Tuesday, March 10, 2020

ျမတ္ႏိုးေဝ

မိုးေတြ ေစြေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုပါ။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မိုးသံတစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ လူသံ သူသံ ဆူညံသံ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနပါတယ္။ ညေနေစာင္း အိပ္တန္းတက္ခ်ိန္ဆို စူးစူးရွရွ ေအာ္ေနက် ဥၾသငွက္ေတြေတာင္ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အသံတိတ္လို႔။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ကင္းမဲ့လွတဲ့ အခုလို ညေနခင္းမ်ိဳးမွာ ကြ်န္မရဲ႕ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ပစၥည္းတစ္ခု ရွိေနပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာ လို႔သာ သံုးႏွဳန္းလိုက္ရတယ္… တကယ္တမ္းမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္း မေကာင္းဆိုတာေတာ့ သိပ္မေသခ်ာဘူး။ ဖြင့္ၾကည့္မွ သိႏိုင္မွာပဲ။

ဒီလိုေလ… ညေန အလုပ္က ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးကို ေသာ့ဖြင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဘးခန္းက အမ်ိဳးသမီးက ဖ်တ္ဆို အနားကိုေရာက္လာတယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ကြ်န္မ ျပန္အလာကို တစ္ခ်ိန္လံုး အေရးတၾကီးနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ တစ္ေယာက္လို။ အနားေရာက္ေတာ့ စကၠဴအျဖဴေရာင္ ပတ္ထားတဲ့ အထုတ္တစ္ခုကို လွမ္းေပးတယ္။ ေလးေထာင့္မက်တက် အထုတ္ေပၚမွာ ေရးထားတာကို လက္နဲ႔ ေထာက္ျပေနေသးတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ဘာမွန္းမသိေတာ့ အံ့ၾသၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရာက သူျပေနတာကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမန္မာလက္ေရးနဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ ေရးထားတဲ့ “သို႔” ဆိုတဲ့ စာလံုးေလးး။ အဲဒါကိုပဲ သူက နာမည္လို႔ ထင္ေနပံုရတယ္။ အဲဒါ (To…) ဆိုတာကို ေရးထားတာ နာမည္ မဟုတ္ဘူး လို႔ ရွင္းျပေပမယ့္လည္း သူက နားလည္ပံု မရ၊ လက္ခံခ်င္ပံုလည္း မရ။ ျပီးေတာ့ ေျပာရရင္ ဒီဝင္းထဲမွာေနၾကသူေတြထဲ ျမန္မာဆိုလို႔ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္းရွိတာ၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒါပစၥည္းဟာ ကြ်န္မနဲ႔သာ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ သူက တထစ္ခ် မွတ္ယူဟန္တူၿပီး လက္ထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ လာထည့္ေတာ့တာပဲ။ ဘယ္ကလဲ ဘယ္သူက ပို႔တာလဲ ဘာညာ ေမးေပမယ့္ သူ မသိဘူး၊ ျမန္မာ ျမန္မာ ဆိုတာကို တြင္တြင္ေျပာျပီး လက္ထဲကို အတင္းထိုးထည့္၊ ႏွဳတ္ဆက္ျပီး သူ႔အခန္းဖက္ကို ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္နဲ႔ လွည့္ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိတဲ့ အထုတ္ကို ယူျပီး အခန္းထဲ ဝင္လာခဲ့ရတယ္။ ဒီစာအိတ္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ရည္ၫႊန္းထားတာ မဟုတ္ေလေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္သလို ခံစားေနရတာမို႔ အေလာတၾကီး ဖြင့္ေဖါက္ၾကည့္ဖို႔ ဆႏၵမရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚ သြားတင္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ ေအးေအးေဆးေဆးမွ ဖြင့္ၾကည့္တာေပါ့။

အိမ္ေရာက္ျပီး လုပ္စရာရွိတာလုပ္ ညစာစားအျပီးမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ျပီး အိပ္ခန္းထဲ ဝင္လာခဲ့တယ္။ ေမႊးေနတဲ့ ေကာ္ဖီပူပူဟာ ေဟာဒီလို မိုးညေနနဲ႔ အလိုက္ဖက္ဆံုးပဲ။ အိပ္ရာေဘးကိုေရာက္ေတာ့ ညေနက အထုတ္ကို လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ ဟုတ္သားပဲ… ဒီအထုတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ရဦးမယ္။ ဒါနဲ႔ ေသာက္မယ့္ဆဲဆဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို အသာခ်၊ စာၾကည့္စားပြဲေပၚက စကၠဴျဖတ္တဲ့ ဓါးပါးေလးယူျပီး အထုတ္ကို ေဖါက္ဖို႔ ျပင္ရတယ္။ မေဖါက္ခင္ အထုတ္ကို ေသခ်ာေအာင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ လက္တစ္လံုးသာသာ အထူရွိျပီး မွန္းၾကည့္ရသေလာက္ကေတာ့ အထဲမွာ စာအုပ္လို စာရြက္ေတြလို အဲဒီလို ဆန္ဆန္ုပဲ။ အထုတ္တစ္ထုတ္လံုးေပၚမွာ ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ “သို႔” ဆိုတဲ့ စာလံုးကလြဲရင္ ဘာဆို ဘာမွ မပါဘူး။ အဲဒီပစၥည္းထုတ္ကို ေဖါက္မယ္ၾကံျပီးမွ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ေဖါက္ရရင္ေကာင္းမလား၊ မေဖါက္ရင္ေကာင္းမလား၊ မေဖါက္ပဲထားေတာ့ေရာ တစ္ခုခုဆို ဘယ္ဆီ ဘယ္ဝယ္ကို ပို႔ေပးရမွာလဲ… ဘာ သဲလြန္စမွ ရွာမရတဲ့အတူေတာ့ ေဖါက္လိုက္ရင္ တစ္ခုခု သိႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕၊ လိုအပ္ရင္ တစ္ခုခု ဆက္လုပ္ေပးႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ ေဖါက္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ အထုတ္ေပၚမွာ တိပ္ အၾကည္နဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ ပတ္ထားတဲ့ စကၠဴကို ဓါးနဲ႔ ရွပ္ျပီး ျဖတ္လိုက္တယ္။

ပတ္ထားတဲ့ စကၠဴေတြ ကြာသြားေတာ့ အဝါေရာင္ စာအိတ္ထူတစ္လံုးကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘာအမွတ္အသားမွ မပါတဲ့ ရိုးရိုး စာအိတ္တစ္လံုးပါပဲ။ စာအိတ္ကို ဘာနဲ႔မွ ပိတ္မထားဘူး။ ဒါနဲ႔ အထဲကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအိတ္ညိဳေလးေတြ၊ ေရၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအိတ္ စုစုေပါင္း ဆယ့္ေလးအိတ္ေတြ႔ရတယ္။ ေရတြက္ေနရင္း သတိထားမိတာက စာအိတ္ေတြက နည္းနည္းေတာ့ ႏြမ္းေနသလိုပဲ။ စာအိတ္ေပၚမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေပးပို႔ဖို႔ ရည္ရြယ္တဲ့ နာမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ ဘာတစ္ခုမွ ေရးမထားဘူး။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူ တစ္ေဒၚလာတန္ တံဆိပ္ေခါင္းကိုေတာ့ ကပ္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ စာအိတ္ေတြကို အကုန္ ပိတ္ထားတယ္။ စာတိုက္မွာ ထည့္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျပင္ထားတဲ့ စာအိတ္ေတြ။

စာအိတ္ေတြကို ဒီတိုင္းလက္နဲ႔ ၿဖဲလိုက္ဖို႔ အားနာၿပီး ကပ္ေၾကးတစ္လက္ ထယူရျပန္တယ္။ အေပၚဆံုးက တစ္အိတ္ကို စေဖါက္ၿပီး အထဲက စာရြက္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ “ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝ ပါ…” လို႔ အစခ်ီတဲ့ စာတစ္ေစာင္ဟာ အဲဒီ စာအိတ္ညိဳေလးထဲက ထြက္က်လာခဲ့တာပဲ။ အထုတ္ေပၚက သို႔ ဆိုတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ စာထဲမွာပါတဲ့ လက္ေရးက ခပ္ဆင္ဆင္ တူတယ္။ မင္အျပာေရာင္နဲ႔ ေရးထားၿပီး ခပ္ဝိုင္းဝိုင္း ေပမယ့္ လက္ေရးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိလွတယ္။ စာအိတ္ေပၚမွာကပ္ထားတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔ စာအိတ္ရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒါ ႏွစ္နည္းနည္း ၾကာခဲ့ၿပီဆိုတာ ခန္႔မွန္းသိနဲ႔ သိႏိုင္တယ္။ စာေရးထားတဲ့ စာရြက္ေခါက္က သာမန္ ေက်ာင္းသံုးဗလာစာအုပ္ရဲ႕ အလယ္က ျဖဳတ္ထားတဲ့ စာရြက္၊ စာမ်က္ႏွာ ေလးမ်က္ႏွာရွိေပမယ့္ သူေရးထားတာက ျမန္မာ စာေၾကာင္းနည္းနည္းပဲ။ “ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝပါ၊ မင္းက ကိုယ့္ကို မသိေပမယ့္ ကိုယ္က မင္းကို သိေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ကိုယ္တို႔ ေတြ႕ၾကမွာပါ...” စာက အဲဒါအကုန္ပဲ။ အဲဒီ စာတိုတိုရဲ႕ အဆံုးမွာ မင္းရဲ႕ လို႔ ေရးထားျပီး ျမတ္ႏိုးေဝ လို႔ သိသိသာသာ ဖတ္လို႔ရတဲ့ လက္မွတ္္ကို ျမန္မာလို ေရးထိုးထားတယ္။ စာကို ၾကည့္ျပီး ထူးဆန္းေနမိတယ္။

ထပ္ထားတဲ့ စာအိတ္ေတြထဲက ေနာက္စာတစ္အိတ္ကို ယူျပီး စာကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ဒီစာထဲမွာလည္း ဒီအတိုင္းပဲ “ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝပါ... မင္း ေနေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား စာမွန္မွန္က်က္ေနာ္ စာေမးပြဲ ေျဖႏိုင္ပါေစ” လို႔ ေရးထားတယ္။ ေအာက္ေျခမွာ မင္းရဲ႕ လို႔ ေရးျပီး ျမတ္ႏိုးေဝ လို႔ လက္မွတ္ထိုးထားတယ္။ စာရြက္ကလည္း ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ အလယ္ေခါင္က ျဖဳတ္ထားတဲ့ စာရြက္၊ စာအိတ္ ကလည္း အေရာင္အေသြး အတူတူ၊ တံဆိပ္ေခါင္းကလည္း ဆင္တူပဲ။ ငွက္ကေလး သစ္ကိုင္းမွာ နားေနတဲ့ပံုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္း။ ထူးျခားတာက လက္တစ္လံုးေလာက္ရွိတဲ့ ခပ္မာမာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလးေထာင့္မက် စတုရန္းမက် ပံုသ႑ာန္ေရေရရာရာ မေျပာျပတတ္တဲ့ ကဒ္ထူလိုလို စာရြက္ထူတစ္ခု အပိုပါလာတာပဲ။ အဲဒီစာရြက္ထူရဲ႕ တစ္ဖက္က အျဖဴေရာင္၊ ေနာက္တစ္ဖက္က စာရြက္ေခ်ာေခ်ာ အေရာင္က ဝါတာတာေလး။

ေနာက္စာအိတ္တစ္အိပ္ကို ၾကည့္မိေတာ့ စာအိတ္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာ ညာဖက္ ေထာင့္မွာ ေရးထားတဲ့ စာလံုး တစ္လံုးကို အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သံုး တဲ့။ ဒါနဲ႔ ပထမ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ စာအိတ္ေတြရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ နဲ႔ ေလး ကို ေတြ႕တယ္။ ဟာ... စာအိတ္ေတြက အမွတ္စဥ္ စီထားတာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ စာအိတ္ေတြကို နံပါတ္စဥ္ ျပန္စီရတယ္။

စုစုေပါင္း စာအိတ္ ဆယ့္ေလးအိတ္မွာ အမွတ္စဥ္ တစ္ကေန စၿပီး ေနာက္ဆံုးအိတ္က ဆယ့္ငါး ျဖစ္ေနတယ္။ ျပန္ၾကည့္ေတာ့မွ နံပါတ္ ရွစ္က ေပ်ာက္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ စာအိတ္ေတြရဲ႕ အစဥ္အတိုင္း စာေတြကို ထုတ္ျပီး စီလိုက္တယ္။ စာ နံပါတ္ တစ္မွာ စာခ်ည္းသက္သက္ပဲ။ ေနာက္စာအိတ္ေတြထဲမွာေတာ့ ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ပံုသ႑ာန္ အတည္တက် ေျပာလို႔ မရတဲ့ စာရြက္ထူထူ ေလး တစ္ခုပါေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ စာေတြအကုန္လံုးက ကိုယ့္နာမည္ ျမတ္ႏိုးေဝပါ... ဆိုတာနဲ႔ စတယ္။ စာတိုေလး ေလး ငါးေၾကာင္း ေရးတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေနေကာင္းလား ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ စာက်က္ဖို႔ စာေမးပြဲ ေျဖႏိုင္ေစဖို႔ အားေပး ဆုေတာင္းတဲ့ စာမ်ိဳးေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြ်န္မလို စာမက်က္ ေက်ာင္းမတက္၊ အလုပ္လုပ္ေနသူမ်ိဳးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာာ သိသာလွတယ္။ စာရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ မင္းရဲ႕ လို႔ ေရးျပီး ျမတ္ႏိုးေဝ လို႔ လက္မွတ္ထိုးတယ္။ အားလံုးက ပံုစံတူေတြခ်ည္းပဲ။

ဒါေပမယ့္ မတူတာေတြက ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စာအိတ္ထဲမွ ပါလာတဲ့ စာရြက္ထူထူေလးေတြ။ ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကေလးကစားသလို ညႇပ္ထားတဲ့ ပံုမက် ပန္းမက် စာရြက္ထူေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဘာေတြမွန္းမသိ ေတြးလို႔လည္း မရျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ခုနက ေဖ်ာ္ၿပီးယူလာခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီေတြ ေအးစက္ေနၾကၿပီ။ မိုးသံကလြဲရင္ အားလံုးက လိုအပ္တာထက္ ပိုေတာင္ တိတ္ဆိတ္ေနေသးတယ္။ ျမတ္ႏိုးေဝ ဆိုတဲ့ နာမည္ကို တိုးတိုး ရြတ္ၾကည့္မိတယ္။ လွပၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ နာမည္ပဲ။ ကြ်န္မ အသိေတြထဲမွာ၊ ကြ်န္မ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလိုနာမည္မ်ိဳး မရွိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီကိုပဲ ေမာ့ခ်လိုက္ၿပီး နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ သန္းေခါင္တိုင္ေတာ့မယ္။ စားပြဲေပၚက စာတစ္ထပ္ရယ္၊ စာအိတ္ေတြရယ္နဲ႔ စာရြက္ထူေလးေတြရယ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မလုပ္တတ္ေတာ့သလို ေခါင္းကို ခါယမ္းေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ရေတာ့မယ္... အိပ္ေရးမဝတိုင္း မနက္က် ကိုက္ေနတတ္တဲ့ ေခါင္းကို ညႇာတာေသာအားျဖင့္ အိပ္မွ ျဖစ္မယ္။ အခန္းမီးကို မွိန္ခ်လိုက္တယ္။ ေလေအးေပးစက္ရဲ႕ အပူခ်ိန္ကို ညႇိၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတယ္။

အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္... ဒါေပမယ့္ ႐ုတ္တရက္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိပ္မက္ မက္တယ္။ ျမတ္ႏိုးေဝက အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ကို သိၿပီလား လို႔ လာေမးေနတာ... ဟင့္အင္း ျမတ္ႏိုးေဝကို ကြ်န္မ မသိပါဘူး… ကြ်န္မ မသိပါဘူး… လို႔ တြင္တြင္ျငင္းေနခဲ့တယ္။ သိမွာပါ မၾကာခင္ သိရမွာပါ လို႔ ေျပာၿပီး တစ္ဖက္ကို လွည့္ထြက္သြားသူကို ျမတ္ႏိုးေဝ ျမတ္ႏိုးေဝ… လို႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ လွမ္းေအာ္ေခၚရင္း အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာခဲ့တာပဲ။ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ သံုးနာရီ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္။ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚမွာ ျမတ္ႏိုးေဝရဲ႕ စာေတြ။ လွဲေနရာက ထထိုင္ၿပီး စာေတြကို ျပန္ဖတ္ေနမိတယ္။ စာေတြနဲ႔ စာအိတ္ေတြကို ယူလိုက္ေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ ျဖတ္စေလးေတြခ်ည္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒါေလးေတြကို တစ္ခုခ်င္း ကိုင္ၾကည့္ရင္း ဟိုေရႊ႕ၾကည့္ ဒီေရႊ႕ၾကည့္နဲ႔ ေရႊ႕ေနမိတယ္။ အဲဒီလို ေရႊ႕ၾကည့္ေနရင္းမွာ အေရာင္ဆင္ဆင္တူတာေလးေတြကို ျမင္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ အေတြးထဲမွာ Jigsaw Puzzle ေတြကို သတိရသြားတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲလွတဲ့အခါ (သို႔မဟုတ္) အခ်ိန္ကုန္ဖို႔ လိုအပ္လာတဲ့ အခါေတြတိုင္းမွာ ကြ်န္မ လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုက Jigsaw Puzzle ေတြ ဆက္တာပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ခုနက ျဖတ္စ ထူထူေလးေတြကို Jigsaw အစေတြလို သေဘာထားၿပီး အေရာင္တူရာေလးေတြ ဆက္စပ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဥာဏ္နည္းနည္းေလး ထပ္သံုးလိုက္တဲ့အခါ ျဖတ္စေလး ဆယ့္ေလးခုဟာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ႐ုပ္လံုးေပၚလာခဲ့တယ္။ အံ့ၾသစရာ… ကြ်န္မပါးစပ္က ပါးစပ္က ဘုရားေရ လို႔ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ ေလးလက္မ ေျခာက္လက္မ အျဖဴအမည္း ဓါတ္ပံုတစ္ပံုကို ကန႔္လန႔္ျဖတ္ ေဒါင္လိုက္ျဖတ္... ဟိုလို ဒီလို ျဖတ္ထားတဲ့ အပိုင္းအစေတြ။ Jigsaw Puzzle ဆက္သလို ဆက္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာ... စာနံပါတ္ ရွစ္ ပါမလာခဲ့ေတာ့ ညာဖက္ မ်က္ခံုးနဲ႔ နဖူးေနရာမွာ လြတ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ခံုး မ်က္လံုး ႏွာတံ ႏႈတ္ခမ္း အားလံုး ထင္ရွားေပၚလြင္ၿပီး သိသိသာသာ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဆိုတာ ဘယ္သူမွ ျငင္းႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ဒါ ျမတ္ႏိုးေဝ လား... ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါ ျမတ္ႏိုးေဝ ပဲ ျဖစ္မွာပါ... တစ္ေယာက္တည္း ေမး လိုက္ ေျဖလိုက္လုပ္ရင္း ျမတ္ႏိုးေဝရဲ႕ ဓါတ္ပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္၊ ကြ်န္မ သူ႔ကို လံုးဝ မၾကံဳဖူး မဆံုဖူးခဲ့တာ၊ ဘယ္ေနရာမွာမွ မသိခဲ့ဖူးတာလည္း ေသခ်ာေနခဲ့တယ္။

အံ့ၾသစရာ မိန္းကေလး ျမတ္ႏိုးေဝ... သူ႔ကိုယ္သူ ကိုယ္ ျမတ္ႏိုးေဝ ပါ လို႔ မိတ္ဆက္ၿပီး စာေလးေတြေရး၊ စာေတြထဲမွာ သူ႔ဓါတ္ပံုကို တစ္စခ်င္းစီ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕ဝွက္ဝွက္ ထည့္ေပးခဲ့သူ ျမတ္ႏိုးေဝ။ တကယ္ဆို ဒီစာေတြက သူရည္ရြယ္ထားသူ တစ္ေယာက္ဆီ တစ္ေစာင္ျပီး တစ္ေစာင္ ေရာက္သြားဖို႔။ အခုေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတာင္ ကပ္ၿပီးကာမွ ရည္ညႊန္းသူမပါ၊ လိပ္စာမပါ တဲ့ စာေတြ။ ျမတ္ႏိုးေဝ… ဘာေတြမ်ား လြဲေခ်ာ္ခဲ့ၿပီး အခ်ိန္ေတြလြန္မွ အစုလိုက္ အထပ္လိုက္ မဆီမဆိုင္ ကြ်န္မလက္ထဲကို ေရာက္လာရတာပါလိမ့္။ ဘာသဲလြန္စမွ မရွိ ဘယ္လိုမွ ဆက္စဥ္းစားလို႔ မရေတာ့ေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးေဝ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို ေခါင္းထဲက ဘယ္လိုမွ ထုတ္လို႔ မရဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ မိုးစင္စင္လင္းခဲ့တယ္။

မနက္က်ေတာ့ စာေတြကို သူေခါက္ထားသလို အေသအခ်ာ ျပန္ေခါက္ျပီး စာအိတ္ေတြထဲကို ျပန္ထည့္တယ္။ ဓါတ္ပံု ျဖတ္စေလးေတြကို စာအိတ္အသစ္တစ္လံုး ယူျပီး သပ္သပ္ ထည့္လိုက္တယ္။ အဲဒါေတြအားလံုးကို (အလာတုန္းကလိုပဲ) စာအိတ္ျဖဴတစ္အိတ္ထဲ ထည့္ ေသေသသပ္သပ္ ေကာ္ကပ္ျပီး ပိတ္လိုက္တယ္။
တကယ္လို႔မ်ား… ကြ်န္မရဲ႕စာကို ဖတ္မိတဲ့ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ ျမတ္ႏိုးေဝကို သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ မ်က္ႏွာစာအုပ္ကေနပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိုင္ဒီယာ မဂၢဇင္းတိုက္ကေနတဆင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္မကို ဆက္သြယ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ သူ - ျမတ္ႏိုးေဝ - နဲ႔သာ သက္ဆိုင္တဲ့ စာအိတ္ကို သူ႔လက္ထဲ ေရာက္ေအာင္ ကြ်န္မ ျပန္ပို႔ေပးခ်င္လို႔ပါ။ ဒီအတြက္ ၾကိဳတင္ ေက်းဇူးတင္ေနပါ့မယ္။

ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ ျမတ္ႏိုးေဝ ကိုယ္တိုင္က (တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္) ဖတ္မိျပီး စာေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုအပိုင္းအစေလးေတြကို ရည္ရြယ္ထားသူဆီကို အေရာက္ပို႔ေပးေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္လည္း ကြ်န္မကို ဆက္သြယ္ေပးပါ။ ျမတ္ႏိုးေဝ ေရာက္ေစခ်င္တဲ့ ေနရာကို အေရာက္ပို႔ေပးဖို႔ ကြ်န္မ တာဝန္ယူႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

သက္ေဝ
(၀၃ ဇန္နဝါရီ ၂၀၂၀)

- ၂၀၂၀ မတ္လ ထုတ္ Idea Magazine တြင္ ေဖၚျပၿပီး ျဖစ္သည္။

Saturday, March 7, 2020

ေတာင္မ႐ိုးေတြ ေလဟုန္စီးတဲ့ ည

သတိမမူ ဂူမျမင္ တဲ့... အရင့္ အရင္ ႏွစ္ေတြမွာလည္း ဒီပန္းေတြ သူ႔အခ်ိန္အခါနဲ႔ အလွဆံုး ဖူးေန ပြင့္ေနၾကမွာပါ။ ဒီပန္းရဲ႕ ေမႊးရနံ့ကို မွတ္မွတ္သိသိရွိေနခဲ့ေပမယ့္ အပင္ကိုေတာ့ တစ္ခါမွ ေမာ့မၾကည့္ခဲ့မိဘူး။ စေနေန႔မနက္က အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သိပ္သေဘာက်သြားတယ္ တစ္ပင္လံုး စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ အဖူးေတြအျပည့္နဲ႔ ။ ဒါနဲ႔ တနဂၤေႏြ မနက္ တစ္ေခါက္ ဆင္းၾကည့္ေတာ့ အစိမ္းေတြ ေဖ်ာ့ၿပီး အျဖဴဖက္ကို သန္းစျပဳေနၾကၿပီ။ ပင္လံုးကြ်တ္ အဲဒီလို အေရာင္ေတြပဲ။ တနဂၤေႏြေန႔ည မိုးခ်ဳပ္ေတာ့ အစိမ္းေရာင္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး အားလံုး အျဖဴေရာင္ အဆုတ္လိုက္ ခဲေနေအာင္ ပြင့္တာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ လွလိုက္တာ ေမႊးလိုက္တာ လို႔ ေရရြတ္ၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္ရတယ္။ ဒီမနက္ေတာ့ ေနေရာင္နဲ႔ အလင္းေရာင္နဲ႔ တစ္ပင္လံုး အလွဆံုး ေဖြးလႈပ္ေအာင္ ပြင့္ေနၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ သိတဲ့သူေတြကို ျပေတာ့ ဒါ ေတာင္မ႐ိုးပင္ တဲ့။ ျမန္မာျပည္ သိန္းတန္ရဲ႕ " ေမာင္ေခၚရာ" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးေတာင္ ဆိုျပၾကေသးတယ္...

ေရႊလေရာင္ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက်…
ၾကယ္ကေလးေတြ အၿပိဳင္ဆိုင္ ပြင့္တဲ့ည…

ျခံဝင္းအျပင္ ေျမနီလမ္းေပါ ္က
ေတာင္မရိုးေတြ ေလဟုန္စီးတဲ့ ည

လူႀကီးေတြ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်
ေမာင္ေခၚရာ မင္းလိုက္မယ္ ဆိုတဲ့ ည . . . တဲ့။


သူ အနံ႔က ၾကာရင္ အီလာတတ္ေပမဲ့ ခဏတျဖုတ္ဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္သူေနာက္ လိုက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတတ္တယ္ ထင္ပါရဲ႕... လို႔ အမတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္၊ ဟုတ္မွာပါပဲ အင္မတန္ ၫြတ္ႏူးခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ေမႊးရနံ့ပါ။

ဒီရက္ပိုင္း စကၤာပူကြ်န္းေလးရဲ႕ တျခားေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတာင္မ႐ိုးပင္ေတြ ပင္လံုးကြ်တ္ ဖူးပြင့္ေနတယ္လို႔ သိရတယ္။ ရာသီမသိ ပန္းနဲ႔ ညႇိ ဆိုေပမယ့္ ဘာပန္းနဲ႔မွ ညႇိမရတဲ့ ရာသီမရွိတဲ့ ဒီကြ်န္းေလးမွာ ေတာ္ရံု ပန္းေတြကလည္း ရနံ့ကင္းမဲ့လွတယ္။ ထူးထူးျခားျခား ဒီပန္းေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေမႊးတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေလသင့္တဲ့အခါ အထပ္ျမင့္ အိပ္ခန္းထဲအထိ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေမႊးျမျမ ေတာင္မ႐ိုး ပန္းရနံ့သင္းေနတဲ့ ေလကို ႐ွဴ႐ွိဳက္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြက အေဝးက ကိုယ့္ဇာတိေျမေလးနဲ႔ အေမ့အိမ္ေလးဆီကို မၾကာခဏ ျပန္ေရာက္ေနပါေတာ့တယ္။

သက္ေဝ
(၀၆ ဇန္နဝါရီ ၂၀၂၀)

Saturday, February 29, 2020

ခ်စ္သူဖတ္ဖို႔စာ


အခ်ိန္မ်ား တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ ကုန္လြန္လာခဲ့ျပီ။ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ ေန႔ရက္ေတြတိုင္းမွာ တစ္ခုခု လိုအပ္ေနသလို၊ တစ္ခုခု ေျပာဖို႔ က်န္ေနေသးသလို အမ်ိဳးအမည္ ေရေရရာရာ မေဖၚျပတတ္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ကြ်န္မထံမွာ ရွိေနခဲ့သည္။ ေျပာခ်င္ေသာ စကားမ်ားႏွင့္ မေျပာျဖစ္လိုက္ေသာ စကားမ်ား၊ ေမးခ်င္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ မေမးျဖစ္လိုက္ေသာ ေမးခြန္းမ်ား… ထိုအရာမ်ားက ကြ်န္မအေတြးထဲမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာယူေနၾကသည္။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ စကားမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္သည္၊ ေမးခြန္းမ်ားစြာလည္း ေမးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္…

တိတ္ဆိတ္ျခင္း၊ ေအးစက္ျခင္း၊ ေသြ႕ေျခာက္ျခင္း၊ သူစိမ္းဆန္ျခင္း တို႔က အနီးကပ္ဆံုး လူႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ မသိမသာ တိုးေဝွ႕ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ဟိုးအရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းကလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာ စကားသံမ်ား ရယ္ေမာသံမ်ား၊ အထူးတလည္ သတိထား ေရြးခ်ယ္ရန္ မလိုအပ္ခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ား၊ မျဖစ္မေန သိုဝွက္သိမ္းဆည္းထားရန္ မလိုအပ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား၊ ဟန္ေဆာင္ၿမိဳသိပ္ထားရန္ မလိုအပ္ခဲ့ေသာ လွိဳက္လွဲ ေႏြးေထြးမွဳမ်ားကို ကြ်န္မ လြမ္းသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားကို ကြ်န္မ ျပန္လိုခ်င္သည္။ ကြ်န္မ ဘာလုပ္ရမည္လဲ။

ေပ်ာ္ရႊင္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာလိုက္ေသာ သူ႔ရယ္သံကို ကြ်န္မ ျပန္ၾကားခ်င္သည္။ သူ႔ေျပာေလ့ရွိေသာ I miss you... ဆိုသည့္ စကားသံ တိုးသဲ့သဲ့ကို ကြ်န္မ ျပန္လိုခ်င္သည္။ တစ္ခုခုကို တဇြတ္ထိုး ေတာင္းဆိုမိတိုင္း ရယ္ေမာသံစြက္ေနေသာ Alright...!! ဟူသည့္ သူ႔ စကားသံကို ျပန္ၾကားလိုသည္။ ထို႔အတူ အခါမ်ားစြာမွာ မွန္းဆ ေဖြရွာေနရေသာ အရာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း သူ႔ဆီမွ ကြ်န္မ ျပန္လိုခ်င္ေနခဲ့ပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သူ႔ကို မည္သို႔ ေျပာျပ အသိေပးရမည္လဲ... ကြ်န္မ စဥ္းစားရသည္။ ေလာေလာဆယ္မွာ သူ႔အရိပ္အေျခကို သည္အတိုင္း အလိုက္တသိ ေငးၾကည့္ရင္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး သိုဝွက္ တိတ္ဆိတ္စြာ ကြ်န္မ ေနခဲ့ပါသည္။ ခံစားခ်က္ဟူသမွ်သည္ အခ်ိန္တိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ ထုတ္ေဖၚျပသရေကာင္းေသာ အရာမ်ား မဟုတ္မွန္းကိုလည္း ကြ်န္မ နားလည္ပါသည္။ ေနရာတိုင္းတြင္ လွလွပပ ဖူးပြင့္ေဝဆာတတ္ေသာအရာမ်ားမွာ ပန္းပြင့္ေလးမ်ား အျဖစ္၌သာ ၾကည့္ေကာင္းတတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား ႏွင့္ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတမွဳမ်ား လွပစြာ ဖူးပြင့္ေဝဆာဖို႔အတြက္ေတာ့ ေနရာေဒသ၊ အခ်ိန္အခါ၊ အေျခအေန စသည့္ ပညတ္ခ်က္မ်ားစြာက ကာဆီးလ်က္။ သို႔ေသာ္လည္း သည္အေနအထားအတိုင္း အခ်ိန္မ်ား တေရြ႕ေရြ႕ ကုန္လြန္လာေသာအခါ ကြ်န္မ ေဝခြဲမရ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူ ဘာျဖစ္ေနပါလိမ့္... စဥ္းစားရ ခက္လွသည္။

ေျပာရလွ်င္ သူက အခါမ်ားစြာမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေနတတ္သူ၊ မလိုအပ္ပဲ စကားအပို မ်ားမ်ား မေျပာတတ္သူ၊ သပ္ရပ္ေသာ စကားလံုး ေရြးခ်ယ္တတ္သူ၊ စိတ္ႏွလံုး ေအးခ်မ္းတတ္သူ၊ ဆင္ျခင္ ထိန္းသိမ္းတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္လိုလက္ရရွိလွ်င္ေတာ့ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာတတ္ၿပီး လိုအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို ခ်က္က်လက္က် ျပန္လည္ ေျပာဆိုရန္ ဝန္မေလးတတ္သူလည္း ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ကိုကိုက ေသာၾကာသား ျဖစ္ဖို႔ေကာင္းတာ… ဟု ကြ်န္မ ေျပာလွ်င္ေတာ့ သေဘာတက် ရယ္ေမာေနတတ္သည္သာ။ ကြ်န္မကေတာ့ စိတ္ျမန္တတ္သူ၊ ေသြးပူတတ္သူ တစ္ေယာက္၊ အခ်ိန္အခါ အေျခအေနကို သတိမမူ ဂရုမထား… သူ ေျဖခ်င္မွန္းမသိ မေျဖခ်င္မွန္းမသိ ဇြတ္ ေမးတတ္သည္၊ သူ ၾကားခ်င္မွန္းမသိ မၾကားခ်င္မွန္းမသိ ဇြတ္ ေျပာတတ္သည္၊ သူ ေပးခ်င္မွန္း မေပးခ်င္မွန္း မသိ ဇြတ္ ေတာင္းတတ္သည္။ တစ္ဖက္က ၿငိမ္သက္ေနေသာအခါက်မွ ကြ်န္မ အမွားကို ကြ်န္မ ျပန္လည္ ရိပ္မိရတတ္သည္။ နားလည္စိတ္ႏွင့္ အရွိန္တန္႔ကာ ဆင္ျခင္ရတတ္သည္။ တကယ္ဆို ကြ်န္မက အေတာ္ေလး အလိုက္မသိတတ္သူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ လူအကဲခတ္ေတာ္ၿပီး လြန္စြာပါးနပ္ေသာ သူသည္ ကြ်န္မအေၾကာင္းႏွင့္ ကြ်န္မ၏ အမူအက်င့္မ်ားကို မသိပဲ ေနလိမ့္မည္မဟုတ္၊ ကြ်န္မ စိတ္ထဲကို မဖတ္တတ္ပဲ ေနလိမ့္မည္ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္လည္း သူက တဆိတ္ေတာ့ ေသြးေအးလြန္း၊ ေနႏိုင္လြန္းလွသည္။

ထိုအခ်ိန္မ်ားသည္ ကြ်န္မအတြက္ အလြန္ခက္ခဲေသာ အခ်ိန္မ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ေန႔ေန႔ ညည ျပတင္းတံခါးမွတဆင့္ ျမင္ေနရေသာ ျမင္ကြင္းကို လွမ္းေငးရင္း သူ႔အေၾကာင္းကို ေတြးေနခဲ့သည္။ သူ႔ကို သတိရေနခဲ့သည္။ ေရြ႕လ်ားေနေသာ တိမ္မ်ားကို ၾကည့္ကာ အလိုလို ဝမ္းနည္း ထိခိုက္လြယ္ေနခဲ့သည္။ မိုးေရစက္မ်ားေအာက္ တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္ရင္း ဇီဇဝါပန္းမ်ားကို နာက်င္ခံခက္စြာ လိုက္လံရွာေဖြေနခဲ့ေသးသည္။ ကာလအတန္ၾကာ ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့ေသာ အလြမ္းသီခ်င္းမ်ားကို ျပန္နားေထာင္မိသည္။ အနီရင့္ရင့္ ႏွင္းဆီပန္းမ်ားကို ဆူးမေႁခြပဲ ပန္းစိုက္အိုးထဲ သည္အတိုင္း ျဖစ္သလို ထိုးစိုက္ထားမိသည္။ Touch me not ဟု အမည္ရေသာ ထိက႐ုန္းပင္မ်ားကို လိုက္ရွာၿပီး အညႇိုးတႀကီး တို႔ထိ ကစားေနခဲ့မိျပန္သည္။ ကြ်န္မ၏ နာက်င္မႈကို သူတို႔ဆီ ကူးေျပာင္းေပးမိသည္လား... ပြင့္ခ်ပ္ကေလးမ်ား နာက်င္မွဳျဖင့္ အကုန္ ပိတ္ဆည္း ၿငိမ္သက္သြားေသာအခါတြင္မွ အပင္ကေလးမ်ားကို သနားၾကင္နာစိတ္ဝင္လာကာ ေတာင္းပန္စကား ဆိုရျပန္ေတာ့သည္။

သည္အတိုင္းေတာ့ မျဖစ္၊ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ကြ်န္မသည္ထက္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ဆက္လက္သည္းခံႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ကူလွ၊ ကြ်န္မ သူ႔ကို စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားရမည္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနလဲ ဆိုသည္ကို ျမင္သာလာေအာင္ စကားလမ္းေၾကာင္း ေပးရန္၊ သူေျပာလာေသာ စကားမ်ားမွ တဆင့္ သူ႔သေဘာထားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ငုမိေစရန္ ကြ်န္မ သူႏွင့္ စကားေျပာဖို႔ အမွန္တကယ္ကို လိုအပ္ေနေပျပီ။ ဟုတ္ပါျပီ… ကြ်န္မတို႔ စကားေျပာၾကရမည္။ သူႏွင့္ ကြ်န္မ စကားေျပာဆိုဖို႔ရာ မည္သည့္အခ်ိန္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္လဲ။ သူကေရာ ကြ်န္မ ေျပာမည့္စကားမ်ားကို လက္ခံ နားေထာင္ခ်င္ပါရဲ႕လား၊ သူ႔ကို စကားေျပာခ်ိန္မ်ားမွာ သူ ပင္ပန္းေနသလား၊ သူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသလား၊ သူ႔ စိတ္ညစ္ညဴးေနသလား၊ သူ ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြ ရွိေနမလဲဆိုတာ ကြ်န္မ ဘယ္လို အကဲခတ္ရပါ့မလဲ၊ ဘယ္နည္းနဲ႔ သိႏိုင္ပါ့မလဲ၊ သူ လက္ခံခ်င္ရဲ႕လား၊ သူ နားေထာင္ခ်င္ရဲ႕လား၊ ထို႔ထက္ပို၍ သူ တုံ႔ျပန္ခ်င္ရဲ႕လား... အစရွိေသာ သူ႔စိတ္အစဥ္ကို ကြ်န္မ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ရွာေဖြရပါမလဲ။

ထိုအေတြးမ်ားျဖင့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္သြားျပန္သည္။ ကြ်န္မတို႔၏ လွပေသာ ေန႔စြဲတစ္ခ်ိဳ႕တြင္ စကားစျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္က မဝံ့မရဲ၊ သူ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာ၊ သူ မေပ်ာ္ရႊင္မွာ စိုးထိတ္လွသည္။ သည္လိုႏွင့္ ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းမ်ားက ဆက္လက္ အသက္ဝင္ ရွည္ၾကာေနခဲ့ျပန္သည္။

တမင္ ဆြဲဆန္႔စရာ မလိုပါပဲ သူ႔အလိုလို ရွည္လ်ားလွေသာ သံသရာစက္ဝိုင္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က (တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို) တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေငးၾကည့္ရင္း ခ်စ္မက္ေနရ၊ လြမ္းဆြတ္ေနရ၊ တြယ္တာေနရသည့္အျဖစ္မွာ ကြ်န္မ မေက်နပ္သင့္ဘူးလား။ သူ႔လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ထားခဲ့ရခ်ိန္မ်ားမွာ ကြ်န္မ လက္ဖဝါးထဲသို႔ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာလာေသာ ခြန္အားသစ္မ်ားျဖင့္ ကြ်န္မ ဆက္လက္ ရွင္သန္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား၊ ကြ်န္မကို သူ ေပြ႔ဖက္ခဲ့ေသာအခ်ိန္မ်ားမွာ ကြ်န္မ ကိုယ္ထဲသို႔ စီးေမ်ာဝင္ေရာက္လာေသာ ေႏြးေထြးမွဳမ်ားျဖင့္ ကြ်န္မ ဆက္လက္ ရွင္သန္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ စဥ္းစားၿပီးေသာအခါ ထိုေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အေျဖကို ကြ်န္မ ရွာေတြ႔သြားခဲ့ပါသည္။

သူက သိမ္းထားပါ ဟု ဆိုခဲ့လွ်င္ ကြ်န္မ ရင္ထဲမွာ ရွိသမွ် သူႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အရာအားလံုးကို ေသသပ္စြာ ထုတ္ပိုး သိမ္းဆည္းထားလိုက္ပါမည္။ သူက ခြင့္ျပဳလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္မ၏ ခ်စ္ျခင္းမ်ားႏွင့္ အခ်ိဳ႕ေသာ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတျခင္းမ်ားကို သူ႔ ရွပ္အက်ႌ ညာဖက္ေကာ္လာေလးထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ခြဲထည့္ေပးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သူက ဖြင့္ဟဖို႔ အခြင့္ေပးလာေသာအခါတြင္မွ ကြ်န္မ၏ စိတ္ကူးအေတြးမ်ားႏွင့္အတူ တိတ္တဆိတ္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့ရေသာ စကားမ်ားကို ဖြင့္ဟျပျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုသည္မွာ မိမိခ်စ္ခင္ေသာသူကို အစဥ္အၿမဲ ခ်မ္းသာေစလိုေသာ စိတ္ေစတနာမွ အရင္းခံပါသည္။ ခ်စ္ျခင္း၌ ေစတနာမ်ားစြာ ပါဝင္ေနခဲ့သည္၊ သူ ေနတတ္သလို ေနပါေစ။ သူ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳသည္ ကြ်န္မ၏ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ၊ သူ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳသည္ ကြ်န္မ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ သူ၏ အျပံဳးတစ္စသည္ ကြ်န္မ၏ ခ်မ္းေျမ႕ျခင္း တို႔သာ ျဖစ္ရေစမည္။ သူၾကည့္ေနက် ၾကည့္မွန္ေပၚတြင္ ထင္ဟပ္ေနေသာ ပံုရိပ္ေလးကိုလည္း ကြ်န္မက အရိပ္သဖြယ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါမည္။ ထိုထိုေသာ စိတ္ေစတနာမ်ားကို သူ သိေစရန္အတြက္ သည္စာေလးကို ေရးျဖစ္ပါသည္။ စာ၏ ေခါင္းစဥ္ကလည္း ႐ိုးသား ရွင္းလင္းစြာ...
ခ်စ္ေသာ "သူ" ဖတ္ဖို႔စာ...
ခ်စ္ သူ ဖတ္ ဖို႔ စာ...

သက္ေဝ
(၁၉-၁၁-၁၉)

Friday, February 28, 2020

တိမ္ေျခြမိုး

စာေရးသူ ညီမ ႏွင္း က သူ႔ရဲ႕ တိမ္ေျခြမိုး ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို အရင္တစ္ပတ္က ကြ်န္မဆီ ပို႔ေပးပါတယ္။ ရိုးရွင္းတဲ့ အဆင္အျပင္၊ ခ်စ္စရာ မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔ စာအုပ္ရဲ႕ နာမည္ “တိမ္ေျခြမိုး” ဆိုတာေလးက ကြ်န္မကို စၿပီး ဆြဲေဆာင္ပါတယ္။ သက္ရွိကမာၻေျမ ေဆာင္းပါးမ်ား စုစည္းမွဳ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ စာေရးသူ ႏွင္း ဟာ ကမာၻေျမရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြကို သူ ေတြ႔ျမင္ ၾကားသိထားရသမွ် လက္လွမ္းမွီသေလာက္ သတင္း ေဆာင္းပါးေလးေတြအျဖစ္နဲ႔ ေရးသားခဲ့တာေတြကို စုစည္း ထုတ္ေဝထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုနီးပါး ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းခဲ့ရသူ ဘေလာ့ဂ္ ေရးေဖၚ ညီမႏွင္းကို ခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္၊ သူ႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စာအုပ္ေလးအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္လိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီစာေလးကို ေရးပါတယ္။
•••••••••••

စုစုေပါင္း ေဆာင္းပါး ၁၁ ပုဒ္ ပါဝင္တဲ့ ဒီစာအုပ္ေလးကို ခ်စ္ရတဲ့ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ အမွာစာေလးနဲ႔ စတင္ပါတယ္။ ဆရာမက ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီတိုင္းအတြက္ သူ႔ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေလးေတြ ေရးေပးျပီး အခုလို အေရးေပၚအခ်ိန္မွာ တိမ္ေျခြမိုး စာအုပ္ဟာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းမွဳဆိုင္ရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်သူေတြနဲ႔ အတူလက္တြဲပါဝင္ရမယ့္ ျပည္သူေတြအတြက္ အားကိုးရာတစ္ခုလို႔ အားတက္မိေၾကာင္းနဲ႔ စာေရးသူ ႏွင္းကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

သက္ရွိကမာၻေျမအတြက္လို႔ ရည္ရြယ္တဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အမွာစာ မွာေတာ့ ကမာၻေျမဟာ ဖ်ားနာေနခဲ့ျပီးျပီ၊ သဘာဝျဖစ္စဥ္ေတြလည္း ဆံုးရွံဳးေနခဲ့ျပီးျပီ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္တင္လို႔ မရ လက္ခံၾကရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မတို႔ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ကာလတေလ်ာက္မွာ ဒီလို ဒီလိုေတြ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ သဘာဝတရား ျဖစ္စဥ္ေတြ ဒီလို ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္ ဆိုတာေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္လိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဒီစာအုပ္ေလးကို စီစဥ္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

စာအုပ္ေလးရဲ႕ ပထမဆံုး ေဆာင္းပါးရဲ႕ နာမည္က "လိပ္ျပာေတြ ေျပာျပတဲ့ ေဂဟ စနစ္" တဲ့။ လိပ္ျပာေလးေတြကို ကြ်န္မတို႔ ခ်စ္ေပမယ့္ သူတို႔အေၾကာင္းကို သိပ္သတိမထားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ သတိမထားမိတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းကို အခုလို သိရ ဖတ္ရပါတယ္။
လိပ္ျပာေလးေတြဟာ ေဂဟစနစ္နဲ႔ တိုက္ရိုက္ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္၊ ေဂဟစနစ္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲကို သိသိသာသာ ညႊန္းဆို ေျပာျပႏိုင္တာ လိပ္ျပာေတြပဲ ရွိတယ္ တဲ့။ ကြ်န္မ တစ္ခါမွ ေတြးထင္မထားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ အေၾကာင္းအရာ မ်ိဳးစံု ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးစံု ပံုသ႑ာန္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ ေလထုထဲကို အညစ္အေၾကးေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနတဲ့ လိပ္ျပာေတြ မရွိေတာ့သေလာက္ နည္းပါးသြားတယ္ လို႔ သိရပါတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား ကြ်န္မတို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သဘာဝအတိုင္း ပ်ံဝဲေနတဲ့ လိပ္ျပာေလးေတြ ေတြ႔ျမင္ေနရေသးရင္ ကြ်န္မတို႔ဟာ ကမာၻေပၚမွာ ကံ အေကာင္းဆံုး လူသားေတြလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ လိပ္ျပာေလးေတြကို ျမင္ရရင္ ကြ်န္မတို႔ဟာ အဆိ္ပ္ေငြ႔ကင္းစင္ျပီး ရာႏွဳန္းျပည့္ သန္႔ရွင္း လတ္ဆတ္တဲ့ ေလကို ရွဴရွိဳက္ေနရသူေတြ ျဖစ္တာမို႔ ဝမ္းသာစရာပါ တဲ့။ ဆိုေတာ့… ကြ်န္မတို႔တေတြ လိပ္ျပာေလးေတြကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရေနၾကေသးလား၊ လိပ္ျပာေလးေတြ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အနားမွာ ရွိေနၾကေသးလား၊ အေသြးအေရာင္ စံုလင္ၿပီး လွပဆန္းျပားတဲ့ လိပ္ျပာမ်ိဳးစိတ္ေတြ ဟိုးအေဝးကို ေရာက္ၿပီး ကြ်န္မတို႔ အနားက ေပ်ာက္ကြယ္ေနျပီလား… သတိရရင္ အကဲခတ္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

ဒုတိယတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးက "သဘာဝႏွင့္အညီ ေနထိုင္ျခင္း" လို႔ အမည္ရပါတယ္။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးေန႔အတြက္ ေဆာင္ပုဒ္ေလးက • သဘာဝႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ျခင္း (သို႔) ဆက္သြယ္ျခင္း• တဲ့။ ေဆာင္ပုဒ္ေလးရဲ႕ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ သဘာဝနဲ႔ တသားတည္းက်ေအာင္ ေနထိုင္ဖို႔၊ သဘာဝတရားရဲ႕ အေရးပါပံုေတြကို နားလည္ျပီး ေက်းဇူးတင္တတ္ဖို႔နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ေနထိုင္တဲ့ ကမာၻၾကီးကို တတ္အားသေရြ႕ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ပါပဲ။ သဘာဝနဲ႔ အညီ ခ်ိတ္ဆက္ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတာ ဘာမ်ားပါလိမ့္လို႔ ကြ်န္မ စဥ္းစားရင္း ေဆာင္းပါးကို ဆက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူက ေမးပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနတဲ့ ႏွစ္ကာလ အပိုင္းအျခားေတြထဲမွာ သဘာဝတရားနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ခဲ့သလဲ၊ သဘာဝတရားနဲ႔ ကမာၻေျမအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ တာဝန္ေၾကခဲ့ပါသလဲ တဲ့။ စာေရးသူက သူ့ကိုယ္သူ ေမးခြန္းထုတ္ထားေပမယ့္ ကြ်န္မတို႔ စာဖတ္သူေတြကိုပါ တိုက္႐ိုက္ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္တယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္။ ကြ်န္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္ပါတယ္... တိတိက်က် အေျဖ မရခဲ့ပါဘူး။

ေခတ္စနစ္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ေနထိုင္ရွင္သန္ရတဲ့ အေနအထား၊ ပတ္ဝန္းက်င္က လိုအပ္ခ်က္ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြအရ ကြ်န္မတို႔ ေန႔စဥ္ သံုးစြဲေနရတဲ့ အဝတ္အထည္ အသံုးအေဆာင္၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ပိုင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ပစၥည္းပစၥယေတြဟာ အရင္ေခတ္နဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ အသံုးျပဳရတဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် စြန္႔ပစ္ရတာေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကေန စြန္႔ပစ္တဲ့ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြထဲမွာ ပ်က္စီးလြယ္တာ ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏွဳန္းရွိမလဲ၊ မပ်က္စီးႏိုင္တဲ့ ပလတ္စတစ္လို ပစၥည္း ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားေနမလဲ၊ ျပီးေတာ့ ေလာင္စာဆီ သံုးစြဲမွဳနဲ႔ အိမ္သံုး ပစၥည္းေတြရဲ႕ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အား သံုးစြဲမွဳ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနမလဲ… စတာေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္ လို႔ စာေရးသူက ၫႊန္ျပပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ကြ်န္မတို႔ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကေန လိုအပ္တာေတြကို လိုသေလာက္သာ အသံုးျပဳၿပီး မလိုအပ္တာေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလွ်ာ့ခ်ရင္း သဘာဝက်က် ေနထိုင္သြားႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

သင္တို႔ေရာ…
ဘယ္လိုမ်ား သဘာဝနဲ႔ အညီ ေနထိုင္ၾကမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားၾကပါသလဲ… ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးဟာ ကြ်န္မကိုေရာ စာဖတ္သူေတြ အားလံုးကိုေရာ အေတြးမ်ားစြာ ခ်န္ထားခဲ့ႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

တတိယ အေနနဲ႔ ကြ်န္မ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေဆာင္းပါးက "သဘာဝ ဂါရဝ၊ သယံဇာတ ဂါရဝ" တဲ့။ ေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္မွာတင္ အငိုက္မိ ေတြေဝသြားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ရြတ္မိပါတယ္... သဘာဝ ဂါရဝ၊ သယံဇာတ ဂါရဝ… တဲ့...

စဥ္းစားၾကည့္ပါ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါ...
ကမ္းေျခေတြေရာက္တိုင္း ကြ်န္မတို႔ ခရုေကာက္ၾကတယ္၊ ခရုခြံေလးေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလးေတြ အမွတ္တရ ဝယ္ၾကတယ္။ ဧရာဝတီျမစ္ဆံုကို ေရာက္သူတိုင္း ေက်ာက္ခဲ ေျပာင္ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ေကာက္ၾကတယ္။ ေတာင္တန္းေဒသေတြ အလည္ေရာက္ရင္ ေျမျပန္႔မွာ ေတြ႔ရျမင္ရခဲတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ပန္းလို ဇလပ္နီလို ခ်ယ္ရီလို ပန္းေတြ ခူးၾကတယ္၊ ရွားပါးသစ္ခြမ်ိဳးေတြ ႏွဳတ္ယူၾကတယ္။ ေျမျပန္႔ေဒသမွာဆိုလည္း ပိေတာက္ပြင့္ခ်ိန္ဆို တစ္ပင္လံုး မခုတ္ရံုတမယ္ ခူးယူေလ့ရွိၾကတယ္။ ေက်ာက္ေတာင္ ေက်ာက္ဂူေတြကို ေရာက္ရင္လည္း ေက်ာက္ခဲ အက်ိဳးအပဲ့ေတြကို အမွတ္တရ ယူသြားတတ္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေတြဟာ ကြ်န္မတို႔လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ အေတာ္ၾကီး ယဥ္ပါးေနတဲ့ အေလ့အထေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ အဲဒီလို အေလ့အထေတြဟာ တနည္းအားျဖင့္ သဘာဝ တရားကို ဂါရဝ မထားရာ ေရာက္တယ္၊ သယံဇာတ ေတြကို ဂါရဝ မထားရာ ေရာက္တယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။

စကားၾကံဳလို႔ ေျပာျပပါဦးမယ္…
ကြ်န္မေနတဲ့ စကၤာပူမွာ သစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြ အေရာင္စံု အဆင္စံု အမ်ိဳးအမည္စံု ေနရာအႏွံ႔ သိပ္ေပါမ်ားပါတယ္။ စနစ္တက်လည္း ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြမွာ လူေတြလိုပဲ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္လို နံပါတ္ ကိုယ္စီရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပန္းတစ္ပြင့္ အရြက္တစ္ရြက္ ခ်ိဳးလို႔ ခူးလို႔ မရပါဘူး။ ဥပေဒရွိပါတယ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ကင္မရာေတြ ရွိပါတယ္ ျမင္တာနဲ႔ ဒါဏ္ေငြ တပ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ပန္းျခံေတြမွာ သဘာဝအတိုင္း သြားလာေနတဲ့ ေမ်ာက္ကေလးေတြ ငွက္ကေလးေတြ ရွိပါတယ္။ လက္ထဲမွာ ပါသြားတဲ့ စားစရာ အစ အန တစ္စမွ ေကြ်းလို႔ မရပါဘူး၊ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ တားျမစ္ပါတယ္ ကိုယ္မသိႏိုင္တဲ့ အရပ္ဝတ္နဲ႔ လွည့္လည္ေနတဲ့သူေတြ ေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း အနားေရာက္လာတာပါ ဒါဏ္ေငြ ေဆာင္ရပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြမွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ… သစ္ပင္ခုတ္လို႔ မရဘူး ပန္းခူးလို႔ မရဘူး ငါးမွ်ားလို႔ မရဘူး စတဲ့ စည္းကမ္းေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆို သဘာဝအလွကို ဂါရဝတရားနဲ႔ အညီ ေလးစား တန္ဖိုးထားႏိုင္ဖို႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ စည္းကမ္းေတြ ကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္။

ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္အျပီးမွာ ကမ္းေျခက ခ႐ုေလးေတြ အတြက္၊ ျမစ္ဆံုက ေက်ာက္ခဲေလးေတြအတြက္၊ ေတာင္ေပၚက ပန္းပြင့္ေလးေတြအတြက္၊ ခ်စ္ရတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြအတြက္... ၿပီးေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္အတြက္... သဘာဝ ဂါရဝ၊ သယံဇာတ ဂါရဝ ကိုယ္စီ ရွိၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတဲ့ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ က်န္ရစ္ပါတယ္။

••••••••••••

ဒီေလာက္ဆို စာေရးသူ ႏွင္း (မာယာ) ရဲ႕ တိမ္ေျခြမိုး စာအုပ္ေလးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခ်ိဳ႔ကို ျမည္းစမ္းမိေလာက္ျပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီတိုင္းမွာ လွပေကာင္းမြန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္မ်ိဳးစီပါဝင္ၿပီး ဖတ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ အေတြးတစ္မ်ိဳးစီ က်န္ရစ္ခဲ့ေစပါတယ္။ သဘာဝကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတိုင္း ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းက စာခ်စ္သူေတြ We Distribution နဲ႔ အျခား စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္ယူဖတ္ရွဳႏိုင္ပါတယ္။ စကၤာပူက စာခ်စ္သူေတြအတြက္ကေတာ့ ကိုလင္းသူလြင္ - ဖုန္း ၉၆၃၅၆၅၂၉ ကို ဆက္သြယ္ ဝယ္ယူ အားေပးလို႔ရပါတယ္။ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာပို႔ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာဝကို ခ်စ္ခင္သူ တန္ဖိုးထားသူ စာခ်စ္သူတိုင္းရဲ႕ အားေပးမွဳမ်ားကို ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္ေနပါ့မယ္။

သက္ေဝ
(၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၉)

Friday, February 14, 2020

ေလာကဟင္းလင္းျပင္

ေလာကႀကီးက လွေနလည္း...
မျပည့္စံုဘူးလို႔ ဆိုမယ္..