အိတ္ေမွာက္ ဖာသြန္ ႏွစ္ဆယ့္ခြန္

တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ သည္ေလာက္ စိတ္မတိုစဖူး…. ကြ်န္မ အလြန္ စိတ္တိုေနခဲ့သည္။ တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲေနေသာ ဘယ္ဖက္ပုခံုးကို ေဆးပလာစတာတစ္ခု ကပ္ရင္း စိတ္တို႔က ဆြဲဆန္႔၍ မရေလာက္ေအာင္ တိုေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ စိတ္တိုေနရင္းမွပင္ အေကာင္းက်န္ေနေသာ ညာဖက္လက္ျဖင့္ ထိုအရာကို ဆြဲယူလိုက္သည္။ အားပါးပါး… ေတာ္ေတာ္ကို ေလးပါလား…။ စိတ္ထဲ အၾကံတစ္ခုရသြားျပီး ထိုအရာကို ေပါင္ခ်ိန္စက္ေပၚသို႔ မ တင္ လိုက္သည္…။ ဘုရားေရ… ေပါင္ခ်ိန္စက္မွ ကိန္ဂဏန္းမ်ားသည္ သံုးကီလိုခြဲ တိတိကို ျပေနေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ကိုး… ဟု စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ကာ ထိုအရာကို ေပါင္ခ်ိန္စက္ေပၚမွ ဖယ္လိုက္ကာ အိပ္ရာေပၚသို႔ ေျပာင္း တင္လိုက္သည္…။ ထို အလွည့္အေျပာင္းတြင္ ဘာမွ မပါဝင္ရေသာ္လည္း နာေနသည့္ ပုခံုးက တစ္ခ်က္ စူးစူးဝါးဝါး နာက်င္သြားေသးသည္…။

ထို႔ေနာက္ အေလးခ်ိန္ သံုးကီလိုခြဲ ရွိေသာ အႏွီပစၥည္းကို မ ယူ ရင္း အိပ္ရာေပၚသို႔ အားပါးတရ (သို႔မဟုတ္) စိတ္ဆိုး မာန္ဆိုးျဖင့္ သြန္ေမွာက္ခ်လိုက္ေတာ့သည္…။ တခြ်င္ခြ်င္ အသံတခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ စိတ္မွန္းျဖင့္ အမ်ိဳးအမည္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာပစၥည္းမ်ား အိပ္ရာေပၚသို႔ ဒေရာေသာပါး ခုန္ေပါက္ က်ဆင္း လာၾကသည္…။ မုန္းစရာၾကီးေတြ ဟု ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္ကာ ပစၥည္းမ်ားကို တစ္ခုခ်င္းစီ ေကာက္ယူ ေရြးထုတ္လိုက္သည္…။

သြန္ခ်လိုက္ေသာအခါ ေတြ႔ရေသာ ပစၥည္းမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။

- သံုးလက္မ ပတ္လည္၊ အထူ တစ္လက္မခန္႔ သားေရ Wallet တစ္ခု (အထဲတြင္ မွတ္ပံုတင္၊ ကားလိုင္စင္၊ လိုင္ဘရီကဒ္၊ ဘဏ္ကဒ္၊ အေၾကြးဝယ္ကဒ္ မ်ားႏွင့္အတူ ပိုက္ဆံ အရြက္က နည္းနည္း၊ ေစ်းဝယ္ထားေသာ ေျပစာ ျဖတ္ပိုင္းစာရြက္မ်ား၊ Mc Donald KFC အပါအဝင္ ဟိုဆိုင္ ဒီဆိုင္မ်ားတြင္ ေလွ်ာ့ေစ်းျဖင့္ ဝယ္ႏိုင္ေသာ ကူပြန္စာရြက္မ်ား၊ အမည္နာမႏွင့္ ေနရပ္လိပ္စာမ်ား ျဖည့္စြက္ထားခဲ့ျပီး မထြက္ေသးေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိေသးေသာ ကံစမ္းမဲ ျဖတ္ပိုင္းမ်ား ပါဝင္သည္)

- ေသာ့တြဲ ႏွစ္ခု (တစ္ခုက ေသာ့တံ ငါးခု ပါဝင္ေသာ အိမ္ေသာ့ ၊ ေနာက္တစ္ခုက ရံုးမွ ဘီဒိုေသာ့ႏွင့္ အံဆြဲေသာ့)

- ရံုးတြင္းသို႔ ဝင္ရန္ ကဒ္ျပားႏွင့္ MC လြယ္လြယ္ေပးေလ့ရွိေသာ ေဆးခန္းမွ ကဒ္ျပားတို႔ ပါေသာ ဇစ္ဆြဲ ပိုက္ဆံအိတ္ ပါးပါးေလးႏွင့္ တြဲခ်ိတ္ထားေသာ ကားေသာ့

- အျဖဴေရာင္ နားၾကပ္ၾကိဳးတန္းလန္းႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္း

- iBanking လုပ္ရာတြင္ အသံုးျပဳေသာ တိုကင္ျပား ႏွစ္ခ်ပ္

- အိုင္ပက္ (သူ အေလးဆံုးပဲ…. သက္ျပင္း တိုးတိုးေလး ခ်မိသည္)

- ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္ (စမ္းစမ္းႏြဲ႕ (သာယာဝတီ) ေရးသားေသာ ျမမရွား စိန္မရွား အလြန္ပင္ မ်ားပါရဲ႕)

- မ်က္ႏွာလိမ္း ေပါင္ဒါတစ္ဘူး၊ ႏွဳတ္ခမ္းနီ ႏွစ္ေတာင့္ ႏွင့္ ႏွဳတ္ခမ္း မေျခာက္ေအာင္ ဆိုးရေသာ အဆီေတာင့္ တစ္ခုတို႔ပါဝင္ေသာ အရွည္ ေလးလက္မ အက်ယ္ သံုးလက္မခန္႔ ရွိေသာ အနက္ေရာင္ အဝတ္အိတ္ တစ္လံုး (အလွအပေရးရာ)

- လက္သည္းညွပ္၊ ကပ္ေၾကးေပါက္စ၊ ခ်ိတ္၊ ကလစ္၊ ပလာစတာ အစရွိသည္မ်ား ပါဝင္ေသာ သားေရအိတ္ ေသးေသးတစ္ခု (ဘာေၾကာင့္ ထည့္ထားမိမွန္း မသိ)

- အေၾကြေစ့မ်ား ထည့္ေသာ သားေရအိတ္ တစ္ခု (အထဲတြင္ အေၾကြေစ့မ်ား အျပင္ အေသးစား Memory Stick သံုးခု ႏွင့္ ကင္မရာထဲ ထည့္ရေသာ SD Card တစ္ခု ပါ၀င္သည္)

- ကဒ္တကာ ကဒ္… ကဒ္ေပါင္းစံု ထည့္ထားေသာ Card Holder တစ္ခု…
(ဆိုင္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေလွ်ာ့ေစ်းျဖင့္ ဝယ္ယူႏိုင္ေသာ ကဒ္၊ အသင္းဝင္ ကဒ္တို႔အျပင္ အလုပ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အမည္နာမ ရာထူးမ်ား ပါဝင္ေသာ နာမည္ကဒ္ျပား အခ်ိဳ႕ ပါဝင္သည္)

- တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ ရွည္ေသာ ဝက္မွင္ဘီး တစ္ေခ်ာင္း (အလွအပ ေရးရာ)

- လက္တဝါး အရြယ္ မရွိ တရွိ ၾကည့္မွန္ အဝိုင္းတခ်ပ္(အလွအပ ေရးရာ)

- Crabtree & Evelyn မွ Gardeners Hand Therapy တံဆိပ္ Hand Lotion (အလွအပ ေရးရာ)

- ခ်ည္သား ပုဝါ အနက္ေရာင္တစ္ထည္ (ေအးေသာေနရာမ်ားတြင္ ျခံဳလႊားရန္)

- Panadol Extra တစ္ကဒ္ (ဆယ္လံုးတြင္ သံုးလံုး ေသာက္ျပီး)

- လက္ပတ္နာရီ တစ္လံုး (ဓါတ္ခဲ အား ကုန္ေနေသာေၾကာင့္ လမ္းၾကံဳလွ်င္ ဝင္လဲရန္ ထည့္ထားမိဟန္တူသည္)

- ေဘာပင္ သံုးေခ်ာင္း (အနက္ အနီ အျပာ) ႏွင့္ အတူ လက္တစ္လံုးခန္႔ ထူျပီး အရွည္ ငါးလက္မ၊ အက်ယ္ သံုးလက္မခန္႔ရွိေသာ မွတ္စုစာအုပ္ တစ္အုပ္

- အစိမ္းေရာင္ Post-it Note တစ္ခု (ဟိုကပ္ ဒီကပ္ ကပ္ရန္ ထည့္ထားမိဟန္တူသည္)

- အနက္ေရာင္ Angry Birds ပံု ပါေသာ တစ္ရွဴး အေျခာက္ တစ္ထုတ္ ၊ ခရမ္းေရာင္ တစ္ရွဴးအစို တစ္ထုတ္

- Evian ေရသန္႔ဘူး အေသးတစ္ဘူး (ေရ လက္တစ္လံုးစာေလာက္သာ က်န္)

- မေဖါက္ရေသးေသာ စာအိပ္ သံုးလံုး (ဖုန္းေဘလ္၊ အေၾကြးဝယ္ကဒ္ ေဘလ္ ႏွင့္ Dior မွ ကုန္ပစၥည္း အသစ္ ေၾကာ္ျငာေသာ ဖိတ္စာ)

- အနက္ေရာင္ Fancy လက္ေကာက္ အမာ တစ္ကြင္း (ဘာေၾကာင့္ လည့္ထားမိမွန္းမသိ၊ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနမွန္းလည္း မသိ)

- တေန႔က ဝယ္လာျပီး မွန္တင္ခံုေပၚ မေရာက္ေသးေသာ အနက္ေရာင္ ေရေမႊး တစ္ပုလင္း (Nuit by Hugo Boss)

- ဖုန္းေခၚ ကဒ္ သံုးကဒ္ (တစ္ကဒ္က သံုးျပီးသား သို႔ေသာ္ အနည္းငယ္ က်န္ေနေသးသည္ဟု ယူဆကာ မလႊင့္ပစ္ရေသး)

- စားလက္စ လိမ္ေမာ္ေရာင္ Peach Mint Ricola တစ္ဘူး ႏွင့္ အစိမ္းေရာင္ Eclipse Mints တစ္ဘူး

- ေက်ာက္ေရာင္စံုမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ တစ္လက္မ အရြယ္ရွိ Hair Claw တစ္ခု

- ဖတ္ရင္း စာေရးစရာ ကုန္ၾကမ္းအျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားမိေသာ သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္း ႏွစ္ရြက္

- Go Natural မွ ထုတ္လုပ္ေသာ Macadamia Dream အမည္ရ Chewy Bar တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ Nut Fantastic Bar တစ္ေခ်ာင္း (ဆာေသာအခ်ိန္ စားရန္ ထည့္ထားမိသည္)

- တေန႕က သြားၾကည့္ခဲ့ေသာ ရွိဳးမွ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ႏွင့္ အမွတ္တရ ပိုစ့္ကဒ္ တစ္ခု

- အေၾကြေစ့ အလြတ္ ေလးေစ့ (က်ပ္ေစ့ ႏွစ္ေစ့၊ ငါးမူးေစ့ တစ္ေစ့ ႏွင့္ ဆယ္ျပားေစ့ တစ္ေစ့)

- ဗူးထဲမွ ထြက္က်ေနဟန္တူေသာ Ricola သံုးလံုး

- လံုးေထြးေနေသာ တစ္ရွဴးစ တစ္ခုႏွင့္ စာရြက္ပိုင္း ႏွစ္ခု

အိပ္ရာေပၚတြင္ ပ်ံ႕က်ဲေနေသာ ထိုအရာမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ေစာေစာက တိုေနေသာ စိတ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးက ရယ္ခ်င္စိတ္တို႔က ၾကီးစိုးလာသည္။ ဟုတ္ပါသည္… ထိုပစၥည္းမ်ားအားလံုးသည္ ကြ်န္မ ေန႔စဥ္ ကိုင္ေဆာင္ လြယ္ပိုးေနေသာ ေလးေထာင့္စပ္စပ္ သားေရအိတ္ထဲတြင္ မွီတင္း ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကေသာ ပစၥည္းမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုပစၥည္းမ်ား၏ စုစုေပါင္း အေလးခ်ိန္မွာ သံုးကီလိုခန္႔ ရွိျပီး အိတ္၏ အေလးခ်ိန္မွာ ကီလိုဝက္ခန္႔ရွိမည္ ဆိုသည္မွာလည္း စိုးစဥ္းမွ် ယံုမွားသံသယ ရွိရန္ မလို…။

အရင္အခ်ိန္မ်ားက ေန႔စဥ္ ကိုင္ေဆာင္ေနေသာ ထိုအိတ္ကို တခါမွ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မၾကည့္ခဲ့စဖူး…။ ယခုမူ ဘယ္ဖက္ ပုခံုးမွ နာက်င္မွဳအတြက္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွာၾကည့္ရင္း ေနာက္ဆံုးတြင္ တရားခံကို အမိအရ ရွာေဖြ ဖမ္းဆီးႏိုင္ေသာ ေအာင္ႏိုင္သူၾကီး တစ္ေယာက္ပမာ သေဘာက် ေနမိပါသည္။ ကြ်န္မ ဆက္ေတြးမိသည္မွာ ရွင္းစရာရွိေသာအရာမ်ားကို မရွင္းလင္းပဲ စုျပံဳထည့္သိုရင္း ေလးလံစြာ သယ္ပိုးထားရေသာေၾကာင့္ ပုခံုးတြင္ ဒါဏ္ျဖစ္ခဲ့ရသကဲ့သို႔ စိတ္ထဲတြင္ ကိုယ္ႏွင့္ မသက္ဆိုင္ေသာ၊ မလိုအပ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ရွင္းမထုတ္ပစ္ပဲ ကာလၾကာရွည္စြာ သိုမွီးထားပါက စိတ္ႏွလံုး ေလးလံျပီး ဒုကၡေရာက္ႏိုင္မည္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္…။

ထို႔ေနာက္ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ မလိုအပ္သည္မ်ားကို ရွင္းလင္းလိုက္ပါသည္။ အဆံုးတြင္ သိသိသာသာ ေပါ့ပါးသြားေသာအိတ္ကို ကိုင္ ဆ ၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးစိစိျဖင့္ ေက်နပ္ေနစဥ္ ေဘးနားမွ စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ျပကၡဒိန္ကို မ်က္စိေရာက္သြားေသာအခါ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္လိုက္မိပါသည္…။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ယေန႔သည္ ၾသဂုတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔ ျဖစ္ျပီး ငယ္ငယ္က ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္း ဆိုေလ့ရွိေသာ “အိတ္ေမွာက္ ဖာသြန္ ႏွစ္ဆယ့္ခြန္” ဟူေသာ ရယ္စရာ စကားတစ္စ ေခါင္းထဲသို႔ ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ပင္…။



ဒီပိုစ့္ကို စာေရးေဖၚေတြ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေရးေပးဖို႔ ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ Tag ပါတယ္...
တစ္ေယာက္ခ်င္းေတာ့ နာမည္ေတြ ေခၚျပီး မ Tag ေတာ့ဘူးေနာ္... အိတ္သြန္ ဖါေမွာက္ ေရးေပးၾကပါ... :D

ဖိနပ္ေလး တစ္ရံ

ညီမ ခြန္ျမလွိဳင္ရဲ႕ တက္ဂ္ပိုုစ့္ပါ…။
ဖိနပ္ေလးတစ္ရံ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ ကိုယ္ စီးခဲ့ဖူးတဲ့ (သို႔) လက္ရွိ စီးေနတဲ့… ဖိနပ္ တစ္ရံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္ရစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကိုု ျပန္စဥ္းစားေသာ္လည္း ဘာမွ ေရေရရာရာ စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ဘူး… ဘဝမွာ ဖိနပ္နဲ႔ ပတ္သက္လိုု႔ ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရစရာ ရွိမေနဘူး လိုု႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖိနပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေယဘုယ် အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေရးလိုက္တယ္…။ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လြဲေနတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ ဆိုပါေတာ့…။

ေဒါက္ျမင့္ျမင့္ပါတဲ့ ဖိနပ္ေတြစီးျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ စိတ္ထဲ အလိုလိုေနရင္း ပိုလွျပီး Confidence ပိုရွိသလို ခံစားရေပမဲ့ ကိုုယ့္အရပ္က သာမန္ ျမန္မာမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ Above Average မွာ ရွိေနတာမိုု႔ သိပ္ျမင့္တဲ့ ေဒါက္ေတြ မစီးျဖစ္ပါဘူး။ အနည္းဆံုုး ႏွစ္လက္မခြဲ၊ အမ်ားဆံုး သံုးလက္မ ေဒါက္ေလာက္ဆို ေတာ္ျပီလို႔ ဘရိတ္အုပ္ထားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ဖိနပ္ဆို ျမင့္မွ စီးခ်င္တာရယ္…။ သို႔ေသာ္လည္း ကလန္ကလား အရပ္ ကို ညွာတာ… ေနရာတကာ ရွပ္ပ်ာ ရွပ္ပ်ာ လုပ္တတ္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖိနပ္အျမင့္စီးျပီး ေခ်ာ္လဲလိုက္ရင္ မသက္သာဘူးလို႔ သတိေတြ အတန္တန္ ေပးျပီး ဖိနပ္အျမင့္ၾကီးေတြနဲ႔ ကားေမာင္းတာကို စိတ္မခ်တဲ့ ေမေမ့စကားကို နားေထာင္တဲ့ အေနနဲ႔ သံုးလက္မ ထက္ ပိုျမင့္တဲ့ ဖိနပ္ေတြ မဝယ္မိဖိုု႔ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

ေဒါက္ ဆိုလို႔ ေျပာရအံုးမယ္…။ ကိုယ္က ေျခလွမ္းလိုက္တိုင္း အသံ အုပ္အုပ္ေလးေတြ ထြက္တဲ့ ေဒါက္မ်ိဳးကို သိပ္ၾကိဳက္တယ္…။ ေဒါက္ ဆိုမွေတာ့ တေဒါက္ေဒါက္ အသံပဲ ထြက္မွာေပါ့လို႔ ထင္ရင္ မွားသြားမယ္။ တံဆိပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေစ်း အသင့္အတင့္ ၾကီးတဲ့ ဖိနပ္အမ်ိဳးအစားေတြဟာ ေဒါက္ နိမ့္နိမ့္ ျမင့္ျမင့္ ၾကီးၾကီး ေသးေသး လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တဲ့အခါ အသံေလးက အုပ္အုပ္ေလးသာ ထြက္တတ္တယ္။ လမ္းသြားလိုက္တိုင္း သူမ်ား နားၾကားျပင္းကပ္ျပီး အမ်ားသူငါ သတိထားမိခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ တခြပ္ခြပ္၊ တဗ်တ္ဗ်တ္နဲ႔ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ အသံ ဆူဆူေတြ မထြက္တတ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဖိနပ္ဝယ္ရင္ စတိုးဆိုင္ေတြမွာ ခင္းထားတဲ့ ေကာ္ေဇာေတြေပၚမွာထက္ ေက်ာက္ျပား ေၾကြျပား ခင္းထားတဲ့ ေနရာေတြေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး ေဒါက္ရဲ႕ အသံကို နားေထာင္ၾကည့္ဖို႔ အျမဲ သတိထားတယ္။

ဖိနပ္ဝယ္ရင္း ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းတစ္ခုုေတာ့ မွတ္မိေနေသးတယ္။
ငယ္ငယ္က စေကာ့ေစ်းက နာမည္ၾကီး ဖိနပ္ဆိုုင္ တစ္ဆိုုင္မွာ ဖိနပ္ဝယ္ဖိုု႔ ေရြးၾကေတာ့ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ ကိုုယ့္ကိုုၾကည့္ျပီး ဆိုုင္ရွင္က ကိုုယ္ ေတာင္းတဲ့ ဖိနပ္ ေလး ငါး ရံ ခ်ေပးတယ္…။ ဒီ့ထက္ ဆိုုဒ္ၾကီးတာ ေပးပါလိုု႔ ေျပာေပမဲ့ သူက ခပ္ငယ္ငယ္ ဖိနပ္ေတြကိုုသာ တြင္တြင္ ယူခ်ေပးတယ္။ ကိုုယ့္ေျခေထာက္အေၾကာင္း ကိုယ္သာသိတဲ့အတြက္ အဲဒီဖိနပ္ဆိုုဒ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုုမွ မေတာ္ဘူးလိုု႔ ေသခ်ာေနေတာ့ သူ႔ထက္ၾကီးတဲ့ နံပါတ္ေတြေတာင္းမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆိုုင္ရွင္က သူ႔စိတ္မွန္းနဲ႔ ယူခ်လာတာေတြပဲ ကိုုယ့္ကိုု အတင္း ထိုုးေပးတယ္။ ခက္လိုုက္တာဆိုုတာ…

အရင္တုုန္းက ဖိနပ္ဆိုုင္ေတြဆိုုတာ အခုုလိုု စတိုုးဆိုုင္ၾကီးေတြမွာ ျမင္ရတဲ့ အခင္းအက်င္းမ်ိဳးနဲ႔ မဟုုတ္ဘူး။ ဒီဇိုုင္း တူရာ တူရာ ဖိနပ္ေတြကိုု ပလတ္စတစ္အိတ္ ထူထူၾကီးေတြထဲမွာ တဖက္နဲ႔ တဖက္ လွ်ိဳျပီး ထပ္ထားတာ။ အိတ္တစ္လံုုးဆိုု ဖိနပ္အရံေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔…။ သူက တအိတ္ထဲက ဖိနပ္ တရံကိုု ထုုတ္… ျပီးရင္ အိတ္ကိုု ျပန္ခ်ည္… စင္ေပၚကိုု ျပန္တင္… ေနာက္တအိတ္ကိုု ခ်… ေနာက္တရံထုုတ္… အိတ္ကိုု ျပန္ခ်ည္… သိမ္း… အဲဒီလိုုနဲ႔ ကိုုယ့္ေရွ႕မွာ ဖိနပ္ေတြ ဆယ္ရံေလာက္ ျဖစ္လာတယ္…။ ကိုုယ္ကလည္းး ကိုုယ္နဲ႔ တစ္ရံမွ မေတာ္ဘူးဆိုုတာ သိေနတယ္… ကိုုယ့္ပံုုစံ ပိန္ေညာင္ေညာင္ကိုုၾကည့္ျပီး အထင္စေမာတဲ့ သေဘာေပါ့…။ ကိုုယ္ေျပာေနတာကိုုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ နားမေထာင္ပဲ ဖိနပ္ေတြသာ တစ္ရံျပီး တစ္ရံ တြင္တြင္ ထုုတ္ေပးေနေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆံုုးမွာ ထုုတ္ေပးစရာ ဒီဇိုုင္းကုုန္သြားလိုု႔လား ဘာလိုု႔လဲေတာ့ မသိဘူး… ဖိနပ္ဆိုုင္ရွင္က ဖိနပ္ထုုတ္ေပးတာ ရပ္သြားျပီး ကိုုယ့္အနား လာရပ္တယ္…။ အဲဒီအခါမွာ ကိုုယ္က ဒါေတြ တစ္ရံမွ ကိုုယ္နဲ႔ မေတာ္ဘူးလိုု႔ ေျပာလိုုက္ေတာ့ သူ ေတာ္ေတာ္စိတ္တိုုသြားပံုုရတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုလည္း ဖိနပ္ေတြကိုု အတင္း စြတ္ခိုုင္းျပန္တယ္… ေျခေခ်ာင္းေလးေတြကိုု အတင္း ေရွ႔တိုုးခိုုင္းျပီး အေနာက္ဖက္က ဖေနာင့္ လြတ္ေအာင္ စီးခိုုင္းတယ္…။ ဘယ့္ႏွယ့္… ေတာ္မွ မေတာ္တာၾကီးကိုု… ေနာက္ဆံုုးေတာ့ သူ စိတ္တိုုတိုုနဲ႔ လက္ေလွ်ာ့သြားတယ္… ဒါနဲ႔ ကိုုယ္က ကိုုယ္ၾကိဳက္ေနတဲ့ ဖိနပ္ေလးတစ္ရံကိုု ေရြးထုုတ္ျပီး ဒီဖိနပ္မ်ိဳး ဒီထက္ ၾကီးတာ ေပးပါလား… လိုု႔ မရဲတရဲ ေတာင္းမိတယ္။

ဒီအခါမွာ ေတာ္ေတာ္ကြ်ဲျမီးတိုုေနပံုုရတဲ့ ဦးေလးၾကီးက ဘာျပန္ေျပာလိုုက္သလဲဆိုုေတာ့ "လူစီးတဲ့ ဖိနပ္ထဲမွာ ဒီအရြယ္က အၾကီးဆံုုးပဲ..." တဲ့…. ကဲ… ၾကည့္ပါအံုုး ေျပာပံုုက… ကိုုယ္ေျပာတာေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ နားမေထာင္ပဲနဲ႔ သူကပဲ တျပန္ စိတ္တိုုရတယ္ ရွိေသးလိုု႔ စဥ္းစားျပီး စိတ္ဆိုုး မာန္ဆိုုးနဲ႔ လက္ထဲ ကိုုင္ထားမိတဲ့ ဖိနပ္ကိုု ဘုတ္ ဆို ပစ္ခ်ျပီး ဆိုုင္ထဲက လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။ အျဖစ္က အဲဒီလိုုပါ…

စက္မွဳတကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသူဘဝ တေလ်ာက္လံုုးမွာေတာ့ ရွားေရာင္ ကတၱီပါဖိနပ္ အပါးေလးေတြပဲ စီးျဖစ္တယ္…။ အဲဒီဖိနပ္ေလးေတြဟာ ရွပ္ပြပြေတြ ေယာလံုုခ်ည္ တိုုတိုုေတြနဲ႔ သိပ္လိုုက္ဖက္တယ္လိုု႔ ထင္မိတာပဲ…။ ျပီးေတာ့ စီးရတာလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သြက္သြက္လက္လက္ ရွိလွတယ္။ အဲဒီ ရွားေရာင္ ရင့္ရင့္ ကတၱီပါ ဖိနပ္အပါးေလးနဲ႔အတူ ေျခေထာက္ေတြ ေျခေခ်ာင္းေတြ ေျခသည္းေတြကိုုလည္း အျမဲတမ္း သန္႔ရွင္းေနေအာင္ ဂရုုစိုုက္ခဲ့တယ္။ ေျခသည္းနီလည္း မွန္မွန္ဆိုုးခဲ့တယ္။ ကိုုယ့္ေျခေထာက္ေလးေတြကိုု ကိုုယ္ျပန္ၾကည့္မိတိုုင္း သေဘာတက် ရွိလွတယ္။

ဆိုုက္ကိုုလိုု႔ ဆိုုရမလားပဲ…။ လူေတြ႔ရင္ ေျခေထာက္ကိုု အရင္ ၾကည့္တတ္တဲ့ လူစားထဲမွာ ကိုုယ္တစ္ေယာက္လည္း အပါအဝင္ပါ။ ေျခေထာက္ေတြကိုု ၾကည့္ခ်င္လိုု႔ ေခါင္းငံုု႔ျပီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္တာလား… ေခါင္းငံုု႔ျပီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္လိုု႔ ေျခေထာက္ေတြကိုပဲ အရင္ျမင္ျပီး ေျခေထာက္ေတြကိုုပဲ သတိထားမိလာတာလား ဆိုုတာကေတာ့ ခုုထိ အေျဖမရွိတဲ့ ပုုစာၦပါပဲ…။

အေရးထဲမွာ မဆီမဆိုုင္ ေၾကာ္ျငာဝင္ရရင္ ကိုုယ့္ရဲ႕ other half ကိုု ေတြ႔တုုန္းကေတာ့ သူ႔ ေျခေထာက္ေတြကိုု လံုုးဝဆိုု လံုုးဝမွ သတိမထားျဖစ္တာပါ…။ ဘာေတြကိုု သတိထားမိျပီး ဘာေတြက ဆြဲေဆာင္သြားသလဲဆိုုတာေတာ့ လာမေမးနဲ႔… ေျပာမျပဘူး… သတ္ခ်င္ သတ္သြားလိုက္…။ ေနာက္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကာမွ သတိထားမိေတာ့ သူ႔ေျခေထာက္ေတြဟာ ကိုုယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံခ်ိန္ စံညႊန္းနဲ႔ အကိုုက္ညီၾကီး မဟုုတ္တာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ မတတ္ႏိုုင္ေတာ့ဘူး… လြန္ကုုန္ျပီ… (((ဟမ္))) ဒါနဲ႔ သူ႔ကိုုပဲ ကိုုယ့္အၾကိဳက္ေတြ ေျပာျပျပီး စည္းရံုုးေရး ဆင္းရေတာ့တာေပါ့…။ အျဖစ္က အဲဒီလိုုပါ…

ဒီေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္ဝယ္ရတာ အေတာ္ၾကီး အဆင္တေျပရွိလွတာ ေတြ႔ရတယ္။ လူစီးတဲ့ဖိနပ္ထဲမွာ ဒါ အၾကီးဆံုုးပဲ လိုု႔ ေျပာစရာမလိုုေလာက္ေအာင္ အရြယ္အစား အစံုု ဝယ္လိုု႔ရတယ္။ လက္မဝက္ စီသာ ကြာတဲ့ ဆိုုဒ္စံုုစံုုကိုု စင္ေပၚကေန ကိုယ္တိုင္ ယူခ်ျပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေရြးခ်ယ္ႏိုုင္တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ကိုုယ့္ဆီမွာ ဖိနပ္ဗူးေတြ တပံုုၾကီး ျဖစ္လာျပန္တယ္။

ဖိနပ္ေတြကို ပံုစံေလး ၾကိဳက္လို႔ ဝယ္… ပါးတာေလး လိုုခ်င္လိုု႔ ဝယ္… ေဒါက္ကေလး လွလိုု႔ ဝယ္… ထိပ္ပိတ္ေလး လိုုခ်င္လိုု႔ ဝယ္… ေျခသည္းနီေလးေတြေပၚခ်င္ျပန္ေတာ့ ထိပ္ပြင့္ကေလး ဝယ္… ရံုုးစီးဖိုု႔ Formal ျဖစ္တာေလး ဝယ္… ပိတ္ရက္စီးစရာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္တာေလး ဝယ္… ဟိုုနား ဒီနား ဆင္းရင္ စီးစရာ Flip Flop ေလးေတြ... Slipper ေလးေတြ…. လမ္းေလွ်ာက္ရင္ စီးစရာ Walking Shoes ေတြက တမ်ိဳး… အဲဒီလိုု အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္တိုုင္းက် ဝယ္လိုု႔ရတိုုင္း ဝယ္မိျပန္တယ္။ အဲဒီလိုု ဝယ္မိျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ဖိနပ္ေတြကိုု ျမင္ရေအာင္ စင္ေပၚမွာ လွလွပပ တင္ထားေတာ့လည္း ဖုုန္တက္တယ္… အျပင္ထြက္ခါနီး စီးမယ္ဆိုရင္ အဆင္သင့္မျဖစ္ ဖုန္သုတ္ရေသးတယ္...။ ဖုုန္မတက္ေအာင္ ဗူးေတြထဲ ထည့္ထားျပန္ေတာ့လည္း အလြယ္တကူ မျမင္ရေတာ့ တကူးတက ယူျပီး မစီးျဖစ္ျပန္ဘူး...။ အဲဒီလိုု မစီးတာ ၾကာေတာ့ ဖိနပ္ေတြက ဟိုုကြာ ဒီကြာေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္…။ တေလာကပဲ Leather Shoes သံုုးရံ အဲလိုုျဖစ္သြားလိုု႔ စိတ္နာနာနဲ႔ ပစ္လိုုက္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖိနပ္ေတြကိုု စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ပဲ ဝယ္ေတာ့တယ္။ အျဖစ္က အဲဒီလိုုပါ…

Bonus အေနနဲ႔ ရွဴးဖိနပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ Tips ေလး တစ္ခုေတာ့ ေဝမွ်ခ်င္ပါတယ္…။ အမ်ားသူငါ သိေနျပီးသားလည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္…။ အဲဒါကေတာ့ ရွဴးဖိနပ္ေတြ စီးရင္ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ဖေနာင့္ေနရာမွာ ပြန္းတာ… ေျခေခ်ာင္းအေပၚေလးေတြမွာ ပြန္းတာ.. ဖိနပ္ေပါက္တာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ရေအာင္ ကာကြယ္တဲ့နည္းပါ…။ ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးသလို မစီးခင္မွာ ဖိနပ္ တဖက္ကို ခုႏွစ္ခ်က္စီ ကိုက္ရတဲ့ နည္း မဟုတ္ပါဘူး...။ ရွဴးဖိနပ္အသစ္ေတြ မစီးခင္မွာ ဖေနာင့္ (ေနာက္ပိတ္) ေနရာေတြ… အေရွ႔ဖက္က ေျခေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ ထိေနတဲ့ ေနရာေတြကို Lotion တခုခုကို တရက္ ႏွစ္ၾကိမ္ႏွဳန္းနဲ႔ သံုးရက္ေလာက္ လိမ္းထားျပီးမွ စီးၾကည့္ပါ…။ တကယ္ပဲ သိသိသာသာ ဘာအနာတရမွ မျဖစ္တာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္…။ Lotion ကေတာ့ Body Lotion / Hand Lotion ဘာ Lotion မဆို လိမ္းလို႔ ရပါတယ္…။ ဖိနပ္မွာ လိမ္းရမွာေနာ္… မွားျပီး ေျခေထာက္မွာ မလိမ္းၾကနဲ႔အံုး… း-)

ဒါေလးေတြကေတာ့ ကိုယ္ ေလာေလာဆယ္ စီးေနတဲ့ ဖိနပ္ေလးေတြပါ… း-)

ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလာလိုက္တာ စာကို ဘယ္လို အဆံုးသတ္ရမယ္မွန္း မသိေတာ့လို႔ ဒီေနရာမွာပဲ တံုးတိတိနဲ႔ ရပ္ထားလိုက္ပါရစီ… Tag Post ျဖစ္တဲ့အတြက္ စာေရးေဖၚ အားလံုးကို Tag ပါတယ္... စိတ္၀င္စားရင္ ေရးေပးၾကပါေနာ္... ေတာ္ေသးျပီ…။

ျမင္ေတြ႕သမွ် ေျပာျပပါမည္ (၃)

မေန႔ညေနက ခရီတာဧရာ ခန္းမမွာ က်င္းပတဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ သုခုမည ပြဲကို သြားခဲ့ပါတယ္…။
စြယ္ေတာ္ရိပ္ပြဲကို ႏွစ္စဥ္လုပ္ေနက် ျဖစ္ေသာ္လည္း မႏွစ္က ၂၀၁၂ မွာ မလုပ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီႏွစ္ ပြဲ ေၾကာ္ျငာေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ ညေန ငါးနာရီ တိတိမွာ ထူးျခားတဲ့ အစီအစဥ္တခုနဲ႔အတူ အခန္းအနားကို စတင္မယ္လို႔ Facebook မွာ ေရးထားတာ ေတြ႔ရတာမို႔ အခ်ိန္မီ အေရာက္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ငါးနာရီ တိတိ မဟုတ္ေသာ္လည္း ငါးနာရီ နဲ႔ ဆယ့္ငါးမိနစ္ မွာ ပြဲကို စပါတယ္။

အဲဒီ ခန္းမကို ဟိုးတႏွစ္က စာေပေဟာေျပာပြဲတုန္းက တစ္ေခါက္ ေရာက္ဖူးပါတယ္…။ ဒီတစ္ေခါက္ ခန္းမထဲေရာက္ေတာ့ သတိထားမိတာကေတာ့ အရင္နဲ႔ မတူ ထူးျခား သပ္ရပ္တဲ့ အဆင္အျပင္ပါ။ ကြ်န္မထင္တာ မမွားဘူးဆိုရင္ ထိုင္ခံုေတြေရာ၊ ေအာက္က ၾကမ္းခင္း ေကာ္ေဇာေတြေရာ အသစ္ေတြ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တတန္းနဲ႔ တတန္းလည္း ထိုင္ခံုေတြ ျခားထားတာ အရင္ကလို ဒူးတိုက္မေနပဲ အနည္းငယ္ ပိုက်ယ္ဝန္းလာပါတယ္….။ သန္႔စင္ခန္းကေတာ့ အရင္လိုပဲ ခန္းမရဲ႕ အေရွ႕ညာဖက္မွာ ရွိေနတုန္းပါ။ ဒါေပမဲ့ အသစ္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ထားတဲ့အတြက္ သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ပြဲစစခ်င္းမွာ ပုပၸါးမယ္ေတာ္ကို ပူေဇာ္ပသတဲ့ ကကြက္၊ ပြဲၾကိဳက္ခင္ သီခ်င္း အဆိုနဲ႔ အက၊ ေခတ္ ေလးေခတ္ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို႔ရဲ႕ ဝတ္စား ဆင္ယင္မွဳ ရိုးရာကို ေဖၚျပတဲ့ ကကြက္ ေတြနဲ႔ စပါတယ္။ ရိုးရာအက လွလွပပေတြ မျမင္ရတာ ၾကာေနျပီဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးနဲ႔ ႏွစ္သက္ သေဘာက်မိပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ကျပတာကေတာ့ ေမာရ မာယာ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ပါ… အဲဒီ ကိႏၵရီ ကိႏၵရာ ကကြက္မွာ ကတဲ့ မင္းသား မင္းသမီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး တကယ္ အက ေကာင္းၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ဝတ္စံုေတြ သိပ္လွတယ္လို႔ သိသိမွတ္မွတ္ သတိျပဳမိပါတယ္…။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဂီတပေဒသာလို႔ ေခၚတဲ့ တခန္းရပ္ ျပဇာတ္ဆန္ဆန္ ကကြက္… အဲဒါျပီးေတာ့ ပန္းေကာက္ေတး သီခ်င္းနဲ႔ ေတးသရုပ္ေဖၚ အစီအစဥ္ပါ။ ပန္းေကာက္ေတး သီခ်င္းကို ငယ္ငယ္တုန္းကသာ ၾကားဖူးျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ မၾကားရတာ ၾကာလွျပီ ျဖစ္လို႔ အခုလို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ျပန္ၾကားရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိပါတယ္။ အဲဒီလိုခ်စ္စရာသီခ်င္းေလးကို လိုက္လိုက္ဖက္ဖက္ ေရြးခ်ယ္ ကျပတဲ့ စိတ္ကူး အေတြးေလးကိုလည္း တကယ္ သေဘာက်မိပါတယ္။ ပန္းေကာက္ေတး ေတးသရုပ္ေဖၚ ျပီးေတာ့ မင္းသား မင္းသမီး စံုတြဲ သံုးတြဲရဲ႕ စန္းေႏြဦး ေခတ္ဆန္း ႏွစ္ပါးသြား အစီအစဥ္ပါ။ အကေတြ မ်ားေနလို႔ ပ်င္းသလိုလို ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမဓါဝီနဲ႔ ေဗဒါရီ တခန္းရပ္ ျပဇာတ္ကို ကပါတယ္။ ရယ္လည္း ရယ္ရ ၾကည့္လို႔လည္း ေကာင္းတဲ့ ျပဇာတ္ေလးပါ။ အဲဒါျပီးေတာ့ သၾကၤန္အမွတ္တရအျဖစ္ ေရေတြ စိုကုန္ျပီ သီခ်င္းနဲ႔ အဆို အက… သီခ်င္းလိုက္ဆိုရင္း လက္ခုတ္တီးရင္းမွာပဲ ေတြးမိၾကတာက ဒါျပီးရင္ ပထမပိုင္းေတာ့ ျပီးေလာက္ျပီ.. ညေနစာ စားရေတာ့မယ္လုိ႔ပါ…။

ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ေသာ ေငြေတာင္သူ လို႔ အမည္ရတဲ့ ကကြက္တခု လာျပန္ပါတယ္…။ ဗိုက္ေတြလည္း ဆာေနၾကျပီမို႔ အဲဒီကကြက္မွာ လူေတြ လွဳပ္လွဳပ္ရြရြနဲ႔ မျငိမ္လွေတာ့ပါဘူး..။ အခ်ိန္ကလည္း အေတာ္လင့္ေနျပီမို႔ ညေနစာ စားဖို႔ ေၾကျငာတဲ့အသံကို ေမွ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ စားရျပီဟဲ့လို႔ ထင္ထားရာကေန ေနာက္ထပ္ အစီအစဥ္တခုအတြက္ ဆက္ေၾကျငာေတာ့ အျပင္ထြက္ေတာ့မလို စားရေတာ့မလို ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ၾကီးလည္း ေနရာမွာ ျပန္ထိုင္လိုက္ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျပဇာတ္ကေတာ့ အေထ့ အေငါ့ေလးေတြနဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ရပါတယ္…။ ဝ.ဝ.က ဆိုတာ ဝိညာဥ္ ဝင္မွဳ ၾကီးၾကပ္ေရး ဆိုလို႔ ရယ္လိုက္ရတာ…။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္ကလည္း ရွစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ဆိုေတာ့ နာရီဝက္နီးပါး ကျပေနတဲ့ ဒီျပဇာတ္ျပီးရင္ေတာ့ ညစာ စားရတန္ေကာင္းရဲ႕ လို႔ ထင္ထားမိတာေပါ့…။

ျပဇာတ္လည္း ျပီးေရာ အစီအစဥ္ေၾကျငာသူေတြ တေခါက္ ျပန္ထြက္လာျပီး Hip Hop ေတးသရုပ္ေဖၚလို႔ ေၾကျငာျပန္ပါတယ္…။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႔ကေတာ့ အျပင္ထြက္လာခဲ့… စားလို႔ရေနျပီလို႔ Message လွမ္းပို႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း စင္ေပၚမွာ ကျပေနတဲ့ ကေလးေတြကို အားနာတာကတေၾကာင္း၊ စားလို႔ရျပီလို႔ တရားဝင္ မေၾကျငာေသးတာက တေၾကာင္းမို႔ ထြက္မသြားျဖစ္ပါဘူး…။ အဲဒီ Hip Hop အကေတြ ျပီးမွ ညစာ စားလို႔ရျပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေၾကျငာပါတယ္။

ညစာအေနနဲ႔ ေကြ်းတာေတာ့ ေဖါ့ဗူးအျဖဴေရာင္ေတြနဲ႔ ထည့္ထားတဲ့ ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ေရသန္႔ဗူး တဗူးစီပါ။ ျမန္မာပိုင္ ဟိုတယ္တစ္ခုက စပြန္ဆာေပးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အားနာနာနဲ႔ ေျပာရရင္ စားရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အဆင္မေျပတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ပါ။ အရသာ မေကာင္းရံုတင္မက တခ်ိဳ႕ဗူးေတြမွာဆို ထမင္းေၾကာ္က တဝက္ေလာက္ပဲ ပါတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အသားစ တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႔လို႔ ၾကက္သားနဲ႔ ေၾကာ္ထားတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ၾကက္သားဖတ္ကို ဝါးၾကည့္ေတာ့ ဆီနံ႔လိုလို အနံ႔တမ်ိဳးရပါတယ္…။ တိုတုိေျပာရရင္ေတာ့ အရင္ပြဲေတြမွာ စားရတဲ့ ဒန္ေပါက္ထမင္းတို႔… ဆီထမင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ေၾကာ္တို႔ေလာက္ကို ခံတြင္းမေတြ႔တဲ့ ညစာပါ…။ စားေသာက္ျပီး အထဲျပန္ဝင္ခ်ိန္မွာ ေရသန္႔ဗူးေတြ ရံုထဲကို ျပန္မယူသြားရဘူး ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းအတိုင္း ေသာက္လက္စ ေရဗူးေတြကို အျပင္မွာပဲ ထားခဲ့ရပါတယ္... (နည္းနည္းေတာ့ wasted ျဖစ္တယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္) အဲဒီေလာက္ ေျပာေန တားေနတဲ့ၾကားထဲကေတာင္ ေရဗူးေတြကို ဖြက္ျပီး ရံုထဲ ယူလာတဲ့သူေတြကိုလည္း ရယ္ခ်င္စဖြယ္ ေတြ႔ရျပန္ပါေသးတယ္...။

ညစာစားခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ ျပီးရင္ ပြဲျပန္စမယ္လို႔ ေၾကျငာထားတဲ့အတိုင္း တကယ္ ျပန္စပါတယ္…။ ပရိတ္သတ္ကလည္း စားမေကာင္းၾကလို႔လား… ဆာဆာနဲ႔ ျမန္ျမန္ သြက္သြက္ စားလိုက္ၾကလို႔လား… ဗူးေတြမွာ ထမင္းေၾကာ္က တဝက္ေလာက္ပဲ ပါလို႔လား… မသိ… အရင္ပြဲေတြလိုမဟုတ္ပဲ ရံုထဲကို ၁၅ မိနစ္အတြင္းမွာ ျပန္ေရာက္လာၾကပါတယ္…။

ဒုတိယပိုင္းအေနနဲ႔ ကျပတာကေတာ့ ပရိတ္သတ္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားေနတဲ့ စြယ္ေတာ္ရိပ္ရဲ႕ အျငိမ့္ခန္းပါ။ မင္းသမီးေခ်ာေလး ႏွစ္လက္နဲ႔ အတူ လူရႊင္ေတာ္ ၾသဘာ၊ ခ်ိန္သီး၊ ဓါတ္ၾကိဳးနဲ႔ ပူလီ တို႔ပါဝင္ပါတယ္…။ ေတာ္ေတာ္ေလး ရယ္ရပါတယ္…။ ဒါေပမဲ့ ဒီနွစ္မွာ ျပက္စရာ ျပက္လံုး နည္းသြားသလိုပဲ… လို႔ အနားက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေျပာျဖစ္ပါတယ္…။ အရင္တုန္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္က အဆီအေငၚ မတည့္မွဳေတြ၊ အစိုးရအေပၚ မေက်နပ္ခ်က္ေတြ၊ ဒီက သံရံုးရဲ႕ ဆက္ဆံေရး အဆင္မေျပမွဳေတြနဲ႔ အတူ ေထ့စရာ ေငါ့စရာ ျပက္လံုးေတြမ်ားျပီး ျပက္ရတာလည္း ပိုျပီး ထိထိမိမိနဲ႔ ခ်က္က် လက္က် ရွိလွတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ အခုေတာ့ ၁၅၀၀ တန္ တယ္လီဖုန္း မဲႏွိဳက္ရတာေလာက္… ရန္ကုန္မွာ ကားလမ္းေတြ က်ပ္တာေလာက္… သစ္ပင္ေတြ ခုတ္တာေလာက္သာ ေျပာျဖစ္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ တဖက္က ေတြးေတာ့လည္း သေရာ္စရာ ကေလာ္စရာ နည္းပါးသြားတာဟာ ေကာင္းလာတဲ့ လကၡဏာပဲ မဟုတ္လား… လို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာရင္း ၾကံဖန္ ေက်နပ္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္အရ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ျပက္လံုး တကြက္ က်န္ေနေသးေသာ္လည္း ည ၁၁ နာရီမွာ ေရႊမိုး ေငြမိုး သီခ်င္းနဲ႔အတူ ပြဲကို သိမ္းလိုက္ရပါတယ္…။

ဒီပြဲမွာ အရင္ႏွစ္ေတြ အရင္ပြဲေတြကလို မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ကာေတြ မ်ားမ်ားစားစား မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး…။ ကြ်န္မေတြ႔သေလာက္ကေတာ့ ပြဲအစကေန အဆံုး ဓါတ္ပံုရိုက္ေပးေနတဲ့ ဂ်စ္တူး (မံုရြာ) ရယ္၊ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္၊ တန္ခူး၊ စင္စင္၊ TOI နဲ႔ ခမမ တို႔ပါပဲ…။ ပြဲရွိတာကို မသိလို႔ပဲလား… အလုပ္ေတြပဲ မအားၾကလို႔လား… လို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။ ေနာက္တခုက ဒီပြဲကို Sky Net ကလည္း လာေရာက္ ရိုက္ကူးတယ္လို႔ သိရပါတယ္…။ ဒီေတာ့ ေနာက္ရက္ အနည္းငယ္က်ရင္ ျမန္မာျပည္က Sky Net ပရိသတ္ေတြ ၾကည့္ၾကရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ျခံဳၾကည့္ရရင္ မေန႔ညက ပြဲဟာ အလြန္ ေကာင္းမြန္ျပီး လွပ ေသသပ္တဲ့ ပြဲတစ္ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ပြဲတစ္ပြဲျဖစ္ဖို႔ စီစဥ္ရတာ လြယ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ ပြဲစီစဥ္သူေတြ၊ ဇာတ္ညႊန္း ဇာတ္ကြက္ စီစဥ္သူေတြ၊ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ပါဝင္ကျပသူေတြဟာ အလုပ္တာဝန္ေတြ ကိုယ္စီ၊ မိသားစုတာဝန္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ မအားမလပ္တဲ့ၾကားက အခ်ိန္ေပးျပီး ဒီပြဲကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကရလို႔ စြယ္ေတာ္ရိပ္အဖြဲ႔သူ အဖြဲ႔သား တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ဝါသနာနဲ႔ အားထုတ္မွဳကို တကယ္ပဲ လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္…။ ေနာင္ႏွစ္မ်ားမွာလည္း အခုလိုပဲ စြယ္ေတာ္ရိပ္ပြဲကို လွလွပပ စည္စည္ကားကား က်င္းပႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ ဆုေတာင္းပါတယ္…။


ျမင္ေတြ႔သမွ် ေျပာျပပါမည္ (၁)
ျမင္ေတြ႔သမွ် ေျပာျပပါမည္ (၂)

ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ႏွင့္ ဆက္စပ္၍...

တေန႔က တီဗီြမွာ လာသြားတဲ့ အစီအစဥ္တစ္ခုုထဲက အစိတ္အပိုုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ဆိုုပါေတာ့…။

ေခ်ာကလက္ဆိုုင္ တစ္ဆိုုင္မွာပါ…။
နာမည္ၾကီး တံဆိပ္နဲ႔ ေခ်ာကလက္… တစ္ခုုကိုု သံုုးက်ပ္ တန္ပါတယ္…။ အဲဒါကိုု ဆိုုင္က တစ္က်ပ္ ေလွ်ာ့ျပီး တစ္ခုု ႏွစ္က်ပ္ႏွံဳးနဲ႔ ေရာင္းပါတယ္…။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ ေနာက္ နာမည္သိပ္မၾကီးတဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္တစ္မ်ိဳးကိုုလည္း ေၾကာ္ျငာတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေရာင္းေနပါတယ္။ ေစ်းဝယ္သူေတြဟာ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ကိုု ေယာင္လိုု႔ေတာင္မွ လွည့္မၾကည့္ၾကပဲ ေစ်းခ်ထားတဲ့ နာမည္ၾကီး ေခ်ာကလက္ေတြကိုုသာ ဝယ္ယူေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္…။

ေနာက္တေန႔မွာ အရင္ေန႔ကေရာင္းခဲ့သလိုုပဲ သံုုးက်ပ္တန္ နာမည္ၾကီး ေခ်ာကလက္ကိုု ႏွစ္က်ပ္နဲ႔ ဆက္ေရာင္းပါတယ္…။ ဒါေပမဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ေတြကိုုေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္လံုုး အျမည္းသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အလကား ေပးပါတယ္…။ အဲဒီေန႔မွာ ဆိုုင္ကိုု လာသမွ်လူေတြဟာ သံုုးက်ပ္တန္ အေကာင္းစား ေခ်ာကလက္ကိုု တစ္က်ပ္တိတိ ေလွ်ာ့ျပီး ႏွစ္က်ပ္နဲ႔ ေစ်းခ်ေရာင္းေနတာကိုု ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲ မေရာက္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အလကားရမဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ေတြကိုုသာ အခ်ိန္ေပး တန္းစီ ေစာင့္ဆိုုင္းရင္း အရယူေနၾကပါတယ္။

အေကာင္းစား ေခ်ာကလက္ကိုု ေစ်းခ်ခ်ိန္မွာ ႏွစ္က်ပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ဝယ္စားရမဲ့အစား ဆယ္ျပားတန္ အလကားေပးတဲ့ ေခ်ာကလက္နဲ႔ တင္းတိမ္လိုုက္ရတာ….။ အလကား (Free of Charge) ဆိုုတဲ့ စကားလံုုးရဲ႕ လွည့္စားမွဳေအာက္ကိုု ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္စားရင္း တည့္တည့္ၾကီး ဝင္သြားရတာပါ။

အဲဒါနဲ႔ ဆက္စပ္ျပီး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ မနက္ပိုုင္း ရံုုးခ်ိန္ Peak Hour မွာ ရထားခ ျပားဂဏန္းေလာက္ ေလွ်ာ့ေပးတာကိုု လူေတြ အလုုအယက္ တက္သုုတ္ရိုုက္ျပီး သြားစီးေနၾကတာ သူတိုု႔ရဲ႕ Quality of Life ေတြ အင္မတန္ က်ဆင္းတယ္လိုု႔ ယူဆမိပါတယ္။ အလကားရတဲ့ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ကိုု စားၾကတဲ့သူေတြလိုုပါပဲ…။ ရထားနဲ႔ သက္ဆိုုင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကလည္း ရံုုးခ်ိန္မွာ ရထားၾကပ္တဲ့ ကိစၥကိုု ထိထိေရာက္ေရာက္ မေျဖရွင္းေပးပဲ ရံုုးခ်ိန္ထက္ ေစာတဲ့ ဒီအခ်ိန္ကေန ဒီအခ်ိန္ စီးရင္ ေလွ်ာ့ေပးတယ္ဆိုုျပီး ဘူတာရံုု တခ်ိဳ႕ အထြက္မွာ ရထားခကိုု မျဖစ္စေလာက္ ျပားဂဏန္းေလး ေလွ်ာ့ေပးရင္း ေလက်ယ္ေနတာပါ။

အမွန္ဆိုု အဲဒီ ျပားစြန္းေလာက္ သက္သာဖိုု႔အေရး အိပ္ရာကလည္း ေစာေစာထရတယ္… အလုုပ္ကိုုလည္း မလိုုအပ္ပါပဲနဲ႔ အခ်ိန္ ေစာျပီးေရာက္ေနရတယ္…။ မနက္ေစာေစာလာလိုု႔ ညေန ေစာျပန္ရတဲ့ ရံုုးဆိုု ေတာ္ေသးရဲ႕… မဟုုတ္လိုု႔ကေတာ့ ကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ အပိုုကုုန္သြားတာသာ အဖတ္တင္မယ္။ မနက္ ရံုုးမလာခင္ နာရီဝက္ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ညေနစာအတြက္ ဟင္းတစ္အိုုးလည္း ခ်က္လိုု႔ ျပီးႏိုုင္တယ္။ စာဖတ္ေနရင္ အနည္းဆံုုး စာမ်က္ႏွာ ႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ေလာက္ ျပီးႏိုုင္တယ္။ စိတ္ေအး လက္ေအး ဘုုရား ရွိခိုုးလိုု႔ရတယ္။ အိမ္သန္႔ရွင္းေရး လုုပ္အံုုးမလား… ရေသးတယ္…။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေအးေအးေဆးေဆး အလွျပင္လိုု႔ ရေသးတယ္…။ အဲဒီလိုု အခ်ိန္ကိုု ဘာမဟုုတ္တဲ့ ပိုုက္ဆံ ျပားဂဏန္းနဲ႔ လဲလွယ္လိုုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ကိုု မတန္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုု လိုု႔ ယူဆပါတယ္။ ပိုုက္ဆံဟာ ျပန္ရွာလိုု႔ရေပမဲ့ ကုုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ဘာနဲ႔မွ ျပန္အစားထိုုးလိုု႔ မရဘူးဆိုုတာလည္း သတိျပဳသင့္တယ္။

ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ…။ အလကားရတယ္ ဆိုုျပီး စားရရင္ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ပဲ ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့…။ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ရဲ႕ အရသာဟာလည္း ဆယ္ျပားပဲ တန္မွာေပါ့…။ အဲဒီလိုုပဲ ရထားခ ျပားဂဏန္း သက္သာတာကိုု ၾကည့္လိုုက္ရင္ ကိုုယ့္ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ဆံုုးရွံဳးမွဳကိုုလည္း မေမ့ေစခ်င္ဘူး…။

လည္ဝယ္ပါးနပ္တဲ့ စီးပြားေရးလုုပ္ငန္းရွင္ေတြဟာ လူတိုု႔ရဲ႕ သည္းေျခၾကိဳက္ျဖစ္တဲ့ Discount ဆိုုတဲ့စကားကိုု ထည္လဲ သံုုးျပီး လူေတြကိုု လွည့္ဖ်ားေနၾကတာ…။ ရွိေသးတယ္… Buy 1 Get 1 Free တိုု႔… Minimum 3 Pieces တိုု႔… 2nd Piece 50% Off တိုု႔…. အမ်ားၾကီး…။ အဲဒီလိုု သူတိုု႔ရဲ႕ လွည့္ကြက္ေတြထဲကိုု အလြယ္တကူ ေရာက္မသြားေအာင္… ဘဝမွာ ဆယ္ျပားတန္ ေခ်ာကလက္ကိုု တန္းစီ စားရံုုနဲ႔တင္ ကိစၥ ျပီးမသြားေအာင္… သက္သာတယ္ သက္သာတယ္ ဆိုုတိုုင္း ေမ်ာပါမသြားေအာင္... သတိထားဖိုု႔ အမ်ားၾကီးလိုုေသးတယ္လိုု႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ ဆင္ျခင္မိရင္း ဒီစာကိုု ေရးပါတယ္….။

ေရပတ္လည္ ဝိုင္းရံလွ်က္ရွိေသာ ကုန္းေျမကို ကြ်န္းဟု ေခၚသည္

ထိုျမိဳ႔ေလးကို ကြ်န္မေရာက္သြားေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းမွ ထြက္ထြက္္ခ်င္း ေအးျမေသာ ေလေငြ႕ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ ေနပူပူ ေန႔လည္ခင္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေငြ႔က ေအးျမျမႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းစြာ ဆီးၾကိဳေသာ ျမိဳ႕ကေလး ျဖစ္သည္။ ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရေသာ ေရပတ္လည္ ဝိုင္းရံလွ်က္ရွိေသာ ကုန္းေျမကို ကြ်န္းဟု ေခၚသည္ ဆိုေသာ စာသားေလးကို သတိရျပီး ကြ်န္မ ျပံဳးရယ္မိပါသည္။ ကားရပ္နားရာ ေနရာတြင္ ကြ်န္မ တည္းခိုေနထိုင္မည့္ ဟိုတယ္အမည္ကို ေရးသားထားေသာ မီနီဘတ္စ္တစ္စီးက အသင့္ ေစာင့္ၾကိဳေနပါသည္။ ထိုကားျဖင့္ ဟိုတယ္သို႔ အသြားလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ေဘးဘီဝဲဲယာကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ရႈရင္း လိုက္ပါသြားခဲ့ပါသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ညီညာစြာ စီတန္းစိုက္ပ်ိဳးထားေသာ ေရာ္ဘာစိုက္ခင္းမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ရပါသည္။ ျမိဳ႔ထဲသို႔ အေရာက္တြင္ လံုးခ်င္း အိမ္ကေလးမ်ားေရွ႕တြင္ သစ္ပင္ ပန္းပင္ေလးမ်ား စိုက္ပ်ိဳးထားသည္ကိုလည္း ခ်စ္စဖြယ္ ေတြ႔ျမင္ရပါေသးသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ကြ်န္မ အလြန္ ေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္လွေသာ စိမ္းျပာျပာ ေရျပင္က်ယ္ၾကီးကို မ်က္စိတဆံုး ေတြ႔လိုက္ရပါေတာ့သည္။

ေရစပ္တေလ်ာက္တြင္ ထီးေရာင္စံုမ်ားကိုလည္း ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာလိုပင္ အစီအရီ ေတြ႔ရပါသည္။ ကြ်န္မကို ေခၚေဆာင္လာေသာ ကားသည္ ထုိကမ္းစပ္တေလ်ာက္ ျဖတ္ေမာင္းျပီး ေတာင္ကုန္းကေလးတစ္ခုေပၚ တက္သြားပါသည္…။ မၾကာခင္မွာပင္ ကြ်န္မေနထိုင္မည့္ ဟိုတယ္သို႔ ေရာက္လာပါသည္။ ေလဆိပ္မွ ဟိုတယ္ကို အေရာက္ စုစုေပါင္း ႏွစ္နာရီနီးပါး ေမာင္းႏွင္ရပါသည္…။

ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းမ်ားက ေဆာင္ရြက္စရာကိစၥမ်ားကို လက္အုပ္ကေလး တခ်ီခ်ီျဖင့္ ျပံဳးခ်ိဳေဖၚေရြစြာ ကူညီၾကပါသည္။ ကြ်န္မ ေနရမည့္ အခန္းမွာ ပထမထပ္ ေထာင့္ခန္းျဖစ္ျပီး ေရကူးကန္ကို တိုက္ရိုက္ ဆင္းစရာ ေလွခါးေလးလည္း ပါရွိပါသည္။ အခန္းထဲအေရာက္ ပစၥည္းမ်ား ခ်၊ ေရခ်ိဳး အဝတ္အစားလဲျပီး ျမိဳ႔ထဲ သြားရန္ ျပင္ဆင္ပါသည္။ ကြ်န္မေနထိုင္ရာ ဟိုတယ္မွ ျမိဳ႔ထဲသို႔ ကားအၾကိဳအပို႔ လုပ္ေပးပါသည္။ ျမိဳ႔ထဲသို႔ ကြ်န္မေရာက္သြားေသာအခါ လမ္းမတခုလံုး ေစ်းဆိုင္တန္းမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ သစ္သီးမ်ား၊ အကင္မ်ား၊ ေရခဲေခ်ာင္း ေရခဲမုန္႔မ်ား၊ ေျပာင္းဖူးမီးဖုတ္မ်ား ေရာင္းေသာ လက္တြန္းလွည္းမ်ားကလည္း ေနရာအႏွံ႔…။ အံ့ၾသစရာေကာင္းေသာ အခ်က္မွာ ဆိုင္တိုင္းလိုလိုတြင္ ေစ်းဝယ္သူမ်ားႏွင့္ စားသံုးသူမ်ား အျပည့္အႏွက္ ရွိေနျခင္းပင္…။ ကြ်န္မ အၾကိဳက္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေတြ႔လိုက္ေသာအခါ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ကို အျမန္ဆံုးဝယ္ယူျပီး ထိုေကာ္ဖီဆိုင္ေလးေရွ႕မွ စားပြဲတစ္လံုးတြင္ ထိုင္ရင္း ျမင္ကြင္းထဲ ဝင္လာသမွ်ကို သူ႔အတိုင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကင္မရာ မွန္ဘီလူးမွ တဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ေငးေမာ ေနမိပါေတာ့သည္။

ထိုျမိဳ႔ေလးမွာ ကြ်န္မကဲ့သို႔ အလည္လာေသာ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ားျဖင့္ အလြန္ စည္ကားလွပါသည္။ လတ္ဆတ္ေသာ ပင္လယ္စာမ်ား၊ သစ္သီးမ်ားကိုလည္း ေစ်းႏွဳန္းခ်ိဳသာစြာ ေပါေပါမ်ားမ်ား စားသံုးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ား အေနျဖင့္ သေဘာက် ႏွစ္သက္စရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ထိုေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတြင္ ေနေစာင္းသည္အထိ ကြ်န္မ ထိုင္ေနျပီးမွ ညစာစားရန္ ထိုေစ်းတန္းေလးကို ေလွ်ာက္လာခဲ့မိပါသည္။

စားစရာမ်ားမွာ အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္လွျပီး စားခ်င္စဖြယ္ရွိလွေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို စားရမည္ကိုပင္ မေဝခြဲတတ္ေအာင္ပင္…။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ပင္လယ္စာမ်ား ေရာင္းေသာ ဆိုင္တဆိုင္ကို ေရာက္ျပီး ပုဇြန္ကင္တစ္ပြဲ၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ပြဲႏွင့္ ဝက္သားကင္ တစ္ပြဲ၊ အုန္းသီးစိမ္းတစ္လံုးတို႔ကို မွာယူလိုက္ပါသည္။ ပိုက္ဆံေပးေသာအခါ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ မ်ားစြာ ေစ်းခ်ိဳေနသည့္အျပင္ စားၾကည့္ေသာအခါ အရသာလည္း အလြန္တရာ ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း သိလိုက္ရပါသည္။

ညစာ စားအျပီး ထိုေစ်းတန္းတေလွ်ာက္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနရင္း တေနရာအေရာက္တြင္ ထိုျမိဳ႔ကေလး နာမည္ စာတန္းပါ တီရွပ္ေရာင္စံုမ်ားေရာင္းေသာ ဆိုင္ကေလးကို ေတြ႔ရပါသည္။ လက္ေဆာင္ေပးရန္ျဖစ္ေစ အမွတ္တရ ဝတ္ဆင္ရန္ ျဖစ္ေစ ထိုတီရွပ္ အနည္းငယ္ ဝယ္ယူရန္ ဆိုင္ထဲသို႔ ၀င္သြားမိပါသည္။ ဆိုင္ထဲအေရာက္တြင္ အမ်ိဳးသား ခပ္ငယ္ငယ္တစ္ဦးႏွင့္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးက လွိဳက္လွဲေဖၚေရြေသာ အျပံဳးျဖင့္ ဆီးၾကိဳကာ ကြ်န္မ အလိုရွိသည္မ်ားကို စိတ္ရွည္စြာ ျပသပါသည္။ အထည္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေရြးခ်ယ္ရင္း ေစ်းေမးေသာအခါ အမ်ိဳးသမီးက သူတို႔ ဘာသာစကားျဖင့္ ေျပာပါသည္။ ကြ်န္မက နားမလည္ေၾကာင္း လက္ခါျပရင္း အမူအယာျဖင့္ ေျပာေသာအခါမွ ဂဏန္းေပါင္းစက္ကို ယူလာကာ ေစ်းႏွဳန္းမ်ားကို ေရးျပပါသည္။ ေဘးနားမွ ၾကည့္ေနေသာ အမ်ိဳးသားေလးက အစ္မက ျမန္မာလား ဟု ေမးလာေသာအခါ ရုတ္တရက္ ကြ်န္မ လန္႔သြားပါသည္။ ဟုတ္တယ္ အစ္မ ျမန္မာပါ… ဟု ျပန္ေျဖေသာ္ ကြ်န္မကို ဂဏန္းေပါင္းစက္ တျပင္ျပင္ျဖင့္ ေစ်းေျပာေနေသာ အမ်ိဳးသမီးကို သူတို႔ ဘာသာစကားျဖင့္ တစံုတခု လွမ္းေျပာလိုက္ပါသည္။ ထိုအခါ အမ်ိဳးသမီးက ကြ်န္မတို႔ အနားမွ ဖယ္ခြာျပီး ဆိုင္ခန္းထဲသို႔ ဝင္သြားပါသည္။

ထို႔ေနာက္ ေစ်းေရာင္းသူ အမ်ိဳးသားေလးက ကြ်န္မ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ တီရွပ္မ်ားကို က်သင့္ေငြ တြက္ေပးပါသည္။ အစ္မ အလည္ လာတာပဲလား…ဘယ္ေလာက္ၾကာအံုးမွာလဲ… စသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖဆို… အလႅာပ သလႅာပ စကားမ်ား ေျပာဆိုျပီး က်သင့္ေငြကို ေပးေခ်မည္အလုပ္တြင္… စုစုေပါင္း က်သင့္ေငြထက္ တဝက္မက ေလွ်ာ့ခ်ထားေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မ အံ့ၾသသြားျပီး မဟုတ္တာ… နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာ့ရင္ ရပါျပီ အခုက ေခါက္ခ်ိဳးေတာင္ မကဘူး… ယူပါ… က်သေလာက္ ယူပါ.. ဟု ေျပာလိုက္ရာ… သူက ရပါတယ္ အစ္မရယ္.. ကြ်န္ေတာ္က အလည္လာတဲ့အထဲ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရရင္ ေပ်ာ္လို႔ပါ… အခုကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေလွ်ာ့ေပးႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာထဲကမို႔ ေလွ်ာ့ေပးတာပါ… ယူပါ အစ္မ.. အားမနာပါနဲ႔… ဟု ေျပာေလသည္။ အားနားနာျဖင့္ က်သင့္ေငြကို ေပးရင္း ေက်းဇူးတင္စကားဆိုကာ ထိုေစ်းတန္းေလးမွ ထြက္၊ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ ညနက္စျပဳလာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘားမ်ား ကလပ္မ်ားလည္း အေတာ္ လူစည္ကားေနကာ သီခ်င္းသံမ်ားမွာ လမ္းမေပၚသို႔ လွ်ံထြက္ေနပါသည္။

ဒုတိယေန႔… ဟိုတယ္မွ ေကြ်းေသာ မနက္စာမ်ားအနက္ ကြ်န္မ အၾကိဳက္ဆံုး ေကြ႔တီယိုကိုသာ တဝ စားျပီး ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း မနီးမေဝးမွ ကြ်န္းကေလးကို အလည္သြားရန္ လာၾကိဳသည့္ ကားကို ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့သည္။

ခ်ိန္းဆိုထားေသာ အခ်ိန္ အတိအက်တြင္ ကား လာၾကိဳပါသည္...။ ထို႔ေနာက္ သေဘၤာဆိပ္သို႔ေရာက္… အသင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ သေဘၤာကို စီးကာ ျပာလဲ့ေနေသာ ေရျပင္တေလ်ာက္ ခရီးဆန္႔ခဲ့ပါသည္။ နာရီဝက္ခန္႔ ေမာင္းျပီးေသာအခါ အလြန္လွပေသာ သဘာဝ ေက်ာက္ေတာင္မ်ားႏွင့္အတူ အရင္ေနရာမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမိုၾကည္လင္ စိမ္းျပာေသာ ေရျပင္က်ယ္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။ ေရေအာက္တြင္ လူးလာေခါက္ျပန္ ကူးခတ္ေနၾကေသာ အေရာင္စံု အေသြးစံု အရြယ္စံု ငါးမ်ားကိုလည္း ေဝးေဝးမွ လွမ္းျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ေရက ၾကည္လင္ စိမ္းျမေလသည္။ အခ်ိဳ႔ေသာ ခရီးသြားမ်ားက ပစၥည္းကရိယာ အစံုအလင္ တပ္ဆင္ကာ ေရေအာက္တြင္ ငုတ္လွ်ိဳးကာ သဘာဝ အလွအပမ်ားကို ၾကည့္ရွဳေနခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မက လွပေသာ… ျပီးေတာ့ ခိုင္ခံ့မာေက်ာလွပါသည္ဆိုေသာ ေက်ာက္ေတာင္မ်ားပင္ ေရတိုက္စားျခင္းခံရေသာေၾကာင့္ ေအာက္ေျခတြင္ အရစ္လိုက္ နစ္ဝင္ ပါးလ်လာပံုကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတြင္ စာတစ္ပုဒ္ကို စီေနမိေသးသည္။

ထိုကြ်န္းေလးမွ အျပန္တြင္ လက္မွဳပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ခ်ည္ထည္မ်ား၊ ဆြဲၾကိဳး လက္ေကာက္မ်ား၊ အသင့္ ထုတ္ပိုးျပီးေသာ လက္ေဆာင္ေပးႏိုင္ေသာ စားဖြယ္ေသာက္ရာမ်ားကို ေရာင္းေသာ ေရေပၚကြ်န္းေလး တခုကို ေရာက္ခဲ့ပါေသးသည္။ ခ်ည္အက်ႌေလးမ်ား၊ ပုတီးေစ့ ဆြဲၾကိဳးမ်ားႏွင့္ ပုဝါသံုးထည္ကို ဝယ္ယူျပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာေသာအခါ သစ္သီးေျခာက္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ သစ္သီးယိုအမ်ိဳးမ်ိဳး ေရာင္းေသာ ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကို ေတြ႔ရပါသည္။

ဆိုင္ေရွ႕တြင္ အျမည္းေပးထားေသာ သစ္သီးေျခာက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို စားၾကည့္ပါ… ဟု ေခၚယူေနေသာ ေကာင္မေလး၏ ခ်ိဳျမေသာ ျပံဳးမ်က္ႏွာကို ေတြ႔ရေသာအခါ စိတ္ထဲတြင္ ရင္းႏွီးေနသလို ျဖစ္ျပီး ထိုဆိုင္ထဲသို႔ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုေကာင္မေလး ယူလာေသာ အျမည္းမ်ားကို အနည္းငယ္စီ ျမည္းစမ္းၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဘာစကားမွ် မဆိုရေသးခင္မွာပင္ သူက ကြ်န္မကို အစ္မက ျမန္မာလား… ဟု ေမးလာပါသည္။ ကြ်န္မ မ်က္လံုးအဝိုင္းသားျဖင့္ စားလက္စ အျမည္းကို အျမန္ မ်ိဳခ်ကာ ကြ်န္မ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း ေခါင္းကို တြင္တြင္ညိတ္ျပလိုက္ပါသည္။ သူက ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာ အစ္မရယ္.. အစ္မ အလည္လာတာပဲလား… ဘယ္မွာ တည္းလဲ… ဘယ္ႏွစ္ရက္ ေနမွာလဲ… စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းမ်ား ထုတ္ပါေတာ့သည္။ သူ ေမးသမွ်ကို ျပန္လည္ ေျဖၾကားရင္း ကြ်န္မ ဝယ္လိုေသာ အသီးေျခာက္မ်ားကိုပါ တလက္စတည္း လက္ညွိဳးညႊန္ျပလိုက္ရာ ေကာင္မေလးက သြက္လက္စြာျဖင့္ အသီးေျခာက္မ်ားကို တစ္ထုတ္ျပီး တစ္ထုတ္ ခ်ိန္တြယ္ ထုတ္ပိုးပါေတာ့သည္။ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေျခာက္၊ ကီဝီသီးေျခာက္၊ အုန္းသီးေျခာက္ မ်ားမွာ အလြန္ အရသာ ရွိေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဝယ္ျဖစ္ပါသည္။

က်သင့္ေငြ ရွင္းေသာအခါ ကြ်န္မ တြက္ထားသည္ထက္ အေတာ္ နည္းေနေသာေၾကာင့္ ေကာင္မေလးအား ျပန္ေမးေသာအခါ မည္သည့္ အသီးေျခာက္မဆို ငါးရာဂရမ္ သံုးထုတ္ ဝယ္လွ်င္ ေနာက္တစ္ထုတ္ အပိုေပးသည္ ဟု ဆိုပါသည္။ ထို႔အျပင္ ကြ်န္မ စားဖို႔ လက္ေဆာင္… ဟု ဆိုကာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေျခာက္တစ္ထုတ္ သပ္သပ္ ေပးျပန္ပါသည္။ ကြ်န္မ ဝယ္ထားသမွ်ကို အေလးခ်ိန္ ပိုပိုသာသာ ခ်ိန္တြယ္သည္သာမက အပိုလည္းေပး၊ လက္ေဆာင္လည္း ေပးႏွင့္ ကြ်န္မဆီမွာ အသီးေျခာက္မ်ား တပံုတပင္…။ က်သင့္သေလာက္ ယူပါ ဟု အထပ္ထပ္ ေျပာေသာ္လည္း မရ…။ သည္လိုႏွင့္ ကြ်န္မလည္း မၾကာခင္က ဝယ္လာေသာ ပုဝါမ်ားထဲမွ တစ္ထည္ကို ထုတ္ယူကာ ထိုေကာင္မေလးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးရင္း၊ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရင္း ႏွဳတ္ဆက္ရပါသည္။ ေကာင္မေလးမ်က္ဝန္းတြင္ တြဲခိုလာေသာ မ်က္ရည္စမ်ားကိုမူ ဝမ္းသာမ်က္ရည္လား ဝမ္းနည္းမ်က္ရည္လား… ကြ်န္မ ေကာင္းေကာင္း မခြဲျခားႏိုင္ခဲ့ပါ။

တည္းခိုရာ ဟိုတယ္သို႔ အျပန္လမ္းတြင္ အေမ့အိမ္ႏွင့္ အေဝးတေနရာမွာ ေနထိုင္ရင္း ေကာင္းေရာင္း ေကာင္းဝယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကေသာ ကိုယ့္လူမ်ိဳးကေလးမ်ား၏ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းေလးမ်ားကို ဝမ္းသာ ၾကည္ႏူးစြာ အသိအမွတ္ျပဳ ေတြးေတာရင္း ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လည္း ဝမ္းသာ ဝမ္းနည္း ခံစားရပါသည္။

တတိယေန႔တြင္မူ ဟိုတယ္မွာပင္ မနက္စာ စားျပီး ဟိုတယ္ေရွ႕တြင္ ျမင္ေနရေသာ ကမ္းစပ္တေလ်ာက္ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း… အသက္ဝဝရွဴရင္း… အနားယူခဲ့ပါသည္။ ညေနေစာင္းတြင္မွ ကမ္းစပ္သို႔ ဆင္းကာ ပင္လယ္ေရႏွင့္ ထိေတြ႔ခဲ့ျပီး… သဲေသာင္ျပင္ ပင္လယ္ ျပာျပာ ေတာင္တန္းညိဳညိဳ ေကာင္းကင္ျပာျပာ တိမ္တိုက္ ျဖဴျဖဴ… ဟိုး…. မိုးကုတ္စက္၀ိုင္း အဆံုးအထိ ျမင္ေနရေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ဓါတ္ပံုရိုက္ယူရင္း.. ေနဝင္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရင္း… ျမိဳ႔ကေလးကို ႏွဳတ္ဆက္ရင္း…. ေနာက္တေန႔ မနက္ အေစာၾကီးတြင္ ကြ်န္မ ခ်စ္ေသာ ထိုကြ်န္းျမိဳ႔ကေလးမွ ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။



စာၾကြင္း - ဟိုးအရင္တုန္းကလို စာနဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ေဝေဝဆာဆာ တြဲတင္ခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႔ ဖူးခက္သြား ေတာလား ပိုစ့္ေလးကို ေရးပါတယ္။ ပံုတခ်ိဳ႕ကို ကင္မရာအၾကီးနဲ႔ ရိုက္ျပီး တခ်ိဳ႔ပံုေတြကေတာ့ အိုင္ဖုန္းနဲ႔ ရိုက္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Bonus - ဒါေလးကေတာ့ ေဟာလီးေဒးက ျပန္လာျပီး ရံုးျပန္တက္ရေတာ့မွာမို႔ ငွက္နာေလး လည္လိမ္ေနတဲ့ပံု ျဖစ္ပါတယ္...။ ဝမ္းနည္းစရာပါ....