သူမ၏ ပန္းခ်ီဆရာ

ခပ္ေဟာင္းေဟာင္း သစ္သားတံခါးခ်ပ္တခု၏ ေရွ႕တြင္ရပ္ရင္း တံခါးကို ခပ္ဖြဖြ ေခါက္လိုက္မိသည္။ ထံုးစံအတိုင္း အထဲမွ အသံ တစံုတရာ မၾကားရ… ဝင္ခဲ့ပါ ဟုလည္း အသံမျပဳ…။ သည္လိုႏွင့္ ေစ့ထားေသာတံခါးကို အသာတြန္းဖြင့္လိုက္သည္။ ဆီမရွိေသာ ပတၱာမ်ားေၾကာင့္ တံခါးသည္ ကြ်ီ… ဟူသာ အသံႏွင့္အတူ ခပ္ေျဖးေျဖး ပြင့္ဟ သြားသည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ေႏြးေထြးဖြယ္ရာစြာ ဆီးၾကိဳမႈ မရွိေသာ ပန္းခ်ီဆရာသည္ ထိုတံခါးသံေၾကာင့္ စိုးစဥ္းမွ် မလႈပ္ရွား… အနည္းငယ္မွ် အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္… ဘာဆို ဘာမွ မထူးျခားသလို… သူ႕အခန္းထဲ မည္သူတဦးတေယာက္မွ ေရာက္မလာသလို… ဆြဲလက္စ ကင္းဗတ္စ္ကို မ်က္ႏွာမူကာ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထားျဖင့္ ထိုင္ေနခဲ့သည္။

ဆြဲလက္စ ပန္းခ်ီကားကို ဘာရယ္ဟု သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္လိုက္ရခင္မွာပင္ ပန္းခ်ီဆရာသည္ အနီေရာင္ အျပားၾကီးၾကီး စုတ္တံ၏ အကူအညီျဖင့္ ထိုပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေပၚတြင္ ကန္႕လန္႕ျဖတ္မ်ဥ္း ႏွစ္ေၾကာင္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆြဲခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ကလဲ တစံုတခုကို ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္လိုက္သလိုပင္… ဆဲေရးတိုင္းထြာျခင္းေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ… ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ ျငီးျငဴသံ တခု သို႕မဟုတ္ စိတ္အလိုမက်စြာ ျမည္တြန္ ေတာက္တီးလိုက္သံ တခုမွ်သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္…။

ပန္းခ်ီဆရာ၏ အခန္းသည္ အခါမ်ားစြာကလိုပင္… ေျခာက္ေသြ႕ေနသည္…။ တိတ္ဆိတ္ေနသည္…။ ေနေရာင္မဝင္ေအာင္ တံခါးေတြကို အလံုပိတ္ထားေသာေၾကာင့္ အသက္ရႈလိုက္တိုင္း မြန္းၾကပ္ၾကပ္ႏွင့္ ဖုန္နံ႕တမ်ိဳးကို ရေနေသးသည္…။ ေလွာင္ပိတ္ပိတ္ အခိုးအေငြ႕တမ်ိဳးႏွင့္ အံု႕မွိဳင္းမွိဳင္းလဲ ျဖစ္ေနေသးသလို…။

ေက်ာခိုင္းထားေသာ ပန္းခ်ီဆရာ၏ ေဘးဘီဝဲယာကို မ်က္ေစ့ကစားလိုက္မိသည္…။ အိပ္ခန္းလဲဟုတ္ ပန္းခ်ီခန္းလဲဟုတ္ေသာ ထိုအခန္းငယ္ထဲတြင္ ကုတင္တလံုး၊ ပန္းခ်ီဆြဲေသာ သံုးေခ်ာင္းေထာက္စင္ တခုႏွင့္ သစ္သား ကုလားထိုင္ႏွစ္ခုမွလြဲ၍ အျခားပရိေဘာဂမ်ား ရွိမေနပါ။ ထိုကုလားထိုင္ႏွစ္ခုအနက္ တခုမွာ သူ ထိုင္ေနၿပီး ေနာက္တခုကို ပစၥည္းတင္စရာ စားပြဲသဖြယ္ အသံုးျပဳထားသည္…။

ပန္းဖ်ီဆရာ ထိုင္ေနေသာ ကုလားထိုင္ႏွင့္ လက္တကမ္းအကြာတြင္ရွိေသာ ေနာက္ ကုလားထိုင္တခုေပၚတြင္ ေကာ္ဖီမႈန္႕ အစအနမ်ား ေပေနေသးေသာ ဇြန္းတေခ်ာင္းႏွင့္ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီ မတ္ခြက္တခုကို ေတြ႕ရသည္။ သည္ပန္းခ်ီဆရာက အခါးၾကိဳက္သည္…။ သို႔ေသာ္ သူၾကိဳက္ေသာ အခါးေတြက အညိဳရင့္ေရာင္ ေကာ္ဖီခါးခါးႏွင့္ အနက္ေရာင္ ေခ်ာကလက္ ခါးခါးေတြသာ… သည့္ထက္ပိုေသာ အခါးေတြကို သူ စားသံုးေလ့မရွိ။ သူ႕ဆီမွာ စီးကရက္၊ ေဆးေပါ့လိပ္၊ ေဆးျပင္းလိပ္ စသည့္ ေသာက္လက္စ ေဆးလိပ္တုိေတြ၊ ေဆးလိပ္ျပာ အစအနေတြ ရွိမေန။ သို႕ေသာ္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ သတင္းစာမ်ားကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ျပန္႕က်ဲေနသည္။

အခန္းေထာင့္မွာ အေရာင္မွိန္ၿပီး အေပၚယံ မ်က္ႏွာျပင္အလႊာ ကြာစျပဳေနေသာ ဂစ္တာတလံုး ေထာင္ထားသည္။ ၾကိဳးမွ်င္ ေျခာက္ေခ်ာင္းအနက္မွ နံပါတ္ ႏွစ္ၾကိဳးမွာ ျပတ္ေတာက္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ပန္းခ်ီဆရာသည္ စိတ္လိုလက္ရရွိခ်ိန္မ်ားတြင္ သံစဥ္မ်ားကိုလည္း စိတ္ဝင္တစား တီးခတ္ ရွာေဖြတတ္သူ တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ သည္ဂစ္တာကို သူ လက္ႏွင့္ မထိေတြ႕သည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ ၾကာျပီျဖစ္ေၾကာင္း အေနအထားက ေကာင္းေကာင္း သက္ေသျပေနသည္…။ သူ သီဆိုေလ့ရွိေသာ သီခ်င္းသံစဥ္ေတြသည္လည္း သူ၏ ဂစ္တာလိုပင္ ေဟာင္းႏြမ္း ေသြ႕ေျခာက္ကာ ၾကိဳးျပတ္ေနခဲ့ေလၿပီ…။ ျပတ္ေတာက္ေနေသာ ထိုဂစ္တာၾကိဳးကို ျပန္ဆက္ေပးရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးခ်ိန္မ်ားကို အမွတ္ရေနေသးသည္… သို႔ေသာ္ မေအာင္ျမင္… သူမ လက္ေလ်ာ့ခဲ့ရသည္…။

ျဖဴညစ္ညစ္ ကင္းဗတ္စ္ ႏွင့္ သံုးေခ်ာင္းေထာက္စင္၏ ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ အေရာင္စံု ေဆးဗူးမ်ား… ေဆးေရာင္စံုေတြ ေပက်ံေနေသာ ေဆးစပ္သည့္ ဗန္းကေလးမ်ား ေတြ႕ရသည္။ ေရေဆးေတြ ဆီေဆးေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္… သိပ္ေတာ့ မခြဲျခားတတ္… ။ ၿပီးေတာ့ အတို အရွည္ အတိုင္းအတာ အစံု အရြယ္စံု စုတ္တံေတြ…။ စုတ္တံေတြကို ႏွစ္၍ ေဆးေၾကာေသာ ေရပံုးကေလးေတြ… ဖြင့္လက္စ ေဆးဗူးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕သမွ် စုတ္တံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ ထိပ္မွာ အစိမ္းေရာင္ႏွင့္ အနီေရာင္ ေဆးမ်ားသာ… သည္ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ပန္းခ်ီဆရာသည္ သူ၏ ပန္းခ်ီကား အေတာ္မ်ားမ်ားကို အစိမ္းေရာင္ႏွင့္ အနီေရာင္မ်ားကို အသံုးျပဳ၍ ေရးဆြဲခ်ယ္မွဳန္းခဲ့ဟန္တူပါသည္။

နီက်င္က်င္ မီးသီးတလံုးက မ်က္ႏွာၾကက္မွာ ခိုတြယ္ေနကာ နံရံ၏ အေပၚပိုင္း တရုပ္ကပ္မွန္မ်ားမွတဆင့္ ေလဝင္လာတိုင္း လႈပ္ခါေနသည္…။ တခါတရံတြင္ ပန္းခ်ီဆရာသည္ သည္မီးသီး၏ လႈပ္ရွားမႈ ေရြ႕လ်ားမႈကို လိုက္၍ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို အသက္ဝင္ေစတတ္သည္။ သူ၏ ပန္းခ်ီကားမ်ားသည္ ေလျငိမ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ျငိမ္သက္ေသာ စုတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပံုေဖၚထားသလို ေလျပင္းျပင္း တိုက္ေနခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ထိုေလျပင္းႏွင့္အတူ ၾကမ္းတမ္းေသာ စုတ္ခ်က္ေတြျဖင့္ ပံုေဖၚေလ့ရွိသည္ဟု တခ်ိန္က ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္…။ ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ…

အခုဆို ပန္းခ်ီဆရာ၏ ခပ္သြက္သြက္ ကြဲရွရွ စကားသံမ်ား၊ နံနက္ခင္း ႏႈတ္ဆက္ စကားသံမ်ား၊ ၾကည္ရႊင္ရယ္ေမာသံမ်ားကို မၾကားရေတာ့သည္မွာ အေတာ္ၾကာေနခဲ့ၿပီ…။ အေႏွာက္အယွက္ျပဳရန္လည္း မၾကိဳးစားခ်င္ပါ။ သူ႔ အေတြး သူ႔ အာရံုထဲမွာ သူ ေပ်ာ္သလိုသာ ေနပါေစ…။ ျပည့္စံုေသာ ခ်စ္ျခင္းတခု ျဖစ္တည္ရန္မွာ အလိုက္တသိႏွင့္ နားလည္ေပးႏိုင္မႈက အလြန္ အဓိကက် သည္ မဟုတ္လား…။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္အခ်ိန္မွာ သူမကို ေက်ာခိုင္းထားေသာ ပန္းခ်ီဆရာကို အရင္က ေတြ႔ျမင္ခဲ့ဖူးေသာ စြဲမက္ဖြယ္ရာ သူ၏ ပန္းခ်ီကားမ်ား၊၊ အရင္က ၾကားခဲ့ဖူးေသာ သူ၏ သီခ်င္းသံ တိုးဖြဖြမ်ား၊ အရင္က ျမတ္ႏိုးခဲ့ဖူးေသာ သူ၏ စကားသံ အက္ကြဲကြဲမ်ားႏွင့္အတူ သူမ သိပ္ခ်စ္ပါသည္…။ သူ႕ထံမွ စကားျပန္လည္ ေျပာဆိုလာခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရေသာ အခ်ိန္ေတြသည္ ဘဝ တသက္စာမက ၾကာျမင့္ေကာင္း ၾကာျမင့္ႏိုင္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေစာင့္ဆိုင္းေနဦးမည္ ျဖစ္သည္…။ သည္အခန္းေလးကိုလည္း သူ ဖိတ္ေခၚသည္ ျဖစ္ေစ၊ မဖိတ္ေခၚသည္ျဖစ္ေစ အစဥ္အလာမပ်က္ အေရာက္လာေနမိဦးမည္ ျဖစ္သည္…။ ေနာက္ဆံုး ထိုအခန္းေလးကို ေသာ့ခတ္၍ အလံုပိတ္လိုက္ေစဦးေတာ့ ျမင္ရသမွ် တံခါးရြက္မ်ားကို ဝမ္းနည္းစြာ လာေရာက္ ေငးေမာေနဦးမည္သာ…။

အကယ္၍မ်ား…
အကယ္၍မ်ား သူမကို ခ်စ္ခင္ၾကင္နာေသာ စိတ္ကေလး အနည္းငယ္ ဝင္လာကာ ေက်ာခိုင္းထားရာမွ လွည့္ၾကည့္ၿပီး သူမ အလာကို အျပံဳးတစျဖင့္ ၾကိဳဆိုခဲ့မည္ ဆိုလွ်င္… အခါမ်ားစြာမွာ အဓိပၸါယ္ေဖၚရန္ ခက္ခဲလွေသာ ပန္းခ်ီဆရာ၏ မ်က္ဝန္း အၾကည့္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း အဓိပၸါယ္ေဖၚ ဘာသာျပန္ႏိုင္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္… သူ၏ ဆြဲလက္စ ကင္းဗတ္စ္ ေပၚတြင္ ေကာင္းကင္ျပာျပာ တိမ္လိပ္ျဖဴျဖဴ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြႏွင့္ ငွက္ငယ္ေလးမ်ား ပ်ံဝဲေနၾကေသာ ၾကည္ႏူးစရာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ရုပ္လံုးေပၚ အသက္ဝင္လာမည္ ဆိုလွ်င္… သူမ အတိအက် နားမလည္ေသာ္လည္း အေရာင္ ေႏြးေႏြးေတြျဖင့္ ၾကည္လင္လွပေသာ အနာဂတ္ကို ကိုယ္စားျပဳ ေဖၚက်ဴးသည့္ ပန္းခ်ီကား တခ်ပ္ကို စတင္ ေရးဆြဲေနၿပီဆိုလွ်င္… သို႕တည္းမဟုတ္ ပန္းခ်ီဆရာ၏ ဆြဲလက္စ ကင္းဗတ္စ္ေပၚတြင္ ခဲျခစ္ရာေပးထားေသာ သူမ၏ မ်က္ႏွာ တစြန္းတစကို ျမင္လိုက္ရၿပီ ဆိုလွ်င္…

သည္သို႕ဆိုလွ်င္ေတာ့… သူမ ဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ခ်င္… အခ်ိန္ေတြလည္း ၾကာရွည္ ဆြဲမေနခ်င္ေတာ့ပါ…။ ပန္းခ်ီဆရာက စတင္၍ ေမးလာသည္ျဖစ္ေစ၊ မေမးလာသည္ ျဖစ္ေစ… သူ သိခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မသိခ်င္သည္ ျဖစ္ေစ… သူ႕အနားကို ညင္သာစြာ တိုးကပ္ကာ ရွင့္ကို ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္တယ္… ဟု ခပ္တိုးတိုး ေျပာလိုက္မိေတာ့မွာ ေသခ်ာပါသည္...။

မိုးရြာခ်ိန္ အေတြး

ညက လွ်ပ္စီးေတြ တဝင္းဝင္းႏွင့္ အလြန္ျပင္းထန္ေသာ အသံမ်ားျဖင့္ မိုးေတြ ျခိမ္းေနခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိပ္ရာမွ လန္႕ႏိုးလာသည္။ မိုးရြာေတာ့မွာလား.. မနက္ အိပ္ရာႏိုးလွ်င္ မိုးေတြ ရြာေနမည္လား… မိုးရြာလွ်င္ေတာ့ ထိုမိုးစက္ေတြထဲမွ အေတြးတစံုတရာ ရတန္ေကာင္းရဲ႕ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း သည္မနက္ အိပ္ရာႏိုးေတာ့ မိုးရြာေနသည္။ ရြာသည္မွာမွ သည္းသည္းမဲမဲႏွင့္ အညွိဳးတၾကီး…။ မိုးရြာေသာ မနက္ေတြတိုင္းမွာ ပ်င္းရိ ေလးကန္ေသာ စိတ္ေတြႏွင့္ ရံုးမသြားခ်င္ အိမ္မွာပဲ စာတအုပ္ ေကာ္ဖီတခြက္ႏွင့္ အိပ္လွိမ့္ေနခ်င္ေသာ စိတ္အစဥ္ကို သည္မနက္ ရြာေသာမိုးက ေျပာင္းလဲေပးလိုက္သည္…။ မိုးရြာတာကို အိမ္ထဲကေန မခံစား.. အျပင္ကေန ခံစားၾကည့္မည္..။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ မိုးရြာခ်ိန္အေတြး ဟူေသာ ပိုစ့္ေလးတခု ေရးႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ အတူ…

အိမ္မွအထြက္… လူသြားစၾကၤန္ အမိုးစြန္းေလးမွ ေျခလွမ္း ငါးလွမ္းခန္႕ ေဝးေသာ ကားဆီသို႕ မိုးစက္ေတြၾကားမွပင္ ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ မိုးေရစက္မ်ား ကိုယ္ေပၚသို႕ အေျပးအလႊား ခုန္ဆင္းလာၾကသည္။ ထီး ေဆာင္ေလ့ မရွိေသာ၊ ထီး ေဆာင္းေလ့ မရွိေသာ ကိုယ့္အတြက္ ေရစက္ေရေပါက္ေတြႏွင့္အတူ စိမ့္ကနဲ ေအးသြားေသာ အရသာတခု… သည္အခ်ိန္မွာပဲ… ဘာေတြးလို႕ ေတြးရမွန္းမသိ ဗလာသက္သက္ျဖစ္ေနေသာ စိတ္အစဥ္ကို မိုးစက္ေတြက သူတို႕ဆီ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲယူ ေခၚငင္သြားၾကေတာ့သည္။

ကားအေရွ႕မွန္၏ ေရသုတ္တံသည္ မွန္ေပၚသို႕ က်လာေသာ အရွိန္ျပင္းျပင္း မိုးေရစက္ေတြကို အလ်ဥ္မွီေအာင္ မနည္း ၾကိဳးစားပမ္းစား ဖယ္ရွားေနရသည္..။ မိုးေရစက္ေတြေၾကာင့္ အေရွ႕က ျမင္ကြင္းသည္ အခ်ိန္တိုင္း ၾကည္လင္မေန… ေဝဝါးတလွည့္ ၾကည္လင္တလွည့္… အေရွ႕မွန္ကို ထြင္းေဖါက္၍ ျမင္ေနရေသာ မိုးရြာေသာေန႕၏ ျမင္ကြင္းကို သတိထားၾကည့္ရင္း အေတြးတခ်ိဳ႕ ေတြးမိစျပဳလာသည္…။

ျမင္ေနရသမွ် ျမင္ကြင္းထဲမွာ ပထမဆံုး သတိျပဳမိသည္က အေရွ႕ကားဆီမွ ဘရိတ္မီး နီနီရဲရဲ… မိုးေတြရြာေနခ်ိန္ဆိုလွ်င္ အျမန္ေမာင္းလမ္းမေတြေပၚမွာ ကားေတြအားလံုး ေျဖးေျဖးသက္သာ ေမာင္းႏွင္ၾကၿပီး တခ်ိန္လံုး ဘရိတ္အုပ္တတ္ၾကသည္။ Following Distance ကို မ်ားမ်ားခြာ ထားၾကသည္။ ထိုအခါ ကားကို ကိုယ္စိတ္ထင္သလို ေမာင္း၍ မရ…။ အေရွ႕က ကားကို မ်က္ေျခမျပတ္ ၾကည့္ၿပီး အေရွ႕ကေန ဘရိတ္မီး တခါလင္းလာတိုင္း ကိုယ္လဲ အလိုလို အရွိန္သတ္ကာ ဘရိတ္ကို အခ်ိန္မီ လိုက္နင္းရသည္…။ မဟုတ္ရင္ ဝင္တိုက္မိေတာ့မည္။ ဒုကၡမ်ားေတာ့မည္…။

အလားတူပင္… ကိုယ္စီဘဝေတြမွာလည္း ေျခလွမ္းေတြကို အစဥ္သျဖင့္ ကိုယ္လိုခ်င္သလို ကိုယ္သြားခ်င္သလို အရွိန္ေတြႏွင့္ ေရြ႕လ်ားသြားလာ၍ မရ… အခ်ိန္တခုမွာ ေရွ႕က ဘရိတ္မီးႏွင့္တူေသာ အခ်က္ျပမီးတခု လင္းလာေသာ္ သြားလက္စ အရွိန္ေတြကို ကိုယ့္အသိႏွင့္ ကိုယ္ အသာထိန္းကာ လိုအပ္ပါက ရပ္တန္႕ပစ္ရေသးသည္၊ ရပ္တန္႕ရန္လိုအပ္ေသာ အခ်ိန္မွာ မရပ္လိုက္ပါက (သို႕မဟုတ္) ရပ္တန္႕ရန္ မျပင္ဆင္၊ မၾကိဳးစားပါက ကို႕ရို႕ကားရားျဖစ္မည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ပင္…။ ဒါကိုမွ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဝင္တိုက္မည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေခါင္းေတာ္ေတာ္မာဖို႕ လိုအပ္လိမ့္မည္… လံုေလာက္ေသာ ဆင္ေျခတခုေရာ လိုအပ္အံုးမည္လား…။

ကိုယ္တိုင္ကေရာ… ဘယ္လိုအခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္လို အရွိန္ေတြႏွင့္ ေရြ႕လ်ားခဲ့သည္လဲ… ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေတြ သတိထား ရပ္တန္႕ခဲ့သည္လဲ… ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္လွ်င္ေတာ့ တခ်ိဳ႕အရာေတြကို စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕အရာေတြမွာ ဆႏၵေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ စိတ္တိုင္းမက်ျခင္းေတြ၊ တာဝန္မေက်ႏိုင္မႈေတြ အမ်ားၾကီးႏွင့္…။ အေတြးထဲမွာ ရွိေနတာတခုကို ေျပာျပရလွ်င္ ဆုေတာင္းေတြမ်ားစြာထဲမွာ “စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါလို႕ လိုရာဆႏၵ ျပည့္ပါေစ…”ဟူေသာ ဆုေတာင္းကို အလြန္ႏွစ္သက္မိသည္…။ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ အေနအထားေတြေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္တာေတြ မ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္…။ မည္သည့္နည္းႏွင့္ ဖန္တီး၍ မရ… ေျဖရွင္း၍ မရ… ျပဳျပင္၍ မရ… အားလံုးကို ျဖစ္လာသလို အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရသည္။ သည္းခံရသည္…။

လက္ရွိအခ်ိန္မွာလဲ ရပ္ေန၍မရ… ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ အခ်ိန္တိုင္း ေရြ႕လ်ားေနရသည္… ေရွ႕ကို ဘယ္လို ဘယ္ပံုႏွင့္ ဘယ္၍ ဘယ္မွ် ခရီးဆက္ကာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေရြ႕လ်ားသြားရအံုးမည္လဲ… ၾကိဳတင္ မွန္းဆ၍ မရႏိုင္ပါ။ သို႕ေသာ္ အရာရာမွာ ေျပေျပလည္လည္ႏွင့္ အားလံုးႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္အရွိန္ကို ထိန္းသည့္အခါ ထိန္း… ေလွ်ာ့သည့္အခါ ေလွ်ာ့… လိုအပ္ပါက ရပ္သင့္လွ်င္ ရပ္ရမည္ဟု ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္လက္ခံထားသည္။ ဒါမွသာ စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မည္…။ ေလာကၾကီးမွာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာဖို႕ထက္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕သာ အေရးအၾကီးဆံုးဟု ခံယူထားသည္…။

ေနာက္ ျမင္ကြင္းထဲမွာ သတိထားမိသည္က အနီ အစိမ္း အဝါ သံုးေရာင္ရွိေသာ ယာဥ္စည္းကမ္း အခ်က္ျပ မီးပြိဳင့္မ်ား…။ အနီေရာင္ အခ်က္ျပမီးကို ေတြ႕ေသာ အခါ ကားေတြ အကုန္ရပ္ရသည္…။ အျခားယာဥ္ေၾကာတခုကို အလွည့္ေပးရသည္။ အစိမ္းေရာင္မီး လင္းေသာအခါမွာေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္ ေရာက္ၿပီ… သြားလို႕ရၿပီ…။ အဲ… အဝါေရာင္မီး (အမွန္ကေတာ့ လိမ္ေမာ္ေရာင္ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္မည္) လင္းလာေသာ္… အရွိန္သတ္ ရပ္တန္႕ရန္ ျပင္ဆင္ရမည္…။ သည္ေနရာမွာေတာ့ ကိုယ့္အသိႏွင့္ကိုယ္ အရွိန္သတ္ ရပ္တန္႕ရန္၊ ကိုယ့္အသိႏွင့္ကိုယ္ ခ်င့္ခ်ိန္၍ ဆက္လက္ထြက္ခြာ သြားလာရန္မဟုတ္… မီးေရာင္ေတြ၏ စနစ္တက် တိက်ေသာ ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ မလိုက္နာ၍ မရ၊ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ကို လုပ္ရမည့္ အေျခအေနတြင္ရွိေနသည္…။ မလိုက္နာလွ်င္ အႏၱရာယ္ ျဖစ္မည္… အသက္ေဘးႏွင့္ နီးမည္… ကံေကာင္းေထာက္မ၍ ထိုအရာေတြ မျဖစ္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုးေတာ့ စည္းကမ္းဥပေဒ ခ်ိဳးေဖါက္မႈေၾကာင့္ ထိုက္သင့္ေသာ အျပစ္ဒါဏ္ကို ခံရေပအံုးမည္…။

အလားတူပင္… ကိုယ္စီဘဝေတြမွာလည္း မျမင္ရေသာ မီးပြိဳင့္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရွိေနသည္။ ဥပေဒ၊ စည္းကမ္း၊ ကန္႔သတ္ခ်က္၊ ပညတ္ခ်က္၊ အတားအဆီး၊ အေလွ်ာ့အတင္း၊ ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈ… ဒါေတြ ဒါေတြသည္ ဘဝ၏ မျမင္ရေသာ မီးပြိဳင့္မ်ားသာျဖစ္သည္…။ တိုတိုေျပာရလွ်င္ေတာ့ ေျခလွမ္းေတြကို ရပ္သင့္ေသာ အခ်ိန္မွာ ရပ္… သြားသင့္ေသာ အခ်ိန္မွာ သြား… ရပ္ဖို႕ ျပင္ရမည့္ အခ်ိန္မွာ ျပင္… အရာရာမွာ စည္းကမ္းတက်ႏွင့္ေပါ့…။ သည္လိုႏွင့္ တဘဝ ကုန္လြန္သြားမည္သာ ျဖစ္သည္။

မိုးေတြက သည္းသည္းထန္ထန္ ရြာေနဆဲ…။ မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ေတြ႕ေနရေသာ ဘရိတ္မီး နီနီမ်ား၊ နီ စိမ္း ဝါ သံုးေရာင္ျခယ္ မီးပြိဳင့္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း၊ ေတြးမိေတြးရာေတြ ေတြးရင္း မိုးစက္ေတြၾကားမွာ ရံုးကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

မိုးရြာေသာ ေန႕ေပါင္း ညေပါင္း မ်ားစြာၾကံဳဖူးပါသည္…။ မိုးရြာခ်ိန္မွာလည္း အေတြးေပါင္း မ်ားစြာ ေတြးဖူးပါသည္…။ အေၾကာင္းအရာေပါင္း မ်ားစြာကို ေတြးဖူးသလို အေၾကာင္းအရာ တခုထဲကိုလည္း ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေတြးဖူးပါသည္။ မိုးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သတိရစရာ ျမင္ကြင္းမ်ားကိုလည္း မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ေနခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုမွ်သာမက မိုးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အိပ္မက္မ်ားကိုလည္း မၾကာခဏ မက္ခဲ့ဖူးပါသည္။ မိုးႏွင့္ပတ္သက္၍ အမွတ္ရဖြယ္ေကာင္းေသာ အခ်ိန္မ်ားႏွင့္အတူ အမွတ္ရစရာ ရွိသူမ်ားကိုလည္း အမွတ္တရ… သတိရ လြမ္းဆြတ္စရာ ရွိသည္မ်ားကိုလည္း သတိတရ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ့ဖူးပါသည္…။

သို႕ေသာ္ အခုေတြးမိေသာ အေတြးမ်ိဳးကိုမူ သည္တခါ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ေတြးမိျခင္းသာ ျဖစ္သည္…။ မိုးရြာခ်ိန္ အေတြးကို ေတြးျဖစ္ေစရန္ အစပ်ိဳးေပးခဲ့ေသာ မိတ္ေဆြတဦးႏွင့္အတူ... မိုးရြာခ်ိန္ အေတြးကို ေရးျဖစ္ရန္ တိုက္တြန္းခဲ့သူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္…။ ေနာင္ကိုလည္း ေတြးမိသမွ် ေရးျပပါအံုးမည္…။



မွတ္ခ်က္ ။ ။ အလုပ္ေတြမ်ားၿပီး စာမေရးႏိုင္ျဖစ္ေနေသာ ညီမ ပန္ပန္ ၏ မိုးရြာခ်ိန္ အေတြး ႏွင့္အတူ မိုးစက္ မိုးပြင့္ ကေလးမ်ားလို ေအးခ်မ္း၍ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ညီမ ဇြန္မိုးစက္ ႏွင့္ ညီမ မိုးေငြ႕ တို႕၏ မိုးရြာခ်ိန္ အေတြးကိုလည္း သိခ်င္ပါသည္...။ ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္… ေရးလက္စ အေဖ့အေၾကာင္း ေရးလို႕ၿပီးသြားလွ်င္ မိုးရြာတဲ့ေန႕ တေန႕မွာ စိတ္ထဲ ေတြးမိသမွ်ကို ေရးျပေစခ်င္ပါသည္။

စိမ္းလန္းျခင္း

ဒီဓါတ္ပံုေလးကို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ကိုၾကီးေက်ာက္ အတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္...
ေျခာက္ေသြ႕မႈေတြၾကားထဲက စိုေျပစိမ္းလန္းျခင္းေတြကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏိုင္ပါေစ...
ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ ေအးခ်မ္းပါေစ...

မိုးရြာခ်ိန္ အေတြး

မိုးေတြက သည္းသည္းထန္ထန္ ရြာေနၾကသည္။ မိုးကို မမုန္းေသာ္လည္း တခါတခါ မိုးရြာလွ်င္ အလြန္ စိတ္ညစ္မိသည္။ တခါတခါမွာေတာ့ မိုးရြာေနခ်ိန္မွာ မိုးစက္မ်ားကို ေငးၾကည့္ရင္း စိတ္အစဥ္သည္ ဟိုဟို ဒီဒီ လြင့္ပါးေနတတ္သည္။ တခါတခါမွာေတာ့လည္း မိုးေရစက္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း ငယ္ငယ္က မိုးေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာ အခ်ိန္မ်ားကို သတိတရရွိမိသည္။ သည္လိုႏွင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ရက္အနည္းငယ္က မိုးေတြ ရြာေနေသာေန႕တေန႕တြင္ မိတ္ေဆြတေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ မိုးရြာေနခ်ိန္မွာ မိုးႏွင့္ပတ္သက္သည္မ်ားကို စိတ္ထဲ ေပၚလာသမွ် တေယာက္တလွည့္ ေျပာျဖစ္ၾကရင္း သူက သူ႕စိတ္ကူး အေတြးတခ်ိဳ႕ကို အခုလို ပံုေဖၚေပးခဲ့သည္။

မိုးရြာခ်ိန္ အေတြး

မိုးေတြက တဖြဲဖြဲရြာစျပဳျပီ။
ေရကူးကန္ထဲကုိ ေရေတြ ဝင္ေနတာ အေဟာသိကံျဖစ္ေနသလိုလုိ။

အေႏြးထည္မပါတာမုိ႕ ေအးစျပဳလာတာကို မသိသလို သိသလို။ လက္ေမာင္းေတြ ေအးေနတာကို လက္ဖဝါးေတြနဲ႕မထိမခ်င္း မသိမိ။ လက္ဖဝါးေတြက ေႏြးေနဆဲမို႕ မသိလုိက္ မသိဖာသာ။ လက္ဖဝါးေတြရဲ့ ေႏြးေထြးမႈုနဲ႕ လက္ေမာင္းေတြရဲ့ ေအးစက္မႈတို႔ အခ်င္းခ်င္း သတိျပဳမိခ်ိန္မွာ အခန္းထဲကို ျပန္ဝင္မွ ျဖစ္ေပေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

မိုးရြာခ်ိန္ အလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္တစ္ခုရွိသည္။ ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးကို ဝရန္တာမွာခ်ျပီး မိုးစက္ေတြကိုၾကည့္ရင္း ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ေနသည္။ ခံတြင္းက စပ္ျဖင္းျဖင္းျဖစ္လာျပီဆိုေတာ့ ေသခ်ာသည္… ေဆးလိပ္တလိပ္ေသာက္မွ ျဖစ္ေပေတာ့မည္။

ေဆးလိပ္… အင္း ေဆးလိပ္မေသာက္ဖို႕ လူတိုင္းက ေျပာၾကသည္။ မေကာင္းဘူးတဲ့… ေလ။ သို႕ေသာ္ မည္းေနျပီျဖစ္ေသာ ဒီႏႈတ္ခမ္းေတြရယ္ လက္ညိဳးနဲ႕လက္ခလည္ၾကားက အသားမာဘုေလးေတြရယ္က စိမ္းကားဖို႕ ဆိုတဲ့ အေရးကို ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏုိင္ၾက။

ရွစ္တန္းေလာက္က စ ေသာက္ခဲ့သည္ ထင္ပါသည္။ ေဆာင္းမနက္ခင္း သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ေက်ာင္းသြားျခင္းက အစျပဳခဲ့သည္။ ပုဆုိးေတြျခံဳထားရင္းကမွ ေႏြးေထြးတဲ့ ေနာက္ထပ္ အရသာတစ္ခုကို သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့ျခင္း။ တေယာက္ တလက္ေသာက္ျခင္းျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား ခ်စ္ခင္မႈေတြ ခုိင္မာေစမည္လို႕ ယူဆတာလည္း တေၾကာင္း။ အခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ရူးသြပ္ခဲ့လဲလို႕ေလ။ ျဖစ္ႏုိင္တာ တခုက အခုေခတ္လို ေရာဂါပိုးမႊားေတြ သိပ္မထြန္းကားတာေၾကာင့္မ်ားလားလို႕လဲ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးမိေသး။ သက္ရွိႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကို တေယာက္တည္း ပိုင္ဆိုင္လိုသူရဲ့ အတၱက သက္မဲ့ေဆးလိပ္တခုကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တေယာက္တလွည့္ ေသာက္ခဲ့ဖူးတာကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတာပါလား။ ဟာ.. နားကြာ..

ႏွစ္ေပါင္း ဆယ္စုႏွစ္တခု မကြဲမကြာ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ အရာကို စြန္႕လႊတ္ဖို႕ ေျပာလွ်င္ အျမဲတမ္း ရယ္ေမာခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာစျမဲ။ အဲ့ဒီဆယ္စုႏွစ္အတြင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေတာက္သြားေသာ္ျငား ေဆးလိပ္နဲ႕ေတာ့ တရက္မွ အဆက္အသြယ္မျပတ္ခဲ့။ ေဆးေပါ့လိပ္ အရသာ… ေဆးျပင္းလိပ္ အရသာ… ငါးသံုးလံုး၊ လန္ဒန္ကေန အခုေခတ္ ရူဘီအထိ သူ႕ဖက္က သစၥာမေဖာက္ခဲ့။ ေရႊပတ္မွ ေရႊပတ္ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ေသာက္ခဲ့ဖူးတာလဲ ရွိရဲ့။ ဖင္ဆီခံနားမွာ ပလတ္စတစ္ကိုမခြာပဲ ေသာက္ျပန္ေတာ့ ဒါ ရူးသြပ္ျခင္းတမ်ိဳးလို႕ ဆိုၾကျပန္သည္။ ေဆးလိပ္ေခါင္းကုိ တေတာက္ေတာက္ေခါက္ျပီး ဖင္ဆီခံကို လက္သည္းနဲ႕ျခစ္ျပီးမွ ေသာက္တာလည္း ရွိျပန္ေသးသည္။

ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္ အေမာမခံႏုိင္ဘူးဟုလည္း ဆိုၾကေသးသည္… သိပ္ေမာေနရင္ ေဆးလိပ္ေသာက္လိုက္မွ အေမာေျပသလို ခံစားရတာ စိတၱဇတခု ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ေဆးလိပ္မေသာက္ရေသာအခ်ိန္မွာ အေရွ႕က ေဆးလိပ္ေသာက္ျပေနေသာသူေလာက္ မုန္းဖို႕ေကာင္းတာမရွိ။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား၏ တပ္မက္မႈက စိတ္ထဲကေလာက္ ဘယ္လိုမွ မျပင္းျပႏိုင္တာ ခံစားရမွ သိပါလိမ့္မည္။ စိတ္ထဲက အာသာရမၼက္သည္ တကယ္ေတာ့ ေၾကာက္မက္ဖို႕ေကာင္းပါသည္။

ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈကို အေျချပဳထားေသာ ထိုရမၼက္က ဆယ္စုႏွစ္တခုစာ မကေတာ့ေသာ ေလာင္ကြ်မ္းမႈမ်ားျဖင့္ သက္ေသျပေနပါသည္။ ေဆးလိပ္မီးေပါက္ေနေသာ လံုခ်ည္မ်ားစြာတုိ႕ တန္းတြင္ရွိေနျခင္းက အဓိက တရားခံကို ညႊန္းဆိုၾကသည္။ သို႕ေသာ္ တရားခံႏွင့္ ခြဲခြာျခင္းဆိုေသာ အမႈကိစၥကို ဘယ္ေသာအခါမွ် မေရာက္ရွိ။

ေဆးလိပ္မ်ားျပတ္လပ္သြားသည္ ဟု ေစ်းကြက္ထဲတြင္ မၾကားမိေသး။ အကယ္၍ ေဆးလိပ္မ်ား ျပတ္လပ္သြားျခင္းကို သူတို႕ဖက္မွ သစၥာေဖာက္မႈဟု ေခါင္းစဥ္တပ္မိေကာင္း တပ္မိမည္။ သို႕ေသာ္ ေခါင္းစဥ္ခ်ေရးဖုိ႕ပင္ အခြင့္အေရးမရခဲ့။

လက္ကိုခါလိုက္ေတာ့မွ နီးစပ္ရာဆြဲျပီး ေသာက္မယ္လို႕ မီးညွိထားတဲ့ စီးကရက္ျပာ အေတာင့္လိုက္ ျပဳတ္က်သြားသည္။

ေလက အပင့္မွာ ျပာတုိ႕လြင့္ေနၾကသည္။
ထို႕အတူ ညွိထားေသာမီးက ဖင္ဆီခံနားအထိ တရဲရဲ ဝင့္ၾကြားေနဆဲ…
မိုးက ေအးေအး ေဆးလိပ္မီးေငြ႕ျဖင့္ ေႏြးေနသည္ ဟု ႏွစ္သိမ့္လိုက္သည္။ ထိုေန႕က ေဆးလိပ္မေသာက္မိပဲ ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြပဲ ရွဴလိုက္ရသည္ဟု ထင္သည္။

ျပီးေတာ့ မိုးတိတ္သြားျပန္သည္။
အင္း… ေနာက္တေခါက္ မိုးရြာတာကို ေစာင့္ဦးမွပါေလ……….

ျမင္ေတြ႕သမွ် ေျပာျပပါမည္ (၁)

ၿပီးခဲ့ေသာ တနဂၤေႏြေန႕က စကၤာပူႏိုင္ငံ ဒုတိယအၾကိမ္ စာေပေဟာေျပာပြဲၾကီး စည္ကား သိုက္ျမိဳက္စြာျဖင့္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးသြားေခ်ၿပီ…။ သည္ႏွစ္ လာေရာက္ေဟာေျပာၾကသူမ်ားမွာ ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္၊ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း) ႏွင့္ ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ တို႕ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုစာေပေဟာေျပာပြဲကို သြားျဖစ္သူ မ်ားလည္းရွိ၊ မသြားျဖစ္သူမ်ားလဲ ရွိၾကလိမ့္မည္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ကိစၥတခုရွိေန၍ အဆံုးအထိ မေနႏိုင္ခဲ့။ ပထမပိုင္းမွာ ေဟာေျပာခဲ့ေသာ ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ႏွင့္ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း) တို႕၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားအျပီး ညစာစားရန္ ေခတၱအနားေပးေသာ အခ်ိန္မွာ ျပန္ခဲ့ရသည္။

ဆရာမ်ား၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားႏွင့္ အခန္းအနားတခုလံုး၏ အေၾကာင္းစံုကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စာမ်ား၊ ဓါတ္ပံုမ်ား၊ အသံဖိုင္လ္မ်ားႏွင့္ ေဝေဝဆာဆာ ဖတ္ၾက ျမင္ၾက ေတြ႕ၾက ၾကားၾက ရၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မေရးျပေတာ့ပါ။ ထိုေန႕က မ်က္ေစ့ထဲ ျမင္ခဲ့ ေတြ႕ခဲ့သည္မ်ားထဲမွ တခ်ိဳ႕ကိုသာ ကိုယ္ ျမင္သလို ေရးျပခ်င္ပါသည္။

ခန္းမေနရာကို ေျမပံုထဲမွာ အေသအခ်ာ ရွာၾကည့္ထားၿပီးေသာ္လည္း တရုတ္တန္း၏ တလမ္းေမာင္း ယာဥ္စည္းကမ္းေၾကာင့္ အေတာ္ေလး ရြာလည္ၿပီး ေန႕လည္ ၂ နာရီထိုးခါနီးမွ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ကားရပ္စရာ တေနရာကို ခက္ခက္ခဲခဲရွာၿပီး ခန္းမေရွ႕ကို အေရာက္… ေတြ႕လိုက္ရသည္က ခန္းမထဲဝင္ရန္ တခဲနက္ တန္းစီေနၾကေသာ ေရာင္စံု လူအုပ္ၾကီး… ဘုရားေရ… ၂ နာရီထိုးေတာင္ ေပးမဝင္ေသးတာ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္ဟု ေတြးေနစဥ္မွာပင္ ထိုလူအုပ္ၾကီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရြ႕လ်ားသြားတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အထဲ ဝင္လို႔ရၿပီ…

ခန္းမထဲမဝင္ခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ စာအုပ္ဝယ္ရန္ စာအုပ္ေရာင္းေသာေနရာကို လိုက္ရွာမိသည္..။ ေဟာ… ေတြ႕ပါၿပီ… ေနာက္ လူတန္းရွည္ တတန္း… ေရာက္သြားေသာအခ်ိန္ ေနာက္က်ေန၍လားေတာ့ မသိ၊ ဒီႏွစ္အဖို႕ ဝယ္စရာ စာအုပ္ နည္းသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အမွတ္တရအေနျဖင့္ ဆရာတေယာက္စီ၏ စာအုပ္ တအုပ္စီကို ဝယ္လိုက္သည္။ ဆရာမ်ား အမွတ္တရ လက္မွတ္ေရးထိုးေသာ ေနရာကိုၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဘုရား တသိန္း တ ကာ အသာ ျပန္လွည့္ထြက္ခဲ့မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုေနရာကို ကင္မရာအလံုးေပါင္း မ်ားစြာျဖင့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားၾကျခင္းေၾကာင့္ပင္…။ ကိုယ္တိုင္က ကင္မရာတလံုးျဖင့္ ေနရာတကာ လူတကာကို အလိုက္ကန္းဆိုးမသိစြာ ခ်ိန္ရြယ္ ရိုက္ႏွက္ခဲ့ေလေသာ္လည္း ကိုယ့္ကို လာခ်ိန္ေနတာကိုေတာ့ျဖင့္ မခံခ်င္ျပန္… ။ ဝဋ္ဆိုသည္မွာ ေနာင္ဘဝကို မကူး… ခ်က္ခ်င္း လည္တတ္သည္ပဲ…။ သည္လိုႏွင့္ ဆရာေတြရဲ႕ လက္မွတ္ေတြ မရခဲ့...

ၿပီးေတာ့ အဝင္ဝမွာ ေပးေနေသာ ေရသန္႔ဗူး တဗူးႏွင့္ Goodie Bag တခုကိုယူကာ အခန္းထဲ ဝင္ခဲ့သည္။ ရုတ္တရက္ ေနရာအတြက္ အခက္ၾကံဳ… ခဏေနေတာ့မွ အဆင္ေျပ…။ သည္လိုႏွင့္ ပြဲစေလသည္။ ခုနက ရလာခဲ့ေသာ Goodie Bag ထဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေၾကာ္ျငာစာရြက္မ်ား၊ ေကာ္ဖီမစ္ တထုပ္၊ Feed Back Form ႏွင့္ ေဘာပင္တေခ်ာင္း ကို ေတြ႕ရသည္။ ေအာ္… လက္စသတ္ေတာ့ Goodie Bag ဆိုသည္မွာ ဒါမ်ိဳးပါလား ဟု နားလည္ သေဘာေပါက္ရသည္။

မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ဘေလာ့ဂ္ဂါ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းမ်ားကို ေတြ႕ခ်င္ ျမင္ခ်င္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္က ေနာက္က်၊ ေနရာရေတာ့ ေရွ႕နားက၊ ၿပီးေတာ့ အေဝးမႈန္… သည္လိုႏွင့္ အနီးအနားက သူငယ္ခ်င္း တေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စမွ လြဲ၍ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕လိုက္ရ။ မီးေတြမွိန္ကာ အခန္းအနားစတင္သည္။ ေရွ႕ေျပး မိတ္ဆက္ေတြကို အခ်ိန္ေပးတာ မ်ားသည္ဟု ျမင္မိသည္။ ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီမွ ဆယ္နာရီ ဟူေသာ ပြဲခ်ိန္ကို အနည္းငယ္ ထပ္ခ်ံဳ႕လို႕ ရေသးသည္ဟုလည္း ေတြးမိသည္… ရွိပါေစေတာ့…။

ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္၏ ခ်စ္စဖြယ္ ေအးခ်မ္းေသာ အျပံဳးမ်က္ႏွာႏွင့္ “လြမ္းလိုက္တာ…” ဟူေသာ ေလယူ ေလသိမ္းေလးကို နားထဲ စြဲေနသည္။ ဆရာက မီးထိုးထားေသာေၾကာင့္ ပရိတ္သတ္က သူ႕ကို ျမင္ေနရၿပီး မီးေမွာင္ထဲမွ ပရိတ္သတ္ကို သူက မျမင္ရသည္မွာ မတရားပါ ဟု ဆိုေလေသာေၾကာင့္ ခန္းမထဲမွာ ရုတ္ခ်ည္း မီးေတြ ျပန္လင္းလာသည္။ သတၱိခဲ ကိုယ္က တေယာက္တည္းဆိုလွ်င္ အေမွာင္ကို အေသအေၾက ေၾကာက္တတ္ေသာ္လည္း အခုလို လူတအုပ္ၾကီးနဲ႕ကေတာ့ မေၾကာက္ေရးခ် မေၾကာက္… ေမွာင္ေမွာင္ေလးမွာ ေနရင္း နားေထာင္ရတာ ပိုေကာင္းသည္ဟုေတာင္ ခံစားရသည္။ အခုေတာ့ လင္းလင္း ရွင္းရွင္းၾကီး…။

လူ ၁၂၀၀ ဆံ့ ခန္းမထဲမွာ ပရိတ္သတ္က ျပည့္ရံုမက လွ်ံေနသည္။ စီတန္းခ်ထားေသာ ကုလားထိုင္မ်ားမွာ ေရွ႕ေနာက္ အနည္းငယ္ က်ဥ္းသည္။ ထိုအခါ အဝင္အထြက္ အေတာ္ခက္လွသည္။ ကိုယ့္အရပ္ႏွင့္ေတာင္ ေျခေညာင္း လက္ဆန္႕ လုပ္၍ မရ… ကိုယ့္ထက္ အရပ္ရွည္သူမ်ား ေရွ႕ခံု၏ ေက်ာမွီႏွင့္ ဒူးတိုက္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကရသည္ ဟူ၏။ ၿပီးေတာ့ ခံုတန္းေတြကို ေနရာလပ္မရွိ ဆက္တိုက္ ခ်ထားသည္… ထိုအခါ အေရးဆို ဟိုးေရွ႕ဆံုးတန္းႏွင့္ စင္ျမင့္အၾကား လြတ္ေနေသာ ေနရာမွသာ ျဖတ္သန္း သြားလာရေခ်၏။ အေတာ္ေလး အဆင္မေျပ…။ ထို႕ေၾကာင့္ ေနာင္ႏွစ္ခါက်ရင္ စာေပေဟာေျပာပြဲကို Esplanade က Theatre တခုခုမွာ က်င္းပဖို႕ ပြဲစီစဥ္သူမ်ားကို အၾကံေပးရန္ ေတးထားလိုက္သည္…။ (သေဘာတူလွ်င္ လက္ခုပ္တီးပါ…)

ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္ ေဟာေျပာ၍ အၿပီး ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း အလွည့္ မေရာက္ေသးခင္မွာ ေရွ႕ေျပး မိတ္ဆက္သူမ်ား ေရာက္လာၾကျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ပရိသတ္ၾကီးမ်ား အေတာ္ေလး ေယာက္ယက္ခတ္စြာျဖင့္ အခန္းငယ္တခုကို ဦးတည္ၾကသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုအခန္းငယ္သည္ ပရိတ္သတ္မ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ စင္ျမင့္၏ ညာဖက္ ေထာင့္တြင္ တည္ရွိေလသည္။ ထိုအခါ စင္ျမင့္ကို မ်က္ႏွာမူေနေသာ ဘယ္ဖက္ပိုင္းႏွင့္ အလယ္ပိုင္းအရပ္မွ အေရာင္စံု အေသြးစံု၊ အရြယ္စံု ဆိုဒ္စံု ပရိတ္သတ္အေပါင္းတို႕သည္ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို ခန္းမအတြင္း တခုတည္းေသာ လမ္းလိုျဖစ္ေနသည့္ ခန္းမ၏ ေရွ႕ဆံုးတန္းႏွင့္ စင္ျမင့္အၾကား လြတ္ေနေသာ ေနရာကြက္လပ္မွ ျဖတ္သန္းကာ ထိုအခန္းဆီသို႕ သြားလာရေလ၏။ ခန္းမတခုလံုး၏ မ်က္ေစ့ေရွ႕၊ လူၾကီးမ်ား၏ မ်က္ေစ့ေရွ႕မွေန၍ တဦးခ်င္း တေယာက္ခ်င္း ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ဦးသား ပူးတြဲ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အုပ္စုလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း အလွ်ိဳ အလွ်ိဳ ထိုေနရာကို သြားေနၾကသည့္ျမင္ကြင္းမွာ ၾကည့္ရတာ တဆိတ္ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပလွ။ သြားၾကသူမ်ားကို အဆင္မေျပဟု ေျပာျခင္းမဟုတ္… ေနရာထိုင္ခင္း၏ အားနည္းခ်က္ကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္သာေအာင္ ေျပာျပျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။

ထို႕ေနာက္ ရုပ္ရည္ အမူအရာ အသံသာမက ဟန္ပန္ပါ မိုက္လွေသာ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)၏ အလွည့္ ေရာက္လာသည္။ အရင္ကထက္စာလွ်င္ အနည္းငယ္ ပိုပိန္သြားေသာ္လည္း နီညိဳေရာင္ ရင့္ရင့္ ေယာလံုခ်ည္ ႏွင့္ နံ႕သာေရာင္ တိုက္ပံုႏွင့္ ဆရာက လိုက္ဖက္စြာ ၾကည့္ေကာင္းေနဆဲပါ…။ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ စီနီယာ ေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးဟူေသာ အသိကလဲ စိတ္ကို အလြန္အမင္း မ်က္ႏွာလိုက္တတ္ေသးသည္ပဲ...။ သုတ ဆိုတာ ဒီထဲကို တိုက္ရိုက္ပို႕ေပးတာ ဟုဆိုကာ နားထင္ကို လက္ႏွင့္ ေထာက္ျပေသာဟန္၊ ရသ ဆိုတာ ဒီထဲကို အရင္ဝင္တာ ဟုဆိုကာ ရင္ဘတ္၏ လက္ဝဲဖက္ေနရာကို ညႊန္ျပေသာ ဆရာ့ဟန္ကို အလြန္ သေဘာက်မိသည္။ ကဗ်ာရြတ္ျပေသာ ဆရာ့အသံကေတာ့ တကယ့္ကို ရွယ္ပါပဲ…

ပြဲခ်ိန္အတြင္း ကင္မရာၾကီးမ်ားျဖင့္ ဓါတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ရိုက္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဤျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို မႏွစ္က စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ေတြ႕ခဲ့ရၿပီး ကင္မရာလိုခ်င္ေသာ ေရာဂါ ရခဲ့ပံုႏွင့္ ေရးခဲ့ဖူးေသာ ႏွစ္က်ပ္ခြဲဇာတ္လမ္းပိုစ့္ကို သတိရသြားေသာေၾကာင့္ ျပံဳးမိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုေန႕ကေတာ့ အိမ္မွ အေလာသံုးဆယ္ႏွင့္ ထြက္လာခဲ့ရာ ကင္မရာယူလာရန္ ေမ့သြားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘာပံုမွ မရိုက္ခဲ့ရ…။

မ်က္ႏွာစာအုပ္ထဲမွာ၊ ဘေလာ့ဂ္ တခ်ိဳ႕မွာ ဘယ္သူေတြက ဘယ္သူေတြကို ေတြ႕ခဲ့သည္… ဘယ္သူေတြက ဘယ္သူေတြကို လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္သည္... ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ ေတြ႕ရက္ႏွင့္ လွမ္းမေခၚ… ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ အက်ႌဘာအေရာင္ႏွင့္… စသည္ျဖင့္ ေရးသားထားသည္ကို ဖတ္ရင္း ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေတြ႕ခဲ့ရျခင္းအေပၚ မခ်င့္မရဲ…။

ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားအၿပီးမွာ ထမင္းစားခ်ိန္ ၄၅ မိနစ္ ေပးသည္။ ကိုယ္ႏွင့္ ကိုယ့္အမ်ိဳးသားကေတာ့ အိမ္ျပန္ရန္ ေျခလွမ္းျပင္ရသည္။ သည္လိုႏွင့္ ခန္းမထဲက အထြက္မွာ ဒန္ေပါက္ထမင္းဗူးမ်ား ေဝငွသည္။ အေအးကေတာ့ လက္မွတ္ျပမွ ယူလို႕ရမည္ဟု ေျပာသည္။ သည္တခါေကြ်းေသာ ညေနစာကိုေတာ့ မ်ားစြာ စိတ္တိုင္းက်ၾကသည္ဟုလည္း သတင္းၾကားရသည္။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဒီတဗူးႏွင့္ မဝႏိုင္ပါဟု ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆိုကာ တေယာက္လွ်င္ ႏွစ္ဗူးက်စီ ယူသြားသူမ်ားလည္း ရွိေသးသည္ဟု တဆင့္စကားျဖင့္ ၾကားသိရသည္။ စားႏိုင္ ေသာက္ႏိုင္ ရွိၾကသည္မွာ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ…

ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ လက္ထဲေရာက္လာေသာ ဒန္ေပါက္တဗူးကို ကိုင္ကာ မျပန္ခင္ ခန္းမအျပင္ဘက္မွာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ၿပီး မ်က္ေစ့ကစားရင္း ဘယ္သူ႕မ်ား ေတြ႕ရအံုးမလဲ ရွာမိေသးသည္။ ဒန္ေပါက္ဗူးမ်ား အေအးဗူးမ်ား ကိုယ္စီ ကိုင္ေဆာင္ကာ ဟိုေနရာတစု သည္ေနရာတစု စုေဝးစားေသာက္ရန္ ျပင္ဆင္ေနၾကသူမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္ ကိုယ္ႏွင့္ သိသူ ဘယ္သူ႕မွ မေတြ႕ရ…။ သည္လိုႏွင့္ မျပတ္ခ်င္ေသာ သံေယာဇဥ္ကို ဇြတ္အတင္းျဖတ္ကာ ထိုေနရာမွ မခြာခ်င့္ ခြာခ်င္ႏွင့္ ခြာခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ ျမင္သမွ် စာေပေဟာေျပာပြဲ ျမင္ကြင္းမ်ားလဲ ဤေနရာတြင္ တဝက္တပ်က္ႏွင့္ အဆံုးသတ္သြားေလေတာ့သတည္း…။



စာၾကြင္း ။ ။ အမ်ား သူငါေတြ ေရးၾကသလို စာေပေဟာေျပာပြဲအေၾကာင္းကို ဆရာသမားေတြရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ေတြကို ကိုးကားၿပီး ေလးေလးစားစား မေရးပဲ ထင္ရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးတယ္လို႕ အျပစ္မျမင္ၾကပါနဲ႕…။ ကိုယ္လဲ သူမ်ားေတြလို ေရးခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႕ ကိုယ္ျမင္တာေတြကို ျမင္သလို ေရးျပတာပါေလ… လာမဆူရဘူးေနာ္… ဒါပဲ…။