Wednesday, January 4, 2017

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း



အားလံုးအတြက္ လာျခင္းေကာင္းေသာ ၂၀၁၇ ျဖစ္ပါေစ...

Thursday, December 29, 2016

စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္

အစိမ္းေရာင္ Scrabble အိတ္တစ္လံုုးထဲ ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုးေတြ ေပါင္းစု ေရာေႏွာေနသလို အဲဒီေနရာကို အားလံုး တစ္ေန႔တည္း တခ်ိန္တည္းမွာ အတူတူ စုေဝး ေရာေႏွာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾက။
ေတြ႔႔ေတြ႔ခ်င္းမွာ ျဖဴစင္တဲ့ ရိုးသားမွဳေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မသိမသာ (သိသိသာသာ) အကဲခတ္ၾက၊ ျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ရယ္ေမာျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္ၾက၊ စတင္ မိတ္ဖြဲ႕ၾက။ ေဟ့... မင္းက ဘယ္က လာတာလဲ / ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္က / ကြ်န္ေတာ္က ျမင္းျခံက / က်ဳပ္က ေတာင္ငူက / ကြ်န္ေတာ္က မႏၱေလးက... အဲဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၾက။ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္တိုတိုေလးအတြင္းမွာ ဟိုးအရင္ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာထဲက ရင္းႏွီးခင္မင္ခဲ့ၾကသူေတြလို တသားတည္းက်ခဲ့ၾက။ နီးစပ္ရာ နီးစပ္ရာ ေပါင္းစုၾကရင္းက အစုလိုက္ အဖြဲ႔လိုက္ေတြ ျဖစ္လာၾက။ အဲဒီေနာက္မွာ တစထက္ တစ ေထြးလံုးရစ္ပတ္ျပီး ေျပာမနာ ဆိုမနာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္လာၾက။ ေခတ္စားေနတဲ့ အနီေရာင္ ပန္းပြားလြယ္အိတ္ေတြ ဆင္တူ / ပုခံုးမွာ အထံုးထံုးျပီး လြယ္ပိုးခဲ့ၾက။ ပန္းပြားလြယ္အိတ္က ၾကိဳးစေတြ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ရင္း ေျပာင္ရင္း ပူးတြဲ ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ၾက။ ပန္းပြားလြယ္အိတ္အတြဲေတြလို ခြဲလို႔မရေအာင္ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ဖက္လွဲတကင္း ခ်စ္ခင္ၾက။

နာမည္ရင္းေတြ ေပ်ာက္၊ နာမည္ေျပာင္ေတြ ကိုယ္စီ ရွိလာၾက။ ေခါင္းထိပ္နားက ဆံပင္ေတြခ်ည္းပဲ ပြေနေအာင္ ေကာက္ထားတဲ့သူကို ထိပ္တင္ပြ / ဆံပင္ကို အုန္းဆီေတြ ရႊဲေနေအာင္ လိမ္းတတ္တဲ့သူကို ဆီရႊဲ / အရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ပိန္နဲ႔ တစ္ေယာက္ကို အရွည္ၾကီး / ပံုဆြဲခ်ိန္ေတြမွာ အခန္းအျပင္ကေန လာလာၾကည့္တတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကို Drawing / အနီ အဝါၾကား စပို႔ရွပ္ မၾကာခဏ ဝတ္တတ္တဲ့တစ္ေယာက္ကို မီးပြိဳင့္ / ႏွဳတ္ခမ္းေမြးစစနဲ႔သူကို ဝင္းဦး၊ ပါတိတ္ရွပ္အျမဲဝတ္တဲ့သူကို ျပိတၱာ / ရယ္လိုက္ရင္ သြားေတြ အေရွ႕ထြက္ေနသူကို ရွဲေစာင္း / နားရြက္မွာ နားသန္သီး တပ္ထားတဲ့ တစ္ေယာက္ကို ခ်ိန္သီး / အသားမည္းတဲ့တစ္ေယာက္ကို မဲေလး / ေနာက္ထပ္ သူ႔ထက္ အသားမည္းတဲ့ တစ္ေယာက္ ထပ္ေတြ႔ျပန္ေတာ့ မဲၾကီး / မ်က္ႏွာမွာ ေပါင္ဒါေတြ လိမ္းျပီး ေက်ာင္းလာတဲ့တစ္ေယာက္ကို ေခ်ာကလက္ မွိဳတက္ / တစ္ခုခုေျပာမယ္ၾကံလိုက္ရင္ စကားအစမွာ ဟိုနင္း လို႔ အျမဲေျပာတတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကို ကိုဟိုနင္း / သူ႔လိုပဲ စကားအစမွာ ဟိုဥစၥာ ဆိုတာကေန စေျပာတဲ့တစ္ေယာက္ကို ကိုဟုတ္စာ / မင္းသား James Dean နဲ႔ တူတဲ့တစ္ေယာက္ကို JD / ႏွာခါင္းခြ်န္ခြ်န္ စိုးသူနဲ႔ တူတဲ့ တစ္ေယာက္ကို စိုးသူ / နာမည္မွာ ယဥ္ ပါတဲ့တစ္ေယာက္ကို ယင္ေကာင္။ အဲဒီလို မေရမတြက္ႏိုင္တဲ့ နာမည္ေျပာင္ေတြနဲ႔ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ကုန္ၾက။ တီစကြဲေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ေျပးေျပးလႊာလႊား ေရွ႕ဆံုးတန္းမွာ ေနရာဦးၾက၊ သီေရတာေတြမွာ အတန္း အတူတက္ၾက၊ ဆရာေတြအလစ္ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထမင္းဘူးေတြဖြင့္စားၾက။ တခါတခါေတာ့ အတန္းအတူလစ္ၾက။ တစ္ေယာက္က အတန္းလစ္ျပီး စာသင္ခန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတံခါးေပါက္က ခုန္ခ်ရင္ က်န္ခဲ့တဲ့တစ္ေယာက္က သူ႔လြယ္အိတ္ကို သိမ္းထားေပးၾက။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာရြက္မွာ သူ႔လက္မွတ္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထိုးေပးၾက။ က်ဴတိုရီယယ္ခ်ိန္ေတြမွာ ဆရာမက နာမည္ေခၚရင္ အသံတုနဲ႔ ထူးေပးၾက။ စြယ္ေတာ္ရိပ္မွာ အေပ်ာ္ဆံုး ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေက်ာင္းသားဘဝ။

ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးလာရင္ အတန္းမွန္တဲ့သူဆီက စာအုပ္ေတြ ငွားၾက၊ ကိုယ့္စာအုပ္ထဲက စာမ်က္ႏွာလြတ္ေတြ ျပန္ျဖည့္ၾက၊ ဝရုန္းသုန္းကားနဲ႔ အေပါက္ေတြ ဖာၾက။ စာသင္ခန္းအလြတ္ေတြမွာ အုပ္စုလိုက္ စာအတူ က်က္ၾက။ မသိတဲ့သူကို မတတ္တဲ့သူက ဆရာျပန္လုပ္ၾက ျငင္းၾက ခုန္ၾက၊ လဖက္ရည္ခြက္ေတြ၊ လစ္ပိုပုလင္းေတြနဲ႔ တစ္ညမွ မအိပ္လိုက္ရပဲ မိုးစင္စင္လင္းၾက။ Assume နဲ႔ Neglect ကို တြင္တြင္သံုး Error ေတြ တက္ေတာ့ ဝုန္းဒိုင္းၾကဲ၊ Tension နဲ႔ Compression မခြဲတတ္ေတာ့ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး အၾကပ္ရိုက္။ Fluid နဲ႔ Thermo က ေဖၚျမဴလာေတြကို အျဖဴေရာင္ ေရးေနာ့ေဘာပင္ရဲ႕ ကိုယ္ထည္ေပၚမွာ (ၾကံမိၾကံရာ) ဆူးခြ်န္နဲ႔ ကူးေရးၾက။ နီးစပ္ရာ ဆရာေတြ ဆရာမေတြဆီကို (အခ်ိန္မရွိ အခ်ိန္ရွိ၊ အားသည္ မအားသည္ မသိ) တဟုန္ထိုး ေျပး၊ မသိတာေတြ ေမး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြက အာစီ တူး နဲ႔ ထူး ကို ခဏ ေမ့ထားၾကရ။ ေက်ာင္းသူေတြက အေဆာင္ေရွ႔က သီခ်င္းသံ (အသည္းကြဲသီခ်င္းသစ္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေလး) ကို ခဏေမ့ထားၾကရ၊ ႏွစ္လႊာေပါင္းမွ တစ္ရြက္ျဖစ္တဲ့ အသည္းပံု စြယ္ေတာ္ေတြရယ္၊ အေျဖမေပးေသးတဲ့ ခ်စ္ရသူအေၾကာင္းနဲ႔ အေျဖမေပးရေသးတဲ့ ခ်စ္ေနမိသူ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း (ခဏျဖစ္ျဖစ္ေတာ့) ေခါင္းထဲကေန ထုတ္ထားၾကရ။ စာေမးပြဲျပီးေတာ့မွ (စာေမးပြဲျပီးေတာ့မွ) လို႔ ေတးထားၾကရ။ အဲဒီေနရာမွာ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္... စာသင္ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္။

အဲဒီေနရာ…
လွပခန္႔ညားတဲ့ ေလးေထာင့္တိုင္ၾကီး ဆယ့္ရွစ္တိုင္၊ အထင္ကရ စြယ္ေတာ္ပင္ေတြနဲ႔ ခေရပင္တန္း၊ ေက်ာင္းေရွ႕က အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းက်ယ္၊ ဦးလူေပါဂိတ္နဲ႔ ပစၥည္းမဲ့ဂိတ္၊ အေဆာက္အဦးနံပါတ္ တစ္ ႏွစ္ သံုး ေလး ငါး ေျခာက္ ခုႏွစ္ ရွစ္၊ အဝါႏုုေရာင္ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဂ်ီေဟာသူ၊ တစ္ခါတစ္ခါမွ စိတ္ပါလက္ပါ ဖြင့္ေလ့ (ပြင့္ေလ့) ရွိတဲ့ ေက်ာင္းေရွ႕က ေရပန္းနဲ႔ ကားရပ္နားရာ ေနရာထိပ္က စကားပင္ စကားပြင့္ေၾကြေတြ၊ ဘယ္သူေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္အခ်ိန္မဆိုု လက္ခုတ္သံ ညံတဲ့ ၾသဘာလမ္း၊ ပံုဆြဲခ်ိန္နဲ႔ တီစကြဲေတြ ငွားရတဲ့ ဂိုေထာင္နဲ႔ ဦးေလးၾကီး၊ လႊတိုုက္ တူထုု ဂေဟေဆာ္ ေပ်ာ္စရာ လက္ေတြ႔အခ်ိန္ေတြ (ေက်ာင္းသူေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို ေဟ့... ငါ့ကို ဒါေလး ကူလုပ္ေပးေနာ္လို႔ အကူအညီေတာင္းခဲ့ရ)၊ ၁-၃/၂၇၊ ၈-၁/၁ နဲ႔ မိန္းကေလးမ်ား နားေနေဆာင္၊ တူးတူးရဲ႕ ခုုႏွစ့္ဆယ့္ငါးရာခိုုင္ႏွဳန္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားေရးရာ၊ ေႏြးေအးက ကိုုေအာင္ ကိုုေဇာ္ ညီေနာင္ႏွစ္ေဖၚနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီလက္ေဖ်ာ္၊ ဒီလမ္းေပၚမွာ လက္တြဲေလွ်ာက္မွ ခ်စ္သူအရာေျမာက္တဲ့ Lovers’ Lane၊ တစ္လတစ္ၾကိမ္ အသစ္လဲတဲ့ ကာတြန္းေဘာက္စ္၊ ဂဏန္းေပါင္းစက္ မဲႏွိဳက္ရတဲ့ ေက်ာင္းထိပ္က စာအုပ္ဆိုင္၊ မတ္လ ဆယ့္သံုး နဲ႔ ဘုန္းေမာ္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ေတြနဲ႔ အဲဒီရက္မွာ ေရာက္လာတဲ့ အစိမ္းရင့္ေရာင္ သံဇကာကြက္ေတြ၊ တိုးတိုးေျပာပါ ဆူညံျခင္းမျပဳရ စာတမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္၊ ဝါသနာ ေစတနာ အနစ္နာ နာသံုုးနာနဲ႔ အတိျပီးတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္ေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေမ့ပစ္ဖို႔ အလြန္ခဲယဥ္းတဲ့ နာရီေတြ၊ ေန႔စြဲေတြ၊ ခုုႏွစ္ သကၠရာဇ္ေတြ၊ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲမွာ သူ႔အလိုုလိုု တြယ္ရစ္ ခ်ည္ေႏွာင္ျပီးျဖစ္တဲ့ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္ အိပ္မက္ရွည္ေတြ။

ေျခာက္ႏွစ္တာ စာသင္ႏွစ္ေတြကုန္ဆံုးေတာ့ အနာဂတ္အတြက္ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အိပ္မက္ရွည္ေတြ ဆက္မက္ၾက။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကေန ေအ ဘီ စီ အကၡရာ စာလံုးေတြကိုု ေမွာက္ခါ သြန္ခ်လိုက္သလို အားလံုး တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီေရာက္၊ တစ္ေယာက္ တစ္လမ္းစီေလွ်ာက္၊ ဟို ဒီ တစစီ ေဝးကြာ ျပန္႔က်ဲကုန္ၾက၊ တခ်ိဳ႔က ေပ်ာ္ရာမွာ ေနၾကျပီး တခ်ိဳ႔က ေတာ္ရာမွာ ေနၾကရ၊ တခ်ိဳ႔ေတြကေတာ့ စာလံုုးတြဲေတြလိုု မခြဲပဲ တတြဲတြဲ ရွိျမဲ ရွိေနၾက။ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းကလို အားလံုုး အတူတူ တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဆံုႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ ခက္ခဲ ရွားပါးကုန္ၾက။ ကမာၻၾကီးဟာ ရြာၾကီးတစ္ရြာလို ဆက္သြယ္ေရးေကာင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခတ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အလွ်င္အျမန္ ျပန္လည္နီးကပ္လာၾက။ ေဝးေနတဲ့သူေတြကိုလည္း နီးလာေအာင္ အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ဆြဲငင္ေခၚေဆာင္လာၾက။ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ေတြ႔ၾကဆံုၾက ေျပာဆို ရယ္ေမာၾက တခါတခါ (သို႔မဟုတ္) အခါခါ ျငင္းၾကခုန္ၾက ရန္ျဖစ္ၾက။ အသက္ေတြၾကီးလာေပမယ့္ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသားဘဝရဲ႕ ေန႔စြဲတခ်ိဳ႔ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ျပန္လည္ ရရွိၾက။ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေရာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝး အခါအခြင့္ၾကံဳတိုင္း မဆံုုးႏိုုင္တဲ့ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္ေတြကိုု စိတ္ပါလက္ပါ ဆက္မက္ေနၾက။ အားလံုုးရဲ႕ ဆင္တူအိပ္မက္ေတြက အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု - ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ - တစုုတေဝးထဲ ျပန္ဝင္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ၾက။ အဲဒီအိပ္မက္ေတြ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖၚႏိုုင္ဖိုု႔ စုုေဝးၾက တိုုင္ပင္ၾက အားထုုတ္ၾကိဳးပမ္းၾက။ ႏွင္းေတြေဝေနတဲ့ ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခုုမွာ အိတ္အစိမ္းေရာင္ထဲကိုု ေရာက္ရာအရပ္က မဆိုင္းမတြ ျပန္လာဖိုု႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က တိုက္တြန္းၾက၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က ဆြဲေဆာင္ၾက၊ ကိုုယ္စီကိုုယ္ငွ ၾကိဳးစားခဲ့ၾက။

ဒီလိုုနဲ႔ ဒီေန႔မွာ…
ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး အားလံုုး အတူတူ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ၾက...
ရန္ကုုန္စက္မွဳတကၠသိုုလ္ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစည္းေအာက္က အစိမ္းေရာင္ အိတ္ကေလးတစ္လံုုးထဲကိုု ေအ ဘီ စီ ဒီ စာလံုုးေလးေတြ တစ္ခုုခ်င္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တိုုးဝင္ခဲ့ၾက။ ႏွဳတ္ဆက္စကားသံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ (ေဟ့... မင္းက ဝတယ္ / မင္းက အိုတယ္ / မင္းက နဖူးေျပာင္လာတယ္ / ေဟ့ေကာင္ လူပ်ိဳၾကီး မစြံေသးဘူးလားကြ...) အဲဒီလို မခံခ်င္ေအာင္ စေနာက္သံေတြ ညံစီေနခဲ့ၾက၊ မဖတ္ရတာၾကာလွျပီျဖစ္တဲ့ ကာတြန္းေဘာက္စ္မွာ တိုးေဝွ႔ၾက။ အခ်င္းခ်င္းေရာ ဆရာမေတြကိုပါ လက္ဆြဲေခၚရင္း ဓါတ္ပံုေတြ တျဖတ္ျဖတ္ မျပီးႏိုင္ေအာင္ ရိုက္ၾက။ ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႔ စိတ္ကူးထဲမွာ အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔စြဲတစ္ခုကို အားလံုး ကိုယ္စီ လက္ဝယ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရ။ (မရွိေတာ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနာမည္ ေရရြတ္မိေတာ့ ရုတ္တရက္ - တဒဂၤ - ႏွဳတ္ဆိတ္ခဲ့ၾက၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရ။) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေန႔႔မွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေဝးကြာေနခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆရာ ဆရာမေတြ အားလံုုးနဲ႔ တေနရာထဲမွာ တစုုတစည္းထဲ ျပန္လည္ဆံုုေတြ႔ခဲ့ၾက။ သိပ္ေပ်ာ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကို ေက်ာင္းဝင္းက်ယ္ၾကီး တခုုလံုုး ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး၊ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ျပီးေတာ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေရရြတ္ခဲ့ၾက။ စြယ္ေတာ္အိပ္မက္ရွည္သီခ်င္းကိုု အားလံုုး သံျပိဳင္ သီဆိုုခဲ့ၾက။

သက္ေဝ
(၁၃ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆)

Wednesday, November 30, 2016

စ ႏၵီ နဲ႔ အ တူ

နီနီဟု အမည္ရေသာ ကေလးမေလးသည္ ကြ်န္မႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးျဖစ္သည္။ နီနီ႔နာမည္အရင္းမွာ စႏၵီျဖစ္သည္။ စႏၵီကေလ စႏၵီကေလ… ႏွင့္ စကားေျပာရင္း နီနီကေလ… နီနီကေလ ဟု ျဖစ္လာသည္ဟု စႏၵီ႔ေမေမက ေျပာျပသည္။ စႏၵီ႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးလာခ်ိန္မွာ သမီးနာမည္ စႏၵီေလ… စႏၵီကေန ဒီဒီ ျဖစ္ရမွာကို ဘာလို႔ နီနီ ျဖစ္ေနရသလဲ ဟု ကြ်န္မ ေမးမိေသာအခါ ေျခာက္ႏွစ္သမီး စႏၵီက သူ႔ေခါင္းေလးကို ဘယ္ ညာ ယမ္းေနေအာင္ လွဳပ္ခါရင္း နီနီပဲ… နီနီပဲ… နီနီက အနီေရာင္ကို ၾကိဳက္လို႔... ဟု ခ်စ္စဖြယ္ ေျပာခဲ့ပါသည္။ ထိုသမီးေလး နီနီ ေခၚ စႏၵီသည္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူ႕ကို ဇာတ္ေကာင္ေနရာတြင္ထားကာ စာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မကို တြန္းအား တစံုတရာ ေပးႏိုင္လိမ့္မည္ဟု မည္သည့္အခါကမွ် ေတြးမထားဖူးခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္…
နီနီႏွင့္ ကြ်န္မ၏ စတင္ေတြ႔ဆံုမွဳမွာ ရိုးရွင္းစြာ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆံုၾကေသာ မိတ္ဆံု ညစာစားပြဲတစ္ခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က နီနီ ေျခာက္ႏွစ္သမီးအရြယ္… လူစိမ္းမ်ားကို ေၾကာက္ရြံ႔တတ္ေသာ၊ စကားနည္းေသာ၊ အစားေရြးေသာ၊ ေပတိေပကပ္ႏိုင္ေသာ၊ ဂ်ီတိုက္ ဂ်စ္က်ေသာ၊ လူၾကီး ေျပာစကားနားမေထာင္ေသာ… အစရွိသည့္ အထူးျပဳ နာမ၀ိေသသနမ်ား ပိုင္ရွင္ ေျခာက္ႏွစ္သမီးေလး နီနီႏွင့္္ ကြ်န္မ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔ဆံုမွဳသည္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ ေျပျပစ္လွသည္။ လိုအပ္သည္ထက္ပို၍ နီးကပ္ျပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လွ်င္ျမန္စြာ ရင္းႏွီးခင္မင္သြားပံုမွာလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ အနည္းငယ္ေတာ့ ထူးဆန္းေနသလိုပင္။ ထိုအခ်ိန္ေလးကို ကြ်န္မ ယခုတိုင္ မွတ္မိကာ ျမင္ေယာင္ေနပါေသးသည္။ ညစာစားပြဲတြင္ နီနီက ကြ်န္မအနားသို႔ စိတ္လိုလက္ရ လာကပ္ထိုင္ကာ သူ႔လက္ထဲမွ အနီေရာင္ လက္ပတ္နာရီထူထူေလးကို ျပရင္း၊ နာရီထဲမွာ လွဳပ္ေနေသာ အရုပ္ကေလးအေၾကာင္းကို သူ႔အသံေသးေသးေလးျဖင့္ တြတ္တြတ္ေျပာရင္း ကြ်န္မ ခြံ႔ေကြ်းေသာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကို တစ္ဇြန္းျပီး တစ္ဇြန္း မျငင္းမဆန္ စားေနပံုကို နီနီ႔ေဖေဖႏွင့္ ေမေမက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္စားပြဲမွာ ထိုင္ကာ တအံ့တၾသ လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့ၾကသည္။ နီနီ၏ အမူအယာေလးမ်ား အေျပာအဆိုေလးမ်ားမွာ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလြန္းသျဖင့္ ကြ်န္မလည္း နီနီ႔ကို အခ်ိန္တိုေလးအတြင္း ခ်စ္ခင္သြားပါသည္။ ေနာက္တေန႔တြင္ နီနီ႔ေမေမက မေန႔က ျဖဴ ခြံ႕ေကြ်းတဲ့ေခါက္ဆြဲဟာ နီနီ႔ဘဝမွာ ပထမဦးဆံုး စားတဲ့ ေခါက္ဆြဲပဲ… ဟု ဖုန္းဆက္ရင္း ေျပာျပပါသည္။ အရင္က ဘယ္လိုမွ ေကြ်းလို႔ မရ… မ်က္ရည္ထြက္ေအာင္ ငိုယိုျငင္းဆန္ေလ့ရွိသတဲ့။ သမီးေလး နီနီ…

ေနာက္ပိုင္းတြင္ နီနီက ျဖဴ႔ကို အင္မတန္ ခ်စ္တယ္ ဟု ဆိုကာ ကြ်န္မႏွင့္ ေတြ႔ဆံုႏိုင္သည့္ ပြဲလမ္းမ်ားသို႔ နီနီ႔ေမေမက နီနီ႔ကို ေခၚလာေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နီနီီနွင့္ ကြ်န္မ မၾကာမၾကာ ေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္။ ေတြ႔လိုက္တိုင္း အန္တီျဖဴ ဟု ခပ္က်ယ္က်ယ္ေခၚက ကြ်န္မရွိရာဆီသို႔ ဝမ္းသာအားရ ေျပးလာတတ္ေသာ နီနီေလးကို ကြ်န္မ ႏွစ္လိုစြာ ေပြ႔ဖက္ ခ်ီပိုးရစျမဲ။ ခ်စ္ခင္စြာ ၾကင္နာ ယုယရစျမဲ။ အနီေရာင္ၾကိဳက္ေသာ သမီးေလးနီနီ႔အတြက္ အရုပ္နီနီေလးမ်ား၊ အနီေရာင္ ခဲစကၠဴပတ္ သၾကားလံုးမ်ား ေခ်ာကလက္မ်ားႏွင့္အတူ အနီေရာင္ ကစားစရာမ်ား၊ အနီေရာင္ စာအုပ္ ခဲတံ ေပတံ အစရွိေသာ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္း အတိုအထြာေလးမ်ားကို ဝယ္ေပးျဖစ္စျမဲ။ ကြ်န္မ ဝယ္ေပးသမွ် ပစၥည္းတစ္ခုခ်င္းစီတိုင္းကို နီနီေလးကလည္း သေဘာတက် ႏွစ္သက္စျမဲ။ နီနီကလည္း အန္တီျဖဴ႔အတြက္ဟု ဆိုကာ သူ႔ေက်ာင္းမွာ ဆြဲလာေသာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကေလးမ်ား၊ စကၠဴပန္းကေလးမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ယူလာေပးတတ္ေသးသည္။ သမီးေလး နီနီ…

ေျခာက္ႏွစ္သမီးေလး နီနီက မ်က္စိေရွ႔တြင္ပင္ တစ တစ အရြယ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေသာ နီနီေလးသည္ ငယ္ငယ္ကလို လူေၾကာက္ေသာ၊ စကားနည္းေသာ၊ အစားေရြးေသာ သမီးေလးနီနီ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ သြက္လက္ေသာ၊ လွပေသာ၊ လူအမ်ားႏွင့္ ေျပာဆို ဝင္ဆန္႔ေသာ၊ ခ်ိဳရႊင္တက္ၾကြေသာ ခ်စ္စဖြယ္ သမီးေလးနီနီ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မေျပာင္းလဲတာဟူ၍ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ႏိုင္တတ္ျခင္း၊ အနီေရာင္ကို စြဲစြဲလမ္းလမ္း ႏွစ္သက္ေနျခင္းႏွင့္ ကြ်န္မကို ငယ္စဥ္အခ်ိန္မ်ားကလို ႏွစ္လို ခ်စ္ခင္ေနျခင္းတို႔ပင္။ အန္တီျဖဴ႔ကို နီနီ ဘာျဖစ္လို႔ ခ်စ္တာလဲဟု တစ္ခါ ေမးၾကည့္ဖူးသည္။ ကြ်န္မေမးေသာ ေမးခြန္းမွာ တစ္ခုတည္းျဖစ္ေသာ္လည္း နီနီ႔အေျဖမွာမူ အမ်ိဳးအမည္ မ်ားျပား စံုလင္လွသည္။ အသားျဖဴလို႔၊ ရွပ္အက်ၤီနဲ႔ ေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္လို႔၊ ကာတြန္းဖတ္လို႔၊ ဆံပင္တိုလို႔၊ ေရခဲမုန္႔စားလို႔၊ ဦးထုပ္ေဆာင္းလို႔၊ ရွဴးဖိနပ္စီးလို႔၊ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္လို႔၊ လမ္းေလွ်ာက္တာ ျမန္လို႔… အစရွိသည့္အေျဖမ်ားကို ဟန္ပန္အမူအယာမ်ားႏွင့္တကြ ေျဖဆိုခဲ့သည္။ ထိုမွ်သာမက ႏွဳတ္ခမ္းကို ခြ်န္ေနေအာင္ လုပ္ကာ နီနီၾကိဳက္တာေတြ နဲ႔ တူလို႔… ျပီးေတာ့ နီနီ႔ကို ခ်စ္လို႔ သိလား… ဟု နိဂံုးခ်ဳပ္တတ္ပါေသးသည္။ ကေလးဆန္ဆန္ ရိုးသားေသာ သမီးေလးနီနီ၏ အေျပာမ်ား၊ အေျဖမ်ားကို ၾကားရသည္မွာ ကြ်န္မကိုယ္ ကြ်န္မ မွန္ထဲတြင္ ျပန္ျမင္ေနရသလိုပင္။ သမီးေလး နီနီ…

သမီးေလးနီနီ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ သူ႔မိခင္က တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးကေလးမို႔ အစစ အရာရာ လိုေလေသးမရွိ ထားကာ မိန္းကေလးဆန္ဆန္ လွပေအာင္ ျပဳျပင္ ဆင္ယင္လိုသည္။ ပြဲေနပြဲထိုင္ေတြ ေခၚသြားလိုသည္။ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြ၊ လက္၀တ္လက္စားေတြ ဝတ္ေစလိုသည္။ နီနီက အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္သည္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း နီနီ႔ေမေမက ျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္စားဆင္ယင္တတ္သည္။ အဝတ္အစားႏွင့္ လိုက္ဖက္ေခတ္မီေသာ လက္ဝတ္ရတနာမ်ားကိုလည္း စီကာစဥ္ကာ လွပ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ဆင္ယင္ကာ ပြဲတက္တတ္သည္။ အေျပာအဆို ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းျပီး မိန္းမဆန္ကာ အမူအယာ သိမ္ေမြ႔သည္။ သို႔ေသာ္ နီနီက ရွပ္အက်ီ ၾကိဳက္သည္။ ဂ်င္းဂ်က္ကက္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၾကိဳက္သည္။ သားေရ ရွဴးဖိနပ္လွလွမ်ားႏွင့္ လည္ရွည္ဖိနပ္မ်ားကို ၾကိဳက္သည္။ ေဘာင္းဘီမွာတပ္ရေသာ ခ်ိန္းၾကိဳးေတြ၊ လက္မွာ အလွပတ္ရေသာ ကြင္းေတြ၊ ၾကိဳးေတြႏွင့္ ဆြဲၾကိဳးမ်ားကို ၾကိဳက္သည္။ စတီးလ္ၾကယ္သီးမ်ား၊ အခြ်န္အတက္မ်ားပါေသာ ဦးထုပ္မ်ိဳးကိုမွ လိုခ်င္သည္။ ေက်ာပိုးအိတ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲရေသာ တို႔လို႔တြဲေလာင္းမ်ား၊ အရုပ္မ်ားႏွင့္ အရိုးေခါင္းပံု ေသာ့ခ်ိန္မ်ားကို ၾကိဳက္သည္။ မိဘႏွစ္ပါးက လမ္းသရဲပစၥည္းေတြ၊ နမိတ္မရွိ နမာမရွိေတြမို႔ မသံုးရဟု တင္းၾကပ္သည္။ နီနီႏွင့္ အစစ အရာရာမွာ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း။ 

သမီးနီနီက အဂၤလိပ္ သီခ်င္းမ်ားကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည္။ သီခ်င္းမ်ားမ်ားပါေသာ High School Musical လို၊ Glee လို ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကို အထပ္ထပ္အခါခါ ျပန္ၾကည့္လိုသည္။ ဝတၳဳ မဂၢဇင္း အစရွိေသာ အျပင္စာမ်ား ဖတ္သည္။ ဥာဏ္ေကာင္းေသာ္လည္း ေက်ာင္းစာေတာ့ သိပ္မၾကိဳးစားခ်င္၊ စာေမးပြဲေတြတိုင္း အလယ္အလတ္ အဆင့္ေလာက္သာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ နီနီ႔ေမေမက သီခ်င္းမၾကိဳက္၊ ရုပ္ရွင္မၾကည့္၊ စာမဖတ္။ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္မ်ားကို ဟိုအခန္း ဒီအခန္းေတြ ပါမွာပဲဟု ေလွနံဒါးထစ္ ယံုၾကည္ကာ သမီးနီနီ႔ကိုလည္း ၾကည့္ခြင့္မျပဳခ်င္။ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ အဝတ္အစား သိပ္မပါေသာ ရုပ္ပံုမ်ား၊ ေခတ္ဆန္ေသာ ဗိုက္ေပၚ ခ်က္ေပၚ ဝတ္စားဆင္ယင္မွဳမ်ားကို ရွက္ရြံ႔စရာဟု ထင္ျမင္တတ္သည္။ အဂၤလိပ္ဝတၳဳမ်ားတြင္ Love ဆိုေသာစာလံုးမ်ားကို ေတြ႔ရံုမွ်ျဖင့္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနတတ္သည္။ 

ထိုအခါ နီနီက ရုပ္ရင္မ်ား ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကို သူ႔ေမေမ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ ခိုးၾကည့္ရသည္။ စာအုပ္ေတြကို ခိုးဖတ္ရသည္။ ဆယ္ႏွစ္ႏွစ္သမီး နီနီက သူမ ဖတ္လိုေသာစာအုပ္မ်ားကို မိဘမ်ား မသိေအာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲတြင္ ေက်ာင္းစာအုပ္မ်ားအၾကား ဖြက္၍ ေရာ၍ သယ္ေဆာင္လာရပံု၊ မိဘမ်ား အိပ္ေပ်ာ္ေလာက္ေသာအခ်ိန္မွ ဖြက္ယူလာေသာ စာအုပ္မ်ားကို အခန္းတံခါးကို ပိတ္ျပီး တိတ္တိတ္ဖတ္ရပံု၊ သူမ၏ မဟာစြန္႔စားခန္းမ်ားကို ကြ်န္မအား ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ အန္တီ့အိမ္မွာ နီနီလာေနလို႔ရမလားဟင္… အန္တီျဖဴနဲ႔သာ ေနရရင္ သမီး အဲ့လိုေတြ ခိုးလုပ္စရာမလိုဘူး သိလား… ဟု သူ႔မ်က္လံုးနက္ကေလး ေထာင့္ကပ္ကာ တီတီတာတာ ေျပာေသာအခါ ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ နီနီ႔ကြယ္ရာတြင္ သူ႔ေမေမကို ကြ်န္မ စကားေျပာၾကည့္သည္။ ေခတ္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ပါဟု ေျပာျပေသာ္လည္း နားမဝင္ပါ။ နင့္မွာ သမီးမွ မရွိတာ၊ နင္မသိပါဘူး… မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ရေအာင္ ခုေလာက္ထဲက ကာကြယ္ထားမွ ေတာ္ရံုက်မွာ ဟူေသာ စကားမ်ိဳးျဖင့္ ကြ်န္မကို ျပန္လွန္ေခ်ပတတ္သည္။ 

နီနီကလည္း နီနီ… နည္းနည္းေတာ့ ဆိုးပါသည္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ကို အေမ မပါလွ်င္ မပါသလို ဆံပင္ကို သူ႔စိတ္တိုင္းက် တိုကပ္ေနေအာင္ ညွပ္ပစ္တတ္သည္။ မၾကာေသးခင္က ညာဖက္နားတြင္ နားေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ ထပ္ေဖါက္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သားအမိတေတြ ျပႆနာတက္ၾကသည္ဟု သိရသည္။ မိဘမ်ားက ဘဲေလးအက ကေစခ်င္ခဲ့ေသာ၊ စႏၵယားတီး တေယာထိုးေစခ်င္ခဲ့ေသာ နီနီက ေက်ာင္းတြင္ ေဘာလီေဘာ၊ ဘတ္စကက္ေဘာ ကစားသည္။ ေဘာလံုးကန္သည္။ စကိတ္ဘုတ္ကို မိဘမ်ားမသိေအာင္ တိတ္တိတ္ဝယ္၊ ေက်ာင္းတြင္ သိမ္းထားကာ အေျခအေနေပးလွ်င္ ေပးသလို ခိုးစီးတတ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းထံမွ ဂစ္တာတီးသင္သည္။ သမီးေလး နီနီ…

အခုတေလာ ကြ်န္မႏွင့္ ေတြ႔ေသာအခါမ်ားတြင္ နီနီက… နီနီ မိန္းကေလးမျဖစ္ခ်င္ဘူး ေယာက်္ားေလးျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ နီနီက ေယာက်္ားေလးပဲ ျဖစ္ခ်င္တာ… ဟု မရဲတရဲ ေျပာစျပဳလာသည္။ နီနီ အိမ္မွာ မေနခ်င္ဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဘာ္ဒါမွာ သြားေနခ်င္တယ္ အန္တီျဖဴ ေမေမ့ကို ေျပာေပးပါ ဟု မၾကာခဏ ပူဆာတတ္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြ်န္မက နီနီ႔ကိုေရာ နီနီ႔ေမေမ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကိုပါ အေပးအယူေလး တစ္ခုခု ျပဳကာ ေျဖာင္းျဖရတတ္သည္။ နီနီ႔ေမေမကေတာ့ သမီး နီနီ သိပ္ဆိုးသည္ တဲ့။ ေျပာစကားေတြကို တစ္ခုမွ နားမေထာင္၊ စာလည္း မၾကိဳးစား၊ လုပ္ခ်င္တာေတြကမ်ား အာရံုေတြက မ်ား… စသည္ျဖင့္ ေတြ႔လိုက္တိုင္း အျပစ္မ်ားစြာ ေျပာေလသည္။ 

တျဖည္းျဖည္း နီနီ႔စိတ္ဓါတ္မ်ား မာေက်ာ ခက္ထန္လာသည္ကို ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႔ျမင္ေနရသည္။ မလိုအပ္ပါပဲ တင္းၾကပ္ေနေသာ စည္ကမ္းမ်ား၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မွဳမ်ားႏွင့္ အမိန္႔ဆန္္ဆန္ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားအၾကားတြင္ မိဘမ်ားႏွင့္လည္း အဆင္မေျပ၊ မိသားစု တိုက္ပြဲမ်ားက တစ တစ ျပင္းထန္လာခဲ့သည္။ ကြ်န္မအျမင္မွာေတာ့ နီနီသည္ အဆိုးၾကီး ဆိုးေနေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ။ အသက္အရြယ္၏ စကားေျပာမွဳ၊ ေခတ္၏ အေနအထားတို႔ကို လိုက္ေလ်ာညီေထြ မျဖစ္ေသာ၊ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ ဆႏၵကို နားလည္မေပးတတ္ေသာ မိခင္၏ ကိုင္တြယ္ဆံုးမပံုေၾကာင့္ မလိုအပ္ပဲ ၾကြပ္ဆတ္စျပဳလာေသာ သမီးေလးနီနီ သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ နီနီ႔ကို ကြ်န္မ မပိုင္ပါ။ ထို႔အတူ နီနီ႔မိဘမ်ားကိုလည္း ကြ်န္မ မလႊမ္းမိုးႏိုင္သလို လႊမ္းမိုးရန္လည္း မၾကိဳးစားခဲ့ပါ။ သူတို႔သည္ နီနီ႔ မိဘအရင္းမ်ား ျဖစ္ၾကျပီး နီနီ႔အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးကို လိုလားသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ကိုလည္း ကြ်န္မ စိုးစဥ္းမွ် ယံုမွားသံသယ မရွိခဲ့ပါ။ ခက္ေနသည္က သမီးေလး နီနီ… 

* * * * * 

“နီနီ အားလံုးစဥ္းစားျပီးပါျပီ… နီနီ ခဏေတာ့ ထြက္သြားမွျဖစ္မယ္ အန္တီျဖဴ၊ ဒီလိုအေျခအေနအတိုင္း နီနီ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ နီ႔အသက္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ျပည့္ျပီးပါျပီ။ ဟိုေရာက္ရင္ နီနီ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းႏိုင္ပါျပီ။ ျပီးေတာ့ နီနီ လိမ္မာပါ့မယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္း စာလည္း ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ နီ႔ကို စိတ္ခ်ပါ…”

တည္တည္တံ့တံ့ မ်က္ႏွာေပးေလးျဖင့္ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေနေသာ သမီးေလးနီနီကို ၾကည့္ရင္း ကြ်န္မ အျမင္ေတြ ရုတ္တရက္ ေဝဝါးသြားခဲ့သည္။ 

“နီနီ႔ ေလယာဥ္က မနက္ျဖန္ မနက္ဆယ္နာရီခြဲ ထြက္မွာ… ဟိုကို ညေန သံုးနာရီ ေရာက္မယ္။ ေနရမဲ့ အေဆာင္ကို ေရာက္တာနဲ႔ အန္တီ႔ဆီကို နီ ဖုန္းဆက္မယ္ေလ၊ အိမ္ကေနေတာ့ ခါတိုင္း ေက်ာင္းသြားသလိုပဲ ေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔ နီ ထြက္သြားမယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက နီ႔ပစၥည္းေတြကို ေလဆိပ္ကို ယူလာၾကလိမ့္မယ္ နီနီတို႔ သူငယ္ခ်င္း ေျခာက္ေယာက္ အတူတူသြားၾကမွာပါ… စိတ္မပူပါနဲ႔ နီ အဆင္ေျပမွာပါ အန္တီျဖဴ၊ ညေနငါးနာရီေက်ာ္ေလာက္ နီ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ေနက် အခ်ိန္ေလာက္မွန္းျပီး ေမေမ့ဆီကို နီ ဖုန္းဆက္ျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပမွာပါ… အန္တီျဖဴ သိရက္နဲ႔ မတားရေကာင္းလား ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေမေမတို႔က တစ္ခုခုေျပာလာရင္ အန္တီ မသိခ်င္ေယာင္သာ ေဆာင္ေနလိုက္ပါေနာ္၊ အခုလို ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမေပးပဲ တိတ္တိတ္ေလး စီစဥ္မိခဲ့တဲ့အတြက္ နီ႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ အန္တီ…”

အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ေအာင္ျမင္ပါေစ သမီးေလး နီနီ… တစ္ခုခု လိုအပ္ရင္ အန္တီ့ကို အခ်ိန္မေရြး ဆက္သြယ္ဖို႔ တိုင္ပင္ဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္ ဟု ကြ်န္မ ေျပာလိုက္ေသာအခါ နီနီက ကြ်န္မကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ကြ်န္မမ်က္လံုးမ်ားထဲသို႔ တည့္တည့္ၾကည့္ကာ နီ႔စိတ္ထဲမွာ အျမဲရွိပါတယ္ စိတ္ခ်ပါ အန္တီ ဟု ခိုင္ခိုင္မာမာ ေျပာေလသည္။ ကန္႔ကြက္တားျမစ္စကား တစံုတရာ မဆို၊ မိဘကို မျဖစ္မေန အသိေပးရန္ အားေပး တိုက္တြန္းျခင္း မျပဳေသာ ကြ်န္မကို နီနီ အနည္းငယ္မွ် အံ့ၾသဟန္မျပသည္ကို ကြ်န္မကလည္း ထူးျခားျပီး မအံ့ၾသခဲ့ပါ။ 

ျခံဝင္းတံခါးေဘာင္ကို ဆုတ္ကိုင္ရင္း နီနီထြက္သြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္... ျမင္ကြင္းထဲမွ ဂ်က္ကက္အနီေရာင္ကေလး တေရြ႕ေရြ႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ ကြ်န္မ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုညက ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းထဲတြင္ အခြင့္သာေသာ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ တစ္ခ်ိန္က သမီးနီနီတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း သမီးေလး စႏၵီ႕ကို ျပန္ေျပာျပရန္ ဟု ခ်ေရးကာ အနီေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ေလး တစ္ခု အမွတ္အသားျပဳ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ 

သက္ေဝ
(၁၇ မတ္ ၂၀၁၆)


~ ၂၀၁၆ ၾသဂုတ္လ ရတီမဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီး ျဖစ္သည္။

Wednesday, November 23, 2016

စေန တနဂၤေႏြနဲ႔ ေစ်းဝယ္လမ္းညႊန္

(၁)
ထင္မထားတဲ့ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲျဖစ္ရပ္ေတြဟာ တခါတခါမွာ သူ႔အလိုလုိ ျဖစ္လာတတ္တာမ်ိဳးပဲ။ ရက္သတၱပတ္မွာ တနလၤာကေန ေသာၾကာ၊ ငါးရက္ ပံုမွန္ အလုပ္လုပ္ေနသူတစ္ေယာက္ဟာ ေသာၾကာေန႔ညေတြမွာ ညနက္ေအာင္ေနျပီး စေနေန႔မနက္ေတြမွာ ေနာက္က်မွ အိပ္ရာထရတယ္လို႔ခ်ည္း ပံုေသကားခ်ပ္ တြက္ထားလို႔ မရဘူး။ တခါတေလ စေနမနက္ေတြမွာ (သူ႔အလိုလို) အေစာၾကီးႏိုးျပီး ျပန္အိပ္လို႔မရတာမ်ိဳး၊ အေပၚထပ္အိမ္က အခန္းတံခါးပိတ္သံ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ လန္႔ႏိုးသြားတာမ်ိဳး၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိပ္ခန္းျပတင္းက လိုက္ကာစၾကားထဲကို အလင္းေရာင္နည္းနည္းေလး တိုးဝင္လာတာနဲ႔ၾကံဳၾကိဳက္ျပီး မိုးလင္းေတာ့မွာပဲဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ျပန္အိပ္လို႔ မရေတာ့တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္၊ ျဖစ္တတ္တယ္၊ ျဖစ္ဖူးတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ဒီေန႔ -  စေနေန႔ မနက္မွာ - ျဖစ္ခဲ့တယ္။

စေနေန႔မနက္ ေစာေစာ၊ အလင္းေရာင္ေကာင္းေကာင္းမဝင္ေသးပဲ မွဳန္ျပျပနဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အိမ္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမယ္ မသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ကို သြားဖြင့္လိုက္တယ္။ ဖန္သားျပင္မွာ ေပၚလာတဲ့ အရုပ္ေတြရဲ႕ လွဳပ္ရွားမွဳကို အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ရင္း (ဝွားကနဲ အသံမျမည္ေအာင္ ထိန္းျပီး) တခ်က္ သန္းေဝလိုက္တယ္။ ရုပ္ျမင္သံၾကားဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ပစၥည္းတစ္ခုကို လက္မွာ တဆဆ ကိုင္ထားရင္း စကားေတြ အဆက္မျပတ္ေျပာေနတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ ဘာေတြေျပာေနသလဲဆိုတာ သဲကြဲေအာင္ အသံကို နည္းနည္းျမွင့္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့မွ ဒါဟာ ကုန္ပစၥည္းေၾကာ္ျငာ (သို႔မဟုတ္) ေစ်းဝယ္လမ္းညႊန္ေတြ ျပေလ့ရွိတဲ့ လိုင္းတစ္လိုင္းပဲဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ရုပ္ျမင္သံၾကားကို ဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုင္းကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္သြားတာပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ဒီရုပ္ျမင္သံၾကားကို (ဒီလိုင္းကို) ဘယ္ေန႔က ေနာက္ဆံုးၾကည့္ျပီး ပိတ္ထားခဲ့မိတာလဲဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားတယ္။ သတိရျပီ။ ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြညက အိပ္ယာမဝင္ခင္မွာ ဒီလိုင္းကို ၾကည့္ေနမိခဲ့တာပဲ။ ျပီးေတာ့ ပိတ္လိုက္တယ္။ ဒါဆို အလုပ္သြားတဲ့ ငါးရက္လံုးလံုး ဒီရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ကို မထိမိခဲ့ဘူးေပါ့။ ဒီလိုပါပဲ လို႔ အသံထြက္ျပီး ညည္းညဴလိုက္မိတယ္။

မေန႔ညက အဝတ္ေျခာက္စက္ထဲက ထုတ္ယူလာတဲ့အဝတ္ေတြကို ျခင္းထဲထည့္ထားတာ သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အဝတ္ျခင္းကို သြားယူလိုက္တယ္။ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ကုန္ပစၥည္းေၾကာ္ျငာေနတဲ့သူက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားျပီ။ တဆက္တည္းမွာ ေဈးဝယ္စာရင္းေရးတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္နဲ႔ ခဲတံကိုလည္း အနားမွာ အဆင္သင့္ ယူထားလိုက္တယ္။ လက္က အဝတ္ေတြ ေခါက္ရင္း၊ မ်က္စိက ပစၥည္းေၾကာ္ျငာေတြကို တလွည့္၊ ေခါက္ေနတဲ့ အဝတ္ေတြကို တလွည့္ ၾကည့္ရင္း၊ နားကလည္း ပစၥည္းရဲ႕ အသံုးဝင္ပံုနဲ႔ အမ်ိဳးအစား ေကာင္းပံုေတြကို အမႊန္းတင္ေနတဲ့စကားသံေတြကို နားစြင့္ရတယ္။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့၊ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားတဲ့၊ ကိုယ္ လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းတခုကိုေတြ႔ရင္ေတာ့ ေခါက္လက္စ အဝတ္ေတြ အသာခ်ျပီး စာအုပ္နဲ႔ ခဲတံကို အျမန္ကိုင္ရတယ္။ သူတို႔အေျပာေတြထဲမွာ ဒီပစၥည္းဟာ ဘယ္လိုေကာင္းေၾကာင္း၊ ဘယ္လို အသံုးဝင္ေၾကာင္း၊ ဘယ္လို အစြမ္းထက္ေၾကာင္းေတြကို တေငးတေမာ နားေထာင္ရတယ္။ အဲလိုေတြ ေျပာလို႔ ျပီးျပီဆိုရင္ေတာ့ ဒါကို ဝယ္မယ္ဆို မူလေဈးရင္းက ဘယ္ေလာက္ ရွိတယ္၊ အခုေနဝယ္ရင္ မိုးရာသီေဈးေရာင္းပြဲမို႔ အထူးေလွ်ာ့ေဈးနဲ႔ ရမယ္၊ သူနဲ႔အတူ ေနာက္ထပ္ ဘာအပိုပစၥည္းေတြကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ရႏိုင္မယ္ ဆိုတာေတြကို လိုက္မွတ္ရတယ္။ ဒါတင္မက ဘယ္ဘဏ္က အေၾကြးဝယ္ကဒ္နဲ႔ ဝယ္ရင္ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏွဳန္း ေလွ်ာ့ေပးဦးမယ္၊ ဘယ္ရက္ကေန ဘယ္ရက္အတြင္း ဝယ္မယ္ဆို ဘယ္ေလာက္ ထပ္ေလွ်ာ့ေပးမယ္၊ သူတို႔ဆိုင္မွာ လာဝယ္ရင္ ဘယ္ေလာက္၊ ဖုန္းဆက္ျပီး မွာလိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ သက္သာမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကိုလည္း ခပ္သြက္သြက္ လိုက္ေရးမွတ္ရျပန္တယ္။

(၂)
မိုးစင္စင္လင္းသြားျပီ။ ေခါက္စရာရွိတဲ့အဝတ္ေတြလည္း အကုန္ေခါက္ျပီးသြားျပီ။ ေခါက္ျပီးသားအဝတ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စီျပီး ျခင္းထဲကို ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ ၾကည့္လက္စ ေဈးဝယ္လမ္းညႊန္အစီအစဥ္လည္း ျပီးဆံုးသြားျပီ။  အဲဒီအစီအစဥ္ကေနတဆင့္ အခ်ိန္ တနာရီခြဲၾကာသြားတယ္လို႔ သိလိုက္ရတယ္။ လက္ထဲက မွတ္စုစာအုပ္ကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္။

ဖုန္စုတ္စက္ - ၉၉.၉၀ (အမွိဳက္အိတ္ ၂ ခု လက္ေဆာင္ / အိမ္အေရာက္ / ပို႔ခ ေပးရန္မလို)
ဆံပင္ေျဖာင့္စက္ - ၇၉.၉၀ (ဘီး နဲ႔ မွန္ ပါေသာ ခရီးေဆာင္အိတ္ကေလးတစ္ခု လက္ေဆာင္္)
ဖန္ပန္းအိုး - တစ္လံုး ၂၉.၉၀ (ႏွစ္လံုးဝယ္လွ်င္ ၅၀.၀၀ / ပို႔ခ ေပးရန္လို / ဆိုင္မွာသြားဝယ္ရန္) – စတိုးဆိုင္နာမည္ - ေမ
လက္ေတြမေပါက္တဲ့ ပန္းကန္ေဆး ဆပ္ျပာရည္ - ၂.၉၀ (ဆယ္ထုတ္ယူလွ်င္ အိမ္အေရာက္/ ပို႔ခ မလို / ႏွစ္ရက္ ေစာင့္ရမည္) ဆက္သြယ္ရန္ ဖုန္း - ၈၇၆၅၄၃၂၁၀
ေက်ာက္ျပား ေၾကြျပားမ်ား (မုခ်) ေတာက္ပ သန္႔ရွင္းေစရန္ တာဝန္ယူေသာ ေဆးရည္ - ၆.၉၉ (သံုးဗူးဝယ္လွ်င္ သန္႔ရွင္းေရးသံုး အဝတ္စ တစ္မီတာ လက္ေဆာင္) - တနဂၤေႏြေန႔ ေနာက္ဆံုး
ခန္းဆီးလိုက္ကာ ပိတ္စမ်ား အနံၾကီး တစ္မီတာ - ၄.၀၀ (ဆယ္မီတာ ၃၀.၀၀) - ေဘးနားမွာ ၾကယ္ပြင့္ျပထား
သစ္သီးမ်ား အလႊာအခ်ပ္ ျပဳလုပ္ေသာစက္ - ၄၉.၉၀ (မူရင္းေဈး ၆၉.၉၀ မွ ေဈးခ်ထား - ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုး)
ၾကက္ဥပံု ေျခဖေနာင့္ သန္႔ရွင္းစက္ - ၁၁.၉၀ (မူလေဈးမွ ၈၀% ေလွ်ာ့ထား)  - ဒီေန႔ေနာက္ဆံုး
ဝက္ေပါင္ေျခာက္ ဒိန္ခဲ - ၂၀% ေလွ်ာ့ေဈး - (အိမ္နားက ဆိုင္)

မွတ္စုစာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ မနက္ရွစ္နာရီ သတင္းလာေနျပီ။ ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲနဲ႔ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ ေသေၾက၊ ဒါဏ္ရာရၾကတာေတြသာ ျမင္ေနရတာမို႔ မ်က္ႏွာလႊဲရင္း ရုပ္ျမင္သံၾကားကို ပိတ္လိုက္တယ္။ တဆက္တည္း မီးခလုပ္ပါ ထပိတ္လိုက္တယ္။  စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စေနေန႔ မနက္ခင္းဟာ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္ဘူ မဟုတ္လား။

မနက္စာစားဖို႔ ျပင္ရင္း စိတ္ထဲက ဒီေန႔ သြားရမယ့္ေနရာေတြ၊ လုပ္စရာ အလုပ္ေတြကို တန္းစီ စဥ္းစားတယ္။ ဘယ္ကေန စရမယ္၊ ဘယ္ကို စသြားရမယ္၊ ဘယ္ကေန ဘယ္ကို ဆက္သြားရင္ လမ္းသင့္တယ္ ဆိုတာကအစ စဥ္းစားတယ္။ မနက္စာကို ေအးေအးေဆးေဆး စားေသာက္ျပီးတာနဲ႔ ေရခ်ိဳးျပီး အိမ္ကေန ထြက္ခဲ့တယ္။ ခုနက ေရးမွတ္ထားတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ေလးကိုေတာ့ လြယ္ေနက် အဝတ္အိတ္ကေလးထဲမွာ မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ယူသြားရတာေပါ့။ မနက္စာ စားေနရင္းမွာ တပတ္စာ စားစရာ ေသာက္စရာ လိုအပ္တဲ့ ေဈးစာရင္းေလးလည္း ေရးမွတ္လိုက္ေသးတယ္။

(၃)
လက္ထဲမွာ အထုတ္ေတြ မႏိုင္မနင္းနဲ႔ အိမ္တံခါးေသာ့ကို ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ အခန္းေရွ႔ လူသြားစၾကၤန္က မီးပြင့္ေတြ လင္းလာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီမီးပြင့္ေတြဟာ ည ခုႏွစ္နာရီ ကေန မနက္ ခုႏွစ္နာရီအထိ အခ်ိန္မွန္ လင္းေနက်။ ပါလာတဲ့ အထုတ္ေတြကို ခ်ျပီး ေရတစ္ခြက္ အရင္ေသာက္ရတယ္။ ဝယ္လာတဲ့ တပတ္စာ အသားငါး အသီးအရြက္ေတြကိုေတာ့ အခ်ိန္ဆြဲလို႔မရတာမို႔ (ခပ္ျမန္ျမန္) ေနရာခ်လိုက္တယ္။ ဒါေတာင္ ဝက္ေပါင္ေျခာက္အထုတ္နဲ႔ အသင့္ေျခြျပီးသား ေျပာင္းဖူးအထုတ္က အေအးဓါတ္ျပယ္ျပီး နည္းနည္း စိုစိစိျဖစ္ေနျပီ။ က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ ေဈးဝယ္အိတ္ေတြထဲက မထုတ္ႏိုင္ မသိမ္းႏိုင္ေသးဘူး၊ ဒီတိုင္းပဲ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ခ်ထားလိုက္တယ္။ မနက္က ေခါက္ခဲ့တဲ့ အဝတ္ျခင္းကိုလည္း ဧည့္ခန္းထဲမွာပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ေရတစ္ခြက္ ထပ္ေသာက္ရတယ္။

ဒီေန႔ဝယ္လာခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြအေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္တန္ကို ဘယ္ေလာက္နဲ႔ရခဲ့တာမို႔ ဘယ္လို ေက်နပ္စရာေကာင္းေၾကာင္းေတြကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာျပခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဝါသနာတူ သူငယ္ခ်င္းဆီကို ဖုန္းေခၚဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖုန္းက ရုတ္တရက္ ထျမည္လာတယ္။ အရင္တပတ္က တဝက္ေဈးနဲ႔ရလို႔ (မွာ) ဝယ္ထားတဲ့ မီးပူ မနက္ျဖန္ ဆယ္နာရီကေန ဆယ့္ႏွစ္နာရီအတြင္းမွာ လာပို႔မယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားတာ။ မွာထားျပီး ေမ့ေတာင္ေနတယ္။ တဆက္တည္းမွာ အိမ္မွာ မီးပူႏွစ္လံုး ရွိေနျပီးသားကို ဘာျဖစ္လို႔ မီးပူထပ္ဝယ္ရသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေမးရတယ္။ မိနစ္ဝက္ေလာက္ စဥ္းစားျပီးမွ သတိရတယ္။ အခုေရာက္လာမယ့္မီးပူဟာ အဝတ္ေတြကို တျခမ္းပဲ တိုက္စရာလိုတဲ့မီးပူ၊ ဒီလိုေလ... အေပၚဖက္ အလႊာကို တိုက္လိုက္ရင္ ေအာက္ဖက္က အလႊာပါ လိုက္ျပန္႔သြားတယ္၊ အက်ႌတစ္ထည္ဆို အေရွ႔ဖက္ကိုတစ္ခါ ေက်ာဖက္ကို တစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါတိုက္ေနစရာမလိုဘူး၊ တဖက္ကို တိုက္ရံုနဲ႔ လံုေလာက္တယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာတယ္။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ သက္သာ၊ လူလည္း သက္သာတယ္၊ မီတာခလည္း ေခြ်တာျပီးသားျဖစ္တယ္ေပါ့။ ဒီလိုေၾကာ္ျငာလို႔ ဝယ္ျဖစ္သြားတာ။

သူငယ္ခ်င္းဆီကို ဖုန္းဆက္ျပီး ဒီေန႔ ဝယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြအေၾကာင္းကိုသာမက မနက္ျဖန္ေရာက္လာမယ့္ မီးပူအေၾကာင္းကိုပါ ေဝေဝဆာဆာ ေျပာျပျဖစ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ၾကမ္းေပၚမွာ အလိုအေလ်ာက္ ေရြ႔လ်ားသြားတဲ့ ဖုန္စုတ္စက္အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ေဈးေတာ့ နည္းနည္းမ်ားတယ္၊ သူက ဘဏ္တစ္ခုမွာ အေၾကြးဝယ္ကဒ္အသစ္လုပ္လို႔ ေလွ်ာ့ေဈးနဲ႔ ရေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးတဲ့။ သူေျပာတာ နားေထာင္ျပီး ေနာက္တခါ ေဈးခ်တဲ့အခ်ိန္မွာ ဝယ္ရန္ ဆိုျပီး စိတ္ထဲကေန မွတ္ထားရတယ္။ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ လူလည္း သက္သာတယ္ဆိုေတာ့ ဝယ္သင့္ပါတယ္ လို႔ သူငယ္ခ်င္းက အားပါးတရ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကို အဲဒီစက္ကို စမ္းၾကည့္ျပီးျပီလား ဘယ္လိုေနသလဲ ေမးေတာ့ မစမ္းရေသးဘူးတဲ့။ အရင္လက ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ေဈးဝယ္လမ္းညႊန္ အစီအစဥ္မွာ သရုပ္ျပသြားတာ အင္မတန္ေကာင္းလြန္းလို႔၊ ေလွ်ာ့ေဈးရတာနဲ႔လည္း ၾကံဳၾကိဳက္လို႔  ဝယ္လိုက္တာ တဲ့။ စမ္းသံုးၾကည့္ျပီး ျပန္ေျပာဦးေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္ေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လိုခ်င္ေနျပီ။

တေန႔လံုးနီးနီး သြားလာ ဝယ္ျခမ္းေနခ်ိန္တုန္းက ပင္ပန္းရမွန္းမသိ၊ ေညာင္းရမွန္းမသိတဲ့ ေျခေထာက္ေတြက ဆႏၵျပလာၾကတယ္။ အိပ္ရာထဲေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ အလိုအေလ်ာက္ ေရြ႔လ်ား ဖုန္စုတ္စက္ကို ဝယ္ဖို႔ လူတန္းရွည္ၾကီးထဲ တန္းစီေနေသးတယ္။

(၄)
တနဂၤေႏြေန႔မနက္ မိုးစင္စင္လင္းမွ အိပ္ရာက ႏိုးတယ္။ မေန႔ကဝယ္လာတဲ့ ဝက္ေပါင္ေျခာက္ရယ္ ေပါင္မုန္႔ရယ္ကို ဘလက္ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔အတူ မနက္စာ ျပင္လိုက္တယ္။ မနက္စာကို ထမင္းစားပြဲမွာ ထိုင္စားဖို႔ အင္မတန္ ပ်င္းစရာေကာင္းတာပဲလို႔ ေတြးတယ္။ ေနာက္ျပီး တနဂၤေႏြသတင္းစာကလည္း ေၾကာ္ျငာမပါ ဘာမပါနဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာ နည္းတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႔ စားစရာေတြကို ပန္းကန္တစ္ခုထဲ စုျပံဳထည့္ျပီး လက္တဖက္က ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ကိုင္ရင္း ရုပ္ျမင္သံၾကားေရွ႕ကိုပဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ မေန႔က အဝတ္ျခင္း၊ မေန႔က ခ်ထားတဲ့ ေဈးဝယ္အိတ္ေတြ၊ ပိတ္ရက္ေတြမွာ လြယ္ေနက် အဝတ္အိတ္ထဲက တပိုင္းတစ ထြက္ေနတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္၊ ေၾကာ္ျငာအခ်ပ္ပိုေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ စေနေန႔သတင္းစာ။ ဆိုဖာေပၚမွာ တယုတယ ခ်ထားတဲ့ ဖန္ပန္းအိုးေလးႏွစ္လံုးကို အသာ တြန္းဖယ္ျပီး ထိုင္စရာ တစ္ေနရာေလး ဖန္တီးရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒါေတြစားျပီးရင္ေတာ့ အိမ္ရွင္းရမယ္၊ ခန္းဆီးေတြ လဲရမယ္။ မေန႔က ဝယ္လာတဲ့ ေၾကြျပား ေက်ာက္ျပားသန္႔စင္ေဆးရည္ကို စမ္းသံုးျပီး မီးဖိုခန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းကို ေဆးၾကည့္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြက အစီအရီ။ ဒါေတြတင္မက မုန္လာဥအျဖဴနဲ႔ အနီကို ဟိုစက္ေလးနဲ႔ ျခစ္ျပီး ရွာလကာရည္စိမ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတာလည္း ရွိတယ္။ သူတို႔ျပသြားတဲ့ ေၾကာ္ျငာထဲမွာ မုန္လာဥအျဖဴ၊ မုန္လာဥအနီနဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္းေတြကို ရွာလကာရည္ထဲ သၾကားေရာျပီး ပုလင္းထဲတည့္ စိမ္ထားတာ လွလည္းလွ စားခ်င္စရာလည္း အင္မတန္ေကာင္းပဲ။

မေန႔မနက္က စေနေန႔မနက္က ပိတ္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ျမင္သံၾကား သတင္းလိုင္းမွာ ေလမုန္တိုင္းသတင္းေတြ ျပေနတယ္။ လူအေသအေပ်ာက္ေတာ့ မရွိဘူး ထင္ရတာပဲ။ ဒါနဲ႔ တျခားလိုင္းတစ္ခုကို ေျပာင္းလိုက္ေတာ့  ကမာၻေက်ာ္ စားဖိုမွဴး ဂ်င္မီအိုလီဗာရဲ႕ မ်က္ႏွာ ေပၚလာတယ္။ သူခ်က္တဲ့ဟင္းေတြကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးနဲ႔ လိုက္ခ်က္ရင္း အေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ ေသြ႔ေျခာက္ေျခာက္ မနက္စာကို ေကာ္ဖီနဲ႔ မ်ိဳခ်ရတယ္။ ဟင္းခ်က္တဲ့အစီအစဥ္ တစ္ပိုင္းနဲ႔ တစ္ပိုင္းၾကားမွာ ေပၚလာတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေၾကာ္ျငာေတြကလည္း အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတယ္။ အဓိက ကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္သံုးပစၥည္းေတြပဲ။ သံုးလို႔ ေကာင္းမယ္ထင္တာေလး၊ လူသက္သာျပီး ကိုယ္နဲ႔ အသံုးတည့္မယ္ထင္တာေလး၊ မ်က္စိထဲ လွတပတ ျဖစ္တာေလးေတြ ေတြ႔ရင္ မွတ္စုစာအုပ္ေလးထဲ ကဗ်ာကယာ လိုက္ေရးထားရေသးတယ္။

လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံနဲ႔အတူ မီးပူလာပို႔တဲ့သူ ေရာက္လာေတာ့ ေန႔လည္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီဲေတာင္ ေက်ာ္ေနျပီ။ ဗူးေပၚမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အျပာႏုေရာင္နဲ႔ အျဖဴေရာင္ေရာေနတဲ့ မီးပူေလးက ခ်စ္စရာ။ ေျပာရရင္ မေန႔က ေညာင္းညာလာတဲ့အရွိန္ဟာ အခုထိ မေျပေသးသလိုပဲ။ ဗိုက္ျပည့္ေနတာကတေၾကာင္း၊ ဂ်င္မီအိုလီဗာကို စိတ္ဝင္တစား ၾကည့္ေနမိတာက တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ မ်က္စိေတြေညာင္းလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆိုဖာေပၚမွာ ခဏတျဖဳတ္ လွဲအိပ္လို႔ရေအာင္ဆိုျပီး ပစၥည္းေတြ နည္းနည္း ရွင္းလိုက္တယ္။ တကယ္ကေတာ့ ဆိုဖာေပၚက ပစၥည္းေတြကို ၾကမ္းေပၚ ယူခ်လိုက္တာပါ။ ဖန္ပန္းအိုးကေလးကိုေတာ့ သတိထားျပီး ျဖည္းျဖည္း ခ်ရတာေပါ့။ ပန္းအိုးေလးကို ဆံပင္ေျဖာင့္စက္ဗူးကေလးနားမွာ မွီျပီး ခ်လိုက္တယ္။ မ်က္လံုးေတြ ေမွးစင္းလာတဲ့အခ်ိန္၊ အေတြးစိတ္ကူးထဲမွာ စီကာစဥ္ကာ ေပၚလာတာေတြက ခဏေနရင္ အိမ္ရွင္းမယ္၊  ေရခ်ိဳးမယ္၊ ၾကမ္းေဆးမယ္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္မယ္၊ ေျခေထာက္ေတြကို ဟိုစက္ကေလးနဲ႔ သန္႔ရွင္းမယ္ ျပီးရင္ ဆံပင္ေျဖာင့္မယ္။

(၅)
ခဏဆိုျပီး လွဲလိုက္တာ ႏိုးလာေတာ့ ေနေတာင္ အေတာ္ေစာင္းေနျပီ။ စေန တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ ႏွစ္ရက္ဟာ တယ္ အကုန္ျမန္တာပါလား လို႔ ညည္းညည္းညဴညဴ ေရရြတ္မိတယ္။ အိမ္ရွင္းရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ မ်က္လံုးကိုဖြင့္ျပီး အခန္းပတ္ပတ္လည္ကို ေဝ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခန္းဟာ ထင္ထားတာထက္ ပိုေတာင္ ရွဳပ္ပြေနေသးတာပဲ။

ဂ်င္မီအိုလီဗာကေတာ့ ခုခ်ိန္အထိ မုန္႔ေတြ ဟင္းေတြ တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး အဆက္မျပတ္ ခ်က္ျပေနတုန္းပဲ။ သူ႔ကို ဆက္ၾကည့္မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ပတ္စားဖို႔ အသားဟင္းႏွစ္မ်ိဳးကို အျမန္ေျပးခ်က္လိုက္ရတယ္။ ခ်က္တယ္ဆိုတာထက္ ျပဳတ္တယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ တကယ္ေတာ့လည္း ခ်က္တာနဲ႔ျပဳတ္တာဟာ အျမဲမခြဲ တတြဲတည္းရွိေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ဟင္းခ်က္ေနရင္းမွာ ညစာအတြက္ ကိုရီးယားေခါက္ဆြဲဗူးထဲကို ေရေႏြးေလာင္းထည့္လိုက္တယ္။ ၾကက္ဥတစ္လံုး ေဖါက္ထည့္လိုက္တယ္။ ၾကက္ဥကို လွမ္းယူလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မုန္လာဥအျဖဴနဲ႔ မုန္လာဥအနီေလးေတြက အစိမ္းေရာင္ ဆလပ္ရြက္ေတြၾကားကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ကို ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ျပီး ညဖက္ေတြ ေရးမခ်ိဳးနဲ႔ေနာ္ဆိုတဲ့ ေမေမ့စကားသံကို ၾကားေယာင္လာတာနဲ႔ ကမန္းကတမ္း ေရေျပးခ်ိဳးလိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးျပီး နာရီၾကည့္ေတာ့ ညရွစ္နာရီ။ မွားမ်ားေနသလားလို႔ မ်က္လံုးကို ပြတ္ျပီး ႏွစ္ခါ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။ မမွားဘူး မမွားဘူး... ညဟာ ေမွာင္တာ သိပ္ျမန္လြန္းတယ္လို႔ ေတြးရင္း ညစာ စားလိုက္တယ္။

စားျပီးတာနဲ႔ ေခါက္ဆြဲလံုး မစီႏိုင္ဘူး၊ မနားႏိုင္ဘူး... အလုပ္သြားရင္ဝတ္ဖို႔ တစ္ပတ္စာ အဝတ္ေတြ မီးပူတိုက္ရတယ္။ ေန႔လည္က လာပို႔သြားတဲ့ တဖက္တိုက္ရင္ ေနာက္တဖက္ပါ အလိုလို ျပန္႔သြားတဲ့ မီးပူအသစ္ကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရလိုက္ေပမယ့္ မီးပူစင္မွာ တပ္လက္စ မီးပူကိုပဲ (အလြယ္တကူ) ခလုပ္ဖြင့္ျပီး ခပ္သြက္သြက္ တိုက္လိုက္တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ မသပ္မရပ္ စုပံုေနတဲ့ ေဈးဝယ္အိတ္ေတြနဲ႔ ပစၥည္းေတြကို (ေလာေလာဆယ္ ရွင္းသြားရင္ ျပီးေရာ) စတိုခန္းေသးေသးေလးထဲကို ေျပာင္းထည့္လိုက္တယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ေနာက္တပတ္မွ ရွင္းတာေပါ့ေလ လို႔ ေတြးရင္း ဖန္ပန္းအိုးကေလးႏွစ္လံုးကို ေဈးဝယ္အိတ္ထဲက ထုတ္ျပီး ဧည့္ခန္းစားပြဲေပၚမွာ ခ်ထားလိုက္တယ္။ တခဏအတြင္း မ်က္စိရွင္းျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ပစၥည္းေတြ အထုတ္ေတြ အသယ္အယူ အေရႊ႕အေျပာင္းမွာ ၾကက္ဥပံု ေျခဖေနာင့္ သန္႔ရွင္းစက္ကေလးဟာ ရုတ္တရက္ ဗူးထဲကေန ထြက္က်သြားျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ တလိမ့္လိမ့္နဲ႔။ ရုပ္ျမင္သံၾကား ဖန္သားျပင္ေပၚက ေဈးဝယ္လမ္းညႊန္လိုင္းမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ယိုဂါကစားတဲ့ ပလတ္စတစ္အခင္းရဲ႕ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းပံုနဲ႔ ထိေရာက္ပံုကို တဖြဲ႕တႏြဲ႕ ေျပာျပေနတုန္းပဲ။

သက္ေဝ
(၂၃ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆)


 - ၂၀၁၆ ဒီဇင္ဘာလ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။

Thursday, October 20, 2016

ခ်စ္ေသာ ဧရာဝတီ

(၁)
ျမိဳ႕ျပမွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရေသာ ကြ်န္မ၏ ငယ္ဘဝမွာ ထူးျခားမႈ တစံုတရာမရွိ၊ လြန္စြာ ရိုးစင္း၏။ ကြ်န္မတို႔ မိသားစုတြင္ အစိုးရဝန္ထမ္း မိဘႏွစ္ပါး၊ ကြ်န္မထက္အငယ္ ေမာင္ေလးတေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးတဦး ျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ အဖိုးရွိသည္။ ကူေဖၚေလာင္ဖက္ ေခၚထားေသာ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ အေဒၚၾကီးတေယာက္ရွိသည္။ မိဘႏွစ္ပါးက တပတ္လွ်င္ ငါးရက္ ပံုမွန္ အလုပ္သြားၾကသည္။ ကြ်န္မတို႔ေမာင္ႏွမက အခ်ိန္မွန္လာၾကိဳေသာ ေက်ာင္းကားျဖင့္ ေက်ာင္းသို႔ သြားၾကသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ေရမိုးခ်ဳိး အိမ္စာမ်ားလုပ္ၿပီး မိဘမ်ား ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ညစာစားၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ခဏတျဖဳတ္ ေဆာ့ကစားကာ ေျခလက္ေဆး သြားတိုက္ျပီး အိပ္ရာဝင္ၾကရသည္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ ႏိုးလာလွ်င္ အေဒၚၾကီး ျပင္ဆင္ထားေသာ နံနက္ခင္းစာကို စား၍ ေက်ာင္းသြားရသည္။ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ အဖိုးႏွင့္အတူ ေရႊေသြး၊ ေတဇ၊ ဒို႔ေက်ာင္းသား၊ မိုးေသာက္ပန္း အစရွိေသာ စာေစာင္မ်ားကို ဖတ္တတ္သေလာက္ ဖတ္ခဲ့ရသည္။ သည္လိုႏွင့္ သမရိုးက် ေန႔ရက္မ်ားကို ေန႔စဥ္ပံုမွန္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္။ တိုက္တာ အေဆာက္အဦးမ်ားျဖင့္ အတိၿပီးေသာ ျမိဳ႔ျပလူေနမႈပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရသူ ကြ်န္မကို တခုေသာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ျမိဳ႔ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းတေနရာသို႔ အဖိုးက ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္မအသက္ ငါးႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီဟု မွတ္မိပါသည္။

ထိုေနရာကိုေရာက္ေအာင္ ရထားျဖင့္ သြားရသည္္။ ရထားၾကီးက တိုက္တာ အိမ္ေျခမ်ားႏွင့္ ကင္းလြတ္ရာကို တဂ်ံဳးဂ်ံဳးႏွင့္ ခုတ္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ တခါမွ ရထားမစီးဖူးေသာ ကြ်န္မအတြက္ ျမင္ရသမွ် ေတြ႕ရသမွ် အရာရာသည္ ထူးျခား ဆန္းၾကယ္ေနခဲ့သည္။ ရထားလမ္း ေဘးတဖက္တခ်က္တြင္ စိမ္းစိုေနေသာ စိုက္ခင္းက်ယ္မ်ားကို မ်က္စိတဆံုးေတြ႔ရၿပီး လူေနအိမ္ဟု ယူဆရေသာ တဲအိမ္ငယ္ေလးမ်ားကိုလည္း ဟိုနားတစု သည္နားတစု ေတြ႔ရပါသည္။ ကြ်န္မႏွင့္ အရြယ္မတိမ္းမယိမ္း ကေလးငယ္မ်ားက ထိုတဲငယ္ေလးမ်ားႏွင့္ စိုက္ခင္းမ်ားအၾကားတြင္ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ ေက်ာင္းကစားကြင္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွ ကစားေဖၚ စိုးစိုးတို႔ကို သတိရသြားသည္။ သူတို႔နဲ႔ အတူတူ ကစားၾကရရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲ။

သည္လိုႏွင့္ တေနရာအေရာက္တြင္ ရထားလမ္းေဘးတေလွ်ာက္မွာ ရထားၾကီးႏွင့္အတူ လိုက္ပါ ေရြ႕လ်ားေနေသာ အျဖဴေရာင္ ေရပိုက္လံုး အၾကီးၾကီးတခုကို ေတြ႔ရသည္။ အဖိုးက ထိုပိုက္လံုးၾကီးမွာ ခ်ိဳးျဖဴပိုက္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ကြ်န္မတို႔ ေန႔စဥ္အသံုးျပဳေနေသာ ေသာက္ေရ သံုးေရမ်ားမွာ သည္ပိုက္က တဆင့္ေရာက္လာေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။

(၂)
ရထားစီးရျခင္းကို ေပ်ာ္ေမြ႔ေနေသာေၾကာင့္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္ကို ကြ်န္မ မသိလိုက္ပါ။ သတိထားမိေသာအခ်ိန္တြင္ ရထားၾကီးက ဘူတာရံုတခုေရွ႕တြင္ ရပ္သြားခဲ့သည္။ ပါလာေသာ ေက်ာပိုးအိပ္ေလးကို လြယ္ကာ ထိုရထားဘူတာမွာ ကြ်န္မ ဆင္းရသည္။ ထို႔ေနာက္ လမ္းအနည္းငယ္ ေလွ်ာက္လိုက္ေသာအခါ ေဈးသည္ ေဈးဝယ္မ်ားျဖင့္ စည္ကားေနေသာ လမ္းေဘးေဈးးေလးကို ေတြ႔ရသည္။ ေတြ႔ျမင္ေနက် မဟုတ္ေသာ ျမင္ကြင္းတခုအေပၚတြင္ ကြ်န္မ စိတ္ဝင္တစားျဖင့္ လႈပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါသည္။ အဖိုးလက္ကို ဆြဲကာ ေဈးလမ္းေလးအတိုင္း ကြ်န္မတို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ေထာင္ထားေသာ ၾကံေခ်ာင္းမ်ား၊ ေနေရာင္ေၾကာင့္ စိုလက္ေနေသာ ဖရဲသီးမ်ား၊ ေတာင္လိုပံုေနေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနီနီမ်ားႏွင့္ စိမ္းစားဥအတြဲမ်ားကို အဖိုးက ညႊန္ျပသည္။ သည္အသီးအႏွံမ်ားကို ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ သင္ထားေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ရင္းႏွီးေနေပၿပီ။
ေဈးတန္းေလး၏ ျမင္ကြင္းကို သေဘာက်စြာ ေငးေနစဥ္အခ်ိန္တြင္ ခ်ဴသံလိုလို အသံလြင္လြင္တမ်ိဳးေပးၿပီး ကိုယ္ထည္ ခပ္ဝဝႏွင့္ ညိဳတိုတို အေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ ကြ်န္မေဘးက ျဖတ္သြားသည္။

“အဖိုးေရ.. ဟိုမွာၾကည့္ပါအံုး ဝက္ၾကီးေတြ ဝက္ၾကီးေတြ… အၾကီးၾကီးပဲေနာ္…” ဟု ဝမ္းသာအားရ ကြ်န္မ ေအာ္လိုက္မိသည္။ ကြ်န္မစကားအဆံုးတြင္ နံေဘးမွ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားက ကြ်န္မကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးရယ္ၾကသည္။ အဖိုးကလည္း အသံထြက္ကာ ရယ္ေမာေလသည္။ ထိုအခါ ကြ်န္မလည္း လိုက္ပါရယ္ေမာရသည္။ အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္မ လက္ညွိဳးညႊန္လိုက္ေသာ အေကာင္မ်ားမွာ ဝက္မ်ား မဟုတ္ပါ။ က်န္းမာ သန္စြမ္းကာ ဝဖီးေနေသာ ကြ်ဲမ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။

ကြ်န္မတို႔ ေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းေဘးတဖက္တြင္ အရြက္ရွည္ရွည္ ခြ်န္ခြ်န္ႏွင့္ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုသစ္ပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားသည္ ေလတိုက္ေသာအခါ ဘယ္ယိမ္း ညာႏြ႔ဲျဖင့္ ေတးသံတမ်ိဳးကို သီဆိုေနသေယာင္။ ထိုအခါ ကြ်န္မက အဖိုးကို… “ဟိုနားက ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္နဲ႔ဟာ ဘာပင္ေတြလဲ ဖိုးဖိုးရဲ႕…” ဟု ေမးလိုက္ေလသည္။ ငါးႏွစ္သမီး ကြ်န္မ၏ ထိုေမးခြန္းကို အဖိုးက ႏွစ္သက္မဆံုး၊ သတိရတိုင္း စကားၾကံဳတိုင္းလည္း ျပန္ေျပာမဆံုး။ ကြ်န္မ၏ အေမးကို “အဲဒါ ေလတိုးတိုင္း သီခ်င္းဆိုတတ္တဲ့ ဝါးရံုေတြ…” ဟု အဖိုးက အေျဖေပးပါသည္။ ေမေမတို႔ အေဒၚၾကီးတို႔ ဝယ္ဝယ္လာတတ္ေသာ မွ်စ္မွာ ထိုဝါးပင္က ရေၾကာင္းကိုပါ အဖိုးက တဆက္တည္း ရွင္းျပေသးသည္။ ဝါးကို ဟင္းခ်က္စားၾကၿပီး မွ်စ္ဟု ေခၚၾကပံုကို ကြ်န္မ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ တကယ္ဆို ဝါးက ဝါးပဲ မဟုတ္လား။ ကပ္သတ္ျပီး ေခါင္းမာတတ္ေသာ ကြ်န္မက ထိုအခ်ိန္မွစၿပီး မွ်စ္ကို မွ်စ္ဟု လံုးဝ မေခၚေတာ့ပါ။ အိမ္မွာ မွ်စ္ဟင္း ခ်က္ေသာေန႔မ်ားတြင္ တစံုတေယာက္က သမီး အိမ္မွာ ဘာဟင္းခ်က္သလဲ ေမးလာခဲ့ေသာ္ ငါးနဲ႔ ဝါးနဲ႔ (သို႔မဟုတ္) ဝက္သားနဲ႔ ဝါးနဲ႔… ဟုသာ အစဥ္ေျဖဆိုတတ္ပါသည္။

သည္လိုႏွင့္ မၾကာခင္မွာ ကြ်န္မတို႔ ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္တို႔ျဖင့္ ေအးျမေနေသာ ျခံဝိုင္းေလးထဲမွ သစ္သား ေျမစိုက္အိမ္ကေလး တလံုးဆီသို႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ အဖိုး၏ မိတ္ေဆြမ်ားက အိမ္ေလးထဲမွ အေျပးအလႊား ထြက္လာၿပီး ကြ်န္မတို႔ကို ၾကိဳဆိုၾကသည္။ ထိုျခံဝင္းထဲတြင္ အခုနက ေဈးလမ္းထဲမွာ ကြ်န္မ ေတြ႔ခဲ့ရေသာ အေကာင္ ဝဝမ်ိဳးေတြကို ထပ္ေတြ႔ရျပန္ရာ သည္တခါေတာ့ ကြ်န္မက ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ “ဖိုးဖိုးေရ… ဒီမွာ ၾကည့္ပါအံုး… ကြ်ဲၾကီးေတြေနာ္…” ဟု ေျပာလိုက္ရာ ရယ္သံေတြ စီစီညံသြားခဲ့သည္။ “ဒါ ကြ်ဲေတြ မဟုတ္ဖူး ကေလးရဲ႕ သူတို႔က ႏြားေတြ… ကေလး စားေနတဲ့ ထမင္းေတြရေအာင္ သူတို႔က ကူညီတယ္… ေက်းဇူးရွင္ေတြ…” ဟု အိမ္ရွင္ ဦးၾကီးက ရယ္သံတဝက္ႏွင့္ ေျပာပါသည္။

ထိုဦးၾကီးကပင္ “ကဲ ကဲ… ေျမးအဖိုးႏွစ္ေယာက္ ခရီးပန္းလာၾကတယ္… နားရေအာင္ အိမ္ေပၚတက္ၾကပါ…” ဟု ဖိတ္ေခၚေသာအခါ အဖိုးက “သမီး မေမာေသးရင္ အဖိုးတို႔ တေနရာကို သြားၾကရေအာင္…” ဟု ေျပာပါသည္။ အစစ အရာရာကို အဆန္းတၾကယ္ျဖစ္ေနေသာ ကြ်န္မကလည္း ေမာရမွန္း ပန္းရမွန္း တကယ္ကို မသိခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာပိုးအိပ္ေလးကို အိမ္ဝတြင္ အသာခ်ခဲ့ကာ အဖိုးေခၚရာေနာက္သို႔ လိုက္လာခဲ့ပါသည္။

(၃)
လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ခေလာက္သံ ခ်ဴသံ တခြ်င္ခြ်င္ႏွင့္ ႏြားလွည္းမ်ား ျမင္းလွည္းမ်ား၊ ဝဲယာ တဖက္တခ်က္ဆီမွ ဝါးရံုတို႔ကို ေလတိုးေသာအခါ ၾကားရေသာ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္အသံမ်ားႏွင့္အတူ ေျမနံ႔တသင္းသင္းတို႔တြင္ ကြ်န္မ အလြန္တရာ ေပ်ာ္ရႊင္လွသည္။ ကေလးတေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း သဘာဝကို အျမတ္တႏိုး ႏွစ္သက္ သေဘာက်ေသာ စိတ္ကေလး ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ရွိေနခဲ့သည္ကို ေနာင္ အသက္အရြယ္ရလာေသာအခါမွာ ေကာင္းစြာ နားလည္ သေဘာေပါက္လာခဲ့သည္။
“အိုး… ဟိုးမွာ ေရေတြ… ေရေတြ…”  ဟု အလန္႔တၾကားႏွင့္ ကြ်န္မ ေအာ္လိုက္မိျပန္သည္။ ကြ်န္မ မ်က္စိ မမွားပါ။ ကြ်န္မ မ်က္ႏွာတူရႈမွာ ျပာလဲ့ေနေသာ ေရျပင္ၾကီးတခု ေရာက္ေနပါသည္။ ထိုမွ်ေလာက္ ၾကီးမားေသာ ေရျပင္ကို ကြ်န္မဘဝတြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေတြ႔ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ အဖိုးက ကြ်န္မလက္ကို ဆြဲထားရာမွ လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ကြ်န္မကလည္း အဖိုးလက္မွ လြတ္လွ်င္ လြတ္ခ်င္း ေရေတြရွိရာကို တဟုန္ထိုး ေျပးသြားမိေတာ့သည္။

ျပာလဲ့ေနေသာ ေရျပင္ၾကီး၊ ျမစ္ကမ္းပါးမွာ တေလွ်ာက္ဆီမွ တဲအိမ္ငယ္ေလးမ်ား၊ ထိုေရစပ္တြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္ ေရခ်ိဳးေနၾကသူမ်ား၊ ငါးမွ်ားတံႏွင့္ လက္ဆြဲပံုးငယ္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ထားရင္း ငါးမွ်ားေနၾကသူမ်ား၊ ျမစ္ျပင္က်ယ္တြင္ အစုန္အဆန္ ကူးလူး သြားလာေနၾကေသာ အရြယ္စံု အေရာင္စံု ငါးဖမ္းေလွ ၾကီးၾကီး ငယ္ငယ္မ်ား၊ ျမစ္ဆိပ္မွ ကုန္းေပၚသို႔ ပစၥည္းမ်ား သယ္ပိုးလာၾကသူမ်ား၊ ေသာက္ေရ သံုးေရ ခပ္ေနၾကသူမ်ား၊ တလံုးေပၚ တလံုးဆင့္ကာ အစီအရီ ထပ္တင္ထားေသာ အရြယ္စံု အဆင္စံု စဥ့္အိုးေျပာင္ေျပာင္ေလးမ်ား၊ ညီညီညာညာ စုပံုထားေသာ ထင္းေျခာက္မ်ားကို သယ္ယူရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကေသာ ဝါးေဖါင္မ်ား၊ ထိုအရာမ်ားအျပင္ ကြ်ဲမ်ား ႏြားမ်ား ျမင္းမ်ားကလည္း အုပ္စုလိုက္ ေအးေအးလူလူ ဟိုမွသည္ သြားလာေနၾကသည္။ ထိုျမင္ကြင္းမ်ားသည္ ကြ်န္မလို ကေလးတေယာက္၏ ရင္ကို ျပင္းထန္စြာ လာေရာက္ တိုးေဝွ႔ ထိမွန္ခဲ့ပါသည္။

အဖိုးက ေျပာသည္။ “သမီး… ဒါ ဧရာဝတီ...” တဲ့။
အဖိုးက စကားတခြန္းသာ ေျပာေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ နားထဲတြင္ ဧရာဝတီ… ဧရာဝတီ… ဧရာဝတီ… ဟု အခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပဲ့တင္ထပ္သြားခဲ့သည္။ သည္အမည္နာမကို ၾကားလိုက္ရေသာအခါ လူက အလိုလိုေနရင္း ခြန္အားေတြ တိုးလာသလို၊ စြမ္းအင္ေတြ ျပည့္ဝကာ ေမာပန္းေနသည္မ်ား အားလံုး လြင့္စင္သြားေစခဲ့သည္။ ၾကည့္ပါအံုး… ဧရာဝတီ တဲ့။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ အဖိုးက ဧရာဝတီ အေၾကာင္းကို ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို စကားလံုးေတြ အမ်ားၾကီးႏွင့္ ရွင္းလင္းေျပာဆိုျခင္း မရွိပါ။ အသက္မဲ့ ဧရာဝတီကို အသက္ဝင္ လႈပ္ရွားေနေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားႏွင့္အတူ တိတ္ဆိတ္စြာ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ အသက္ ငါးႏွစ္အရြယ္ ေျမးမေလးကို အဖိုးက ဧရာဝတီႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးပံုမွာ တသက္ မေမ့ႏိုင္စရာ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ၿပီး အဓိပၸါယ္ ျပည့္ဝလွသည္။

ထိုအခ်ိန္မွ စတင္ကာ ကြ်န္မ၏ ရင္ထဲ ဧရာဝတီက စြဲျမဲခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ထိုရက္ေတြမွာ စားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္မွလြဲ၍ အခ်ိန္တိုင္း ကြ်န္မ ဧရာဝတီနားသို႔ ေရာက္ေနခဲ့သည္။ သစ္လံုးမ်ားကို ေဖါင္ဖြဲ႕ကာ ဆြဲယူသြားႏိုင္ေသာ ခြန္အားဗလ ၾကီးမားလွေသာ ဆင္မ်ားႏွင့္ သူတို႔ အေနာက္မွ လိုက္ပါလာေသာ ဆင္ေပါက္စေလးမ်ားကို ေတြ႔ရေသာအခါတြင္မူ လက္ခုတ္လက္ဝါးတီးကာ သေဘာတက် ရယ္ေမာခဲ့မိေသးသည္။ ေဖေဖ ေမေမတို႔ သြားေလရာကို အေနာက္မွ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ခ်င္တတ္ေသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ျမင္ရသလိုပင္။ ဖရဲသီးမ်ား တင္ေဆာင္လာေသာ ေလွထဲမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဖရဲသီးစိတ္မ်ားကို ကြ်န္မ စားခဲ့ရသည္။ အိုးပုတ္ ခ်ိဳးရုပ္ေလးမ်ား သယ္ေဆာင္လာေသာ ေလွထဲမွ အရုပ္ကေလးမ်ားကိုလည္း ကြ်န္မ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ ညိဳညစ္ညစ္ ရႊံ႕မ်ားျဖင့္ ေလာက္စာလံုးေလးေတြကိုလည္း လံုးဝိုင္း ညီညာေနေအာင္ လံုးခဲ့ေသးသည္။

ထိုျမိဳ႔ေလးမွ ျပန္ခါနီး ညေနမွာေတာ့ အဖိုးက ကြ်န္မကို ဧရာဝတီႏွင့္ အေသအခ်ာ ထိေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ေစခဲ့သည္။ ကမ္းစပ္က ေရေတြထဲသို႔ သြက္သြက္လက္လက္၊ ၿပီးေတာ့ မေၾကာက္မရြံ႕ ဆင္းခ်သြားေသာ ကြ်န္မကို အဖိုးက အခါမ်ားစြာကလို စိတ္ပူမေနသည့္အျပင္ လက္ျပကာ အားေပးေနေသးသည္။ ေသခ်ာသည္ေလ၊ ဧရာဝတီက သူ႔ခ်စ္သူမ်ားကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် အႏၱရာယ္ မျဖစ္ေစႏိုင္ပါ။ ေနဝင္ခ်ိန္ ေနလံုးနီနီၾကီးက ဧရာဝတီထဲသို႔ နစ္ဝင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခ်ိန္မွာမွ ကြ်န္မ ဧရာဝတီကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ခြဲခြာခဲ့ရသည္။ ကေလးအေတြးႏွင့္ ေနလံုးၾကီး… ကြ်န္မ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့မိသည္။ သို႔မွသာ ဧရာဝတီထဲသို႔ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း တိုးဝင္ခိုလွံဳကာ နီးစပ္ခြင့္ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါလား။

(၄)
ထိုခရီးတိုေလးမွ ျပန္လာေသာအခါ ဧရာဝတီ၏ ျမင္ကြင္းပံုရိပ္မ်ားက ကြ်န္မ မ်က္စိထဲမွာသာမက ရင္ထဲသို႔ပါ အျပီးတိုင္ေအာင္ ခိုင္ျမဲစြာ စူးနစ္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ကြ်န္မ နားလည္တတ္သိေသာ အသက္အရြယ္ကို ေရာက္လာေသာအခါတြင္ စကားမဆိုတတ္ေသာ ဧရာဝတီ၏ ေရစီးသံႏွင့္အတူ လွ်ိဳ႕ဝွက္စကားသံမ်ား (သို႔မဟုတ္) တီးတိုး ညည္းဆိုသံမ်ားကို ၾကားခ်င္လာမိသည္။ ဧရာဝတီမွာလည္း ရင္ထဲက စကားသံေတြ ရွိေနႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။ ဧရာဝတီကို လြမ္းေသာ တခ်ိဳ႕ညေတြမွာ မရွိေတာ့ၿပီျဖစ္ေသာ အဖိုးႏွင့္ ဧရာဝတီ ကို တြဲဖက္ကာ အိပ္မက္ မက္ျမင္တတ္ခဲ့သည္။

ဧရာဝတီႏွင့္ ေဝးေနရေသာ္လည္း ဧရာဝတီကို သိသူတိုင္း သူ႔ကို သံေယာဇဥ္ၾကီးမားကာ ခ်စ္ခင္ တြယ္တာလွသည္။ ခန္႔ျငားေသာ ဧရာဝတီကို အစဥ္ ေတြ႔ျမင္မေနရေသာ္လည္း ဧရာဝတီအေၾကာင္းကို ေလသံမွ် ၾကားရရံုႏွင့္ ခံစားခ်က္တို႔ ေလးနက္ခဲ့သည္။ ႏွလံုးေသြးတို႔ ဆူေဝခဲ့သည္။ အေတြးစတို႔ ဝဲလြင့္ခဲ့သည္။ သည္ရက္မ်ားမွာ ကြ်န္မ ဧရာဝတီကို အထူးတလည္ လြမ္းဆြတ္သတိရေနခဲ့ပါသည္။  ဧရာဝတီကို သြားလိုေသာ္လည္း လိုက္ပို႔မည့္ အဖိုးက မရွိေတာ့ၿပီ။ ထို႔အျပင္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ၊ ဧရာဝတီႏွင့္ ခပ္ေဝးေဝး တေနရာမွာ။ မွန္းဆကာ လြမ္းေနရရံုသာ ရွိေတာ့သည္ပဲ။

ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ဧရာဝတီအတြက္ အစဥ္ေတြးျဖစ္ေနေသာ အေတြးတခ်ိဳ႔ႏွင့္ အစဥ္ေမးျဖစ္ေနေသာ အေမးတခ်ိဳ႔ကို ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ဧရာဝတီကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကသူတိုင္း သည္အေတြးကို ေတြးကာ သည္အေမးကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျပန္ေမးၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္။ ဘိုးဘြားဘီဘင္မ်ားႏွင့္ မ်ိဳးဆက္ ဘယ္ႏွစ္ခု သည္ဧရာဝတီေပၚ မွီတင္းရွင္သန္ခြင့္ ရရွိခဲ့သည္လဲ၊ ျမန္မာဟူေသာ တိုင္းျပည္တခု ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ ဧရာဝတီသည္ လူေပါင္း မည္၍ မည္မွ်ကို ေနထိုင္၊ အသက္ေမြးခြင့္ ျပဳခ့ဲသည္လဲ၊ ကြ်န္မတို႔တေတြ ဧရာဝတီကို မည္၍ မည္မွ် အသံုးျပဳခဲ့ၾက၊ အသံုးခ်ခဲ့ၾက ၿပီးၿပီလဲ၊ ထို႔အျပင့္ ကြ်န္မတို႔တေတြကေရာ ဧရာဝတီကို မည္၍ မည္မွ် ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကပါသလဲ ဟူ၍ပင္။

သက္ေဝ
(၂၈ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆)

  - ၂၀၁၆ ေအာက္တိုဘာလ ထုတ္ မိုးမခ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။