လြင့္ေမ်ာ ျမစ္တစင္း

စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာၿပီ…။ အလုပ္မ်ားတယ္လို႔ ခဏခဏေျပာရတာလဲ ရွက္စရာေတာင္ေကာင္းေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ တကယ္မ်ားေနတာပါ။ အခ်ိန္ေတြကလဲ ကုန္လြယ္လွတယ္…။ တရက္ၿပီး တရက္၊ တလၿပီး တလ၊ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္… ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ရစရာ ေန႔စြဲေတြဆီကို ခဏေလးနဲ႔ ျပန္ျပန္ေရာက္လာတာ…။ တေန႔က သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္ၾကည္က သတိတရနဲ႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးလာတယ္… ၁၂ ရက္ေန႔အတြက္ ဘာေရးထားလဲတဲ့…။ တကယ္ပဲ… သူေျပာကာမွ အဲဒီေန႔အတြက္ ဘာမွ ေရးထားတာမရွိ၊ ေရးဖို႔ေတာင္ မစဥ္းစားထားမိတာ…။ အဲလိုေျပာလိုက္ၿပီး ညက်ေတာ့ သူက ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ေရးၿပီး ပို႔ေပးလာတယ္…။ ကိုယ္တို႔ Anniversary အတြက္ လက္ေဆာင္ တဲ့…။

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမတၱာ၊ ေစတနာေတြနဲ႔အတူ ကဗ်ာေလးက တကယ္ခ်ိဳပါတယ္…။ ဒီအတြက္လဲ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါအံုးေနာ္…။

လြင့္ေမ်ာ ျမစ္တစင္း

ျမစ္တစ္စင္း...
ခ်စ္ျခင္းေတြ အျပည့္အတင္း
မင္းနဲ႔ကိုယ္ ၾကည္ေမြ႔သာယာ
စံု ဆန္ တခါ စီးေမ်ာ
သမုဒယ ဝန္စည္စလွယ္ေတြေရာ
နားလည္မႈ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြပါ
ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ တင္ေဆာင္လာခဲ့.....။

လက္ခ်င္းမတြဲ... စိတ္ခ်င္း ၿမဲၿပီးသား
ေက်ာခ်င္းမကပ္... စိတ္ခ်င္း ထပ္ၿပီးထား
ႏွလံုးသားေတြနဲ႔ အသက္႐ႈ
ကိုယ္တို႔....
ျမတ္ႏိုးျခင္းေတြနဲ႔ လူ ျဖစ္ၾကတယ္....။

တစ တစ တရက္ တလ
တႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ ေန႔အသစ္ေတြ
ဒီေရလို ေက်ာ္ျဖတ္ကုန္ဆံုး
ေႏွာင္ထံုးေတြက ပိုရင့္
အတြယ္အတာ အပြင့္ေတြက ပိုသန္
သံေယာဇဥ္ အၫြန္႔ေတြက ဟိုမွာ ဒီမွာ ေခါင္းေထာင္လို႔ ထၾက...
သူနဲ႔အတူ ဒီဘဝ ဒီတသက္
မလြတ္တမ္း ေပြ႔ဖက္ ႐ိႈင္း႐ိႈင္းနက္နက္
မက္ေမာမဆံုး... လြင့္ေမ်ာဦးမည္....။

ခိုင္ျမဲေသာၾကိဳး (2008)
Love Each Other (2009)

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

ညီမ ေက ရဲ႕ တက္ဂ္ပါ…။ ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ားတဲ့…
အမွန္က ေက လိုခ်င္တဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္း ဆိုတာက တကၠသိုလ္တုန္းက... ဒါမွမဟုတ္ ဘဝ တကၠသိုလ္တုန္းက ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြကိုပါ။ သို႕ေသာ္လည္း ေလာေလာဆယ္မွာ ကိုယ့္ဆီမွာ ေက်ာင္းနဲ႕ပတ္သက္လို႕ ျပစရာ ဓါတ္ပံုေတြ ဘာေတြ တခုမွ ရွိမေနတာမို႔ ဟိုေတြး ဒီေတြး ေတြးရင္း ရက္ေတြသာ ၾကာလာတယ္... ပံုရိပ္ေဟာင္းကို ဘယ္လိုမွ အေကာင္အထည္ ေဖၚလို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ တရက္ကေတာ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းကို စာနဲ႔ခ်ည္းပဲ ေရးၾကည့္ေသးတယ္… ဒါေပမယ့္ အေတာ္ေလး ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႏိုင္လွတယ္။ ဒီညေတာ့ You Tube မွာ သီခ်င္းတပုဒ္ရွာရင္း မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ခဲ့ရသူေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ကို အမိအရ ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္…။

တစကၠန္႕၊ တမိနစ္၊ တနာရီ၊ တရက္၊ တလ၊ တႏွစ္… ဒီလိုနည္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္လာတာ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ ေကာင္းလွတယ္။ အခ်ိန္ေတြနဲ႕လိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ပံုရိပ္ေတြဟာ ျပန္ၾကည့္လိုက္တိုင္း အမွတ္တရ ျဖစ္စရာ...။

ကိုယ္ အခု ေျပာျပမယ့္ ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ပတ္ဝန္းက်င္က ပံုရိပ္ေတြပါ။ ရုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ သိပ္မေဝးေသးဘူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာခဲ့ၿပီ…။ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္၊ အႏွစ္ အစိတ္ဆိုတာ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို၊ လူတေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘဝတခုကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေျပာင္းလဲေစႏိုင္တဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတြနဲ႔ စြမ္းအားေတြရွိတယ္…။ ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ သဘာဝၾကီးတခုလံုး အထင္အရွား ရွိေနပါလ်က္နဲ႔ ကိုယ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ မေျပာင္းမလဲတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိေနေသးတာကေတာ့ ေတြးၾကည့္လိုက္မိတိုင္း ရင္နာစရာေကာင္းပါတယ္။

ဒီပံုက ၁၉၈၄-၈၅ ခုႏွစ္မွာ ထြက္ခဲ့တဲ့ ကိုင္ဇာနဲ႔ ေမဆြိတို႔ရဲ႕ တူႏွစ္ကိုယ္တိုင္းျပည္အေခြ ကာဗာပါ။ ၾကည့္ပါအံုး… ေမဆြိထိုင္ေနတဲ့ အေရွ႕မွာ ကစားစရာ အိမ္ေလးေတြ ခ်လို႔၊ ျဖဴစင္မႈေတြနဲ႔ ခ်စ္စရာ ပံုရိပ္ေဟာင္းတခုပါ…။ ဆယ္တန္းတုန္းက မုန္႔ဖိုးေတြစုၿပီး အဲဒီ သီခ်င္းေခြကို ၂၅ က်ပ္နဲ႔ ဝယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ့္မုန္႔ဖိုးနဲ႔ကိုယ္ ပထမဆံုး ဝယ္ဖူးတဲ့ သီခ်င္းေခြဆိုေတာ့ အျမဲသတိတရနဲ႔ မွတ္မိေနတဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းတခုဆိုလဲ မမွားပါဘူး...။


ဒါက ၁၉၈၅ ခုႏွစ္က ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ လႊင့္ခဲ့တဲ့ "စကားရွိတိုင္းသာ ေျဖရမလား" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလး… ဆံပင္ပံုစံ ဝတ္ပံုစားပံု… မ်က္နွာ အလွျပင္ပံုေတြဟာ တကယ့္ ပံုရိပ္ေဟာင္းတခုပါပဲ…။


ဒီပံုရိပ္ေဟာင္းကေတာ့ ၁၉၈၅-၈၆ ပတ္ဝန္းက်င္ကပါ… ဒါေပမယ့္ ဒီဇိုင္းကေတာ့ ေျပာင္းလာၿပီ။ အေၾကေကာက္ဆန္ဆန္ဆံပင္မ်ိဳးနဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ျပင္ဆင္ျခယ္သပံုကလဲ ပိုၿပီး လွလာတယ္။ ပန္းႏုေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လင္းလင္းေတြ သံုးလာၾကတာေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး စီးကရက္စလို ပိတ္စေျပာင္ေျပာင္ေတြနဲ႔ ဖဲစေတြ ဝတ္လာၾကတယ္။ ေျပာရရင္ ေဟမာေနဝင္းရဲ႕
"ကိုကိုေရ သိပ္ခ်စ္တယ္..." နဲ႔ တခ်ိန္တည္းေလာက္ပဲ…။


အိပ္ေဆးမရွိ၊ ႏႈတ္စကားၾကားမွ ယံုလိုသူ စတဲ့သီခ်င္းေတြမွာ ေမဆြိကို အခုလို အျပင္အဆင္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရတယ္...။


ဒါကေတာ့ နဲနဲေလး ပိုေနာက္က်လာၿပီ… ၁၉၉၀ ပတ္ဝန္းက်င္ကပါ။ အေနာက္မွာ ဂစ္တာတီးေနတဲ့သူက အဆိုေတာ္ မိုးသက္တင္ပါ။


၁၉၈၄ ခုႏွစ္က ေဟမာေနဝင္းရဲ႕ ပထမဆံုး အေခြ… ေဟမာနဲ႔ တသားထဲ ဘယ္လိုမွ ခြဲျခားလို႔မရတဲ့ ယံုလား (ကိုကိုေရ သိပ္ခ်စ္တယ္…) သီခ်င္း ဆိုတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ပံုရိပ္ေဟာင္း…


ေဟမာေနဝင္းရဲ႕ ခြင့္လႊတ္ေနာ္ အေခြ ကာဗာပါ။ ၁၉၈၅-၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒိုင္ယာနာပံုဆန္ဆန္ ေဘးခြဲဆံပင္အတိုနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းနီ ပန္းေရာင္နဲ႕…။ အဲဒီအခ်ိန္က အဲဒီႏႈတ္ခမ္းနီအေရာင္က ေတာ္ေတာ္ေလး ေခတ္စားပါတယ္။ လူတိုင္းနဲ႔ မလိုက္ဖူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူးရယ္… ျဖဴတဲ့သူေရာ ညိဳတဲ့သူေရာနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းတာ ေတြ႕ရတယ္။


ဒါကေတာ့ အဲဒီ အေၾကေကာက္ေတြေနာက္မွာ လံုးဝ တိုခ်လိုက္တဲ့ ေဟမာရဲ႕ ခ်စ္စရာ ဆံပင္လံုးလံုးေလးနဲ႔ ပံုရိပ္ေဟာင္းေလး တခုပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီ အေျခာက္ အေရာင္ရင့္ရင့္ (Dry & Matt) ေတြကို အနားသတ္ Lip Liner နဲ႕ ဆိုးတဲ့ေခတ္ေပါ့။ ႏႈတ္ခမ္းပါးတဲ့သူေရာ ႏႈတ္ခမ္းထူတဲ့သူေတြပါမက်န္ အားလံုးလိုလို လိုက္ဆိုးၾကတဲ့ အခ်ိန္... ၿပီးေတာ့ မ်က္ခံုးေတြလဲ မရိပ္ၾကေတာ့ဘူး…။ Mic ကို ပါးမွာကပ္ရင္း ခ်စ္စရာ ေဟမာ... ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းက "ျပန္သိမ္းထားမယ္" တဲ့...။


အဲဒီပံုရိပ္ေဟာင္းနဲ႔ အခ်ိန္သိပ္မျခားတဲ့ ေဟမာေနဝင္းရဲ႕ ေနာက္ဒီဇိုင္းတခုပါ။ သူ ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းက "ရွင္းရွင္းေျပာပါလား..." တဲ့...။


အရာရာတိုင္းဟာ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအလိုက္ အနည္းနည္း အဖံုဖံုနဲ႔ ေျပာင္းလဲ လာၾကတိုင္းမွာ တခ်ိန္က သစ္လြင္ေတာက္ပခဲ့တဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ေနာင္တခ်ိန္မွာ ပံုရိပ္အေဟာင္းေတြအျဖစ္နဲ႔သာ ေတြ႕ျမင္ၾကရမွာ သဘာဝပါပဲ... ပံုရိပ္အသစ္ေတြကို သေဘာက် ႏွစ္သက္လက္ခံၾကသလို ပံုရိပ္အေဟာင္းေတြကိုလဲ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ပစ္လို႔ မရစေကာင္း... အမွတ္တရ သိမ္းဆည္းထားျဖစ္ၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္...။

ဒီပံုေတြအားလံုးကို You Tube မွာ တင္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြက တဆင့္ ရယူပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိထားတဲ့ ခ်စ္စရာ ပံုရိပ္ေဟာင္းေတြပါတဲ့ သီခ်င္းဖိုင္လ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးေပမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ သိပ္ေလးေနမွာစိုးလို႔ မတင္ေတာ့ပါဘူး။ ၾကည့္ခ်င္ၾကေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ You Tube မွာ ေမဆြိ၊ ေဟမာေနဝင္း စသည္ျဖင့္ ရိုက္ထည့္ၿပီး ရွာၾကည့္လို႕ရပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ တပံုခ်င္းစီအတြက္ သီခ်င္း Link ေတြ တင္ေပးပါအံုးမယ္။

ညီမ ေကေရ... ေက့ ပံုရိပ္ေဟာင္းရဲ႕ ဆိုလိုရင္းကို တမ်ိဳးတဖံု ေျပာင္းပစ္တဲ့ သက္ေဝကို စိတ္မရွိပါနဲ႕ေနာ္...။ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပိုစ့္တခုလဲ ေရးဖို႕ ေတြးေနပါတယ္… အဲဒီပိုစ့္မွာေတာ့ ေက လိုခ်င္တဲ့ ပံုရိပ္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕ကို ပံုေဖၚႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္…။ သတိတရ အမွတ္တရ တက္ဂ္လာတဲ့ ေက့ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

သိေစခ်င္ပါသည္

ဒီတပါတ္ သူ ခရီးသြားေနသည္။ အနားမွာ အတူတူရွိေနစဥ္က ဟိုလိုလွည့္ ရစ္လိုက္ ဒီလိုလွည့္ ဂ်စ္လိုက္၊ ဟိုဟာ ဝယ္ခိုင္းလိုက္ ဒီဟာ ဝယ္ခိုင္းလိုက္၊ ျငင္းလိုက္ ခုန္လိုက္ ရန္လုပ္လိုက္ႏွင့္ တေန႔တမ်ိဳး မရိုးရေအာင္ ျပႆနာရွာေနရေသာေၾကာင့္ ပ်င္းစရာ အခ်ိန္မရွိခဲ့…။ အခုေတာ့ အေတာ္ေလးကို ပ်င္းစရာေကာင္းေနသည္။ တကယ္ေတာ့ ရံုးမွ ခြင့္ယူၿပီး သူႏွင့္အတူ လိုက္သြားခ်င္သည္မွာ တပိုင္းမက ေသေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ လိုက္မသြားျဖစ္ခဲ့..။

အရင္ႏွစ္ကလဲ ဒီလိုအခ်ိန္ပဲေပါ့…။ သူ ခရီးသြားေနေသာ ရက္ေတြမွာ မအိပ္မေန အသက္ရွည္ စိတ္တိုင္းက် ဆိုးသြမ္း ေသာင္းက်န္းေနခဲ့တာ…။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေသာင္းက်န္းတာေတြကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္မေနပဲ ပိုစ့္တခု ေရးၿပီး တင္ခဲ့မိေသးသည္။ ထိုအခါ ကိုယ့္ရဲ႕ အအိပ္မမွန္ အစားမမွန္ ေနခ်င္သလိုေန လုပ္ခ်င္ရာေတြလုပ္ေနေသာ ဆိုးသြမ္းမႈေတြကို သူ သိသြားသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ ဒီတခါ သြားခါနီးမွာ ကိုယ့္ကို ေနေကာင္းေအာင္ေနရန္ ႏွင့္ ညဖက္ေတြမွာ ကားကို ေျဖးေျဖးေမာင္းရန္မွ အစခ်ီကာ အစားအေသာက္ကို အခ်ိန္မွန္မွန္ စားရန္၊ ေကာ္ဖီေတြ အမ်ားၾကီး မေသာက္ရန္၊ ညဖက္ေတြ အခ်ိန္မွန္မွန္ အိပ္ရန္၊ ညလံုးေပါက္ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနတာမ်ိဳး၊ ေမာ္နီတာႏွင့္ မ်က္ႏွာအပ္ကာ ညလံုးေပါက္ ဘေလာ့ဂ္ေနတာမ်ိဳး မလုပ္ရန္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သတိေပး မွာၾကားသြားသည္။ ကိုယ္ကလဲ သူမွာသမွ် ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ၿပီး မ်က္ႏွာေသေလးႏွင့္ စိတ္ခ်ပါ ဟု အခြန္း တသိန္းေျပာ၍ ေခါင္းကို အခါ တသိန္း ညိတ္လိုက္သည္။ ေျပာသည့္အတိုင္း တကယ္လဲ လိမ္လိမ္မာမာ ေနေနပါသည္။ အရင္တခါကလို ထင္ရာျမင္ရာေတြ မလုပ္ေတာ့ပါ။ (နဲနဲပါးပါးလုပ္လဲ ပိုစ့္အျဖစ္ မျမင္ေစရပါ။ ဒီတခါေတာ့ နပ္သြားၿပီ…)

ထို႔ေၾကာင့္ ဒီရက္ေတြမွာ သူမွာသြားသလို ညေတြကို ၾကိဳးစားၿပီး ေစာေစာအိပ္သည္။ (မွတ္ခ်က္ - အခ်ိန္ မေမးရ) မနက္ကို ေစာေစာထသည္။ သို႕ေသာ္ မနက္အိပ္ရာႏိုးတိုင္း ရေနက် ေကာ္ဖီနံ႔ ေမႊးေမႊးေလး မရေသာအခါ အေတာ္ စိတ္ေလသြားသည္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေဖ်ာ္ေသာက္ရေသာ ေကာ္ဖီ၏ အရသာသည္ ဘာလိုေနမွန္းမသိေအာင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏွင့္… တခုခုလိုေနသည္မွာ သိပ္ကို ေသခ်ာပါသည္။

ၿပီးေတာ့ ပံုမွန္ေန႔စြဲေတြအတိုင္း ရံုးကို အခ်ိန္မွန္မွန္ သြားသည္၊ အခ်ိန္မွန္မွန္ ျပန္သည္။ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္ ေမေမခ်က္ထားေသာ ထမင္း ဟင္းကို စားသည္။ အေညာင္း အညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္သည္။ သူမွာသြားသလို သစ္ပင္ေလးေတြကို ေရေလာင္းသည္။ ငါးေလးေတြကို အစာေကြ်းသည္။ ေအာ… တညေနကေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ကန္ထဲမွ ငါးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ လူးလာေခါက္ျပန္ႏွင့္ အလြန္တရာ ကဲကဲလႈပ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ေရေတြ စင္ထြက္လာသည္။ ေရေတြကို အဝတ္ႏွင့္ လိုက္သုတ္ရေသာေၾကာင့္ ေမာၿပီး စိတ္တိုကာ သူတို႕ကို ညစာမေကြ်းပဲ အျပစ္ေပးရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ (သို႕ေသာ္ ခဏၾကာေတာ့ ထိုအေၾကာင္းကို ေဖေဖသိသြားၿပီး သမီးက အေတာ္ဆိုးပါလားဟု ဆူကာ ငါးေတြကို အစာ သြားေကြ်းလိုက္သည္…) ေရေတြ သုတ္ရေသာေၾကာင့္ ေမာၿပီး တိုေနေသာစိတ္ေတြသည္ အဆူခံရေသာအခါ ပို၍ ပို၍ တိုသြားၿပီး “အဆိုးေကာင္ေတြ… ေနႏွင့္ဦး… ေနာက္ေန႔က်မွ ငါးေၾကာ္ႏွပ္ လုပ္စားပစ္မည္…” ဟု စိတ္ထဲမွေန၍ အသံတိတ္ ၾကိမ္းဝါးလိုက္ေသးသည္။ ကိုယ့္စိတ္ကူးကို သူသိလွ်င္ေတာ့ အေတာ္ေၾကကြဲသြားႏိုင္သည္။

ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ ေစ်းဝယ္သည္။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ပင္ အိမ္ရွင္းသည္။ အခန္းထဲမွာ ပြေနေသာ စာအုပ္ေတြ အေခြေတြကို ရွင္းသည္။ အဝတ္ဘီဒိုကို ရွင္းသည္။ မီးပူတိုက္သည္။ မလိုတာေတြ လႊတ္ပစ္သည္။ စာဖတ္သည္။ သီခ်င္းနားေထာင္သည္။ ခ်က္ရမွာ ပ်င္းေသာ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ေမေမတို႕ကိုေခၚၿပီး ညေနစာကို အျပင္မွာ သြားစားၾကသည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဝယ္သမွ် စားသမွ်ေတြကို သူ႔ကို ျပန္ Claim လုပ္ရန္ Bill ေတြ၊ Receipt ေတြကိုလည္း တစုတစည္းထဲ သိမ္းထားပါေသးသည္။

လုပ္စရာရွိတာေတြ အားလံုးၿပီးမွ အခ်ိန္နဲနဲအားသြားေသာအခါမွ ဘေလာ့ဂ္ေတြကို ခဏတျဖဳတ္ သြားေရာက္ လည္ပတ္ပါသည္။ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာလဲ ခဏတျဖဳတ္ ေမႊပါသည္။ ကိုရီးယားကားေတာ့ မၾကည့္ပါ။ စာေရးခ်င္စိတ္ရွိေသာအခ်ိန္မွာ စိတ္ကူးထဲ ေပၚလာသမွ်ကို ခ်ေရးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူျပန္မလာမခ်င္း ေရးၿပီးသား စာအသစ္ေတြကို တလစပ္ မတင္ျဖစ္ေအာင္ သတိထားပါမည္။ မဟုတ္ရင္ ညမအိပ္ပဲ စာေရးေနသလားဟု အေမးခံရဖြယ္ ရွိသည္ေလ…။

အိုေက… သူမွာၾကားသြားသမွ်ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္နာက်င့္ၾကံေနထိုင္ၿပီးေသာအခါ ကိုယ္ မွာရန္ အလွည့္ေရာက္ၿပီ…။ လိုခ်င္သည္မ်ားကို အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြၿပီး Screen Shot ရိုက္ကာ သူ႔ကို အီးေမးလ္ ပို႔ရန္ ျပင္ဆင္သည္။ သူေတာ့ ညေတြတိုင္းမွာ ေခါင္းကို ဆင္နင္းသည္ဟူေသာ အိပ္မက္မ်ိဳးေတြ မက္ေနေလာက္ၿပီ။ အီးေမးလ္ကို အခ်ိန္မီ မစစ္ျဖစ္မွာစိုးေသာေၾကာင့္ ထိုမွာတမ္းကို မ်က္ႏွာစာအုပ္မွတဆင့္ ထပ္ပို႔လိုက္သည့္အျပင္ Check your mail please... ဟူေသာ Message ကိုလည္း ပို႔လိုက္ပါေသးသည္…။

တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ရုပ္ဝတၳဳဆန္ဆန္ တိုးတက္လာေသာ ေခတ္မီနည္းပညာ ဆက္သြယ္ေရး ကြန္ယက္မ်ားေၾကာင့္ လူသားဆန္ေသာ ေႏြးေထြးမႈမ်ား သူ႔အလိုလို ေလ်ာ့နည္း ပါးလ်ားသြားၾကသည္ကို သတိထားလိုက္မိသည္။ သူကလည္း ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းမေခၚလာ၊ သူ အားလား မအားလား မသိေတာ့ ကိုယ္ကလဲ စၿပီး မေခၚျဖစ္၊ ေျပာစရာရွိလွ်င္ Message ပို႔ၾကသည္။ အိမ္မွာ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ ပ်က္သြားတာကို မ်က္ႏွာစာအုပ္မွ တဆင့္ လွမ္း၍ အသိေပးလိုက္သည္။ သူ႔ရဲ႕ တေန႕တာ လႈပ္ရွားသြားလာမႈေတြကိုလဲ မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚသို႔ တက္လာေသာ ဓါတ္ပံုမ်ားမွတဆင့္ ၾကည့္ျမင္ သိရွိရသည္။ Like ေတြ လုပ္ၿပီး Comment ေတြ ဘာေတြလည္း ေရးရေသးသည္ေပါ့…။

မ်က္ႏွာစာအုပ္ မတြင္က်ယ္ေသးခင္ကဆိုလွ်င္ေတာ့ စာေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြကို အီးေမးလ္ႏွင့္သာ ပို႔ရေပလိမ့္မည္။ ထို႔ထက္ေစာေသာ ဟိုးခပ္ေဝးေဝး အခ်ိန္ေတြတုန္းကဆိုလွ်င္ေတာ့ စာတိုက္မွလာေသာ စာကို ေမွ်ာ္ရၿပီး ဓါတ္ပံုေတြကိုေတာ့ သူ ျပန္လာမွသာ ဖလင္လိပ္ကို ကူးေဆးၿပီး ၾကည့္ရမည္ေပါ့…။ တဆင့္ခံ တယ္လီဖုန္းကိုသာ အားကိုးရေသာ အခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ ေျပာခ်င္တာေလး ၅ မိနစ္ေလာက္ ေျပာရဖို႔အေရး Overseas Exchange က မမတို႔ရဲ႕ ဖုန္းျပန္ေခၚအလာကို ေစာင့္ရသည္မွာ တနာရီလဲ မက၊ ႏွစ္နာရီလဲ မက၊ ေျပာရေတာ့လဲ မၾကားတၾကား အားမလို အားမရ အေျပးအလႊား ၅ မိနစ္...။ အခုေတာ့ စကၠန္႔ မိနစ္ မဆိုင္း တေယာက္ကို တေယာက္ ဆက္သြယ္ ေျပာဆို၍ ရႏိုင္သည္။ တေယာက္အသံကို တေယာက္က အလြယ္တကူ ၾကားႏိုင္သည္… သို႔ေသာ္ျငားလည္း ဖုန္းဆက္ဖို႔၊ အသံၾကားရဖို႔ မၾကိဳးစားၾကေတာ့ပဲ ေျပာစရာ မွာစရာရွိသည္မ်ား၊ သိေစ ျမင္ေစခ်င္သည္မ်ားကို မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚတြင္ ဓါတ္ပံုမ်ား စာလံုးမ်ားျဖင့္ ခ်ျပလာၾကသည္…။ အနည္းငယ္ေတာ့ ေအးစက္စက္ႏိုင္သည္ဟု ခံစားရသည္။

ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ဒီရက္ေတြမွာေတာ့ အေတာ္ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႏိုင္လွသည္။ စားခ်ိန္ အိပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ၾကားေနက် ဆူသံ ပူသံေတြ မၾကားရေသာအခါ၊ အသားလြတ္ ဂ်စ္တိုက္ၿပီး ရစ္စရာလူမရွိေသာအခါမ်ားတြင္ သူ႔ကို တကယ္လြမ္းပါသည္။ ေကာ္ဖီေသာက္လို႔ မေကာင္းေသာအခါေတြမွာလဲ သူ႔ကို လြမ္းပါသည္။ အခု ဒီပိုစ့္ကိုေရးေနရင္းလဲ သူ႔ကို လြမ္းေနပါသည္။ အလုပ္တဖက္ႏွင့္ မအားေသာ္လည္း ရသမွ် အခ်ိန္ေလးမွာ သတိတရႏွင့္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဝင္လာၿပီး ဒီပိုစ့္ကို ဖတ္မိေသာအခါ အနည္းဆံုး စိတ္ထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပံဳးမိသြားလွ်င္ (သို႕မဟုတ္) တယ္လီဖုန္းေခၚခ်င္စိတ္ကေလး ေပၚလာခဲ့လွ်င္ ကိုယ္ ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီေပါ့…။ ထိုမွတဖန္ သူ႔ေျပာစကားေတြ ေျမဝယ္မက် နားေထာင္ကာ လိမ္လိမ္မာမာေန ေနသည္ကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး မွာလိုက္သည္မ်ားကို တခုမက်န္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွာေဖြ ဝယ္ယူလာမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ သည္လိုပိုစ့္မ်ိဳးကို သူ ခရီးသြားေနေသာ ရက္မ်ားတေလွ်ာက္မွာ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္းပင္ ေရးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္။

ခ်က္ျခင္း၏ အႏုပညာ

အခုတေလာ အလုပ္နဲနဲမ်ားတာနဲ႔ ပ်င္းတာနဲ႔ ေရာၿပီး ဘာမွ မေရးျဖစ္ဖူး။ ေရးထားတာေတြကလဲ ဟိုတစ ဒီတစနဲ႔ အတိုအထြာေတြ…

အဲဒီလို အပ်င္းေရာဂါရေနတုန္းမွာ သူငယ္တန္းထဲက အတူတူ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ကေမၻာဒီးယားကေန ဒီကို အလည္ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႕ကို ရံုးပိတ္ရက္မွာ တခုခု လိုက္ေကြ်းမယ္ ဘာစားမလဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေက်ာ္က ကိုယ္ခ်က္ေကြ်းခဲ့ဖူးတဲ့ ဒန္ေပါက္ကို သတိတရနဲ႔ အျပင္မွာ မစားခ်င္ဘူး ကိုယ္ခ်က္တဲ့ ဒန္ေပါက္ပဲ စားခ်င္တယ္ လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္တဲ့နည္းေလးလဲ အဆင္ေျပရင္ ေရးေပးပါလားလို႔ ေျပာလာပါတယ္…။

ဒီလိုနဲ႕ တခုေသာ စေနေန႕မနက္ခင္းေလးမွာ ဒန္ေပါက္ထမင္း ခ်က္ျဖစ္ၿပီး တခုေသာ ၾကာသာပေတးေန႔ ညေနခင္းေလးမွာ ခ်က္တဲ့နည္းကို အခုလို ခ်ေရးျဖစ္ပါတယ္။ "ခ်က္ျခင္းရဲ႕ အႏုပညာ" နဲ႕ ခ်က္တာမို႕ ဘယ္ဟာေတြ ဘယ္လို အခ်ိဳးအစားနဲ႕ ထည့္ခ်က္တယ္ဆိုတာ အေသးစိတ္ မမွတ္မိပါဘူး…။ စိတ္မွန္းနဲ႔ ရမ္းသမ္းခ်က္တာမို႔ "ရမ္းသမ္း cook" လို႔ အမည္ေပးရင္လဲ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဓိကက်တဲ့ ပစၥည္းႏွစ္မ်ိဳးရဲ႕ ခန္႕မွန္းေျခ အခ်ိဳးအစားနဲ႔ အတူ က်န္တဲ့ ပါဝင္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္။ ကိုယ္တတ္တဲ့နည္းနဲ႔ ကိုယ္ခ်က္တာဆိုေတာ့ ထမင္း သတ္သတ္ ဟင္းသတ္သတ္ ခ်က္တာပါ။ ထမင္းနဲ႔ အသား ေရာၿပီး တခါထဲ ႏွပ္တဲ့နည္းကို သူမ်ားေျပာတာ ၾကားဖူးေပမယ့္ တခါမွ စမ္းမၾကည့္ရေသးပါဘူး။

အဓိကက်က် ပါဝင္တဲ့ ပစၥည္းေတြက

- ဒန္ေပါက္ခ်က္တဲ့ Basmati ဆန္ ၁ ကီလို (ပံုမွန္အတိုင္းဆို လူ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္စာေလာက္ စားလို႔ရပါတယ္)

- ၾကက္ သံုးေကာင္ - ေက်ာရိုးေတြ ေျခေထာက္ ေခါင္းေတြဖယ္ၿပီ အတံုးၾကီးၾကီး တုံး၊ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႕၊ ငန္ျပာရည္ နဲ႕ နယ္ထားပါတယ္

- ဒန္ေပါက္ထမင္း နဲ႔ ၾကက္သားဟင္းအတြက္ မဆလာ (သစ္ဂ်ပိုး၊ နာနတ္ပြင့္၊ ဖာလာေစ့၊ ဇာထိပ္ဖိုသီး၊ ကရေဝး စတာေတြကို ေရာၾကိတ္ရင္ ရတယ္။ အလြယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီကဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္လို႕ရတဲ့ Brayani Masala ကို ထည့္ပါတယ္)

- ပူဒီနံရြက္ (Mint Leave) - ပါးပါးလွီးထားတယ္

- Yellow Rice ျဖစ္ေအာင္ အေရာင္ဆိုးဖို႕ ဆိုးေဆး နဲနဲကို အရည္ေဖ်ာ္ထားတယ္ (ဆိုင္ေတြမွာ Yellow Rice အတြက္ Coloring Powder လို႕ ေမးရင္ ရတယ္)

- Ghee ဆီသတ္ (ရိုးရိုးဆီကို က်က္ေအာင္ခ်က္ၿပီး Gee ေထာပတ္ကို ထည့္ၿပီး ခ်က္ထားတယ္)

- ၾကက္သြန္နီေတြကို ဆီခ်က္မ်ားမ်ား ခ်က္ထားတယ္…

က်န္တာေတြကေတာ့ စပ်စ္သီးေျခာက္၊ ပဲအစိမ္းလံုးေလးေတြ နဲ႔ သီဟိုဠ္ေစ့

ၿပီးေတာ့ အေျခခံဟင္းခ်က္ပစၥည္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ဆီ၊ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႕၊ သၾကား၊ ငန္ျပာရည္၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ျငဳတ္သီးအေရာင္တင္မႈန္႕၊ အခ်ဥ္အတြက္ သံပုရာသီး၊ သခြားသီး၊ ျငဳတ္သီးစိမ္း...

အားလံုးစံုေတာ့ အခုလို စခ်က္တယ္…။
ထမင္းခ်က္မယ့္ ဒန္အိုးထဲမွာ ကရေဝးရြက္ (Bay Leave) နဲ႕ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္ (Cinnamon) ကို တခါထဲ ထည့္ၿပီး ေရဆူေအာင္တည္ထားတယ္။ ဆန္ကို ေရေဆးထားၿပီး အိုးထဲကေရ ဆူလာမွ ထည့္လိုက္တယ္။ ဒန္ေပါက္ခ်က္တဲ့ Basmati ဆန္က အခ်က္ခံတယ္… အေတာ္ေလး ၾကာၾကာခ်က္လဲ ေပ်ာ့မသြားဘူး ဆန္အေခ်ာင္းလဲ ရွည္ၿပီး လွလဲ လွတယ္။ ထမင္းအိုး အေတာ္ေလး ဆူၿပီး ထမင္းေစ့ကို ကိုင္ၾကည့္၊ ျပန္ႏွပ္လို႕ ရေလာက္တဲ့ အေနအထားမွာ အိုးထဲက ထမင္းမျဖစ္ တျဖစ္ေတြကို ဇကာထဲ ေလာင္းခ်ၿပီး ေရစစ္ပါတယ္။ ဒီမွာေလ… ေရစစ္ထားတဲ့ ထမင္းေတြ… ၾကည့္ပါအံုး... မလွဘူးလား…


ခ်က္ျခင္းရဲ႕ အႏုပညာက ဒီေနရာမွာ စပါၿပီ…။
ထမင္းႏွပ္မယ့္ ဒန္အိုးထဲကို Ghee ဆီသတ္ ထားတဲ့ ဆီကို မ်က္ႏွာျပင္ ႏွံ႕ေအာင္ ထည့္တယ္။ ၿပီးရင္ ေရစစ္ထားတဲ့ ထမင္းကို ပထမ တလႊာအေနနဲ႕ ျဖန္႕ထည့္တယ္။ ထမင္းကို အေရာင္ဆိုးတဲ့အရည္ နဲနဲျဖန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ လွီးထားတဲ့ ပူဒီနံ၊ မဆလာ၊ စပ်စ္သီးေျခာက္၊ ပဲအစိမ္းလံုးေလးေတြ နဲ႔ သီဟိုဠ္ေစ့ေတြကို ထည့္တယ္။ ၾကက္သြန္နီ ဆီခ်က္ဖတ္ေတြ ထည့္တယ္။ ဆား အခ်ိဳမႈန္႔ နဲနဲစီ ထည့္တယ္…။ ဒီပံုထဲကလိုေပါ့…


ၿပီးရင္ ေနာက္တလႊာအတြက္ ထမင္းထည့္… Ghee ဆီဆမ္း… က်န္တာေတြကို သူ႕အစီအစဥ္အတိုင္းထည့္… ၿပီးရင္ ေနာက္ တလႊာကို ထမင္းက စၿပီး ခုနက အစီအစဥ္အတိုင္းထည့္… ဒီလိုနဲ႔ ထမင္းေတြ တထပ္ၿပီး တထပ္ ထည့္ရင္း ကုန္သြားၿပီဆို A4 စကၠဴ သံုးေလးရြက္ေလာက္ကို ေရဆြတ္ၿပီး ထမင္းေတြေပၚကေန လံုေအာင္အုပ္၊ အိုးကို အဖံုးပိတ္လို႕ မီးေအးေအးနဲ႔ ႏွပ္ပါတယ္…။ အမွန္ကေတာ့ ထမင္းကို ထမင္းရည္ ငွဲ႕ခ်က္ၿပီး ျပန္ႏွပ္တာမ်ိဳးနဲ႔ အတူတူပါပဲ…။

ကိုယ့္အမ်ိဳးသားကေတာ့ ထမင္းေတြ အလႊာ အလႊာထည့္တာ အႏုပညာ မဟုတ္၊ ႏွပ္ထားၿပီး နပ္သြားတဲ့ ထမင္းကို ေမႊတာကမွ အႏုပညာလို႕ ျငင္းပါတယ္…။ အေမႊ မတတ္ရင္ ထမင္းေတြ က်ိဳးေၾကကုန္သတဲ့… ဒါေၾကာင့္ ေမႊတဲ့ေနရာမွာ ပညာပါဖို႕ လိုတယ္ ဆိုပဲ…။ အိုေကေလ… ေမႊတာက သူ႕အလုပ္ေပါ့… ကိုယ့္လက္ကလဲ အဲေလာက္ မေမႊႏိုင္တာနဲ႕ အေတာ္ပါပဲ…။ ေမႊၿပီးတဲ့အခါမွာ ဒီလို ဒန္ေပါက္ထမင္း ရလာပါတယ္…။


ၾကက္သားဟင္းကေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကက္သြန္နီေတြနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြကို စက္နဲ႔ ၾကိတ္ၿပီး Pressure Cooker ထဲမွာ ဆီသတ္ပါတယ္။ သၾကားေလး နဲနဲထည့္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ေတာ္ေတာ္ႏြမ္းေတာ့ ျငဳတ္သီး အေရာင္တင္မႈန္႕ အသင့္အတင့္ ထည့္တယ္။ ၿပီးရင္ နယ္ထားတဲ့ ၾကက္သား ထည့္၊ ဒန္ေပါက္ထဲထည့္တဲ့ မဆလာထည့္… ၿပီးရင္ အဖံုးအုပ္ၿပီး ၁၂ မိနစ္ကေန ၁၅ မိနစ္ေလာက္အထိ ခ်က္တယ္…။ အခုလို ၾကက္သားဟင္းရတယ္။


ခုနက ဖယ္ထားတဲ့ ၾကက္ရိုးကို ျပဳတ္ၿပီး အရည္ကို ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္နဲ႔ ဟင္းခ်ိဳခ်က္၊ ခ်ခါနီးမွာ ျငဳတ္သီးစိမ္း ၾကက္သြန္ျဖဴ ဒါးျပားရိုက္ၿပီး အုပ္… ခ်ဥ္ေပါင္ ဟင္းခ်ိဳရတယ္…။

ၾကက္သြန္နီနဲ႔ သခြားသီးကို ပါးပါးလွီးၿပီး သၾကား၊ ဆား၊ ျငဳတ္သီးစိမ္း၊ သံပုရာသီးတို႔နဲ႕ ေရာနယ္ၿပီး အခ်ဥ္လုပ္တယ္။

ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ ကေတာ့ တခါတခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေၾကာ္တယ္။ တခါတခါမွာ Ready Made အထုပ္ေတြ ေဖါက္ပါတယ္။ Ready Made ေတြထဲမွာေတာ့ Feel က ေရာင္းတဲ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္က အစပ္ေပါ့ေပါ့ အငန္ေပါ့ေပါ့နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါတယ္။ အဲဒါေတြေတာ့ ဓါတ္ပံုမရိုက္ျဖစ္လို႕ ျပစရာ မရွိဘူး…။ ေဆာရီးပါ။

ဒီလိုဆိုရင္ ဒန္ေပါက္ထမင္း၊ ၾကက္သားဟင္း၊ ခ်ဥ္ေပါင္ ဟင္းခ်ိဳ၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္ေတြနဲ႔ စံုစံုလင္လင္ ထမင္းပြဲျပင္လို႔ ရၿပီေပါ့…။

ၿပီးရင္ေတာ့ NTUC မွာ အလြယ္တကူ ဝယ္လို႕ရတဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးေတြကို သၾကားနဲ႕ ေရာေမႊ… ေရခဲထည့္ၿပီး အအီေျပ ေသာက္ဖို႕ တခါထဲ ျပင္ထားလို႕လဲ ရပါေသးတယ္…။ ဒန္ေပါက္နဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္နဲ႔ လိုက္တယ္ ေျပာၾကတယ္…။

အေပၚမွာေျပာခဲ့တဲ့ ဒန္ေပါက္ခ်က္စရာ ပစၥည္းေတြ အားလံုးကို Mustafa လို ဆိုင္ၾကီးမွာ တစုတစည္းထဲ ဝယ္လို႕ရသလို ကိုယ္တို႕ အနီးအနားက Neighborhood အိႏၵိယ ဆိုင္ေလးေတြမွာလဲ ဝယ္လို႕ရပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သြားရလာရ သက္သာတဲ့ အိမ္နားက အိႏၵိယ အေရာင္းဆိုင္က ဝယ္ေလ့ရွိပါတယ္။

စကားစပ္လို႕ ေျပာျပရရင္ အဲဒီပစၥည္းေတြ ကိုယ္သြားဝယ္တိုင္း အိႏၵိယႏြယ္ဖြား ေစ်းေရာင္းသူေတြက ကိုယ့္ကို တအံ့တၾသ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ မသိရင္ တရုပ္လို႕ အျမဲတမ္း အထင္ခံရတဲ့ ကိုယ့္ရုပ္ရည္နဲ႔ ဝယ္တဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႕ မလိုက္ဖက္ဖူးေလ…။ တခါ… ႏွစ္ခါ… သံုးခါေလာက္အထိ သူတို႕က မေမးေသးပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ ေလးခါေျမာက္ေလာက္မွာ စိတ္မရွိပါနဲ႔… အစခ်ီတဲ့ စကားနဲ႔ ကိုယ့္ကို ဒါေတြဝယ္ၿပီး Nasi Brayani ကို ဘယ္သူက ခ်က္မွာလဲ လို႕ ဖြင့္ဟ ေမးျမန္းလာပါေတာ့တယ္…။

ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္မွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေျပာျပေတာ့ သူတို႕တေတြ တေယာက္မ်က္ႏွာကို တေယာက္ၾကည္ၿပီး ကိုယ္နားမလည္တဲ့ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ အဘား အဘား ေျပာေန ဆိုေနၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္…။ သူတို႕ေတြရဲ႕ တိုင္းရင္းသား ရိုးရာ အစားအစာနဲ႔ သူတို႕ရဲ႕ ေစ်းကြက္ကို ဒီတရုပ္မေတာ့ ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီး လုပ္ေနၿပီ လို႕မ်ား ေျပာေနၾကေလသလား… ဒါမွမဟုတ္ သူတို႕ဘာေတြမ်ား ေဝဖန္ ေျပာဆိုေနၾကတာလဲ... သိႏိုင္ပါဘူးေလ…။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ… မၾကားခ်င္လဲ နားပိတ္ထားလိုက္... ငါကေတာ့ ဒါကို ဆက္ေျပာမွာပဲ… ဆိုတဲ့ စိုင္းစိုင္းသီခ်င္းလို… မၾကည့္ခ်င္လဲ မ်က္စိမွိတ္ထားလိုက္... ကိုယ္ကေတာ့ ဒါကို ဆက္ခ်က္မွာပဲ… လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ရင္း အခါအခြင့္သင့္လို႕ ဒန္ေပါက္ခ်က္ဖို႕ အေၾကာင္းဖန္ လာေလတိုင္း လိုသမွ်ပစၥည္းေတြ သူတို႕ဆိုင္က သြားဝယ္ၿပီး အေပၚက နည္းအတိုင္း ခ်က္ျဖစ္ေနမွာပါပဲ…။ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြလဲ အခ်ိန္ရရင္ ခ်က္စားၾကည့္ၾကပါ လို႕ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။


ေကာ္မန္႕ထဲမွာ Ghee ေထာပတ္အေၾကာင္း ေမးလာတာမို႕ ဓါတ္ပံုေလး ထပ္ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္မွာ ဝယ္ၿပီးသား ကုန္ေနလို႔ အင္တာနက္က ရွာၿပီး တင္လိုက္တယ္။ NTUC, Giant, Cold Storage နဲ႔ Neighborhood ကုန္စံုဆိုင္ေတြမွာ အလြယ္တကူ ဝယ္လို႕ရႏိုင္ပါတယ္... း))



မွတ္ခ်က္ ။ ။ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ အေပါင္းအသင္းေတြကို ပံုနဲ႕ျပၿပီး မစားရ ဝခမန္း လုပ္တာ အားမရေသးလို႕ အခု ဒီဘေလာ့ဂ္ေပၚကို ဆြဲထုတ္လာတယ္လို႔ မထင္ၾကပါနဲ႕ေနာ္…။ ဒါ မွ်ေဝတာ လို႔ ေခၚပါတယ္…။

Fashion Show

အခုတေလာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေတြ ေရးလို႕ မထြက္တာမို႕ ေတြးမိသမွ်ေတြ ေရးၿပီး စာဖတ္သူေတြကို ႏွိပ္စက္တာ မ်ားသြားၿပီ…။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ေတာ့ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္အာရံုေရာ စကၡဳအာရံုပါ ၾကည္လင္ေစျခင္းအလို႕ငွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႕က Metro Orchard မွာ လုပ္တဲ့ Model Show သြားတုန္းက ရိုက္လာတဲ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြ တင္လိုက္ပါတယ္။ Custo Barcelona နဲ႔ RafflesPrivato ဆိုတဲ့ Fashion Company ႏွစ္ခုရဲ႕ Winter & Summer Collection 2010 အတြက္ က်င္းပတဲ့ Show ျဖစ္ပါတယ္...။

ပိန္ရံုသာမက ပါးလွပ္ေနတဲ့ လွလွပပ ေမာ္ဒယ္ေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး…ဟင္း… လို႕ သက္ျပင္း အနည္းငယ္ ခ်လိုက္မိေသးတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ဓါတ္ပံု ေကာင္းေကာင္းရခ်င္စိတ္က လူကိုၾကီးစိုးေနတာမို႕ သူတို႕ရဲ႕ အလွအပေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မခံစားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့အဲဒီလို Show မွာ ဓါတ္ပံုရိုက္ရတာ အေတာ္ေလး ခက္ခဲ ပင္ပန္းပါလားဆိုတာ အဲဒီေန႕ကမွ သိပါတယ္။

ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ စည္းခ်က္နဲ႕အညီ အဆက္မျပတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့၊ တစကၠန္႕ ႏွစ္စကၠန္႕ေလာက္ပဲ ျငိမ္တဲ့ ေမာ္ဒယ္ ကိုကို မမ ေတြရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကို အမွီလိုက္ရိုက္ရတာေလ…။ အဲဒီညက အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တဆစ္ဆစ္ကိုက္ၿပီး ေယာင္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္လာတဲ့ ညာဖက္ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ေဆးလိမ္းရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ၁၈-၅၅ ရယ္ ၅၅-၂၀၀ ရယ္ နဲ႕ပဲ ရိုက္ခဲ့တာ…။ ကိုယ့္အနားမွာ ရိုက္ေနၾကတဲ့ Pro ေတြ လက္ထဲက Lens ေတြဟာ တခု တခုကို တေပ မက ရွည္လ်ားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ External Flash ေတြကလဲ ပါေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကိုင္ရတာ အေတာ္ ေလးမွာ ေသခ်ာတယ္။ သူတို႕ေတြလဲ ေမာ္ဒယ္ တေခါက္ေလွ်ာက္လို႕ ၿပီးသြားတိုင္း သူတို႕ရဲ႕ ညာဖက္လက္ေတြကို တခါခါ လုပ္ေနၾကတာ ေတြ႕ရတယ္…။ ေတာ္ၿပီ… ေတာ္ၿပီ… အဲဒီ Lens အရွည္ၾကီးေတြ ဝယ္ဖို႕ မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေျပာမိတယ္…။ (စပ်စ္သီး ခ်ဥ္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္)

ေနာက္တခုက မိန္းကေလးတေယာက္အေနနဲ႕ ဒီလိုပြဲေတြမွာ ေယာက်ၤားေလး Photographer ေတြနဲ႕ ယွဥ္ၿပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ရတာ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ သိပ္မေခ်ာင္လွဘူး…။ အားလံုးက သူ႕ထက္ငါ ဓါတ္ပံုေကာင္းေကာင္းေတြ ရရွိေရးကိုသာ ဦးတည္ ေရွးရႈေနၾကတဲ့ အတြက္ တေယာက္ကို တေယာက္ သိပ္မညွာတာလွဘူး…။ မိန္းကေလးေသာ ဘာေသာ လဲ ၾကည့္မေနဘူး။ Lady’s first ဆိုတာလဲ မရွိၾကဘူး။ တိုးမွာပဲ… တိုးမွာပဲ… ငါ့ကို လာမတားနဲ႕… ဆိုတဲ့သူမ်ိဳးေတြ မ်ားတယ္…။ (ၾကားရင္ေတာ့ လာသတ္ၾကေတာ့မွာပဲ…)

ဒီလို Show ရိုက္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳမရွိေသးေတာ့ ေမာ္ဒယ္ေတြကို ေခါင္းကေန ေျခေထာက္ တကိုယ္လံုးပါေအာင္ ခ်ိန္ၿပီး ရိုက္မိတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာ့ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလား ဆိုၿပီး ေက်နပ္ေနတာေပါ့ေလ…။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာထဲ ပံုေတြခ်ၾကည့္ေတာ့မွ ျပႆနာကို သိတယ္။ ပံုေတြထဲမွာ ေမာ္ဒယ္ေတြ ေခါင္းအစ ေျခအဆံုး တကိုယ္လံုးေတာ့ ပါပါရဲ႕… ဒါေပမယ့္ ေမာ္ဒယ္ေတြနဲ႕အတူ သူတို႔ အေနာက္က ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြလဲ အထင္းသား ပါေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အမွန္က နားလည္တတ္ကြ်မ္းတဲ့ ဓါတ္ပံုဆရာေတြဟာ သူတို႕ရဲ႕ဓါတ္ပံုေတြမွာ ဒီလို ပြဲၾကည့္သူေတြ မပါေအာင္ ရိုက္ၾကရတယ္။ Focus ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျဖတ္ရတယ္။ ကိုယ္က သိမွ မသိတာ… ရိုက္ ရိုက္ဆို အားလံုး ရိုက္ပစ္လိုက္တာေပါ့…။ မွတ္ကေရာ…

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ပံုတေထာင္ သက္ေဝရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္းႏိုးရာရာေတြကို ေရြးထုတ္ၿပီး မသင့္ေတာ္တာေတြကို ျဖတ္လိုက္ ေတာက္လိုက္တဲ့အခါမွာ ပံုေကာင္းနဲနဲပဲ က်န္ပါတယ္။ အဲဒီ က်န္သမွ်ထဲကမွ အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေလးေတြ တင္လိုက္ပါတယ္… ရႈစား အားေပးေတာ္မူၾကပါရွင္…

ၾကည့္ရတာ မၾကာခင္မွာ ဆံပင္ အေၾကေကာက္ေတြ ျပန္ေခတ္စားလာေတာ့မယ္ထင္တယ္…။ သူတို႕ထဲက အမ်ားစုက အေၾကေကာက္ေတြ ေကာက္လို႔...

Model Girl ေတြတင္မက Boy ေတြကိုလဲ အမိအရ ရိုက္ခဲ့ေသးတယ္…။ တေယာက္ဆို ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ ျပံဳးျပသြားေသးတယ္။ ဒီမွာၾကည့္...

သူဝတ္ထားတဲ့ အေႏြးထည္က မိုက္တယ္… အေရးထဲမွာ မိန္းကေလးအဝတ္ေတြ ၾကိဳက္ရမယ့္အစား ေယာက်ၤားေလး အဝတ္ကို ၾကိဳက္ေနမိတယ္… ဒုကၡ… ဒုကၡ…

သူေလးကေတာ့ အမိုက္စားေလး… ေရွ႕တည့္တည့္မွာ လာရပ္လို႕ အမိအရ ရိုက္လိုက္တာ…

ကိုယ့္အၾကိဳက္ လက္ေကာက္ေတြ…

ေမာ္ဒယ္ေတြထဲမွာ အာရွသူဆိုလို႕ သူတေယာက္ပဲ ေတြ႕မိတယ္... ခ်စ္စရာေလးေနာ္...

ေမာ္ဒယ္ေတြရဲ႕ ေျခေထာက္ရွည္ရွည္ေလးေတြမပါလို႕ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ ရွားရွားပါးပါး ရထားတဲ့ ပံု ႏွစ္ပံု…

အဲဒီစေနေန႕က အေတာ္ပင္ပန္းသြားတာမို႕ ေနာက္တေန႕ Iluma မွာလုပ္တဲ့ Thai Fashion Show ကို မသြားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ယိုးဒယားသူ လွလွေလးေတြပံု မရေတာ့ဘူးေပါ့…။ မ်က္ေစ့မေနာက္ၾကဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ကို အခုလို Show ေတြ ရိုက္ျဖစ္ရင္ ဓါတ္ပံုေတြ တင္ပါအံုးမယ္…။ လာၾကည့္ၾကတာ ေက်းဇူးေနာ္… း))