပုလဲ တစ္လံုး ဒါမွမဟုတ္ စိန္တစ္လံုးစီ ေပးမွာ မို႔လို႔လား…။ မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ…။ စပ္စုလက္စနဲ႔ ဆိုင္တံခါးနားအထိ ကြ်န္မ တိုးကပ္သြားမိတယ္။ အဲဒီမွာ ေတြ႔လိုက္ရတာက ဆိုင္ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း လာတန္းစီတဲ့သူ အေယာက္ငါးဆယ္ကို ေစ်းဝယ္အိတ္ တစ္လံုးစီ လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာပဲ…။ ျပထားတဲ့ ေစ်းဝယ္အိတ္ ဆိုတာကလည္း ခပ္ညံ့ညံ့ ပလတ္စတစ္သား လက္ဆြဲ ေစ်းဝယ္အိတ္ေလးရယ္ပါ။ သူတို႔ဆိုင္က ပစၥည္းကို ဝယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဝယ္သည္ျဖစ္ေစ လာတန္းစီရင္ကိုပဲ ေစ်းဝယ္အိတ္ တစ္လံုးစီ ရမယ္ လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတာ။ သူတို႔ဆိုင္ကို လူေတြ ဂရုျပဳမိေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလြဲရင္ ဘာမ်ား ရွိအံုးမွာပါလဲ။ ကြ်န္မလို လူမ်ိဳးေတြခ်ည္းသာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီဆိုင္ေရွ႕ လူတစ္ေယာက္မွ ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ တြန္႔လိမ္ ေကြ႔ေကာက္ေနတဲ့ လူတန္ရွည္းၾကီးဟာ အၾကံပိုင္လွတဲ့ စီးပြားေရးသမားတို႔ရဲ႕ လွည့္ကြက္တစ္ခုထဲ အခ်ိဳးတက် စီးေမ်ာပါဝင္လို႔..။

အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ေနရာတိုင္း လက္ညွိဳးထိုး မလြဲဘူး ဆိုတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သိလာရတယ္။ ဟိုတေလာက အံုးအံုးၾကြက္ၾကြက္ ျဖစ္သြားတဲ့ Mc Donald က Hello Kitty အရုပ္ကေလးေတြရဖို႔ တန္းစီရင္းမွာ ၾကားျဖတ္ၾက၊ ေနရာလုၾကနဲ႔ ရဲကားေတြ၊ လံုျခံဳေရးေတြ ေရာက္လာတဲ့အထိ ျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းကလည္း သတင္းစာထဲမွာ စာလံုးအမဲေတြနဲ႔ အထင္အရွား ေနရာယူ လို႔…။

တခါကေတာ့ တန္းစီတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္တစ္ခု ကြ်န္မ ၾကံဳခဲ့ဖူးတယ္။ ေအာခ်တ္ရဲ႕ စေနေန႔ ညေနေစာင္း ငါးနာရီဟာ လင္းလက္တဲ့ ေနေရာင္ေတြေအာက္မွာ လွပစြာ စည္ကားေနခဲ့တယ္။ ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း တစ္ေနရာ အေရာက္မွာ ပလက္ေဖါင္းတေလ်ာက္ စီတန္းေနတဲ့ လူေတြကိုၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ ဘာမ်ား ပါလိမ့္ေပါ့။ သူတို႔ ဦးတည္ေနတဲ့ ေနရာတေလ်ာက္လံုးမွာက နာမည္ၾကီး ကုန္တိုက္ေတြခ်ည္းပဲ…။ ဒီေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြမ်ား ေစ်းေလွ်ာ့ေနတာလဲ လို႔ မိန္းမပီပီ ကြ်န္မ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီေန႔က ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေစ်း၀ယ္ခ်င္လို႔ လာတဲ့သူဆိုေတာ့ ေလွ်ာ့ေစ်းေလး ဘာေလးမ်ား ရွိရင္ ဆိုတဲ့ စပ္စုခ်င္စိတ္၊ သက္သာခ်င္စိတ္ကေလး တပိုင္းတစကလည္း ပါ၀င္ေနေသးသေပါ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ အစရွာမရတဲ့ လူတန္းၾကီးနား ကြ်န္မ အသာ တိုးကပ္သြားရင္း ေအးစက္စက္ မ်က္ႏွာနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေတြ ၾကားထဲမွာ အနည္းငယ္ေလး ေဖၚေရြမယ္ (သို႔မဟုတ္) ကြ်န္မ ေမးတာေလးကို အေရးတယူ ျပန္ေျဖေပးႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အနားကို ခ်ဥ္းကပ္သြားမိပါတယ္။ ဘာကို တန္းစီေနၾကတာလဲ လို႔ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ေတာ့ သူလည္း မသိပါဘူးတဲ့ ေရွ႕မွာ လူေတြ တန္းစီေနတာ ေတြ႔တာနဲ႔ တခုခုေတာ့ ထူးျခားလို႔သာ စီေနတာ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ယူဆတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သူလည္း ေတြ႔တဲ့ေနရာကေန ၀င္စီေနလိုက္တာပါတဲ့…။ ဘုရားေရ… တန္းစီျခင္းမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနသူမ်ိဳးလည္း ေလာကမွာ ရွိပါေသးလား လို႔ ရယ္ခ်င္စိတ္တ၀က္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုျပီး ကြ်န္မ ျပန္လွည့္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မွ ျပန္သိရတာကေတာ့ အဲဒီေန႔က တန္းစီတဲ့သူေတြဟာ Road Show တခုမွာ စီေနၾကတာ ျဖစ္ျပီး တစ္ေယာက္ကို ေခါက္ထီး တစ္ေခ်ာင္းစီ ရခဲ့ပါတယ္ တဲ့…။

အမွန္ဆိုရရင္ တန္းစီျခင္းဟာ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းပါပဲ… ျပီးေတာ့ ဒါဟာလည္း ဒီေခတ္ ဒီအခ်ိန္မွာ ရွိသင့္တဲ့၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ စနစ္တစ္ခုပါ။ ကိုယ့္အလွည့္ကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေနရာလုရ တိုးရ ၾကိတ္ရတာမ်ိဳး မရွိပဲ အိေျႏၵရရနဲ႔ စီတန္း ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္တာမို႔ လက္ခံသင့္၊ ၾကိဳဆိုသင့္တဲ့ စနစ္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကို ကြ်န္မ စိတ္မရွည္ႏိုင္သေရြ႕ကေတာ့ မျဖစ္မေန တန္းစီမွရမဲ့ အေရးကိစၥေတြမွာ ေသခ်ာေပါက္ ဒုကၡေတြ ေရာက္ေနအံုးမွာပါပဲ…။ အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညြတ္တဲ့ တန္းစီျခင္းမ်ိဳးမွာ အကြ်မ္းတ၀င္၊ ျပီးေတာ့ ေနသားတက်ျဖစ္လာဖို႔ကိုေတာ့ ကြ်န္မ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၾကိဳးစားေနဆဲပါ…။



စာၾကြင္း - စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတို႔ေရာ… တန္းစီျခင္းနဲ႔ ေနသားတက် ျဖစ္ၾကပါသလား… တန္းစီတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေကာင္း အဆိုး ဘာေတြမ်ား အေတြ႔အၾကံဳ ရွိၾကပါသလဲ… ဘယ္လို အေတြးမ်ိဳးေတြ ေတြးမိၾကပါသလဲ… ျပီးေတာ့ တစ္ေနရာမွာ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေက်ာ္ တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ဖူးတာ ဘယ္တုန္းက ေနာက္ဆံုးလဲ ဆိုတာေရာ မွတ္မိၾကပါသလား ဆိုတာေလးေတြ သိခ်င္မိပါတယ္… ပိုစ့္တခု အေနနဲ႔ ေရးျဖစ္ရင္လည္း ဖတ္ခ်င္ပါတယ္… မွတ္ခ်က္မွာလည္း ေရးထားခဲ့လို႔ ရပါတယ္ေနာ္…

မွတ္ခ်က္ - 2013 September - Look Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မ ကစားျဖစ္ေသာ ဂိမ္း (သို႔) Hay Day

အရင္တလက ကေလးငယ္ေတြ ဂိမ္းကစားတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္သင့္တယ္… ဘယ္လို သတိထားသင့္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ေရးခဲ့ပါတယ္…။ ဒီတခါေတာ့ ကြ်န္မ ကစားျဖစ္တဲ့ ဂိမ္းေတြ၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မ ဘာေၾကာင့္ ဂိမ္းကစားျဖစ္တယ္ ဆိုတာနဲ႔ ကစားေနတဲ့ ဂိမ္းေတြထဲက တခုျဖစ္တဲ့ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းအေၾကာင္းေလး ေရးျပခ်င္ပါတယ္…။

မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ပထမဆံုး ဂိမ္းကစားျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္မ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါျပီ။ အေခြထည့္ရတဲ့ စက္ကေလးကို တီဗီနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး ကစားရလို႔ တီဗီဂိမ္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ကြ်န္မ ကစားတဲ့ ဂိမ္းနာမည္ကေတာ့ မာရီယို တဲ့…။ မာရီယိုဆိုတဲ့ ေကာင္ကေလး သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္မွာ ပိုက္ဆံေလးေတြ ေခါင္းနဲ႔ တိုက္ယူ၊ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္ႏိုင္လႊားႏိုင္တဲ့ အားအင္ေတြရေအာင္ မွိဳပြင့္ေလးေတြကို ခူးစားရင္း တေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ အင္မတန္မွ ရိုးစင္းျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ Tetris ဆိုတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ သူကေတာ့ နည္းနည္း ပညာသားပါပါတယ္။ ပံုသ႑ာန္စံု ေလးေထာင့္တံုးေလးေတြကို ေနရာက်ေအာင္ ခ်ေပးရတာပါ။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် မျဖစ္တာေတြ မ်ားလာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရွံဳးတာပါပဲ…။

အဲဒီေနာက္ ကြန္ပ်ဴတာေတြ အသံုးမ်ားလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကစားျဖစ္တာကေတာ့ Mine Sweeper ဆိုတဲ့ ဗံုးေဖါက္တဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ သူလည္း စဥ္းစားျပီး ကစားရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အပ်င္းေျပပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ကစားၾကတဲ့ ဖဲခ်ပ္ေတြေတာ့ စိတ္ကို မ၀င္စားတာမို႔ မကစားျဖစ္ပါဘူး။ ၾကာလာေတာ့လည္း အဲဒီ ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းေတြက ရိုးသြားတာမို႔ ဂိမ္းေတြကို အရွင္း မကစားျဖစ္ေတာ့သေလာက္ပါပဲ…။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း Facebook မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကစားၾကတဲ့ Pet Society ကို ခဏ ကစားျဖစ္ပါတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ့ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မဟုတ္ပါဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ တက္ပလက္ေတြ အိုင္ပက္ေတြ ေပၚလာေတာ့ အေရာင္ေတြ အရုပ္ေတြ သိပ္လွတဲ့ ဂိမ္းေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မွဳေၾကာင့္ ကြ်န္မ ဂိမ္းေတြ ျပန္ကစားျဖစ္ပါတယ္။ တျခားလူၾကီးေတြအတြက္ေတာ့ မသိဘူး… ကြ်န္မမွာေတာ့ အဲဒီလို ဂိမ္းေတြ ျပန္ကစားျဖစ္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းျပစရာ တခ်ိဳ႕ ရွိေနပါတယ္။

တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရခ်ိန္ေတြဟာ လိုအပ္တာထက္ ပိုျပီး ရွည္ၾကာလြန္းတဲ့အခါမွာ ဂိမ္းကစားရင္း အခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ပါတယ္။ ေကာင္းသလား ဆိုးသလား ၾကိဳတင္ မသိႏိုင္တဲ့ အေျဖတခုကို စိတ္တထင့္ထင့္ ရင္တေမာေမာနဲ႔ ေစာင့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေအာင္ မထားႏိုင္တဲ့အခါ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ အာရံုေတြ ပ်ံ႕လြင့္လို႔ အေတြးေတြ စုစည္းလို႔မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ စိတ္က ေတြးခ်င္ရာေတြးေနတဲ့ မ်က္လံုးက ဟိုေငး ဒီေငး မျဖစ္ရေလေအာင္၊ တခုခု လုပ္စရာရွိတယ္ ဆိုရံုေလး ရွိေနေအာင္ ဂိမ္းကစားပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လွဳပ္ရွားေနၾကတဲ့သူေတြကို ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ လိုက္မၾကည့္လိုတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အလုပ္တခု လုပ္ေနသလို ဂိမ္းကစားပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ တခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ဂိမ္းကစားျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ ဆင္ေျခေတြလို႔ ေပးတယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပါပဲ…

ကြ်န္မ ကစားျဖစ္တဲ့ ဂိမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္…။ ၀က္ေတြကို ပစ္ခတ္ ထုႏွက္ရတဲ့ Angry Birds ၊ ေစ်းတန္းေလးဖြင့္ ဆိုင္ခန္းေလးေတြ ဖြင့္ျပီး ပိုက္ဆံသိမ္း ရတဲ့ Snoopy’s Street Fair ၊ ရုပ္ရွင္ေတာင္ ရိုက္ၾကတဲ့ Smurfs အေကာင္ေလးေတြ၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ ဓါတ္ေလွခါးနဲ႔ တထပ္ျပီး တထပ္ အိမ္လည္ထြက္လို႔ရတဲ့ Dream Heights ၊ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ လူတိုင္းလိုလို ကစားၾကတဲ့ Candy Crush နဲ႔ Hay Day…

အဲဒီလို ကစားျဖစ္တဲ့အထဲမွာ ကြ်န္မကို လွလွပပေလး ဆြဲေဆာင္တဲ့ ဂိမ္းကေတာ့ Hay Day ပါ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းေလးက ရိုးရွင္းပါတယ္။ ကေလးၾကိဳက္လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔မွာ သိမ္ေမြ႕လွပတဲ့ ပညာေလး ခပ္ပါးပါး ပါပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔ လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား Hay Day မွာ ပါ၀င္ေနတယ္။ အဲဒါေတြသာမက ကိုယ္နဲ႔ အတူ ကစားၾကတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အမူအက်င့္ေတြကိုလည္း ဒီဂိမ္းေလးကေန တဆင့္ ခပ္ပါးပါးေလး ေတြ႔ႏိုင္ ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဂိမ္းရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ျခံကေလးနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရး လုပ္တာပါ။ ႏြားေမြးမယ္ ႏြားႏို႔ရမယ္… ရတဲ့ ႏြားႏို႔နဲ႔ ေထာပတ္တို႔ ခ်ိစ္တို႔ လုပ္ေရာင္းမယ္…။ ေျပာင္းဖူး စိုက္မယ္… ျပီးရင္ ေျပာင္းဖူး ေပါက္ေပါက္ေတြ လုပ္မယ္ ေရာင္းမယ္။ သိုးေလးေတြ ေမြးမယ္… သိုးေမြး ညွပ္ျပီး ဆြယ္တာေလးေတြ ထိုးေရာင္းမယ္။ ၀က္ကေလးေတြ ေမြးမယ္… ျပီးရင္ ဟမ္တို႔ ေဘကြန္တို႔ ရလာတဲ့အခါ ဟမ္ဘာဂါတို႔၊ ေဘကြန္နဲ႔ လုပ္တဲ့ မုန္႔႔ေတြ လုပ္ေရာင္းမယ္။ အဲဒီလို ေရာင္းလို႔ရတဲ့ ပိုက္ဆံကို စုထားျပီး သူ႔ထက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္စက္တို႔၊ အခ်ိဳရည္စက္တို႔၊ ဒီ့ထက္ အဆင့္ျမင့္လာရင္ ေရခဲမုန္႔လုပ္တဲ့စက္၊ သၾကားလံုး လုပ္တဲ့စက္… အဲဒီလို စက္ေတြ ၀ယ္မယ္…။ အဲဒီလိုပါ…

အို… အဲဒီလို ဂိမ္းမ်ား စိတ္၀င္စားစရာ ဘာရွိလို႔လဲ… လို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ကို အပန္းေျပေစျပီး အခ်ိန္ေတြ ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းမသိေအာင္ တကယ္ကိုပဲ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေျပာရရင္ အစပိုင္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရုန္းကန္ရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ ၾကက္ဥေလး ႏြားႏို႔ေလးနဲ႔ ဂ်ံဳပင္ေလးေတြ ပန္းသီးပင္ေလးေတြကေနျပီး အေရာင္းအ၀ယ္ စ ရပါတယ္။ ေရာင္းလို႔ ရသမွ် ပိုက္ဆံေလးေတြကို စုေဆာင္းျပီး စက္ေတြ ၀ယ္ရပါတယ္…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံ ရွာရတာ ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါတယ္။ ရသမွ်ေလးေတြကိုလည္း အဆင့္ျမင့္ စက္ကရိယာေတြ ၀ယ္ႏိုင္ဖို႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုေဆာင္းရပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္ အဆင့္ျမင့္ေနတဲ့သူေတြရဲ႕ ျခံက်ယ္က်ယ္ လွလွေတြကို သြားသြားျပီး သြားရည္က်ရပါတယ္။ ကိုယ့္ဆီမွာ လြယ္လြယ္ကူကူ မရႏိုင္ေသးတဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳး သူတို႔ေရာင္းတဲ့အခါဆို ၀မ္းပမ္းတသာနဲ႔ သြား၀ယ္ရပါတယ္။ အဲဒီလိုျခံေတြမွာက်ေတာ့ စက္ကရိယာ ပစၥည္းေတြ အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္ျပီး ျဖစ္ေနေလေတာ့ ပိုက္ဆံအတြက္ ပူစရာ မလိုတာေၾကာင့္ သူတို႔ ျခံထြက္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အသီးအႏွံေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ခ်ေရာင္းႏိုင္တာကိုလည္း အားက်စဖြယ္ ေတြ႔ရပါတယ္။

အဲဒီ ဂိမ္းမွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ ေနာက္တခုကေတာ့ ကာဂို သေဘာၤၾကီးက ပစၥည္းေတြကို ေလးနာရီ ၾကိဳတင္ ေအာ္ဒါမွာထားျပီး လာ၀ယ္တာပါပဲ…။ ကုန္ပစၥည္းတမ်ိဳးကို ကြန္တိန္နာ သံုးခု ေလးခု နဲ႔ ပစၥည္း သံုးမ်ိဳး တင္ေပးရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ သေဘာၤမွာ ကုန္အျပည့္ မျဖည့္ႏိုင္တဲ့အခါ အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုလည္း အကူအညီေတာင္းႏိုင္ပါတယ္။ ျပည့္စံုျပီး ပုိလွ်ံတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း မိတ္ေဆြေတြက အကူအညီေတာင္းေနတဲ့ သေဘာၤေတြကို ကုန္ေတြ လာျဖည့္ေပးတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံ လံုလံုေလာက္ေလာက္ရွိလာျပီ… စက္ေတြလည္း ၀ယ္ျပီးျပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရင္က ရွားပါးခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ လိုရင္ လိုသလို ရႏိုင္ေအာင္ အလွ်ံအပယ္ ေပါမ်ားလာပါတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မွာ သေဘၤာတင္ဖို႔ ကုန္ပစၥည္း အကူအညီေတာင္းသူေတြကို လိုက္ရွာျပီး သူတို႔ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို လိုက္ ကူညီျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လည္လည္ပတ္ပတ္ရွိလာေတာ့ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းေတြဖက္ကို လွည့္ႏိုင္တဲ့ သေဘာပါပဲ…။ ေငြေၾကးကိစၥ ပူစရာမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ျခံထဲမွာ သီးပင္ စားပင္ေလးေတြကို အရင္ကလို ခူးမေရာင္းေတာ့ပဲ အသီးအပြင့္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ လွလွပပ စိုက္ပ်ိဳးထားရင္း၊ အေကာင္ေလးေတြကို အစာေရစာ မျပတ္ေအာင္ ေကြ်းေမြးရင္း၊ ျခံထြက္ပစၥည္းေလးေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းခ်ရင္း၊ အိမ္နီးခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကူညီရင္း နဲ႔ ဘ၀ကို ေအးေအးသက္သာ ျဖတ္သန္းလာတတ္ၾကတဲ့ သေဘာပါ။

ေနာက္တခုက အဲဒီဂိမ္းကေနတဆင့္ ကစားသူေတြရဲ႕ စိတ္ေန စိတ္ထားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အမူ အက်င့္ေလးေတြကို မသိမသာ ေတြ႔ႏိုင္ ျမင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ အရာရာကို စနစ္တက် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စီစဥ္တတ္တဲ့သူေတြရဲ႕ ျခံကေလးေတြဆို အပင္ေလးေတြကို စနစ္တက် စီတန္း စိုက္ပ်ိဳးလို႔… တေနရာနဲ႔ တေနရာ ျဖတ္သန္း သြားစရာ လာစရာ လမ္းကေလးေတြ ခင္းလို႔… သၾကားစက္ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္စက္ အခ်ိဳရည္ထုတ္တဲ့စက္ ေရခဲမုန္႔ လုပ္တဲ့စက္… စတဲ့ စက္ေတြကို တေနရာထဲမွာ စုျပံဳျပီး ျပီးစလြယ္ ခ်ထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ျခံကေလး ၀င္းကေလး ခတ္ျပီး ထားလို႔… သီးပင္ စားပင္ေလးေတြနဲ႔ အလွစိုက္ ပန္းပင္ေလးေတြကိုလည္း စီစီရီရီ လွလွပပ စိုက္ပ်ိဳးလို႔… အခ်ိဳ႔ဆို ေရႊေငြ လက္၀တ္လက္စား လုပ္တဲ့ေနရာမွာဆို အုတ္တံတိုင္း အခိုင္အခံ့နဲ႔ ကာထားျပီး အေစာင့္ တပ္သားေလးေတြေတာင္ ခ်ထားတတ္ေသးတာမ်ိဳး… အဲဒီလို လူသားဆန္တာေလးေတြကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ သူမ်ားလိုအပ္ေနတာ၊ အကူအညီေတာင္းေနတာကို ေတြ႔ေသာ္လည္း အလြယ္တကူ ကူညီေလ့မရွိတတ္ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက အိမ္နီးခ်င္း တေယာက္က သေဘာၤအတြက္ စေတာ္ဘယ္ရီ ကိတ္ သံုးလံုး အကူအညီေတာင္းထားတယ္။ တကယ္ဆို သူ႔မွာ စေတာ္ဘယ္ရီကိတ္ေတြ သံုးလံုးမက ရွိေနမယ္… ဒါေပမယ့္ သူ မကူညီလိုက္ပါဘူး။ သူ႔မွာ ရွိေနတဲ့ ပစၥည္းေတြကို သူ႔ဟာသူပဲ သိမ္းထား ေဆာင္ထားတတ္တာမ်ိဳး…။ ေဟာ… သူ႕သေဘၤာလည္း လာေရာ.. အကုန္ သူ႕ဟာသူ ျဖည့္ျပီး တင္လိုက္ေရာ…။ အဲလို သူမ်ားကိုလည္း မကူညီ… သူ႔အတြက္လည္း သူမ်ားကို အကူအညီမေတာင္းခံလိုတဲ့ All by myself လူစားမ်ိဳးေတြ ရွိေနတာကိုလည္း ျပံဳးခ်င္စရာ ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ကစားတာ Level အေတာ္ၾကီး ျမင့္ေနေသာလည္း ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့အခါ ေစ်းေလွ်ာ့ေရာင္းတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ပံုမွန္ေစ်း အျမင့္အတိုင္းပဲ ေရာင္းျပီး ပိုက္ဆံေတြ စုထားတတ္ၾကတဲ့ ေလာဘမ်ိဳးေတြလည္း ျပံဳးခ်င္စဖြယ္ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္…။

တရက္က ကြ်န္မမွာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ခ်ေရာင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕အေကာင့္ထဲမွာ follower ေတြ အမ်ားၾကီး ေရာက္ေနတာ တအံ့တၾသ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကို ေနာက္လည္း လာ၀ယ္ရေအာင္ တန္းစီဖို႔ ေရာက္လာၾကတဲ့ သေဘာပါ။ ၾကည့္ပါအံုး… ဘယ္ေလာက္ လူသားဆန္လိုက္သလဲေနာ္…။

အစပိုင္းမွာ ရုန္းကန္ရတဲ့ အေျခအေန.. တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လုပ္ငန္း လည္ပတ္လာတဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခ်ာင္လည္လာတဲ့ အေျခအေန… ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သက္ေတာင့္ သက္သာေလးနဲ႔ လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ လိုက္ကူညီ… သိးပင္စားပင္ေလးေတြကို အလွစိုက္ ျခံကေလးကို အဖိုးတန္ ပစၥည္းလွလွေတြနဲ႔ အလွဆင္ျပီး ေနသြားႏိုင္တဲ့ အေျခအေန… အဲဒီလို အေျခအေန အဆင့္ဆင့္ေတြဟာလည္း လက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ တထပ္တည္း တူညီေနပါေသးတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ ေတြ႔ေလ့ ေတြ႔ထ ရွိတဲ့ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးရဲ႕ အမူအက်င့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စရိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြဟာ ဒီ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းမွာ လွလွပပေလး ထင္ဟပ္ေနတယ္လို႔ ကြ်န္မ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တခုက ဒီဂိမ္းကို အတူတူ ကစားေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ေလာေလာဆယ္မွာ အျပင္မွာ ကိုယ္စီ ဘ၀ေတြအတြက္ ရုန္းကန္ လွဳပ္ရွားေနၾကရင္း အဲဒီလို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရး မလုပ္ႏိုင္ၾကေသးတဲ့ သူေတြ ခ်ည္းပါပဲ…။ ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္ကူးအေတြးထဲမွာေတာ့ အသက္ၾကီးလာတဲ့ တေန႔က်ရင္ အခုလို ျခံကေလး ၀င္းကေလးနဲ႔ နားနားေနေန ေနရင္း တႏိုင္တပိုင္ စိုက္ပ်ိဳးေရး ေမြးျမဴေရးေလးေတြ လုပ္ျပီး ဘ၀ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္းလိုစိတ္ရွိၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္တာမို႔ အခု ဒီဂိမ္းကေလးကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ျဖစ္ေနၾကတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြတို႔လည္း အခါအခြင့္ၾကံဳရင္ အဲဒီ Hay Day ဆိုတဲ့ ဂိမ္းကေလးကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္ရင္း ကစားၾကည့္ၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။



မွတ္ခ်က္ - 2013 July - Gamers Magazine တြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

ေဝးသြားတဲ့အခါ...

ဒီေန႔ ဇူလိုင္လ တစ္ရက္ေန႔မွာ သူသာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ အသက္ ငါးဆယ္ျပည့္… ေရႊရတု ေမြးေန႔ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထူးထူးျခားျခား ေမြးေန႔ပြဲမ်ားကို သူ က်င္းပေနလိမ့္မည္ မထင္၊ ဖေယာင္းတိုင္ႏွင့္ ကိတ္မုန္႔ေတြလည္း ပါမည္ မထင္…။ ဂစ္တာေလး တလက္ျဖင့္ သီခ်င္းမ်ားကို သံစဥ္ရွာ ေရးစပ္သီကံုးေနမည္လား… သို႔မဟုတ္ ဂစ္တာကို တိုးတိုးညင္သာ တီးခတ္ရင္း အေမ့ရဲ႕ဒုကၡအိုးေလး… သီခ်င္းကို ဆိုညည္းေနမည္လား… သို႔တည္းမဟုတ္ မိသားစုႏွင့္ အတူတူ ရိုးရွင္းေသာ ညစာစားရင္း ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမည္လား…

ထိုအေတြးစတခ်ိဳ႔ႏွင့္အတူ… ေဝးသြားတဲ့ အခါ သီခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုး ဖြင့္ရင္း ဆရာ ႏိုင္ေဇာ္ ေရးသားခဲ့ေသာ အဆံုးအစမဲ့ မိုးသားထဲ သြားရအံုးမယ္ (ထူးအိမ္သင္ ပံုတူ ေကာက္ေၾကာင္း) စာအုပ္ကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါသည္…။ သူ၏ ေကာက္ေၾကာင္းဆိုသည့္ အတိုင္း… သည္စာအုပ္ထဲတြင္ ထူးအိမ္သင္ - ငယ္နာမည္ ဘဲဥ မွ အစခ်ီကာ ေက်ာ္ျမင့္လြင္ ၊ သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္၊ ကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာ လင္းထင္ အလယ္… ကိုငွက္ ဟု ခ်စ္စႏိုး ေခၚၾကေသာ ထူးအိမ္သင္ ရယ္လို႔ ျဖစ္လာခ်ိန္အထိ… အားလံုးကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ခဲ့သည္။

*****

ဒုတိယတန္း ေက်ာင္းသားေလး ေက်ာ္ျမင့္လြင္…
စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေတြ မနည္းစဖူး နည္းသြားခဲ့သည္။ ရီပို႔ကဒ္ကို စစ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ လစဥ္စာေမးပြဲေတြမွာ အမွတ္ေတြ ထိုးက်ေနခဲ့ေသာ္လည္း ပထမအစမ္း၊ ဒုတိယ အစမ္းေတြမွာ အမွတ္ေတြက ေကာင္းေနျပန္သည္…။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ… ဘာေၾကာင့္လဲ ဟု အေၾကာင္းရင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေမးျမန္းၾကည့္ေသာ အခါ မ်က္စိ အေဝးမွဳန္ေနသည့္ အေၾကာင္း မိဘေတြ သိလာခဲ့ရသည္…။

လစဥ္စာေမးပြဲမ်ားမွာ စာေမးပြဲေမးခြန္းကို အတန္းထဲက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးေပးထားေသာေၾကာင့္ သူ႔ေနရာကေန မျမင္ရ… အေရွ႕ကို ထ ထ ျပီး သြားၾကည့္၊ ျပီးမွ ေနရာကို ျပန္လာျပီး ေျဖရသည္။ ထိုအခါ အခ်ိန္မမွီ…။ သခ်ၤာဆိုလွ်င္ က်ေတာင္ က်ေနခဲ့သည္။ ပထမအစမ္း၊ ဒုတိယ အစမ္း စာေမးပြဲမ်ားမွာေတာ့ ေမးခြန္းကို စာရြက္ျဖင့္ တေယာက္ တရြက္စီ ေဝငွေပးေသာေၾကာင့္ သူ႔ အတြက္ အဆင္ေျပခဲ့သည္။ ထိုအခါ အမွတ္ေတြက ထိပ္ဆံုးမွာ… သည္လိုႏွင့္ သူသည္ အသက္ ငယ္ငယ္ေလးထဲက မ်က္မွန္ ထူထူနဲ႔ ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။

*****

သူ႔အသက္ ၁၉ ႏွစ္တြင္ သူ ပထမဆံုး ေရးဖြဲ႔ခဲ့ေသာ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ သီခ်င္းက ေဝးသြားတဲ့ အခါ….

"ေဝးသြားတဲ့အခါ မင္းအနားမွာ ေမာင့္ရဲ႕ ခ်စ္လိပ္ျပာ ဟိုသည္ ပ်ံဝဲလို႔ ေနခ်င္တာ…
ၾကင္နာသူ ေမ့ရင္ထဲမွာ နားခိုခြင့္ျပဳပါ… ဟိုတုန္းက တို႔မ်ားရဲ႕ ခ်ိဳမ်က္ဝန္းလႊာ…
ေႏြအိပ္မက္မ်ားထဲမွာ… ေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္ သီးျခားကမာၻတခုမွာ…"

*****

ရွဳမဝ မဂၢဇင္းကို ကဗ်ာမ်ား ဝတၳဳတိုမ်ား ေရးပို႔ေသာအခါ သူ႔ ကေလာင္နာမည္က လင္းထက္… သူ႔ ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကို အေမ့ထံ တိုင္တည္ဟန္ျဖင့္ တစြန္းတစ ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလးက…

အေမ… သားေတာ့ မီးေလာင္ေနျပီ…
လူေတြကေတာ့ ရယ္မွာပဲ…
သားရင္ထဲမွာ ကဗ်ာ… ကဗ်ာ… ကဗ်ာ…
သက္သာရာ ရမလားလို႔ပါ…
(ဒီတခါေတာ့ျဖင့္) ဝမ္းရည္စပ္ရင္လည္း
နည္းနည္း ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ…
သားေတာ့ မီးေလာင္ေနျပီ…

ပထမဆံုး ဝတၳဳတိုျဖစ္ေသာ "ျမတ္ႏိုးျခင္းအားျဖင့္ ၾကင္နာသည္ ျဖစ္၍..." ရွဳမဝ မဂၢဇင္းမွာ ေဖၚျပျခင္းခံရခ်ိန္မွာ သူ႔အသက္က ၁၉ ႏွစ္…

*****

တကယ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ဆႏၵက အဆိုေတာ္ျဖစ္ဖို႔ မဟုတ္ခဲ့… သူေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို သီဆိုမဲ့သူ ရွာေတြ႔ဖို႔သာ…။ ဆိုတဲ့သူ ရွိလွ်င္ ေရာင္းမည္… လူေတြ ၾကားထဲ သူ႔သီခ်င္းေလးေတြ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားရင္ ေက်နပ္ျပီ ဆိုတာမ်ိဳးသာ…။ သို႔ေသာ္လည္း ကံၾကမၼာက သူ႔ကို သီခ်င္းေတြ ဆိုျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ ခဲ့သည္..။ နာရီေပၚမွ မ်က္ရည္စက္မ်ား ၏ အစ… အိုေအစစ္ စတူဒီယိုတြင္ သူ အရင္ဆံုး စသြင္းခဲ့ေသာ သီခ်င္းက သီခ်င္းေလး သက္ေသ…

"သာယာခ်ိဳျမန္ပါေစ သူ႔စိတ္မွာ…
ကိုယ္ေလ ရည္ရြယ္ပါတယ္ သူတေယာက္သာ….
ရင္မွာ ဆိုေနမယ္ သီခ်င္းေလးမ်ား နားဆင္ပါ…"

ထူးအိမ္သင္၏ နာမည္အေက်ာ္ၾကားဆံုး သီခ်င္းမ်ားထဲမွ တပုဒ္က အေမ့အိမ္…
အဲဒီသီခ်င္းကို သူ သုဝဏၰအိမ္မွာ ေနထိုင္စဥ္ အခ်ိန္… မီးရထားလမ္းႏွင့္ နီးေနေသာေၾကာင့္ မီးရထား အဝင္အထြက္ ဥၾသသံကို ေန႔စဥ္ နားေထာင္ရင္း ေရးျဖစ္ခဲ့…။

"မြန္းၾကပ္တဲ့ ျမိဳ႕ျပ လူေနမွဳစနစ္မွာ စီးေမ်ာရင္းေလ…
မျပီးေသးတဲ့ ခရီးတခု အဆံုးအထိေရာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသူမွာ...
ရိုးသားတဲ့ ေက်းလက္က အေမ့အိမ္ေလးအေၾကာင္း ေတြးမိေနလို႔….
ျမင္ေယာင္ကာ အိပ္မက္ရင္… အလိုလို ငိုခ်င္တယ္…
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္… ဟူး… အျငိမ္းခ်မ္းဆံုး အေမ့အိမ္…
အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္… ဟူး… အေႏြးေထြးဆံုး အေမ့အိမ္…
အိပ္မရတဲ့ ညမ်ားစြာထဲ…. အိုး… ရထားဥၾသသံေလးမ်ားၾကားရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး တားမရဘူး…."

နာရီေပၚက မ်က္ရည္စက္မ်ား၊ ေမွာ္ဆရာ အိပ္မက္ ႏွင့္ သက္ျငိမ္ ေတးစီးရီးစ္ သံုးေခြ ထြက္ျပီးခိ်န္… ျမန္မာႏိုင္ငံ ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ သူ႔ သီခ်င္းသံေတြ ေနရာယူ လႊမ္းမိုးေနေသာ အခ်ိန္တြင္ ထို သီခ်င္းေခြမ်ားအတြက္ သူရခဲ့သည္ကေတာ့ ေငြ ငါးေထာင္က်ပ္ရယ္… ဆယ့္ေလးလက္မ တီဗြီ တလံုး ရယ္… ဟု ရယ္စရာ ေျပာခဲ့သည္…။

*****

တေန႔တြင္ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္က သူ႔ကို ေအာ္တိုေရးခိုင္းဖူးသည္…။ သူက ဆရာ ကြ်န္ေတာ့ကို မေနာက္ပါနဲ႔.. ဟု ေျပာေတာ့ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္က ျပံဳးစိစိျဖင့္ သူ႔ ေအာ္တို မဟုတ္… သူ႔ သမီး ေအာ္တိုစာအုပ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပ… အမွတ္တရအျဖစ္ တခုခု ေရးေပးေစလိုေၾကာင္းေျပာေလသည္…။

ထိုအခါ ထူးအိမ္သင္က

"ေၾကြေနတဲ့ ပန္းေလးမ်ား လိုက္ေကာက္ျခင္းမွာ ေက်နပ္မွဳ အျပည့္အဝရတဲ့ ခ်စ္သမီးေလးရယ္…
ဒီလိုသာ အျမဲ ေရာင့္ရဲ ေနတတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ…" အစခ်ီေသာ နန္းခမ္းႏြဲ႕အတြက္ သီခ်င္းတပုဒ္ ကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ ေရးေပးကာ သူ႔ လက္မွတ္ ထိုးေပးလိုက္သည္။

ထိုသီခ်င္းကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ အလြတ္ရေနျခင္းသည္ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္ႏွင့္ ဆရာ့ အႏုပညာကို သူ မည္မွ် ေလးစား တန္ဖိုးထားေၾကာင္း ေဖၚျပျပီးသား ျဖစ္သြားခဲ့သည္သာမက ဖခင္တေယာက္ သမီးအေပၚ ထားရွိေသာ ေမတၱာကိုလည္း ပိုမို ထင္ရွား သြားေစခဲ့သည္…။

*****

အဲဒီေနာက္တြင္…………….. ဂီတငွက္ အျမင့္ပ်ံ ခရီးကို ပ်ံသန္း ခရီးႏွင္သြားခဲ့သည္…။
အိပ္မက္ထဲက ရထားၾကီး ခုတ္ေမာင္း သြားခဲ့…. ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာမည္ မဟုတ္ေတာ့…

"အိပ္မက္ဆန္းတခု ညစဥ္ေတြ႔ျမင္… ကိုယ္ေလ ရထားၾကီး တစင္းနဲ႔ေပါ့…
ဘယ္ဆီမွန္းလည္း မသိတဲ့ ခရီးစဥ္… အေမွာင္မွာ ခုတ္ေမာင္းရင္း…
ကိုယ္ဟာ တဦးတည္းေသာ အျမဲတမ္း ခရီးသည္…
ေနရာ အခ်ိန္ ပညတ္ခ်က္မဲ့… ဆူညံ ကြဲအက္တဲ့ ႏွလံုးသား ေခါင္းေလာင္း ျမည္သံေတြ…

အေမွာင္နဲ႔ အလင္း မကြဲျပားတဲ့ ေကာင္းကင္… ညလြင္ျပင္ကို ျဖတ္သန္းတိုးဝင္…
မီးရထားၾကီးတစင္း ကိုယ့္ဝိညာဥ္ကို သယ္ေဆာင္ ခုတ္ေမာင္းရင္း…
သံသရာ ရွည္မယ့္ ခရီး… ဘယ္မွာ ဆံုးမယ္ ကိုယ္လည္း မသိ….
ဒီအိပ္မက္က ႏိုးတိုင္း ရင္မွာ ေၾကကြဲမိ…
အိပ္မက္ထဲက ရထားၾကီး ေခၚသံ ကိုယ္ ၾကားမိ…"

*****

ေဝးသြားေသာ္လည္း ယေန႔ထက္တိုင္ သူ႔သီခ်င္းေတြကို ႏွစ္ျခိဳက္မက္ေမာစြာ နားေထာင္ေနဆဲ… တီးတိုး ေရရြတ္ သီဆိုေနဆဲ…
အဆံုးသတ္တြင္ ဆရာႏိုင္ေဇာ္က ထူးအိမ္သင္ ကိုယ္တိုင္ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာတိုေလး တပုဒ္ျဖင့္ ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့သည္…။

သက္တံ့ျမစ္

ညေနခင္း တစ္ခု
မိုးစဲလင္းပြင့္ ေကာင္းကင္မွာ

ဟာ…
လွလိုက္တဲ့
သက္တံ့ၾကီး တစ္စင္း
စီးဆင္းေနတာ ေတြ႔တယ္…

ရုတ္တရက္ပဲ
ငါ ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့

ဘဝဆိုတာ
သက္တံ့လိုပါလား….
ရွိေတာ့ ရွိရဲ႕
ဒါေပမယ့္
အရွိမဲ့…..

*****

ထူးအိမ္သင္ ဟူေသာ အမည္နာမ တခုအတြက္ သူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ေန႔စြဲမ်ားအေၾကာင္းကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဖတ္ခြင့္ရသည့္အတြက္ ပံုတူ ေကာက္ေၾကာင္း ဖန္တီးရွင္ ဆရာႏိုင္ေဇာ္ကို အထူး ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ထို ပုံတူ ေကာက္ေၾကာင္းကေလးကို ဖတ္ရႈရင္း... စိတ္ကူးထဲတြင္ ျပန္လည္ ေခၚယူ ေတြးေတာ ပံုေဖၚရင္း... သူ သီဆိုခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ားထဲတြင္ တီးတိုးညင္သာ စီးေမ်ာလိုက္ပါရင္း… သူ႔ေမြးေန႔ အမွတ္တရ အျဖစ္ သည္ပိုစ့္ကို ေရးပါသည္။

Happy Birthday to You…!!

တိမ္ ေပ်ာက္ သူ . . .

သူ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ျပပါဆိုလွ်င္ အိပ္ခန္းေထာင့္တေနရာတြင္ ေတြ႔ျမင္ေနရေသာ တိမ္လိပ္မ်ားကို လက္ညွိဳးညႊန္၍ ျပမိပါလိမ့္မည္…။ ဟုတ္ပါသည္… သူ ေနထိုင္ရာ မက်ဥ္းမက်ယ္ အခန္းေထာင့္ေလးတြင္ ျဖဴေဖြးလြလြ ရွိလွေသာ တိမ္လိပ္မ်ား အစုလိုက္ အပံုလိုက္ရွိေနၾကပါသည္…။ ဟိုး အေဝး မိုးေကာင္းကင္ေပၚမွ တိမ္လိပ္မ်ား ဤအခန္းေထာင့္တြင္ မည္သို႔ရွိေနႏိုင္ပါသနည္းဟု ေမးလာပါက သူ ျပံဳး၍သာ ေနမည္ ျဖစ္သည္…။ ဖန္ဆင္းရွင္တဦး (သို႔မဟုတ္) တန္ခိုးရွင္တဦးက လူေယာင္ဖန္ဆင္းကာ ဥံဳဖြ မန္းမွဳတ္ျပီး ထိုအခန္းထဲသို႔ တိမ္လိပ္မ်ား အစီအရီ ေရာက္ရွိေစရန္ စီမံသြားသည္ ဟူေသာ ခပ္ဆန္းဆန္း အေျဖမ်ိဳးကို သူ မေပးတတ္ပါ။ ရိုးရွင္း ေသခ်ာသည္ကေတာ့ သူ႔ အခန္းေထာင့္တြင္ သူႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးလွေသာ တိမ္လိပ္မ်ား အမ်ားအျပား ရွိေနျခင္းပင္…

သူ႔အိပ္ခန္းကို ပံုေဖၚျပရေသာ္ ေဆးျဖဴသုတ္၊ ေလးေထာင့္ စပ္စပ္ မက်ဥ္းမက်ယ္ အခန္းတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္သည္။ အဝင္အထြက္ ျပဳစရာ တံခါးမ တစ္ခုႏွင့္ ေလဝင္ေလထြက္ သိပ္မေကာင္းလွေသာ ျပဴတင္းေပါက္ ခပ္ေသးေသး တစ္ခုရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတံခါးမ်ားသည္ ပိတ္ထားသည္က မ်ားပါသည္။ တံခါးေပါက္ေတြ ဖြင့္ထားပါလား… ဟု လာေျပာသူမ်ားကို သူ႔ တိမ္လိပ္မ်ား ေလႏွင့္အတူ လြင့္ပါးသြားမွာ စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ မဖြင့္ႏိုင္ပါ… ဟု တီးတိုး ေျဖရွင္း ျပတတ္ပါသည္။ အခန္း၏ တေထာင့္တြင္ တေယာက္အိပ္ ကုတင္တစ္လံုးႏွင့္ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း စားပြဲ ကုလားထိုင္ တစ္စံုရွိပါသည္။ မနက္ ည ထမင္းစားခ်ိန္မ်ားတြင္ လာေခါက္ေလ့ရွိေသာ တံခါးေခါက္သံ ခပ္ျပင္းျပင္းမွတပါး သူ႔ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ဆိတ္ျငိမ္လွသည္။ သူ႔ဘဝတြင္ သူႏွစ္သက္ေသာ တိမ္လိပ္မ်ားရွိေနလွ်င္ ျပည့္စံုျပီ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကမာၻသည္ ထိုတိမ္လိပ္မ်ား ျဖစ္သည္…။ သူ႔ဘဝသည္ ထိုတိမ္လိပ္မ်ား ျဖစ္သည္။ သူ႔ အေတြး စိတ္ကူးမ်ားသည္ ထိုတိမ္လိပ္မ်ားထဲတြင္ ရွိသည္။ ထိုတိမ္လိပ္မ်ားကို စီးေမ်ာရင္း ေနရာအႏွံ႔ ေရာက္တတ္ရာရာ သြားလာႏိုင္သည္…။ ထိုတိမ္လိပ္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ ဘဝ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို သူ ဖန္တီးႏိုင္သည္…။ အလြန္တရာ အစြမ္းထက္ေသာ တိမ္လိပ္မ်ားပါပင္…

အခ်ိန္ရွိသ၍ ထိုတိမ္မ်ားအနီးတြင္ သူ ေနထိုင္သည္…။ တိမ္မ်ားသည္ လွပသည္၊ ႏူးည႔ံသည္၊ ျဖဴစင္သည္၊ ေအးခ်မ္းသည္။ ထိုတိမ္မ်ားတြင္ တပါးသူကို စြတ္စြဲ ရန္မူလိုျခင္း၊ အထင္ေသး ႏွိမ္ခ်လိုျခင္း၊ မတူမတန္ ဖယ္ခြာ ေရွာင္ရွားလိုျခင္း၊ ေနရာ မေပးလိုျခင္း၊ မိမိကိုယ္ မိမိ္ အထင္ၾကီးျခင္း၊ ၾကြားဝါလိုျခင္း၊ ျပိဳင္ဆိုင္ အႏိုင္ယူလိုျခင္း၊ အထက္စီးမွ ေနထိုင္ကာ ေမာက္မာလိုျခင္းမ်ား အလ်ဥ္းမရွိ… ပကတိ ရိုးသား ျဖဴစင္လွသည္…။ ထို တိမ္လိပ္မ်ားကို ထိေတြ႔ ကိုင္တြယ္ၾကည့္သည္၊ ဆုပ္ကိုင္ ေပြ႕ဖက္ၾကည့္သည္၊ ေထြးလံုး ေပါင္းစည္းၾကည့္သည္၊ တခါတရံတြင္ တစစီ ခြဲခြာၾကည့္သည္။ တိမ္လိပ္မ်ားႏွင့္ စကားေျပာသည္၊ တိမ္လိပ္မ်ားေပၚတြင္ သူ ေရးလိုရာကို ေရးသားသည္…။ ထို႔အျပင္ အိပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ တိမ္မ်ားကို ေခါင္းအံုး၍ပင္ အိပ္ႏိုင္ေသးသည္…။ တခါတရံ စိတ္ဆိုးလာပါက တိမ္လိပ္မ်ားကို လက္သီးႏွင့္ ထိုးၾကိတ္လိုကလည္း ထိုးၾကိတ္ႏိုင္ေသးသည္…။ သူ႔စိတ္အစဥ္ကို တိမ္လိပ္မ်ားက ရာႏွဳန္းျပည့္ နားလည္မွဳေပးႏိုင္သည္ဟု သူ ယံုၾကည္သည္…။ တိမ္လိပ္မ်ားက သူ႔ကို အခ်ိန္ေပးသည္၊ သူ ေျပာသမွ် နားေထာင္သည္၊ သူ ဆူသမွ် နာခံသည္၊ သူ ထားသလို ေနသည္၊ သူ အလိုမက်သမွ် သည္းခံသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ… တိမ္ေတြကို အလြန္တရာ ျမတ္ႏိုး ခံုမင္လွသည္…။ တိမ္လိပ္မ်ားႏွင့္ အျမဲတေစ နီးနီးကပ္ကပ္ ေနထိုင္လိုလွသည္…။

*****

ဟိုးအရင္ အခ်ိန္မ်ားကေတာ့ သူ႔ဘဝသည္ ထိုတိမ္မ်ား မဟုတ္သလို ထို အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါေခ်။ လွပသာယာေသာ သစ္ေတာလမ္းကေလးရွိ နီညိဳေရာင္ တထပ္အိမ္ကေလးထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႔ဖြယ္ မိသားစုကေလး တစ္ခု၏ အိမ္ရွင္မ ဟူေသာ ရာထူးျဖင့္ လြန္စြာ ခန္႔ညားခဲ့ဖူးေလသည္။ ေခတ္ပညာတတ္ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္အတူ သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ ရွိေသာ မိသားစုေလးအတြက္ အရာရာသည္ သူ႔ ေျခ သူ႔ လက္… တန္ဖိုးရွိခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္တိုင္က ပညာ ပါရမီ နည္းခဲ့ေသာ္လည္း သားႏွင့္ သမီးကို ပညာတတ္ၾကီး ျဖစ္ေစရန္ သူ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ပ့ံပိုးခဲ့သည္။ ယခုေတာ့ သားႏွင့္ သမီးလည္း ပညာေတြ ကိုယ္စီ ရၾကျပီး ေလာကအလယ္မွာ တင့္တယ္စြာ လူလားေျမာက္ခဲ့ျပီ။ တစ တစ သူတို႔ လူလားေျမာက္ ၾကီးျပင္းလာသည္ႏွင့္အမွ် သူႏွင့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ ဘာသာေဗဒမ်ား စတင္ ကြဲလြဲလာခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ေျပာေသာ ဘာသာေဗဒမ်ားကို သူ နားမလည္… သူ နားလည္ေသာ ဘာသာစကားမ်ိဳးကိုလည္း သားႏွင့္ သမီးက မေျပာေတာ့ေခ်။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ သူတို႔ ေဖေဖႏွင့္အတူ သူ နားမလည္ေသာ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို အသံ အက်ယ္ၾကီး ဖြင့္ကာ ၾကည့္ၾကသည္။ သူ နားမလည္ေသာ စကားမ်ားကို ေျပာၾကသည္။ တစ္ခါ ႏွစ္ခါေတာ့ သူတို႔ႏွင့္ အတူတူ ရုပ္ရွင္ လာၾကည့္ရန္ သူ႔ကို ေခၚပါေသးသည္။ သူ သြားထိုင္ၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာမွ် နားမလည္ေခ်။ တခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစ ဝင္ေမးၾကည့္ေသာ္လည္း မည္သူ တဦးတေယာက္ကမွ် အေရးတယူ ျပန္မေျဖ။ သည္လိုႏွင့္ သူ ဧည့္ခန္းထဲမွာ တစတစ ေနရာ ေပ်ာက္ခဲ့တာ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ မီးဖိုခန္းထဲမွာသာ အေနမ်ားသည္။ ခင္ပြန္းႏွင့္ သား သမီး တို႔အတြက္ ဟင္းလ်ာမ်ားကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ညေနစာ လူစံုစံု ထမင္းဝိုင္းတြင္ အသားဟင္းမ်ားက ဆီမ်ားသည္၊ အရြက္ေၾကာ္မ်ားက ႏြမ္းေနသည္၊ အရည္ေသာက္မ်ားက အငန္ကဲသည္… က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီညြတ္… ဟူေသာ အျဖစ္မ်ား၊ အဝတ္ေလွ်ာ္လွ်င္ အေရာင္စြန္းတတ္ေသာ အဝတ္မ်ားကို အျဖဴေရာင္ အဝတ္မ်ားႏွင့္ အတူ ေရာေလွ်ာ္မိေသာ အျဖစ္မ်ား၊ သူတို႔၏ တန္ဖိုးၾကီး အဝတ္မ်ားကို မီးပူတိုက္လွ်င္ အခ်ိန္အဆ မမွန္းတတ္ပဲ မီးကြ်မ္းသြားေသာ အျဖစ္မ်ားႏွင့္အတူ သူ႔ကို ဟင္းခ်က္ခြင့္ အဝတ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္ခြင့္ ပိတ္လိုက္ၾကသည္…။ အိမ္အကူ တစ္ေယာက္ႏွင့္ သမီးက မီးဖိုေခ်ာင္ႏွင့္ အိမ္မွဳကိစၥ အဝဝကို ဦးစီးသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ သူ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ က်င္လည္ခဲ့ေသာ မီးဖိုခန္းမွ ဖယ္ခြာခဲ့ရျပန္ေလသည္။

ခင္ပြန္းသည္ကလည္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အလုပ္ကိစၥျဖင့္ ခရီးသြားေနရတာက မ်ားသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ စီမံခန္႔ခြဲေရးသည္ သူ႔တာဝန္ မဟုတ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို ပိုက္ဆံ အပ္ရန္လည္း မလိုေတာ့ျပီ ဟု ယူဆပံုရသည္။ သူ႔တြင္ အေသးသံုးေငြစ အနည္းငယ္မွ် အပ ပိုင္ဆိုင္မွဳ ကင္းမဲ့စြာ…။ သားျဖစ္သူ ကလည္း အိမ္တြင္ အေနနည္းလွသည္…။ ေနလွ်င္လည္း သူ႔ အခန္းထဲတြင္ သူ႔ဟာသူ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနထိုင္သည္။ စကား ခြန္းငယ္ ေျပာဆိုျခင္း အလ်ဥ္းမရွိ…။ အသက္အရြယ္ ကြာျခားခ်က္မ်ား၊ ဘာသာေဗဒ ကြဲလြဲလာမွဳမ်ား၊ တန္ဖိုးထားရာ မတူညီၾကျခင္းမ်ား အၾကားတြင္ အိမ္သားမ်ားႏွင့္ သူ မ်ားစြာ ေဝးကြာခဲ့ရျပီ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သူ႔ဘဝသည္ လက္ရွိ သူေနထိုင္ေနေသာ အခန္းက်ဥ္းေလးသာ…။ ေန႔လည္ ေန႔ခင္း အခ်ိန္မ်ားတြင္ ျပဴတင္းေပါက္မွ တဆင့္ ျမင္ေနရေသာ မိုးေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ တိမ္ေတြကို သူ စတင္ စြဲလမ္းခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ တိမ္ေတြသည္ ျဖဴစင္သည္၊ လွပသည္၊ အျမင္ႏွင့္ပင္ ေႏြးေထြး ႏူးညံ့မွဳကို ကူးစက္ ခံစားႏိုင္သည္…။ တိမ္ေတြကို သူ ခ်စ္သည္။ ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္မ်ားကို သူ႔အနားကို ေခၚယူလိုလွသည္။ ထိုအခါ တိမ္ေတြကို သူ႔အနားသို႔ ေရာက္လာေစရန္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ သူ ၾကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူ႔ အခန္းေထာင့္ တေနရာမွာ တိမ္လိပ္မ်ား ေရာက္ရွိလာေအာင္ သူ ၾကံဖန္ ႏိုင္ခဲ့သည္။ သည္အတြက္ သူ႔ဘဝသည္ မ်ားစြာ ေနေပ်ာ္စရာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္…။

*****

ထိုတေန႔…
ထိုေန႔ကို သူ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေခ်…။ တဒုန္းဒုန္းႏွင့္ အခန္းတံခါးကို ထုႏွက္သံ ျပင္းျပင္းတို႔သည္ ထမင္းစားခ်ိန္မဟုတ္ေသးေသာ မနက္ ေစာေစာတြင္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ထြက္ေပၚလာသည္…။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူသည္ တိမ္မ်ားကို ယုယစြာ ကိုင္တြယ္ရင္း စကားေျပာေနခ်ိန္ျဖစ္သည္…။ တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ တိမ္မ်ားအနီးမွ ေလးလံစြာ ထကာ တံခါးကို ဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

”အလုပ္က မအားရတဲ့ အထဲ အမွိဳက္သိမ္းဖို႔က အလုပ္တခု… အိမ္မွာ ဘာမွလိုေလေသး မရွိထားတာ… အလကားေနရင္း ဒီအမွိဳက္ေတြကို ဖြေနတယ္... ဒီကလူေတြက အားေနတာ မဟုတ္ဘူးေလ… အခုလည္း ၾကည့္ပါအံုး… တခန္းလံုး ဖြထားလိုက္တာ ျမင္လို႔ေတာင္ မေကာင္းဘူး… ဖယ္… ဖယ္… ဒီအမွိဳက္ေတြ အကုန္ရွင္းပစ္ရမယ္… ၾကာလာရင္ ပိုးေကာင္ေတြေတာင္ ခိုႏိုင္ ေအာင္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ဖြထားလိုက္တာ…”

”ဖယ္ေလ… ဖယ္ေပးပါဆို… အဲဒါေတြ အကုန္ လႊင့္ပစ္ရလိမ့္မယ္… ဘယ့္ႏွယ့္… ဂြမ္းေတြ တစ္ရွဴးေတြကိုမ်ား ေဆာ့စရာ ေအာက္ေမ့ေနသလား မသိပါဘူး… တေန႔ တေန႔ ဂြမ္းနဲ႔ တစ္ရွဴးေတြ ဆိုတာ အိမ္မွာ ဝယ္လို႔ကို မေလာက္ႏိုင္ဘူး…”

ပါးစပ္ကလည္း ေျပာ… လက္ကလည္း သူ ခ်စ္မက္လွေသာ တိမ္လိပ္မ်ားကို အမွိဳက္ျခင္း ခပ္ၾကီးၾကီး တခုထဲသို႔ အျငိဳးတၾကီးျဖင့္ ေကာက္ယူ ထိုး ၾကိတ္ ထည့္ေနသူကို အေငးသား ၾကည့္ေနမိသည္…။ ထိုသူသည္ သူ၏ သမီး အရင္းေခါက္ေခါက္သာ ျဖစ္သည္။ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးအနီးတြင္ ေျခစံုရပ္ရင္းမွ ”သမီးရယ္… မလုပ္ပါနဲ႔… ငါ့ တိမ္ေတြကို မယူသြားပါနဲ႔… တိမ္ေတြကို ျပန္ေပးပါ… တိမ္ေတြကို ထားခဲ့ပါ…” ဟု တိုးတိုးကေလး ေရရြတ္ေနမိသည္…။ သို႔ေသာ္ အသံကား လည္ေခ်ာင္းဝမွာပင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလသည္…။ တား၍ ရလို ရျငား ရပ္ေနရာမွ ေျခကို အသာ ၾကြ၍ ေရွ႔သို႔ တလွမ္း ႏွစ္လွမ္း တိုးကပ္သြားမိသည္…။

”မလာနဲ႔… မလာနဲ႔… အဲဒီအနားမွာပဲေန… ဒီအမွိဳက္ေတြ ဒီေန႔ ရွင္းကို ရွင္းပစ္မွ ရမယ္… မဟုတ္ရင္ အခန္းထဲမွာ ျခင္ေတြ ပိုးဟပ္ေတြ ၾကြက္ေတြ လာေအာင္းေနလိမ့္မယ္…”

ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ သူ ခ်စ္ေသာ တိမ္လိပ္ေတြ အားလံုးနီးပါး အမွိဳက္ျခင္းထဲသို႔ ေရာက္ကုန္ၾကသည္။ သူ႔ အခန္းေထာင့္မွာ ဟာလာဟင္းလင္းၾကီး ျဖစ္သြားသည္…။ ခဏၾကာေတာ့ သူ႔ သမီးက သူ႔ကို တလွည့္ သူ႔အခန္းကို တလွည့္ ေဝ့ဝဲ ၾကည့္ျပီး လက္ထဲမွ ျခင္းေတာင္းကို မ ယူကာ အခန္းထဲမွ ေျခသံျပင္းျပင္းျဖင့္ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္…။

သြားျပီ… သူ ပိုင္ဆိုင္သမွ် တိမ္ေတြ အကုန္ ပါသြားျပီ…။ တိမ္ေတြႏွင့္အတူ သူ႔ ဘဝတခုလံုး ေပ်ာက္ဆံုးသြားသလို နာနာက်ည္းက်ည္း ခံစားလိုက္ရသည္…။ ထို႔ေနာက္ အခန္းတံခါးကို အသံမျမည္ေအာင္ ထိန္း ပိတ္ရင္း တံခါးရြက္မ်ားကို မွီကာ အသာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္…။ လစ္ဟာသြားေသာ အခန္းေထာင့္ကို နာက်င္ခံခက္စြာ ေငးေမာေနရင္းက သူ႔ကိုယ္သူ သတိထားမိခ်ိန္တြင္ တိမ္ေတြကို ျပန္ေခၚေပးပါ… တိမ္ေတြကို ျပန္ေခၚေပးပါ… ဟု တဖြဖြ ေရရြတ္ရင္း အသံတိုးတိုးျဖင့္ သူ ရွိဳက္ငိုေနမိျပီ ျဖစ္သည္…။

*****

မိုးေလ ကင္းစင္ေသာ ေန႔မ်ား… ေကာင္းကင္ျပာျပာေပၚတြင္ တိမ္မ်ား အစုလိုက္ အစုလိုက္ျဖင့္ လွပေနေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ထို သစ္ေတာလမ္းကေလးကို ျဖတ္သန္းသြားလာၾကေသာ လမ္းသြား လမ္းလာမ်ားအေနျဖင့္ တထပ္တိုက္ နီညိဳညိဳတလံုး၏ ေအာက္ထပ္ အခန္းတခန္းတြင္ ျပဴတင္းေပါက္ ေဘာင္ေပၚ ေမးေထာက္ရင္း မိုးေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ကာ ပါးစပ္မွ တစံုတရာကို အဆက္မျပတ္… တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနေသာ အသက္ ခပ္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ျမင္ပါကာ ဝါဂြမ္းစ အနည္းငယ္ သို႔မဟုတ္ တစ္ရွဴးစ အနည္းငယ္ကို ၾကင္နာေသာ ႏွလံုးသားျဖင့္ ေပး ေပးပါဟု ကြ်န္မ အႏူးအညြတ္ ေမတၱာရပ္ခံလိုပါသည္…။ ေက်းဇူး အထူး တင္ရွိပါသည္။